Tag Archives: Άττικα

[Φυλακές των ΗΠΑ] Σύνοψη κινητοποίησης κρατουμένων από 9η Σεπτέμβρη

Η κινητοποίηση κρατουμένων κατά της σκλαβιάς του εγκλεισμού, που ξεκίνησε συντονισμένα την 9η Σεπτέμβρη 2016 στις ΗΠΑ, έχει εξαπλωθεί τόσο σε ανδρικές όσο και σε γυναικείες φυλακές των περισσότερων πολιτειών – από την Αλαμπάμα (με καθολική συμμετοχή των αιχμαλώτων στην απεργία εντός της φυλακής Χόλμαν), τη Φλόριντα (με εκτεταμένες ταραχές κρατουμένων), τη Λουϊζιάνα, τη Βιρτζίνια, την Τζώρτζια, το Τέξας, τη Βόρεια και τη Νότια Καρολίνα, το Οχάιο, την Ιντιάνα, το Κάνσας, το Μίσιγκαν, τη Μινεσότα, τη Νεμπράσκα, το Όρεγκον, την Καλιφόρνια και τη Χαβάη, μέχρι και την Αλάσκα. Αλλά κι εκτός αμερικανικής επικράτειας δεκάδες κρατούμενοι σ’ ένα από τα στρατόπεδα του διαβόητου Γκουαντάναμο (στην Κούβα) διεξάγουν απεργία πείνας διαμαρτυρόμενοι για την επ’ αόριστον αιχμαλωσία τους. Επιπλέον, κρατούμενοι/ες από άλλες γωνιές της Γης (π.χ. Μεξικό, Καναδά, Ελλάδα) έχουν ήδη ανταποκριθεί στο κάλεσμα.

Στις φυλακές των ΗΠΑ η αρχή έγινε πριν καν ξημερώσει 9 του Σεπτέμβρη, με εξέγερση εκατοντάδων κρατουμένων που έβαλαν φωτιές σε δύο κολαστήρια διαφορετικών πολιτειών (Νεμπράσκα και Φλόριντα).

Παρότι δεν υπάρχει ακόμη πλήρης εικόνα από μέσα, εκτιμάται πως χιλιάδες αιχμαλώτων ανά τις ΗΠΑ έχουν κατέβει σε απεργία. Ανταποκρίσεις δραστηριοποίησης εντός και εκτός των τειχών πληθαίνουν μέρα τη μέρα. Βασικές (αλλά όχι μοναδικές) πηγές ενημέρωσης, στ’ αγγλικά, εδώ: 1, 2, 3.

Μέχρι στιγμής η δράση αιχμαλώτων περιλαμβάνει από μαζικές απεργίες πείνας, ολική ή μερική αποχή απ’ τα μεροκάματα, κατάληψη πόστων δουλείας από απεργούς για εξασφάλιση της παράλυσης εργασιών, άρνηση συμμόρφωσης στα καθήκοντα λειτουργίας των φυλακών, ταραχές και συγκρούσεις με ανθρωποφύλακες, μέχρι ταμπούρωμα μέσα σε κοιτώνες, πυρπολήσεις και βανδαλισμούς ολόκληρων πτερύγων.

Επιπλέον, στην πολιτεία της Νεμπράσκα έγινε ντου σε τρεις ανθρωποφύλακες από κρατούμενο οπλισμένο με αυτοσχέδιο μαχαίρι.

Στο κολαστήριο Κινρός της πολιτείας του Μίσιγκαν εκατοντάδες αιχμάλωτοι πραγματοποίησαν πορεία εντός της φυλακής για τα 45 χρόνια μετά την αιματηρή εξέγερση στη φυλακή Άττικα. Αμέσως μετά, πάνω από εκατό κρατούμενοι υπέστησαν πειθαρχική μεταγωγή σε άλλες φυλακές, πράγμα που πυροδότησε αναταραχή με σπασίματα και πυρπολήσεις. Την ίδια μέρα ξαναμπήκε φωτιά στη φυλακή κι έγινε μια απόπειρα απόδρασης.

Στις ΗΠΑ (όπως και αλλού) οι μαχόμενοι/ες κρατούμενοι/ες στηρίζονται στην αλληλεγγύη απ’ έξω. Ακόμα περισσότερο τώρα, που η καταστολή έχει χτυπήσει με ποικίλους τρόπους: από μεταφορά εμπλεκομένων σε απομόνωση, μαζικές μεταγωγές κρατουμένων σε άλλες φυλακές, καθολικό κλείδωμα κελιών, στέρηση οποιασδήποτε επικοινωνίας με τον έξω κόσμο, απειλές σωφρονιστικών υπαλλήλων σε μία περίπτωση ότι θα ανοίξουν πυρ και θα αμολήσουν σκυλιά κατά κρατουμένων, βίαιες έρευνες σε κελιά, λοιπούς τραμπουκισμούς και τιμωρίες για ψύλλου πήδημα, μέχρι εφόδους σε φυλακές από ειδικά κομάντο για αποκατάσταση της τάξης.

Κινητοποιήσεις κρατουμένων μαίνονται κι αλλού στον κόσμο, από την Ελλάδα (π.χ. γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού, ανδρικές φυλακές Τρικάλων) έως την Αυστραλία (π.χ. φυλακές ανηλίκων στη Μελβούρνη). Επίσης, σε φυλακή της Γαλλίας δεκάδες κρατούμενοι λέγεται πως κλέψανε κλειδιά από έναν αρχιφύλακα, ανοίξανε όλα τα κελιά και ξεχύθηκαν σε μαζικούς βανδαλισμούς, πυρπολώντας κι ένα κτήριο.

Εξάρχεια: Προβολή σχετικά με την εξέγερση στη φυλακή Άττικα το 1971

Την Παρασκευή 16 Σεπτέμβρη 2016, στις 20:00, θα γίνει προβολή της ταινίας «ATTICA» στην κατάληψη Ζαΐμη 11. Θα ακολουθήσει κουβέντα και καφενείο.

Αναρχικός Μαύρος Σταυρός
πυρήνας έμπρακτης αναρχικής αλληλεγγύης
abcsolidaritycell.espivblogs.net

Κομοτηνή: 3ήμερο Αλληλεγγύης & Μνήμης

16/09, Παλιά Νομική
-ώρα 18:00, μικροφωνική αλληλεγγύης στα συντρόφια της FAI Ιταλίας

17/09, Κεντρική Πλατεία Κομοτηνής
-ώρα 18:00, μικροφωνική αλληλεγγύης στον αγώνα των κρατουμένων στις ΗΠΑ
-ώρα 21:00, προβολή βίντεο για τις φυλακές Attica στο αναρχικό στέκι Utopia A.D.

18/09, Κεντρική Πλατεία Κομοτηνής
-ώρα 17:00, αντιφασιστική πορεία μνήμης για τον Παύλο Φύσσα

[Φυλακές Κορυδαλλού] Μέλη ΣΠΦ: «Non serviam»

λάβαμε στις 12 Σεπτέμβρη 2016

NON SERVIAM – ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΥΠΗΡΕΤΗΣΩ

“Χειρότερη κι απ’ την υποδούλωση είναι η συνήθειά της…”

Η ζωή στο σύγχρονο πολιτισμένο κόσμο είναι μια σύνθεση ψευδών αναπαραστάσεων, ψευδών σχημάτων, ψευδών τύπων. Τύπων που καθορίζουν την οικογενειακή μας διαπαιδαγώγηση, τη μόρφωση μας, την επαγγελματική μας σταδιοδρομία, τις σχέσεις μας, τα συναισθήματα μας, τα χαμόγελα ή τα δάκρυα μας. Σχημάτων που ευνουχίζουν το εύρος της αντίληψης μας ώστε η σκέψη μας να κατευθύνεται σε ένα κυλιόμενο διάδρομο μονής κατεύθυνσης. Αναπαραστάσεων που μεταμφιέζουν τις λειτουργίες και τις παθογένειες του συστήματος ώστε να βλέπουμε τη ζωή να εκτυλίσσεται μονάχα στο παλκοσένικο προκειμένου να μην αναρωτιόμαστε ποτέ τι κρύβεται στο παρασκήνιο. Έτσι λοιπόν οι χιλιάδες αυτοκτονίες απελπισμένων οφειλετών είναι μια ακόμα στατιστική των δυσάρεστων επιπτώσεων της οικονομικής κρίσης, η εξαθλίωση του λεγόμενου τρίτου κόσμου ένα ατυχές γεγονός τις πληγές του οποίου επουλώνουν φιλανθρωπικές οργανώσεις, οι αμέτρητοι νεκροί των σύγχρονων σταυροφοριών, τα άτυχα θύματα του παραλογισμού του πολέμου και οι σκλάβοι-κατάδικοι στις αμερικάνικες φυλακές είναι απλώς αντικοινωνικά στοιχεία που προσφέρουν κοινωνικές υπηρεσίες στη Δημοκρατία.

