Tag Archives: CSO La Gatonera

Μαδρίτη: Επίθεση σε κατάστημα αστυνομικού εξοπλισμού

Το βράδυ της 10ης Νοέμβρη έγινε πέσιμο σε μαγαζί με αστυνομικά είδη στη μαδριλένικη γειτονιά του Καραμπαντσέλ, σ’ ένδειξη αλληλεγγύης προς την κατάληψη La Gatonera (σφραγισμένη από 27/10).

Καμιά εκκένωση να μη μείνει αναπάντητη!

Ενεργό αλληλεγγύη στα κοινωνικά κέντρα που απειλούνται με εκκένωση!

κάποιοι/ες ανεξέλεγκτοι/ες

Μαδρίτη: Πετροβόλημα αστυνομικής ακαδημίας σε αλληλεγγύη στην κατάληψη La Gatonera, που εκκενώθηκε από μπάτσους στις 27/10

Τα ξημερώματα της Πέμπτης, 6 Νοέμβρη, πετροβολήθηκε μια ακαδημία της αστυνομίας και της Γκουάρδια Θιβίλ στην περιοχή Λεγάθπι της Μαδρίτης, κι ύστερα γράφτηκε: «Καμιά εκκένωση αναπάντητη. Η Gato αντιστέκεται».

Θάνατο στο κράτος και ζήτω η αναρχία!

Μαδρίτη: Εκκένωση του αναρχικού κατειλημμένου κοινωνικού κέντρου La Gatonera

Νωρίς το πρωί της 27ης Οκτώβρη η ισπανική μπατσαρία εκκένωσε την αναρχική κατάληψη La Gatonera, επί της οδού Αμιστάδ, στη μαδριλένικη συνοικία του Καραμπαντσέλ. Η κατάληψη είχε βρεθεί πολλές φορές στο στόχαστρο των Αρχών κατά τη διάρκεια των 7 χρόνων λειτουργίας της, αλλά είχε κρατήσει πάντοτε αδιαπραγμάτευτη στάση. Η πρόσφατη κατασταλτική επιχείρηση έγινε αιφνιδιαστικά, χωρίς να έχει προηγηθεί κάποιο ειδοποιητήριο έξωσης.

Η εκκένωση της Gatonera αποτελεί ένα ακόμα πλήγμα στις αναρχικές υποδομές διεθνώς και μια υπενθύμιση πως η αντεπίθεση στα όργανα, δομές και πρόσωπα της κυριαρχίας δεν παίρνει αναβολή. Δεν ξεχνάμε τη στήριξη που έδειξαν τα συντρόφια στο εγχείρημα του Contra Info φιλοξενώντας εκδηλώσεις του δικτύου μας σε αλληλεγγύη στους αναρχικούς αιχμαλώτους στην Ελλάδα και διεθνώς. Τους στέλνουμε τη δύναμή μας, τίποτα δεν τελείωσε.

Ακολουθεί η ανακοίνωση των καταληψιών:

Το κράτος προστάζει, ο Τύπος στοχοποιεί και οι μπάτσοι εκκενώνουν την Gatonera. Έτσι ξεκινάει γι’ άλλη μια φορά η αφήγηση αυτής της ιστοριάς, η οποία απέχοντας πολύ από το να αποτελεί κάτι το καινοφανές, καταλήγει να ‘ναι μια ύποπτη ρουτίνα. Μια αηδιαστική ρουτίνα όπου τα χτυπήματα της καταστολής και του φόβου κάνουν ένα ολόκληρο κίνημα και μια ιστορία αναρχικού αγώνα να συνηθίζει σιγά σιγά στην εσωτερίκευση αυτής της τόσο κανονικοποιημένης αίσθησης. Η σημαντικότητα τόσων γενιών που κόπιασαν, η καθεμιά για χρόνια, προκειμένου να δείξουν πως μια άλλη ζωή είναι πιθανή, πως υπάρχει επιλογή έξω από το σύστημα που ζούμε, πως μας στοχοποιούν επειδή δεν θέλουμε να είμαστε ξανά κομμάτι της αθλιότητάς τους κι επειδή αποζητάμε να διευθύνουμε εμείς τη ζωή μας.

