Tag Archives: θρησκεία

Θεσσαλονίκη: Πασχαλινό σαμποτάζ σε κρεοπωλεία

Στις 30/4, ξημερώματα “Μεγάλου” Σαββάτου, σαμποτάραμε τις κλειδαριές 18 κρεοπωλείων (σε 3 από αυτά βρίσκονταν μέσα οι χασάπηδες), μπλοκάροντας έστω και για λίγο χρόνο την προετοιμασία τους για το μεγαλύτερο ξεπούλημα πτωμάτων ενόψει της κυριακής του πάσχα.

Η πράξη αυτή δεν αντιτίθεται μόνο στην αγοραπωλησία νεκρών ζώων, αλλά αποτελεί και μία επίθεση σε όλη την ελληνική παράδοση που έχει από τα πιο σάπια έθιμα. Κύρια χαρακτηριστικά τους είναι το γλέντι γύρω από πτώματα ζώων για την τόνωση του εθνικού φρονήματος και για την αιματηρή επισφράγιση της επιβολής του ανθρώπου πάνω στα ζώα.

Η ελληνική παράδοση είναι στενά συνδεδεμένη με τη χριστιανική θρησκεία. Από την υποκρισία της νηστείας της σαρακοστής, που δεν είναι άλλο παρά ακόμα μία πράξη τυφλής υποταγής στους κανόνες της εκκλησίας, μέχρι την αιματοβαμμένη κάθαρση της σφαγής του πάσχα, τα θύματα είναι αμέτρητα ζώα. Εκτός από τη σφαγή των αρνιών στο όνομα ενός ανύπαρκτου θεού, υπάρχει και η ορατή εκμετάλλευση που υφίστανται εκατομμύρια κότες για να παρέχουν αυγά τα οποία γίνονται παιχνίδι της παράδοσης. Η θρησκεία του παράλογου απαιτεί την περιφορά του επιταφίου, ο οποίος ακολουθείται από τα πιστά ζόμπι, την εθελοδουλία και τη στέρηση, με σκοπό να νιώσουν και αυτοί λίγο μάρτυρες, με ανταμοιβή την κατανάλωση άφθονης σάρκας στη μεγαλύτερη κραιπάλη του χρόνου, αλλά φυσικά, και μία θέση στον παράδεισο της μετά θάνατον ζωής.

Τελικά, η μη πραγματική θυσία ενός μη πραγματικού “θεανθρώπου” συμβολίζεται με αυτή τη γενοκτονία που συντελείται κάθε κυριακή του πάσχα.

ΜΕΧΡΙ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΧΑΣΑΠΗΣ ΝΑ ΚΡΕΜΑΣΤΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΑΝΤΕΡΑ ΤΟΥ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ ΙΕΡΕΑ.

Κραυγές των αμνών

στ’ αγγλικά

Ιταλία: Απελευθέρωση από εκτροφείο 49 αρνιών προορισμένων για πασχαλινή σφαγή

Τη νύχτα της 7ης Μάρτη 2016 επιστρέψαμε τη χαρά της ζωής σε 49 αρνάκια· με τη συνενοχή της νύχτας φτάσαμε μπροστά στον φράχτη που προστάτευε τον αχυρώνα όπου ήταν έγκλειστα αυτά τα 49 ανυπεράσπιστα πλάσματα, μόνα, μες στο κρύο, νηστικά, τρομοκρατημένα και μερικά απ’ αυτά τραυματισμένα.

Ανοίξαμε το συρματόπλεγμα και τα βγάλαμε ένα ένα, τα κουβαλήσαμε και τα πήραμε μακριά από ’κεί.

Πριν φύγουμε, όμως, δεν παραλείψαμε ν’ αφήσουμε ένα ενθύμιο στον ιδιοκτήτη του μέρους· φάκελοι καμένοι, έγγραφα σουφρωμένα, υπολογιστές κατεστραμμένοι και αχυρώνες τίγκα στις ζημιές, που δεν μπορούν πια να χρησιμοποιηθούν, ίσως να χρησιμεύσουν για να τον κάνουν να καταλάβει ότι αυτό το πράγμα πρέπει να σταματήσει.

Όσο καταστρέφεις τη ζωή των άλλων, θα σου καταστρέφουμε τη δικιά σου ζωή.

Τώρα βρίσκονται σε μέρος χωρίς κινδύνους, όπου θα τα φροντίζουν και θα μπορούν να ζήσουν τη ζωή τους όπως τους αξίζει, λεύτερα, ευτυχισμένα και ασφαλή.

Το Μέτωπο Απελευθέρωσης Ζώων δεν θ’ αφήσει ποτέ σε ησυχία δολοφόνους σαν του λόγου σου· ή θα πάψεις να τα κονομάς απ’ τον πόνο και τη ζωή άλλων, ή θα σου ξανάρθουμε!

