Tag Archives: Sicherungsverwahrung

Γερμανικές φυλακές: Γραπτό του Τόμας Μάγερ-Φαλκ ενόψει 11ης Ιούνη

Ενόψει 11ης Ιούνη, διεθνούς μέρας αλληλεγγύης σε μακροχρόνια αναρχικούς αιχμαλώτους, ο σύντροφος Τόμας Μάγερ-Φαλκ, έγκλειστος στις φυλακές του Φράιμπουργκ στη Γερμανία, έγραψε το ακόλουθο κείμενο στ’ αγγλικά.

Αντεπίθεση: κάθε μέρα!

Όταν κοιτάζω πίσω στη μέρα της σύλληψής μου, πριν από 20 χρόνια, δε φανταζόμουν τι θα χρειαζόταν ν’ αντιμετωπίσω κατά τη διάρκεια των επόμενων δεκαετιών της ζωής μου.

Την πρώτη δεκαετία με κράτησαν σε απομόνωση. Από το 2007 βρίσκομαι στον γενικό πληθυσμό. Αλλά δεν ξέρω αν ή πότε θ’ αφεθώ ελεύθερος, επειδή υπάρχει ένας παλιός νόμος που κρατάει από το 1933. Ο νόμος περί «προληπτικής κράτησης»,* που πέρασε από τους ναζί στις 24 Νοέμβρη 1933, επιτρέπει στο κράτος να κρατάει κάποιον στη φυλακή εφ’ όρου ζωής χωρίς να του ’χει επιβάλει ποινή ισόβιας κάθειρξης. Κατά τη δική τους θεωρία, η προληπτική κράτηση δεν αποτελεί καν ποινή. Παρ’ όλα αυτά, οι μονάδες προληπτικής κράτησης εξακολουθούν να βρίσκονται μέσα σε κανονικές φυλακές, οι κρατούμενοι/ες ζούνε σε κελιά με τα σίδερα να φράζουν τα παράθυρά τους, προαυλίζονται στη φυλακή και εποπτεύονται από δεσμοφυλάκους.

Προς τι η προληπτική κράτηση; Προς τι η φυλακή; Οι φυλακές είναι νεκροφιλικοί τόποι. Υπάρχουν τρόφιμοι που συχνά έχουν νεκροφιλικές στάσεις, κι υπάρχουν και υπάλληλοι που έχουν επίσης διαθέσεις νεκροφιλικές. Η προληπτική κράτηση και οι φυλακές έχουν φτιαχτεί για μια νεκροφιλική κοινωνία, για ανθρώπους που συχνά παρουσιάζουν νεκροφιλικές στάσεις, κι αυτά τα μέρη φτιάχνονται ακόμη απ’ ανθρώπους που έχουν διαθέσεις νεκροφιλικές.

Εμείς ακόμη μαχόμαστε για μια βιοφιλική στάση κι αυτή είναι που μεστώνει τις καρδιές μας.

Η βιοφιλία είναι η παθιασμένη αγάπη της ζωής – αγάπη για τη ζωή και καθετί έμβιο. Είναι η βαθύτερη επιθυμία να ενθαρρυνθεί η ανάπτυξη ανθρώπων, φυτών, μιας ιδέας ή μιας κοινωνικής ομάδας. Ένα βιόφιλο άτομο προτιμά να χτίσει κάτι νέο αντί να διατηρήσει τα ίδια παλιά πράγματα. Ένα βιόφιλο άτομο θα είναι –αντί να έχει– περισσότερα.

Ο νεκρόφιλος χαρακτήρας έλκεται από καθετί που είναι νεκρό (τα πράγματα, το χρήμα… όλα αυτά είναι «νεκρά»), που είναι άρρωστο και μουχλιασμένο, και τέτοιοι τύποι προσπαθούνε να νεκρώσουν οτιδήποτε είναι ζωντανό. Γι’ αυτό, αγαπάνε τους νόμους, τις εντολές, την πειθαρχία περισσότερο απ’ τη ζωντάνια – γιατί τη φοβούνται.

