Tag Archives: Χρήστος Τσάκαλος

Φυλακές Κορυδαλλού: Κείμενο συντρόφων της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς στη μνήμη του Σεμπαστιάν

Σ.Π.Φ. – Για τον Σεμπάστιαν – Από την άρνηση εργασίας… στην άρνηση εξουσίας.

Απόσπασμα από τον πρόλογο του βιβλίου που θα κυκλοφορήσει στην Χιλή στην μνήμη του αναρχικού Σεμπάστιαν Οβερσλούιχ

Στις 11 Δεκεμβρίου 2013, πραγματοποιείται ληστεία σε τράπεζα στην συνοικία Πουδαουέλ.

Ο αναρχικός Σεμπάστιαν Οβερσλούιχ καθώς μπαίνει, ανακοινώνοντας την ληστεία, δέχεται τις σφαίρες από τον ένοπλο φρουρό των συμφερόντων των πλουσίων και εξουσιαστών που φύλαγε την τράπεζα. Ο Σεμπάστιαν πέφτει νεκρός αδειάζοντας ριπές από το πολυβόλο του…

Όμως υπάρχουν καθημερινοί θάνατοι δίχως νεκρούς, θάνατοι επαναλαμβανόμενοι…από πρωινά ξυπνητήρια για να μην αργήσεις στην δουλειά, μελαγχολικές διαδρομές ανάμεσα σε ένα μοναχικό πλήθος που κατευθύνεται σε γραφεία, εργοστάσια, καταστήματα, φωνές του αφεντικού που θέλει πιο πολλά από εσένα και πιο γρήγορα, μονότονες μηχανικές κινήσεις σε μία εργασία που εξοντώνει την δημιουργικότητα, προσποιητή ευγένεια σε πελάτες κι έναν εξευτελιστικό μισθό ως αποζημίωση για την ζωή που σου έκλεψαν.

Μία ζωή που μετριέται σε χρήμα.

Ληστεύοντας μια τράπεζα, δεν κλέβουμε το χρήμα, παίρνουμε για λίγο πίσω την ζωή που μας έκλεψαν.

Όμως και η ληστεία μίας τράπεζας, μπορεί να γίνει μία εξαρτημένη εργασία. Μία δουλειά, όπως όλες οι άλλες, με την διαφορά ότι ο “μισθός” δεν είναι σίγουρος και σε περιπτώσεις “εργατικού ατυχήματος” σε περιμένει η φυλακή ή ο θάνατος.

Συχνά οι ληστές τραπεζών δεν διαφέρουν από τους μισθωτούς εργάτες, απλά δουλεύουν λιγότερο, σε συνθήκες υψηλού ρίσκου. Μοιράζονται όμως την ίδια νοοτροπία. Την νοοτροπία του καταναλωτή που θεοποιεί το χρήμα, θαυμάζει την ισχύ του πλούτου και το αυτοκίνητό του, το ρολόι του, τα επώνυμα ρούχα του, είναι η προέκταση του εαυτού του.

Ο Σεμπάστιαν Οβερσλούιχ δεν ήταν ένας ληστής τραπεζών. Ήταν ένας αναρχικός. Αρνήθηκε να γίνει σκλάβος του ρολογιού των αφεντικών. Ήταν αρνητής εργασίας, γιατί αρνήθηκε την ηθική της εργασίας, την ηθική του δούλου που σκέφτεται σαν καταναλωτής. Η ληστεία μίας τράπεζας, από μόνη της δεν είναι μία επαναστατική πράξη. Η ληστεία είναι ένα μέσο του αναρχικού αγώνα για να πάρουμε πίσω τον κλεμμένο χρόνο απ’ τα αφεντικά και να τον οργανώσουμε επιθετικά εναντίον τους, σχεδιάζοντας αναρχικές δράσεις, βοηθώντας αιχμάλωτους συντρόφους, ενισχύοντας εκδοτικά εγχειρήματα και δημιουργώντας ένοπλες υποδομές επίθεσης ενάντια στην εξουσία.

Ανήκουμε στην ίδια γενιά με τον Σεμπάστιαν.
Μία γενιά που δεν έχει ούτε ηλικία, ούτε εθνικότητα.
Στην ίδια γενιά των ανυπόμονων, των ασυμβίβαστων και των ονειροπόλων.

Δεν έχουμε ανάγκη από ήρωες, θέλουμε όμως συντρόφους που να πυρακτώνουν την ζωή τους με τις ιδέες τους. Κρατώντας ζωντανούς στην μνήμη μας, τον Σεμπάστιαν κι όλους τους συντρόφους που έπεσαν στην μάχη, κρατάμε ζωντανό τον αγώνα. Έναν αγώνα ενάντια στην εξουσία, που ξέρουμε ότι η φυλακή ή ο θάνατος είναι συχνά το τίμημα. Όμως όπως έχει γραφτεί “Πέντε ελεύθερα πουλιά, ξεκίνησαν το ταξίδι προς τον νότο, μόνο ένα έφτασε, αλλά αυτό που το ταξίδι τους σίγουρα ήθελε να πει, είναι ότι άξιζε που δοκίμασαν να πετάξουν…”

Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς FAI/IRF

Πολύδωρος Γιώργος
Τσάκαλος Χρήστος
Τσάκαλος Γεράσιμος
Οικονομίδου Όλγα

[Εφετείο ΣΠΦ] Χρήστος Τσάκαλος: Η κλεψύδρα της δικαιοσύνης

Απόσπασμα από την τοποθέτηση του μέλους της ΣΠΦ Τσάκαλου Χρήστου στο εφετείο στην αρχή της συνεδρίασης της Παρασκευής 2 Δεκεμβρίου.

Πριν ξεκινήσω, θα διαβάσω ένα μικρό απόσπασμα.

“Το δικαστήριο, έμοιαζε με πραγματικό φρούριο, που είχε κατασκευαστεί για αυτόν ακριβώς τον σκοπό, έναντι ενός υπέρογκου ποσού. Περιμετρικά υπήρχε ένας ψηλός τείχος από μπετόν, συρματοπλέγματα, ενώ τα παράθυρα ήταν σφραγισμένα. Η κινητοποίηση της αστυνομίας ήταν πρωτοφανής. Μέσα στην αίθουσα βρίσκονταν αστυνομικοί με πολιτικά, έξω ήταν σταθμευμένο αυτοκίνητο με άντρες της Μονάδας καταστολής, ενώ όσοι ήθελαν να παρακολουθήσουν την δίκη, περνούσαν από ειδικούς αστυνομικούς ελέγχους πριν μπουν στην αίθουσα. Οι αρχές κρατούσαν τα στοιχεία τους, ενώ ακόμα και οι δικηγόροι ήταν υποχρεωμένοι να υποστούν έλεγχο κατά την είσοδό τους.”

Διαβάζοντας αυτό το απόσπασμα, κάποιος θα θεωρούσε ότι είναι μία συνοπτική περιγραφή της δικαστικής αίθουσας που βρισκόμαστε σήμερα. Κι όμως είναι η περιγραφή του Ανώτατου Δικαστηρίου της Στουτγάρδης στην Γερμανία, το οποίο διαμορφώθηκε ειδικά για να δικάσει την γερμανική επαναστατική οργάνωση RAF. Μία δίκη που έμεινε γνωστή στην ιστορία ως “δίκη-τέρας”, για τις συνθήκες μέσα στις οποίες πραγματοποιήθηκε, καθώς όπως έγραφε το περιοδικό Spiegel “μία τέτοια ατμόσφαιρα, ενός δικαστηρίου σε ειδικές συνθήκες, προεξοφλούσε την καταδίκη των κατηγορουμένων, αφού δημιουργούσε εξαρχής ένα κλίμα πίεσης και εμφάνιζε τους κατηγορούμενους εξαιρετικά επικίνδυνους, άρα και ένοχους”.

Θα μπορούσα να αναφέρω πολλές περιπτώσεις στην διάρκεια αυτών των έξι χρόνων που δικαζόμαστε ως Σ.Π.Φ., που αποδείχθηκε ότι συγκεκριμένοι δικαστές, ακολουθούσαν σαφείς εντολές της πολιτικής εξουσίας, δίκες χωρίς την παρουσία κατηγορουμένων, παύση δικηγόρων της επιλογής μας, διαδικασίες fast track με ανάγνωση χιλιάδων σελίδων αναγνωστέων εγγράφων σε μία ώρα, με καθοδήγηση μαρτύρων κατηγορίας, με παρεμπόδιση της δημοσιογραφικής κάλυψης της δίκης… Θα σταθώ όμως σε ένα άλλος σημείο…

Στην αρχή αυτής της δίκης, θέσαμε ένα αίτημα.

Να μην καταγράφονται τα στοιχεία της ταυτότητας όσων επιθυμούν να παρακολουθούν την δίκη.

Με λίγα λόγια να σταματήσει το φακέλωμα συντρόφων και φίλων, το οποίο δημιουργεί λίστες υπόπτων για την αστυνομία και τροφοδοτεί σενάρια δημοσιογράφων που στοχοποιούν συγκεκριμένους ανθρώπους.

Το δικαστήριο αυτό αναγνώρισε ότι το φακέλωμα των στοιχείων, παραβιάζει τον δημόσιο χαρακτήρα της δίκης και αποφάσισε οι ταυτότητες να επιδεικνύονται, αλλά να μην καταγράφονται τα στοιχεία.

Φαίνεται όμως, πως κάποιες αστυνομικές πρακτικές λειτουργούν στον αυτόματο πιλότο. Όσοι έρχονται σε αυτήν την δίκη, εξακολουθούν να θεωρούνται ύποπτοι και να στοχοποιούνται.

Λίγες μέρες μετά την βομβιστική επίθεση στο σπίτι της εισαγγελέως Γ. Τσατάνη απ’ την Σ.Π.Φ. για τους λόγους που αναφέρονται στην προκήρυξη, εμφανίστηκε δημοσίευμα στις 20 Οκτωβρίου της συνεργάτιδας της αστυνομίας Μ. Καραμήτρου, το οποίο φωτογράφιζε έναν συγκεκριμένο φίλο, λέγοντας ότι συνεργάζεται μαζί μας στον σχεδιασμό επιθέσεων. Μάλιστα ανέφερε συγκεκριμένα “το άτομο αυτό, μπορεί να παρακολουθεί τις δίκες της Συνωμοσίας με ό,τι αυτό σημαίνει για συνεννοήσεις που μπορεί να γίνονται”.

Άρα ο χώρος του δικαστηρίου, είναι μία κόκκινη ζώνη, που σύμφωνα με την αστυνομικοδημοσιογραφική οπτική, θα έπρεπε να υπήρχε απαγορευτικό για κάποιους φίλους. Κι όποιος σπάει αυτό το απαγορευτικό, μπορεί να μπει σε μία λίστα υπόπτων.

Παράλληλα με αφορμή τα όσα ειπώθηκαν την τελευταία φορά, σχετικά με τον αριθμό και την συχνότητα των συνεδριάσεων, να τονίσω ότι τα δικαστήρια και ο χρόνος δεν είναι δύο έννοιες ασύνδετες.

Όπως έχει γραφτεί, τα δικαστήρια παράγουν το δίκιο της εξουσίας, αλλά ανάλογα με την στάση των κατηγορουμένων παράγεται και η μνήμη του αγώνα.

Όπως είπα και στην αρχή, όλοι εμείς που έχουμε αναλάβει την πολιτική ευθύνη και στηρίζουμε την αναρχική οργάνωση Σ.Π.Φ., βρισκόμαστε απ’ το 2011 σε έναν ατελείωτο δικαστικό μαραθώνιο. Είμαστε ήδη καταδικασμένοι ο καθένας μας με 200 και 300 χρόνια φυλακής. Αυτή είναι μία ακόμα παραδοξότητα του δικαστικού συστήματος που στις ποινές του, προβλέπει ότι αυτές θα συνεχιστούν και στην μετά θάνατον ζωή.

Σίγουρα λοιπόν εμείς θα έπρεπε να ήμασταν οι πρώτοι, που θα θέλαμε να τελειώσουν πιο γρήγορα οι δίκες. Και ο λόγος μας έχει μία ξεχωριστή βαρύτητα, καθώς δεν υπάρχει καμία άλλη περίπτωση που να δικάζονται άνθρωποι έξι συνεχόμενα χρόνια.

Όμως δεν θέλουμε να ακρωτηριάσουμε το περιεχόμενο των δράσεων για τις οποίες δικαζόμαστε, εγκαταλείποντας στο δικαστήριο ένα μονόλογο των μαρτύρων κατηγορίας. Ούτε θέλουμε να αφήσουμε την δικογραφία να κάνει την αποκλειστική αφήγηση της ιστορίας της Σ.Π.Φ.

Βρισκόμαστε εδώ για να ορθώσουμε τον δικό μας αντίλογο, να εκθέσουμε τις αντιφάσεις του συστήματος και να υπερασπίσουμε τις ενέργειές μας… και το αναρχικό αντάρτικο πόλης.

Επειδή ειπώθηκε στην προηγούμενη συνεδρία, ότι υπάρχουν πιέσεις για επιτάχυνση του εφετείου, φαίνεται πως κάποιοι δυσαρεστούνται που η ιστορία, μπορεί και γράφεται εκτός του πλαισίου της εξουσίας, ακόμα και μέσα στο δικαστήριο. Έτσι θέλουν να τελειώνουν. Γιατί πως αλλιώς να εξηγηθεί το γεγονός ότι κάποιοι τώρα νοιάζονται για την “γρήγορη απονομή της δικαιοσύνης”, την ίδια στιγμή που εδώ και πέντε χρόνια, δεν έχουν ορίσει πρωτόδικη δίκη για την πρώτη απόπειρα απόδρασης της Σ.Π.Φ. τον Δεκέμβρη του 2011. Ο λόγος είναι απλός.

Θέλουν να τελειώσει το εφετείο, ώστε να μας διασκορπίσουν με εκδικητικές μεταγωγές, ενώ παράλληλα διατηρώντας στο αρχείο μία υπόθεση του 2011 χωρίς να δικαστεί, μας κρατούν σε μία διαρκή ομηρία.

Αφού πλέον δεν υπάρχουν θανατικές ποινές, το δικαστικό σύστημα δολοφονεί με το σταγονόμετρο.

Υποθέσεις που για χρόνια κρατιούνται στα συρτάρια, εμφανίζονται ξαφνικά πριν από κάποια άδεια κρατουμένου ή κάποια αναστολή.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του φίλου μας Σπύρου Δραβίλα που αυτοκτόνησε πριν την εισβολή των ΕΚΑΜ στον Βόλο, στην υπόθεση που τα ΜΜΕ αποκάλεσαν “οι ληστές του Διστόμου”.

Από το 2013, κι ενώ είχε πάρει τις δύο πρώτες άδειες απ’ την φυλακή, του εμφανίστηκε ξαφνικά μία ξεχασμένη δικογραφία του 2007, με αποτέλεσμα να του κοπούν οι άδειες. Χαρακτηριστική περίπτωση, αλλά όχι εξαίρεση. Είναι μια συνηθισμένη ιστορία μέσα στις φυλακές. Δεκάδες ή και εκατοντάδες άνθρωποι κρατούνται σε μία διαρκή κατάσταση ομηρίας από κάποια ξεχασμένη δικογραφία, που πάντα εμφανίζεται λίγο πριν την έξοδο απ’ την φυλακή.

Απ’ την μία λοιπόν πιέσεις για να μην χάνονται οι συνεδρίες του εφετείου μας, κι απ’ την άλλη δικογραφίες που “ξεχνιούνται” σε ανακριτικά γραφεία, όπως ξεχνιέται και η ελευθερία για τους κρατούμενους.

Αν η εξουσία θέλει οι δίκες της Σ.Π.Φ. να γίνονται κεκλεισμένων των θυρών, χωρίς δικηγόρους, με μάρτυρες κατηγορίας που αποστηθίζουν καταθέσεις και χωρίς κατηγορούμενους, όπως είχε προταθεί με την εφαρμογή της τηλεδιάσκεψης, τότε ας έχει τουλάχιστον την τιμιότητα, να αποδεχτεί ότι σκοπός της είναι η εξόντωση όσων την αμφισβήτησαν.

Εμείς θα παραμείνουμε συνεπείς, ενάντια στον εκβιασμό του χρόνου, στηρίζοντας την Σ.Π.Φ. και τον αναρχικό αγώνα τώρα και για πάντα.

Εφετείο ΣΠΦ: «Δολοφόνοι με στολή», του συντρόφου Χρήστου Τσάκαλου

Απόσπασμα από την δήλωση του μέλους της ΣΠΦ Χ. Τσάκαλου στην συνεδρίαση του Εφετείου στις 18 Νοεμβρίου κατά την οποία προσήλθε και εξετάστηκε ως μάρτυρας ο πρώην υφυπουργός για ζητήματα δημόσιας τάξης  Π.Χηνοφώτης για να καταθέσει για την έκρηξη βόμβας στο σπίτι του από την ΣΠΦ το 2009:

Η επιλογή της Σ.Π.Φ. να χτυπήσει τον Π. Χηνοφώτη ήταν αποτέλεσμα της απόφασης να χτυπηθεί ο υπουργός της αστυνομίας.

Λίγους μήνες νωρίτερα, τον Δεκέμβρη του 2008 είχε εκτελεστεί ο 15χρονος Α.Γρηγορόπουλος από το μπάτσο Κορκονέα στα Εξάρχεια.

Δεν ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά ένας ακόμη νεκρός στην μακριά λίστα θανάτου απ΄την αστυνομία. Μία λίστα νεκρών, που δε σταμάτησαν σε κάποιο μπλόκο, φάνηκαν ύποπτοι ή απλά δεν μιλούσαν ελληνικά.

Οι ̋τυχαίες εκπυρσοκροτήσεις̏  από αστυνομικούς, πάνω σε σώματα αγωνιστών, μικροπαραβατικών και μεταναστών, δεν είναι η εξαίρεση, αλλά ο κανόνας.

Άλλωστε, είχε φροντίσει να τους παρέχει άλλοθι ο προκάτοχος του Π. Χηνοφώτη, ο Βύρων Πολύδωρας, όταν είχε δηλώσει ̋οι αστυνομικοί, έχουν ευαίσθητο νευρικό σύστημα̏, υπονοώντας ότι μπορούν να τραβήξουν όπλο.

Αυτό επικαλέστηκε κι ο Κορκονέας. Τη νύχτα της 6ης Δεκέμβρη που σκότωσε το 15χρονο Γρηγορόπουλο, κατέθεσε ότι είχε στρες και βρισκόταν σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση. Διαχρονικά το ευαίσθητο νευρικό σύστημα των αστυνομικών, όπλισε το πιστόλι του Κορκονέα, άνοιξε το γκάζι στη μηχανή των μπάτσων της ομάδας ΔΕΛΤΑ, όταν πάτησαν τη διαδηλώτρια Α. Κουτσούμπου στο Σύνταγμα και παρακίνησε το χέρι του ματατζή να χτύπησει με πυροσβεστήρα το κεφάλι του διαδηλωτή Καυκά στέλνοντάς τον στο νοσοκομείο με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις.

Ο Παναγιώτης Χηνοφώτης, από το 2007 έως 2009 ήταν ο προιστάμενοςτου δολοφονικού μηχανισμού της αστυνομίας. Ως υπουργός της αστυνομίας, έχει προσωπική ευθύνη για τα εγκλήματα των ένστολων πραιτοριανών της εξουσίας.

Στις 7 Δεκεμβρίου, μετά τη δολοφονία Γρηγορόπουλου, συγκαλείται στο Μέγαρο Μαξίμου, Κυβερνητική Επιτροπή. Συμμετέχουν ο πρωθυπουργός, υπουργοί, ο αντιστράτηγος Γράψας και ο Π. Χηνοφώτης. Κινούνται στην κατεύθυνση να θέσουν τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης είναι η βιτρίνα της δημοκρατίας, όταν προετοιμάζεται, να προχωρήσει σε φασιστικές πρακτικές. Παράλληλα, επίσημα ο στρατός τίθεται σε επιφυλακή.

