Tag Archives: πανεπιστήμιο

Θεσσαλονίκη: Πανό ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού

Ως αναρχικές/οί μαχόμαστε για την ολική αποδέσμευση των ζωών μας από κάθε μορφή εξουσίας που δηλητηριάζει τις ανθρώπινες σχέσεις, τις κοινωνικές δομές και τη σχέση μας με τη φύση. Η σεξουαλική βία είναι μία από τις ισχυρότερες και ειδεχθέστερες μορφές επιβολής, η οποία δεν σημαδεύει μόνο αυτόν που την υφίσταται αλλά στιγματίζει ολόκληρη την κοινωνία. Γιατί η κοινωνία η οποία επιτρέπει την ύπαρξη τέτοιων φαινομένων, είναι φαύλα καθώς νοσεί από κάτι που η ίδια έχει θρέψει. Η κουλτούρα του βιασμού, η σεξουαλική παρενόχληση και κακοποίηση στηρίζονται και ενισχύονται από έναν πολιτισμό που έχει προκαθορίσει τη ‘βιολογική’ και κοινωνική διάκριση φύλων, έχει επιβάλει την αντίληψη περί μιας εκ φύσεως αδυναμίας των ‘γυναικείων’ χαρακτηριστικών και έχει ιεραρχήσει την αρρενωπότητα ως δυνάστη της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Η αντικειμενοποίηση των σωμάτων, η τυποποίηση των ρόλων στο σεξ, η ενοχοποίηση της ενδυμασίας , η νοοτροπία της υποταγής, το σεξουαλικό στερεότυπο παθητικού-ενεργητικού και η περιθωριοποίηση όσων αντιβαίνουν σε αυτές τις έμφυλες νόρμες (δηλαδή των ‘μη κανονικών’) , γεννούν το μίσος του διαχωρισμού και διαιωνίζουν τη βία. Ο πόλεμος λοιπόν εναντίον του σεξισμού καθημερινά και σε κάθε έκφανσή του, είναι μονόδρομος. Σε σχόλια, αστεία, συμπεριφορές έως και πράξεις βίας, η θέση μας είναι εχθρική με στόχο την εκμηδένισή τους. Καμία ανοχή σε φαινόμενα σεξιστικής καταπίεσης.

Για το λόγο αυτό και με αφορμή το περιστατικό βιασμού που έλαβε χώρα εντός του ΑΠΘ λίγο καιρό πριν, κρεμάσαμε 3 πανό πέριξ του. Τα πανό έγραφαν:

Οι βιαστές δεν είναι ράτσας ειδικής, είναι προϊόντα μιας κοινωνίας πατριαρχικής. Δεν είναι κρίμα, είναι καλύτερα στο μνήμα.

Να τσακίσουμε την κουλτούρα του βιασμού και την έμφυλη βία σε κάθε της μορφή. Εξέγερση ενάντια σε κάθε εξουσία.

Για κάθε μάτσο, σεξιστή και ομοφοβικό υπάρχει ένα λεπίδι στραμμένο στο λαιμό.

ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΟΥ ΒΙΑΣΜΟΥ

ΝΑ ΕΞΑΛΕΙΨΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΤΟΥ ΣΤΙΓΜΑΤΙΣΜΟΥ

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΤΕΡΟ-ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑΣ

Αναρχικοί/-ές.

Αργεντινή: Απελευθέρωση γουρουνιού στο Μπουένος Άιρες

Επικοινωνούμε με ενθουσιασμό πως μια ζωή διασώθηκε από ένα φριχτό μέρος, μέσα στο πανεπιστήμιο της Λα Πλάτα, στις εγκαταστάσεις όπου βρίσκονται οι σχολές γεωπονικής, ιατρικής, κτηνιατρικής κι όπου διδάσκονται να βασανίζουν, να εκμεταλλεύονται και να εμπορευματοποιούν ζώα – διακριτά πανεπιστημιακά προγράμματα σπουδών, διακριτές μορφές βασανισμού και εκμετάλλευσης.

Με αυτόν τον τρόπο ανταποκρινόμαστε στο κάλεσμα που ’χει γίνει εδώ και κάποιον καιρό για να πάρουμε θέση σχετικά με τις σπισιστικές πρακτικές που εφαρμόζονται εντός αυτών των εγκαταστάσεων, απελευθερώνοντας ζώα ή σαμποτάροντας τις δομές τους – έτσι λοιπόν απελευθερώθηκε ένα γουρουνάκι. Θα έχει μια νέα ευκαιρία, δεν θα διαμελιστεί ούτε θα γίνει αντικείμενο χρήσης.

Εμπρός στον αγώνα για την απελευθέρωση των ζώων!

Μονάχα αν ενεργήσουμε όλοι μας αλλάζουν τα πράγματα!

Δράσε, απελευθέρωσε, σαμπόταρε το πανεπιστήμιο της Λα Πλάτα!

Μέτωπο Απελευθέρωσης Ζώων

Βαλπαραΐσο, Χιλή: Οδομαχία για τους Φρέντυ, Μαρσέλο και Χουάν

Τετάρτη 29 Ιούνη / 2016.

Συγκρούσεις με τα βρομερά καθάρματα της μπατσαρίας στα χακί έξω απ’ το πανεπιστήμιο Πλάγια Άντσα, στο 5ο διαμέρισμα του Βαλπαραΐσο, στη Χιλή.

Κατά τη διάρκεια της οδομαχίας πετάχτηκαν τρικάκια αλληλεγγύης στους ανατρεπτικούς συντρόφους Φρέντυ Φουεντεβίγια Σάα, Μαρσέλο Βιγιαρροέλ Σεπούλβεδα και Χουάν Αλίστε Βέγκα, που καταδικάστηκαν για τη μιντιακή «υπόθεση σεκιούριτι», υπόθεση ενορχηστρωμένη απ’ τους δημοκράτες ιεροεξεταστές ύστερα από διάφορες απαλλοτριώσεις τραπεζών, με μία απ’ αυτές να καταλήγει στη θανάτωση του λακέ μπάτσου Μογιάνο, ενώ ένας ακόμα τη γλίτωσε φτηνά, το 2007.

Στο δρόμο με αγώνα, αγκιτάτσια και προπαγάνδα χαιρετίζουμε τη μαχητική ζωή των συντρόφων που έχουν ανατρεπτικό κι ελευθεριακό παρελθόν, παρόν και μέλλον. Σήμερα οι σύντροφοί μας δεν συνθηκολογούν κι αντιστέκονται σθεναρά στις καταδίκες του κρατικού μηχανισμού μέσα στη Φυλακή Υψηλής Ασφαλείας του Σαντιάγο, στη Χιλή.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΦΡΕΝΤΥ, ΜΑΡΣΕΛΟ ΚΑΙ ΧΟΥΑΝ!
Ενεργή αλληλεγγύη στους συντρόφους
ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΖΕΡΙΑ, ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΞΕΓΕΡΣΗ!

στα ισπανικά

Πόλη του Μεξικού: Επίθεση στο Ινστιτούτο Πυρηνικών Επιστημών και στο Κέντρο Υπολογιστικής Έρευνας

Δυο στόχοι χτυπήθηκαν στην Πόλη του Μεξικού πριν το σκοτεινό φεγγάρι:

– Δευτέρα, 5 Οκτώβρη: Κατά τη διάρκεια της νύχτας τοποθετήσαμε έναν αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό στην είσοδο του Ινστιτούτου Πυρηνικών Επιστημών (ICN) του Εθνικού Αυτόνομου Πανεπιστημίου Μεξικού (UNAM), στο κέντρο της Πανεπιστημιούπολης. Την ώρα που οι φύλακες άκουγαν κούμπια, εμείς τρυπώσαμε μέσα στις σκιές και καταφέραμε ν’ αφήσουμε τον μηχανισμό δίχως προβλήματα.

Το ICN είναι το λίκνο των πιο εξεχόντων φυσικών του UNAM και άλλων πανεπιστημίων, που καταπιάνονται επίμονα με την εξέλιξη και τη διαιώνιση του Τεχνολογικού Θανάτου που εύσχημα αποκαλείται «Πυρηνική Επιστήμη».

– Τετάρτη, 7 Οκτώβρη: Τις πρωινές ώρες αφήσαμε ένα βιβλίο-βόμβα στην είσοδο του Κέντρου Υπολογιστικής Έρευνας (CIC), προοριζόμενο για την κοινότητα του Εθνικού Πολυτεχνικού Ινστιτούτου (IPN), στην περιοχή Γκουστάβο Α. Μαδέρο. Την ώρα που οι μπάτσοι της Αστυνομίας Τραπεζών και Βιομηχανιών φυλούσαν το ινστιτούτο, εμείς αφήσαμε ήσυχα και με το πάσο μας το εκρηκτικό δέμα.

Το CIC είναι ένα από τα πιο σημαντικά κέντρα της χώρας με εξειδίκευση στην πληροφορική, στη μηχανική, στην τεχνητή νοημοσύνη και όλα όσα έχουν να κάνουν με την τεχνητοποίηση, ορκισμένη εχθρό της άγριας φύσης. Εντός των εγκαταστάσεών του κρύβονται επίσης μπόλικα διεστραμμένα τεχνο-σπασικλάκια του Εθνικού Συστήματος Ερευνητών (SNI).

Πολεμώντας πλάι σε καθετί άγριο.
Ενάντια στο τεχνολογικό σύστημα.

Οικο-εξτρεμιστικός Κύκλος Τερρορισμού και Σαμποτάζ.

στα ισπανικά | αγγλικά

Μεξικό: Τοποθέτηση βιβλίου-βόμβα στο ιδιωτικό πανεπιστήμιο UVM

Τα ξημερώματα της 14ης Απρίλη του παρόντος έτους αφήσαμε ένα βιβλίο-βόμβα στις εγκαταστάσεις του Πανεπιστημίου της Κοιλάδας του Μεξικού (UVM), στο κάμπους του Κοακάλκο, στην Πολιτεία του Μεξικού.

Ο εκρηκτικός μηχανισμός προοριζόταν για το Τμήμα Επιστημών Επικοινωνίας. Αυτή είναι μία από τις ακαδημαϊκές καριέρες με τη μεγαλύτερη ζήτηση στον εργασιακό τομέα, που περιλαμβάνει από δημοσιογράφους μέχρι κινηματογραφιστές, και παρότι περικλείει διαφόρους κλάδους, επικεντρώνεται ως επί το πλείστον στην τροφοδότηση των μηχανισμών εξάπλωσης της προόδου και της τεχνολογίας.