Έτσι, κάθε μέρα, εκατομμύρια κρατουμένων μες στα σκοτεινά, κρύα μπουντρούμια του κόσμου υφίστανται βασανιστήρια, χωρίζονται από τ’ αγαπημένα τους πρόσωπα και απ’ τη ζωή έξω από τα χοντρά και ψηλά τείχη, με βάση σύγχρονους ή παλιούς λεγόμενους «νόμους» των νεκροφιλικών-καπιταλιστικών κοινωνιών.

Είναι αναγκαίο και επιτακτικό να πολεμήσουμε το βάναυσο αυτό σύστημα. Δεν τίθεται ζήτημα, πολλοί κρατούμενοι έχουν κάνει πραγματικά φριχτές πράξεις – αλλά είναι κι αυτοί «προϊόντα» μιας νεκροφιλικής κοινωνίας. Κανείς/καμιά δεν μπορεί να μάθει ν’ αγαπάει τη ζωή και τη λευτεριά μέσα σε νεκροφιλικά μέρη σαν τις φυλακές!

Οι φυλακές πρέπει να καταργηθούν! Έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε μαζί πριν ζήσουμε σε μια κοινωνία δίχως φυλακές. Αλλά πρέπει να πολεμήσουμε γι’ αυτό. Μέρα με τη μέρα, μήνα με το μήνα, χρόνο με το χρόνο.

Να προσθέσω και κάτι για την τρέχουσα κατάστασή μου, μια και σύντροφοι/συντρόφισσες με ρώτησαν τι μπορούν να κάνουν για να με βοηθήσουν. Είναι σημαντικό να μην ξεχνιέται κανένας κρατούμενος! Στηρίξτε τους, γράψτε τους κάρτες και γράμματα, μαζέψτε χρήματα. Αλλά το όλο έργο δε θα πρέπει να τελειώνει με τη στήριξη ατόμων. Υπάρχουν εκατομμύρια κρατούμενοι, και κανείς δεν μπορεί να τους βοηθήσει όλους – ο στρατηγικός αγώνας ενάντια στις φυλακές και στην κοινωνία-φυλακή χρειάζεται να πάει πέραν της στήριξης κατ’ άτομο.

Ευχαριστώ όλους κι όλες εσάς για την προσοχή σας, την καλή προαίρεση και τη στήριξή σας!

Ούτε κράτος, ούτε φυλακή, ούτε σύνορα!

Τόμας Μάγερ-Φαλκ
μακροχρόνια κρατούμενος (από το 1996)
freedomforthomas.wordpress.com

* Sicherungsverwahrung – εις βάρος καταδίκων που έχουν εκτίσει το σύνολο της ποινής τους, αλλά θεωρούνται κίνδυνος για τη «δημόσια ασφάλεια» και κρατούνται επ’ αόριστον μες στις γερμανικές φυλακές

Τόμας Μάγερ-Φαλκ: Ισχύον ναζιστικό δίκαιο στη Γερμανία του 2013

25 Σεπτέμβρη 2013

Το 1933 οι Γερμανοί Ναζί θέσπισαν έναν καινούργιο νόμο που ονομάζεται «προληπτική κράτηση» και επιτρέπει στο κράτος να κρατάει άτομα μέσα στις φυλακές μετά το πέρας έκτισης της ποινής τους. Τα δικαστήρια στην Ανατολική Γερμανία απαγόρευσαν αυτόν το νόμο με την αιτιολογία πως πρόκειται για «φασιστικό δίκαιο». Τα δικαστήρια στην καπιταλιστική Δυτική Γερμανία δεν είχανε ποτέ τέτοια προβλήματα με τους ναζιστικούς νόμους, κι έτσι μέχρι σήμερα είναι ακόμα σε ισχύ η προληπτική αυτή κράτηση – από το έτος 1993, τόσο στην ανατολική όσο και στη δυτική Γερμανία.

Είμαι ένας απ’ όσους κι όσες πλήττονται απ’ αυτό το ναζιστικό δίκαιο, διότι πριν από 17 χρόνια το δικαστήριο με καταδίκασε, ως κόκκινο και αναρχικό σκίνχεντ, σε μακροχρόνια ποινή ύστερα από μια ληστεία τράπεζας με σκοπό τη «συγκέντρωση» χρημάτων για την ενίσχυση νόμιμων και παράνομων δραστηριοτήτων. Οι δικαστές πρόσθεσαν το μέτρο της προληπτικής κράτησης στην υπόθεσή μου.