Θες να γιορτάσεις τον Θεό σου; Οκέι! Αλλά μην αιχμαλωτίζεις αθώα πλάσματα… αλλιώς, θα σου κάνουμε άλλη μια επισκεψούλα πολύ σύντομα!

A.L.F

(μτφρ. από τα ιταλικά)

[Ευρώπη] Δώδεκα νεκροί

Δώδεκα νεκροί. Σώματα ανθρώπων άψυχα μόλις εντός μερικών λεπτών. Γνωρίζουμε πως στους πολέμους χάνουν τη ζωή τους πολύ περισσότεροι άνθρωποι σε πολύ λιγότερο χρόνο, από μια βόμβα που αμολάει κάποιο αεροσκάφος, από θανατηφόρα αέρια, από μια νάρκη κατά προσώπων. Αλλά δεν βρισκόμαστε σε καιρό πολέμου. Βρισκόμαστε σε καιρό δημοκρατίας. Στον ονειρεμένα ελεύθερο κόσμο. Στην εικόνα που οραματίζεται όλος ο κόσμος: στη σπουδαία Ευρώπη, στον παραδειγματικό πολιτισμό.

Δώδεκα νεκροί, εκτελεσμένοι από τις σφαίρες κάποιων που βρίσκονται πράγματι σε πόλεμο, που είναι πράγματι εκπαιδευμένοι για να σκοτώνουν.

Μην μπερδεύεστε. Δεν είναι η εικόνα του θανάτου κάποιων σχεδιαστών κι άλλων μελών μιας παριζιάνικης σατιρικής εφημερίδας πριν από κάποιες μέρες αυτή που μας έρχεται στο μυαλό –η οποία έγινε αντικείμενο εκμετάλλευσης από κάθε άποψη–, αλλά η θύμηση των 12 σορών εκείνων των εμιγκρέδων από την υποσαχάρια Αφρική που γαζώθηκαν και πνίγηκαν μέσα σε λίγα λεπτά από την Εθνοφυλακή(Γκουάρδια Θιβίλ) στη Θέουτα πριν από περίπου ένα χρόνο, στις 6 Φλεβάρη 2014, όταν η στρατιωτική αυτή αστυνομία τούς υποχρέωνε να υποχωρήσουν προς τη θάλασσα. Οι δολοφονημένοι ήταν περισσότεροι, αλλά βρέθηκαν μονάχα 12 πτώματα. Τους υπόλοιπους τους κατάπιε η θάλασσα.

Δεν υπήρξαν μεγάλες διαδηλώσεις, μήτε καταδίκες, και κανείς δεν σκέφτηκε το σύνθημα «είμαστε όλες κι όλοι μετανάστριες και μετανάστες που πεθαίνουμε στις πύλες της Ευρώπης». Σωστά, δεν ήταν λευκοί, ούτε κατάγονταν από πλούσιες χώρες, κι όμως δολοφονήθηκαν με τρόπο ωμό και ειδεχθή. Όχι προφανώς προς υπεράσπιση κάποιας θρησκείας, ούτε κάποιου φονταμενταλισμού, αλλά προς υπεράσπιση των ιερών συνόρων και του κράτους. Για να χαραχτεί άλλη μια φορά με αίμα και φωτιά το όριό του.

Ο υπουργός Εσωτερικών Χόρχε Φερνάντες και η Εθνοφυλακή του βεβαιώνουν πως στόχος τους δεν ήταν να σκοτώσουν τους μετανάστες που τόλμησαν να μπουν σε ισπανικό έδαφος, αλλά πως «με τις ριπές από σφαίρες επί του νερού θέλανε να χαράξουν ένα είδος υδάτινου συνόρου». Εδώ δεν χωράνε αστεία. Το λένε στα σοβαρά.

Μονάχα στη Μεσόγειο, το θαλάσσιο σύνορο της Ευρώπης, το 2014 έσπασαν το ίδιο τους το «ρεκόρ» (όπως λένε τα μίντια), με περισσότερους από 3.200 εμιγκρέδες που επιχείρησαν να μπουν στην ευρωπαϊκή ήπειρο να καταλήγουν πνιγμένοι σε διάστημα μικρότερο των 12 μηνών, κι αυτό δίχως να προσμετρούνται όλοι όσοι έπεσαν νεκροί στα διάφορα ηπειρωτικά σύνορα, στις ερημιές όπου εγκαταλείπονται δίχως νερό και τροφή από τις διάφορες συνοριοφυλακές, ή από τα χέρια φονιάδων φασιστών και δυνάμεων της τάξης, μήτε βέβαια όσοι πέθαναν μέσα σε κέντρα κράτησης αλλοδαπών ή στους δρόμους από το χέρι μπάτσων αφότου έφτασαν στον ευρωπαϊκό παράδεισο, δεδομένου πως κι εντός των ευρωπαϊκών εδαφών η υποδοχή δεν είναι πολύ αλλιώτικη από τη μεταχείριση που τους επιφυλάσσεται στις πύλες εισόδου: αστυνομοκρατία κι ανθρωποκυνηγητό εναντίον ολόκληρων πληθυσμιακών ομάδων (κυρίως εναντίον όσων φέρουν γραμμένη στο δέρμα τους την προέλευσή τους), εντεινόμενη ξενοφοβία, ρατσισμός που υποδαυλίζεται από τα μέσα επικοινωνίας και τους πολιτικούς, εκστρατείες ενάντια σε καθετί που δεν ταυτίζεται με «το ευρωπαϊκό».