Ο ακροδεξιός λαϊκιστής Καρατζαφέρης δηλώνει ότι ̋η κατάσταση επιτάσσει την εφαρμογή του άρθρου 11 του συντάγματος̏.

Πρόκειται για το άρθρο που αφορά το δικαίωμα του συνέρχεσθαι.

Ο πρώην υπουργός Στέφανος Μάνος προτείνει ̋να κληθεί ενδεχομένως ο στρατός να βάλει τάξη̏.

Μπροστά στον κίνδυνο μιας γενικευμένης εξέγερσης, η εξουσία ήταν έτοιμη να εγκαταλείψει τη ρητορική της δημοκρατικής ευγένειας και να καταφύγει στην αγένεια των πολυβόλων και των ερπυστριών.

Άλλωστε δεν ήταν η πρώτη φορά που ο στρατός θα αναλάμβανε αστυνομικά καθήκοντα.

Το αστυνομικοστρατιωτικό σύμπλεγμα είναι το νέο ισχυρό δόγμα ασφαλείας του φρουρίου της Ευρωπαικής Ένωσης.

Στην Ιταλία και στη Γαλλία οι εικόνες στρατιωτών που περιπολούν με το χέρι στην σκανδάλη, σε κεντρικούς δρόμους, πλατείες και τουριστικά μέρη είναι συνηθισμένη. Στη Γερμανία, πριν λίγους μήνες αποφασίστηκε να γίνει κοινή άσκηση στρατού και αστυνομίας με σκοπό την  ̋τόνωση του αισθήματος ασφάλειας των Γερμανών πολιτών̏.

Τί κι αν αυτό θυμίζει χούντα, η προπαγάνδα της δημοκρατίας για την ασφάλεια και την τάξη των πολιτών, ξεγελάει τη μνήμη.

Όμως, όπως έχει γραφτεί ̋όπου ακούς τάξη ανθρώπινο κρέας μυρίζει̏.

Στην Ελλάδα το αστυνομικοστρατιωτικό σύμπλεγμα, δε θα μπορούσε να βρει καλύτερο εκφραστή από τον Παναγιώτη Χηνοφώτη. Απόφοιτος της Ναυτικής Σχολής Πολέμου των Η.Π.Α., μέλος της στρατιωτικής αντιπροσωπείας του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλες το 1993 και αρχηγός ΓΕΕΘΑ, συνδιάζει τη στρατιωτική εμπειρία με τη διοίκηση της αστυνομίας.

Στη δίκη της Σ.Π.Φ. για την απόπειρα απόδρασης, ο εισαγγελέας είχε αναφερθεί στον όρο ̋δημόσια τάξη̏, λέγοντας πως φοβίζει τους πολίτες καθώς παραπέμπει σε αυταρχικές εποχές. Για να καμουφλαριστεί, λοιπόν, η παρουσία ενός στρατιωτικού στη διοίκηση της αστυνομίας από πιθανούς συνειρμούς, στις 19 Σεπτεμβρίου 2007 το υπουργείο Δημόσιας Τάξης, συγχωνεύεται στο πιο εύηχο ̋υπουργείο εσωτερικών̏.

Φυσικά, η στρατιωτικοποίηση της καταστολής δεν αναστέλλεται. Ο στρατός είναι σε ετοιμότητα για να αντιμετωπίσει τον εσωτερικό εχθρό, τους αναρχικούς, τους νεολαίους, τους αγωνιστές, τους διαδηλωτές.

Εκτός από την 6η Δεκέμβρη 2008, η επόμενη ημερομηνία, που ο στρατός θα λάβει εντολή να είναι σε επιφυλακή είναι η 5η Μάη του 2010, κατά τη διάρκεια μιας εκ των πολυπληθέστερων αντιμνημονιακών διαδηλώσεων.

Παράλληλα, ο στρατός εκπαιδεύεται σε αστυνομικές επιχειρήσεις καταστολής του πλήθους. Τάγματα από την 71η αερομεταφορούμενη Ταξιαρχία συμμετέχουν στην άσκηση Καλλίμαχος, στο Κιλκίς, στο στρατόπεδο Κορομηλά. Μια άσκηση προσομοίωσης μητροπολιτικών ταραχών, στην οποία οι επαγγελματίες οπλίτες έχουν εξοπλισμό των ΜΑΤ και αντιμετωπίζουν ̋εξαγριωμένους διαδηλωτές̏ τους οποίους υποδύονταν απλοί φαντάροι με πολιτικά. Για την καλύτερη προσομοίωση, είχε δοθεί εντολή στους φαντάρους να παραμείνουν αξύριστοι, ενώ αξιωματικοί του στρατού αναλαμβάνουν να πετούν βόμβες μολότωφ.

Επίσης στα πλαίσια της ίδιας άσκησης, οι στρατιωτικοί εκπαιδεύονται και στην αντιμτώπιση ενεργειών του αντάρτικου πόλης, καθώς υπάρχει σενάριο κατά το οποίο ανατινάσσεται αυτοκίνητο βόμβα.

Η βόμα του τοποθέτησε η Σ.Π.Φ. στο σπίτι του Παναγιώτη Χηνοφώτη, ειχε διπλό μήνυμα.

Αφενός, ήταν μια επίθεση στον υπουργό της αστυνομίας, που επί των ημερών του δολοφονήθηκε ο 15χρονος Αλ. Γρηγορόπουλος. Αφετέρου, ήταν μία πρώτη απάντηση στην εφαρμογή του αστυνομικοστρατιωτικού συμπλέγματος στην ελληνική πραγματικότητα.

Ο Π. Χηνοφώτης στη κατάθεσή του επέμενε ότι ο ίδιος είχε αποχωρήσει από το αξίωμα του υπουργού πέντε μήνες πριν τοποθετηθεί η βόμβα. Όμως οι ευθύνες όυτε συνταξιοδοτούνται , ούτε ξεχνιούνται.

Για κάθε δικαστή του κλείδωσε χιλιάδες χρόνια ελευθερίας από αντάρτες πόλης, για κάθε αστυνομικό που πυροβόλησε στο όνομα των νόμων, για κάθε πολιτικό που οι αποφάσεις του οδήγησαν στην κοινωνική γενοκτονία, όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα υπάρχει πάντα ένας ανοιχτός λογαριασμός με την επαναστατική μνήμη… Κι ο καθένας συναντιέται με τις επιλογές του…

Εφετείο ΣΠΦ: «Οι συμπτώσεις είναι ύποπτες», του συντρόφου Χρήστου Τσάκαλου

Κάθε πράξη αποκτάει ένα ιδιαίτερο νόημα σε συνδυασμό με το χρονικό πλαίσιο στο οποίο πραγματοποιείται.

Τα σαμποτάζ την εποχή της κατοχής ενάντια στους ναζί και οι βόμβες στην περίοδο της χούντας είναι πράξεις που ξεπέρασαν τον ποινικό κώδικα και καταγράφονται σήμερα, ως θεμέλια της μνήμης του αγώνα και της αντίστασης.

Αντίθετα στα χρόνια της δημοκρατίας οι βόμβες στα σύμβολα της εξουσίας, όπως η βόμβα στο υπουργείο Μακεδονίας Θράκης που δικάζεται σήμερα, καταγράφεται ως τρομοκρατική πράξη και οι δράστες ως τρομοκράτες.

Ποια είναι όμως τα χαρακτηριστικά της εποχής μας.

2 Σεπτεμβρίου 2009, η Σ.Π.Φ. τοποθετεί εκρηκτικό μηχανισμό με 8 κιλά εκρηκτικής ύλης στο υπουργείο Μακεδονίας Θράκης. Είναι η εβδομάδα που ξεκινάει η ΔΕΘ.

Μια φιέστα της εξουσίας που κάνουν πασαρέλα τα ψέματα των πολιτικών που υπόσχονται ένα καλύτερο αύριο, σε όσους αφελείς είναι πρόθυμοι να τα πιστέψουν.

Εκείνη η ΔΕΘ του 2009 είχε ιδιαίτερη σημασία καθώς σε 1,5 μήνα θα γίνονταν εκλογές και οι μυστικοσύμβουλοι των πολιτικών δούλευαν ήδη παρασκηνιακά για το εκλογικό σόου.

Το 2009 για την Ελλάδα ήταν η χρονιά προθάλαμος για την διετία 2010 – 2012 που η οικονομική κρίση θα εγκαθίδρυε το πραξικόπημά της μέχρι σήμερα.

Άρα μια χρονιά πειραματισμού…

Η προκήρυξη της Σ.Π.Φ. με την οποία αναλαμβάνει το χτύπημα στο υπουργείο Μακεδονίας Θράκης έχει ως τίτλο “η ομοψυχία των φοβισμένων”.

Η εξουσία αφού το μοντέλο του κοινωνικού κράτους και της καταναλωτικής φρενίτιδας έχει χρεοκοπήσει, τώρα προσπαθεί να δημιουργήσει μια νέα κοινωνική ταυτότητα συνοχής.

Ο μικροαστός των περασμένων χρόνων που καυχιόταν για τα καταναλωτικά αντικείμενα που συσσώρευε ως επίδειξη νεοπλουτισμού τώρα ξεπέφτει στον φοβισμένο μικροαστό μπροστά στην κοινωνική γενοκτονία της οικονομικής κρίσης.

Όμως ακόμα και σε περιόδους κρίσης η εξουσία έχει ένα διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια της. Έχει τον φόβο. Τον φόβο της απώλειας των ιδιοκτησιών του καθενός και όταν η ιδιοκτησία χαθεί, υποθηκευτεί, κατασχεθεί, βγει στον πλειστηριασμό, τότε επιστρατεύεται ένας νέος φόβος που ψιθυρίζει “υπάρχουν και χειρότερα”.

Και έτσι ο άνθρωπος γίνεται δέσμιος των φόβων του και δεν αντιδρά. Θεωρεί ότι δεν υπάρχει άλλη πραγματικότητα από αυτή που μας έχουν επιβάλλει. Όμως η παθητικότητα όπως έστρωσε θα κοιμηθεί… Οι περισσότεροι άνθρωποι διαλέγουν ως τόπο τους την ηττοπάθεια και πιστεύουν στην αυτοεκπληρούμενη προφητεία του “τίποτα δεν αλλάζει” και είναι αλήθεια πως αν δεν πιστέψουμε ότι μπορούμε να αλλάξουμε τα πάντα τίποτα δεν θα αλλάξει.

Αυτή την παθητική αλήθεια ανατινάξαμε το βράδυ της 2 Σεπτεμβρίου με τη βόμβα στο υπουργείο Μακεδονίας Θράκης.

Στη Θεσσαλονίκη το υπουργείο Μακεδονίας Θράκης είναι το σύμβολο της κρατικής εξουσίας. Εκεί καταλήγουν όλες οι διαμαρτυρίες, οι πορείες και οι συγκεντρώσεις.

Τις μέρες της ΔΕΘ η πόλη θυμίζει φρούριο.

Χιλιάδες αστυνομικοί, ασφαλίτες, μπλόκα, έλεγχοι στοιχείων δημιουργούν μια στρατιωτική κατοχή στην πόλη.

Οι επιλογή να χτυπηθεί το υπουργείο ήταν η επιλογή να δείξουμε ότι όλα είναι εφικτά και η εξουσία δεν είναι άτρωτη.

Ήταν μια επίθεση απέναντι στην επίθεση που ετοίμαζε η εξουσία με τον ερχομό της οικονομικής τυραννίας των μνημονίων.

Ήταν μια πρόσκληση αγώνα, προς όλους αυτούς που δεν έχουν μάθει να σκύβουν το κεφάλι και συνεχίζουν σε πείσμα των καιρών να συλλογιούνται ελεύθερα.

Ήταν μια πράξη μνήμης, καθώς κάθε ενέργεια του αντάρτικου πόλης κουβαλάει μέσα της την μνήμη όλων των αγώνων που έχουν προηγηθεί.

Από τα σαμποτάζ στην κατοχή και τις βόμβες κατά της χούντας μέχρι το αντάρτικο πόλης ενάντια στο πραξικόπημα της δημοκρατίας.

Άλλωστε και τότε τους σαμποτέρ και τους αγωνιστές του αντιδικτατορικού αγώνα, τρομοκράτες τους ονόμαζαν όπως και σήμερα. Σύμπτωση θα πει κάποιος…

Όμως όλοι γνωρίζουν πως συμπτώσεις στην ιστορία δεν υπάρχουν…

Φυλακές Κορυδαλλού: Σ.Π.Φ./FAI – Πυρήνας αντάρτικου πόλης για τον Ζωρζ Ιμπραχίμ Αμπντάλα

Ενάντια στο μακιγιάζ της δημοκρατίας.

Ο αγωνιστής Ζωρζ Ιμπραχίμ Αμπντάλα βρίσκεται 32 χρόνια στις γαλλικές φυλακές.

Συνελήφθη το 1984 και κατηγορείται ότι ως μέλος της Ένοπλης Επαναστατικής Λιβανέζικης Φράξιας, συμμετείχε στην εκτέλεση του ακόλουθου της αμερικανικής πρεσβείας και του ισραηλινού διπλωμάτη.

Από το 1999 δικαιούται αναστολή, όμως όλες του οι αιτήσεις απορρίπτονται μέχρι σήμερα.

Στην “πολιτισμένη” ευρώπη, της οικονομικής δικτατορίας, των ηλεκτροφόρων συνοριακών φραχτών και την στρατοπέδων συγκέντρωσης, η θανατική ποινή, απλά άλλαξε όνομα.

Τώρα ονομάζεται “φυλακή επ’ αορίστου”.

Ο θάνατος σερβίρεται σε δόσεις με το σταγονόμετρο, μέσα απ’ την χωρίς τέλος, παράταση φυλάκισης του Ζ. Ιμπραχίμ Αμπντάλα.

Έτσι το μακιγιάζ της δημοκρατικής ευρώπης, κρύβει την αργή δολοφονία του Αμπντάλα, και τον εκτελεί δύο φορές.

Μία φορά κρατώντας τον στην φυλακή επ’αορίστου και μία δεύτερη, θέλοντας να τον θάψει στη λήθη των 32 χρόνων αιχμαλωσίας.

Όμως 32 χρόνια, δεν μπορούν να κάνουν την μνήμη να ξεθωριάσει, για την ασχήμια της εξουσίας.

32 χρόνια δεν διαγράφουν τους αμέτρητους νεκρούς στην φυλακή, στην μισθωτή σκλαβιά, στις τυχαίες εκπυρσοκροτήσεις από μπάτσους, στα κοινωνικά αδιέξοδα.

32 χρόνια δεν κρύβουν το διαρκές ψυχορράγημα της ζωής που δολοφονείται καθημερινά, σε καταναλωτικές ψευδαισθήσεις, σε πρόθυμες συνθηκολογήσεις υπηκόων, σε παγωμένες οθόνες αποξένωσης.

32 χρόνια ο αγωνιστής Ζωρζ Ιμπραχίμ Αμπντάλα παραμένει συνεπής και αμετανόητος στις επιλογές αγώνα που είχε κάνει.

Γιατί 32 χρόνια φυλακής ως τίμημα για τον αγώνα και την επανάσταση είναι προτιμότερο από μια ολόκληρη ζωή στη σκλαβιά, στην σιωπή και στις συμβάσεις.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΗ
ΖΩΡΖ ΙΜΠΡΑΧΙΜ ΑΜΠΝΤΑΛΑ

“Σημασία δεν έχει αν πιαστείς αιχμάλωτος
σημασία έχει να μην παραδοθείς ποτέ…”

Σ.Π.Φ./ FAI – Πυρήνας αντάρτικου πόλης

Οικονομίδου Όλγα
Πολύδωρος Γιώργος
Τσάκαλος Χρήστος
Τσάκαλος Γεράσιμος

Φυλακές Κορυδαλλού

Αθήνα: Εφετείο Σ.Π.Φ. – Η υποκρισία των δικαστών – Τσάκαλος Χρήστος

Λάβαμε στις 21/9:

Απόσπασμα από την τοποθέτηση του μέλους της Σ.Π.Φ. Τσάκαλου Χρήστου στη συνεδρίαση του εφετείου της ΣΠΦ στις 16 Σεπτέμβρη.

Σχετικά με τα όσα ακούστηκαν στις ενστάσεις, θέλω να πω δυο λόγια για το ζήτημα του “πολιτικού εγκλήματος” δηλαδή της αναγνώρισης ότι σε αυτό το δικαστήριο δικάζονται πολιτικές πράξεις.

Η έννοια του πολιτικού εγκλήματος εμφανίζεται το 1830 στον γαλλικό συνταγματικό χάρτη μετά την Γαλλική Επανάσταση. Στην ελλάδα το σύνταγμα του 1944 προέβλεπε “ότι τα πολιτικά εγκλήματα δικάζονται υπό των ενόρκων”.

Τι είναι όμως “πολιτικό έγκλημα” σύμφωνα ακόμα και με τη γλώσσα της εξουσίας.

Υπάρχουν 3 θεωρίες:

Η πρώτη είναι υποκειμενική. Σύμφωνα με αυτήν το κίνητρο του δράστη είναι αυτό που χαρακτηρίζει μια πράξη ως πολιτική ή όχι.

Η δεύτερη είναι η αντικειμενική, που αδιαφορεί για τα κίνητρα και χαρακτηρίζει πολιτικό έγκλημα αυτό που προσβάλλει “έννομα αγαθά πολιτικής φύσεως”.

Η τρίτη είναι η μεικτή που συνδέει τα κίνητρα με τα “έννομα αγαθά” που πλήττονται.

Και για τις τρεις θεωρίες, η υπόθεση Σ.Π.Φ. ανήκει στην κατηγορία του “πολιτικού εγκλήματος”.

Τα κίνητρα είναι πολιτικά, όπως και οι στόχοι που χτυπήθηκαν. Εδώ δικαζόμαστε για δύο βομβιστικές επιθέσεις στα σπίτια δύο υπουργών (του πρώην υφυπουργού εσωτερικών Π. Χηνοφώτη και του πρώην υπουργού παιδείας Γ. Αρσένη) καθώς και για την έκρηξη στο υπουργείο Μακεδονίας – Θράκης.

Άρα η υπόθεση αυτή σύμφωνα με τις δικές σας θεωρίες θα έπρεπε να εξεταστεί από ενόρκους.

Για εμάς φυσικά κανένα δικαστήριο δεν μπορεί να δικάσει μια αναρχική οργάνωση, αλλά θα επανέλθω μετά σε αυτό το ζήτημα. Continue reading Αθήνα: Εφετείο Σ.Π.Φ. – Η υποκρισία των δικαστών – Τσάκαλος Χρήστος

[Φυλακές Κορυδαλλού] ΣΠΦ – Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης: «Κύριοι, ο δράκος θα πετάξει»

Soledad Brothers (από αριστερά): John Clutchette, George L. Jackson (23 Σεπτέμβρη 1941 – 21 Αυγούστου 1971) και Fleeta Drumgo

«Κύριοι, ο δράκος θα πετάξει»
Για την κινητοποίηση στις 9 Σεπτέμβρη στις φυλακές των Η.Π.Α.

(«Κύριοι, ο δράκος θα πετάξει» ήταν τα λόγια του κρατούμενου Τζωρτζ Τζάκσον στις 21 Αυγούστου του 1971, όταν κρατώντας ένα πιστόλι, άνοιξε όλα τα κελιά στην πτέρυγά του αιχμαλωτίζοντας τους δεσμοφύλακες. Ο Τζωρτζ Τζάκσον σκοτώθηκε στην προσπάθειά του να αποδράσει…)

Στις 9 Σεπτέμβρη στις Η.Π.Α., οι κρατούμενοι πραγματοποιούν κάλεσμα εναντίον της σκλαβιάς.

Ένα πλήθος «αόρατων» σκλάβων (στις Η.Π.Α. υπάρχουν 2.500.000 κρατούμενοι) είναι καταδικασμένοι σε καταναγκαστικά έργα, είτε ως δεσμοφύλακες του εαυτού τους (εσωτερικές δουλειές στις φυλακές, καθάρισμα, επισκευές, τεχνικές εργασίες), είτε ως φθηνό κρέας σε εταιρείες μεγαθήρια (Honda, McDonald’s, Wendy’s, Victoria’s Secret, Starbucks κ.ά.).