Η φυλακή από μόνη της είναι εξορία από τη ζωή. Είναι μη-τόπος και μη-χρόνος που βρίσκεται πίσω από το παραβάν της καθώς πρέπει κοινωνίας για να μη φαίνεται παρά έξω μια ασχήμια που ενοχλεί τα μάτια των ευυπόληπτων πολιτών. Οι φυλακές είναι η απόδειξη της διεστραμμένης ευφυΐας εξουσιαστικών μυαλών. Είναι χτισμένες πάνω σε τοίχους που αντηχούν κραυγές και αναφιλητά χιλιάδων ανθρώπων που έμαθαν να πλαγιάζουν με την οδύνη και την απελπισία. Οι φυλακές είναι η χώρα της αιχμαλωσίας, η χώρα που μαθαίνεις να προσκυνάς το “απαγορεύεται”, μια χώρα χωματερή για ανθρώπους απορρίμματα, μια βιομηχανική λάσπη στην οποία ξεβράζονται τα χημικά απόβλητα της κοινωνικής μηχανής. Για τους περισσότερους όμως ανθρώπους, για όλους εκείνους που ποτέ τους δεν έμαθαν να αμφιβάλλουν, να αμφισβητούν, να αναζητούν πέρα από τα προφανή, είναι ένα τείχος ασφάλειας απαραίτητο για την προστασία της ήσυχης και ήρεμης ζωής τους.

Αν είναι όμως μια φορά υποκριτικό για μια κοινωνία να πλασάρει με χυδαιότητα στις βιτρίνες της την υπεροχή του Δημοκρατικού της πολιτισμού, τις ανθρωπιστικές της αξίες και τις κοινωνικές της ευαισθησίες την ίδια στιγμή που στοιβάζει σε αποθήκες ψυχών όσους κρίνονται ακατάλληλοι να υπάρξουν εντός της, είναι απείρως πιο υποκριτικό και ταυτόχρονα εξοργιστικό να μετατρέπει τις φυλακισμένες υπάρξεις αυτών των ζωντανών νεκρών σε εμπορεύσιμη αξία μέσω ενός σύγχρονου και εκλεπτυσμένου δουλεμπορίου.

Κι όμως αυτή είναι η πραγματικότητα για σχεδόν 2.500.000 κρατούμενους στις φυλακές των ΗΠΑ, τους οποίους η σύγχρονη Αυτοκρατορία έχει μετατρέψει σε σκλάβους. Αυτοί οι κρατούμενοι-σκλάβοι αποτελούν την χαμηλότερη κάστα του κοινωνικού περιθωρίου. Δε βιώνουν μόνο τη σκληρότητα της αιχμαλωσίας αλλά έχουν καταδικαστεί να χάσουν την ανθρώπινη υπόστασή τους εντελώς. Να είναι σκλάβοι στις σύγχρονες γαλέρες των Αμερικάνικων κολαστηρίων ώστε να επωφελούνται οικονομικά ιδιωτικές φυλακές και πολυεθνικές που με μέρος αυτών των λερωμένων χρημάτων στηρίζουν προεκλογικές εκστρατείες διαφόρων πολιτικών οι οποίοι υπόσχονται τάξη και ασφάλεια στους ψηφοφόρους τους, ενώ και αυτοί με την σειρά τους ως καθορισμένοι συντελεστές μιας στημένης εξίσωσης επιτελούν το ρόλο τους ώστε η λύση να είναι πάντοτε η υπακοή. Για αυτό ακριβώς και οι πιο ευτυχισμένοι σκλάβοι είναι οι πιο μεγάλοι εχθροί της ελευθερίας.

Όμως υπάρχουν και σκλάβοι που δεν είναι και τόσο ευτυχισμένοι. Είναι οι “έκπτωτοι” αυτής της κοινωνίας η εξουσιαστική διαστροφή της οποίας τους μετατρέπει σε ανθρώπινα γρανάζια και που σιγά σιγά στρέφονται εναντίον της. Απ’ άκρη σε άκρη, σε όλες τις ΗΠΑ και τις φυλακές στην επικράτεια τους, αρχίζει να απλώνεται ένας ψίθυρος που ολοένα και μεγαλώνει. Στις 9/9 ο ψίθυρος αυτός μεταμορφώνεται σε μια οργισμένη κραυγή ελευθερίας που ουρλιάζει στο πρόσωπο του παντοδύναμου σωφρονιστικού συστήματος την πανάρχαια κραυγή ανταρσίας: “Non serviam – Δε θα σε υπηρετήσω”.

Η 9/9 είναι μια μέρα ορόσημο για τους κρατούμενους των αμερικάνικων φυλακών καθώς 45 χρόνια πριν, στις 9/9/1971 οι φυλακές Attica, της Νέας Υόρκης πήραν φωτιά. Περίπου 1.500 κρατούμενοι εξεγέρθηκαν, πήραν ανθρωποφύλακες ως ομήρους και διεκδίκησαν μια σειρά ριζοσπαστικών αιτημάτων. Η εξουσία απάντησε με μηδενική ανοχή και 4 μέρες μετά στις 13/9/1971 τα στρατεύματα της πολιτείας εισβάλλουν και ανακαταλαμβάνουν τη φυλακή αφήνοντας πίσω τους έναν βαρύ απολογισμό αίματος: σχεδόν 40 νεκροί (περίπου 30 κρατούμενοι και 10 φύλακες) καθώς και 89 τραυματίες. Η 9/9 αποτελεί ορόσημο για αυτό ακριβώς το συμβολικό της χαρακτήρα και σε αυτή τη νέα συντονισμένη αγωνιστική κινητοποίηση των κρατουμένων.

Αγώνες σαν κι αυτόν, παρά τον ενδιάμεσο χαρακτήρα τους, είναι ποιοτικά αναβαθμισμένοι συγκριτικά με τη διεκδίκηση για παράδειγμα, στενά προσωπικών ή συντεχνιακών αιτημάτων. Διότι εδώ, το επίδικο, αφορά την απαίτηση για την κατάργηση συνολικά ενός θεσμού που αποτελεί ταυτόχρονα πυλώνα τόσο της καταστολής, όσο και της οικονομίας, του κοινωνικού ελέγχου και της πολιτικής του δόγματος ασφάλειας. Επιπλέον, οι κρατούμενοι διεξάγουν έναν αγώνα κάτω από συνθήκες ακραίας και πολύπλευρης καταπίεσης, σε βαθμό τέτοιο, που χαρακτηρισμοί όπως αυτός του ενδιάμεσου αγώνα ξεθωριάζουν αισθητά. Διότι η καταναγκαστική εργασία στις φυλακές αποτελεί έναν θεσμό που υπηρετεί το σύστημα με πολλούς παράλληλους τρόπους. Πιο κρίσιμο όμως ακόμη, είναι ότι αυτός ακριβώς ο θεσμός οριοθετεί για κάποια εκατομμύρια ανθρώπων ένα καθεστώς γκρίζας ζώνης μέσα στην οποία ορίζονται ως σκλάβοι περιορισμένης ή και ισόβιας θητείας. Το γεγονός ότι πρόκειται για ανθρώπους που με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο έχουν χαρακτηριστεί εγκληματίες, νομιμοποιεί αυτή τη γκρίζα ζώνη στα μάτια της υπόλοιπης κοινωνίας που όχι μόνο δεν εκδηλώνει κάποια ηθική ή αξιακή ένσταση αλλά επωφελείται μάλιστα από την ύπαρξη της. Ο αγώνας για την κατάργηση, και η αμφισβήτηση ενός τέτοιου θεσμού, που εμπεριέχει μάλιστα και μια μορφή σαμποτάζ στα συμφέροντα που εξυπηρετούνται από αυτόν, δεν είναι παρά ένα οδόφραγμα της πιο στοιχειώδους αξιοπρέπειας απέναντι στο πιο σκληρό πρόσωπο της εξουσίας. Είναι σίγουρο πως από αυτό τον αγώνα και μόνο, δεν θα κριθεί η πολιτική της καταστολής που θα ακολουθήσει η κυριαρχία συνολικά. Ανεξάρτητα όμως από την έκβαση του, ο αγώνας αυτός θα έχει αποτελέσει ένα φάρο πολιτικής ανυπακοής απέναντι στο σύστημα και το γεγονός ότι αυτός ο φάρος θα χρωστάει τη δύναμη του σε όλους εκείνους τους καταραμένους, τους απόβλητους, τους κοινωνικά απόκληρους που στις μέρες μας δέχονται ακόμα και επαναστατικά αναθέματα, έχει τη δική του ξεχωριστή σημασία.

Φυσικά δεν επιδιώκουμε να προβούμε σε καμία εξιδανίκευση ή εξωραϊσμό του συνόλου των κρατουμένων. Όντας και οι ίδιοι εξόριστοι στη χώρα της αιχμαλωσίας εδώ και αρκετά χρόνια έχουμε πλέον γνωρίσει και από κοντά την σύνθεση του πληθυσμού των φυλακών και δεν τρέφουμε καμία απολύτως ψευδαίσθηση πως αποτελούν νομοτελειακά κάποιου είδους επαναστατικά υποκείμενα. Στις περισσότερες των περιπτώσεων, μάλιστα, οι επιλογές τους, οι ζωές τους, οι αντιφάσεις τους είναι τέτοιες που αξιακά μας χωρίζει άβυσσος. Παρόλα αυτά όντας αιχμάλωτοι και εμείς δε γίνεται να μη νοιώθουμε έστω και λίγο την αγωνία όλων αυτών των κρατουμένων των αμερικάνικων φυλακών.