Στις 7 Ιούλη 2013 ολοκλήρωσα την ποινή που μου είχανε επιβάλει. Με είχανε σε πλήρη απομόνωση από το 1996 έως το 2007, και τώρα με βάλανε στην ειδική πτέρυγα προληπτικής κράτησης στη φυλακή του Φράιμπουργκ, μια πόλη στο νοτιοδυτικό άκρο της Γερμανίας, κοντά στα γαλλικά σύνορα.

Είμαστε 55 κρατούμενοι εντός της πτέρυγας προληπτικής κράτησης του Φράιμπουργκ (συνολικά, στη Γερμανία, 500 άνδρες και 3 γυναίκες τελούν υπό προληπτική κράτηση). Όλοι μας είμαστε μακροχρόνια φυλακισμένοι. Ανάμεσά μας υπάρχουνε μερικοί που έχουνε περάσει 40 χρόνια πίσω από τα σίδερα. Ο μόνος λόγος για τον οποίο το κράτος μάς κρατάει έγκλειστους στα μπουντρούμια του είναι ότι οι ιατροδικαστικοί πραγματογνώμονες πιστεύουν πως αποτελούμε απειλή για τη δημόσια ασφάλεια.

Το 2011 το γερμανικό Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο δήλωσε ότι οι συνθήκες διαβίωσης μες στις πτέρυγες προληπτικής κράτησης παραβιάζουνε το Σύνταγμα, κι έδωσε στην κυβέρνηση προθεσμία για την αλλαγή των συνθηκών μέχρι την 31η Μάη 2013.

Τώρα που έχω περάσει πάνω από δυο μήνες σ’ αυτή την πτέρυγα προληπτικής κράτησης μπορώ να πω ότι όλα μοιάζουνε εδώ πέρα με φυλακή, η δική μου αίσθηση είναι ότι παραμένω εντός μιας φυλακής, αυτό το μέρος εξακολουθεί να είναι μια φυλακή. Δεν υπάρχει καμιά ουσιαστική διαφορά με τις κοινές φυλακές.

Έχουμε πληρώσει για ό,τι κι αν κάναμε, και πληρώσαμε υψηλό τίμημα, αλλά η παραμονή στη φυλακή την ώρα που γνωρίζουμε ότι η ποινή έχει παρέλθει προκαλεί ψυχολογικό πατατράκ. Κάθε μέρα οι υπάλληλοι της φυλακής βάζουνε τα δυνατά τους για να τραμπουκίζουνε τους κρατουμένους. Ανάμεσά μας κάποιοι έχουνε μείνει σε πτέρυγες προληπτικής κράτησης 5 χρόνια, 10 χρόνια, 15 χρόνια, και περισσότερο, χωρίς καμιά ρεαλιστική πιθανότητα ν’ αποφυλακιστούνε σύντομα.

Στη δικιά μου περίπτωση, ο ιατροδικαστικός πραγματογνώμονας είπε προς το δικαστήριο ότι έχω μια «ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας», ότι έχω αρνηθεί οποιαδήποτε καταναγκαστική εργασία, πράγμα που έχει αρνητικές επιπτώσεις στην «πρόγνωση», ακριβώς όπως έχει και το γεγονός ότι δε συνεργάζομαι μήτε με την υπηρεσία της φυλακής μήτε με τον ψυχιατρικό πραγματογνώμονα. Ο ίδιος απαξιοί για όλες τις κοινωνικές σχέσεις που έχω, λέγοντας πως οι σχέσεις αυτές είναι άνευ σημασίας γιατί έχω περάσει τα χρονάκια μου στη φυλακή.