Άλλωστε, η 13η τροπολογία του συντάγματος της Αμερικής, το λέει ξεκάθαρα: «Ούτε δουλεία, ούτε ακούσια υποδούλωση, μπορεί να υπάρχει, εντός των Η.Π.Α., ΕΞΑΙΡΟΥΜΕΝΗΣ της περίπτωσης τιμωρίας για εγκλήματα που οι εναγόμενοι έχουν καταδικαστεί.»

Με λίγα λόγια, οι κρατούμενοι θεωρούνται σκλάβοι, ως μέρος της τιμωρίας τους.

Οι φυλακές στην Αμερική, κι όχι μόνο, δεν είναι απλά κάγκελα, τείχη, κάμερες, κλείδωμα. Είναι και μία τεράστια επικερδής επιχείρηση.

Είναι ένα βρώμικο αλισβερίσι, διαρκούς τροφοδοσίας ενός αλυσοδεμένου εργατικού δυναμικού, δίχως όνομα και δίχως φωνή. Είναι ένα σύγχρονο σκλαβοπάζαρο, με κέρδη δισεκατομμυρίων δολαρίων που δεν τρέφει μόνο τις εταιρείες-επιστάτες, αλλά και την βιομηχανία των δικηγόρων, των δικαστών, των μπάτσων, των σωφρονιστικών, των ιδιωτικών φυλακών.

Πριν λίγο καιρό, αποκαλύφθηκε άλλο ένα δικαστικό σκάνδαλο, το «kids for cash» (παιδιά έναντι μετρητών) με τον δικαστή Mark Ciavarella, ο οποίος καταδίκαζε ανήλικους (από 10 έως 18 ετών) για το παραμικρό αδίκημα, λαμβάνοντας μίζες εκατομμυρίων δολαρίων, από τους ιδιοκτήτες της ιδιωτικής φυλακής Powell και Mericle, με σκοπό να τις τροφοδοτεί με χιλιάδες παιδιά-κρατούμενους σκλάβους.

Στην Ελλάδα, ο εγκλεισμός είναι πολύ πιο «βελούδινος», όμως δεν παύει να είναι εγκλεισμός. Οι ελληνικές φυλακές μπορεί να μην τροφοδοτούν πολυεθνικές εταιρείες με σκλάβους, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αποτελούν μία καλά στημένη επιχείρηση.

Εκτός από το ότι χρηματοδοτούν έναν στρατό από βδέλλες (δικηγόρους, μπάτσους, σωφρονιστικούς, δικαστές), κλείνουν χρυσές δουλειές με κατασκευαστικές εταιρείες (υπερτιμολόγηση κατασκευαστικών έργων), με φαρμακοβιομηχανίες (οι ελληνικές φυλακές, μετά τα ελληνικά νοσοκομεία, είναι ο δεύτερος καλύτερος πελάτης των φαρμακοβιομηχανιών, αφού χορηγεί με τις χούφτες τα ψυχοφάρμακα στους κρατούμενους για να τους κρατά κοιμισμένους) και με μεγάλα supermarket (πάντα με ασύμφορη τιμολόγηση των κρατουμένων).

Στην Αμερική, λοιπόν, οι αθρόες συλλήψεις υπόπτων (με εξευτελισμούς, ξυλοδαρμούς και πισώπλατες δολοφονίες) δεν είναι απλά για «την αποκατάσταση του νόμου», αλλά αποτελούν ένα σύγχρονο κυνήγι σκλάβων προς εκμετάλλευση.

«Αφήστε τις σοδειές να σαπίσουν στις φυτείες» γράφουν οι κρατούμενοι στο κάλεσμά τους, ενάντια στην σκλαβιά, υπενθυμίζοντας την ιστορία των δούλων στην Αμερική. Γιατί πολλές φορές για να προχωρήσεις μπροστά, πρέπει να γυρίσεις πίσω στις ρίζες, στο παρελθόν. Για κάθε ιστορία δούλων, υπάρχει και μία ιστορία Σπάρτακου. Continue reading [Φυλακές Κορυδαλλού] ΣΠΦ – Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης: «Κύριοι, ο δράκος θα πετάξει»

[Φυλακές Κορυδαλλού] Χρήστος Τσάκαλος: Οδοιπορικό μνήμης στη δίκη σχεδίου απόδρασης

λάβαμε στις 24 Ιούλη 2016

Οδοιπορικό μνήμης για τη δίκη του σχεδίου απόδρασης
Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς – Χρήστος Τσάκαλος
(Β’ μέρος)

i) Τα πάντα είναι ζήτημα… αισθητικής

Θα ξεκινήσω με έναν ανορθόδοξο τρόπο. Λένε πως τα πάντα είναι πολιτική. Εγώ θεωρω πως το αισθητικό κομμάτι έχει σαφώς πολιτικές προεκτάσεις. Η αισθητική αλλά και η γλώσσα του σώματος των δικαστών στη δίκη για το σχέδιο απόδρασης ήταν ενδεικτική. Η πρόεδρος του δικαστηρίου απ’ την πρώτη στιγμή έμοιαζε σαν να είχε φτύσει κάποιος δίπλα της κόντρα στον άνεμο, ο εκ δεξιών της εφέτης είχε μονίμως ένα παγωμένο, ανέκφραστο πρόσωπο γερμανικής πειθαρχίας, ενώ ο αναπληρωτής πρόεδρος τοποθετώντας το κεφάλι του μέσα στο παχύσαρκο προγούλι του κοιμόταν συνεχώς, με κίνδυνο να πέσει απ’ την καρέκλα.

Η δίκη αυτή διεκδίκησε πολλές πρωτοτυπίες. Καταρχάς η λέξη «στρατοδικείο» αδικήθηκε απ’ την συχνή της χρήση, στις προηγούμενες πολιτικές δίκες και δεν μπορούσε να αποδόσει, πλέον, το μέγεθος του φασισμού του συγκεκριμένου δικαστηρίου.

Απ’ την αρχή, η πρόεδρος έκανε γνωστές τις διαθέσεις της. Παρά την απεργία των δικηγόρων, απαίτησε η δίκη να προχωρήσει κανονικά. Μάλιστα κατήργησε τους δικηγόρους και διόρισε νέους που θεωρούσε ότι θα υπακούσουν στις εντολές της. Χρειάστηκε, μετά από απαίτησή μας, να γίνει παρέμβαση του δικηγορικού συλλόγου για να πάρει πίσω την απόφασή της, ώστε να μην εκτεθεί.

Σε όλα τα προηγούμενα δικαστήρια, οι δικαστές, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο φρόντιζαν να διατηρούν ένα «επίπεδο» που ταίριαζε στο προφίλ του «πολιτικού αντιπάλου». Η συγκεκριμένη πρόεδρος ήταν… ελαττωματική… Το ύφος της, η κουλτούρα και η νοοτροπία της, ταίριαζε πιο πολύ σε… ψηφοφόρο του ΛΑΟΣ, που τηλεκανιβαλίζεται και μέσα στο λεωφορείο ρίχνει ανάθεμα και κατάρες στους μετανάστες, παρά σε εφέτη. Δεν είχε την στοιχειώδη στρατηγική να κρατήσει τα προσχήματα. Οι φράσεις της «θα μας κράξουν τα κανάλια, άμα φύγει κανένα δεκαοχτάμηνο», «θα σας βγουν ξινά τα γέλια», «θα δείτε τι θα πάθετε…», «αυτά στη φιλενάδα σου», αποτυπώνουν κάποια στιγμιότυπα της δίκης…

Γίνεται αντιληπτό, έτσι, ότι μπορεί οι δικαστικές αποφάσεις να συμμορφώνονται με τα κέντρα εξουσίας (π.χ. υποθέσεις Βγενόπουλου, Μπόμπολα, Μαρινάκη, Siemens, NOOR 1 κ.τ.λ.), ΟΜΩΣ αποκτούν και τις εντάσεις του προσωπικού ταπεραμέντου του κάθε δικαστή. Αυτό επιβεβαιώνει ότι η δικαστική εξουσία διαθέτει τεράστια ισχύ, που κληρονόμησε από την ιερά εξέταση του μεσαίωνα.

Η αλαζονεία των δικαστών και η εξουσία που απολαμβάνουν ως μικροί θεοί απ’ τον θρόνο της έδρας οφείλει να απασχολήσει την στρατηγική του αναρχικού αντάρτικου πόλης.

ii) Κατάσταση ψυχολογικής πολιορκίας

Ξαναγυρνώντας στη δίκη για το σχέδιο απόδρασης.

Θεωρούμε ότι ο βασικός πολιτικός σχεδιασμός είχε οργανωθεί στο ανακριτικό γραφείο του ειδικού εφέτη ανακριτή κατά της τρομοκρατίας Ε. Νικόπουλου. Το δικαστήριο απλώς έπρεπε να επικυρώσει ό,τι είχε ήδη αποφασιστεί στο βούλευμα. Το μήνυμα ήταν σαφές. Ο φόβος έπρεπε να κυριαρχήσει.

Στην αρχή η αστυνομία δοκίμασε την τακτική της διαίρεσης. Την ίδια μέρα που αποκαλύφθηκε το σχέδιο απόδρασης, τα μεσάνυχτα πραγματοποιήθηκε έκτακτη μεταγωγή εμένα και του αδερφού μου Γεράσιμου Τσάκαλου στα υπόγεια της ειδικής πτέρυγας. Έτσι θέλησαν να διασπάσουν την οργάνωση. Στη συνέχεια μας επιτέθηκαν με μία επικοινωνιακή ομίχλη, σμιλεμένη με ψέματα και φανταστικά σενάρια.

Τέσσερις μήνες πρωτοσέλιδα και δελτία ειδήσεων, μέσα από επιστολές που βρέθηκαν κατασκεύαζαν ιστορίες ηγεμονίας στη φυλακή, μιλούσαν για συγκοινωνούντα δοχεία «τρομοκρατών» και «μαφιόζων» και κατήγγειλαν «πάρτυ τρομοκρατών στις φυλακές». Παράλληλα τρομοκρατούσαν, κάνοντας λόγο για «αιματοκύλισμα που απεφεύχθη τελευταία στιγμή» και για «μακελειό που ετοίμαζαν οι Πυρήνες της Φωτιάς».

Έτσι έκρυβαν την ουσία, την επιθυμία μας να αποκτήσουμε την ελευθερία μας και να συνεχίσουμε τον αγώνα.

Το Μάρτη του 2015 το καζάνι του ψέματος ξεχείλισε… Η αντιτρομοκρατική συνέλαβε τη συντρόφισσα Αγγελική Σπυροπούλου και παράλληλα προφυλάκισε τη μητέρα μου, τη σύζυγο του αδερφού μου, ενώ ασκήθηκε δίωξη στον αδερφό του μέλους της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς Γιώργου Πολύδωρου.

Μια συνολικά ενορχηστρωμένη επίθεση απ’ τα αστυνομοδικαστικά κλιμάκια, που στόχευε να μας διασπάσει συντροφικά, να μας απαξιώσει πολιτικά και να μας τσακίσει συναισθηματικά.

Δημιουργήθηκε μια κατάσταση ψυχολογικής πολιορκίας. Οι δύο απεργίες πείνας που πέτυχαν την απελευθέρωση των συγγενών με πρωτοφανείς περιοριστικούς όρους (η Αθηνά Τσάκαλου «εξορίστηκε» στο νησί της Σαλαμίνας και απαγορευόταν να απομακρυνθεί από αυτό, ενώ η Εύη Στατήρη μπορούσε να μετακινηθεί μόνο 1 χλμ απ’ το σπίτι της ως ζώνη περιορισμένης «ελευθερίας»), δεν ισοφάρισαν την κατάσταση, απλά μας έδωσαν λίγο χρόνο, να σκεφτούμε για να οργανωθούμε…

Είναι φανερό πως το κράτος είχε προσωποποιήσει το μένος του σε κάποιους από εμάς. Όμως, αυτό ήταν και η παγίδα. Να θεωρήσουμε ότι ο πόλεμος της εξουσίας γίνεται μόνο με προσωποκεντρικά χαρακτηριστικά. Όχι, η εξουσία αδιαφορεί για τα ονόματα, αντίθετα επικεντρώνει το ενδιαφέρον της στις επιλογές που παίρνουν τα πρόσωπα.

Επιλογές που όσοι δεχτήκαμε προσωπική επίθεση βλέποντας όμηρους τους συγγενείς μας, δεν ήμασταν διατεθειμένοι να προδώσουμε. Continue reading [Φυλακές Κορυδαλλού] Χρήστος Τσάκαλος: Οδοιπορικό μνήμης στη δίκη σχεδίου απόδρασης

[Φυλακές Κορυδαλλού] Χρήστος Τσάκαλος: Οδοιπορικό μνήμης στις δίκες «250 ενεργειών» και σχεδίου απόδρασης της ΣΠΦ

λάβαμε στις 17 Ιούλη 2016

Οδοιπορικό μνήμης στις δίκες
(υπόθεση «250 ενεργειών», σχεδίου απόδρασης)
Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς – Χρήστος Τσάκαλος
(κι ένας πρώτος απολογισμός)

i) Ποινές σε χρόνο μετά θάνατο

Συνήθως όταν τελειώνει κάτι, κοιτάμε μόνο τον λογαριασμό που κάναμε. Μετράμε το κέρδος και τις ζημιές.

Σπάνια γυρνάμε το χρόνο πίσω, για να αναλογιστούμε τη διαδρομή που έφερε το τελικό αποτέλεσμα. Και ακόμα πιο σπάνια κοιτάμε μπροστά για να δούμε ποιος είναι ο καινούργιος ορίζοντας που ξεπροβάλλει, όταν το σήμερα γίνει χθες…

Πριν 2 εβδομάδες τελείωσαν δύο δικαστήρια εναντίον της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς. Το ένα διήρκησε περίπου 3 χρόνια κι ήταν για την υπόθεση των 250 επιθέσεων της οργάνωσης και το άλλο κράτησε 5 επεισοδιακούς μήνες με διαρκείς εντάσεις με την πρόεδρο και ήταν για το σχέδιο απόδρασης.

Για όσους αναλάβαμε την πολιτική ευθύνη για τη Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς και υπερασπίσαμε την οργάνωση και τις ενέργειές της το πρώτο δικαστήριο μας καταδίκασε από 28 έως 21 χρόνια τον καθένα και το δεύτερο σε 115 χρόνια…

Το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι οι δικαστές πιστεύουν στη μεταθάνατο ζωή, καθώς για τις ποινές αυτές δεν φτάνει μία ανθρώπινη ζωή.

Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι η επιλογή του αντάρτικου πόλης και η ένοπλη αναρχική δράση εξακολουθεί να φοβίζει την εξουσία…

ii) Το σκηνικό της παράστασης

Ας δούμε, όμως, πρώτα το σκηνικό που εξελίχθηκε η παράσταση. Γενικά δεν μου αρέσει η λογική της θυματοποίησης με την εξιστόρηση υπερβολών που απλά συντηρούν φοβικούς μύθους. Αν θέλουμε να νικήσουμε τον φόβο, θα πρέπει να τον κοιτάξουμε κατάματα κι όχι να τον μεγενθύνουμε… Ίσως η τραγικοποίηση των γεγονότων κάνει πιο ενδιαφέρουσα την αφήγηση, όμως απομακρύνει την αλήθεια.

Το δικαστήριο για τις 250 επιθέσεις της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς (ο ακριβής αριθμός είναι 148 ενέργειες, όμως η υπόθεση έμεινε γνωστή ως «υπόθεση των 250») χαρακτηριζόταν από μία σχετικά ήπια και μετριοπαθή στάση των δικαστών απέναντί μας, ως προς τη συμπεριφορά τους.

Κατά τη διάρκεια της δίκης, η σύνθεση του δικαστηρίου επέλεξε μία βελούδινη χαλαρότητα ως προς κάποια τεχνικά ζητήματα (ώρα προσέλευσης, διακοπή της δίκης όταν συνέπεπτε χρονικά με την δίκη της Χ.Α. κ.ά.).

Προφανώς, αυτό ήταν κυρίως αποτέλεσμα της στάσης που κρατήσαμε στο δικαστήριο. Όταν απ’ την πρώτη στιγμή στη δίκη δηλώσαμε ότι αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τη Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς και αδιαφορούμε για το ποινικό κόστος, ουσιαστικά απενεργοποιήσαμε το βασικό τους φόβητρο.

Τους αφαιρέσαμε το πλεονέκτημα της άσκησης φόβου μέσω της τιμωρίας των ποινών. Αμήχανοι, πλέον, οι δικαστές ένιωθαν συχνά έξω απ’τα νερά τους.

Παράλληλα οι πολιτικές δηλώσεις που γίνονταν, οι τοποθετήσεις και οι ερωτήσεις στους μάρτυρες που αναδείκνυαν τα πολιτικά κίνητρα των πράξεών μας, απ’ τη μεριά μας, επιβεβαίωναν το γεγονός ότι πρόκειται για μία πολιτική δίκη παρόλο που οι δικαστές το αρνούνταν απ’ την πρώτη στιγμή.

iii) Πολιτικοί συμβολισμοί και ποινικοί παραδειγματισμοί

Κάθε δίκη εναντίον μιας αναρχικής ένοπλης οργάνωσης παράγει έναν συμβολισμό και έναν παραδειγματισμό.

Έναν πολιτικό συμβολισμό, καθώς θέλει να αποπολιτικοποιήσει την υπόθεση και να την παρουσιάσει ως μία καθαρά ποινική αξιολόγηση γεγονότων. Και έναν ποινικό παραδειγματισμό, καθώς μέσα απ’ τις μακροχρόνιες ποινές που θα καταδικάσει επιδιώκει να φοβίσει νέους συντρόφους και να τους απομακρύνει από την επιλογή του αντάρτικου πόλης.

Τον πολιτικό συμβολισμό είναι στο χέρι μας να τον αντιστρέψουμε και να τον γυρίσουμε μπούμερανγκ εναντίον των ηθικών αυτουργών του.

Στη δίκη των «250 επιθέσεων», ενώ στην αρχή οι δικαστές αρνήθηκαν τον πολιτικό της χαρακτήρα, τελικά κατά τη διάρκεια της δίκης τόσο ο πρόεδρος, συχνά ανέφερε «εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με κατηγορούμενους του «κοινού ποινικού εγκλήματος», όσο κι ο εισαγγελέας έκανε ιστορική αναδρομή στη γαλλική επανάσταση και μιλούσε για το φαινόμενο των ενόπλων ομάδων επαναστατικής βίας.

Καταφέραμε, λοιπόν, να μετατρέψουμε την αίθουσα του δικαστηρίου σε ένα πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης. Continue reading [Φυλακές Κορυδαλλού] Χρήστος Τσάκαλος: Οδοιπορικό μνήμης στις δίκες «250 ενεργειών» και σχεδίου απόδρασης της ΣΠΦ

[Φυλακές Κορυδαλλού] Πολιτική δήλωση Πυρήνα Αντάρτικου Πόλης της ΣΠΦ στη δίκη σχεδίου απόδρασης

λάβαμε στις 25 Ιούνη 2016· το κείμενο σε pdf εδώ

Πολιτική δήλωση στην δίκη για απόδραση από Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς/Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης

Το παρακάτω κείμενο είναι η απομαγνητοφώνηση όσων ειπώθηκαν προφορικά στο δικαστήριο από τον Χρήστο Τσάκαλο εκ μέρους της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς/Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης. Στις επόμενες μέρες θα ανέβει και το ηχητικό αρχείο.

Να ξεκινήσουμε λέγοντας πως δεν απολογούμαστε.

Η απολογία έχει έναν δουλικό χαρακτήρα.

Είναι σαν να αναγνωρίζεις κάποιον ανώτερο από εσένα.

Σαν να παραχωρείς σε κάποιον την εξουσία να σε κρίνει και να αποφασίσει για σένα.