Πέρα όμως κι από αυτό είναι και μια διαυγής πολιτική ψυχραιμία που μας επιτρέπει να παραμερίσουμε τις όποιες διαφορές νοιώθουμε ότι έχουμε με το υποκείμενο των κρατουμένων καθώς οι διαφορές αυτές δεν αρκούν για να μας κάνουν να σταθούμε αδιάφοροι και ασυγκίνητοι μπροστά στο μέγεθος, την ηθική υπόσταση, το διακύβευμα, την ιστορική και πολιτική παρακαταθήκη ενός τέτοιου αγώνα. Για αυτό δεν είναι μόνο συναισθηματικά και βιωματικά τα κριτήρια που ενεργοποιούν τα αλληλέγγυα αντανακλαστικά μας άλλα έχουν και πολιτική υφή. Για όλους αυτούς τους λόγους λοιπόν νοιώθουμε την ανάγκη να εκφράσουμε τη στήριξη μας σε αυτήν την συντονισμένη εκστρατεία αγώνα που ξεκινάει μέσα από τις ίδιες τις φυλακές των ΗΠΑ από τις 9/9 και μετά, στη διάρκεια της οποίας οι κρατούμενοι θα αρνούνται το ρόλο του σκλάβου που τους έχει επιφυλάξει η δημοκρατική κοινωνία δείχνοντας έμπρακτα απείθεια και ανυπακοή. Κι όπως έχει ειπωθεί “η ανυπακοή είναι το πραγματικό θεμέλιο της ελευθερίας”.

Η διεθνοποίηση του συγκεκριμένου αγώνα μέσα από τα καλέσματα των ίδιων των κρατουμένων για την στήριξη τους από κάθε αλληλέγγυα πρωτοβουλία έρχεται να ενισχύσει τη δυναμική της διεθνούς αλληλεγγύης συνολικά, αποτελώντας, έστω και συμπτωματικά, ένα ακόμα κομμάτι στο ψηφιδωτό των Διεθνών καλεσμάτων αλληλεγγύης όπως η 11η Ιούνη και η Διεθνής Εβδομάδα Αλληλεγγύης. Το ζητούμενο φυσικά για εμάς δεν είναι να αποκτήσει η αλληλεγγύη ημερολογιακό χαρακτήρα αλλά να αναδειχθεί η ομορφιά και η αυθεντικότητα του άτυπου αναρχικού συντονισμού. Για αυτό και χαιρετίζουμε την πρόταση του Αναρχικού Μαύρου Σταυρού – Πυρήνας έμπρακτης αναρχικής αλληλεγγύης για συντονισμό των αλληλέγγυων δυνάμεων σε μια Διεθνή Ημέρα Αλληλεγγύης την 1η του Οκτώβρη, θεωρώντας ότι συμβάλλει στη κατεύθυνση αυτή.

Τέλος, θέλουμε να στείλουμε τους θερμούς μας χαιρετισμούς σε όλους τους αναρχικούς/ές καθώς και σε όλους τους πολιτικοποιημένους κρατούμενους που θα θελήσουν να είναι κομμάτι αυτού του αγώνα, για οποιονδήποτε λόγο κι αν το επιθυμεί ο καθένας τους.

Υ.Γ: Τα λόγια μερικές φορές δεν αρκούν για να αποτυπώσουν σε όλη τους την ένταση τα συναισθήματα που νοιώθει κανείς σε κάποιες περιστάσεις. Το σίγουρο είναι ότι δεν υποδεχτήκαμε καθόλου καλά την είδηση πως τα σκουπίδια της ιταλικής αντιτρομοκρατικής (DIGOS) εξαπέλυσαν μια νέα αντιαναρχική επίθεση εναντίον συντρόφων μας στη γειτονική χώρα με την ευφάνταστη ονομασία “Scripta Manent” (τα γραπτά μένουν). Εισβολές σε σπίτια, κατ’ οίκον έρευνες, διώξεις, φωτογραφήσεις υπόπτων, συλλήψεις, προφυλακίσεις…

Για ακόμα μια φορά στο στόχαστρο της καταστολής βρίσκεται η FAI, μόνο που τώρα θυμήθηκαν να ξεψαχνίσουν υποθέσεις του 2006 και του 2007 που αφορούσαν τοποθετήσεις εκρηκτικών μηχανισμών τότε. Έτσι οι Anna Beniamino, Marco Bisesti, Emiliano Danilo Cremonese, Valentina Speziale και Alessandro Mercogliano περνούν το κατώφλι των φυλακών ενώ παράλληλα εκδίδεται νέο ένταλμα κράτησης των αδελφών μας Alfredo Cospito και Nicola Gai, μέλη της FAI – Πυρήνας Όλγα ( ο πυρήνας που ανέλαβε την ευθύνη για τον πυροβολισμό του διευθυντικού στελέχους της Ansalso Nucleare Roberto Adinolfi). Σε ξεχωριστές έρευνες στο σπίτι ενός ακόμα συντρόφου, που δραστηριοποιείται στη Croce Nera Anarchica (Ιταλικός Αναρχικός Μαύρος Σταυρός), του Daniele Corteli βρίσκονται ένα εγχειρίδιο ηλεκτρολογίας και μερικές μπαταρίες με αποτέλεσμα να κατηγορηθεί για κατοχή υλικών με τα οποία θα μπορούσαν ενδεχομένως να κατασκευαστούν εκρηκτικοί μηχανισμοί και να προφυλακιστεί και ο ίδιος. Όσο κι αν είναι κανείς εξοικειωμένος με την ιδέα της αιχμαλωσίας, ποτέ δεν θα μπορέσει να αποδεχθεί, δίχως ένα σφίξιμο στη καρδιά, τα δυσάρεστα νέα της σύλληψης συντρόφων, όσο μακριά κι αν βρίσκονται εκείνοι. Η σκέψη μας είναι μαζί τους, μαζί με τον καθένα και την καθεμία στη ζωή των οποίων άνοιξε απότομα ένα νέο κεφάλαιο, ένα κεφάλαιο φυλακής.

Τέλος, απευθύνουμε έναν ιδιαίτερα θερμό χαιρετισμό στον αδερφό μας Alfredo Cospito που παραβλέποντας κάθε πιθανό κόστος και συνέπεια έσπασε στις 30 Αυγούστου το διαχωριστικό τζάμι των επισκεπτηρίων της πτέρυγας ασφαλείας στις φυλακές της Φεράρα, ως ένδειξη αλληλεγγύης στη Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς, με αφορμή την καταδίκη σε 115 χρόνια φυλακής που πρόσφατα επιβλήθηκε σε όλα τα μέλη της.

Σύντροφε, η πράξη σου φώτισε την καρδιά μας και μας γέμισε συγκίνηση. Τέτοιες αδερφικές χειρονομίες αποδεικνύουν την πραγματική ομορφιά της αυθεντικής αναρχικής αλληλεγγύης. Σου ευχόμαστε δύναμη σε ό,τι κι αν έρθει στη συνέχεια.

Τα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς
Χάρης Χατζημιχελάκης
Θεόφιλος Μαυρόπουλος
Δαμιανός Μπολάνο
Παναγιώτης Αργυρού
Γιώργος Νικολόπουλος
Μιχάλης Νικολόπουλος

Αθήνα: Παρέμβαση στις φυλακές Κορυδαλλού

Σαράντα πέντε χρόνια μετά την αιματοβαμμένη εξέγερση με 43 νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες στις φυλακές Άττικα, οι φυλακές της Αμερικής ξαναβρίσκονται σε αναβρασμό.

Την Παρασκευή 9 Σεπτεμβρίου έξω από τις φυλακές Κορυδαλλού έγινε συγκέντρωση-μικροφωνική αλληλεγγύης στον αγώνα ενάντια στη σκλαβιά των κρατουμένων στις φυλακές των ΗΠΑ καθώς και στην κινητοποίηση που έχουν ξεκινήσει οι γυναίκες κρατούμενες στις φυλακές Κορυδαλλού, με τη συμμετοχή δεκάδων αλληλέγγυων.

ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΦΥΛΑΚΗ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ «ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ»
ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΩΝ Η.Π.Α

Συνέλευση αλληλεγγύης
στον αγώνα των κρατουμένων ενάντια στη σκλαβιά

[Φυλακές Κορυδαλλού] ΣΠΦ – Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης: «Κύριοι, ο δράκος θα πετάξει»

Soledad Brothers (από αριστερά): John Clutchette, George L. Jackson (23 Σεπτέμβρη 1941 – 21 Αυγούστου 1971) και Fleeta Drumgo

«Κύριοι, ο δράκος θα πετάξει»
Για την κινητοποίηση στις 9 Σεπτέμβρη στις φυλακές των Η.Π.Α.

(«Κύριοι, ο δράκος θα πετάξει» ήταν τα λόγια του κρατούμενου Τζωρτζ Τζάκσον στις 21 Αυγούστου του 1971, όταν κρατώντας ένα πιστόλι, άνοιξε όλα τα κελιά στην πτέρυγά του αιχμαλωτίζοντας τους δεσμοφύλακες. Ο Τζωρτζ Τζάκσον σκοτώθηκε στην προσπάθειά του να αποδράσει…)

Στις 9 Σεπτέμβρη στις Η.Π.Α., οι κρατούμενοι πραγματοποιούν κάλεσμα εναντίον της σκλαβιάς.

Ένα πλήθος «αόρατων» σκλάβων (στις Η.Π.Α. υπάρχουν 2.500.000 κρατούμενοι) είναι καταδικασμένοι σε καταναγκαστικά έργα, είτε ως δεσμοφύλακες του εαυτού τους (εσωτερικές δουλειές στις φυλακές, καθάρισμα, επισκευές, τεχνικές εργασίες), είτε ως φθηνό κρέας σε εταιρείες μεγαθήρια (Honda, McDonald’s, Wendy’s, Victoria’s Secret, Starbucks κ.ά.).