Πρώτα θα πρέπει να κάνω μακροχρόνια «θεραπεία», να κόψω τις επαφές με αναρχικά συντρόφια, ενώ οφείλω να τα τακιμιάσω με τη διοίκηση. Για μένα αυτό είναι απαράδεκτο – εκατό τοις εκατό απαράδεκτο. Ναι, είναι σημαντικό να λευτερωθώ, αλλά νομίζω ότι είναι εξίσου σημαντικό το πώς θα λευτερωθώ. Μου είναι δύσκολο το να μην είμαι έξω, στο πλευρό των συντρόφων που μάχονται κάθε μέρα. Είμαι όμως πεπεισμένος ότι θα ήτανε κακό σημάδι αν άρχιζα να γλείφω τον κώλο των μελών της διοίκησης των φυλακών. Δεν υπονοώ καθόλου ότι είμαι μάρτυρας, αυτό που λέω αφορά την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την πίστη σε πολιτικά ιδεώδη.

Την πτέρυγα προληπτικής κράτησης εγώ τη λέω «Σπίτι του Θανάτου», επειδή οι περισσότεροι απ’ τους κρατουμένους είναι ηλικιωμένοι και ασθενείς, επειδή δεν υπάρχει καμιά ελπίδα εδώ μέσα, οι άνθρωποι έχουνε κουραστεί και αισθάνονται όμηροι ενός παλιού ναζιστικού νόμου που κρατάει απ’ το 1933. Αυτή είναι η πραγματικότητα της «σύγχρονης» Γερμανίας εν έτει 2013, αυτή είναι η Δημοκρατία της κυρίας Μέρκελ (της Γερμανίδας καγκελαρίου), η οποία είναι γνωστότερη ως η νέα δικτάτορας της Ευρώπης, όπως πιστεύει μπόλικος κόσμος στην Ελλάδα.

Thomas Meyer-Falk
c/o JVA (Sicherungsverwahrungs-Abteilung), Hermann-Herder-Str. 8, D-79104 Freiburg, Deutschland/Γερμανία

Πηγή: Αναρχικός Μαύρος Σταυρός του Μπράιτον

Βλ. ένα προηγούμενο κείμενο του συντρόφου εδώ.
Ενημερώσεις στα γερμανικά: freedom for thomas

[Γερμανία] Τόμας Μάγερ-Φαλκ: 17 χρόνια φυλακή – Ένας απολογισμός

6 Ιούνη 2013

Αφού εξέτισα 17 αδιάκοπα χρόνια στη φυλακή, καλούμαι από τις 8 Ιούλη 2013 να υποστώ τη συνθήκη της προληπτικής κράτησης (Sicherungsverwahrung, μια μορφή «μεταφυλάκισης» στη Γερμανία για καταδίκους που έχουν εκτίσει το σύνολο της ποινής τους, ωστόσο θεωρούνται ακόμα κίνδυνος για τη «δημόσια ασφάλεια» και ως εκ τούτου εξακολουθούν να κρατούνται). Έτσι, ορμώμενος απ’ το επικείμενο πέρας της εκτέλεσης της συνολικής ποινής φυλάκισης, επιθυμώ να κάνω έναν κάποιον απολογισμό.

Η φάση της απομόνωσης

Ο όρος της κράτησης υπό πλήρη και συνεχή απομόνωση ήτανε πολύ πιο αισθητός κατά τις δεκαετίες του ’70 και του ’80, παρόλο που το ίδιο μέτρο φυλάκισης εφαρμόζεται ακόμα στις μέρες μας, ειδικά απ’ το γερμανικό δικαστικό σύστημα. Ο Γκύντερ Φιννάιζεν, για παράδειγμα, πέρασε γύρω στα 15 συναπτά έτη έγκλειστος σε διαρκή απομόνωση στη φυλακή του Τσέλλε, ενώ τον Μάη του 2013 ο Πέτερ Βέγκενερ συμπλήρωσε 18 χρόνια κράτησης σε πτέρυγα απομόνωσης.