Προερχόμαστε απ’ την γενιά και την παράδοση εκείνων που αρνήθηκαν τις αλυσίδες της σκλαβιάς και δεν αναγνωρίζουμε ούτε θεούς, ούτε αφέντες, ούτε δικαστές…

Στεκόμαστε εδώ εκπροσωπώντας την οργάνωση Σ.Π.Φ – Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης. Δηλαδή εμένα και τους Συντρόφους Γ. Τσάκαλο, Γ. Πολύδωρο, Ό. Οικονομίδου.

Στεκόμαστε εδώ όχι για να απολογηθούμε αλλά για να σπάσουμε την σιωπή και τα ψέματα της εξουσίας.

Κατηγορούμαστε συνολικά ως οργάνωση Σ.Π.Φ. για τον εκρηκτικό μηχανισμό στην εφορία Κορυδαλλού, για το παγιδευμένο δέμα στο αστυνομικό τμήμα Ιτέας, για τον φάκελο βόμβα στον ειδικό εφέτη ανακριτή, για απόπειρα απόδρασης, για κατοχή όπλων, εκρηκτικών, ρουκετών με σκοπό την «διατάραξη» της κοινωνικής, οικονομικής, πολιτικής ζωής της χώρας..

Για εμάς οι κατηγορίες αυτές είναι τίτλος τιμής… Είναι η απόδειξη ότι ακόμα και μέσα στην φυλακή δεν μάθαμε να ζούμε σαν σκλάβοι…

-Αναλαμβάνουμε την πολιτική ευθύνη για την τοποθέτηση εκρηκτικού μηχανισμού στην εφορία Κορυδαλλού.

Ναι, σκοπός μας ήταν να ανατινάξουμε το κτίριο της εφορίας. Για τους νόμους σας αυτό είναι έγκλημα. Για την πραγματική ζωή αυτό είναι μια πράξη ελευθερίας.

Μας κατηγορείτε για τρομοκράτες… όμως τρομοκρατία είναι το ειδοποιητήριο της εφορίας, τρομοκρατία είναι η φοροληστρική καταιγίδα που σπρώχνει τους ανθρώπους σε κοινωνική γενοκτονία. Τρομοκρατία είναι οι ουρές έξω απ’ την εφορία που ο κόσμος πληρώνει ένα κράτος νταβατζή για να μην του πάρουν το σπίτι και τον κλείσουν φυλακή.

Επιλέξαμε να τοποθετηθεί ο εκρηκτικός μηχανισμός νύχτα αφού είχαν προηγηθεί 2 προειδοποιητικά τηλεφωνήματα, το κτίριο ήταν άδειο και κανένας δεν θα κινδύνευε απ’ την γειτονιά. Όσο κι αν έγινε προσπάθεια εδώ απ’ τον εισαγγελέα να κατευθύνει τους μάρτυρες για να δημιουργήσει την αίσθηση ενός τυφλού χτυπήματος, την καλύτερη απάντηση την έδωσε ένας γείτονας που μένει απέναντι απ’ την εφορία και είχε έρθει ως μάρτυρας κατηγορίας. Όταν τον ρώτησα “πότε τρομοκρατηθήκατε περισσότερο: απ’ την τοποθέτηση του εκρηκτικού μηχανισμού ή απ’ το ειδοποιητήριο της εφορίας;” χαμογέλασε και φεύγοντας απάντησε «απ’ την εφορία».

-Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την αποστολή παγιδευμένου δέματος βόμβα στο Α.Τ Ιτέας.

Ήταν τα αντίποινα για την οδύσσεια ενός αλβανού κρατούμενου, που αφού ξυλοκοπήθηκε στις φυλακές Μαλανδρίνου, βασανίστηκε στο Α.Τ Ιτέας, άφησε την τελευταία του πνοή στις φυλακές Νιγρίτας.

Η αποστολή του φακέλου βόμβα ήταν μια απόλυτα στοχευμένη πράξη, καθώς στην βία απαντάμε με βία…

-Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την αποστολή παγιδευμένου φακέλου στο σπίτι του ειδικού εφέτη ανακριτή Δ. Μόκκα.

Ήταν μια ελάχιστη επιστροφή της βίας που ασκείται καθημερινά στα δικαστήρια και στα ανακριτικά γραφεία που μοιράζουν τα χρόνια φυλακής σαν να είναι στραγάλια. Την ίδια στιγμή οι ίδιοι δικαστές απαλλάσσουν μεγαλοκαρχαρίες σαν τον Βγενόπουλο και τον Μπόμπολα, αποδεικνύοντας όχι μόνο πως η δικαιοσύνη δεν είναι τυφλή, αλλά πως συμπεριφέρεται σαν πιστό σκυλί των αφεντικών τους. Επίσης ο Δ. Μόκκας είχε χειριστεί υποθέσεις της Σ.Π.Φ και μέσω δικαστικού πραξικοπήματος είχε επιμηκύνει την προφυλάκιση του αδερφού μου Γ. Τσάκαλου σε 40 μήνες από 18 μήνες που είναι το όριο.

Η οργάνωση ποτέ δεν ξεχνάει αυτούς που με απόφασεις γκιλοτίνα θέλησαν να την τελειώσουν. Το μόνο που έχουμε να προσθέσουμε είναι πως η επιλογή να χτυπήσουμε συμβολικά τον συγκεκριμένο δικαστή με μικρή ποσότητα εκρηκτικής ύλης, σήμερα πλέον μπαίνει στην διαδικασία της αυτοκριτικής. Από εδώ και πέρα η οργάνωση εγκαταλείπει τα συμβολικά χτυπήματα και θα χτυπάει με όλη την δύναμη πυρός της την δικαστική εξουσία που στραγγαλίζει την ελευθερία μας.

Τα χτυπήματά μας δεν θα είναι πλέον συμβολικά, αλλά πραγματικά, όσο πραγματικά είναι και τα χρόνια των ποινών που ρίχνουν οι δικαστές.

-Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τα όπλα, τα εκρηκτικά και τις ρουκέτες που βρέθηκαν απ’ την αστυνομία.

Ο Malcolm X είχε πει «όσοι μιλάνε για επανάσταση αλλά δεν χρησιμοποιούν βία, καλά θα κάνουν να διαγράψουν την λέξη επανάσταση από το λεξιλόγιό τους».

Γνωρίζουμε απ’ την πρώτη στιγμή ότι όλοι αυτοί που λεηλάτησαν την ζωή μας με τους νόμους, τις φυλακές, τα πλούτη τους δεν πρόκειται να μας χαρίσουν την ελευθερία, επειδή απλά θα τους το ζητήσουμε ευγενικά. Όπως επέβαλαν την αδικία με την βία του στρατού και της αστυνομίας, ΜΟΝΟ με την αναρχική ένοπλη βία θα τους γκρεμίσουμε απ’ τους θρόνους τους.

Για όλους αυτούς που μας βλέπουν σαν τις ψείρες της γης, έχει έρθει η ώρα να μεταφέρουμε τον φόβο στις δίκες τους αυλές, στα δικά τους σπίτια.

-Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για το σχέδιο απόδρασης απ’ τις φυλακές Κορυδαλλού.

Η απόδραση απ’ τις φυλακές είναι η πιο μεγάλη κατάφαση στην ομορφιά της ελευθερίας. Η ελευθερία που διεκδικούμε δεν χωράει στα καλούπια των νόμων.

Δεν μας ενδιαφέρει η ελευθερία των προσκυνημένων.

Η απόδρασή μας συνδέεται με την συνέχεια του αναρχικού αντάρτικου πόλης και της δράσης της Σ.Π.Φ.

Γιατί η πραγματική ελευθερία υπάρχει μόνο μέσα απ’ τον αγώνα για ελευθερία.

Κανονικά θα σταματάγαμε εδώ αυτήν την δήλωση.

Όμως όπως είναι χρέος για έναν αναρχικό επαναστάτη να αναλαμβάνει την ευθύνη για τις πράξεις του και να υπερασπίζεται την οργάνωσή του, έτσι είναι και υποχρέωσή του να μην σιωπά ούτε να αδιαφορεί για την αδικία και το ψέμα που έχει στήσει χορό πάνω σε άλλους ανθρώπους. Σήμερα δικάζονται εδώ άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση με την Σ.Π.Φ. Αυτοί οι άνθρωποι πακεταρίστηκαν σε έναν φάκελο 187Α με την ένδειξη «συμμετοχή και ένταξη στην Σ.Π.Φ με τις επιβαρυντικές διατάξεις». Continue reading [Φυλακές Κορυδαλλού] Πολιτική δήλωση Πυρήνα Αντάρτικου Πόλης της ΣΠΦ στη δίκη σχεδίου απόδρασης

Υπόγεια κελιά Κορυδαλλού: Κείμενο του μέλους της ΣΠΦ Χρήστου Τσάκαλου για 11η Ιούνη

Η 11η Ιούνη είναι μια διεθνής μέρα αλληλεγγύης. Μια μέρα για να μη νικήσει η λησμονιά. Μια μέρα για όσους λείπουν πολλά χρόνια απ’ τον δρόμο.

Για όσους μάθαμε να μετράμε τα βήματά μας στο προαύλιο και να μοιράζουμε τη μέρα μας ανάμεσα σε κλειδώματα και τη νύχτα μας σε καταμετρήσεις.

Παράλληλα, η 11η Ιούνη είναι μια μέρα πολέμου. Είναι μια μέρα ανταρσίας, γιατί μπορεί ο νόμος και η τάξη να κυβερνούν, αλλά δεν βασιλεύουν.

Η ύπαρξη αναρχικών κρατουμένων υπενθυμίζει την ύπαρξη του αναρχικού πολέμου. Ενός πολέμου που άλλοτε σιγοκαίει κι άλλοτε τυφλώνει τον ουρανό με τις φωτιές του.

Κάθε πόλεμος έχει απώλειες. Υπάρχουν σύντροφοι που χάθηκαν απ’ τις σφαίρες των μπάτσων ή από μια βόμβα που «βιάστηκε» να εκραγεί…

Σύντροφοι που δεν θα ξαναβρεθούν πλάι μας στο επόμενο συνωμοτικό ραντεβού.

Και υπάρχουν και αυτοί που πιάστηκαν αιχμάλωτοι στο δόκανο του εχθρού. Ενός εχθρού που βαφτίζεται δημοκρατία και εκδικείται με φυλακές και δικαστήρια.

Μια δημοκρατία που της αρέσει να περιφέρει, ως τρόπαια, τους αιχμαλώτους της από φυλακή σε φυλακή, σε ειδικές συνθήκες, φορτωμένους με δεκάδες χρόνια ποινής…

Μέσα στο κελί, συχνά σε επισκέπτεται μία ερώτηση που σε χαστουκίζει…

«Άξιζε;»

Λένε πως αν δεν σε κυνηγάει ο εχθρός σου, τότε κάτι δεν κάνεις καλά…

Μεταγωγές, ειδικά δικαστήρια, ειδικές συνθήκες απομόνωσης, απεργίες πείνας, απαγορεύσεις επισκεπτηρίων, συλλήψεις και φυλακίσεις συγγενών, νέες υποδικίες, απόπειρες απόδρασης… αποδεικνύουν πως δεν τα παρατήσαμε…

Στην πύλη της φυλακής μπορεί να μας αφαίρεσαν την ελευθερία, όμως τον πόλεμο ενάντια στην εξουσία τον κουβαλάμε μέσα μας, σε κάθε μεταγωγή, σε κάθε έρευνα, σε κάθε κλείδωμα της πόρτας.

Κι όταν καμιά φορά οι τοίχοι της φυλακής μοιάζουν ακόμα πιο ψηλοί και όταν το κάθε κλείδωμα του φύλακα αντηχεί μέσα στο κεφάλι σου, ξέρεις πως δεν είσαι μόνος…

Ξέρεις πως δεν έτυχε απλά σε εσένα… πως δεν είναι απλά ένα πούλημα της τύχης που σε έπιασαν…

Ξέρεις πως είσαι η συνέχεια ενός νήματος, μιας ιστορίας που ξεκινάει απ’ την ανταρσία του Σπάρτακου κι ακόμα πιο πριν.

Ξέρεις πως υπάρχουν κι άλλοι σαν εσένα, σε κελιά στη Χιλή, σε ομηρία στο Μεξικό, σε φυλακές στις Η.Π.Α., σε καθεστώς FIES στην Ισπανία, σε αόριστη κράτηση στη Γερμανία, σε επιτήρηση σκέψης στην Ελβετία, σε ειδική πτέρυγα στην Ιταλία, σε υπόγεια απομόνωση στην Ελλάδα, σε συνθήκες βαρβαρότητας στη Ρωσία, σε αιχμαλωσία στην Πολωνία…

Κι αυτό σου δίνει δύναμη… Νιώθεις συνένοχος…

Κι όλους εμάς μας ενώνουν δεσμοί μνήμης και προοπτικής.

Μνήμη για όσους φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν πριν από εμάς, σε πιο δύσκολες εποχές, και προοπτική για όσους συνεχίσουν το νήμα της ιστορίας, βαδίζοντας ενάντια στους δείκτες του ρολογιού της εξουσίας…

Η απάντηση, λοιπόν, στην ερώτηση είναι…

«ΝΑΙ, άξιζε, και χίλιες φορές να γύρναγα τον χρόνο πίσω, χίλιες φορές πάλι το ίδιο θα έκανα…»

Κι αν ρωτήσει κανείς πάλι…

«Μα η φυλακή δεν είναι ήττα;»

Η απάντηση είναι απλή…

«Η νίκη ορίζεται απ’ τη ζωή που ζεις… Γι’ αυτό είμαστε νικητές…»

Τσάκαλος Χρήστος, Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς/FAI-IRF
Υπόγεια πτέρυγα φυλακών Κορυδαλλού

το κείμενο σε pdf

[Φυλακές Κορυδαλλού] Κείμενο από ΣΠΦ-Πυρήνα Αντάρτικου Πόλης για εκδήλωση στη Βραζιλία

Πατήστε πάνω στην εικόνα για να διαβάσετε/κατεβάσετε το pdf – συνεισφορά του Πυρήνα Αντάρτικου Πόλης της ΣΠΦ στην παρουσίαση της μπροσούρας Nosso dia Chegará («Η μέρα μας θα έρθει»), που έγινε στις 26 Μάη 2016 στην Biblioteca KAOS του Πόρτο Αλέγκρε.

Περισσότερα σε πορτογαλικά και αγγλικά εδώ.

[Φυλακές Κορυδαλλού] Κείμενο για Μαουρίσιο Μοράλες από ΣΠΦ-Πυρήνα Αντάρτικου Πόλης

Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς – Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης
«Το γεράκι και το φίδι» για τον Μαουρίσιο Μοράλες

«Το μόνο που φοβάμαι είναι ο χρόνος… Η φθορά της μνήμης που μοιάζει με δεύτερο θάνατο για αυτούς που λείπουν… Ο χρόνος είναι φίλος με το θάνατο, εκτός και αν σταματήσουμε τους δείκτες του ρολογιού και γεμίσουμε τα ημερολόγιά μας με μέρες από αυτές που ονειρεύονται αυτοί που σήμερα δεν είναι μαζί μας… Τότε ο θάνατος δε θα έχει καμία εξουσία και οι νεκροί μας θα ζούνε μέσα από τις καρδιές μας.»

Στις 22 Μαΐου 2009 ο αναρχικός Μαουρίσιο Μοράλες σκοτώνεται καθώς μεταφέρει μια βόμβα για να την τοποθετήσει στη σχολή δεσμοφυλάκων στη Χιλή.

Αρκετοί θεωρούν τον αγώνα μας μάταιο… Δεν πιστεύουν ότι μια μειοψηφία ανυπότακτων αναρχικών μπορεί να επιτεθούν στο κρατικό κτήνος.

Κι όμως ξεχνούν πως πάντα οι μειοψηφίες σαν πυροκροτητές ανατρέπουν την ιστορία και την εκτροχιάζουν από αυτό που μέχρι χθες θεωρούσαν δεδομένο.

Άλλοι θεωρούν πως είμαστε ρομαντικοί και δεν αξίζει να θυσιαζόμαστε για τους άλλους… Όμως, όπως έχει γραφτεί κάπου, «Ο αναρχικός επαναστάτης δεν θυσιάζεται για την κοινωνία, αλλά αντίθετα θυσιάζει την υπάρχουσα κοινωνία. Η αναρχική διαρκής επανάσταση δεν είναι ένα ιερό καθήκον που πρέπει να εκτελεστεί από ανιδιοτελείς οσιομάρτυρες. Αντίθετα, εμπεριέχει και την ατομική ανταρσία, καθώς είναι εκείνο το σημείο που η αλλαγή του εαυτού μας συναντά την αλλαγή του κόσμου…»

Ακόμα και όταν πεθαίνουμε λοιπόν, είναι γιατί έχουμε ζήσει πραγματικά.

Γι’ αυτό δεν πιστεύουμε στους επικήδειους, αλλά σε πράξεις, λέξεις και νοήματα που κουβαλάνε τις ψυχές μας μέσα στους αιώνες…

Εφτά χρόνια μετά το θάνατό του συναντάμε ξανά τον Μαουρίσιο Μοράλες μέσα από τα λόγια της αναρχικής Έμμα Γκόλντμαν:

«Δε γνωρίζω πόσοι από σας έχουν διαβάσει το θαυμάσιο πεζοτράγουδο του Γκόρκι που λέγεται “Το Φίδι και το Γεράκι”.

Το φίδι δεν μπορεί να καταλάβει το γεράκι. “Γιατί δεν ξεκουράζεσαι εδώ στα σκοτεινά, στην όμορφη, γλιστερή υγρασία;” ρωτάει το φίδι. “Γιατί πετάς στους ουρανούς; Δεν ξέρεις τους κινδύνους που παραμονεύουν εκεί, τη βία και την καταιγίδα που σε περιμένουν, το όπλο του κυνηγού που θα σε γκρεμίσει και θα καταστρέψει τη ζωή σου;”

Αλλά το γεράκι δεν έδειξε προσοχή. Άπλωσε τις φτερούγες του και πετάχτηκε στους αιθέρες, το θριαμβευτικό τραγούδι του ακούστηκε να αντηχεί στους ουρανούς.

Μια μέρα το γεράκι γκρεμίστηκε, το αίμα του ανάβλυζε από την καρδιά του και το φίδι τού είπε: “Ανόητε, σε προειδοποίησα, σου είπα να μείνεις εκεί όπου ήμουν, στα σκοτεινά, στην όμορφη, ζεστή υγρασία όπου κανένας δεν μπορούσε να σε βρει και να σε βλάψει…”. Αλλά με την τελευταία του πνοή το γεράκι απάντησε: “Έχω πετάξει στους αιθέρες, έχω ανέβει σε ύψη ιλιγγιώδη, έχω αντικρίσει το φως, έχω ζήσει, έχω ζήσει!”»

Για τον Μαουρίσιο Μοράλες…
Για τους συντρόφους που λείπουν…

Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς – Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης
Τσάκαλος Γεράσιμος
Τσάκαλος Χρήστος
Οικονομίδου Όλγα
Πολύδωρος Γιώργος

[Φυλακές Κορυδαλλού] Κείμενο για καταλήψεις από ΣΠΦ-Πυρήνα Αντάρτικου Πόλης

ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΠΥΡΗΝΩΝ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ
ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ – ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΙΑΣ

Σκέψεις πάνω στο κάλεσμα των συντρόφων της κατάληψης Παπαμιχελάκη, αναρχικής βιβλιοθήκης Τεφλόν, Ραδιοφραγμάτων και Συνεχούς Αποδόμησης για τη θεματική των καταλήψεων…

Το παρακάτω κείμενο ανταποκρίνεται σε στιγμιότυπα και χαρακτηριστικά που συναντάμε στο ρεύμα των καταλήψεων του ελλαδικού χώρου.

i) Η ιδιοκτησία είναι κλοπή

«Η ιδιοκτησία είναι κλοπή» λέει ένα απ’ τα πιο παλιά αναρχικά συνθήματα. Είναι κλοπή της συλλογικής ζωής, είναι κατάργηση της κοινότητας, είναι το καταφύγιο της ιδιώτευσης του φόβου…

Η ιδιοκτησία και η δίδυμη αδερφή της, η εξουσία, γεννάνε τους διαχωρισμούς των ανθρώπων με τίτλους, αξιώματα και προνόμια…

Όπως ο ουρανός δεν έχει σύνορα, έτσι και η γη δεν θα έπρεπε να έχει ιδιοκτησία.