Το σύστημα χρειάζεται προπαγάνδα, άτομα που αναλαμβάνουν τη χειραγώγηση και την αλλοτρίωση στα μέσα μαζικής (και μη μαζικής) επικοινωνίας, χρειάζεται να κάνει τις παθητικές και δύστροπες μάζες να δουν μια «αλήθεια» μισερή, γι’ αυτό και χρησιμοποιεί τόσο τα εικονικά μέσα όσο και τα πρόσωπα αυτά που αφιερώνονται στο κουκούλωμα των πιο μεγάλων του ψεμάτων. Ή μήπως (για ν’ αναφέρουμε ένα παράδειγμα) δεν ήταν επικοινωνιολόγοι αυτοί που προσπάθησαν να αποκρύψουν την επίθεση της εταιρείας εξορύξεων Grupo México εναντίον της φύσης με τη διαρροή τοξικών αποβλήτων στον ποταμό Σονόρα τον περασμένο χρόνο; Ήταν οι ίδιοι που πασχίζουν επίμονα να κάνουν την πρόοδο να χωρέσει σε αυτή την παρακμιακή κοινωνία, αυτοί που κάνουν χρήση της «εργασίας» τους προκειμένου να συνεχίσει να διευρύνεται το σύστημα, προπαγανδίζοντας συμπεριφορές που οι παραλήπτες μετατρέπουν ασυνείδητα σε αξίες, οι οποίες τείνουν να είναι ανώδυνες για τη συνύπαρξη του ίδιου του τεχνολογικού συστήματος.

Ως συνήθως, η πράξη αποσιωπήθηκε, ίσως λόγω της πολιτικής κρίσης που συνταράσσει τη χώρα, ίσως λόγω εκείνου του καλέσματος αναρχικών για μποϊκοτάζ των επερχόμενων εκλογών, ίσως γιατί το ιδιωτικό πανεπιστήμιο δεν το βολεύει η αναταραχή· όπως και να ’χει, αυτό το οποίο βεβαιώνουμε είναι πως, αν συνεχίσουν ν’ αποκρύπτουν τις ενέργειές μας, θα υποχρεωθούμε να γενικεύσουμε την εξτρεμιστική επίθεση ενάντια στον πολιτισμό και στην τεχνολογική πρόοδο, τόσο με εκρηκτικά όσο και με εμπρησμούς και εύστοχες σφαίρες.

Ας γίνει γνωστό μια και καλή…

Για την υπεράσπιση της άγριας φύσης κι ενάντια στο τεχνολογικό σύστημα!

Άγρια Αντίδραση
Γκρουπούσκουλα:
«Βροντή του Μιξτόν»*
«Κύριος της Πράσινης Φωτιάς»

* αναφορά στον πόλεμο του Μιξτόν (μέσα του 16ου αιώνα) ανάμεσα σε ισπανούς αποικιοκράτες και ντόπιους πληθυσμούς

Ελλάδα: Αλληλεγγύη στο ελεύθερο κοινωνικό ραδιόφωνο 1431ΑΜ στη Θεσσαλονίκη

σποτάκι εδώ

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ 1431ΑΜ ΣΤΙΣ ΠΡΥΤΑΝΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ ΑΠΘ ΓΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ ΤΟΥ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟΥ

Το πρωί της Τετάρτης 5 Νοέμβρη οι πανεπιστημιακές αρχές καθ’ υπόδειξιν της ΕΕΤΤ (Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων) ξήλωσαν και κατάσχεσαν τον πομπό με τον οποίο εξέπεμπε ο 1431ΑΜ στα fm. Μετά από παρέμβαση που πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα στο γραφείο του αντιπρύτανη Λαόπουλου από μέλη του σταθμού και αλληλέγγυους, η πρυτανεία έκανε ξεκάθαρη τη στάση της ότι δε θα επιστραφεί ο εξοπλισμός και την επόμενη μέρα ενημέρωσε όλη την πανεπιστημιακή κοινότητα για τη στάση που θα κρατήσει απέναντι στο θέμα.

Στην ανακοίνωση αυτήν η πρυτανεία προσπαθεί να μας πείσει ότι υποστηρίζει τις αξίες της ελεύθερης διακίνησης ιδεών, βάζοντάς τες βέβαια στα στενά πλαίσια της αστικής νομιμότητας (παράλογο;). Ας δούμε όμως τι σημαίνει αστική νομιμότητα στην περίπτωση της μπάντας των συχνοτήτων και πώς την εννοεί η ΕΕΤΤ, με τα συμφέροντα της οποίας εναρμονίζονται οι πρυτανικές αρχές του ΑΠΘ αλλά και άλλων ιδρυμάτων της χώρας.

Αστική νομιμότητα λοιπόν σημαίνει 10 μεγαλοεργολάβοι να ελέγχουν το τηλεοπτικό φάσμα σε πανελλαδική εμβέλεια κατέχοντας τα μεγαλύτερα κανάλια και προάγοντας μέσα απ’ αυτά την καθεστωτική προπαγάνδα, εξυπηρετώντας τα δικά τους και ευρύτερα καπιταλιστικά συμφέροντα.

Αστική νομιμότητα σημαίνει τα 10 κανάλια αυτά να έχουν εκατομμύρια χρέη προς το δημόσιο.

Αστική νομιμότητα σημαίνει οι 10 μεγαλοεργολάβοι να κατέχουν αντίστοιχα και τα περισσότερα ραδιόφωνα της χώρας.

Επίσης αστική νομιμότητα σημαίνει ότι οι υπόλοιπες συχνότητες της μπάντας των fm μοιράζονται σε λοιπούς μεγαλοεπιχειρηματίες που εξυπηρετούν δικά τους πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα. Όσο για το πώς μοιράζονται, ας δούμε την περίπτωση του Χορτιάτη, που έχει καταληφθεί από φουσκωτούς μαφιόζους που φυλάνε κεραίες με προσωρινές “άδειες”.

Όσον αφορά τώρα τις πρυτανικές αρχές, νομιμότητα σημαίνει συνεδριάσεις σε κλειδαμπαρωμένα κτήρια με την προστασία των ΜΑΤ και αδιαφορία για τα συμφέροντα και τις θέσεις των φοιτητών. Χαρακτηριστικό είναι ότι, την ώρα που γραφόταν αυτό το κείμενο, στην Αθήνα ο πρύτανης του ΕΚΠΑ αποφάσισε lock-out των πανεπιστημιακών κτηρίων ώστε να αποτρέψει την εφαρμογή αποφάσεων των φοιτητικών συλλόγων, στέλνοντας τα ΜΑΤ να επιτεθούν αναίτια στους φοιτητές. Τέλος, ας αναλογιστούμε τι ήταν “νόμιμο” πριν 41 χρόνια και πόσο εκείνες οι εποχές διαφέρουν από τις σημερινές.

Για μας ελευθερία του λόγου σημαίνει να ακούγεται η φωνή όλων των αγωνιζόμενων κομματιών της κοινωνίας που φιμώνονται από τον κυρίαρχο λόγο. Γι’ αυτόν το λόγο βρεθήκαμε οι ίδιοι και οι ίδιες στην εξέγερση του Δεκέμβρη το 2008, βρισκόμαστε δίπλα στους κατοίκους της Χαλκιδικής που αγωνίζονται ενάντια στη λεηλασία της φύσης, σταθήκαμε αλληλέγγυοι στις εξεγέρσεις των μεταναστών εργατών και μαζί τους παλεύουμε ενάντια στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στο φασισμό και στις διαφόρων ειδών Αμυγδαλέζες. Μαζί με ολικούς αρνητές στράτευσης υψώνουμε αναχώματα στο μιλιταρισμό και μαζί με φυλακισμένους γκρεμίζουμε τα τείχη των αποκλεισμών. Δίπλα σε εργάτες απεργούς διεκδικούμε το δικαίωμα για αξιοπρέπεια και αντιμαχόμαστε την ολοένα και εντονότερη υποβάθμιση των ζωών μας. Να θυμηθούμε βέβαια ότι, όταν ήμασταν δίπλα στον αγώνα των απεργών στις εργολαβίες του ΑΠΘ., κάποιοι οργάνωναν απεργοσπασία χρησιμοποιώντας εθελοντές φοιτητές με το πρόσχημα της “υγειονομικής βόμβας”, ενώ στα επόμενα 2 χρόνια πήξαμε στο σκατό. Αυτοί οι κάποιοι είναι σήμερα πρυτάνεις του ΑΠΘ.

Για όλους αυτούς τους λόγους συνεχίζουμε τον αγώνα μας για ελεύθερη έκφραση απέναντι σε αυτούς που με το πρόσχημα της νομιμότητας προσπαθούν να επιβάλουν ένα πανεπιστήμιο μακριά από τις ανάγκες της κοινωνίας έρμαιο στα συμφέροντα των ιδιωτών, απέναντι σε αυτούς που διεκδικούν την πρώτη θέση στις κατατάξεις των πανεπιστημίων και την τελευταία στην αξιοπρέπεια…

ΟΣΟ ΚΑΤΕΒΑΖΟΥΝ ΤΙΣ ΚΕΡΑΙΕΣ
ΤΟΣΟ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΑΝΕΒΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΤΑΣΗ

Ελεύθερο κοινωνικό ραδιόφωνο
1431ΑΜ
Νοέμβρης 2014

Μας ακούτε:
www.1431am.org
1431 στα μεσαία

Πόλη του Μεξικού: Εκρηκτική αλληλεγγύη στους αναρχικούς αιχμαλώτους

Ως κομμάτι των δραστηριοτήτων αλληλεγγύης στους κρατουμένους, αποφασίσαμε να επιτεθούμε σ’ εκείνους που συνεργάστηκαν με τις Αρχές για τη σύλληψη διαφόρων συντρόφων μας. Είναι καθ’ όλα γνωστό το έργο της κατασκοπίας που φέρουν εις πέρας τα σώματα ασφαλείας του πανεπιστημίου σε συνέργεια με το μεξικανικό δικαστικό σύστημα.

Σε σχέση με τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στην πανεπιστημιούπολη του UNAM στις 30 Σεπτέμβρη 2014, το μόνο που θέλουμε να πούμε είναι πως δεν πρόκειται να πάψουμε να βγαίνουμε στους δρόμους για να προπαγανδίσουμε την αντεξουσιαστική δράση ωσότου πατήσουν ξανά τα συντρόφια μας στους δρόμους και μέχρι να καταστρέψουμε εξ ολοκλήρου αυτή την κοινωνία εκμετάλλευσης.