Η εφημερίδα Charlie είναι ευρωπαϊκή, κι ως εκ τούτου δεν είμαστε όλοι Σαρλί. Υπάρχουν αξίες, ήθη, ακόμα κι αστεία (μερικά αρκετά χοντροκομμένα) τα οποία ταυτίζονται εν πολλοίς με αυτή την αφηρημένη οντότητα που θέλει να αποκαλείται «το ευρωπαϊκό». Το σίγουρο είναι πως υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι, κυρίως όσοι δεν μπορούν να ταυτιστούν με τις κυρίαρχες αξίες –αυτές που καθορίζουν τι «είναι» και τι «δεν είναι» ευρωπαϊκό–, που δεν μπορούν να ταυτιστούν με τη Charlie, ούτε με τις αξίες της, πόσω μάλλον με την αίσθηση του χιούμορ της.

Με το μότο «Είμαι κι εγώ Σαρλί» επιχειρείται να χαραχτεί μια γραμμή πολύ συγκεκριμένη: όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας. Υπό αυτό το σλόγκαν πορεύτηκαν χιλιάδες κόσμου στο Παρίσι. Από το ραντεβού δεν έλειπε κι ο Ραχόυ, που ανάμεσα σε άλλα ανδραγαθήματα είναι επίσης ένας εκ των υπευθύνων της τρομοκράτησης των μεταναστών στα ισπανικά σύνορα και μπουντρούμια. Δεν έλειψε ούτε ο Νετανιάχου, που γαζώνει με το στρατό του εκατοντάδες παλαιστίνιων στους Άγιους Τόπους του και φυλακίζει κάθε χρόνο όσους ισραηλινούς αρνούνται να συμμετάσχουν στον ιδιαίτερο τρόπο του να τρομοκρατεί. Όπως ήταν αναμενόμενο, δεν έλειπε ούτε ο τούρκος πρόεδρος Ερντογάν, που σπέρνει τον τρόμο ενάντια στον κουρδικό λαό. Ούτε βέβαια έλειψαν οι αρχηγοί των κύριων καπιταλιστικών δυνάμεων. Όλοι οι αρχηγοί κρατών, φύλακες της αυτοκρατορίας και του πολιτισμού, πορεύτηκαν ενάντια στη βαρβαρότητα. Μαζί τους, χιλιάδες φασίστες ανά την Ευρώπη εκμεταλλεύτηκαν το μπουστάρισμα της Charlie για να βγουν και να σπείρουν στο πλέον εύφορο έδαφος τα σκατά τους, που σύντομα θα αρχίσουν να γεννάνε τους πιο πικρούς καρπούς.

Κι οι πόλεις του Παρισιού και της Βαρκελώνης, ανάμεσα σε πάμπολλες ακόμα, στρατιωτικοποιούνται κάθε μέρα περισσότερο προς υπεράσπιση αυτών των αξιών. Με τουφέκια και μυδράλια βλέπουμε τους μισθοφόρους του κράτους προετοιμασμένους να μαρκάρουνε με σφαίρες ένα σύνορο, όπως έκαναν στα νερά της Θέουτα: με αληθινά πυρά θα καθοριστούν τα όρια που χωρίζουν το μέσα από το έξω, τα όρια ανάμεσα σ’ αυτό που είναι και σ’ αυτό που δεν είναι Σαρλί.

Τι λέει η εφημερίδα Charlie για την τρομοκρατία αυτή; Μήπως κάνει κι εδώ χαριτωμένα και αστεία σκιτσάκια; Γιατί εμάς δεν μας φαίνεται καθόλου χαριτωμένος αυτός ο σκατόκοσμος στον οποίο ζούμε. Μήπως αυτό σημαίνει πως «στηρίζουμε» το φονταμενταλισμό; Με την καμία. Δεν θέλουμε να μας εκφοβίζει και να μας καταστέλλει κανένας φονταμενταλισμός, και μας κάνει το ίδιο αν αυτός λέγεται «Ισλαμικό κράτος», «Λαϊκό(κοσμικό) κράτος», «κράτος Σαρλί» ή «κράτος» σκέτο.