Ο άνθρωπος από συλλογικό ον, γίνεται ιδιοκτήτης. Ιδιοκτήτης όχι όμως της ζωής του, αλλά τοίχων, παραθύρων, επίπλων…

Οι καταλήψεις ξεκίνησαν ως μία μορφή άρνησης της ιδιοκτησίας και αυτοοργανωμένης έκφρασης.

Η πορεία του κινήματος των καταλήψεων έχει πολλές αποχρώσεις… άλλες πιο μαχητικές, άλλες πιο ακίνδυνες… Υπάρχουν αναρχικές καταλήψεις και εναλλακτικές καταλήψεις, καταλήψεις εστίες ανομίας και καταλήψεις αφυδατωμένα πολιτιστικά κέντρα. Continue reading [Φυλακές Κορυδαλλού] Κείμενο για καταλήψεις από ΣΠΦ-Πυρήνα Αντάρτικου Πόλης

[Ελληνικές φυλακές] Χρήστος Τσάκαλος: «Μια συζήτηση από το μέλλον…»

Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς – Τσάκαλος Χρήστος

«Μια συζήτηση από το μέλλον…»

Ή αλλιώς… φυλακισμένοι αναρχικοί και ενδιάμεσες διεκδικήσεις (φοιτητικές σπουδές με βραχιολάκια, άδειες, αναστολές).

Στη φυλακή λένε πως το πιο ύπουλο ναρκωτικό είναι η ελπίδα… Ελπίδα για μία καλή μεταγωγή, για ένα βολικό κελί, για μία καλή απόφαση δικαστηρίου, για μία μείωση ποινής στο εφετείο, για ένα καθεστώς ημι-ελευθερίας με ηλεκτρονικό βραχιολάκι, για έγκριση άδειας, για αναστολή, για πρόωρη αποφυλάκιση… Η ελπίδα είναι το βελούδινο ρόπαλο της φυλακής (και της δημοκρατίας). Ο κρατούμενος πλέον αυτοκαταστέλλεται με αντάλλαγμα κάτι από τα παραπάνω…

Το τίμημα για τους ποινικούς κρατούμενους ώστε να κρατούν ζωντανή την ελπίδα είναι να γίνουν ρουφιάνοι της υπηρεσίας, να κάθονται ήσυχοι, να μη συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις, να είναι μέρος της ανώνυμης στατιστικής του πληθυσμού της φυλακής και γενικά να βγάζουν αόρατοι την ποινή τους με σκυμμένο το κεφάλι.

Το αντίτιμο για τους πολιτικούς κρατούμενους είναι να αποκηρύξουν τον ένοπλο αγώνα ή έστω να συνθηκολογήσουν με τη σιωπή…

Στην Ιταλία, στα «μολυβένια χρόνια», αυτό γινόταν συνήθως με δημόσιες δηλώσεις αποκήρυξης του ένοπλου αγώνα, που πολλές φορές συνοδεύονταν και από καταδοτικές καταθέσεις που οδηγούσαν σε συλλήψεις αγωνιστών.

Στη Δυτική Γερμανία, στις λίγες περιπτώσεις που πολιτικοί κρατούμενοι γίνονταν ρουφιάνοι, χαρακτηρίζονταν ως «μάρτυρες του στέμματος» και σύντομα αποφυλακίζονταν.

Σήμερα, στην Ελλάδα, υπάρχουν περίπου 30 πολιτικοί κρατούμενοι… Ήδη έχει ξεκινήσει ένας έμμεσος εκβιασμός αποκήρυξης του αγώνα, που εκφράζεται με πλάγιο τρόπο…

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η περίπτωση του Δημήτρη Κουφοντίνα. Ο Δημήτρης έχει εκτίσει τον προβλεπόμενο χρόνο φυλακής και δικαιούται άδεια. Στην αίτηση που έκανε το συμβούλιο φυλακής απάντησε αρνητικά, αναφέροντας ανάμεσα στα άλλα «με κείμενά του έχει στηρίξει επανειλημμένα τις τρομοκρατικές οργανώσεις Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς και Επαναστατικό Αγώνα».

Στην περίπτωση του αναρχικού Παναγιώτη Μιχαλάκογλου, ο ανακριτής απέρριψε αίτημα αποφυλάκισης επισυνάπτοντας στην απόφασή του κείμενο που είχε βγάλει ο Παναγιώτης στο indymedia δηλώνοντας ότι είναι αναρχικός.

Στη δική μας περίπτωση, έχουν ασκηθεί δύο διώξεις για κείμενα της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς που έχουμε δημοσιοποιήσει, και σύντομα θα γίνει η δίκη με την κατηγορία της «υποκίνησης βίαιων ενεργειών».

Αυτά ίσως να μην είναι πολύ γνωστά γεγονότα… όμως ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες.

Δεν είναι δύσκολο να αποκωδικοποιήσει κανείς το μήνυμα. Οι προθέσεις της εξουσίας και το τελεσίγραφό της προς τους πολιτικούς κρατούμενους είναι σαφές:

Ή βγάζετε τον σκασμό, σταματάτε να δημοσιοποιείτε κείμενα και να στηρίζετε τον αναρχικό αγώνα και τότε ΙΣΩΣ σας δώσουμε κάποια άδεια,

Ή για κάθε λέξη και κάθε κείμενο που δεν προσκυνάει την εξουσία, θα προστίθενται χρόνια φυλακής.

Αυτή η μεθόδευση είναι η πιο ύπουλη… Δηλαδή το κράτος αποφεύγει να εκτεθεί ζητώντας επίσημα δηλώσεις αποκήρυξης, όπως στην Ιταλία. Άλλωστε, κάτι τέτοιο θα σήμαινε και την αναγνώριση της ύπαρξης πολιτικών κρατουμένων απ’ τη μεριά της εξουσίας… Έτσι, οι αρχές εφαρμόζουν τη στρατηγική της φθοράς… Ζητάνε απ’ τους πολιτικούς κρατούμενους τη σιωπή τους, με αντάλλαγμα υποσχέσεις με το σταγονόμετρο…

Η περίοδος που έρχεται θα είναι μία περίοδος δοκιμασίας, καθώς οι περισσότεροι πολιτικοί κρατούμενοι μπαίνουν στα χρονικά πλαίσια που δικαιούνται άδειες… Γνωρίζω πως ήδη έχουν ξεκινήσει συζητήσεις στο εσωτερικό τόσο των κρατουμένων, όσο και του αλληλέγγυου κόσμου, για αυτό το ζήτημα.

Ξεκινάω με μία απλή και ξεκάθαρη διαπίστωση: «Σίγουρα ένας αναρχικός χίλιες φορές καλύτερα να είναι έξω, παρά στη φυλακή… τόσο για τον εαυτό του… όσο και για το κίνημα». Όμως, έχουν σημασία οι όροι με τους οποίους θα γίνει αυτό. Η συνθηκολόγηση με τη σιωπή και η αυτολογοκρισία, με αντάλλαγμα μία άδεια, δεν είναι επιλογή… είναι ήττα.

Επίσης, ο αναρχικός χώρος, όταν ασχοληθεί με το ζήτημα των αδειών και των αναστολών, οφείλει να μην πέσει στην παγίδα του δοσομετρητή ελευθερίας… Γιατί είναι εύκολο κοιτώντας το δέντρο να χάσεις το δάσος…

Σαφέστατα θα πρέπει να στηριχτεί ο αγώνας των πολιτικών κρατουμένων που βρίσκονται στα χρονικά πλαίσια της άδειας, ΑΛΛΑ δεν πρέπει να ξεχαστούν οι σύντροφοι με ισόβια και αυτοί που ενώ έχουν συμπληρώσει τα χρόνια για άδεια δεν θα πάρουν καμία, γιατί το κράτος τούς έχει στη μαύρη λίστα.

Έτσι, μία αναρχική εκστρατεία προπαγάνδας και δράσης που εστιάζει αποκλειστικά στο ζήτημα των αδειών (είτε φοιτητικών είτε όχι), χωρίς ταυτόχρονα να μιλάει για την επιθετική αλληλεγγύη με σκοπό το γκρέμισμα των φυλακών, θα θρέψει τη ρεφορμιστική λογική της μερικής διεκδίκησης «δικαιωμάτων», νοθεύοντας με ημίμετρα τη συνολική επίθεση της αναρχίας.

Έτσι ακριβώς το κράτος θα καταφέρει να στάξει το δηλητήριο της ελπίδας και να εισαγάγει απ’ την πίσω πόρτα τον διαχωρισμό των «ήσυχων» πολιτικών κρατουμένων, που μπορεί να πάρουν άδεια, και των «αμετανόητων» που θα ξεχαστούν στη φυλακή…

Βέβαια, αυτός ο διαχωρισμός μπορεί να εσωτερικευτεί και από τους ίδιους τους πολιτικούς κρατούμενους. Στη φυλακή το ημερολόγιο για άδειες και αναστολές μπορεί να γίνει ημερολόγιο ανακωχής.

Η φυλακή είναι ένας διαρκής πόλεμος κι όχι μία στάση αναμονής με αντάλλαγμα μία άδεια… Μία ελευθερία πληρωμένη με σιωπές είναι μία ανάπηρη ελευθερία.

Στον εκβιασμό αυτόν εμείς, ως Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς, έχουμε ήδη απαντήσει. Ενώ όλα τα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς βρισκόμαστε ήδη στα χρονικά πλαίσια της άδειας, καθώς έχουμε εκτίσει από 7 έως 5,5 χρόνια φυλακή, που είναι η προϋπόθεση για καταδίκες άνω των 25 ετών (όπως οι δικές μας), δεν υποκύψαμε στον δισταγμό, να σκεφτούμε τη φυλακή ως μαθηματική εξίσωση. Στο διάστημα που μπαίναμε στο «δικαίωμα» για άδεια, αντί να προσφέρουμε την ανακωχή μας ως «δείγμα καλής συμπεριφοράς», επιχειρήσαμε να αποδράσουμε 2 φορές… Γιατί γνωρίζουμε πως η διεκδίκηση αδειών και αναστολών οφείλει να είναι κομμάτι του αγώνα, που στον πυρήνα της πεποίθησής του εξακολουθεί να πιστεύει ότι ο πιο μαχητικός τρόπος να «αποφυλακιστεί» ένας αναρχικός είναι από ένα παράθυρο με κομμένα κάγκελα…

«Η απάντηση στην καταστολή και την αιχμαλωσία συντρόφων είναι το πρωταρχικό πεδίο που το αναρχικό κίνημα παίζει την πιο σημαντική παρτίδα του, αυτή της αξιοπιστίας του λόγου μέσα από πράξεις…»

Τσάκαλος Χρήστος, μέλος της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς/FAI
22/04/2016

το κείμενο σε pdf

Φυλακές Κορυδαλλού: Κείμενο μελών της ΣΠΦ-FAI/IRF για το εφετείο στις 20 Απρίλη

ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΠΥΡΗΝΩΝ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΤΑΔΙΚΕΣ
(για το εφετείο στις 20/4)

«Η απόσταση που χωρίζει την ελευθερία απ’ την σκλαβιά… είναι η τόλμη…»

Στις 20 Απρίλη, ξεκινάει στις φυλακές Κορυδαλλού, το εφετείο της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς.

Δικαζόμαστε για τον εκρηκτικό μηχανισμό που βρέθηκε στο σπίτι στο Χαλάνδρι (υπόθεση Χαλανδρίου), για τις βομβιστικές επιθέσεις στα σπίτια του πρώην υφυπουργού Εσωτερικών Π. Χηνοφώτη (στρατιωτικός στα χρόνια της χούντας), της πρώην βουλευτού και νυν προέδρου της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Λ. Κατσέλη, καθώς και για τη βομβιστική επίθεση στο υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης την παραμονή της Δ.Ε.Θ.

Επίσης, κατηγορούμαστε για την αποστολή παγιδευμένων δεμάτων σε πρεσβείες, διεθνείς αστυνομικούς-δικαστικούς οργανισμούς (eurojust-europol), καθώς και στην καγκελάριο Μέρκελ, τον τότε πρωθυπουργό της Ιταλίας και μεγιστάνα των media Μπερλουσκόνι και τον ρατσιστή, τότε πρόεδρο της Γαλλίας Σαρκοζί.

Τέλος, δικαζόμαστε για διακεκριμένη οπλοκατοχή και για την συμπλοκή με μπάτσους στην Πεύκη.

Όλα αυτά είναι μερικά στιγμιότυπα της δράσης της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς. Έχουμε αναλάβει δημόσια την πολιτική ευθύνη και υπερασπιζόμαστε όλες τις ενέργειές μας, καθώς είμαστε πεπεισμένοι ότι ο κόσμος δεν κερδίζεται ούτε με προσευχές, αλλά ούτε και με κατάρες.

Στις 20 Απρίλη δεν δικαζόμαστε μόνο τα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς κι άλλοι αναρχικοί για άλλες υποθέσεις, ΑΛΛΑ δικάζεται συνολικά η επιλογή του αντάρτικου πόλης.

Ουσιαστικά, δικάζεται η επιλογή να αγωνιστούμε ένοπλα ενάντια στην δολοφονική μηχανή της εξουσίας.

Όποιος σήμερα δεν αντιλαμβάνεται την αναγκαιότητα της αναρχικής ένοπλης δράσης ενάντια στους τυράννους της ζωής μας, είναι εξαιρετικά αφελής ή μπάτσος.

Όλοι αυτοί που παίζουν τη ζωή μας μία ζαριά στα χρηματιστήρια, στα κεντρικά των τραπεζών, στις διεθνείς συσκέψεις της εξουσίας, δεν πρόκειται να εγκαταλείψουν τα αξιώματα και τα πλούτη τους, επειδή θα τους το ζητήσουμε ευγενικά… Η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνουν είναι ο φόβος.

Η φωνή και οι ιδέες μας γίνονται πιο δυνατές όταν βγαίνουν από την κάννη ενός όπλου…

Αρκετά ανεχτήκαμε τα σκιάχτρα της εξουσίας να μας χλευάζουν μιλώντας για «δημοκρατία», «ελευθερία» και «δικαιώματα».

Εάν θέλετε να καταλάβετε τι σκέφτονται όλοι αυτοί μην ακούτε τα λόγια τους… κοιτάξτε τις τσέπες τους…

Είναι οι ίδιοι που έχουν επιβάλει μία δολοφονική οικονομική δικτατορία που καθημερινά στραγγαλίζει τη ζωή μας, σπρώχνοντας άλλους στην παραίτηση και άλλους στην αυτοκτονία.

Είναι οι ίδιοι που για τα συμφέροντα πετρελαϊκών και πολυεθνικών εταιρειών στέλνουν στρατούς και μετατρέπουν ολόκληρες χώρες σε μαζικούς τάφους.

Είναι οι ίδιοι που διευθύνουν την προπαγάνδα και το θέαμα μετατρέποντας το ψέμα σε αλήθεια, την ζωή σε ψηφιακή απομίμηση και την ευτυχία σε αξεσουάρ κινητής τηλεφωνίας.

Καμία ειρηνική διαμαρτυρία, καμία αριστερή ψευδαίσθηση δεν πρόκειται να ανατρέψει την εξουσία απ’ τον θρόνο της.

Η ερώτηση που συχνά ακούγεται σαν μοιρολόι «και πώς θα αλλάξει ο κόσμος;» είναι μίζερη, ηττοπαθής και δειλή… Όποιος θέλει να αλλάξει την ζωή του και τον κόσμο, οπλίζεται και γίνεται ο ίδιος η απάντηση.

Στις 20 Απρίλη η ιερά εξέταση των δικαστών θέλει να αποσπάσει από εμάς ένα σημάδι μεταμέλειας, μία ένδειξη ανακωχής…

Μας κλείδωσαν σε κελιά, μας μετέφεραν στην απομόνωση, συνέλαβαν και φυλάκισαν τους συγγενείς μας, μας δικάζουν μέσα στις φυλακές, ΟΜΩΣ ειρήνη με τον θάνατο και την υποταγή δεν πρόκειται να κάνουμε…

Η Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς θα ανασυγκροτηθεί και θα περάσει ξανά στην επίθεση…

«Η ασχήμια της εξουσίας αναλύθηκε και ερμηνεύτηκε από όλες τις γενιές, από κάθε άποψη… Αυτά που συμβαίνουν σήμερα δεν χρειάζονται περαιτέρω ανάλυση, αλλά πράξεις…»

ΖΗΤΩ Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΠΥΡΗΝΩΝ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

ΖΗΤΩ Η ΑΤΥΠΗ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ

ΖΗΤΩ ΤΟ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΑΝΤΑΡΤΙΚΟ ΠΟΛΗΣ

Τα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς FAI/IRF
Οικονομίδου Όλγα
Πολύδωρος Γιώργος
Τσάκαλος Χρήστος
Τσάκαλος Γεράσιμος

το κείμενο σε pdf

Αθήνα: Δικαστικό πραξικόπημα στη δίκη για το σχέδιο απόδρασης της ΣΠΦ

(λάβαμε στις 31 Μάρτη 2016)

ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΣΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ ΠΥΡΗΝΩΝ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΠΟΔΡΑΣΗΣ

Σήμερα 31 Μαρτίου συνεδρίασε το δικαστήριο για το σχέδιο απόδρασης των μελών της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς. Λόγω της συνεχιζόμενης αποχής των δικηγόρων, οι συνήγοροι υπεράσπισης, ζήτησαν διακοπή της δίκης. Μάλιστα προσκόμισαν έγγραφα από τον δικηγορικό σύλλογο που πιστοποιούσαν την συνέχιση της αποχής και την συμμετοχή των δικηγόρων σε αυτή.

Ο εισαγγελέας Κούτρας πρότεινε τη διακοπή της δίκης, λόγω της αποχής των δικηγόρων και το δικαστήριο αποσύρθηκε για να αποφασίσει. Όταν επέστρεψε η έδρα, η πρόεδρος του δικαστηρίου Α. Υφαντή ανακοίνωσε ότι το προεδρείο, μειοψηφούντος ενός δικαστή, ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ το αίτημα των συνηγόρων υπεράσπισης και αποφασίζει την συνέχιση της δίκης. Μάλιστα έθεσε τελεσίγραφο στους δικηγόρους υπεράσπισης λέγοντας «αν δεν ασκήσετε τα καθήκοντά σας θα καταργηθείτε…»

Όλοι οι συνήγοροι, ανάμεσά τους ο Φ. Ραγκούσης, ο Θ. Μαντάς και ο Σ. Φυτράκης, έκαναν λόγο για πρωτοφανή αυθαιρεσία, αφού η πρόεδρος Υφαντή όχι μόνο παρατύπως επεμβαίνει στο συνδικαλιστικό της όργανο (δικηγορικός σύλλογος) ακυρώνοντας τις αποφάσεις του εργασιακού της κλάδου, ΑΛΛΑ ουσιαστικά στερεί από τους κατηγορούμενους το δικαίωμα να έχουν δικηγόρους.

Από τα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς πήρε το λόγο ο Χ. Τσάκαλος και δήλωσε ότι με αυτόν τον τρόπο επιβεβαιώνεται για ακόμη μία φορά ότι δικαστές που έχουν επιλεγεί για να δικάσουν πολιτικές δίκες, στην πραγματικότητα ακολουθούν εντολές συγκεκριμένων πολιτικών κύκλων και δίνουν τα διαπιστευτήριά τους υπακούοντας τυφλά σε εντολές συγκεκριμένων πολιτικών κύκλων με επικεφαλής τώρα τον πρώην υπουργό δικαιοσύνης Χ. Αθανασίου με αντάλλαγμα την προαγωγή τους. Συνέχισε λέγοντας ότι ιδιαίτερα σε αυτήν την δίκη έχει δοθεί εντολή για fast track διαδικασία, με τελικό σκοπό την εξυπηρέτηση πολιτικών συμφερόντων.