Λευτεριά στους αναρχικούς αιχμαλώτους! Λευτεριά τώρα!

Μάριο Γκονσάλες, Αμπραάμ Κορτές, Φερνάντο Μπάρσενας, Κάρλος Λόπες, Αμελί Πελλετιέ, Φάλλον Πουασσόν

Αφού οι νόμοι τους περιορίζουν τη λευτεριά μας, τότε οι δράσεις μας να περιορίσουν τις ζωές τους!

στα ισπανικά

Μπογκοτά, Κολομβία: Δράση στο Εθνικό Πανεπιστήμιο στο πλαίσιο του διεθνούς καλέσματος στήριξης έγκλειστων αναρχικών

[vimeo]http://vimeo.com/104745325[/vimeo]

Εχθροί οποιασδήποτε μορφής εξουσίας και Αρχής, οι αναρχικοί ενοχλούν, γι’ αυτό και οι κυβερνήσεις του κόσμου χρησιμοποιούν τις φυλακές για να ξεκάνουν την ανυπότακτη και αντάρτικη δράση που πορεύεται ανυποχώρητα στα μονοπάτια της εξέγερσης προς την αναρχία. Έτσι, στο πλαίσιο της βδομάδας αλληλεγγύης στους αναρχικούς κρατουμένους, η συλλογικότητα αντιπληροφόρησης SubVersion απευθύνει ένα κάλεσμα σε αλληλεγγύη με στόχο να γκρεμίσουμε όλα τα τείχη, αλυσίδες και κάγκελα που εμποδίζουν την οικοδόμηση ενός κόσμου νέου.

Δεν είμαστε όλοι, λείπουν οι μέσα!

Φρέντυ, Μαρσέλο και Χουάν + Μόνικα Καμπαγέρο και Φρανσίσκο Σολάρ + Χανς Νιεμέγερ + Ταμάρα Σολ Φαρίας Βεργάρα + Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα + Αλφρέντο Κόσπιτο και Νικόλα Γκάι + Μάρκο Καμένις + Μάριο Γκονσάλες και τόσοι/τόσες ακόμα: ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ!

[Cybrigade] Ενημέρωση σε συνέχεια της χθεσινής παύσης λειτουργίας του server του espiv.net

Η παρουσία μελών από τη διαχειριστική ομάδα Cybrigade και εκπροσώπων από τους Proledialers στο ίδρυμα ήταν αρκετή, ώστε ο server να τεθεί ξανά σε λειτουργία.

Αυτή η προσπάθεια φίμωσης των εκατοντάδων συλλογικοτήτων που χρησιμοποιούν τις υποδομές του espiv απετράπη. Κάτι τέτοιο, βέβαια, δε σημαίνει ότι θα σταματήσουν μελλοντικές ανάλογες απόπειρες είτε από τις Αρχές ή και από ιδιώτες.

Επειδή το espiv δεν είναι ιδιοκτησία μιας διαχειριστικής ομάδας, αλλά μια υποδομή που ήδη ένα μεγάλο μέρος του κινήματος χρησιμοποιεί, ο αγώνας υπεράσπισής του μας αφορά όλες και όλους. Απέναντι στις προσπάθειες επίθεσης στους αγώνες του εργατικού κινήματος, στις υποδομές του ανταγωνιστικού κινήματος και στις νησίδες ελεύθερης έκφρασης και λόγου, η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.

Στηρίζουμε το κάλεσμα των Proledialers για τη Δευτέρα 14/7 στις 9:00 στην Επιθεώρηση Εργασίας, Αγησιλάου 10 (Αθήνα).

https://espiv.net/node/235

[Cybrigade] Σχετικά με τη διακοπή λειτουργίας του server του espiv.net στις 7/7

[από 8/7/2014, ο espiv επαναλειτουργεί]

Σήμερα, Δευτέρα 7/7/2014, ο πρύτανης του Πάντειου Πανεπιστημίου έδωσε εντολή να τεθεί εκτός λειτουργίας ο κινηματικός server espiv. Αφορμή ήταν εξώδικο που στάλθηκε προς το πανεπιστήμιο από τον ιδιοκτήτη της OnlineSales, στο οποίο ζητά να διαγραφεί ανάρτηση που τάχα τον δυσφημεί και να κατονομαστούν οι συντάκτες της. Η εν λόγω ανάρτηση:

– —-
OnLine Sales: Συνεχίζονται οι αυθαιρεσίες, συγκεντρωνόμαστε στην Επιθεώρηση Εργασίας

Στις 06/06/14 το αφεντικό απέλυσε και τη συνάδελφο Ε.Τ. επειδή αρνήθηκε να συνεχίσει να δουλεύει απλήρωτη και πέραν του ωραρίου της, μέχρι να πιάσει το “στόχο πώλησης” της εταιρείας. Η απαίτηση αυτή, όπως έχουμε επισημάνει πολλές φορές στο παρελθόν, είναι καθημερινότητα στο εν λόγω τηλεφωνικό κέντρο. Ωστόσο, στην περίπτωση της Ε.T. το αφεντικό ξεπέρασε κάθε όριο,καθώς επιτέθηκε λεκτικά και σωματικά στη συνάδελφο, όταν της ζητήθηκε να υπογράψει έγγραφο με το οποίο θα δήλωνε ότι δεν έχει οικονομικές ή άλλες απαιτήσεις από την εταιρεία και εκείνη διατύπωσε της νόμιμες επιφυλάξεις της.

*/Να υπενθυμίσουμε ότι τη Δευτέρα 16 Ιουνίου, στις 10:00, στην Επιθεώρηση Εργασίας (Αγησιλάου 10, κοντά στην Ομόνοια) θα εξεταστούν οι καταγγελίες των συναδέλφων Η.Κ., Ε.Δ. και Ε.Τ. και καλούμε κάθε σωματείο, κάθε συλλογικότητα, κάθε συνέλευση γειτονιάς και κάθε μεμονωμένο συνάδελφο να έρθει και να στηρίξει με την παρουσία του τις συναδέλφισσες Η.Κ. και Ε.Δ. στον αγώνα τους για επαναπρόσληψη και τη συνάδελφο Ε.Τ. που βίωσε την κατάφωρη εργοδοτική αυθαιρεσία./*

Περισσότερες σχετικές δημοσιεύσεις για το θέμα μπορεί κανείς να βρει εδώ και εδώ.
– —-

Μετά από 6 χρόνια ύπαρξης της Cybrigade, διαχειριστικής ομάδας του κινηματικού server espiv, ο οποίος λειτουργεί ισάριθμα χρόνια, ενημερώνουμε κάθε ενδιαφερόμενο ότι:

Το espiv είναι διαδικτυακή υποδομή αφιερωμένη στο ανταγωνιστικό προς τον καπιταλισμό και την ιεραρχία κίνημα. Στo espiv δε δίνουμε απλώς ψηφιακό χώρο για την έκφραση και την οργάνωση ατόμων και συλλογικοτήτων. Επιπλέον, θεωρούμε τους εαυτούς μας μέρος της παγκόσμιας κοινότητας που μάχεται για τα ψηφιακά δικαιώματα, το αναφαίρετο δικαίωμα στην ιδιωτικότητα, την ελεύθερη από παρακολούθηση επικοινωνία, την ελεύθερη έκφραση. Στο espiv είμαστε θέσει αντίθετες και αντίθετοι στην κράτηση / καταγραφή δεδομένων που ταυτοποιούν τους εμπλεκόμενους σε οποιαδήποτε επικοινωνία εξυπηρετούν οι server μας. Η Cybrigade έχει δηλώσει ρητά στο espivblogs.net και στο espiv.net το παρακάτω.

“Το περιεχόμενο όλων των σελίδων στο domain αυτό (espiv.net), βρίσκεται υπό την Creative Commons Attribution-Noncommercial-Share Alike 3.0 Greece License. Η συλλογικότητα διαχείρισης υπερασπιζόμενη την ελευθερία λόγου και έκφρασης, σε καμία περίπτωση δεν προβαίνει σε λογοκρισία των απόψεων ή των κειμένων που ανεβαίνουν, τα οποία αποτελούν αποκλειστικά και μόνο απόψεις των γραφόντων. Άλλα δικαιώματα στο έργο αυτό πέρα από τη συγκεκριμένη άδεια χρήσης, μπορεί να αναγράφονται στο espiv.net.
O espiv δεν αποθηκεύει σε καμία υπηρεσία στοιχεία για την αναγνώριση της ταυτότητας των χρηστών
του. Στοιχεία επισκεπτών και χρηστών, όπως IPs, δεν καταχωρούνται στον server.”

Συμπερασματικά, η Cybrigade επιλέγει να μην διατηρεί και κατά προέκταση να μην παραδίδει οποιουδήποτε είδους πληροφορία ταυτοποίησης (ρουφιανιά) σε οποιαδήποτε οντότητα, άρα και σε εργοδότες ή άλλου είδους καταπιεστές.

Θα ακολουθήσουν ενημερώσεις για τις επόμενες κινήσεις / δράσεις μας.

https://espiv.net/node/232

Σαντιάγο: Συντονισμένες επιθέσεις στη μνήμη του Μαουρίσιο Μοράλες

Οδοφράγματα, επίθεση στο στρατώνα της Αστυνομίας Ερευνών Χιλής (PDI) και συγκρούσεις με τους μπάτσους έξω απ’ την πανεπιστημιούπολη UAHC, 5 χρόνια μετά το θάνατο πάνω στη δράση του αναρχικού Μαουρίσιο Μοράλες.

“Γι’ αυτόν το λόγο απευθύνουμε ένα κάλεσμα σε όλα τ’ αναρχικά συντρόφια μας να δώσουν τέλος στην ακινησία, και να παίξει ένας συντονισμός μεταξύ συγγενικών ατόμων για την πραγμάτωση δράσεων κάθε τύπου, αφήνοντας κατά μέρος αυτόν τον αυθορμητισμό που δεν αποδίδει και πολλά.”
Εμπρηστικός Πυρήνας Σεμπαστιάν Οβερσλούιχ

“Γιατί τους χτύπους της καρδιάς τούς συνοδεύει η λευτεριά, ο έρωτας κι η αναρχία. Η αναρχία δεν πεθαίνει στα λόγια, υπερισχύει στα ενεργά χέρια.”
-Μαουρίσιο Μοράλες, πάνκης Μάουρι

Κάποιες μέρες προτού συμπληρωθεί πενταετία απ’ το χαμό του αναρχικού συντρόφου μας Μαουρίσιο Μοράλες, διάφορες ανώνυμες ομάδες σμίξαμε σε μια κοινή δράση για να θυμηθούμε τον αδερφό μας με φωτιά.