Άλλωστε, η 13η τροπολογία του συντάγματος της Αμερικής, το λέει ξεκάθαρα: «Ούτε δουλεία, ούτε ακούσια υποδούλωση, μπορεί να υπάρχει, εντός των Η.Π.Α., ΕΞΑΙΡΟΥΜΕΝΗΣ της περίπτωσης τιμωρίας για εγκλήματα που οι εναγόμενοι έχουν καταδικαστεί.»

Με λίγα λόγια, οι κρατούμενοι θεωρούνται σκλάβοι, ως μέρος της τιμωρίας τους.

Οι φυλακές στην Αμερική, κι όχι μόνο, δεν είναι απλά κάγκελα, τείχη, κάμερες, κλείδωμα. Είναι και μία τεράστια επικερδής επιχείρηση.

Είναι ένα βρώμικο αλισβερίσι, διαρκούς τροφοδοσίας ενός αλυσοδεμένου εργατικού δυναμικού, δίχως όνομα και δίχως φωνή. Είναι ένα σύγχρονο σκλαβοπάζαρο, με κέρδη δισεκατομμυρίων δολαρίων που δεν τρέφει μόνο τις εταιρείες-επιστάτες, αλλά και την βιομηχανία των δικηγόρων, των δικαστών, των μπάτσων, των σωφρονιστικών, των ιδιωτικών φυλακών.

Πριν λίγο καιρό, αποκαλύφθηκε άλλο ένα δικαστικό σκάνδαλο, το «kids for cash» (παιδιά έναντι μετρητών) με τον δικαστή Mark Ciavarella, ο οποίος καταδίκαζε ανήλικους (από 10 έως 18 ετών) για το παραμικρό αδίκημα, λαμβάνοντας μίζες εκατομμυρίων δολαρίων, από τους ιδιοκτήτες της ιδιωτικής φυλακής Powell και Mericle, με σκοπό να τις τροφοδοτεί με χιλιάδες παιδιά-κρατούμενους σκλάβους.

Στην Ελλάδα, ο εγκλεισμός είναι πολύ πιο «βελούδινος», όμως δεν παύει να είναι εγκλεισμός. Οι ελληνικές φυλακές μπορεί να μην τροφοδοτούν πολυεθνικές εταιρείες με σκλάβους, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αποτελούν μία καλά στημένη επιχείρηση.

Εκτός από το ότι χρηματοδοτούν έναν στρατό από βδέλλες (δικηγόρους, μπάτσους, σωφρονιστικούς, δικαστές), κλείνουν χρυσές δουλειές με κατασκευαστικές εταιρείες (υπερτιμολόγηση κατασκευαστικών έργων), με φαρμακοβιομηχανίες (οι ελληνικές φυλακές, μετά τα ελληνικά νοσοκομεία, είναι ο δεύτερος καλύτερος πελάτης των φαρμακοβιομηχανιών, αφού χορηγεί με τις χούφτες τα ψυχοφάρμακα στους κρατούμενους για να τους κρατά κοιμισμένους) και με μεγάλα supermarket (πάντα με ασύμφορη τιμολόγηση των κρατουμένων).

Στην Αμερική, λοιπόν, οι αθρόες συλλήψεις υπόπτων (με εξευτελισμούς, ξυλοδαρμούς και πισώπλατες δολοφονίες) δεν είναι απλά για «την αποκατάσταση του νόμου», αλλά αποτελούν ένα σύγχρονο κυνήγι σκλάβων προς εκμετάλλευση.

«Αφήστε τις σοδειές να σαπίσουν στις φυτείες» γράφουν οι κρατούμενοι στο κάλεσμά τους, ενάντια στην σκλαβιά, υπενθυμίζοντας την ιστορία των δούλων στην Αμερική. Γιατί πολλές φορές για να προχωρήσεις μπροστά, πρέπει να γυρίσεις πίσω στις ρίζες, στο παρελθόν. Για κάθε ιστορία δούλων, υπάρχει και μία ιστορία Σπάρτακου. Continue reading [Φυλακές Κορυδαλλού] ΣΠΦ – Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης: «Κύριοι, ο δράκος θα πετάξει»

[Αθήνα] Αναρχικός Μαύρος Σταυρός, πυρήνας έμπρακτης αναρχικής αλληλεγγύης: Για τον αγώνα των κρατουμένων στις φυλακές των ΗΠΑ

Ανάρτηση πανό στο Πολυτεχνείο, επί της Πατησίων, ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης στον αγώνα των κρατουμένων στις φυλακές των ΗΠΑ (9/9).

Τοποθέτηση που λάβαμε στις 8/9, όπου προτείνεται η 1η Οκτώβρη 2016 ως Διεθνής Μέρα Αλληλεγγύης στον αγώνα κατά της σκλαβιάς του εγκλεισμού:

“Φυλακές στις ΗΠΑ – Η σκοτεινή πλευρά της δουλείας στην αμερικανική κοινωνία”

Για να είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε την σημασία και την αναγκαιότητα του αγώνα των κρατουμένων στις φυλακές των ΗΠΑ πρέπει πρώτα να αναλύσουμε τον ρόλο της δουλείας στην ίδρυση και την εξέλιξη του αμερικανικού κράτους, τους ιστορικούς της δεσμούς και την αναπόσπαστη σύνδεση της με το κεφάλαιο έως και σήμερα.

Η δουλεία στις διάφορες μορφές της αποτέλεσε ουσιαστικά τα θεμέλια πάνω στα οποία χτίστηκε σταδιακά η παντοδυναμία της αμερικανικής επικυριαρχίας. Οι ρίζες του φαινομένου αυτού βρίσκονται στην εποχή που οι χριστιανικές αυτοκρατορίες της Ευρώπης ξεκινούσαν μια κούρσα για την κατάκτηση άγνωστων περιοχών ιδρύοντας καθεστώτα αποικιοκρατίας, στην εποχή των βάρβαρων γενοκτονιών των ιθαγενών πληθυσμών και του δουλεμπορίου του μαύρου πληθυσμού της Αφρικής.

Από τότε μέχρι και σήμερα οι κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες έχουνε μεταβληθεί ραγδαία κυρίως λόγω ενός βαρύ φόρου αίματος που έχει πληρωθεί από τα κάτω στην κατεύθυνση της μερικής ή της ολικής αποτίναξης του θεσμού της δουλείας αλλά παρ’ όλα αυτά εξακολουθεί να υπάρχει έως σήμερα λιγότερο ή περισσότερο μεταμφιεσμένη.

Η σημερινή ταξική και φυλετική σύνθεση των κρατουμένων, η διάδοση των ιδιωτικών φυλακών, η θεσμοθέτηση της καταναγκαστικής εργασίας ως μορφή ποινικής κύρωσης, η εκμετάλλευση των κρατουμένων από εταιρείες κολοσσούς υπογραμμίζουν την θεμελιώδη σύνδεση κράτους – καπιταλισμού – δουλείας και φυλακών. Continue reading [Αθήνα] Αναρχικός Μαύρος Σταυρός, πυρήνας έμπρακτης αναρχικής αλληλεγγύης: Για τον αγώνα των κρατουμένων στις φυλακές των ΗΠΑ

Αθήνα: Μικροφωνική αλληλεγγύης έξω από τις φυλακές Κορυδαλλού, 9/9

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΚΑΘΕ ΦΥΛΑΚΗΣ

Σήμερα στις ΗΠΑ τόσο ο μαζικός εγκλεισμός όσο και η σκλαβιά σε συνθήκες εγκλεισμού έχουν φτάσει στο απροχώρητο. Το κράτος-κεφάλαιο τροφοδοτεί τις φυλακές του με πληθώρα φτωχών και αποκλεισμένων, ιδανικών υποψηφίων για καταναγκαστικά έργα.

Στο κερδοσκοπικό φυλακο-βιομηχανικό σύμπλεγμα των ΗΠΑ βρίσκονται εκατομμύρια φυλακισμένοι/ες που συνεχώς αυξάνονται, όπως αυξάνεται και η εκμετάλλευσή τους μέσω της απλήρωτης εργασίας. Αρκετές από τις φυλακές έχουν ιδιωτικοποιηθεί, αλλά και αυτές που δεν έχουν ιδιωτικοποιηθεί στηρίζουν τη λειτουργία τους στον εξαναγκασμό των φυλακισμένων να δουλεύουν με ισχνές ή καθόλου απολαβές σε πολυεθνικούς κολοσσούς, σε φυτείες, στη στρατιωτική βιομηχανία κ.λπ. Εταιρείες όπως –εντελώς ενδεικτικά– οι Honda, McDonald’s, Victoria’s Secret, Starbucks, Wendy’s, Walmart, Whole Foods Market.

Αυτό δεν είναι τίποτα άλλο παρά η συνέχιση της δουλείας.

Συγχρόνως, ανθρωποφύλακες επιτηρούν την κάθε κίνηση και επιβάλλουν πειθαρχικά και όχι μόνο μέτρα. Οι φυλακές εξαρτώνται ολοένα και περισσότερο από τη σκλαβιά και τον βασανισμό για να διατηρήσουν τη σταθερότητά τους. Μπορεί να αντικατέστησαν το μαστίγιο με σπρέι πιπεριού, αλλά πολλά από τ’ άλλα βασανιστήρια παραμένουν: απομόνωση, καθίσματα καθήλωσης, ξεγύμνωμα και σωματικοί έλεγχοι.