Θα μας μιλήσουν, όπως πάντα, για την ελευθερία της έκφρασης. Αλλά όσοι γνωρίζουμε την «ελευθερία έκφρασης» του κράτους γνωρίζουμε και τη σχέση που το συνδέει με τον τρόμο. Η «ελευθερία» για την οποία κάνει λόγο το κράτος είναι η έκφραση του μονοπωλίου της βίας.

Γι’ αυτό τα εν λόγω γεγονότα μάς αποδεικνύουν γι’ άλλη μια φορά πως κάθε κράτος είναι τρομοκρατικό.

Μερικές αναρχικές
Βαρκελώνη, 14 Γενάρη 2015

[Ιρλανδία] Γιατί έγινα αναρχική

(καθολικά εθνίκια σε συλλαλητήριο κατά της έκτρωσης καλεσμένο απ’ τη φασιστική οργάνωση «Άμυνα Νεολαίας» στο Δουβλίνο τον Γενάρη του 2013)

Όπως έχει συμβεί και με τα περισσότερα συντρόφια μου, δεν ξύπνησα ξαφνικά μια μέρα κι ανακάλυψα πως είμαι αναρχική. Απεναντίας ήτανε μια βαθμιαία διαδικασία, που ξεκίνησε μέσω μιας αποφασιστικότητας να πολεμήσω το ρατσισμό, να αμφισβητήσω την πατριαρχία και να αμφιβάλω για την ύπαρξη ενός πανταχού παρόντος γέροντα με άσπρη γενειάδα.

Γεννήθηκα το 1987 από ρωσίδα μητέρα και γεωργιανό πατέρα στη Σιβηρία, τα τελευταία χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης, και πέρασα το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής μου ηλικίας ταξιδεύοντας συνεχώς μεταξύ Ρωσίας και Γεωργίας, αλλάζοντας διάφορες πόλεις και μπόλικα σχολεία, και γνωρίζοντας ανθρώπους που έσπευδαν με μεγάλη προθυμία να μου αποδείξουν πόσο καλύτερο έθνος ήτανε η Γεωργία σε σύγκριση με τη Ρωσία, και τούμπαλιν. Αυτό που πιότερο επηρέασε την ιδεολογία μου ήταν η απόφαση της οικογένειάς μου να μετακινηθούμε στην Ελλάδα, όπου γνώρισα πολλούς ενδιαφέροντες ανθρώπους, και τα τελευταία χρόνια του σχολείου μαζί με φίλες και φίλους βάλθηκα να διαβάζω βιβλία για τον αθεϊσμό, το φεμινισμό και την αναρχία.

Οι λόγοι για τους οποίους θεωρώ πως είμαι αναρχική σχετίζονται με την πεποίθησή μου ότι κάθε ανθρώπινο ον, ανεξάρτητα από ιθαγένεια, φύλο, χρώμα, θρησκεία και τα όμοια, θα πρέπει να είναι σε θέση ν’ απολαμβάνει ίσα δικαιώματα σε κάθε μέρος του κόσμου – όπερ δεν ισχύει προφανώς τούτη τη στιγμή και δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ, εκτός κι αν γίνει κάτι για ν’ αλλάξει αυτό το πράγμα. Και ο λόγος για τον οποίο δε θεωρώ τον κρατικό κομμουνισμό ένα πολιτικό σύστημα που ν’ αξίζει τον κόπο να παλέψει κανείς γι’ αυτό είναι –χώρια που οποιαδήποτε μορφή ιεραρχίας είναι απαράδεκτη για μένα (ιδίως εκείνη που δεν παρέχει καμία απολύτως δυνατότητα να εκφράσει κανείς οποιαδήποτε διαφορετική σκέψη αμφισβητεί τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η κοινωνία)– το γεγονός ότι σε μια κομμουνιστική κοινωνία όπου ζήσανε οι γονείς μου, παρόλο που και οι δυο τους είχανε τις ίδιες ακριβώς υποχρεώσεις όσον αφορά τις εργατοώρες και τις συνθήκες δουλειάς τους, ο πατέρας μου απολάμβανε πολύ μεγαλύτερη ελευθερία στην καθημερινή του ζωή του απ’ ό,τι η μητέρα μου.