Εκκενώνοντας τα κοινωνικά κέντρα επιδιώκουν να καταστήσουν ως μόνη διέξοδο τον φόβο, την παράλυση των αγώνων που στοχεύουν στη ρίζα του προβλήματος, την κανονικοποίηση της καταστολής και την αφομοίωσή της από πλευράς όσων μάχονται, πλασάροντας έτσι μια επιλογή διαχειρίσιμη και καθ’ όλα ελεγχόμενη, όπως είναι η θεσμοποίηση κάθε μορφής αγώνα, ώστε να μην τους ξεφύγει από τα χέρια, είτε με τη δημιουργία νέων κομμάτων της αριστεράς, είτε με παροχή χώρων ή τη διαπραγμάτευση με κάθε είδους θεσμό. Απ’ αυτό εμείς βγάζουμε μονάχα ένα συμπέρασμα: οι νόμιμοι αγώνες δεν έχουν αντίκτυπο, ειδάλλως δεν θα ήταν νόμιμοι.

Δεν λογαριάζουν όμως πως ακόμα υπάρχουν άτομα διατεθειμένα να κάνουν ένα βήμα παραπέρα, να μην τ’ αφήσουν αυτό να περάσει έτσι, είτε από προσωπική αξιοπρέπεια ή από συλογική αλληλεγγύη. Η εκκένωση της Gatonera δεν σημαίνει παρά το σφράγισμα ενός κτηρίου, μιας και την κατάληψη αυτού του κτηρίου τη συναπάρτιζαν τα άτομα που το είχαν μετατρέψει σε χώρο αναρχικό, εργαλείο αγώνα, συνενοχής, συνάντησης και δημιουργίας νέων σχέσεων.

Μας εκκένωσαν από το κτήριο της οδού Αμιστάδ, αλλά ούτε στο παραμικρό δεν κατάφεραν αυτό που επιδίωκαν: να μας φοβίσουν.

Θέλουμε να είμαστε ξεκάθαροι σ’ αυτό και να τους δώσουμε να το καταλάβουν: Αυτό δεν είναι το τέλος, είναι η συνέχεια ενός εγχειρήματος 7 χρόνων που θα προχωρήσει όπως, όταν κι εκεί που αποφασίσουμε εμείς.

Αντίστοιχα πιστεύουμε πως αν κι αυτή η επιχείρηση αποτελεί τμήμα ενός γενικότερου σχεδιασμού ενάντια στα κοινωνικά κέντρα, η εκκένωση της Gatonera δεν έγινε τυχαία, έχουμε επίγνωση γι’ αυτό. Σταθήκαμε ακλόνητοι σε προηγούμενες περιπτώσεις, όντας ανυποχώρητοι απέναντι στις απειλές, προσπαθώντας να είμαστε όσο πιο πιστοί γίνεται στις ιδέες μας. Στο παρελθόν λάβαμε απειλές για εκκένωση αλλά και επί προσωπικού, μας σαμποτάρανε την κατάληψη σε κάμποσες περιπτώσεις, και κατά καιρούς δεν έλειψαν και τα ντράβαλα με τις δυνάμεις της τάξης. Δεν ανατρέξαμε σε καταγγελίες, στη θυματοποίηση ή σε τυπικούρες. Ο τρόπος με τον οποίο αντιπαλέψαμε ήταν να συνεχίσουμε στη γραμμή μας, που στην τελική είναι κι αυτή που μας έβγαλε σ’ αυτό το τέρμινο. Περήφανοι γι’ αυτό, αναλαμβάνουμε τις συνέπειές του, γιατί μας δείχνει πως έτσι τους κάνουμε ζημιά κι επομένως είμαστε σε καλό δρόμο.

Όλο δαύτο μόλις ξεκίνησε. Ανάψανε μια σπίθα που θα μας φανεί χρήσιμη για να σπρώξουμε τον αγώνα στο επόμενο στάδιο με περισσότερη όρεξη από ποτέ κι ακόμα μεγαλύτερη λύσσα κι αποφασιστικότητα.

Σε όσους κι όσες σταθήκατε σε αλληλεγγύη όταν χρειάστηκε, σας λέμε πως είμαστε πολύ περήφανοι για όλους σας. Σε όσους κι όσες πράξατε ώστε να είναι δυνατή η κατάληψη Gatonera, σε όσους κι όσες κρατήσατε την ουσία του χώρου, σε όσους κι όσες ρίξατε τόση δουλειά μαζί μας.