Εγώ ο ίδιος πέρασα τα πρώτα χρόνια της φυλάκισής μου σε πλήρη απομόνωση στη Στουτγάρδη (Στάμχαϊμ), κι έπειτα παρέμεινα κάποιους μήνες του 1998 στο Στράουμπινγκ (Βαυαρία) υπό το ίδιο καθεστώς. Αφού αντιστάθηκα αποτελεσματικά έναντι δικαστηρίου κατά της μεταγωγής μου στο Στράουμπινγκ, μεταφέρθηκα στο Μπρούχζαλ (Μπάντεν-Βυρτεμβέργη), όπου και κρατήθηκα σε απομόνωση μέχρι τον Μάη του 2007. Απ’ τον Μάη του 2007 εξέτισα την ποινή μου «κανονικά», που πάει να πει ότι μπορούσα να συναντιέμαι με συγκρατουμένους μου στο προαύλιο του ιδρύματος, ή να τους επισκέπτομαι στα κελιά τους κι εκείνοι να έρχονται να με δουν στο δικό μου.

Τι είναι λοιπόν αυτή η κράτηση υπό πλήρη και συνεχή απομόνωση; Οι απομονωμένοι φυλακισμένοι περνούν το χρόνο εγκλεισμού τους ολομόναχοι, χωρίς καμιά συναναστροφή με συγκρατουμένους. Ακόμα και τους ανθρωποφύλακες τους βλέπεις μονάχα όταν σε μεταφέρουνε στην ειδικά διαμορφωμένη αυλή της φυλακής ή στο ντους, ή μέσω της θυρίδας της πόρτας όταν σου δίνουνε το συσσίτιο. Ανάλογα με τις κατά τόπους συνθήκες, δεν υπάρχει ούτε ράδιο ούτε τηλεόραση για να σου αποσπά την προσοχή ή για κάποια έστω ενημέρωση. Επισκεπτήριο από φίλους και συγγενείς εγκρίνεται μόνο κάτω από περιοριστικές συνθήκες: μπορείς να τους διακρίνεις μέσα από αλεξίσφαιρο γυαλί (όπως ακριβώς γίνεται σ’ αμερικάνικες ταινίες), με τους ανθρωποφύλακες από δίπλα ν’ ακούνε λεπτομερώς την κάθε σου λέξη. Τα εισερχόμενα και εξερχόμενα γράμματα διαβάζονται από τους σωφρονιστικούς υπαλλήλους, ενώ μερικές φορές αντιγράφονται και προστίθενται στα δικόγραφα. Οι διευθύνσεις του παραλήπτη και του αποστολέα φακελώνονται σε λίστες.

Πριν και μετά τα επισκεπτήρια (παρόλο που κάθε σωματική επαφή είναι ανέφικτη κι αυστηρά απαγορευμένη) διενεργείται πλήρης σωματικός έλεγχος, συμπεριλαμβανομένου του τσιτσιδώματος, κάτι το οποίο συμβαίνει επίσης πριν και μετά τον περίπατο στη μικροσκοπική αυλή με τα συρματοπλέγματα.

Οι κρατούμενοι σε απομόνωση παύουν να είναι άνθρωποι, κι αντιμετωπίζονται ως εστίες κινδύνου. Μοιάζουν περισσότερο μ’ ένα κομμάτι κρέας, το οποίο μεταφέρεται από δω κι από κει και υπόκειται σε πλήρη επιτήρηση και ολοκληρωτικό έλεγχο.

Τα κελιά της απομόνωσης δεν είναι τίποτα πολυτελείς σουίτες, κι είναι όλα αποστειρωμένα, γερά βιδωμένα και φτιαγμένα κυρίως από μέταλλο. Η κατοχή προσωπικού ρουχισμού φυσικά απαγορεύεται, ενώ κάθε είδους προσωπικά αντικείμενα (όπως στυλό, χαρτί, φωτογραφίες) περιορίζονται στον απόλυτα ελάχιστο βαθμό.

Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, λοιπόν, αναγκάζεται να ζήσει κάποιος όχι μόνο για μέρες και εβδομάδες, αλλά για χρόνια ή δεκαετίες ολόκληρες. Ένας καθηγητής, ο δρ Φέεστ, σχολιάζοντας το σωφρονιστικό κώδικα, χαρακτήρισε «σκανδαλώδη» την προαναφερθείσα περίπτωση του Γκύντερ Φ.

Η λεγόμενη αποστέρηση –δηλαδή η περιστολή ερεθισμάτων οποιουδήποτε είδους, όπως επίσης η απαγόρευση της επαφής με ανθρώπους– έχει αναπόφευκτα επιβλαβείς κι επιβαρυντικές συνέπειες για τη σωματική και ψυχική υγεία.