Ύστερα, ως μετανάστρια στην Ελλάδα, μια χώρα με πολυάριθμους μετανάστες και ακόμη περισσότερα προβλήματα, χρειάστηκε να μάθω να συνηθίζω στην ιδέα του να είμαι η «άλλη», δηλαδή ένας εύκολος στόχος στον οποίο φορτώνονται όλων των λογιών οι κατηγόριες από το κράτος, είτε μιλάμε για κόμματα της αριστερής πτέρυγας είτε για κόμματα της δεξιάς, καθώς και από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, που βάζανε πάντοτε τα δυνατά τους προκειμένου να δώσουν έμφαση στην εθνικότητα ενός διαρρήκτη εφόσον δεν ήταν η ελληνική. Σ’ εκείνη την κοινωνία ευτύχησα να συναντήσω άτομα για τα οποία η κατηγοριοποίηση των ανθρώπων ανάλογα με τη φυλή τους (μεταξύ άλλων) ήτανε απαράδεκτη, και ενώ βοηθάγαμε μετανάστες να μάθουν ελληνικά στο μεταναστευτικό σχολείο γλωσσών με το συμβολικό όνομα «Οδυσσέας», εμείς οι ίδιοι μαθαίναμε απ’ τους μαθητές και τις μαθήτριές μας κι ο ένας από τον άλλον πόσο ανούσιες και επιφανειακές είναι όλες τούτες οι κατηγοριοποιήσεις.

Τα τελευταία δυο χρόνια ζω στην Ιρλανδία όπου, πέραν του ρατσισμού και ταξικών ζητημάτων, για πολλούς ανθρώπους η ζωή μιας γυναίκας είναι μικρότερης αξίας από εκείνη ενός εμβρύου – κάτι που, μαζί με κάθε άλλο λιγότερο ή περισσότερο σημαντικό θέμα που βιώνω σε καθημερινή βάση, δυναμώνει ακόμα περισσότερο την πεποίθησή μου ότι ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορούνε οι άνθρωποι να ζήσουν σ’ έναν δικαιότερο κόσμο είναι να σταθούν αλληλέγγυοι αναμεταξύ τους και να αγωνιστούν για τα δικαιώματα του καθενός και της καθεμιάς, είτε πρόκειται για κάτι που μας αγγίζει άμεσα κάθε φορά είτε όχι.

Νεφέλη (Φθινόπωρο του 2013)

Η επίμονη άρνηση του παραδείσου

Φημολογείται πως εμείς (ένα «εμείς» όχι σαφώς προσδιορισμένο, του οποίου η έλλειψη ορισμού βολεύει όσους ενσπείρουν τις φημολογίες) δεν έχουμε καμία σχέση με τον αναρχισμό, όντας στην πραγματικότητα μηδενιστές μεταμφιεσμένοι με σκοπό να διεισδύσουμε στο άβατο της αναρχίας με κακές προθέσεις. Σημειωτέον ότι όποιος αναλαμβάνει το έργο της φύλαξης του ιερού καταλήγει να βλέπει κλέφτες παντού τριγύρω, και ίσως έχει έρθει η ώρα να κάνουμε τους ταραγμένους δυσφημιστές «μας» να σωπάσουν.

Πρώτα απ’ όλα, θα πρέπει να εξηγήσουν τι εννοούν με το μηδενισμό. Προσωπικά, βλέπω με καχυποψία όποιον μου εκθειάζει τις χαρές του μηδενισμού διότι θεωρώ ότι ο μηδενισμός, ως η υποστασιοποίηση του τίποτα, συνιστά μια παραπλάνηση. Όταν η μη πληρότητα όλων καλλιεργείται μ’ ένα αίσθημα μεστότητας, είναι δύσκολο ν’ αντισταθεί κανείς στον πειρασμό ν’ αντικαταστήσει το παλαιό απόλυτο με την πιο αφηρημένη του στιγμή, κατά την οποία το τίποτα μετασχηματίζεται άμεσα σε όλα κι ως εκ τούτου συνολικοποιείται. Εντέλει, ο μηδενισμός εμένα μου φαίνεται σαν πανούργα μορφή μιας συλλογιστικής, που οδηγεί την ολότητα της δομής της γνώσης μέσα στο σκοτάδι της Μηδαμινότητας, μονάχα για να λάβει –μέσα απ’ αυτήν τη θεαματική, τη ριζική άρνηση– ακόμα περισσότερο από το φως του Όλου.

Ίσως όμως ο φημολογούμενος «μηδενισμός» αποτελείται από κάτι πολύ πιο απλό, δηλαδή από μιαν υποτιθέμενη απουσία προτάσεων. Με άλλα λόγια, κάποιος είναι μηδενιστικός όταν αρνείται επίμονα να υποσχεθεί ένα μελλοντικό επίγειο παράδεισο, να προβλέψει τη λειτουργία του, να μελετήσει την οργάνωσή του, να επαινέσει την τελειότητά του. Κάποιος είναι μηδενιστικός όταν αρνείται ριζικά να πάρει και να εκτιμήσει όλες τις στιγμές της σχετικής ελευθερίας που προσφέρει αυτή η κοινωνία, προτιμώντας αντ’ αυτού το δραστικό συμπέρασμα ότι καμιά απ’ αυτές δεν αξίζει να σωθεί. Τέλος, κάποιος είναι μηδενιστικός όταν, αντί να προτείνει κάτι εποικοδομητικό, η δραστηριότητά του καταλήγει να είναι μια «έμμονη θριαμβευτικότητα για την καταστροφή αυτού του κόσμου». Αν αυτό είναι το επιχείρημα, τότε πράγματι είναι πενιχρό.