Σαράντα πέντε χρόνια μετά την αιματοβαμμένη εξέγερση με 43 νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες στις φυλακές Άττικα, οι φυλακές της Αμερικής ξαναβρίσκονται σε αναβρασμό. Οι ίδιοι οι κρατούμενοι/ες συνδέουν τον αγώνα τους με τον αγώνα των φυλακών Άττικα και γι’ αυτό ξεκινάνε κινητοποιήσεις συμβολικά από τις 9 Σεπτέμβρη 2016.

Ανταποκρινόμενοι σ’ αυτό το κάλεσμα στεκόμαστε αλληλέγγυοι στον ‘αγώνα ενάντια στη σκλαβιά’ ανιχνεύοντας αυτό το αγωνιστικό νήμα που συνδέει το χθες με το σήμερα, τους επιμέρους αγώνες ενάντια στις φυλακές σε κάθε χώρα, στις ΗΠΑ, στο Μεξικό, στην Ισπανία, στην Ιταλία, στην Τουρκία, στην Ελλάδα, είτε αυτοί εκδηλώνονται με εξεγέρσεις, καταστροφή-καψίματα φυλακών, είτε με μαζικές απεργίες πείνας όπου, ανεξάρτητα με τη διαφορετικότητα των αιτημάτων αλλά και των μορφών κινητοποιήσεων, τους ενοποιεί η εναντίωση στην καταπίεση, στον εγκλεισμό, στην εξουσία γενικότερα.

ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΦΥΛΑΚΗ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ‘ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ’
ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΩΝ ΗΠΑ

Καλούμε σε μικροφωνική-συγκέντρωση αλληλεγγύης στους κρατούμενους στις φυλακές των ΗΠΑ που αγωνίζονται ενάντια στη σκλαβιά: Φυλακές Κορυδαλλού, Παρασκευή 9 Σεπτεμβρίου στις 19:00

Συνέλευση αλληλεγγύης στον αγώνα των κρατουμένων ενάντια στη σκλαβιά

Αφίσα για την κινητοποίηση στις φυλακές από 9/9 (ΗΠΑ και διεθνώς)

[Αθήνα] Κείμενο ενόψει της κινητοποίησης κατά της σκλαβιάς στις φυλακές των ΗΠΑ

Ανοιχτή Συνέλευση: 05/09, 19:00, Πολυτεχνείο/Γκίνη

«Αν δεν μπορούμε να ζήσουμε σαν ανθρώπινα πλάσματα,
τουλάχιστον να πεθάνουμε σαν άνθρωποι»
(σύνθημα των εξεγερμένων στις φυλακές Άττικα, 1971)

Στις 9 Σεπτέμβρη 1971 οι 1.200 περίπου κρατούμενοι των φυλακών Άττικα της Πολιτείας της Νέας Υόρκης καταλαμβάνουν τρία συγκροτήματα και συλλαμβάνουν ως ομήρους 38 φύλακες και υπαλλήλους. Στα αιτήματά τους περιλαμβάνονται η χορήγηση αμνηστίας και η απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων στις ΗΠΑ. Αμέσως, δυνάμεις της Εθνοφρουράς κυκλώνουν τις φυλακές, στις 13 Σεπτέμβρη γίνεται επέμβαση της Αστυνομίας. Πάνω από 1.000 αστυνομικοί και εθνοφρουροί παίρνουν μέρος στη μάχη που διαρκεί 90 λεπτά. Ελικόπτερα, υπεριπτάμενα των φυλακών, ρίχνουν δακρυγόνα και τα πληρώματά τους καλούν με μεγάφωνα τους κρατούμενους να παραδοθούν. Οι αστυνομικοί και οι στρατιώτες εν μέσω δακρυγόνων εξαπολύουν καταιγιστικά πυρά. Ο τελικός απολογισμός είναι 43 νεκροί, ενώ οι τραυματίες ξεπερνούν τους 250. Η εικόνα της φυλακής μετά τη σφαγή θυμίζει πεδίο μάχης. Συγχρόνως, ξεσπά κύμα αντιδράσεων σε όλες τις ΗΠΑ και κυρίως από την πλευρά της μαύρης κοινότητας. Εξάλλου, το 85% των κρατουμένων στις φυλακές Άττικα ήταν μαύροι. Παρά την αιματηρή της κατάληξη η εξέγερση ενίσχυσε το αίσθημα της ενότητας και της μαχητικότητας της μαύρης κοινότητας των ΗΠΑ.

Τη δεκαετία του 1970 το σύστημα φυλακών στις ΗΠΑ κλυδωνιζόταν, σε πολλές φυλακές άνθρωποι ξεσηκώνονταν, έδιναν μάχες και ανακτούσαν τη ζωή και το σώμα τους απ’ τις φυτείες-φυλακές.

Σήμερα στις ΗΠΑ βρίσκονται 2,5 εκατομμύρια φυλακισμένοι/ες, αρκετές από τις φυλακές έχουν ιδιωτικοποιηθεί αλλά ακόμα και αυτές που δεν έχουν ιδιωτικοποιηθεί στηρίζουν τη λειτουργία τους εξαναγκάζοντας τους/ις φυλακισμένους/ες να δουλεύουν με ισχνές ή και καθόλου απολαβές σε πολυεθνικούς κολοσσούς, σε φυτείες, στην στρατιωτική βιομηχανία κλπ. Αυτό δεν είναι τίποτε άλλο παρά δουλεία. Συγχρόνως, ανθρωποφύλακες επιτηρούν την κάθε κίνηση και επιβάλλουν πειθαρχικά και όχι μόνο μέτρα. Οι φυλακές εξαρτώνται ολοένα περισσότερο απ’ τη σκλαβιά και τον βασανισμό για να διατηρούν τη σταθερότητά τους. Μπορεί ν’ αντικατέστησαν το μαστίγιο με σπρέι πιπεριού, αλλά πολλά από τ’ άλλα βασανιστήρια παραμένουν: απομόνωση, καθίσματα καθήλωσης, ξεγύμνωμα και σωματικοί έλεγχοι.

Σαράντα πέντε χρόνια μετά την Άττικα, οι φυλακές της Αμερικής ξαναβρίσκονται σε αναβρασμό. Οι ίδιοι/ες οι κρατούμενοι/ες συνδέουν τον αγώνα τους με τον αγώνα των φυλακών Άττικα και γι’ αυτό ξεκινάνε τις κινητοποιήσεις τους κι αυτοί/ές συμβολικά στις 9 Σεπτέμβρη.

Εδώ και έξι χρόνια μια σειρά κινητοποιήσεων έχουν λάβει χώρα στις αμερικάνικες φυλακές, όπως αποχές από τα μεροκάματα, απεργίες πείνας, αποχές απ’ το συσσίτιο κλπ. Η κινητοποίηση εντεινόμενης αντίστασης εντός των τειχών είναι ποικιλόμορφη και διασυνδεδεμένη, συμπεριλαμβανομένων κέντρων κράτησης μεταναστών/ριών, γυναικείων φυλακών και καταστημάτων κράτησης ανηλίκων.

Την 1η Απρίλη 2016 πρωτοβουλία κρατουμένων από τις αμερικάνικες φυλακές δημοσίευσαν ένα κάλεσμα για αγώνα ενάντια στην καταναγκαστική εργασία σε συνθήκες εγκλεισμού, όπου χαρακτηριστικά αναφέρουν:

«Η σκλαβιά στο σύστημα των φυλακών καλά κρατεί, αλλά μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους θα την έχουμε πια ξεκάνει. Αυτό είναι ένα κάλεσμα ν’ αποτελειώσουμε τη σκλαβιά στην Αμερική και απευθύνεται κατευθείαν στους/ις ίδιους/ες τους/ις σκλάβους/ες. Δεν υποβάλλουμε αιτήματα ούτε ζητάμε κάτι απ’ αυτούς που μας κρατούν αιχμάλωτους/ες. Απεναντίας, καλούμε τους ίδιους μας τους εαυτούς ν’ αναλάβουν δράση. Προς κάθε κρατούμενο/η σε οποιοδήποτε πολιτειακό και ομοσπονδιακό κατάστημα κράτησης σ’ αυτά τα εδάφη: σε καλούμε να σταματήσεις να ’σαι σκλάβος/α, ν’ αφήσεις τις σοδειές να σαπίσουν στις φυτείες, να κατέβεις σε απεργία, και να πάψεις να συμβάλλεις στην αναπαραγωγή των θεσμών που σε κρατάνε δέσμιο/α.

Αυτό είναι ένα κάλεσμα για αποχή κρατούμενων από τα μεροκάματα σε όλη την επικράτεια, ώστε να βάλουμε ένα τέλος στη σκλαβιά της φυλακής, αρχής γενομένης από την 9η Σεπτέμβρη 2016. Δεν μπορούν να λειτουργήσουν αυτές τις εγκαταστάσεις χωρίς εμάς.

Για την επίτευξη αυτού του σκοπού, χρειαζόμαστε στήριξη από κόσμο εκτός των τειχών. Μια φυλακή είναι ένα περιβάλλον, στο οποίο είναι πανεύκολο το επείγον κλείδωμα κρατουμένων στα κελιά, ένα μέρος ελέγχου και περιορισμού, όπου η καταστολή είναι εντοιχισμένη σε κάθε πέτρινο φράχτη και κρίκο αλυσίδας, σε κάθε χειρονομία και ρουτίνα. Όταν ξεσηκωνόμαστε ενάντια στις Αρχές αυτές, στρέφονται με μανία εναντίον μας, κι η μόνη προστασία που έχουμε είναι η αλληλεγγύη απ’ έξω.»