Υπάρχουνε κι εκείνοι οι απομονωμένοι που καταρρέουν ολοκληρωτικά ώσπου καταφεύγουν στην απόπειρα αυτοκτονίας, απλά επειδή δεν μπορούν ν’ αντέξουνε τη μοναξιά, την απόλυτη ανθρώπινη απουσία. Μπορούν μονάχα να υποφέρουν κάπως την κατάσταση με ψυχοφάρμακα. Ούτε όμως εκείνοι που κουβαλάνε με σθένος το ψυχικό αυτό φορτίο γλιτώνουνε απ’ τα βλαβερά αποτελέσματα της απομόνωσης.

Προσωπικά, παρ’ ότι βρίσκομαι έξι χρόνια σε «κανονικό» καθεστώς φυλάκισης –δηλαδή τα κελιά παραμένουν τις καθημερινές δυόμιση ώρες και τα σαββατοκύριακα πεντέμιση ώρες ανοιχτά, οπότε είμαι σε θέση να συναντιέμαι με συγκρατουμένους– προτιμώ κάθε φορά να συναναστρέφομαι με έναν ή δυο φυλακισμένους υπό καθορισμένες περιστάσεις γιατί, με το που υπάρχουν περισσότεροι άνθρωποι τριγύρω μου, η ποσότητα των εξωτερικών μηνυμάτων που λαμβάνω είναι απλά πολύ μεγάλη για να τη διαχειριστώ. Όποιος έχει εξαναγκαστεί να περάσει τόσο πολύ χρόνο ολομόναχος, επιβιώνει μαθαίνοντας να συμβιβάζεται μ’ αυτή την κατάσταση προκειμένου συγκεκριμένοι μηχανισμοί ν’ αποκτήσουν επίσης μιαν ανεξάρτητη υπόσταση.

Και όλο αυτό προξενεί μια μειωμένη ικανότητα αφομοίωσης ή, εξάλλου, περιορίζει την επιδεξιότητα συγκέντρωσης μοναχά σε κουβέντες που γίνονται πρόσωπο με πρόσωπο.

Κατά κανόνα, διαβάζουμε ή ακούμε μαρτυρίες ανθρώπων που βρίσκονται στην απομόνωση μονάχα αν οι ίδιοι είναι σε θέση να διαδώσουν ενεργά το τι τους συμβαίνει (με γράμματα, μιας και δεν υπάρχει κάποια άλλη δυνατότητα). Το λυπηρό είναι ότι υπάρχουν τόσο πολλοί υπό κράτηση απομόνωσης, που ακόμα και σήμερα δεν έχουν ακουστεί αλλά περνούν απαρατήρητοι απλά επειδή τους λείπει η δεξιότητα ή η βούληση να γνωστοποιήσουν την κατάστασή τους και να επιστήσουν την προσοχή στη μοίρα τους. Continue reading [Γερμανία] Τόμας Μάγερ-Φαλκ: 17 χρόνια φυλακή – Ένας απολογισμός

Γερμανία: Ο Τόμας Μάγερ-Φαλκ σαπίζει ακόμα στα μπουντρούμια. Για πόσο;

ΛΕΥΤΕΡΙΑ

Πρόσφατο γράμμα του Τόμας:

Από τον Οκτώβρη του 1996 είμαι έγκλειστος στα μπουντρούμια του γερμανικού κράτους. Καταδικάστηκα σε έντεκα χρόνια και έξι μήνες φυλάκιση για μία ληστεία τράπεζας με σκοπό τη χρηματοδότηση αριστερών εγχειρημάτων. Αργότερα καταδικάστηκα σε πέντε ακόμη χρόνια και τρεις μήνες για «προσβολή» κατά εισαγγελέων, δικαστών και πολιτικών.

Είμαι κόκκινος και αναρχικός σκίνχεντ (RASH) εδώ και πολλά χρόνια, και η κυβέρνηση με κράτησε σε πλήρη απομόνωση από το 1996 μέχρι τον Μάη του 2007. Βρίσκομαι στο γενικό πληθυσμό φυλακών τα τελευταία έξι χρόνια, και τον Ιούλιο του 2013 θα έχω εκτίσει το σύνολο της ποινής μου.