Την Πέμπτη, 15 Μάη 2014, κατά τις 2 το μεσημέρι, επιλέξαμε την πανεπιστημιούπολη UAHC για να δράσουμε. Βγήκαμε και κόψαμε την κυκλοφορία επί της οδού Κοντέλ, κι οπλισμένοι με βόμβες μολότοφ και μπογιές, περιμέναμε την μπατσαρία για ν’ αρχινήσουμε τα μπάχαλα. Ιαχές και φυλλάδια καργαρισμένα με μνήμη σκορπίζονταν στο δρόμο, ενόσω ο κόσμος γύρω από την πανεπιστημιούπολη χάζευε αναμένοντας τη συνέχεια. Με το που έφτασαν οι υπερασπιστές της εξουσίας, τους περίμενε μια μικρή έκπληξη: οι ανώνυμοι/-ες δεν την πέσανε πρώτα σ’ αυτούς, αλλά στόχευσαν το στρατώνα της Αστυνομίας Ερευνών Χιλής, ενός θεσμού φαντασμένων ηλιθίων που νομίζουν ότι παίζουν πόλεμο με τον προηγμένο τους εξοπλισμό, ο οποίος οπωσδήποτε δε μας σκιάζει. Το ντου έγινε με μολότοφ μες στα μούτρα τους, κι η μόνη απάντησή τους ήταν να υποχωρήσουν μέσα στο στρατώνα της τοξικομανίας και παιδοφιλίας.

Επόμενος στόχος του αυτοσχέδιου οπλισμού μας ήταν τα καθάρματα της μπατσαρίας, που δέχτηκαν μια βροχή από μπογιά και φωτιά μέσα κι έξω απ’ το πανεπιστήμιο. Σ’ αυτή την επίθεση απάντησαν με αύρες και δακρυγόνα. Αφότου αδειάσαμε πάνω τους όλες τις εμπρηστικές ύλες, κι όταν πλέον η ατμόσφαιρα έγινε αποπνικτική, καβατζωθήκαμε για να αποτραβηχτούμε και να ξεγλιστρήσουμε μακριά απ’ τον αστυνομικό κλοιό.

Με αυτήν τη δράση θέλουμε να κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη του συντρόφου Μαουρίσιο Μοράλες, πεσόντα στις 22 Μάη 2009, όταν έσκασε πρόωρα η μπόμπα που μετέφερε μαζί του τη στιγμή που πήγαινε να χτυπήσει τις κουφάλες τους βασανιστές της δεσμοφυλακής. Δικαιώνουμε κάθε χειρονομία αγώνα ενάντια στο κράτος και στο Κεφάλαιο, ενάντια στην εξουσία τους και σ’ όλους τους μηχανισμούς καταναγκασμού, όσο δικαιώνουμε και τη μνήμη εκείνων που έπεσαν σ’ αυτόν τον πόλεμο και που αιχμαλωτίστηκαν μαχόμενοι.

Σημείωση: Οι πυρήνες βρίσκονται σε συντονισμό με τις συμμορίες· εσείς μείνετε συντονισμένοι/-ες για την επόμενη επίθεση.

Σημείωση 2η: Αποποιούμαστε οποιαδήποτε συμμετοχή στη δική μας ομάδα συγγένειας του «μεθυσμένου» κουκουλωμένου ο οποίος βγήκε για να χωθεί μαζί μας στις συγκρούσεις που θ’ ακολουθούσαν με τους μπάτσους και/ή τους ασφαλίτες. Είναι απολύτως αναγκαίο να προβληματιστούμε σχετικά με αυτό το επεισόδιο, κι από τη δική μας μπάντα απορρίπτουμε την ανευθυνότητα του να ενεργεί κανείς «πιωμένος» και/ή «μαστουρωμένος»· για μας η αγκιτάτσια και η σύγκρουση δεν είναι παιχνίδι. Απευθύνουμε ένα κάλεσμα για υπεύθυνη δράση των ατομικοτήτων που σμίγουν με ομάδες όταν πραγματοποιείται μια δράση στο δρόμο.

Σημείωση 3η: Σχετικά με το ξυλίκι που έπεσε μέσα κι έξω απ’ το πανεπιστήμιο, όταν ξέσπασε καυγάς ανάμεσα σε μερικούς φοιτητές και ανώνυμους, ξεκαθαρίζουμε πως όλα άρχισαν απ’ τους τραμπουκισμούς ενός φοιτητή εναντίον της ομάδας των κουκουλωμένων που την έπεφτε στους μπάτσους εφορμώντας μέσα απ’ την πανεπιστημιούπολη. Δε θα χαριστούμε στους λεκέδες που παριστάνουν τους γενναίους ήρωες επιχειρώντας να φρενάρουν τ’ αδέρφια μας. Όποιος συμπεριφέρεται σαν μπάτσος, θα αντιμετωπίζεται σαν μπάτσος. Δίχως να χρειάζεται να πούμε κάτι παραπάνω, πάρε να ’χεις, καριόλη γαμημένε.

Με δράση, φωτιά και μνήμη!
Πράξε για να δώσεις ζωή στην αναρχία!
Μαουρίσιο Μοράλες παρών!

Οργανωμένη Συμμορία Μαουρίσιο Μοράλες

Σαντιάγο, Χιλή: Κάθε μέρα γεννιέται ένας νεαρός μαχητής!

Ανάληψη ευθύνης για τη δράση που πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα, 17 Μάρτη 2014, έξω από την πρώην Παιδαγωγική Σχολή στο Σαντιάγο, στο πλαίσιο της «Εβδομάδας του Νεαρού Μαχητή»

Ως απάντηση στις προκαθορισμένες συνθήκες που επιβάλλουν οι δυνάμεις ασφαλείας, αισθανθήκαμε την υποχρέωση να παράξουμε μια μαχητική στιγμή που πάει ακόμα πιο πέρα απ’ την ίδια τη «μέρα του νεαρού μαχητή», έχοντας συνείδηση του γεγονότος πως ο αγώνας μας ξεπερνά τις εμβληματικές και στοχευμένες ημερομηνίες αποσκοπώντας στην καταστροφή των κοινωνικών κανόνων και του κυρίαρχου μοντέλου.

Η πείνα, η μιζέρια, η φτώχεια, η αδικία, η αστυνομοκρατία, η εκμετάλλευση κι όλα τα στοιχεία κυριαρχίας και καταπίεσης ενάντια στις πλέον ευπαθείς τάξεις, των οποίων είμαστε κι εμείς τμήμα, αποτελούν μια πραγματικότητα που βιώνεται καθημερινά, πέρα απ’ τις εμβληματικές ημερομηνίες των οδομαχιών. Γι’ αυτό λοιπόν το κάλεσμα είναι να παραχθεί αυτός ο αγώνας σε κάθε σημείο ή γωνιά αυτής της κοινωνίας, 365 μέρες το χρόνο.

Σχετικά με τις λεπτομέρειες της ίδιας της δράσης, πολύ θα θέλαμε να πούμε ακόμα περισσότερα, αλλά νομίζουμε ότι σ’ αυτή την περίπτωση οι εικόνες μιλάνε από μόνες τους.

Κάθε μέρα γεννιέται ένας νεαρός μαχητής!
Στη μνήμη του Εδουάρδο και του Ραφαέλ.

Οι φωτογραφίες είναι χορηγία του Έκτορ Αντόνιο Σέρδα Μπούργος, με αριθμό ταυτότητας 17.459.433-3*

πηγή: hommodolars

* ειρωνική αναφορά σ’ έναν άλλον μπάτσο που είχε παρεισφρήσει την ίδια μέρα στην πανεπιστημιούπολη και, πάνω στη βιάση του να ξεφύγει όταν εντοπίστηκε από φοιτητές, άφησε πίσω του την τσάντα και την αστυνομική του ταυτότητα

Σαντιάγο, Χιλή: Πύρινο οδόφραγμα μπροστά στο 26ο αστυνομικό τμήμα του Πουδαουέλ

Παρασκευή, 7 Φλεβάρη 2014

Μας θλίβει πολύ και μας εξαγριώνει το γεγονός ότι με τη λήξη των πανεπιστημιακών μαθημάτων σταματάνε επίσης οι δράσεις στο δρόμο, είναι θλιβερό κι εξοργιστικό να πηγαίνει διακοπές η δράση, η οποιαδήποτε δράση αγκιτάτσιας (όχι μονάχα οι εμπρηστικές). Οι διακοπές ρίχνουν τελείως την ένταση της αναρχικής πράξης. Γι’ αυτόν το λόγο απευθύνουμε ένα κάλεσμα σε όλα τ’ αναρχικά συντρόφια μας να δώσουν τέλος στην ακινησία, και να παίξει ένας συντονισμός μεταξύ συγγενικών ατόμων για την πραγμάτωση δράσεων κάθε τύπου, αφήνοντας κατά μέρος αυτόν τον αυθορμητισμό που δεν αποδίδει και πολλά.

Έτσι, βγήκαμε εξοπλισμένοι με λάστιχα αυτοκινήτων, τέσσερα γκαζάκια βουτανίου, φωτιά και φυλλάδια, αποφασίζοντας να κόψουμε την κυκλοφορία επί της οδού Τενιέντε Κρους, μπροστά στο 26ο αστυνομικό τμήμα του Πουδαουέλ, κάνοντας ξεκάθαρο στους μπάσταρδους πως είμαστε κοντά κι ότι η συντονισμένη δράση είναι το κλειδί της επιτυχίας.

Αφού φούντωσε η πυρά, ξεγλιστρήσαμε σβέλτα προς την καβάτζα μας, αφήνοντας τα καθάρματα κόκαλο στη θέα ενός οδοφράγματος μες στη μούρη τους. Τα γκαζάκια κάνανε τη δουλειά τους, γεγονός που τους έθεσε σε συναγερμό και τους έκανε να ξαμοληθούν αναζητώντας μας σαν τρελοί, με τις σιχαμένες τους σειρήνες ν’ αντηχούν στη γειτονιά, χωρίς όμως να καταφέρουν τίποτα.

Αυτή η μικρή χειρονομία αφιερώνεται με πολλή στοργή στον Χοσέ Μιγκέλ Σάντσες. Περιμένουμε με ανυπομονησία την επιστροφή σου στο δρόμο, ώστε να μπορείς να μας συντροφεύεις σ’ αυτόν τον αγώνα ενάντια στην εξουσία και στο κράτος/Κεφάλαιο!