Για να πιάσουμε το νήμα απ’ την άκρια, ένα πράγμα είναι ο αναρχισμός –η Ιδέα– και άλλο πράγμα είναι το αναρχικό κίνημα – το σύνολο ανδρών και γυναικών που υποστηρίζουν τούτη την Ιδέα. Για μένα δεν έχει κανένα νόημα να λέγεται ως προς την Ιδέα κάτι που στην πραγματικότητα επιβεβαιώνουν μονάχα λιγοστοί αναρχικοί. Η Ιδέα του αναρχισμού είναι η απόλυτη ασυμβατότητα μεταξύ ελευθερίας και αυθεντίας. Αυτό συνεπάγεται ότι συνολική ελευθερία μπορεί κανείς να απολαύσει εν πλήρει απουσία της εξουσίας. Επειδή η εξουσία υπάρχει και δεν έχει καμία πρόθεση να εξαφανιστεί οικειοθελώς, θα χρειαστεί πράγματι να δημιουργηθεί ένας τρόπος για την εξάλειψή της. Διορθώστε με αν κάνω λάθος.

Δεν καταλαβαίνω γιατί μια τέτοια παραδοχή –που ουδείς αναρχικός «μηδενιστής» δεν έχει ούτε στα όνειρά του ποτέ αρνηθεί ή καταπνίξει– θα πρέπει αναγκαστικά να επιφέρει την υπόδειξη νέων κοινωνικών κανονισμών. Δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει πρώτα κανείς να εξεταστεί σε διδακτορικό διαγώνισμα πάνω στην αρχιτεκτονική του νέου κόσμου προκειμένου να «είναι μέρος» του αναρχικού κινήματος, και γιατί δεν αρκεί ν’ αγαπάει τη λευτεριά και να μισεί κάθε μορφή αυθεντίας με όλα όσα συνεπάγεται. Όλα αυτά δεν είναι παράλογα μονάχα από τη θεωρητική άποψη, αλλά είναι επίσης σφαλερά από την ιστορική σκοπιά (και οι αναρχικοί φημολόγοι δείχνουνε μεγάλο ζήλο για την Ιστορία). Ένα από τα σημεία στα οποία συγκρούονταν συχνά πυκνά ο Μαλατέστα [Malatesta] και ο Γκαλλεάνι [Galleani] ήταν ακριβώς το ερώτημα του κατά πόσον ήταν αναγκαίο να σχεδιαστεί τι θα μπορούσε να δημιουργηθεί μετά την επανάσταση, ή όχι. Ο Μαλατέστα υποστήριζε ότι οι αναρχικοί πρέπει ν’ αρχίσουν αμέσως να αναπτύσσουν ιδέες για το πώς θα οργανώσουν την κοινωνική ζωή, γιατί το ζήτημα δε σηκώνει αναβολή· ο Γκαλλεάνι, από την άλλη, υποστήριζε ότι το έργο των αναρχικών ήταν η καταστροφή αυτής της κοινωνίας, και ότι οι μελλοντικές γενιές που θα είναι απρόσβλητες από τη λογική της κυριαρχίας θα βρούνε μόνες τους την άκρη πώς να ανοικοδομήσουν. Παρά τις διαφωνίες αυτές, ο Μαλατέστα δεν κατηγορούσε τον Γκαλλεάνι σαν μηδενιστή. Θα ήταν ανώφελο να διατυπώσει αυτή την κατηγόρια, διότι η διαφορά τους ήταν μονάχα πάνω στην εποικοδομητική πτυχή του διακυβεύματος· συμφωνούσαν πλήρως ως προς την καταστροφική πτυχή. Παρόλο που πολλοί ερμηνευτές του παραλείπουν να το πούνε, ο Μαλατέστα ήταν στ’ αλήθεια ένας εξεγερσιακός, ένας επιβεβαιωμένος υποστηρικτής μιας βίαιης εξέγερσης ικανής να σωριάσει συθέμελα το κράτος.