Ωστόσο, το 1997 το κακουργιοδικείο πρόσθεσε στην ποινή μου τον όρο της «προληπτικής κράτησης» (Sicherungsverwahrung), ο οποίος βασίζεται σε ναζιστικό νόμο του Νοεμβρίου του 1933 και επιτρέπει στο κράτος να κρατήσει ένα φυλακισμένο στα κελιά ακόμα και μετά το πέρας της τακτικής του ποινής, κι άμα γουστάρει, ακόμα και για το υπόλοιπο της ζωής του κρατουμένου.*

Πρόσφατα οι δικαστές άνοιξαν τη δικογραφία μου για να αποφασίσουν αν τον Ιούλιο του 2013, αντί να βγω από τη φυλακή, θα τεθώ υπό τον όρο της «προληπτικής κράτησης». Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει καμιά μεγάλη πιθανότητα να με αποφυλακίσουν οι δικαστές, αλλά εξακολουθώ να θεωρώ χρήσιμη κάθε κίνηση πίεσης και να εκτιμώ την αλληλεγγύη σας, ιδίως αν μπορούσατε να γράψετε επιστολές και e-mails προς το αρμόδιο δικαστήριο προκειμένου να στηρίξετε τη μάχη που δίνω για λευτεριά.

Στείλτε επιστολές εδώ:
Landgericht, Strafvollstrekcungskammer, Hans-Thoma-Str. 7
D-76133 Karlsruhe (Γερμανία)

ή ηλεκτρονικά μηνύματα εδώ: poststelle@lgkarlsruhe.justiz.bw1.de

Ο αριθμός δικογραφίας της υπόθεσής μου είναι 15 AR 1/13

Κάθε άλλη μορφή στήριξης είναι ευπρόσδεκτη!
Ευχαριστώ πολύ,
Thomas Meyer-Falk
c/o JVA, Schoenbornstr. 32, D-76646 Bruchsal (Γερμανία)

Ιστοσελίδες αλληλεγγύης: i, ii
Πηγή: Αναρχικός Μαύρος Σταυρός του Μπράιτον

* Sicherungsverwahrung: Παράταση των όρων φυλάκισης, καθεστώς βασισμένο σε ναζιστικό νόμο του 1933, που επιτρέπει στις γερμανικές αρχές να κρατάνε άτομα έγκλειστα ακόμα και μετά την έκτιση της συνολικής τους ποινής, για όσο διάστημα κριθεί πως αποτελούν «κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια». Αυτός ο τύπος «προληπτικής κράτησης» είναι στην πραγματικότητα μια απροσδιόριστη ποινή ισόβιας κάθειρξης που έπεται της «τακτικής ποινής». Τον Μάη του 2011 το ανώτατο δικαστικό όργανο της Γερμανίας, το ομοσπονδιακό συνταγματικό δικαστήριο, αποφάνθηκε πως η Sicherungsverwahrung είναι αντισυνταγματικό μέτρο, ωστόσο η εν λόγω ετυμηγορία δεν ακυρώνει την εφαρμογή του στην πράξη.

Γερμανία: Έκκληση αλληλεγγύης από τον Τόμας Μάγερ-Φαλκ, που απειλείται με ισόβια «προληπτική κράτηση»

Αν αγωνίζεσαι ενάντια στο κράτος, αν αγωνίζεσαι για έναν καλύτερο κόσμο, αν αγωνίζεσαι για τη λευτεριά, υπάρχει το ενδεχόμενο να σε ρίξουν μέσα σε κλουβί – σ’ ένα τέτοιο μέρος ζω. Για περισσότερα από 15 χρόνια. Σε κολαστήρια, κλεισμένος σε απομόνωση για λόγους ασφαλείας, για περισσότερα από 10 χρόνια. Συνελήφθην το 1996, και μόλις το 2007 εντάχθηκα στο γενικό πληθυσμό των φυλακών.