Χαιρετάμε επίσης στοργικά τον Χανς Νιεμέγερ· αδερφέ, εμείς δε σε ξεχνάμε, κι ελπίζουμε αυτή η χειρονομία να σπάσει την απομόνωση της σιχαμένης φυλακής. Σου λέμε «Γερά!», και παρ’ ότι ξέρουμε πως δε σου λείπει, σου στέλνουμε όλη μας την αγάπη, συντροφάκι.

Υπενθυμίζουμε ακόμα ότι σ’ αυτό το μπατσοτμήμα έφεραν τους συντρόφους μας Έρμες Γκονσάλες και Αλφόνσο Αλβιάλ, όταν τους συνέλαβαν για την απαλλοτρίωση υποκαταστήματος της BancoEstado, όπου δολοφονήθηκε ο αδερφός μας Σεμπαστιάν Οβερσλούιχ. Σ’ αυτούς στέλνουμε μια δυνατή αγκαλιά κι ένα σινιάλο συνενοχής για το θάρρος τους πάνω στη δράση, και στον Σεμπαστιάν την αγάπη και το σεβασμό μας για τη ζωή του τη δοσμένη στον αναρχικό αγώνα.

Σημείωση: Χαιρετίσματα στον μπάσταρδο μπάτσο που επιτηρούσε από το κουβούκλιο «ασφαλείας» του τμήματος και της περιοχής. Ελπίζουμε μετά χαράς να σε αποζημίωσαν τα σκυλιά που σ’ έχουνε στη δούλεψή τους για το «αποτελεσματικό σου έργο» να σημάνεις το συναγερμό για τη φωτιά που άναψε κάτω απ’ τη μύτη τους. Ηλίθιε!

Σεμπαστιάν Οβερσλούιχ παρών!
Λευτεριά στους αιχμαλώτους του κοινωνικού πολέμου!
Ο καπιταλισμός δεν ξαποσταίνει· ούτε κι εμείς!
Να πολλαπλασιάσουμε τις επιθέσεις κόντρα στο κράτος/Κεφάλαιο!

Εμπρηστικός Πυρήνας Σεμπαστιάν Οβερσλούιχ

Σαντιάγο, Χιλή: Διεθνιστική αλληλεγγύη στους 5 συλληφθέντες της 13ης Νοέμβρη στη Βαρκελώνη

Την Παρασκευή, 15 Νοέμβρη 2013, πραγματώσαμε μια δράση διεθνιστικής αλληλεγγύης για τα συντρόφια που αιχμαλωτίστηκαν στις 13 Νοέμβρη στη Βαρκελώνη, κατηγορούμενα για την τοποθέτηση εκρηκτικών μηχανισμών. Δύο εξ αυτών, η Μόνικα Καμπαγέρο και ο Φρανσίσκο Σολάρ, βρέθηκαν εμπλεκόμενοι πριν από κάποιο διάστημα στη σκευωρία «υπόθεση βόμβες», στη Χιλή. Δεν πρόκειται να μιλήσουμε για ενοχή ή αθωότητα· αντίθετα, ξεκαθαρίζουμε ότι πέρα από τις ταμπέλες που θέλει να μας επιβάλλει το κράτος για να μας κηρύσσει νόμιμους ή παράνομους, εμείς διακηρύσσουμε ότι είμαστε σε σύγκρουση με αυτή την τάξη κυριαρχίας, εκμετάλλευσης και υποταγής. Γίνεται κιόλας λόγος για σκευωρία, κάτι που δε θα μας φαινόταν παράξενο, αλλά δε θα πέσουμε σε τέτοιου είδους θυματοποίηση. Απεναντίας, στέλνουμε την αγκαλιά μας όπως και να ’χει σε όσους κι όσες χτυπήθηκαν από την εξουσία. Είμαστε ένοχοι που ’μαστε ζωντανοί και που έχουμε αίμα να κυλάει στις φλέβες μας, είμαστε ένοχοι που –ακόμα κι αν σας πονάει αυτό– αλλάζουμε τούτη την πραγματικότητα και ανατρέπουμε την τάξη με χαρά και μίσος.

Προκαλεί γέλιο να βλέπεις τους κυριάρχους να επιχειρούν να κατανοήσουν τι συμβαίνει σε διεθνές επίπεδο, λες και τα πάντα λειτουργούν με νόρμες και νόμους, και να προσπαθούν να κατασκευάσουν τεράστια δίκτυα ή ιεραρχικά σύνολα επιδιώκοντας να τ’ ανακόψουν ή να τα εξαρθρώσουν με κάποιον τρόπο. Ας το χωνέψουν λοιπόν ότι εμείς δεν αποτελούμε ούτε δίκτυα ναρκεμπόρων ούτε είμαστε καμιά εγκληματική οργάνωση εθνικής ή διεθνούς εμβέλειας, μήτε κι είμαστε σαν τη διεφθαρμένη και σιχαμένη θεσμικότητα την οποία υπηρετούν. Η σπουδαία διεθνής οργάνωση που έχουμε είναι η βεβαιότητα ότι αυτή η τάξη πραγμάτων είναι για τα μπάζα, ότι το Κεφάλαιο και το κράτος μάς κλέβουν τη ζωή και το σφρίγος μας, κι ότι αρκεί η πιτσιρικαρία να δει τη μίζερη ζωή που της επιφυλάσσουν για να τα κάνει λίμπα. Η μόνη διεθνής οργάνωση που έχουμε είναι η ζωή που αρνείται να υπάρξει σε ανελευθερία.

Την ίδια ώρα, δεν παύουμε να μνημονεύουμε άλλους αντάρτες που αιχμαλωτίστηκαν ή δολοφονήθηκαν από το κράτος και τις κατασταλτικές του δυνάμεις. Δεν ξεχνάμε ότι στις 12 Νοέμβρη 2002 δολοφονήθηκε ο μαχητής Άλεξ Λεμούν, ο οποίος πάλεψε αδάμαστος για 5 μέρες, έχοντας καρφωμένη στο κεφάλι του μια σφαίρα. Δεν ξεχνάμε τον Χανς Νιεμέγερ, που αυτήν τη στιγμή βρίσκεται έγκλειστος για την επίθεση εναντίον ενός υποκαταστήματος της τράπεζας BCI, ούτε και τους Μαρσέλο Βιγιαροέλ, Χουάν Αλίστε Βέγκα, και Φρέντυ Φουεντεβίγια, κατηγορούμενους για το θάνατο του μπάτσου Μογιάνο. Θυμόμαστε επίσης τον Σελεστίνο Κόρδομπα, κατηγορούμενο για την εμπρηστική επίθεση που κατασπάραξε τη ζωή του τρισάθλιου ζεύγους τσιφλικάδων Λούτσινγκερ-ΜακΚέι. Τέλος, στέλνουμε τη στήριξη και τη στοργή μας στον Ίλια Εντουάρντοβιτς Ρομανόφ, αναρχικό σύντροφο απ’ τη Ρωσία, ο οποίος τραυματίστηκε ενώ χειριζόταν έναν αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό στις 26 Οκτώβρη 2013.
Όσον αφορά τη δράση μας, εφορμήσαμε σε συντονισμένη επίθεση και από τις δύο πύλες της πανεπιστημιούπολης Χουάν Γκόμες Μίγιας, δηλαδή και επί της λεωφόρου Γκρέσια, και επί της οδού Ιγκνάσιο Καρρέρα Πίντο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να προκληθεί σύγχυση στους μπάτσους, οι οποίοι μη ξέροντας πώς να αντιδράσουν κινητοποίησαν ένα ογκώδες σώμα κατασταλτικών δυνάμεων. Η σύγκρουση κράτησε περισσότερο από μιάμιση ώρα, με τους μπάσταρδους να τρέχουν από πύλη σε πύλη, χωρίς να μπορούν να εντοπίσουν σε ποια μεριά βρισκόμασταν κάθε φορά. Παρ’ όλα αυτά, γνωρίζουμε ότι αυτού του τύπου οι δράσεις δεν είναι κάτι καινοτόμο, κι έτσι απευθύνουμε ένα κάλεσμα για τον πολλαπλασιασμό των μέσων, μορφών και περιεχομένων.

Εξεγερτική κι αναρχική αλληλεγγύη στους πολιτικούς κρατουμένους! Δύναμη στη Μόνικα και στον Φρανσίσκο, όπως και στους υπόλοιπους απαχθέντες στην Ισπανία!

Μια στοργική αγκαλιά για τους Χανς Νιεμέγερ και Σελεστίνο Κόρδομπα.

Όλη τη θέρμη της εξέγερσης για τον Ίλια Εντουάρντοβιτς Ρομανόφ.

πηγή και περισσότερες φωτογραφίες

Σαντιάγο, Χιλή: Καγκελάκι αλληλεγγύης και μνήμης στην πανεπιστημιούπολη USACH

Στις 14 Αυγούστου 2013 αποφασίσαμε να βγούμε στο δρόμο και να τις παίξουμε με τη στρατιωτική αστυνομία του χιλιανού κράτους, έξω απ’ το πανεπιστημιακό τσιφλίκι του πρύτανη Σολέσσι. Οπλισμένοι με μολότοφ στήσαμε ενέδρα στους καραμπινιέρους, που λίγο έλειψε να λαμπαδιάσουν (υπάρχουν ενδείξεις ότι μερικά μπατσάκια αρπάξανε, αλλά δεν καταφέραμε να το επιβεβαιώσουμε). Επιπλέον επιτεθήκαμε καμιά τεσσάρα φορές σε μια κλούβα – βλ. και το βίντεο της «εξόδου» μας:

Τρία χρόνια μετά την «επιχείρηση σαλαμάνδρα», εμείς συνεχίζουμε απτόητοι το χαβά μας. Τα ξημερώματα της 14ης Αυγούστου 2010 οι δυνάμεις καταστολής, εκτελώντας εντολές του υπουργείου Εσωτερικών και του τότε εισαγγελέα Αλεχάνδρο Πένια, ενορχήστρωσαν την εν λόγω επιχείρηση για να μπουκάρουν αγρίως σε καταλήψεις, αυτόνομα κοινωνικά κέντρα και σπίτια συντρόφων. Απ’ αυτό το σβέλτο κόλπο των μπάτσων κι έπειτα, οι δικοί μας χτυπήθηκαν κι αιχμαλωτίστηκαν, ενώ μια συντρόφισσα είχε υποχρεωθεί να βγει στην παρανομία.