Ολοκληρώνοντας την παρέμβασή του δήλωσε ότι είναι γνωστές οι παρεμβάσεις που έγιναν από τον ίδιο τον Χ. Αθανασίου στον ειδικό εφέτη ανακριτή Ε. Νικόπουλο για την προφυλάκιση των συγγενών τους ως αντίποινα για την συνέχιση της επαναστατικής δράσης της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς.

Στην συνέχεια ο Φ. Ραγκούσης, ο Θ. Μαντάς και ο Σ. Φυτράκης και οι υπόλοιποι συνήγοροι κατήγγειλαν ότι αυτές οι μεθοδεύσεις απ’ την μεριά της προέδρου Υφαντή με σκοπό να τους καταργήσει και ουσιαστικά να προχωρήσει σε μία δίκη χωρίς δικηγόρους, θυμίζουν άλλες εποχές και είναι εκτός πλαισίου της νομιμόμητας. Τόνισαν ότι είναι πρωτοφανές πρόεδρος δικαστηρίου ουσιαστικά να διώχνει και να παύει τους συνηγόρους υπεράσπισης ΜΟΝΟ και ΜΟΝΟ επειδή ασκούν το δικαίωμα της αποχής στα πλαίσια της κινητοποίησης του δικηγορικού συλλόγου που συμμετέχουν.

Ο εισαγγελέας Κούτρας παίρνοντας το λόγο ζήτησε απ’ το προεδρείο να ανακαλέσει την απόφασή του και να δώσει την διακοπή που ζητούν οι συνήγοροι ώστε να μην υπάρχουν υπόνοιες για πολιτικές μεθοδεύσεις που αναφέρθηκαν από τους κατηγορούμενους.

Το προεδρείο απεσύρθη για να συνεδριάσει και λίγη ώρα αργότερα η πρόεδρος Υφαντή, απροκάλυπτα, αδιαφορώντας τόσο για το αίτημα των συνηγόρων όσο και για την τοποθέτηση του εισαγγελέα Κούτρα, ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ τη συνέχιση της δίκης, την κατάργηση όλων των δικηγόρων και τον διορισμό νέων συνηγόρων που διάλεξε η ίδια.

Εν μέσω διαμαρτυριών που ακολούθησαν, τα παριστάμενα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς μαζί με την Αγγελική Σπυροπούλου κατέθεσαν αίτηση εξαίρεσης της προέδρου Υφαντή δηλώνοντας ότι είναι πιο ξεκάθαρο από ποτέ ότι η συγκεκριμένη δικαστής εκτελεί χρέη εντολοδόχου και εξυπηρετεί πολιτικές σκοπιμότητες με τον τρόπο που διευθύνει τη δίκη…

Η πρόεδρος Υφαντή φανερά αμήχανη καταλόγισε ευθύνες στον πρόεδρο του δικηγορικού συλλόγου Β. Αλεξανδρή λέγοντας ότι αυτός ευθύνεται και η ίδια θα συνεχίσει την δίκη με ή χωρίς συνηγόρους…

Εν μέσω αντεγκλήσεων το δικαστήριο διέκοψε για τις 12 απριλίου που θα εξεταστεί η αίτηση εξαίρεσης.

Η φασιστική στάση της προέδρου Υφαντή, που φιλοδοξεί με αυτόν τον τρόπο να προαχθεί από εφέτης σε πρόεδρο εφετών, αποδεικνύει πως αυτή η δίκη έχει τελειώσει πριν καν αρχίσει. Το πρώτο βήμα ήταν η κατάργηση των δικηγόρων και η αντικατάστασή τους με δικηγόρους της επιλογής της. Μετά την περίπτωση της προέδρου Κλάπα, που καταδίκασε σε ισόβια και 120 χρόνια τον Ν. Μαζιώτη, αφανείς αλλά γνωστοί πολιτικοί κύκλοι με πρωτεργάτη τον Χ. Αθανασίου μεθοδεύουν τις πολιτικές δίκες των επαναστατικών οργανώσεων με σκοπό την εξόντωση των πολιτικών τους αντιπάλων…

Το στοίχημα που τίθεται στον αλληλέγγυο κόσμο του αγώνα είναι αν θα επιτρέψει τον φασιστικό μονόλογο των δικαστών να κυριαρχήσει ή θα τον ανατρέψει στην πράξη…

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ

Αλληλέγγυοι/ες Αναρχικοί/ές

[Ελληνικές φυλακές] Παρέμβαση του μέλους της ΣΠΦ Χρήστου Τσάκαλου σε εκδήλωση στην Καρδίτσα

(λάβαμε στις 30 Μάρτη 2016)

Στις 24 Μαρτίου πραγματοποιήθηκε παρουσίαση της μπροσούρας του Alfredo Cospito «Στην πηγή της θυματοποίησης» από τις Εκδόσεις «Μαύρη Διεθνής» στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Καρδίτσας. Έγινε τηλεφωνική παρέμβαση από τα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς Όλγα Οικονομίδου (που μετέφρασε την μπροσούρα από τα ιταλικά) και Χρήστο Τσάκαλο. Στη συνέχεια ακολούθησε συζήτηση ανάμεσα στους φυλακισμένους και στους συντρόφους της εκδήλωσης. Ακολουθούν κάποια αποσπάσματα από την παρέμβαση του Χρήστου Τσάκαλου σχετικά με τη λογική της θυματοποίησης και το αντιστάθμισμα της επιλογής της ανάληψης ευθύνης:

«Καλησπέρα, σύντροφοι (…). Θα ξεκινήσω με μία φράση που είχα διαβάσει κάπου και λέει “τη δύσκολη ώρα της καταστολής θα αποδειχθεί ο βαθμός συνείδησης του καθενός μας”.

Η μπροσούρα του Alfredo Cospito “Στην πηγή της θυματοποίησης” δεν έχει μόνο ενδιαφέρον από ιστορική άποψη, καθώς περιγράφει την κατάσταση και τον ξεπεσμό του αναρχικού κινήματος μετά το μακελειό της Πιάτσα Φοντάνα. Έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον γιατί, δυστυχώς, αντανακλά σε μεγάλο βαθμό τη νοοτροπία της θυματοποίησης που είναι διάχυτη στον ελληνικό αναρχικό χώρο.

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή…

Μιλώντας για το αντάρτικο πόλης στα χρόνια της μεταπολίτευσης κομβικό σημείο ήταν η δολοφονία του Χρήστου Κασίμη, μέλους του Ε.Λ.Α., το 1977 σε συμπλοκή με μπάτσους στις εγκαταστάσεις στο Ρέντη της γερμανικής εταιρείας A.E.G. κατά τη διάρκεια τοποθέτησης εμπρηστικών βομβών. Ακολουθεί η σύλληψη του Γιάννη Σερίφη, ο οποίος μιλάει για σκευωρία των διωκτικών αρχών και φρονηματική δίωξη.

Από το 1977 και για πολλά χρόνια η συντριπτική πλειοψηφία των συλληφθέντων, είτε επρόκειτο για “τρομοκρατική” δράση είτε για συγκρούσεις σε διαδηλώσεις, ακολουθούν τη γραμμή της σκευωρίας. Με απλά λόγια, “δεν έχω σχέση, διώκομαι για τις ιδέες μου, ήμουν περαστικός” (…). Αυτή η θυματοποιημένη υπερασπιστική γραμμή συνήθως αντιμετώπιζε την επιείκεια των δικαστικών αρχών, και οι περισσότεροι συλληφθέντες σύντομα αποφυλακίζονταν.

Το 1995, από τους 500 περίπου συλληφθέντες της κατάληψης του Πολυτεχνείου, μόλις οι 100-120 δήλωσαν αναρχικοί, ενώ οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους στις απολογίες τους έλεγαν ότι εγκλωβίστηκαν ή ότι πήγαν να καταθέσουν στεφάνι…

Το 1998 συλλαμβάνεται ο αναρχικός Νίκος Μαζιώτης για τη βόμβα στο υπουργείο Ανάπτυξης και αναλαμβάνει την ευθύνη. Η στάση του ενεργοποιεί μία μαχητική αλληλεγγύη, η οποία εκφράζεται εκτός από τις δημόσιες παρεμβάσεις (αφίσες, μικροφωνικές κ.λπ.) και με μία σειρά σχεδόν καθημερινών εμπρησμών (κυρίως πολυτελών αυτοκινήτων). Μέσα σε λίγους μήνες πραγματοποιούνται πάνω από 100 εμπρησμοί. Αυτό δημιουργεί ένα μούδιασμα στη μέχρι τότε επίσημη εμπροσθοφυλακή της αλληλεγγύης (αριστερά δίκτυα και επιτροπές αλληλεγγύης προσωπικοτήτων), η οποία δείχνει να είναι έξω από το γνωστό μοτίβο που ακολουθούσε το τρίπτυχο “συνήθης ύποπτος – σκευωρία – αθώος”. Ο λόγος είναι απλός. Παλιότερα η θυματοποιημένη στάση των συλληφθέντων παραχωρούσε έδαφος στην υπερασπιστική γραμμή “δίωξης ιδεών”, “καταστολής δικαιωμάτων”, “στοχοποίησης συνήθων υπόπτων” κ.ά. Έτσι προωθούνταν πιο πολύ η λογική της καταγγελίας του “αυταρχικού κράτους”, παρά η σύγκρουση και η επίθεση εναντίον του.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, οι περισσότεροι συλληφθέντες επέστρεψαν πάλι στην υπερασπιστική γραμμή της σκευωρίας.

Το 2002 πραγματοποιούνται οι συλλήψεις για τη 17 Νοέμβρη. Οι ρουφιανιές, οι καταδοτικές καταθέσεις και η συνεργασία με τους μπάτσους της πλειοψηφίας των συλληφθέντων αποτελούν μία μελανή σελίδα στην ιστορία της επαναστατικής βίας. Ο μόνος που διασώζει τη μνήμη και τη δράση της οργάνωσης είναι ο Δημήτρης Κουφοντίνας, ο οποίος αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη. Το ίδιο πράττει και ο Χρήστος Τσιγαρίδας μετά τις συλλήψεις για τον Ε.Λ.Α. (…).

Κατά τα άλλα, η θυματοποίηση είναι μια πανούκλα που εξαπλώνεται σε πολλές εκφράσεις του χώρου. Αν θυμάμαι καλά, το 2005 υπήρχε έξαρση επιθέσεων από μία παρέα φασιστών εκείνης της εποχής εναντίον συντρόφων στεκιών και καταλήψεων. Φυσικά, αυτές οι προκλήσεις δεν έμειναν αναπάντητες, και οργανώθηκαν εκτός από τις δημόσιες κινήσεις (αντιφασιστική πορεία) και αρκετές επιθέσεις, στέλνοντας τους φασίστες στο νοσοκομείο. Κι όμως, στη σφαίρα του δημόσιου λόγου, στις περισσότερες αφίσες, σε πολλά κείμενα, προβαλλόταν η θυματοποιημένη απεικόνιση της μισής αλήθειας. Θυμάμαι χαρακτηριστικά σε αφίσα γνωστής συλλογικότητας που κυκλοφορούσε υπήρχε μία λίστα με όλες τις επιθέσεις των φασιστών και καμία αναφορά στις επιθετικές ενέργειες από την πλευρά μας. Γενικά, η επικρατούσα αισθητική του δημόσιου λόγου ήταν ότι “οι φασίστες σκοτώνουν”, αλλά δεν λεγόταν κουβέντα για τις μαχητικές απαντήσεις που είχαν λάβει. Όλο αυτό εντασσόταν στη νοοτροπία της κατασκευής ενός θυματοποιημένου προφίλ που θύμιζε τη χριστιανική λογική, που υπαγορεύει ότι ο αδύναμος έχει το ηθικό πλεονέκτημα για την ενεργοποίηση της κοινωνικής συμπάθειας.

Παράλληλα, όμως, έχουμε και κάποιες περιπτώσεις με συλλήψεις επ’ αυτοφώρω (ληστεία τράπεζας, απόπειρα εμπρησμού οχημάτων Δημοτικής Αστυνομίας Φαλήρου) που οι συλληφθέντες ανέλαβαν την ευθύνη. (…)

Το 2010 έχουμε την ανάληψη ευθύνης τριών μελών της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς και τριών μελών του Επαναστατικού Αγώνα. Μία ανάληψη ευθύνης που δεν περιορίζεται σε κάποια συγκεκριμένη ενέργεια, που συνελήφθη π.χ. κάποιος επ’ αυτοφώρω, αλλά μία συνολική ανάληψη ευθύνης και στήριξη των ένοπλων οργανώσεων.

Αρχικά η πολιτική ανάληψη ευθύνης στηρίχτηκε από την πλειοψηφία του χώρου, αφού ήταν μία ξεκάθαρη ένδειξη συνέχισης του αγώνα παρά τις ποινικές συνέπειες και τα χρόνια φυλακής που περίμεναν τους συντρόφους. Πολύ σύντομα, όμως, υπήρξε μούδιασμα εντός του κινήματος από ένα κομμάτι το οποίο άρχισε να δείχνει ξεκάθαρα την προτίμησή του στους διωκόμενους που ακολουθούσαν τη γραμμή της σκευωρίας. Σύντομα κυριάρχησε πάλι η συνθηματολογία των διώξεων των πολιτικών φρονημάτων κ.ά. Αντίστοιχα, από κάποιους η επιλογή της ανάληψης πολιτικής ευθύνης χαρακτηρίστηκε ως οσιομαρτυρική στάση.

Στα δικαστήρια που ακολούθησαν, τόσο της Σ.Π.Φ. όσο και του Ε.Α., υπήρξε μία διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε αυτούς που ανέλαβαν την ευθύνη και αυτούς που ακολούθησαν μία διαφορετική υπερασπιστική γραμμή.

Εδώ είναι σημαντικό να εξηγήσω τι είναι η πολιτική ανάληψη ευθύνης. Η ανάληψη πολιτικής ευθύνης δεν είναι μία ηρωική πράξη, αλλά είναι μία πράξη συνέπειας σε όλα αυτά που υποστηρίζει κάποιος όταν έχει διαλέξει το αναρχικό αντάρτικο πόλης. Είναι αντιφατικό να κηρύττεις με τις πράξεις και τα λόγια σου τον πόλεμο μέχρις εσχάτων και τη στιγμή της σύλληψης να παρουσιάζεσαι ως θύμα.

Η ανάληψη ευθύνης είναι ένα διπλό μήνυμα. Ένα μήνυμα προς το κράτος, ότι οι φυλακές δεν λυγίζουν τους επαναστάτες, και ένα μήνυμα προς τους συντρόφους, ότι ο αγώνας συνεχίζεται όποιο κι αν είναι το κόστος. Η ανάληψη ευθύνης είναι ένα σινιάλο προς τους νέους αναρχικούς να στηρίξουν κι αυτοί το αναρχικό αντάρτικο πόλης, μαζί όμως με μία υπενθύμιση, ότι ο δρόμος για την επανάσταση είναι δύσβατος, κι αν τον διαλέξουμε, πρέπει να σηκώσουμε το τίμημα. Είναι το ηθικό πλεονέκτημα που έχουμε απέναντι στους νόμους και τις διώξεις τους, είναι η επιλογή να μην προδώσουμε τις αξίες μας και τους εαυτούς μας με αντάλλαγμα μία ευνοϊκότερη ποινή. (…)

Αυτό δεν σημαίνει ότι το κράτος δεν στήνει σκευωρίες. Όμως, η θυματοποιημένη νοοτροπία αρκετών αναρχικών να εμφανίζουν τους εαυτούς τους ως μόνιμο θύμα σκευωρίας συμπαρασύρει και τις πραγματικές σκευωρίες. Εδώ θυμάμαι περίπτωση ατόμου που το συνέλαβαν ασφαλίτες στη Θεσσαλονίκη σε ενέδρα δίπλα από όχημα σεκιούριτι με την τσάντα με τον εμπρηστικό μηχανισμό έτοιμο και δήλωνε ότι διώκεται για τις αναρχικές του ιδέες και δεν έχει καμία σχέση με την απόπειρα εμπρησμού. Με λίγα λόγια, η διόγκωση της χρήσης της σκευωρίας μετέδωσε το μικρόβιο της αμφισβήτησης της ειλικρίνειας σε όλες τις υποθέσεις των αναρχικών. Είναι σαν το παραμύθι με τον ψεύτη βοσκό. Όλοι πλέον αμφισβητούν την ειλικρίνεια ενός αναρχικού που συλλαμβάνεται και λέει ότι δεν έχει σχέση με την κατηγορία που του αποδίδεται, καθώς υποσυνείδητα ο καθένας σκέφτεται ότι “αρκετοί αναρχικοί το παίζουν άσχετοι”. Έτσι, σε περιπτώσεις πραγματικής σκευωρίας τα αντανακλαστικά του χώρου είναι ιδιαίτερα σκουριασμένα, καθώς επικρατεί έλλειψη αξιοπιστίας.

Κάποιος τώρα θα μπορούσε να ρωτήσει “δηλαδή η ανάληψη ευθύνης είναι η μόνη αξιοπρεπής στάση;”.

Όχι, δεν είναι η μόνη, αλλά σίγουρα είναι η πιο ξεκάθαρα επιθετική στάση απέναντι στο κράτος. Άλλωστε, η ανάληψη ευθύνης δεν είναι ούτε συμβόλαιο ούτε παράσημο που μας συνοδεύει σε όλη μας τη διαδρομή. Ο καθένας μας κρίνεται κάθε μέρα και ανάλογα με τη στάση του τιμάει ή ακυρώνει την επιλογή αγώνα που πήρε κάποτε.

Δεν πιστεύω στο αναρχόμετρο, αλλά θεωρώ ότι κάποια πράγματα πρέπει να τα υπερασπιζόμαστε.

Πρώτα απ’ όλα στις αναρχικές ένοπλες οργανώσεις υπάρχουν κάποιοι αξιακοί κώδικες, κάποιες αρχές και συμφωνίες. Μία από αυτές είναι η στάση που κρατάνε οι σύντροφοι της οργάνωσης σε περίπτωση σύλληψης. Βέβαια, η θεωρία από την πράξη συχνά έχουν απόσταση. Όταν όλα πάνε καλά σε μία οργάνωση, όλοι είναι στην πρώτη γραμμή. Όμως, ο άνθρωπος φαίνεται από το πώς τιμάει τις επιλογές του στα δύσκολα κι όχι στα καλά.

Όταν, λοιπόν, σε μία ομάδα έχει τεθεί το ζήτημα της ανάληψης ευθύνης και έχει συμφωνηθεί, αν μετά τη σύλληψη κάποιος κάνει πίσω, εκείνη τη στιγμή προδίδει τη συμφωνία, τις αρχές, τις ιδέες, την οργάνωση και τον ίδιο του τον εαυτό.

Παρ’ όλα αυτά, δεν θα είχα τόσο πρόβλημα αν κάποιος δεν σήκωνε το τίμημα και επέλεγε να σιωπήσει χωρίς να αναλάβει την ευθύνη, ξεκαθαρίζοντας όμως ότι δεν θέλει στήριξη από τον αναρχικό χώρο. Όμως, το θεωρώ ανέντιμο από τη μία να το παίξεις αγωνισταράς πίσω από γενικόλογες αναρχικές κορώνες και ταυτόχρονα να παραπονιέσαι ότι είσαι θύμα σκευωρίας.

Με την ανάληψη ευθύνης ουσιαστικά ενώνεις θεωρία και πράξη. Αντιστρέφεις τους όρους της ήττας μιας σύλληψης και τη μετατρέπεις σε ένα ακόμη ανοιχτό πεδίο μάχης. Γιατί τελικά στον πόλεμο με το κράτος, δεν υπάρχει μέση οδός… ή εχθρός της εξουσίας ή συμβιβασμένος. Γιατί σημασία δεν έχει αν συλληφθείς, αλλά αν παραδοθείς μέσα σου (…)».