Η απάντηση που θεωρούμε συνεπής είναι να συνεχίσουμε τον αγώνα, να οπτικοποιήσουμε αυτή την απάντηση όπως ο καθένας κρίνει κατάλληλο, κρατώντας την αρχική ιδέα πως η Gatonera στόχευε πάντα στην πραγμάτωση της αποκέντρωσης των γειτονιών και της άμεσης δράσης.

Όσο για σας, μαφιόζοι, πολιτικοί, μπάτσοι, επιχειρηματίες, εκμεταλλευτές, μισθοφόροι, δολοφόνοι, ρουφιάνοι, βασανιστές…

… αυτή δεν ήταν παρά μόνο η αρχή.
Ο αγώνας συνεχίζεται.

ΘΑΝΑΤΟ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ.

Χιλιανές φυλακές: Με τα μυαλά στην εξέγερση!

Γράμμα του συντρόφου Χοσέ Μιγκέλ Σάντσες Χιμένες για την εκδήλωση στήριξης αναρχικών κρατουμένων καταδικασμένων σε πολυετείς ποινές που πραγματοποιήθηκε στις 11 Γενάρη 2014 στην κατάληψη La Gatonera της Μαδρίτης.

Αγωνιζόμενα αδέρφια στη Μαδρίτη, στην Ισπανία.
Παρών.

Αναλογιζόμενος την απόσταση που θα διανύσουν τούτα τα λόγια μέχρι να φτάσουνε σε σας, φέροντας μαζί τους μια κραυγή συνολικής χειραφέτησης για ολάκερο τον πλανήτη, χαιρετώ τον καθέναν και την καθεμιά σας με τη γροθιά ψηλά, στη μελωδία της εξέγερσης, εκτιμώντας από καρδιάς τη δραστηριότητα που πραγματώνεται για τους αιχμαλώτους που εκτίουν πολυετείς ποινές φυλάκισης, μια χειρονομία που αναζωογονεί ώστε να συνεχίσουμε τη μάχη ενάντια στην κοινωνία-φυλακή και ν’ αντιπαλέψουμε την εξουσία σε όλες της τις εκφάνσεις.

Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω αυτό το γράμμα προς εσάς· τις τελευταίες μέρες δεν καταφέρνω καλά καλά να κλείσω μάτι… πρέπει να ’ναι από την αγωνία που νιώθω, μιας και πλησιάζει η ημερομηνία ολοκλήρωσης της έκτισης ποινής μου (η 27η Φλεβάρη 2014). Κοιτάζω πίσω και ξαναζώ ξυλοδαρμούς, βασανιστήρια, στάσεις στη φυλακή, βία εγκλεισμού, και ούτω καθεξής. Κατά τη διάρκεια των 20 χρόνων της αιχμαλωσίας μου αυτό ήτανε κάτι το συνεχές, κι αντιστάθηκα και έδωσα τη μάχη… εδώ είμαι λοιπόν, αναπολώντας, σκεπτόμενος τα τόσα και τόσα συντρόφια που θα παραμείνουνε φυλακισμένα, γεμίζοντας θλίψη στη γνώση πως θα συνεχίσουν ν’ αποτελούν κομμάτι της κοινωνίας του εγκλεισμού, αυτού του κτήνους που τα σαγόνια του αδημονούν να κατασπαράξουν και να καθυποτάξουν μαχητές και μαχήτριες.

Η σκέψη μου είναι μ’ αυτούς που θα παραμείνουνε στη φυλακή, τ’ αδερφάκια του αγώνα κόντρα στην εξουσία. Σε αυτούς στέλνω όλη μου τη στοργή, δύναμη, κουράγιο και σεβασμό, υπενθυμίζοντάς τους πως δε θα ’ναι ποτέ τους μόνοι, γιατί θα ’ναι η μάχη μας συντρόφισσά τους και τα χτυπήματά μας θα ’ναι η κινητήρια δύναμη που θα τους σιμώνει στον εγκλεισμό τους. Η δέσμευσή μου απέναντι σ’ αυτούς, την οποία δηλώνω ενώπιόν σας, είναι ότι δε θ’ αφήσω ούτε μέρα να περάσει δίχως ν’ αγωνιστώ για την καταστροφή της κοινωνίας του εγκλεισμού και για την επίθεση ενάντια στην εξουσία με τα πάντα, χωρίς ποτέ να πέσω σε ανακωχές ή συνθηκολογήσεις.