Σήμερα ωστόσο το μόνο που χρειάζεται ώστε να κατηγορηθεί κανείς για μηδενισμό είναι το να επισημάνει ότι όποιοι κατέχουν εξουσία δεν παραδίδουν τα προνόμιά τους οικειοθελώς και να βγάλει τα χρειαζούμενα συμπεράσματα. Μέσα στο αναρχικό κίνημα, όπως και παντού, οι καιροί αλλάζουν. Μια φορά κι έναν καιρό η αντιπαράθεση μεταξύ αναρχικών καταπιανόταν με τον τρόπο κατανόησης της επανάστασης, ενώ σήμερα φαίνεται ότι κάθε συζήτηση επικεντρώνεται στον τρόπο αποφυγής της. Ποιον άλλο σκοπό μπορεί να έχουν όλες αυτές οι πραγματείες για την αυτοδιεύθυνση, τον ελευθεριακό κοινοτισμό ή την ευλογητή ουτοπία της σύνεσης; Είναι σαφές ότι, όταν κάποιος απορρίπτει το εξεγερσιακό εγχείρημα ως αυτό που είναι, τότε η καταστροφική υπόθεση αρχίζει να παίρνει τρομακτικό σουλούπι. Αυτό που ήταν μονάχα ένα λάθος κατά την αντίληψη του Μαλατέστα –το να περιορίζεται κανείς στην κατακρήμνιση της κοινωνικής τάξης– για πολλούς από τους σύγχρονους αναρχικούς αντιπροσωπεύει μία φρίκη.

Όταν ευσεβείς ψυχές ακούνε το αλύχτημα ενός σκύλου, πάντοτε θαρρούν πως τους ζυγώνει ένας θηριώδης λύκος. Γι’ αυτούς το φύσημα του ανέμου γίνεται ανεμοστρόβιλος που πλησιάζει. Παρομοίως, σε όσους έχουν επιφορτιστεί με το έργο της μεταμόρφωσης του κόσμου μοναχά διά της πειθούς η λέξη καταστροφή τους ταράζει το μυαλό, προξενώντας επώδυνες και δυσάρεστες εικόνες. Αυτά τα πράγματα κάνουν κακή εντύπωση στους ανθρώπους που, άμα πρόκειται να προσηλυτιστούν και τελικά να συρρεύσουν στις τάξεις της ελλόγου αιτίας, πρέπει να έχουν μια θρησκεία η οποία να υπόσχεται μία Εδέμ της ειρήνης και της αδερφοσύνης· λίγη σημασία έχει αν αφορά τον παράδεισο, τη νιρβάνα ή την αναρχία. Κι όποιος τολμά να θέσει μια τέτοια θρησκεία υπό αμφισβήτηση, δεν μπορεί να θεωρείται απλώς ένας μη πιστός. Στο ρου των πραγμάτων, ένα τέτοιο πρόσωπο θα πρέπει να παρουσιαστεί ως επικίνδυνος βλάσφημος.

Εξ ου και «εμείς» (αλλά ποιοι συναπαρτίζουν αυτό το «εμείς»;) αποκαλούμαστε «μηδενιστές». Πλην του μηδενισμού σε όλα δαύτα, ποιο είναι το νόημα;

άρθρο της Penelope Nin που δημοσιεύτηκε στην ιταλική αναρχική εφημερίδα Canenero (1994/7)· η απόδοση στα ελληνικά έγινε από την αγγλική μετάφραση του Βόλφι Λάντστραϊχερ [Wolfi Landstreicher] —βλ. α, β, γ

Αίγυπτος: Σεξουαλικός βασανισμός διαφωνούντων υπό τον Μουμπάρακ, το Ανώτατο Συμβούλιο των Ενόπλων Δυνάμεων, και τη Μουσουλμανική Αδελφότητα

Μεταγραφή του περιεχομένου του οπτικοακουστικού υλικού, βάσει και των αγγλικών υποτίτλων:

Το βίντεο ξεκινά με τη μαρτυρία του Καρίμ: «Οι ξυλοδαρμοί δεν κάνουνε καμιά μεγάλη διαφορά. Ξυλοφορτώματα, προσβολές – ντάξει, συνεχίστε ακάθεκτοι. Αλλά κείνο το άλλο πράμα… σε κάνει να μισείς ολάκερο τον κόσμο. Σε κάνει να μισείς τον ίδιο σου τον εαυτό· να μισείς ακόμα και τη μυρωδιά του σώματός σου· τα πάντα γύρω σου. Όταν με συνέλαβαν, υπήρχανε στα κρατητήρια πολλοί άλλοι νεαροί σαν εμένα, όλοι τους σε άθλιο χάλι. Πρέπει κιόλας να ήμουνα ο μεγαλύτερος απ’ όλους εκεί πέρα. Με γδύσανε, ύστερα μου περάσανε χειροπέδες. Με υπέβαλαν στο βασανιστήριο του απαγχονισμού. Έπειτα… εμμ… να σταματήσουμε για ένα λεπτό;… Δεν υπάρχει λόγος ντροπής… κανείς δε θα ’πρεπε να ντρέπεται κι από πάνω… που προσπαθούνε να εξευτελίσουν άντρες, να τσακίσουνε την αξιοπρέπειά τους. Το πράμα αρχινά από έναν από δαύτους, που ξεκινάει να σε μπαλαμουτιάζει, με τα χέρια του. Σου βγάζει τα ρούχα. Σαν άντρας, θα κακοποιούσες σεξουαλικά έναν άλλον άντρα; Δεν ξέρω καν πώς να το περιγράψω…»

Ο Καρίμ βρισκόταν σε καθιστική διαμαρτυρία στην πλατεία Ταχρίρ, στο Κάιρο. Τον απήγαγε η αστυνομία τη στιγμή που έβγαινε απ’ το μετρό. Καταθέσεις και μαρτυρίες δείχνουν μια αύξηση της χρήσης σεξουαλικών βασανιστηρίων τα τελευταία δυο χρόνια.