Ακριβώς τρία χρόνια μετά το πρωινό εκείνο, προβαίνουμε σε τούτη την πράξη εκδίκησης κι αλληλεγγύης για τα συντρόφια που υπέστησαν την καταστολή (στο πλαίσιο της «υπόθεσης βόμβες»), για τον Χανς Νιεμέγερ, όπως και τον Ροδρίγο Μελινάο.* Οι μπάχαλοι συνεχίζουμε να φουντώνουμε το φόκο της ζωής και της εξέγερσης, κόντρα σε κάθε εξουσία!

βλ. και 1, 2

* Rodrigo Melinao Licán, 26χρονος Μαπούτσε που δολοφονήθηκε στις 6 Αυγούστου 2013 από το κράτος της Χιλής.

Ιταλία: Ποιος απειλεί ποιον;

Ιταλός στρατιώτης της «Διεθνούς Δύναμης Ενίσχυσης Ασφαλείας» (ISAF) του NATO στο δυτικό Αφγανιστάν το 2010

Σχετικά με τις κατ’ οίκον έρευνες της 14ης Φλεβάρη 2013

Το πρωί της 14ης Φλεβάρη, κατά τις 7.30 η ώρα, μπάτσοι και όργανα της Digos (αστυνομίας δίωξης οικονομικού εγκλήματος), συνεπικουρούμενοι από την επιβλητική παρουσία τής επικεφαλής του τμήματος δίωξης εγκλήματος του Τρέντο, Άννα Μαρία Τσέτσι [Anna Maria Ceci], εισέβαλαν στα σπίτια κάποιων αναρχικών και αλληλέγγυων σε Τρέντο, Ροβερέτο, Τρεβίζο και Μπολόνια σε αναζήτηση ενός επικίνδυνου κειμένου το οποίο είχε αναπαραχθεί σε μία εξίσου επικίνδυνη αφίσα που εμφανίστηκε στους δρόμους του Τρέντο τον περασμένο Δεκέμβρη.

Η συγκεκριμένη αφίσα περιείχε το κείμενο που είχε ήδη πεταχτεί σε τρικάκια κατά την ακρόαση για τα γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου 2010 στη Σχολή Κοινωνιολογίας του Τρέντο. Εκείνη τη μέρα μερικοί αντιμιλιταριστές διέκοψαν, ρίχνοντας καπνογόνα και κόκκινη μπογιά, ένα συνέδριο για την ασφάλεια αλλά και για το ρόλο της Ιταλίας στις «ειρηνευτικές αποστολές», στο οποίο συμμετείχε ο καθηγητής Τονιάττι [Toniatti], πρώην κοσμήτορας της Νομικής Σχολής, και διάφοροι αξιωματικοί του στρατού. Η ενέργεια αυτή οδήγησε στη σύλληψη του συντρόφου μας Λούκα.

Από τότε, η εκδικητική μανία εναντίον του συντρόφου αποκαλύφθηκε σε αρκετές περιπτώσεις: από την άμεση σύλληψή του μέχρι την «απλή» υποχρέωσή του να παραμένει στην περιοχή της κατοικίας του, και στη συνέχεια ξανά σε κατ’ οίκον περιορισμό και πίσω στη φυλακή μέσω διαφόρων εκφοβισμών, συμπεριλαμβανομένων των απειλών για ξυλοδαρμούς στο αρχηγείο της αστυνομίας της Τεργέστης.

Προφανώς, κάποιοι δεν ανέχονται λίγη κόκκινη μπογιά στα «καθαρά» τους ρούχα, αν και δεν έχουν κανένα πρόβλημα να τα λερώνουν με το αίμα από τους πολυάριθμους εν εξελίξει πολέμους στους οποίους αυτοί οι κύριοι είναι ενεργοί.

Αλλά ας επιστρέψουμε στις κατ’ οίκον έρευνες.

Φαίνεται πως η αφίσα που τόσο επιμελώς έψαχναν οι μπάτσοι περιέχει μια σοβαρή απειλή, ίση με αδίκημα το οποίο προβλέπει ποινή φυλάκισης μέχρι ενός έτους.

«Λίγη μπογιά είναι το λιγότερο»: ιδού η φράση που κάνει τον καθηγητή Τονιάττι να αισθάνεται πως κινδυνεύει.

Ωστόσο, η μόνη απειλή που διαβλέπουμε είναι αυτή που οι ίδιοι οι ακαδημαϊκοί εισηγητές και όλοι εκείνοι οι οποίοι συνεργάζονται με τους μηχανισμούς του πολέμου ασκούν ενάντια σε όσους ζουν σε περιοχές που πλήττονται από τις ένοπλες συγκρούσεις.

Η μόνη απειλή που διαβλέπουμε είναι αυτή την οποία υποφέρουν οι άνθρωποι που αναγκάζονται να ξεφύγουν από τη φρίκη που ο πόλεμος παράγει.

Η μόνη απειλή που διαβλέπουμε είναι αυτή που κρέμεται πάνω από εκείνους, που έχοντας ξεφύγει από τα θέατρα των πολεμικών συγκρούσεων, αλλά μη έχοντας τα κατάλληλα έγγραφα, είναι πιθανό να κλειστούν μέχρι και για ενάμισι έτος σε ένα από τα πολλά Κέντρα Εξακρίβωσης και Απέλασης (CIE), διάσπαρτα σε όλη την Ευρώπη, ή ακόμη και να σταλθούν πίσω ακόμη και πριν τη διέλευσή τους σε ευρωπαϊκά εδάφη.

Από την πλευρά τους, οι δυνάμεις της τάξης μπορούν επίσης να αποτελέσουν απειλή, όταν μπάτσοι εισβάλλουν στα σπίτια μερικών συντρόφων αναζητώντας… μια αφίσα!

Λοιπόν, το γεγονός του να θεωρούμαστε απειλή για εκείνους που ζουν από τον πόλεμο δεν μπορεί παρά μονάχα να μας δίνει ικανοποίηση και να μας κάνει να συνεχίζουμε, με πείσμα μουλαριών, να καθιστούμε μια απειλή για τους αφέντες του πολέμου και τους δούλους τους.

αναρχικοί από το Τρέντο και το Ροβερέτο

πηγή / για τον αντιμιλιταριστικό αγώνα, βλ. πληροφορίες από τον Φλεβάρη του 2009 σε ιταλικά-αγγλικά

Βαρκελώνη: Ενημέρωση από τη φοιτητική διαδήλωση της 28ης Φλεβάρη

Ακολουθεί ένα σύντομο χρονικό της εκπαιδευτικής κινητοποίησης που έλαβε χώρα στη Βαρκελώνη στις 28 Φλεβάρη 2013 ενάντια στην αύξηση των διδάκτρων και στην ιδιωτικοποίηση της δημόσιας παιδείας.

Στην κινητοποίηση καλούσαν κυρίως η ρεφορμιστική οργάνωση «ενωτική πλατφόρμα προς υπεράσπιση του δημόσιου πανεπιστημίου» (PUDUP) και η αριστερή ιντεπεντετιστική «παράταξη φοιτητών των καταλανικών χωρών» (SEPC). Παρ’ όλα αυτά, σε πολλές σχολές και ινστιτούτα οι γενικές φοιτητικές συνελεύσεις ήταν εκείνες που αποφάσισαν τη συμμετοχή στην κινητοποίηση. Τις προηγούμενες μέρες είχαν πραγματοποιηθεί καταλήψεις σχολών, μπλοκαρίσματα της κυκλοφορίας οχημάτων και προπαγανδιστικές παρεμβάσεις εντός των πανεπιστημιακών χώρων.

Νωρίς το πρωί εκατοντάδες φοιτητών του Αυτόνομου Πανεπιστημίου της Βαρκελώνης, που βρίσκεται έξω απ’ την πόλη, έκοψαν την κυκλοφορία ενός περιφερειακού δρόμου (επιχειρήθηκε ν’ αποκλειστεί η βασική οδική αρτηρία, αλλά τη φυλούσαν ήδη οι μπάτσοι) και μπλόκαραν επίσης το εσωτερικό της πανεπιστημιούπολης με φλεγόμενα οδοφράγματα. Είσοδοι σχολών μπλοκαρίστηκαν και σε άλλα πανεπιστήμια της Βαρκελώνης, λειτουργώντας ως σημεία προσυγκέντρωσης για την κεντρική διαδήλωση.

Ως συνήθως, η πορεία ξεκίνησε από την πλατεία Ουνιβερσιτάτ, στο κέντρο της πόλης. Συμμετείχαν τόσο οι τενεκέδες που προαναφέρθηκαν, όσο και συνελεύσεις φοιτητών, αλλά και αναρχικές κι αντικαπιταλιστικές ομάδες. Σε όλη τη διαδρομή διάφορα καπιταλιστικά σύμβολα, όπως τράπεζες, υποκαταστήματα των Starbucks και άλλων πολυεθνικών χτυπήθηκαν με βόμβες χρώματος, πέτρες, σφυριά και βεγγαλικά. Όταν η πορεία έφτασε έξω από την έδρα του ακροδεξιού κόμματος της Ένωσης (Unió), που συμμετέχει στον κυβερνητικό συνασπισμό CiU της Καταλονίας, κουκουλωμένοι σήκωσαν πύρινα οδοφράγματα και επιτέθηκαν με πέτρες στους μπάτσους που ήταν παραταγμένοι με όπλα ρίψης πλαστικών σφαιρών μπροστά από τα κομματικά γραφεία. Εκείνη τη στιγμή κλούβες της αστυνομίας μάρσαραν εναντίον διαδηλωτών, οι οποίοι έσπασαν μέσα σε λίγα λεπτά προς τους παρακείμενους δρόμους. Τελικά συνελήφθησαν πέντε άτομα.

Γενικά μιλώντας, η μέρα θεωρήθηκε από κάποιους ως ένα βήμα μπροστά, σε σχέση με τις περσινές κινητοποιήσεις, τόσο όσον αφορά το μέγεθος της συμμετοχής, μα κι όσον αφορά την ένταση και μαχητικότητα της διαδήλωσης. Επιπλέον, ο αγώνας και η άμεση δράση πολλών φοιτητών στο δρόμο συνδυάστηκαν με διεκδικήσεις άλλων συλλογικοτήτων, όπως, για παράδειγμα, στην περίπτωση της επίθεσης στην έδρα της εταιρείας τηλεπικοινωνιών Movistar στην πλατεία Καταλούνια, όπου προηγουμένως σπουδαστές έδειξαν την αλληλεγγύη τους προς μια ομάδα εργαζομένων, οι οποίοι παρευρίσκονταν εκεί ζητώντας την επαναπρόσληψη συναδέλφου τους που απολύθηκε λόγω προβλημάτων υγείας. Έτσι, η πορεία δεν περιορίστηκε σε μια φοιτητική διαμαρτυρία, αλλά απέκτησε κάπως πιο σφαιρικά χαρακτηριστικά επίθεσης ενάντια στο σύστημα.