Τον Οκτώβριο του 1996 συνελήφθην μετά από μια ληστεία τράπεζας που έκανα προκειμένου να μαζέψω χρήματα για νόμιμα και παράνομα αριστερά πολιτικά εγχειρήματα. Καταδικάστηκα σε 11½ χρόνια φυλάκισης. Στη συνέχεια μου επιβλήθηκε προληπτική κράτηση (Sicherungsverwahrung, καθεστώς βασισμένο σε ναζιστικό νόμο του 1933, που επιτρέπει στα κρατικά σκυλιά να με κρατήσουν έγκλειστο όλη μου τη ζωή –και μετά την έκτιση της συνολικής ποινής–, για όσο διάστημα θεωρούν πως αποτελώ «κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια»).

Επειδή αντιστάθηκα με όλες μου τις δυνάμεις, με κράτησαν στην απομόνωση για περισσότερα από 10 χρόνια. Έχω περάσει τα τελευταία 4 χρόνια μες στο γενικό πληθυσμό φυλακών, ωστόσο αρνούμαι να συνεργαστώ με το κράτος και δεν αποδέχομαι την καταναγκαστική εργασία. Έτσι, το 2009 το δικαστήριο που εξέτασε την υπό όρους αποφυλάκισή μου δε βρήκε κανένα λόγο να με απελευθερώσει.

Το 2013 θα έχω εκτίσει τη συνολική μου ποινή, και θα μεταφερθώ σε μία άλλη φυλακή υψίστης ασφαλείας ώστε να μπω σε καθεστώς προληπτικής κράτησης. Στην πραγματικότητα, η προληπτική κράτηση έπρεπε να ’χει ξεκινήσει το 2008, αλλά είχα μια σειρά από δίκες την περασμένη δεκαετία για «προσβολή δικαστών/πολιτικών και δεσμοφυλάκων»· γι’ αυτές τις κατηγορίες μού έριξαν άλλα 5½ χρόνια (χωρίς πλάκα!).

Δε σκότωσα ποτέ, ούτε και τραυμάτισα κανέναν (στους ομήρους της τράπεζας προκλήθηκε ένα ψυχικό τραύμα, δεν πρέπει να το παραβλέπουμε αυτό, μα αυτό έγινε τουλάχιστον πριν από 15 χρόνια). Δεν ξέρω πόσο θα με κρατάει το κράτος στα κελιά του, αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να «συν-εργαστώ» μαζί του. Ούτε και με τους ανθρωποφύλακες, ούτε και με τα δικαστήρια, μήτε με ψυχολόγους ή οποιονδήποτε υπηρέτη του κράτους.

Είμαι σίγουρος πως υπάρχουν ελάχιστες πιθανότητες να διατάξουν τα δικαστήρια την απελευθέρωσή μου μες στα επόμενα πέντε ή και παραπάνω χρόνια. Αν όμως άνθρωποι δείξουν στον κυβερνήτη ότι υπάρχει ένα ισχυρό κίνημα υποστήριξης εκεί έξω, τότε μπορεί και να με πετάξει απ’ το κλουβί.

Γι’ αυτό, θα το εκτιμούσα πραγματικά αν μπορούσατε να στείλετε γράμματα και ηλεκτρονικά μηνύματα ζητώντας την άμεση απελευθέρωσή μου, προς:

Ministerpräsident (τίτλος κυβερνήτη στη Γερμανία)
Herr Kretschmann
Staatsministerium
Richard Wagner Str.15
D 70184 Stuttgart
Γερμανία / Deutschland

Φαξ: +49-711-2153-340, Τηλ.: +49-711-21530
E-mail: poststelle@stm.bwl.de

ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!

Thomas Meyer-Falk
C/O JVA-Zelle 3113
Schönbornstrasse 32
D 76646 Bruchsal
Deutschland / Γερμανία

Πηγές: ABC Brighton, Freedom for Thomas (de | en)

Μερικά από τα κείμενα του Τόμας Μάγερ-Φαλκ, στα γερμανικά, εδώ
Καθώς είναι πολυγραφότατος, καλούμε συντρόφους/συντρόφισσες να συνεισφέρουν μεταφράσεις των σημαντικών γραπτών του.