Ανταποκρινόμενοι σε αυτό το κάλεσμα στεκόμαστε αλληλέγγυοι στον «αγώνα ενάντια στη σκλαβιά» ανιχνεύοντας αυτό το αγωνιστικό νήμα που συνδέει το χτες με το σήμερα, τους επιμέρους αγώνες ενάντια στις φυλακές σε κάθε χώρα, στις ΗΠΑ, στην Ισπανία, στην Ιταλία, στην Τουρκία, στην Ελλάδα είτε αυτοί εκδηλώνονται με εξεγέρσεις, καταστροφή – καψίματα φυλακών, είτε με μαζικές απεργίες πείνας όπου ανεξάρτητα με τη διαφορετικότητα των αιτημάτων αλλά και των μορφών κινητοποιήσεων, τους ενοποιεί η εναντίωση στην καταπίεση, στον εγκλεισμό, στην εξουσία γενικότερα.

ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΦΥΛΑΚΗ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ «ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ»

ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΩΝ ΗΠΑ

Συνέλευση Αλληλεγγύης για τους πολιτικούς κρατούμενους,
τους φυλακισμένους και διωκόμενους αγωνιστές

Αθήνα: Ανοιχτή Συνέλευση για την κινητοποίηση κατά της σκλαβιάς στις φυλακές των ΗΠΑ

Την 1η Απρίλη 2016 κρατούμενοι/ες από κολαστήρια των ΗΠΑ δημοσίευσαν ένα κάλεσμα για την ανάληψη δράσης ενάντια στη σκλαβιά του εγκλεισμού, αναγγέλλοντας μια συντονισμένη αποχή κρατουμένων από τα μεροκάματα σε όλη τη χώρα στις 9 Σεπτέμβρη 2016 – ημερομηνία που συμπίπτει με τη συμπλήρωση 45 ετών από την αιματοβαμμένη εξέγερση στη φυλακή Άττικα.

Ήδη έχουν γίνει αποχές κρατουμένων, όπως και απεργίες πείνας σε διάφορες φυλακές των ΗΠΑ ενόψει της 9ης Σεπτέμβρη.

Καλούμε σε ανοιχτή συνέλευση τη Δευτέρα 5 Σεπτέμβρη στις 7μ.μ. στο ΕΜΠ, αίθουσα Γκίνη, για ενημέρωση και προετοιμασία παρεμβάσεων – δράσεων ενόψει της κινητοποίησης στις αμερικάνικες φυλακές.

Συνέλευση Αλληλεγγύης για τους πολιτικούς κρατούμενους,
τους φυλακισμένους και διωκόμενους αγωνιστές

στ’ αγγλικά

[Φυλακές των ΗΠΑ] Καταστολή εις βάρος του Σιντίκ Χασάν ενόψει της κινητοποίησης κρατουμένων στις 9 Σεπτέμβρη 2016

Απ’ την Αλαμπάμα ως την Καλιφόρνια: κρατούμενοι/ες ανά την επικράτεια απεργούν την 9η Σεπτέμβρη για να βάλουν τέλος στη σκλαβιά του εγκλεισμού και στη λευκή υπεροχή. Βγαίνουμε στους δρόμους σ’ ένδειξη αλληλεγγύης!

Στο πλαίσιο μιας ευρύτερης κινητοποίησης κατά της σκλαβιάς του εγκλεισμού, φυλακισμένοι/ες σε κολαστήρια των ΗΠΑ έχουν αναγγείλει μια συντονισμένη αποχή κρατουμένων από τα μεροκάματα, αρχής γενομένης από την 9η Σεπτέμβρη – εμβληματική ημερομηνία λόγω της συμπλήρωσης 45 ετών από την αιματοβαμμένη εξέγερση στη φυλακή Άττικα. Βλ. το κάλεσμα εδώ.

Το Free Alabama Movement (FAM), δίκτυο κρατουμένων στην πολιτεία της Αλαμπάμα, έχει πρωτοστατήσει στην προπαγάνδιση της εναντίωσης στην εργασιακή εκμετάλλευση κι εν γένει στη σκλαβιά σε συνθήκες εγκλεισμού. (Βλ., για παράδειγμα, το κείμενο του FAM με τίτλο «Αφήστε τις σοδειές να σαπίσουν στις φυτείες», στ’ αγγλικά, εδώ.) Στη διάρκεια οργάνωσης απεργιών στις φυλακές της Αλαμπάμα το 2014, το FAM ήρθε σ’ επαφή με μέλη των Βιομηχανικών Εργατ.ρι.ών του Κόσμου (IWW ή Wobblies), κι από αυτήν τη διάδραση προέκυψε ένα μόνιμο σχήμα των Wobblies: η Οργανωτική Επιτροπή Έγκλειστων Εργατ.ρι.ών (IWOC), που σήμερα αριθμεί περίπου 800 μέλη πίσω από τα σίδερα, σε 36 πολιτείες της Αμερικής.

Φυλακισμένοι/ες σε Αλαμπάμα, Μισισίπι, Οχάιο, Βιρτζίνια έβαλαν μπρος την κινητοποίηση της 9ης Σεπτέμβρη. Αλληλέγγυοι/ες απ’ έξω συνέβαλαν στην επικοινωνία μεταξύ φυλακών σε διαφορετικές πολιτείες για να συνταχθεί ένα πρώτο κείμενο με κοινά σημεία, μα το κάλεσμα γίνεται εξολοκλήρου από κρατούμενους/ες. Στις ΗΠΑ η έννοια της σκλαβιάς στη φυλακή αγγίζει αναρίθμητους/ες αιχμάλωτους/ες, αλλά πρωτίστως «μιλάει» σε έγκλειστους/ες στις νοτιοανατολικές πολιτείες. Οι έγνοιες φυλακισμένων σε άλλες πολιτείες διαφέρουν, και γι’ αυτό η 9η Σεπτέμβρη καλέστηκε τόσο ως αποχή απ’ τα μεροκάματα όσο κι ως μέρα δράσης, ώστε κρατούμενοι/ες ανά την επικράτεια να διαμαρτυρηθούν γύρω από ζητήματα που τους/τις αφορούν άμεσα. Για παράδειγμα, πολλοί/ές οργανώνονται κατά της κακοποίησης και των τραμπουκισμών που υφίστανται, της απομόνωσης, της ιατρικής αμέλειας, των άθλιων συσσιτίων, των μακροχρόνιων ποινών, της σωρείας πειθαρχικών ποινών, αλλά και ενάντια στην ίδια την έννοια της φυλακής, της αστυνόμευσης και του ελέγχου. Έτσι, οι αρχικοί/ές συντάκτες/ριες του καλέσματος προσδοκούν μια συντονισμένη εμπλοκή κρατουμένων στη βάση μιας ενότητας εναντίον όσων τους κρατάνε δέσμιους. Η συμμετοχή κρατουμένων στην όλη κινητοποίηση είναι δύσκολο να προβλεφθεί, αλλά το κάλεσμα έχει ήδη διαδοθεί σε πολλές φυλακές. Οι δράσεις ενδέχεται να κορυφωθούν μονάχα μέρες ή και βδομάδες μετά την 9η Σεπτέμβρη, όσο ομαδοποιήσεις κρατουμένων θα εμπνέουν άλλες να εμπλακούνε στον αγώνα.

Εκτός των τειχών, οι αλληλέγγυοι/ες δρουν αποκεντρωμένα. Άτυπα δικτυωμένες ομάδες στήριξης κρατουμένων έχουν απευθυνθεί μαζικά σε κοινότητες εκτός των τειχών, αλλά –κυρίως– και σε κρατούμενους/ες, διαδίδοντας την ιδέα μέσω επιστολών (όπου συχνά χρειάζεται να αυτοσχεδιάσουν για να παρακάμψουν τη λογοκρισία), αποστολής εντύπων, όπως κι επισκεπτηρίων και τηλεφωνημάτων. To FAM, η Οργανωτική Επιτροπή Έγκλειστων Εργατ.ρι.ών (IWOC) των Βιομηχανικών Εργατ.ρι.ών του Κόσμου (IWW), όπως και όσοι/ες συμμετείχαν στη συνδιάσκεψη παραρτημάτων του Αναρχικού Μαύρου Σταυρού Βόρειας Αμερικής το περασμένο έτος στήριξαν εξαρχής την όλη προσπάθεια, όμως πλέον και άλλα σχήματα (όπως το NLG: Εθνικό Σωματείο Δικηγόρων) και δίκτυα κρατουμένων εντός των τειχών (π.χ. Free Virginia Movement, Free Ohio Movement κ.ά.) είτε στηρίζουν το κάλεσμα είτε μετέχουν ενεργά σε αναγκαίο υποστηρικτικό έργο, μαζί με διάφορες άλλες ομάδες αλληλεγγύης, εγχειρήματα και άτομα σε ολόκληρη την επικράτεια.