Τέλος, η τρέχουσα συζήτηση ανάμεσα σε κύκλους αναρχικών συντρόφων περιστρέφεται γύρω απ’ την εξεύρεση τρόπων για την υπέρβαση του ρεφορμιστικού λόγου των διαφόρων ηγετών των παρατάξεων και την ανάδειξη ενός εναλλακτικού σχεδίου ενάντια στην κρατική πανεπιστημιακή μπίζνα.

Για μια απεργία διαρκείας!

Βαρκελώνη: Αναρχικό κάλεσμα για την εκπαιδευτική κινητοποίηση της 28ης Φλεβάρη

Στις 28 Φλεβάρη οι φοιτητές και φοιτήτριες καλούνται για άλλη μια φορά σε κινητοποίηση ενάντια στην αύξηση των πανεπιστημιακών διδάκτρων και στη ραγδαία ιδιωτικοποίηση της δημόσιας εκπαίδευσης. Βέβαια, η αντίθεση στα εν λόγω μέτρα δε θα έπρεπε να μας παραπλανά και να μας κάνει να πιστέψουμε ότι η λύση είναι η επιστροφή στο πρότερο μοντέλο. Είναι ακριβώς αυτό το μοντέλο διαχείρισης, το κρατικό, που επέτρεψε την εφαρμογή των συγκεκριμένων μέτρων στα οποία ασκείται τόση κριτική.

Τα πανεπιστήμια, τόσο τώρα, όσο και πριν απ’ τις περικοπές, είναι ένα και το αυτό: κέντρα εξόντωσης της λογικής και μετατροπής του ανθρώπου σε απλή ποσοτική αξία, με ορίζοντα την αγορά εργασίας, κάτι που τόσες φορές απορρίψαμε στις προηγούμενες απεργίες και διαδηλώσεις. Ορμώμενοι από την κριτική απέναντι στις ιδιωτικοποιήσεις και στις περικοπές, ας σχεδιάσουμε και ας αναζητήσουμε όλοι κι όλες ένα νέο τρόπο μάθησης και διάδοσης της γνώσης, χωρίς την παρέμβαση του καπιταλιστικού κράτους, ιδιωτικών εταιρειών ή τους πολύξερους καθηγητάδες που φιλοδοξούν να γίνουν αυθεντίες της προόδου.

Στις 28 Φλεβάρη να βγούμε στο δρόμο, αλλά όχι για να υπερασπιστούμε τη διαιώνιση του παρόντος συστήματος. Ας δείξουμε πως μέσω μιας επαναστατικής προοπτικής μπορούμε να καταφέρουμε ένα μοντέλο παιδείας που θα βασίζεται στην οριζοντιότητα, στην αυτοδιαχείριση, και θα είναι στην υπηρεσία του λαού. Για την αναρχία. Ούτε ένα βήμα πίσω στον κοινωνικό πόλεμο.

Ούτε δημόσια ούτε ιδιωτική,
αυτοδιαχειριζόμενη!

πηγή

Τσάπελ Χιλ, ΗΠΑ: Επίθεση σε φοιτητική αδελφότητα του Πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολίνας

(όταν καταστρέφω πράγματα, φτιάχνομαι πολύ)

Τη νύχτα της 13ης Γενάρη σπάσαμε τα μπροστινά παράθυρα του κτηρίου της ανδρικής αδελφότητας ΧΨ* επί της λεωφόρου Κάμερον 321 στο Τσάπελ Χιλ της Βόρειας Καρολίνας. Αυτό το κάναμε για κάθε άτομο που ’χει φοβηθεί να περπατήσει στους δρόμους αυτής της πόλης εξαιτίας παρενόχλησης που δέχεται για το σώμα, το φύλο ή τη σεξουαλικότητά του. Η αδελφότητα αυτή επιλέχθηκε τυχαία ανάμεσα σε παρόμοιους στόχους. Όλες οι ανδρικές αδελφότητες είναι εργοτάξια συνειδητής αυτοοργάνωσης της πατριαρχικής εξουσίας και της ομοφοβίας που τη στηρίζει. Υπάρχουνε για να μετατρέπουν αυτή την εξουσία σε πραγματικό Κεφάλαιο.

Αλληλεγγύη σ’ όλες τις ατομικότητες που φυλακίστηκαν ή απειλούνται με εγκλεισμό επειδή υπερασπίστηκαν τον εαυτό τους ενάντια στην ομοφοβική ή τρανσφοβική βία.

πηγή

* Η Chi Psi Fraternity είναι μία μυστική εταιρεία, ανάμεσα σε δεκάδες άλλες «ανδρικές και γυναικείες αδελφότητες» στις ΗΠΑ, η οποία διατηρεί περίπου τριάντα ενεργά παραρτήματα σε κολέγια και πανεπιστήμια, κι απαρτίζεται από φοιτητές που περιγράφονται υπό το φασιστικό σλόγκαν «μια οικογένεια κυρίων σε επιδίωξη της αριστείας».

Αθήνα: Aνακοίνωση του 98FM για τα γεγονότα στην ΑΣΟΕΕ (28.12.2012)

κάντε κλικ στη φωτό για να διαβάσετε το κείμενο

ακούστε ζωντανά τις Ραδιοζώνες Ανατρεπτικής Έκφρασης εδώ

Σαν Χοσέ, Κόστα Ρίκα: Ενημέρωση από φοιτητική διαδήλωση για το «νόμο της φωτοτυπίας»

Την περασμένη εβδομάδα στο Σαν Χοσέ, πρωτεύουσα της Κόστα Ρίκα, πραγματοποιήθηκε μια φοιτητική διαδήλωση στο πλαίσιο των κινητοποιήσεων ενάντια στο βέτο που έθεσε πρόσφατα η πρόεδρος της χώρας Λάουρα Τσιντσίγια Μιράντα ενάντια σε τροπολογία του νόμου περί πνευματικών δικαιωμάτων σύμφωνα με την οποία θα επιτρεπόταν η ελεύθερη χρήση υλικού πνευματικής ιδιοκτησίας για εκπαιδευτικούς σκοπούς. Έτσι, η πρόεδρος μπλόκαρε την απόφαση του κογκρέσου για την άρση των διατάξεων του ίδιου νόμου που ορίζουν ότι η αντιγραφή πνευματικής ιδιοκτησίας είναι «ποινικά κολάσιμη σε κάθε περίπτωση». Εντούτοις, όλοι όσοι εναντιώνονται στον εν λόγω νόμο, γνωστό και ως «ley de fotocopiado/νόμο της φωτοτυπίας», δεν έχουν τα ίδια κίνητρα. Εκτός από τους φοιτητές που διεκδικούν ελεύθερη πρόσβαση στην πληροφορία και στη γνώση, χωρίς να πρέπει να τα σκάνε σε εγχώριους και ξένους εκδοτικούς οίκους, ενεργή παρουσία στις κινητοποιήσεις έχουν επίσης ιδιοκτήτες φωτοτυπάδικων, οι οποίοι καίγονται μονάχα για τα συμφέροντα των επιχειρήσεών τους, που βλέπουν να θίγονται από την κείμενη νομοθεσία.

Ακολουθεί ενημέρωση συντρόφων που ζούνε τα γεγονότα από κοντά, η οποία μας προωθήθηκε από τον Αναρχικό Μαύρο Σταυρό Μεξικού:

Την Τρίτη, 9 Οκτώβρη 2012, κατά τη διάρκεια της φοιτητικής διαδήλωσης στο κέντρο του Σαν Χοσέ, έλαβαν χώρα κάποια ιδιόμορφα περιστατικά. Μια ομάδα φοιτητών, κουρασμένοι από το παράλογο, άχρηστο και κουραστικό χαρακτήρα των οριοθετημένων διαδηλώσεων, αποφάσισαν να διαρρήξουν την κανονικότητα και να δώσουν χώρο στη δημιουργικότητα, σκαρφαλώνοντας στους τοίχους των εγκαταστάσεων της Νομοθετικής Συνέλευσης (τ’ αντίστοιχο κοινοβούλιο ή κογκρέσο). Το γεγονός ήταν αρκετό για να τους την πέσουν οι διοργανωτές της εκδήλωσης –οι οποίοι πρέπει να σημειωθεί ότι δεν είναι τίποτ’ άλλο από επιχειρηματίες, γεγονός τελείως παράλογο για μας– κάνοντας ό,τι είναι στάνταρ για τη φασιστική δεξιά, δηλαδή κάλεσαν όλους τους διαδηλωτές να εγκαταλείψουν τα συντρόφια που είχαν καταλάβει το ταρατσάκι της εισόδου στους χώρους της Νομοθετικής Συνέλευσης.

Όλως παραδόξως, πολλοί διαδηλωτές παρέμειναν, υποστηρίζοντας τη δράση των συντρόφων. Λίγο μετά έκανε την εμφάνισή της μια διμοιρία 20 μπάτσων, με τις ασπίδες και τα γκλοπ τους να χορεύουν πάνω στα κορμιά μας. Σε απάντηση στο ντου των μπάτσων, ένα τούβλο έβγαλε φτερά, και μετά χιλιάδες τούβλα έβγαλαν φτερά, και πήραμε πρέφα ότι είμαστε ικανοί να πετάξουμε τους μπάτσους έξω από τις πορείες, κάνοντας αυτό που πολλοί επιθυμούν εδώ και καιρό.

Με όλο αυτόν το σαματά, ο καθεστωτικός Τύπος έκανε πάρτι, επιχειρώντας να ποινικοποιήσει το κίνημα – αλλά τι άλλο να περιμένει κανείς από δαύτους… Όσο διαδραματίζονταν όλα αυτά, ο σύντροφος Τζην Κάρλο Εσπινόσα (Jean Carlo Espinoza) παγιδεύτηκε, ξυλοκοπήθηκε και φυλακίστηκε απ’ τα σκυλιά της εξουσίας. Από μέρους μας απαιτήσαμε την άμεση εκδίκαση της δίωξης (habeas corpus) και προσβάλαμε ως αντισυνταγματική τη σύλληψη του συντρόφου μας. Για καλή μας τύχη, βρισκόταν μαζί μας ένας δικηγόρος που ανέλαβε την υπόθεση, κι έτσι ο σύντροφος αφέθηκε «ελεύθερος» –μετά από τέσσερις αργές μέρες βασανιστηρίων και τραμπουκισμών στο υπόγειο των δικαστηρίων της αδικίας– με τον περιοριστικό όρο της καθημερινής παρουσίας στα δικαστήρια.