Κατά τη διάρκεια της υποχρεωτικής παραμονής μου στα κελιά, γνώρισα πολλές ποινικές φυλακές αυτής της κωλοχώρας που λέγεται Χιλή. Εκεί, σε κάθε φυλακή, και από ένα διαφορετικό σύστημα κυριαρχίας, αλλά πουθενά δε θα πετύχεις έναν λεφτά, μοναχά φτωχολογιά – ένα αληθές καθρέφτισμα της έξω πραγματικότητας· εκεί η κρατική βία σκιάζει τα πάντα σ’ όλη της την ωμότητα, εκεί ο κρατούμενος είναι ένας ακόμη υποχείριος, κι εκεί οι δεσμοφύλακες τα έχουνε για πλάκα τα καθημερινά ξυλίκια… τι γαμημένο χάλι.

Έτσι, αναλογιζόμενος τα τόσα τείχη και τα τόσα κάγκελα, αυτές οι αράδες πήρανε μορφή σε τούτο το χαρτί, αφιερώνοντας αυτές τις στιγμές σε σας, σε όσους μέσω αυτής της χειρονομίας για τους μακροχρόνια κρατουμένους μάς κάνετε να αισθανόμαστε στην πράξη τη φωτιά της ανταρσίας. Σε κάθε αδερφό και αδερφή που ακούει τούτα τα λόγια, σε σας μια αδερφική αγκαλιά, μια στοργή επαναστατική και μια ιαχή πολέμου κόντρα σε κάθε κατεστημένο.

Με τα μυαλά στην εξέγερση.

Αδερφικά δικός σας,
Χοσέ Μιγκέλ Σάντσες Χιμένες
10 Γενάρη 2014
Πρώην Πενιτενσιάρια του Σαντιάγο – Δρόμος 9

ΥΓ. Τα χαιρετίσματά μου, στοργή, σεβασμό και δύναμη στο αδερφάκι μου Φρανσίσκο Σολάρ (Παντσίτο), στη Μόνικα Καμπαγέρο και σ’ όλους εκείνους που βρίσκονται φυλακισμένοι στην Ισπανία και στον κόσμο όλο.

Για την καταστροφή της κοινωνίας-φυλακή
Για τη συνολική χειραφέτηση

Μάρκο Καμένις, λεύτερος και φυλακισμένος

Αλληλέγγυα συνεισφορά των συντρόφων Ελίζα Ντι Μπερνάρντο και Στέφανο Φόσκο, από την Ιταλία, στην εκδήλωση στήριξης αναρχικών κρατουμένων καταδικασμένων σε πολυετείς ποινές που πραγματοποιήθηκε στις 11 Γενάρη 2014 στην κατάληψη La Gatonera της Μαδρίτης.

Δεν είναι κι εύκολο πράγμα να γράψει κανείς οτιδήποτε για τον Μάρκο Καμένις, ούτε είναι και δύσκολο… μπορεί να φαντάζει και παράξενο για κάποιον που τον γνωρίζει εδώ και χρόνια… που γνωρίζει τις ιδέες του, τα λόγια του, τις δράσεις του… την ουσία του, την αποφασιστικότητά του και την αγάπη για μια ζωή αγώνα που τον κινεί. Ακριβώς αυτό: μια ζωή αγώνα, η μόνη που αξίζει τον κόπο να βιωθεί, αυτός είναι ο Μάρκο!