Πολλοί/ές από τους/ις κρατούμενους/ες που ενεπλάκησαν εξαρχής έχουν προτιμήσει να διατηρήσουν την ανωνυμία τους (το ίδιο και πολλοί/ές αλληλέγγυοι/ες εκτός των τειχών), προκειμένου να αποφύγουν την ταμπέλα ότι «ηγούνται» των υπολοίπων. Ωστόσο, εδώ και καιρό έχουν δημοσιοποιήσει τη συμμετοχή τους στον αρχικό σχεδιασμό τόσο μέλη του FAM όσο και o Siddique Abdullah Hasan, μουσουλμάνος αιχμάλωτος στη φυλακή υπερμεγίστης ασφαλείας Γιάνγκσταουν του Οχάιο. Ο Σιντίκ Χασάν είναι ένας από τους «5 της Λούκασβιλ», δηλαδή πέντε θανατοποινίτες της υπόθεσης εξέγερσης στη φυλακή Λούκασβιλ του 1993 στο Οχάιο.

Τελευταία σχετική ενημέρωση:

Στις 9 Αυγούστου 2016 έγινε γνωστό πως ο Σιντίκ Χασάν, που συμμετέχει στο δίκτυο κρατουμένων στην πολιτεία του Οχάιο Free Ohio Movement, υπέστη μεταγωγή στην «τρύπα» (σε κελί πειθαρχικής απομόνωσης), χωρίς καμία πρόσβαση σε τρόπους επικοινωνίας με τον έξω κόσμο και δίχως να ’χει κανένα από τα στοιχειώδη προσωπικά του αντικείμενα.

Προφανώς, επειδή είναι από τους λίγους αιχμαλώτους που έχουν μιλήσει δημόσια σε διάφορες περιστάσεις για την προετοιμασία της 9ης Σεπτέμβρη, έχει στοχοποιηθεί από τις Αρχές ως «μπροστάρης» της επικείμενης κινητοποίησης.

Μια βδομάδα πριν τον χώσουν στην «τρύπα», και συγκεκριμένα στις 2 Αυγούστου, είχε αιφνίδια επίσκεψη από πολιτειακό μπάτσο, ο οποίος πήγε στο σωφρονιστήριο όπου κρατείται, ζήτησε να τον βγάλουν άρον άρον απ’ το κελί του κι αποπειράθηκε να του εκμαιεύσει το υπόβαθρο της 9ης Σεπτέμβρης. Ακολουθεί περιγραφή του ίδιου του Σιντίκ Χασάν για το περιστατικό της 2ας Αυγούστου:

Επαναστατικούς χαιρετισμούς,

Σήμερα το πρωί, λίγο μετά τις εννιά, μου ’πανε να βγω απ’ το κελί μου γιατί κάποιος ήθελε να με δει στο κλουβί. Ούτε εγώ ήξερα ποιος ήταν, ούτε κι οι σωφρονιστικοί που με βγάζανε έξω ήξεραν να μου πούνε κάτι.

Όταν πήγα στο κλουβί λίγα λεπτά μετά, κάποιος απ’ την πολιτειακή αστυνομία του Οχάιο μπήκε να με δει. Συστήθηκε ως Μάικ Ρόυκο – έτσι το συλλάβισε: R-O-Y-K-O. Είπε ότι είχε υποθέσεις εδώ, από το Γιάνγκσταουν, το σωφρονιστικό κατάστημα Τραμπλ, καθώς και την κομητεία Ασταμπούλα.

Ήθελε να μάθει τ’ όνομά μου, γιατί μπήκα φυλακή, και του είπα, ξέρετε, «κόφτε την πλάκα, προφανώς δεν είναι αυτός ο λόγος που ’ρθατε εδώ πέρα, κι είμαι σίγουρος πως κάνατε όλη την αναγκαία ψαχτική προτού τραβηχτείτε ως εδώ». Ύστερα βάλθηκε να λέει πως άκουσε ότι υποτίθεται πως έχω εμπλακεί σε κάποιου είδους μιλιτάντικο (βλ. αντάρτικο) κίνημα εθνικής εμβέλειας με σκοπό την ανατίναξη κτηρίων, την πρόκληση σωματικών βλαβών, κι εγώ του ’πα: «Μάλλον σας στείλανε να ψάχνετε βελόνα στ’ άχυρα, γιατί δεν έχει παίξει καν τέτοιο πράγμα».

Άμα προέρχεται από κρατούμενο, συνήθως κρατούμενοι που βρίσκονται σε φυλακή μεγίστης ή υπερμεγίστης ασφαλείας θέλουνε να βγουν απ’ αυτό το μέρος και πασάρουν μια ψευδή πληροφορία στην υπηρεσία της φυλακής μπας και λάβουν κάποιου είδους επιείκεια. Άμα σας πω αυτή την πληροφορία, και αυτός ή μερικοί απ’ τους δικούς του, ή κάποιοι που «τον πάνε», ή γενικά άλλος κόσμος μες στη φυλακή, ανακαλύψουν πως έκανα κάτι τέτοιο, θα προσπαθήσουν να με βλάψουνε – μερικοί κρατούμενοι αυτό το παιχνίδι παίζουνε.

Άμα δεν προήλθε από κρατούμενο, δεν είμαι να κάνω εικασίες ως προς τον λόγο που γίνεται τώρα αυτό. Αλλά του το ’κανα λιανά ότι, ξέρετε, εμπλέκομαι σε διάφορα κινήματα, γιατί αυτό ήταν ένα απ’ τα ερωτήματα που μου ’κανε – άμα εμπλέκομαι σε οποιεσδήποτε κινήσεις ή ομάδες. Και του ’πα, ναι, εμπλέκομαι στο Black Lives Matter («Οι μαύρες ζωές μετράνε»), στο Free Ohio Movement και σε διάφορα άλλα κινήματα. Κόσμος με καλεί να μιλήσω σε ραδιοφωνικές εκπομπές και να παρέμβω σε αμφιθέατρα αναφορικά με τον βαθμό αδικίας που συντελείται πίσω απ’ τις γραμμές του εχθρού – την κακομεταχείριση απ’ την αστυνομία, τις μαζικές εκτελέσεις με πυροβολισμούς, τη θανάτωση άοπλων μαύρων, κι ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό. Αυτή ήταν η φύση της επικοινωνίας μας.

Αλλά πριν απ’ αυτό μου έκανε την ερώτηση άμα μπορούσε να καταγράψει ό,τι πω. Του είπα: «Κάντε ό,τι καταλαβαίνετε. Γιατί, άμα θέλετε να ξέρετε αυτά που πρόκειται να πω, μπορείτε κάλλιστα ν’ ακούσετε τις τηλεφωνικές μου κλήσεις ή να διαβάσετε την αλληλογραφία μου». Εύκολα διαβάζετε την αλληλογραφία μου. Ένα μονάχα πράγμα χρειάζεστε – ο αρχιφύλακας μπορεί να πάρει άδεια απ’ τα κεντρικά για ν’ ανοίξει τις επιστολές μου, και δεν είναι καν παράνομο να το κάνετε αυτό. Όσον αφορά τα τηλεφωνήματά μου, βασικά όλες οι τηλεφωνικές κλήσεις στην πολιτεία του Οχάιο ηχογραφούνται. Κι οι μόνες που δεν καταγράφονται είναι εκείνων που ’χουν την καλοτυχία να διαθέτουν κινητό. Εγώ δεν έχω αυτή την πολυτέλεια, οπότε αυτά που λέω περνάνε απ’ το τηλέφωνο της φυλακής.

Αλλά βασικά αυτό που προσπάθησα να τους εξηγήσω, που ’ναι κι αλήθεια, είναι ότι εξ όσων γνωρίζω δεν εμπλέκομαι σε κάνα ριζοσπαστικό (βλ. ακραίο) κίνημα –εκτός κι άμα κανείς εμπλέκεται σε κάποιον ριζοσπαστισμό, κι εγώ δεν είμαι ενήμερος–, ότι μιλάω για τον εαυτό μου ή, ανάλογα, μπορεί και να μιλήσω από ομαδική σκοπιά, και σε οτιδήποτε εμπλέκομαι γίνεται στη βάση ενός ειρηνικού κινήματος που προσπαθεί να επιφέρει επαναστατικές αλλαγές, και προσπαθεί να επιφέρει βελτίωση συνθηκών των κρατουμένων, και προσπαθεί να επιφέρει χειραφέτηση και ελευθερία απ’ την υπόθεση για την οποία καταδικάστηκα εσφαλμένα, ως απόρροια της εξέγερσης στη Λούκασβιλ.

Τόσο κράτησε λοιπόν η συνομιλία μας, γιατί δεν ήθελα να έχω και καμιά μακρά συνομιλία. Απλά του είπα συνεχίστε ν’ ακούτε τα τηλεφωνήματά μου, συνεχίστε να διαβάζετε τα γράμματά μου, κι ακριβώς αυτό που θα σας πω, άμα βρείτε πως ισχύει κάτι άλλο απ’ αυτά που λέω, τότε ξαναελάτε να μου το τρίψετε στη μούρη. Αλλιώς μην κάνετε τον κόπο, και τώρα νομίζω πως δεν έχουμε να πούμε κάτι άλλο. Κι η συνομιλία αυτή έγινε σήμερα στις εννιά και κάτι το πρωί.

9 Σεπτέμβρη 2016 – Κινητοποίηση κατά της σκλαβιάς στις φυλακές των ΗΠΑ, 45 χρόνια μετά την εξέγερση στην Άττικα

Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, τόσο ο μαζικός εγκλεισμός όσο και η σκλαβιά σε συνθήκες εγκλεισμού έχουν φτάσει στο απροχώρητο. Το κράτος/Κεφάλαιο τροφοδοτεί τις φυλακές του με πληθώρα φτωχών κι αποκλεισμένων, ιδανικών υποψηφίων για καταναγκαστικά έργα.