το κείμενο σε 4σέλιδο PDF

Φυλακές Κορυδαλλού: Κείμενο μελών της ΣΠΦ-FAI/IRF για την πρόσφατη απόπειρα απόδρασης με ελικόπτερο

το κείμενο σε 2σέλιδο PDF

Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς

Ελεύθεροι πολιορκημένοι

Η φυλακή είναι ένας σταθμός στην πορεία των επαναστατών προς την ελευθερία. Είναι μια ενδιάμεση στάση, όχι όμως ένας τερματισμός.

Η εξουσία από τα μαθηματικά συχνά διαλέγει την αφαίρεση. Όπως αφαιρεί ζωές με βομβαρδισμούς στις εμπόλεμες ζώνες των ενεργειακών και γεωπολιτικών συμφερόντων της, όπως αφαιρεί απ’ το τοπίο των αστικών κέντρων τους πρόσφυγες, ενταφιάζοντάς τους σε απομακρυσμένα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως αφαιρεί τα ελάχιστα ψίχουλα της κακοπληρωμένης μισθωτής σκλαβιάς, χτυπώντας πιο βάναυσα το μαστίγιο σε σώματα που έχουν συνηθίσει τη ραχίτιδα, έτσι θέλει να αφαιρέσει από τον χάρτη όσους την αμφισβητούν, κλειδώνοντάς τους σε φυλακές…

Με αυτόν τον τρόπο, ένας αναρχικός επαναστάτης ζει την πιο μεγάλη αντίφαση. Αγωνίζεται για την ελευθερία κι όμως φλερτάρει με την αιχμαλωσία της φυλακής, αγαπά τόσο πολύ τη ζωή κι όμως ο θάνατος απ’ τους φρουρούς της εξουσίας θέλει να του στήσει καρτέρι.

Στα χρόνια που είμαστε στη φυλακή, τα βήματά μας συνήθισαν να μετριούνται ανάμεσα σε συρματοπλέγματα, τα μάτια μας αποστήθισαν κάθε εκατοστό των λίγων τετραγωνικών μέτρων του προαυλίου, όμως η σκέψη μας ποτέ δεν αιχμαλωτίστηκε απ’ τα κάγκελα.

Πώς να αφήσεις τον εαυτό σου να παραδοθεί, όταν αντικρίζεις απ’ τη μια τον προκλητικό πλούτο των ισχυρών της γης και απ’ την άλλη τα βουρκωμένα μάτια ενός παιδιού στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, απ’ τη μια τη μαφία των πολιτικών, των δικαστών και των δημοσιογράφων να λογαριάζουν τους ανθρώπους σαν ψείρες της γης κι απ’ την άλλη άντρες και γυναίκες να αυτοκτονούν απ’ τα αδιέξοδα της κρίσης, να ψάχνουν στα σκουπίδια για φαγητό, να κοιμούνται στους δρόμους, απ’ τη μια στρατιές χαρούμενων σκλάβων να θαμπώνονται από βιτρίνες και οθόνες μιας ψεύτικης ζωής κι απ’ την άλλη η κακή συντροφιά της μοναξιάς και της σιωπής να είναι ο μόνος τους συνοδοιπόρος.

Δεν έχουμε σκοπό να συνθηκολογήσουμε με την τυραννία της εξουσίας, ούτε να συνηθίσουμε να ζούμε σαν δούλοι.

Γνωρίζουμε ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται… ούτε παραχωρείται… Η ελευθερία ανθίζει απ’ το αίμα και τις θυσίες των αγώνων μας. Κι αν ακόμα μια φορά το πολυπόθητο ραντεβού μας με την ελευθερία αναβλήθηκε απ’ τη θρασυδειλία ενός πιλότου-πρώην αστυνομικού και το ελικόπτερο δεν έφτασε στον προορισμό του, αυτό δεν σημαίνει ότι θα παραδοθούμε…

Γνωρίζουμε πως η ανάκτηση της ελευθερίας μας θα γίνει μόνο μέσα από την επαναστατική βία, που θα επιτεθεί στο μονοπώλιο της σαδιστικής βίας της εξουσίας.

Μια ελευθερία που για εμάς ΤΑΥΤΙΖΕΤΑΙ με τη συνέχιση του αντάρτικου πόλης για την όξυνση του αναρχικού αγώνα. Μια ελευθερία που θα βαδίσει πάνω στα συντρίμμια του γερασμένου κόσμου και των μνημείων του… των φυλακών, των δικαστηρίων, των κοινοβουλίων, των αστυνομικών τμημάτων, των στρατοπέδων συγκέντρωσης, των εργαστηρίων του τεχνολογικού ολοκληρωτισμού…

Με τη σιγουριά και την αποφασιστικότητα εκείνων που θα τα παίξουν όλα για όλα για την απελευθέρωση, ξαναθέτοντας στο τραπέζι το δίλημμα… ‘Ελευθερία ή Θάνατος…’

Μια απόφαση… μαχόμαστε μέχρι το τέλος

Ποτέ μετανιωμένοι

Ποτέ ηττημένοι

Ο αγώνας συνεχίζεται…

Συντροφικούς χαιρετισμούς στην αναρχική – μέλος του Ε.Α. Πόλα Ρούπα

Τα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς – FAI/IRF
Πολύδωρος Γιώργος
Οικονομίδου Όλγα
Τσάκαλος Γεράσιμος
Τσάκαλος Χρήστος

[Φυλακές Κορυδαλλού] Χρήστος Τσάκαλος: “Η αέναη κίνηση προς την ελευθερία”

Λάβαμε στις 20 Φλεβάρη 2016:

Η αέναη κίνηση προς την ελευθερία…

“Είναι σα να παίζεις μια παρτίδα με σημαδεμένη τράπουλα… Ξέρεις ότι οι πιθανότητες είναι εναντίον σου αλλά συνεχίζεις να παίζεις… Για ποιον λόγο… μα για να συνεχιστεί το παιχνίδι… Και να βρεθούν κάποιοι άλλοι στο μέλλον να κερδίσουν την παρτίδα… Αυτή είναι η κληρονομιά μας…”

Στις 15 Φεβρουαρίου ξεκίνησε το δικαστήριο για το σχέδιο απόδρασης της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς. Συνολικά δικαζόμαστε 28 άτομα, μεταξύ των οποίων οι συγγενείς μας και άλλοι άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση με την υπόθεση.

Ως Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς έχουμε αναλάβει την ευθύνη για το σχέδιο απόδρασης και την υλικοτεχνική προετοιμασία του (όπλα, εκρηκτικά, ρουκέτες, κλεμμένα οχήματα) που βρέθηκαν στα κρησφύγετα της οργάνωσης.

Την απάντηση όμως στο τι μας οδήγησε στην απόφαση της απόδρασης, δε θα τη βρουν οι δικαστές κι οι μπάτσοι ούτε στα όπλα ούτε στα εκρηκτικά ούτε στα αποκρυπτογραφημένα μηνύματα που ανακάλυψαν.

Την απάντηση μπορεί να τη βρει ο καθένας αρκεί να αφουγκραστεί το κροτάλισμα των αλυσίδων που του φόρεσαν και τις βάφτισαν ελευθερία. Μια “ελευθερία” που αντάλλαξε τη ζωή μας με καλώδια, συσκευές και οθόνες… Μια “ελευθερία” που φορά τη μάσκα του χαρούμενου σκλάβου… Όμως τίποτα αληθινό δεν υπάρχει πίσω από τη μάσκα…

Η ζωή στραγγαλίζεται απ’ τον εκβιασμό της οικονομικής τυραννίας, τον κακοπληρωμένο ιδρώτα των εργασιακών κάτεργων, τα κλομπ, τα δακρυγόνα και τις σφαίρες της καταστολής…

Παράλληλα ο ουρανός βρέχει θάνατο με βόμβες που μετατρέπουν ολόκληρες χώρες σε μαζικούς τάφους, μικρά παιδιά ξεβράζονται νεκρά σε ακτές του Αιγαίου και χιλιάδες άνθρωποι ξεχνιούνται μέσα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης…

Την ίδια στιγμή το ψέμα γίνεται αλήθεια απ’ την προπαγάνδα των δημοσιογράφων, η τεχνολογία ελέγχει τις στιγμές και τα συναισθήματά μας, το θέαμα ντύνει φανταχτερά τη μοναξιά μας, και ο δυτικός άνθρωπος γίνεται θύτης και θύμα της αμνησίας του, καθώς ξέχασε τι σημαίνει να ζεις ελεύθερος. Αυτή είναι η απάντηση όχι μόνο στο γιατί να αποδράσει κανείς από τη φυλακή, αλλά και στο να γίνει δραπέτης από τη νόμιμη ζωή ενός υπηκόου…

Αυτές οι σκέψεις είναι ο ηθικός αυτουργός της απόδρασής μας. Αν μπορούσαμε, ακόμα και με τα νύχια θα σκάβαμε τους τοίχους για να αποδράσουμε και να ξεθάψουμε τα όπλα για την υπόθεση της ελευθερίας και της επανάστασης. Κι όσες απόπειρες κι αν αποτύχουν, όσα κεφάλια κι αν σπάσουν πάνω στα σίδερα της φυλακής, στο τέλος τα σίδερα θα λυγίσουν.

Γιατί τα αποθέματα δε μετριούνται ούτε σε όπλα ούτε σε εκρηκτικά αλλά στην πεποίθηση ότι αυτός ο κόσμος πρέπει να γκρεμιστεί, για να ανθίσει η ελευθερία.

Το πείσμα μας, το γνωρίζουν τόσο οι δικαστές όσο και οι μπάτσοι. Γι’ αυτό επέλεξαν να πάρουν όμηρους τους συγγενείς μας. Για να μας εκβιάσουν συναισθηματικά και να αποσπάσουν τη σιωπή μας. Όμως ανακωχή ανάμεσα σε εμάς και την εξουσία δε θα υπάρξει ποτέ…

Οι δικαστικές αρχές μέσα σε 10.000 σελίδες δικογραφίας, προσπαθούν να κάνουν πιο πειστικό το ψέμα τους και καλούν 20 μάρτυρες κατηγορίας (οι μισοί στελέχη της Αντιτρομοκρατικής) για να το επιβεβαιώσουν. Κατηγορούν τη μάνα μου, την Εύη (σύζυγο του αδερφού μου) και τον Χρήστο (αδερφό του συντρόφου Γ. Πολύδωρου) ως μέλη “της τρομοκρατικής οργάνωσης ΣΠΦ”.

Η καταδίκη τους έχει ήδη παραγγελθεί απ’ τα ανάκτορα της εξουσίας. Αυτό είναι το δείγμα της αλαζονείας μια εξουσίας που πιστεύει ότι παίζει δίχως αντίπαλο.

Αυτή η δίκη είναι μια σφυγμομέτρηση του αγώνα… Με λίγα λόγια, οφείλουμε να διακόψουμε βίαια την επέλαση μιας σιδερένιας καταστολής, που αφού δεν μπορεί να γονατίσει εμάς, χτυπάει τους δικούς μας ανθρώπους.

Όμως το στοίχημα δεν είναι μόνο να ανατρέψουμε το δικαστικό πραξικόπημα που μας εκβιάζει μέσα απ’ τις διώξεις των συγγενών μας, αλλά και να μεταφέρουμε το φόβο στα σπίτια του εχθρού. Εκεί που νομίζει ότι είναι άτρωτος. Κι αν ήδη αντηχούν οι ερπύστριες της καταστολής που προελαύνει… καιρός είναι να ακουστούν και τα δικά μας όπλα…

“Μια μέρα όλα θα πρέπει να παιχτούν κορώνα-γράμματα”, ενάντια σε όλα μας τα χθες της αναβολής, χωρίς δισταγμούς να σταθούμε απέναντι απ’ τους δήμιούς μας… ή αυτοί ή εμείς…

Η απουσία διαγράφει τους ανθρώπους… όμως υπάρχουν κι αυτοί που λείπουν στην εξορία ή σε ένα μετρημένο χιλιόμετρο “ελευθερίας” και είναι παρόντες στην καρδιά μας…

Άνθρωποι σαν την Αθηνά, την Εύη και τον Χρήστο… γιατί τελικά σήμερα το να παραμένεις Άνθρωπος είναι από μόνο του μια θαρραλέα πράξη…

Η μέρα μας θα έρθει…

Τσάκαλος Χρήστος – μέλος της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς/FAI

Αθήνα: Συζήτηση με τον Χρήστο Τσάκαλο στις Ραδιοζώνες Ανατρεπτικής Έκφρασης (31/1/2016)

Στις 31/1 πραγματοποιήθηκε στις Ραδιοζώνες Ανατρεπτικής Έκφρασης τηλεφωνική επικοινωνία με τον αναρχικό έγκλειστο σύντροφο Χρήστο Τσάκαλο, μέλος της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς, με ενημέρωση για το δικαστήριο για το σχέδιο απόδρασης που ξεκινάει στις 15/2, και συζήτηση για την οργάνωση του αναρχικού αγώνα, την άτυπη αναρχική ομοσπονδία, την ενδοκινηματική βία, τον απόηχο του Μαύρου Δεκέμβρη.

Το αρχείο της τηλεφωνικής επικοινωνίας με τον σύντροφο Χρήστο Τσάκαλο έχει ανέβει στο Ηχητικό Αρχείο του ραδιοφώνου, εδώ.

βλ. και αναμεταδόσεις Κυριακής 14/2

Ρέθυμνο | Μυτιλήνη: Διήμερο για τον ένοπλο αγώνα εντός ενός πολύμορφου αναρχικού κινήματος

Παρασκευή 12 & Σάββατο 13 Φεβρουαρίου 2016 18:00

Διήμερη εκδήλωση-συζήτηση με κεντρική θεματική τον ένοπλο επαναστατικό αγώνα μέσα σε ένα πολύμορφο αναρχικό κίνημα, που συνδιοργανώνεται από την Κατάληψη Παπαμιχελάκη 39 στο Ρέθυμνο (όπου θα πραγματοποιηθεί στον χώρο της κατάληψης) και από την Αναρχική Βιβλιοθήκη Τεφλόν στη Μυτιλήνη (όπου θα πραγματοποιηθεί στο κτίριο Χατζηγιάννη).

Θα παρέμβουν τηλεφωνικά οι έγκλειστοι σύντροφοι Χρήστος Τσάκαλος (μέλος της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς), Νίκος Μαζιώτης (μέλος του Επαναστατικού Αγώνα), Νίκος Ρωμανός, όπως και η έγκλειστη συντρόφισσα Όλγα Οικονομίδου (μέλος της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς).

Και τις δύο μέρες θα προβληθούν σχετικά ντοκιμαντέρ-ταινίες και θα ακολουθήσει συζήτηση.

Αφίσα Κρήτης:

Στο Ρέθυμνο, στην κατάληψη Παπαμιχελάκη, θα γίνει επίσης καφενείο για την κάλυψη δικαστικών εξόδων συντρόφισσας.

Αφίσα Λέσβου:

Στη Μυτιλήνη, στο κτίριο Χατζηγιάννη, θα βρείτε επίσης αντίτυπα από τις τελευταίες μπροσούρες των εκδόσεων «Μαύρη Διεθνής», τις οποίες έχει εκτυπώσει η Αναρχική Βιβλιοθήκη Τεφλόν και διαθέτει ήδη στον κατειλημμένο χώρο της (στην υπόγα της Γεωγραφίας).

Περισσότερες πληροφορίες:
Κατάληψη Παπαμιχελάκη 39 | Αναρχική Βιβλιοθήκη Τεφλόν

Πόρτο Αλέγκρε, Βραζιλία: Εκδήλωση για την κυκλοφορία μπροσούρας της ΣΠΦ

Στις 28 Γενάρη 2016 πραγματοποιήθηκε εκδήλωση στη Βραζιλία [στην Biblioteca KAOS του Πόρτο Αλέγκρε] για την παρουσίαση της μπροσούρας της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς με τίτλο «Μία συζήτηση μεταξύ αναρχικών», που είχε πρωτοκυκλοφορήσει στο Μεξικό τον Μάιο του 2012 απ’ το αναρχικό περιοδικό «Conspiración Ácrata».

Η μπροσούρα αυτή έχει κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής στα αγγλικά, ισπανικά, ιταλικά, πορτογαλικά και ελληνικά. Στην Ελλάδα εκδόθηκε σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων απ’ τις εκδόσεις «Μαύρη Διεθνής» με τον τίτλο «Αντικρατική Συνωμοσία» και σύντομα θα ανέβει σε ψηφιακή μορφή στο διαδίκτυο για να είναι διαθέσιμη.

Ακολουθεί ο πρόλογος που γράφτηκε για την έκδοση της μπροσούρας στη Βραζιλία.

Μια συζήτηση μεταξύ αναρχικών… είναι μία συζήτηση που ποτέ δεν τελειώνει… Πάντα προκύπτουν νέα ερωτήματα, νέοι προβληματισμοί, νέες αγωνίες, νέες σκέψεις, νέες προοπτικές. Άλλωστε η αναρχία δεν έχει έτοιμες συνταγές για έναν νέο κόσμο. Και αυτή είναι η δύναμή της. Η αναρχία είναι το διαρκές ταξίδι προς την ελευθερία. Μακριά από δόγματα και ιδεολογικές περιφράξεις, η αναρχία είναι το ζωντανό βίωμα της επανάστασης που δεν τελειώνει ποτέ. Όσο συνεχίζεται το ταξίδι, συνεχίζεται και η συζήτηση. Μία συζήτηση που δεν αποτυπώνεται απλά στις σελίδες κάποιου βιβλίου, ούτε φλυαρεί ακίνδυνα σε συνελεύσεις που αναπαράγουν τον εαυτό τους. Μία συζήτηση που σπάει την ακινησία του διαννοουμενισμού και εκφράζεται μέσα από πράξεις. Μία συζήτηση που λειτουργεί ως πυροκροτητής χειρονομιών, γεγονότων, συνωμοσιών, καταστάσεων, ανατροπών…

Η μπροσούρα «Μία συζήτηση μεταξύ αναρχικών» κυκλοφόρησε πρώτη φορά τον Μάιο του 2012 στο μεξικάνικο αναρχικό περιοδικό «Conspiración Ácrata». Μέχρι στιγμής έχει εκδοθεί στα ισπανικά, στα αγγλικά, στα ιταλικά, στα πορτογαλικά και στα ελληνικά.

Ήταν μία νοητή συνάντηση ανάμεσα στα φυλακισμένα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς και των συντρόφων απ’ το Μεξικό με σκοπό, να ανταλλαχθούν εμπειρίες, να μοιραστούν προβληματισμοί, να αναπτυχθούν σκέψεις και να σχεδιαστούν νέες δράσεις…

Η συζήτηση ανοίχτηκε γύρω απ’ τις συνθήκες στην φυλακή, τα πρώτα χρόνια δράσης της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς, την αναρχομηδενιστική τάση, την Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία (F.A.I.), την πολιτική ανωνυμία, τα διεθνή καλέσματα δράσης, κ.ά.

Επίσης, τέθηκε το ζήτημα της ιδιομορφίας της κάθε γλώσσας και της σύγχυσης που δημιουργείται στους αναρχικούς κύκλους διεθνώς, καθώς οι ίδιες λέξεις σε άλλες χώρες έχουν διαφορετικό πολιτικό περιεχόμενο. Συχνά, λοιπόν, βρισκόμαστε χαμένοι στη μετάφραση, καθώς οι λέξεις ανάλογα με την ιστορία της κάθε χώρας κουβαλούν διαφορετικές μνήμες. Π.χ. οι λέξεις «επανάσταση», «αντάρτικο πόλης», «ένοπλος αγώνας» σε μερικές χώρες ταυτίζονται με τις μαρξιστικές-λενινιστικές οργανώσεις.

Όλα αυτά συμβάλλουν στην επιθυμία να δημιουργηθούν διεθνή σταυροδρόμια επικοινωνίας και συνάντησης μεταξύ των αναρχικών.