Ίσως να ξεκινούσε κανείς την αφήγηση της βιογραφίας του απ’ τη ζωή του ως βοσκού; Από την αταβιστική απέχθειά του για τα πυρηνικά και όλα όσα συνιστούν τη μόλυνση και την οικοκτονία; Από τις καταδίκες που του ’χουν επιβληθεί ήδη από το 1980; Απ’ την απόδρασή του και τα δέκα του χρόνια στην παρανομία; Από τον αδιάκοπο εγκλεισμό του από το 1991 μέχρι τώρα, που τον εκτίει δίχως να λυγίζει ούτε στιγμή; Από την αξιοπρέπεια που τον χαρακτηρίζει ως άτομο λεύτερο και αναπόδραστα σε μόνιμη σύγκρουση με κάθε μορφή εξουσίας; Αλλά, στην τελική, πώς να γίνουνε ξέχωρες αναφορές σ’ όλα αυτά; Πώς να διαχωριστεί μια ζωή αγώνα ενάντια σε κάθε επιβλάβεια, ενάντια σε κάθε τερατούργημα-καταστροφέα ολάκερης της φύσης, ενάντια σε κάθε κατάχρηση και κάθε λευτεροκτόνα ενέργεια, από ένα βίο λεύτερου κι αντάρτικου έρωτα κάθε αξιοπρεπούς ατόμου, από κάθε παρόρμηση που φωτισμένα απορρίπτει τούτη την κυρίαρχη κουλτούρα καμωμένη με υπακοή και αποξένωση αφομοιωτική;

Ο Μάρκο αγαπάει, μισεί, σαμποτάρει το υπάρχον με οποιαδήποτε πράξη του στην καθημερινή αντίσταση, μέσω μεταφράσεων, κειμένων, επικοινωνηθέντων, απεργιών πείνας σε αλληλεγγύη προς όλους τους εξεγερμένους αιχμαλώτους…

Ο Μάρκο είναι λεύτερος και συνάμα φυλακισμένος. Φυλακισμένος σ’ αυτήν τη γιγαντωμένη φυλακή ανοιχτού ουρανού που μας περιβάλλει άπαντες. Φυλακισμένος όπως όλα τα ανάρχια που αποστρέφονται τη σκλαβιά για την πιθανότητα της λευτεριάς. Ακόμα κι έτσι, είναι λεύτερος από τα ελβετικά κελιά που κρατάνε έγκλειστο το κορμί του κι αποζητάνε να ψυχιατρικοποιήσουν την άρνησή του ν’ απαρνηθεί τον ίδιο του τον εαυτό, που επιδιώκουνε να παθολογικοποιήσουν και να φαρμακοποιήσουν οποιαδήποτε αντάρτικη και εικονοκλαστική του στάση.

Σύμφωνα με τον ίδιο το νόμο που τον κρατά πίσω απ’ τα σίδερα, ο Μάρκο θα ’πρεπε να απολαμβάνει ήδη την αποκαλούμενη υφ’ όρων ελευθερία, αλλά κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί. Και δε θα μπορούσε να συμβεί λόγω της ολικής και διακηρυγμένης τοποθέτησής του ενάντια σε οποιαδήποτε αποστασιοποίηση απ’ τη μάχη για τη συνολική απελευθέρωση. Δεν έχει συμβεί γιατί ο Μάρκο είναι ανάμεσά μας μέσα από κάθε δράση που μας φέρνει πιο κοντά στην ίδια τη συνολική απελευθέρωση.

Δεδομένης της αντιμετώπισης που επιφυλάσσει η Ελβετία (τόπος όπου, ανάμεσα σε άλλα, η πολιτικοποίηση του «εγκλήματος» δεν προβλέπεται να λαμβάνεται υπόψη) για όσους κι όσες δε σπάνε απέναντι στα όσα αποζητά οποιοσδήποτε πληρωμένος δήμιος της σειράς, με τήβεννο ή με οποιαδήποτε λευκή ρόμπα, είναι πολύ πιθανό ότι μετά την έκτιση ολόκληρης της καταδίκης (το 2018) θα του επιβληθούν τ’ αποκαλούμενα «λευκά ισόβια δεσμά», πάει να πει ένα ειδικό καθεστώς επιτήρησης εφ’ όρου ζωής, επιβεβλημένης για να προστατευτούν όλοι οι αγαθοί πολίτες απ’ την υψηλή «κοινωνική επικινδυνότητα» του Μάρκο.

Η αλληλεγγύη, που είναι αναγκαίο και επείγον να εκφραστεί για τον αγαπημένο μας τον Μάρκο, απλά και ξάστερα μπορεί να πάει μονάχα πέρα από τα λόγια!

Μάρκο, είσαι πάντοτε μαζί μας!