Στο κερδοσκοπικό φυλακο-βιομηχανικό σύμπλεγμα των ΗΠΑ κρατούνται σήμερα πάνω από 2,5 εκατομμύρια άτομα, σε φυλακές ανδρών, γυναικών και παιδιών/εφήβων, για τον μοναδικό και αποκλειστικό σκοπό της εκμετάλλευσής τους μέσω απλήρωτης εργασίας. Κάθε σωφρονιστήριο επωφελείται απ’ την εργασιακή σκλαβιά των κρατουμένων για μείωση γενικών εξόδων, είτε καταναγκάζοντας αιχμάλωτους/ες να δουλεύουν για την εύρυθμη λειτουργία των εγκαταστάσεων, είτε διοχετεύοντας –με το αζημίωτο, φυσικά– εργατικά χέρια σε πολυάριθμους ιδιωτικούς εργολάβους. Ιδιωτικές επιχειρήσεις που διαχειρίζονται πολλά από τα καταστήματα και τα κέντρα κράτησης πιέζουν για εξασφαλισμένη εισροή κρατουμένων προκειμένου να διατηρούν την κερδοφορία τους. Εταιρείες όπως –εντελώς ενδεικτικά– οι Honda, McDonald’s, Victoria’s Secret, Starbucks, Wendy’s, Walmart, Whole Foods Market και άλλες πολλές είναι συμβεβλημένες με φυλακές ώστε να εκμεταλλεύονται τ’ άτομα υπό αιχμαλωσία ως πάμφθηνο ή δωρεάν εργατικό δυναμικό για παραγωγή προϊόντων κι υπηρεσίες που αγγίζουν όλους τους τομείς της οικονομίας. Σε αρκετές περιπτώσεις, μάλιστα, η κατάσταση σε σύγχρονες φυλακές-φυτείες δεν διαφέρει και πολύ απ’ τις πρότερες συνθήκες επί δουλοκτησίας. Για παράδειγμα, στο κάτεργο υψίστης ασφαλείας Ανγκόλα στη Λουιζιάνα –γνωστό κι ως «Αλκατράζ του Νότου»– οι κατάδικοι δουλεύουν υποχρεωτικά στις ίδιες ακριβώς φυτείες όπου άλλοτε δούλευαν σκλάβοι/ες απ’ την Ανγκόλα της Αφρικής.

Την 1η Απρίλη 2016 ανώνυμοι/ες κρατούμενοι/ες από κολαστήρια των ΗΠΑ δημοσίευσαν ένα πρώτο κάλεσμα για ανάληψη δράσης ενάντια στη σκλαβιά του εγκλεισμού, αναγγέλλοντας μια συντονισμένη αποχή κρατουμένων από τα μεροκάματα σε όλη τη χώρα στις 9 Σεπτέμβρη 2016 – εμβληματική ημερομηνία λόγω της συμπλήρωσης 45 ετών από την αιματοβαμμένη εξέγερση στη φυλακή Άττικα.

Ήδη στο μεσοδιάστημα έχουν γίνει αποχές κρατουμένων, όπως κι απεργίες πείνας σε διάφορες φυλακές των ΗΠΑ ενόψει της 9ης Σεπτέμβρη, που σηματοδοτεί την αρχή μιας πιο διευρυμένης δικτύωσης μεταξύ φυλακισμένων. Το κάλεσμα αυτό πάει ένα βήμα παραπέρα από την εναντίωση σε άθλιες συνθήκες κράτησης, ή την προώθηση αλλαγών σε διαδικασίες όπως η χορήγηση υφ’ όρων αποφυλάκισης, ή τη διεκδίκηση μισθών για τον μόχθο αιχμαλώτων που αποφέρει ετησίως δισεκατομμύρια δολάρια σε πολυεθνικούς ομίλους. Ουσιαστικά, η κινητοποίηση αφορά μια μαζική απεργία κρατουμένων κατά της ίδιας της λευκής υπεροχής, που νομιμοποιεί και συντηρεί αυτό το σύστημα δουλείας. Πέραν όμως της πολιτικής αξίας του καλέσματος, αν η συντονισμένη αποχή από τα μεροκάματα πραγματοποιηθεί επιτυχώς, το ίδιο το κόστος λειτουργίας των φυλακών θα εκτοξευτεί αμέσως στα ύψη, επιφέροντας έτσι και σημαντικές οικονομικές ζημίες στον προϋπολογισμό της βιομηχανίας του εγκλεισμού.

Βέβαια, οι απεργοί ενδέχεται να κατασταλούν προκαταβολικά με ποικίλους τρόπους, συνεπώς η πλαισίωση και κλιμάκωση του αγώνα με περαιτέρω δράσεις εντός και εκτός των τειχών είναι επιτακτικής σημασίας.

Περισσότερες ενημερώσεις ή σχετικό υλικό (στ’ αγγλικά): Support Prisoner Resistance | Free Alabama Movement | IWW Incarcerated Workers Organizing Committee | Anti-State STL | IT’S GOING DOWN | 325

Αυτό είναι ένα κάλεσμα για δράση κατά της σκλαβιάς στην Αμερική

Με μια φωνή, που αναδύεται μέσα απ’ τα κελιά της μακροχρόνιας κράτησης σε απομόνωση κι αντηχεί σε κοιτώνες και πτέρυγες απ’ τη Βιρτζίνια μέχρι το Όρεγκον, φυλακισμένοι/ες σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες ορκιζόμαστε να παύσουμε επιτέλους τη σκλαβιά μες στο 2016.

Στις 9 Σεπτέμβρη 1971 κρατούμενοι πήραν τον έλεγχο της φυλακής Άττικα, παραλύοντας τη λειτουργία της πιο διαβόητης φυλακής της πολιτείας της Νέας Υόρκης. Στις 9 Σεπτέμβρη 2016 θα ξεκινήσουμε μια δράση για να παραλύσουμε τη λειτουργία σε φυλακές όλης της χώρας. Δεν θ’ απαιτήσουμε απλώς να μπει ένα τέλος στη σκλαβιά του εγκλεισμού, αλλά θα την τελειώσουμε εμείς οι ίδιοι/ες παύοντας να ’μαστε σκλάβοι/ες. Continue reading 9 Σεπτέμβρη 2016 – Κινητοποίηση κατά της σκλαβιάς στις φυλακές των ΗΠΑ, 45 χρόνια μετά την εξέγερση στην Άττικα

Εξάρχεια, 04/08: Εκδήλωση κατά της σκλαβιάς του εγκλεισμού, με σύντροφο από ABC Πόρτλαντ, στην κατάληψη Θεμιστοκλέους 58

AGAINST PRISON SLAVERY | CONTRA LA ESCLAVITUD CARCELARIA | ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ

Στις 9 Σεπτέμβρη 1971 κρατούμενοι πήραν τον έλεγχο της φυλακής Άττικα, παραλύοντας το πιο διαβόητο κολαστήριο στην πολιτεία της Νέας Υόρκης.
Στις 9 Σεπτέμβρη 2016 κρατούμενοι/ες σε αγώνα θα ξεκινήσουν αποχή απ’ τα μεροκάματα και άλλες δράσεις για να παραλύσουν τη λειτουργία των φυλακών στις ΗΠΑ, για να βάλουν ένα τέλος στη σκλαβιά του εγκλεισμού.

Να εξαπλωθούν φωτιές αλληλεγγύης παντού στον κόσμο!

Ενημέρωση & συζήτηση με σύντροφο από τον Αναρχικό Μαύρο Σταυρό του Πόρτλαντ (ΗΠΑ)

Πέμπτη 4 Αυγούστου στις 20:00 στην ταράτσα της αναρχικής κατάληψης επί της οδού Θεμιστοκλέους 58, Εξάρχεια

Κατάληψη Θεμιστοκλέους 58 | ABC Πυρήνας έμπρακτης αναρχικής αλληλεγγύης | Contra Info μεταφραστικό δίκτυο αντιπληροφόρησης

Άττικα, Νέα Υόρκη: Είναι εύκολο να επιτίθεσαι, πραγματικά εύκολο!

17.11.2012

Επιτέλους, μετά από βδομάδες που βλέπαμε εικόνες εξέγερσης και αντικαπιταλιστικής βίας να σαρώνουν την υφήλιο, μετά από βδομάδες που βλέπαμε συντρόφους μας να κλητεύονται για το μεγάλο σώμα ενόρκων και τους δικαστές, αποφασίσαμε να δράσουμε με τη μικρή μας ομάδα, κι εισχωρήσαμε σε μια ανυποψίαστη πόλη χαμηλής αστυνόμευσης έξω από το Ρότσεστερ, κι επιτεθήκαμε… Σπάσαμε τα παρμπρίζ περισσότερων από 20 αυτοκινήτων με κοτρόνια και ποδοπατήσαμε τα παρμπρίζ με την οργή μας… Διαλέξαμε την Άττικα διότι υποδέχεται χιλιάδες κρατουμένων καθημερινά και φιλοξενεί μία απ’ τις μεγαλύτερες φυλακές της πολιτείας της Νέας Υόρκης. Αυτό μπορεί να λύσει μερικές απορίες κατά την έρευνα…

–Πυρήνας 21ης Ιούλη
Είναι εύκολο να επιτίθεσαι, πραγματικά εύκολο!

πηγή

Η αντιπροσωπεία αυτοκινήτων έσπευσε να δηλώσει στον καθεστωτικό Τύπο ότι οι ζημίες στα οχήματα εκτιμώνται στα 50.000 αμερικανικά δολάρια.