Ακολουθούν στιγμιότυπα απ’ το δεύτερο αστυνομικό τμήμα της περιοχής Σούμπρα του Καΐρου, μ’ έναν αξιωματικό που την πέφτει μανιασμένα σ’ έναν πολίτη απειλώντας ότι θα τον βιάσει: «Έλα ’δώ, πιτσιρικά, να σου γαμήσω τον κώλο!»

Ο σεξουαλικός βασανισμός δεν είναι κάτι καινούργιο. Το καθεστώς τον χρησιμοποίησε συστηματικά επί ολόκληρα έτη, προκειμένου να σπάσει το πνεύμα αντίστασης που ορθώνεται ενάντια στη βία και στην τυραννία τους. Continue reading Αίγυπτος: Σεξουαλικός βασανισμός διαφωνούντων υπό τον Μουμπάρακ, το Ανώτατο Συμβούλιο των Ενόπλων Δυνάμεων, και τη Μουσουλμανική Αδελφότητα

ΗΠΑ: Δυο κείμενα του Ross Winn [1871-1912]

Ο αναρχικός συγγραφέας Ρος Γουίν γύρω στο 1901

Κυβέρνηση απ’ την πλειοψηφία

Κατά τη διάρκεια των αιώνων που πέρασαν γοργά αφότου ο άνθρωπος έσυρε έξω απ’ τη σπηλιά του έναν ανίδεο αγροίκο, υπήρξε κάποια μορφή οργανωμένης κυβέρνησης υπό την οποία κάποιοι υπέστησαν καταπίεση. Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των αγνώστων εποχών, δεν έπεφτε και πολύς λόγος στο λαό ως προς τις υποθέσεις των εθνών. Για μεγάλο χρονικό διάστημα η πηγή της εξουσίας δεν εδραζόταν καν σε τούτο τον κόσμο. Ο βασιλιάς καθόταν στο θρόνο του σύμφωνα με το θέλημα του θεού, κι ως εκ τούτου, δεν ήταν υπόλογος στο λαό για τις πράξεις του. Διέταζε, κι οι άνθρωποι υπάκουαν. Ήτανε άρχοντας του σώματός τους, και ο συνεργάτης του, ο ιερέας, ήταν κύριος των ψυχών τους. Η κυβέρνηση της γης ήταν ένα διπλότυπο της «βασιλείας των ουρανών». Ο θεός ήταν ο υπέρτατος δεσπότης αψηλά, ο βασιλιάς ήταν ο πιστός μιμητής του χαμηλά. Ανάμεσα στον επουράνιο και στο γήινο βασιλιά, οι θνητοί φαντάζανε πάρα πολύ σαν τον τύπο που πιάστηκε μεταξύ του διαβόλου και της γλαυκής θάλασσας (το πράγμα, δηλαδή, ήτανε μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα). Μ’ άλλα λόγια, αν επαναστατούσαν εναντίον του ενός, βρίσκονταν αντιμέτωποι με τους μεσίτες του άλλου, και το επιχείρημα και στις δυο περιπτώσεις ήτανε το ίδιο: βία.

Όμως, στην πορεία της ανθρώπινης προόδου, ο λαός διαφωτίστηκε κάμποσο, και η θεοσύνη των βασιλιάδων ως βάση της κυβέρνησης έπρεπε να πάει καλιά της. Παρ’ όλα αυτά, η ίδια η κυβέρνηση παρέμεινε, και οι άνθρωποι τέθηκαν υπό το ζυγό της. Ωστόσο, η κυβέρνηση –το τέρας όλων των εποχών–, που έχει διαπράξει κάθε έγκλημα που μπορεί να βάλει ο νους, έχει υποχρεωθεί ν’ αλλάξει φορεσιά, να φορέσει καινούργια μάσκα, προκειμένου να κρατήσει τους ανθρώπους σε υποταγή· αλλιώς, θα την είχανε ξεφορτωθεί εδώ και πολύ καιρό. Ενώ όμως η κυβέρνηση άλλαξε την περιβολή της –τη μορφή της– δεν άλλαξε επί της αρχής ούτε στιγμή· γιατί, σαν το χριστιανικό θεό, η κυβέρνηση είναι επί της αρχής η ίδια χθες, αύριο και για πάντα. Continue reading ΗΠΑ: Δυο κείμενα του Ross Winn [1871-1912]