Μαδρίτη: Απειλή εκκένωσης του κατειλημμένου κοινωνικού κέντρου La Gatonera

Η ανακοίνωση των συντρόφων:

Οι μπάτσοι μας έστειλαν εκ νέου μια κλήτευση με την οποία απειλούν να εκκενώσουν το κατειλημμένο κοινωνικό κέντρο La Gatonera, σε περίπτωση που πραγματοποιηθεί η προγραμματισμένη συναυλία της 5ης Γενάρη.

Επιχείρησαν να παραβιάσουν την πόρτα της κατάληψης, αλλά δεν κατάφεραν να μπουν.

Η τοποθέτησή μας είναι η ίδια που κρατήσαμε και την τελευταία φορά που συνέβη κάτι αντίστοιχο. Θα προχωρήσουμε στην πραγμάτωση της συναυλίας, αναλαμβάνοντας τις συνέπειες που μπορεί να επιφέρει κάτι τέτοιο.

Απευθύνουμε ένα κάλεσμα σε όσους κι όσες ταυτίζονται με τη στάση μας να προσεγγίσουν και να υπερασπιστούν την κατάληψη καθ’ όλη τη διάρκεια της μέρας (Κυριακή, 5 Γενάρη 2014).

Γιατί ούτε συνθηκολογούμε ούτε διαπραγματευόμαστε…

Ζήτω τα κατειλημμένα κοινωνικά κέντρα!
Θάνατο στο κράτος και ζήτω η αναρχία!

Μαδρίτη: Εκδήλωση αλληλεγγύης σε αναρχικούς αιχμαλώτους καταδικασμένους σε πολυετείς ποινές φυλάκισης

Το Σάββατο, 11 Γενάρη 2014, στο κατειλημμένο κοινωνικό κέντρο La Gatonera, επί της οδού Αμιστάδ 9, στη μαδριλένικη γειτονιά του Καραμπαντσέλ, θα πραγματοποιηθεί μια εκδήλωση αλληλεγγύης σε αναρχικούς κρατουμένους ανά τον κόσμο που έχουν καταδικαστεί σε πολυετείς ποινές φυλάκισης.

Η εκδήλωση θα ξεκινήσει στις 18.30 αποσκοπώντας στην ενημέρωση γύρω από ορισμένες υποθέσεις αδερφών μας που βρίσκονται εδώ και χρόνια έγκλειστοι στα δημοκρατικά κάτεργα διάφορων κρατών. Συγκεκριμένα, θα μιλήσουμε για τις υποθέσεις του Κλάουντιο Λαβάτσα και του Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα (φυλακισμένων στην Ισπανία), του Μάρκο Καμένις (αιχμαλώτου στην Ελβετία), του Τόμας Μάγερ-Φαλκ (κρατουμένου στη Γερμανία), της Μαρί Μέισον και του Έρικ ΜακΝτέιβιντ (φυλακισμένων στις ΗΠΑ), και του Χοσέ Μιγκέλ Σάντσες Χιμένες (κρατουμένου στη Χιλή). Θα ακολουθήσει κουβέντα σχετικά με τρόπους ενδυνάμωσης των δεσμών αλληλεγγύης μέσω δομών αντιπληροφόρησης και έμπρακτης στήριξης των αιχμαλώτων του κοινωνικού πολέμου.

Στη συνέχεια θα παίξει και καφενείο αλληλεγγύης, με βίγκαν σάντουιτς για να σκοτώσουμε την πείνα.

Σκοπός μας μ’ αυτήν τη συνάντηση είναι να δημιουργήσουμε μιαν ευκαιρία να σπάσει η σιωπή με την οποία επιδιώκουν να θάψουν τους αναρχικούς κρατουμένους, να διαχύσουμε το λόγο έγκλειστων συντρόφων και να προπαγανδίσουμε τον αγώνα με κάθε πιθανό μέσο ενάντια στην κοινωνία-φυλακή και στους βαστάζους της.

Είναι προφανές ότι πρόκειται για αυτοοργανωμένη δραστηριότητα, για την πραγμάτωση της οποίας λογαριάζουμε στη στήριξή σας, τόσο με τη φυσική σας παρουσία και ενεργό συμμετοχή, όσο και μέσω ελεύθερης συνεισφοράς στο κουτί ενίσχυσης για τα έγκλειστα συντρόφια.

Αιχμάλωτοι στο δρόμο! Δρόμο για την εξέγερση!

Contra Info