Αυτή είναι μία ελάχιστη συμβολή στην απόπειρα συγκρότησης μίας Αναρχικής Διεθνούς που θα θέσει σε κίνηση το στοίχημα της διεθνιστικής αναρχικής πρακτικής θεωρίας.

Γιατί η αναρχία ή θα είναι μία διεθνής συνωμοσία για την ανατροπή της αυτοκρατορίας της εξουσίας ή αλλιώς δεν θα υπάρχει…

Σκοπός τέτοιων εκδόσεων, όπως το «Μία συζήτηση μεταξύ αναρχικών», δεν είναι να δείξουν το δρόμο ή να διδάξουν την «επανάσταση». Σκοπός τους είναι να κάνουν τις λέξεις και τα νοήματα να ξεχυθούν στο δρόμο, εκεί που γράφεται η ιστορία… Άλλωστε, η επιθυμία μας ήταν και είναι να δημιουργήσουμε μία πραγματική συζήτηση, όχι μόνο μεταξύ όσων συμφωνούμε, αλλά και αυτών που εκφράζουν μία διαφορετική τάση της αναρχίας. Όχι για να βγει ένα καταστατικό μέσα απ’ το χωνευτήρι της διαφορετικότητας, αλλά γιατί μόνο μέσα απ’ την διαφωνία γεννιέται η εξέλιξη.

Η αναρχία, έτσι όπως την εκφράζουμε εμείς, είναι ζωντανή κι επικίνδυνη, όχι όταν θεωρείται αλάνθαστη και οριστική, αλλά όταν επιζητεί την σύγκρουση με άλλες τάσεις, είτε για να μπορέσει να ξεπεράσει αυτήν τη διαλεκτική διαμάχη και να βγει πιο δυνατή, είτε για να αναστοχαστεί και για να αναδημιουργηθεί εμπλουτισμένη με νέες σκέψεις και αξίες. Άλλωστε, η ίδια μας η ζωή είναι ένας πόλεμος εν υπνώσει…

Μέσα από τέτοιες διαδικασίες, μπορούμε να προωθήσουμε την Διεθνή των αναρχικών της πράξης και να συγκροτήσουμε ένα δίκτυο πυρήνων άμεσης δράσης που θα επιτεθούν στην κοινωνική μηχανή, ανταλλάσσοντας εμπειρίες, γνώσεις, πληροφορίες χτυπώντας την αυτοκρατορία της εξουσίας… Η πρακτική θεωρία χαμογελά… για την Αναρχία.

Τσάκαλος Χρήστος
Μέλος της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς-F.A.I.
04-12-2015

Φυλακές Κορυδαλλού: Κείμενο του μέλους της ΣΠΦ Χρήστου Τσάκαλου για τη δίκη του Σχεδίου Φοίνικας [διορθωμένο]

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΤΣΑΚΑΛΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ 4Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ Σ.Π.Φ

«ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝ ΠΙΑΣΤΕΙΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΣ, ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΑΔΟΘΕΙΣ»

Το «Σχέδιο Φοίνικας», για το οποίο δικαζόμαστε σε αυτήν τη δίκη, ήταν μια διεθνής πρόταση συντονισμού αναρχικών επιθέσεων που ξεκίνησε το 2013.

Ως αναρχικοί αντάρτες πόλεων, έχουμε μία διεθνιστική αντίληψη για την αναρχία. Από τις εκρήξεις και τις φωτιές στην Αθήνα, μέχρι τα οδοφράγματα και τις μολότωφ στο Σαντιάγο, ανιχνεύουμε αυθεντικές στιγμές του αναρχικού πολέμου.

Το «Σχέδιο Φοίνικας», οι προτάσεις της FAI (Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας), όπως και το πρόσφατο κάλεσμα του «Μαύρου Δεκέμβρη» εκφράζουν την επιθυμία να ενώσουμε αυτές τις στιγμές, να τις συντονίσουμε και να τις κάνουμε πιο οργανωμένες, πιο επικίνδυνες, πιο βίαιες, πιο απελευθερωτικές…

Γιατί η δυναμική προοπτική του αναρχικού αγώνα βρίσκεται στην οργάνωση και στη διεθνοποίησή του.

Εκεί που σύντροφοι και συντρόφισσες, που μιλάνε άλλες γλώσσες και έχουν διαφορετικά βιώματα και εμπειρίες, μοιράζονται το ίδιο πάθος για την ένοπλη καταστροφή της παγκόσμιας αυτοκρατορίας της εξουσίας.

Εκεί θέλουμε να βρεθούμε, στον πυρήνα της αναρχικής πράξης που η συνείδηση συναντά την πράξη, η ζωή το συναίσθημα και η ελευθερία τον άνθρωπο.

Η ονομασία του «Σχεδίου Φοίνικας» προήλθε από την επιθυμία να αναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες της καταστολής το αναρχικό αντάρτικο πόλης στην Ελλάδα. Είναι η αντίστροφη πορεία της φωτιάς προς τη στάχτη που εκφράστηκε με επιθέσεις στο Μεξικό, στη Χιλή, στην Αγγλία, στη Γερμανία, στην Ιταλία, στην Τσεχία, στη Ρωσία, στην Ινδονησία…

Στην Ελλάδα η Σ.Π.Φ και η F.A.I χτύπησαν με βόμβες τη διευθύντρια των φυλακών Κορυδαλλού, τον αρχιφύλακα των φυλακών Ναυπλίου, τον πρώην διοικητή της Αντιτρομοκρατικής, τον Ειδικό Εφέτη Ανακριτή κατά της Τρομοκρατίας.

Για τις 3 πρώτες ενέργειες δικαζόμαστε σε αυτό το δικαστήριο. Αυτή είναι η 4η κατά σειρά δίκη εναντίον της Σ.Π.Φ.

Με μία βασική διαφορά. Οι τρεις προηγούμενες δίκες ήταν για δράσεις της οργάνωσης πριν τη σύλληψή μας. Τώρα αυτό το δικαστήριο διεκδικεί την πρωτοτυπία να μας δικάζει για αναρχικές δράσεις που πραγματοποιήθηκαν ενώ εμείς ήμασταν ήδη στη φυλακή.

Σε αυτόν τον ενάμιση χρόνο της δίκης παρέλασαν ως μάρτυρες κατηγορίας μπάτσοι, πυροτεχνουργοί, στελέχη της αντιτρομοκρατικής, «θύματα» των αναρχικών επιθέσεων, διαβάστηκαν εκθέσεις πραγματογνωμοσύνης, επιδείχθηκαν βίντεο από την έκρηξη παγιδευμένου φακέλου, όμως νομικά κανείς δεν μπόρεσε να συνδέσει ή έστω να κατασκευάσει ένα στοιχείο που να δείχνει τον ρόλο του πυρήνα φυλακής της Σ.Π.Φ με το Σχέδιο Φοίνικας…

Αν ο ρόλος της δικαιοσύνης και των δικαστών είναι να προστατεύουν την εξουσία, ο ρόλος των αντάρτικων οργανώσεων είναι να διατηρούν τη συνωμοτικότητά τους και να μη δίνουν καμία πληροφορία στον εχθρό.

Έτσι, εισαγγελείς και ανακριτές έφτιαξαν το κατηγορητήριο για αυτήν τη δίκη με βάση ένα συλλογικό κείμενο της οργάνωσης από τη φυλακή που χαιρέτιζε και στήριζε την πρώτη βομβιστική επίθεση εναντίον της διευθύντριας των φυλακών Κορυδαλλού από τον πυρήνα της Σ.Π.Φ Sole – Baleno/Συμμορίες Συνείδησης.

Στο κείμενο αυτό, μάλιστα, μιλήσαμε με το συλλογικό «εμείς», γράφοντας «οργανώσαμε, σχεδιάσαμε, συνεχίζουμε», τονίζοντας το αδιαίρετο της οργάνωσης και της αμετανόητης επιθυμίας μας να στηρίξουμε και να συνεχίσουμε το αναρχικό αντάρτικο πόλης.

Οι εισαγγελείς και οι ανακριτές θέλησαν με έναν αλχημιστικό τρόπο να αποδώσουν κυριολεκτικά το συλλογικό «εμείς» που χρησιμοποιήσαμε και, με οδηγό αυτό το κείμενο, έστησαν όλη τη δίκη.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η δικαιοσύνη δοκιμάζει να μας λογοκρίνει και να μας δικάσει με βάση τα κείμενα που έχουμε δημοσιεύσει. Έχουν προηγηθεί άλλα δύο δικαστήρια για δύο κείμενά μας με την κατηγορία για προτροπή σε τέλεση βίαιων ενεργειών.

Δεν θα σταθώ όμως στο νομικό κομμάτι… αναρχικοί είμαστε και όχι δικηγόροι… Όλα αυτά αναφέρονται για να αποκρυπτογραφηθούν οι πραγματικές προθέσεις της εξουσίας.

Γιατί αυτό που επιδιώκουν δικαστές και μπάτσοι είναι να φορέσουν φίμωτρο στην οργάνωση, να καταστείλουν την παρουσία μας μέσα στη φυλακή, να απαγορεύσουν τα κείμενα που δημοσιεύουμε από τα κελιά μας, να λογοκρίνουν την πολεμική που εκτοξεύουμε ενάντια στο σύστημα, να κόψουν τις γέφυρες επικοινωνίας με τους συντρόφους μας έξω, να μας απομονώσουν και να κάνουν τον φόβο να κυβερνήσει, καθώς κάθε κείμενο θα σημαίνει επιπλέον χρόνια φυλακής.

Βέβαια, εξαιτίας των ήδη μακροχρόνιων ποινών μας (από 25 έως 80 έτη), αυτές οι κατασταλτικές μεθοδεύσεις με μία πρώτη ματιά δεν φαίνεται να έχουν καμία ιδιαίτερη αξία (που βέβαια, και να είχαν, αυτό δεν θα άλλαζε τη στάση μας και δεν θα υποχωρούσαμε ούτε ένα χιλιοστό απέναντι στους δικαστικούς εκβιασμούς).

Με εξαίρεση τις περιπτώσεις του Γεράσιμου Τσάκαλου, της Όλγας Οικονομίδου, του Γιώργου Πολύδωρου και του Θεόφιλου Μαυρόπουλου, που οι νέες υποδικίες χρησιμοποιήθηκαν για να παρατείνουν την προφυλάκισή τους και να μην αποφυλακιστούν λόγω λήξης 18μήνου, για τους υπόλοιπους από εμάς δεν υπήρχε καμία διαφορά καθώς τα επιπλέον χρόνια φυλακής συγχωνεύονται όλα στα 25 χρόνια. Όμως ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες. Εφαρμόζοντας εναντίον της Σ.Π.Φ τις πρώτες διώξεις για πολιτικά κείμενα, οι δικαστές εισάγουν καμουφλαρισμένα την αστυνομία σκέψης και σε άλλες περιπτώσεις αναρχικών.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του αναρχικού Παναγιώτη Μιχαλάκογλου, που ο ανακριτής απέρριψε την αίτηση αποφυλάκισής του εξαιτίας ενός αναρχικού κειμένου που είχε γράψει και είχε αναρτηθεί στο διαδίκτυο. Και αυτή δεν είναι η μοναδική περίπτωση.

Προφανώς μου είναι τελείως άχαρο να μιλάω για μεθοδεύσεις του κράτους τη στιγμή που το μόνο που με ενδιαφέρει είναι η συνέχιση του αναρχικού αντάρτικου πόλης.

Όμως η ανάλυση των σχεδιασμών του εχθρού, του κράτους, της αστυνομίας, των δικαστών, είναι απαραίτητη για όποιον προετοιμάζεται να τους πολεμήσει.

Όπως οι πρώτοι περιοριστικοί όροι που επεβλήθησαν σε κατηγορούμενους για τη Σ.Π.Φ, με απαγόρευση επικοινωνίας μεταξύ τους και εισόδου τους σε σχολές, έστρωσαν το έδαφος για την επιβολή εξορίας και τον μετρητή του ενός χιλιομέτρου ελευθερίας σε συγγενείς μου, έτσι και τώρα οι διώξεις πολιτικών κειμένων είναι ο πρόλογος για τις δηλώσεις μεταμέλειας και τη δημόσια αποκήρυξη του ένοπλου αγώνα που θα ζητηθούν στο μέλλον.

Ακολουθώντας το παράδειγμα της Ιταλίας από τα μολυβένια χρόνια, η εξουσία γνωρίζει πως η πραγματική ήττα για το αντάρτικο πόλης δεν έρχεται με τις συλλήψεις αλλά με την παράδοση, με την ανακωχή από τη μεριά μας. Όπως έλεγε κι ο στίχος από ένα ποίημα:«Δεν είναι το ζήτημα να πιαστείς αιχμάλωτος, το ζήτημα είναι να μην παραδοθείς…».

Διώκοντας στην αρχή τα κείμενα, στήνοντας δικαστήρια όπως αυτό εδώ για μια πολιτική δήλωση, είναι σίγουρο ότι στη συνέχεια θα δοκιμαστεί η δημόσια δήλωση αποκήρυξης του αντάρτικου πόλης ως προϋπόθεση για άδειες και αποφυλακίσεις πολιτικών κρατουμένων.

Φυσικά, η πανούκλα των νόμων που εφαρμόζεται αρχικά εναντίον της Σ.Π.Φ δεν πρόκειται να περιοριστεί. Αντίθετα, θα εξαπλωθεί ως επιδημία και θα επιδιώξει να χτυπήσει κάθε πτυχή της αναρχικής δράσης με ποινικές διώξεις για ανατρεπτικό περιεχόμενο εντύπων, αφισών, εκδηλώσεων… Όλα αυτά στα πλαίσια της προτροπής σε βίαιες ενέργειες.

Ήδη ο αντιτρομοκρατικός νόμος έχει στήσει το δόκανο… Με τις διατάξεις του, προκαλεί μία ομίχλη καταστολής, αναφέροντας «όποιος στηρίζει ηθικά τις τρομοκρατικές οργανώσεις, μπορεί να εκδιωχθεί και ο ίδιος…». Ποιο είναι το κριτήριο της ηθικής στήριξης; Για τους εκπροσώπους του νόμου και της τάξης ίσως και μια αφίσα ή μια εκδήλωση μπορεί να θεωρηθεί ηθική υποστήριξη στους «τρομοκράτες». Κι αν αυτά φαίνονται εικόνες από ένα μακρινό μέλλον, αντιστοιχούν στην πραγματικότητα που βιώνουν τώρα πολιτικοί κρατούμενοι.

Στις Η.Π.Α ο ακτιβιστής Έρικ ΜακΝτέιβιντ καταδικάσθηκε σε 20 χρόνια φυλακής, όταν συνελήφθη εξαιτίας πληροφοριοδότριας του FBI. Ο Έρικ δεν κατηγορήθηκε ποτέ για κάποια πράξη αλλά για την πρόθεσή του, σύμφωνα με την πληροφοριοδότρια, να σαμποτάρει υποδομές του συστήματος λεηλασίας της φύσης. Η κατηγορία που του κόστισε 20 χρόνια φυλακής ήταν «η σκέψη τέλεσης κακουργήματος».

Στη Γερμανία ο Thomas Meyer-Falk, που καταδικάστηκε για ανατρεπτικές πράξεις, παραμένει στη φυλακή για πολλά χρόνια μετά τη λήξη της ποινής του, καθώς η σωφρονιστική υπηρεσία έκρινε ότι δεν έχει μετανιώσει για τις επαναστατικές του ιδέες και εφάρμοσε εναντίον του την «αόριστη παράταση της κράτησής του».

Με το ίδιο πρόσχημα απορρίπτουν την αποφυλάκιση του αναρχικού Marco Camenisch, που κρατείται πάνω από 20 χρόνια στη φυλακή για αναρχική δράση.

Στην Ιταλία, πριν λίγα χρόνια, οι αστυνομικο-δικαστικές αρχές πραγματοποίησαν την κατασταλτική επιχείρηση με το ευφάνταστο όνομα «ευτολμία» (Ardire) εναντίον της αναρχικής ιστοσελίδας Culmine, επειδή δημοσίευε αναρχικά κείμενα και προκηρύξεις (ανάμεσά τους και αναλήψεις ευθύνης της FAI και της Σ.Π.Φ).

Στην Ελλάδα το Συμβούλιο της Φυλακής αρνήθηκε να χορηγήσει την άδεια που δικαιούνταν ο αντάρτης πόλης της 17Ν Δημήτρης Κουφοντίνας, γράφοντας στο αιτιολογικό της απόρριψης, ανάμεσα στα άλλα, ότι έχει υποστηρίξει δημόσια με δηλώσεις και κείμενά του τη Σ.Π.Φ και τον Επαναστατικό Αγώνα (στο έγγραφο γράφουν ΕΛΑ, αλλά πιθανότατα εννοούν τον ΕΑ).

Στη δημοκρατία η ελευθερία του λόγου φτάνει ως εκεί που δεν αμφισβητείται η εξουσία. Όμως ελευθερία με μέτρο δεν υπάρχει…

Επέλεξα να μιλήσω για τη στρατηγική του κράτους, των δικαστών και της αστυνομίας γιατί θεωρώ ότι είναι αναγκαίο να μπορούμε να αναλύουμε τον εχθρό, να αντιλαμβανόμαστε τις κινήσεις του, να εκτιμάμε τις προθέσεις του για να τον χτυπάμε όσο πιο δυνατά μπορούμε. Ζούμε στον καιρό των διαπιστώσεων. Όλοι γνωρίζουν, αλλά λίγοι αντιδρούν. Οι αλχημείες της καταστολής και της δικαιοσύνης δεν αναφέρονται εδώ για να δημιουργήσουν φόβο στους νέους συντρόφους. Ούτε για να εφευρεθούν υπερασπιστικές γραμμές που εξαντλούνται στην καταγγελία της αυθαιρεσίας των διωκτικών μηχανισμών. Ούτε για να εφαρμοστούν οι τακτικές της πολιτικής οπισθοχώρησης.

Το αντίθετο.

Όλα αυτά που αναφέρθηκαν δεν είναι κάποιο βραχυκύκλωμα του συστήματος. Είναι οι δομικές λειτουργίες του και ο πυρήνας του, που διατάζει την εξόντωση των εχθρών του καθεστώτος. Δεν υπάρχουν ελιγμοί, αλλά και να υπήρχαν δεν θα τους διαλέγαμε.

Όποιος θέλει να είναι αναρχικός, πρέπει να κάψει τις γέφυρες πίσω του και να μην περιμένει καμία επιείκεια από τον αντίπαλο. Όπως δεν δείχνουμε και εμείς καμία μεταμέλεια απέναντι στην εξουσία ακόμα κι όταν φυλακίζει τα χρόνια μας.

Εγκαταλείποντας τη νομική άμυνα της «αθωότητας» ή της «ανυπαρξίας στοιχείων» διαλύουμε τις ψευδαισθήσεις…

Στον αγώνα για την ελευθερία δεν υπάρχουν ημίμετρα ούτε η μέση οδός… Στον αγώνα για την ελευθερία ούτε ο θάνατος ούτε η φυλακή πρέπει να μπαίνουν εμπόδιο…

Το δίλημμα είναι ξεκάθαρο…

«Ή στην επίθεση ή στον καναπέ…»

Τσάκαλος Χρήστος
Μέλος της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς – FAI
08/01/2016

Ρέθυμνο: Βιβλιοπαρουσίαση-συζήτηση στην Κατάληψη Παπαμιχελάκη 39

Σάββατο 21 Νοέμβρη, 18:30

Βιβλιοπαρουσίαση

«Το γέλιο του νερού» της Αθηνάς Τσάκαλου. Τηλεφωνική παρέμβαση από τη συγγραφέα.

Συζήτηση

Σχετικά με τις διώξεις συγγενών της Ε.Ο. ΣΠΦ και τις ειδικές συνθήκες κράτησης. Τηλεφωνική παρέμβαση από Χρήστο Τσάκαλο και Εύη Στατήρη.

Θα ακολουθήσει μπαρ οικονομικής ενίσχυσης πολιτικών κρατουμένων.

Κατάληψη Παπαμιχελάκη 39
Παλιά Πόλη Ρεθύμνου (Κρήτη)