Η καταστολή όμως δε σταμάτησε εκεί, και ξεκίνησαν άλλου τύπου διώξεις και επιθέσεις. Πολλά συντρόφια απειλήθηκαν με νομικές διώξεις επειδή υποστήριξαν τη δράση όσων ανέβηκαν στο ταρατσάκι, ενώ ένα άλλο πολύ σοβαρό κι ανησυχητικό γεγονός έλαβε χώρα την Παρασκευή, 12 Οκτώβρη. Τη στιγμή που ένας απ’ τους συντρόφους έβγαινε από ένα μπαρ κοντά στο Πανεπιστήμιο της Κόστα Ρίκα, στην περιοχή του Σαν Πέδρο, ένα μαύρο φορτηγάκι τού μπλόκαρε το δρόμο, και τρεις άγνωστοι βγήκαν από μέσα και τον ξυλοκόπησαν άγρια χωρίς κανένα προηγούμενο, προτού επιβιβαστούν πάλι στο μαύρο όχημα και εξαφανιστούν. Επιπλέον, άλλα συντρόφια δέχονται περίεργα τηλεφωνήματα στα σπίτια τους, κάτι το οποίο μας κάνει να φοβόμαστε πως σε λίγο θα ξεσπάσει το κυνήγι μαγισσών, γι’ αυτό πρέπει να ’μαστε προετοιμασμένοι για το τι θ’ ακολουθήσει.

Οι αστυνομικοί τραμπουκισμοί και οι διώξεις δεν πρόκειται να μας σταματήσουν, κι αποφασίζουμε να συνεχίσουμε τον αγώνα μας, με ή χωρίς καταστολή – χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι δεν ανησυχούμε για τη φυσική και ψυχική μας ακεραιότητα. Η μικρή εμπειρία που έχουμε στο ζήτημα μας καθιστά πιο ευάλωτους και αποτελεί το λόγο αυτής της επιστολής.

Αλληλέγγυους χαιρετισμούς από την Κόστα Ρίκα

Όσο υπάρχει έστω και ένας φυλακισμένος, κανείς δεν είναι λεύτερος!
Λευτεριά σε όσους κι όσες είναι στα κελιά!

Μπορεί να χτυπάνε και να φυλακίζουν τα σώματά μας, αλλά ποτέ δε θα μπορέσουν να σβήσουν το πάθος μας για λευτεριά! (A)

Σαντιάγο, Χιλή: Λεύτερο μίσος

Άμεση δράση έξω από την πανεπιστημιούπολη Χουάν Γκόμες Μίγιας, στο Σαντιάγο (3 Ιούλη 2012)

Ζώντας τη λήθη και ανικανότητα μιας κοινωνίας που δε νοιάζεται να δώσει προσοχή σε όσα κρατάνε τις ζωές των ανθρώπων άχαρες, ανικανοποίητες και εξημερωμένες. Αφομοιώνοντας το θέαμα μιας οικονομίας που προσποιείται πως είναι η πρόοδος η ίδια. Παρατηρώντας πώς η αμνησία αιχμαλωτίζει τα μυαλά και τα αδειάζει από θύμησες, πώς η μη μνήμη χιλιάδων περισσεύει στο θάνατο άλλων χιλιάδων. Ανοίγοντας την τηλεόραση και βλέποντας πώς 200 ηλίθιοι βουλευτές καθυστερούν μέρες ατελείωτες να ανεβάσουν το βασικό μισθό μερικά φράγκα παραπάνω.

Για τους Μαπούτσε που εκτοπίζονται από τα χώματά τους, για τον κρατούμενο που μισεί το κελί του και βρίσκεται εγκλωβισμένος εντός των τειχών του διάσημου θεσμού που φτιάξανε οι πλούσιοι για να διασφαλίσουν την ύπαρξή τους, για τη φεμινίστρια που δεν ανέχεται το βαρύμαγκα, για τον εργάτη που εκπορνεύει τη ζωή του και μισεί το αφεντικό του, για το φοιτητή αιώνιο οφειλέτη, για τον ομοφυλόφιλο που ζει κρύβοντας το θέλω του εξαιτίας μιας κοινωνίας που καταδικάζει τη διαφορετικότητα στην αδιαφορία και στην απόρριψη, για τον εμιγκρέ που θέλει να ‘ναι απ’ όλο τον κόσμο, αλλά του το αρνούνται, μιας και το εμπόρευμα κυκλοφορεί πιο γρήγορα κι ελεύθερα απ’ αυτόν που δε θέλει να πιστέψει στα έθνη, για τον αντισπισιστή που ξέρει ότι αδερφός του δεν είναι μονάχα αυτός που βαδίζει στα δυο πόδια, για τον αλήτη που δεν φορά κουστούμι και γραβάτα, αλλά τα μάτια του έχουν δει περισσότερα απ’ όλα μαζί τα ηλίθια μεταξωτά υφάσματα, για όλους όσους θα ‘θελαν ο μήνας να ‘ταν πιο μικρός για να μπορέσουν να τον ζήσουν ήσυχα. Γι’ όλα αυτά αντιστεκόμαστε και δε θα σταματήσουμε να το κάνουμε. Η ίδια η ζωή είναι ένα πεδίο μάχης, και αν δεν τη δώσεις αυτήν τη μάχη είναι γιατί είσαι νεκρός, γρανάζι ναυτιογόνο μιας υπάρχουσας κατάστασης που παράγει και αναπαράγει τη μιζέρια και την έλλειψη ικανοποίησης!

Ορμώμενοι απ’ την οργή, το λεύτερο μίσος που αναδύεται απ’ όλη αυτή την αποσύνθεση, βγήκαμε με συνθήματα και διαρρήξαμε τη ζωή που μισούμε, έτσι όπως μισούμε τις δικές σας ζωές, τις δικές μας, όλο τον κόσμο, κάθε πτυχή αυτής της καπιταλιστικής πραγματικότητας που καταπίνουμε καθημερινά, όλη αυτή την έλλειψη ικανοποίησης, κι αφού δε θέλουμε έναν τέτοιο βίο, τον πυρπολούμε, γιατί θέλουμε ν’ ανασάνουμε γυρεύοντας μια αλλιώτικη ζωή! Δεν ξεχνάμε ποτέ και μνημονεύουμε αυτούς που πέσαν νεκροί από την τρομοκρατία της χιλιανής κρατικής μηχανής στην υπηρεσία της παγκόσμιας καπιταλιστικής μηχανής. Άλεξ Λεμούν, Μανουέλ Γκουτιέρρες, Κλαούντια Λόπες, Ματίας Κατριλέο, Τζόννυ Καρικέο, Ραφαέλ Βεργάρα, Εδουάρδο Βεργάρα, Ροδρίγο Ρόχας ντε Νέγρι, τόσοι και τόσες ακόμα.

πηγή

Η αποξένωση της γνώσης (ή πώς να κατασκευάσετε έναν επαγγελματία)

Σε μια κοινωνία στην οποία η μοίρα όλων των ανθρώπινων δράσεων είναι η παραγωγή ή η κατανάλωση, η διαχωριστική γραμμή μεταξύ της επιστημονικής και της τεχνικής γνώσης αναγκαστικά σβήνεται, ενώ παράλληλα και οι δύο χάνουν την δύναμη που έχουν να μεταμορφώνουν τη ζωή, μετατρεπόμενες σε έναν συνδετικό κρίκο μεταξύ συστήματος και ατόμου, σε αναζήτηση ενός ολοένα και μεγαλύτερου κέρδους.

Από αυτό το σημείο θα πρέπει να ξεκινήσουμε αν θέλουμε να κατανοήσουμε το ρόλο ενός ακαδημαϊσμού που μετατρέπει το υποκείμενο σε επαγγελματία, σε ένα ον του οποίου η μέγιστη ταυτοποίηση στην κοινωνία είναι το επάγγελμά του. Αναρωτώμενοι σχετικά με τη φύση αυτής της διαδικασίας, βρίσκουμε απαντήσεις σε πολλά περισσότερα θέματα απ’ αυτά που θέτει το ερώτημα. Continue reading Η αποξένωση της γνώσης (ή πώς να κατασκευάσετε έναν επαγγελματία)

Πουέρτο Ρίκο: επεκτείνεται η φοιτητική πολιτική ανυπακοή, συνεχίζεται η αστυνομική κατοχή του πανεπιστημίου

Το φοιτητικό και κοινωνικό κίνημα πολιτικής ανυπακοής στο Πουέρτο Ρίκο ξεπήδησε με αφορμή την επιβολή από τη Διοίκηση του πανεπιστημίου και την κυβέρνηση της χώρας διδάκτρων ύψους 800 δολαρίων . Όμως οι ταραχές είχαν αρχίσει από τον περασμένο Απρίλη του 2010 με μία δίμηνη αποχή από τα μαθήματα από τις 21/4 ως τις 21/6. Εκεί μπήκαν οι βάσεις για τη δημιουργία ενός (αυτο)οργανωμένου κινήματος. Τότε η κυβέρνηση, σε συνεργασία με τις πρυτανικές αρχές είχε ξεκινήσει την προώθηση ενός σχεδίου που ονομάστηκε «ανοιχτό πανεπιστήμιο». Άρχισαν να γκρεμίζουν όλες τις πόρτες και πύλες εισόδου στους χώρους του πανεπιστημίου, τοποθετώντας μπάτσους και σεκιουριτάδες στα σημεία αυτά, οι οποίοι ζητούσαν απ’ όποιον ήθελε να εισέλθει στο χώρο του πανεπιστημίου ταυτότητα ή κάποιο έγγραφο που να έχει φωτογραφία. Παράλληλα, υψώθηκε ένας τεράστιος μεταλλικός τοίχος στο Βοτανικό Κήπο της πανεπιστημιούπολης, γύρω από το κτίριο της Διοίκησης του πανεπιστημίου. Continue reading Πουέρτο Ρίκο: επεκτείνεται η φοιτητική πολιτική ανυπακοή, συνεχίζεται η αστυνομική κατοχή του πανεπιστημίου