Tag Archives: Γεράσιμος Τσάκαλος

Φυλακές Κορυδαλλού: Κείμενο συντρόφων της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς στη μνήμη του Σεμπαστιάν

Σ.Π.Φ. – Για τον Σεμπάστιαν – Από την άρνηση εργασίας… στην άρνηση εξουσίας.

Απόσπασμα από τον πρόλογο του βιβλίου που θα κυκλοφορήσει στην Χιλή στην μνήμη του αναρχικού Σεμπάστιαν Οβερσλούιχ

Στις 11 Δεκεμβρίου 2013, πραγματοποιείται ληστεία σε τράπεζα στην συνοικία Πουδαουέλ.

Ο αναρχικός Σεμπάστιαν Οβερσλούιχ καθώς μπαίνει, ανακοινώνοντας την ληστεία, δέχεται τις σφαίρες από τον ένοπλο φρουρό των συμφερόντων των πλουσίων και εξουσιαστών που φύλαγε την τράπεζα. Ο Σεμπάστιαν πέφτει νεκρός αδειάζοντας ριπές από το πολυβόλο του…

Όμως υπάρχουν καθημερινοί θάνατοι δίχως νεκρούς, θάνατοι επαναλαμβανόμενοι…από πρωινά ξυπνητήρια για να μην αργήσεις στην δουλειά, μελαγχολικές διαδρομές ανάμεσα σε ένα μοναχικό πλήθος που κατευθύνεται σε γραφεία, εργοστάσια, καταστήματα, φωνές του αφεντικού που θέλει πιο πολλά από εσένα και πιο γρήγορα, μονότονες μηχανικές κινήσεις σε μία εργασία που εξοντώνει την δημιουργικότητα, προσποιητή ευγένεια σε πελάτες κι έναν εξευτελιστικό μισθό ως αποζημίωση για την ζωή που σου έκλεψαν.

Μία ζωή που μετριέται σε χρήμα.

Ληστεύοντας μια τράπεζα, δεν κλέβουμε το χρήμα, παίρνουμε για λίγο πίσω την ζωή που μας έκλεψαν.

Όμως και η ληστεία μίας τράπεζας, μπορεί να γίνει μία εξαρτημένη εργασία. Μία δουλειά, όπως όλες οι άλλες, με την διαφορά ότι ο “μισθός” δεν είναι σίγουρος και σε περιπτώσεις “εργατικού ατυχήματος” σε περιμένει η φυλακή ή ο θάνατος.

Συχνά οι ληστές τραπεζών δεν διαφέρουν από τους μισθωτούς εργάτες, απλά δουλεύουν λιγότερο, σε συνθήκες υψηλού ρίσκου. Μοιράζονται όμως την ίδια νοοτροπία. Την νοοτροπία του καταναλωτή που θεοποιεί το χρήμα, θαυμάζει την ισχύ του πλούτου και το αυτοκίνητό του, το ρολόι του, τα επώνυμα ρούχα του, είναι η προέκταση του εαυτού του.

Ο Σεμπάστιαν Οβερσλούιχ δεν ήταν ένας ληστής τραπεζών. Ήταν ένας αναρχικός. Αρνήθηκε να γίνει σκλάβος του ρολογιού των αφεντικών. Ήταν αρνητής εργασίας, γιατί αρνήθηκε την ηθική της εργασίας, την ηθική του δούλου που σκέφτεται σαν καταναλωτής. Η ληστεία μίας τράπεζας, από μόνη της δεν είναι μία επαναστατική πράξη. Η ληστεία είναι ένα μέσο του αναρχικού αγώνα για να πάρουμε πίσω τον κλεμμένο χρόνο απ’ τα αφεντικά και να τον οργανώσουμε επιθετικά εναντίον τους, σχεδιάζοντας αναρχικές δράσεις, βοηθώντας αιχμάλωτους συντρόφους, ενισχύοντας εκδοτικά εγχειρήματα και δημιουργώντας ένοπλες υποδομές επίθεσης ενάντια στην εξουσία.

Ανήκουμε στην ίδια γενιά με τον Σεμπάστιαν.
Μία γενιά που δεν έχει ούτε ηλικία, ούτε εθνικότητα.
Στην ίδια γενιά των ανυπόμονων, των ασυμβίβαστων και των ονειροπόλων.

Δεν έχουμε ανάγκη από ήρωες, θέλουμε όμως συντρόφους που να πυρακτώνουν την ζωή τους με τις ιδέες τους. Κρατώντας ζωντανούς στην μνήμη μας, τον Σεμπάστιαν κι όλους τους συντρόφους που έπεσαν στην μάχη, κρατάμε ζωντανό τον αγώνα. Έναν αγώνα ενάντια στην εξουσία, που ξέρουμε ότι η φυλακή ή ο θάνατος είναι συχνά το τίμημα. Όμως όπως έχει γραφτεί “Πέντε ελεύθερα πουλιά, ξεκίνησαν το ταξίδι προς τον νότο, μόνο ένα έφτασε, αλλά αυτό που το ταξίδι τους σίγουρα ήθελε να πει, είναι ότι άξιζε που δοκίμασαν να πετάξουν…”

Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς FAI/IRF

Πολύδωρος Γιώργος
Τσάκαλος Χρήστος
Τσάκαλος Γεράσιμος
Οικονομίδου Όλγα

Φυλακές Κορυδαλλού: Σ.Π.Φ./FAI – Πυρήνας αντάρτικου πόλης για τον Ζωρζ Ιμπραχίμ Αμπντάλα

Ενάντια στο μακιγιάζ της δημοκρατίας.

Ο αγωνιστής Ζωρζ Ιμπραχίμ Αμπντάλα βρίσκεται 32 χρόνια στις γαλλικές φυλακές.

Συνελήφθη το 1984 και κατηγορείται ότι ως μέλος της Ένοπλης Επαναστατικής Λιβανέζικης Φράξιας, συμμετείχε στην εκτέλεση του ακόλουθου της αμερικανικής πρεσβείας και του ισραηλινού διπλωμάτη.

Από το 1999 δικαιούται αναστολή, όμως όλες του οι αιτήσεις απορρίπτονται μέχρι σήμερα.

Στην “πολιτισμένη” ευρώπη, της οικονομικής δικτατορίας, των ηλεκτροφόρων συνοριακών φραχτών και την στρατοπέδων συγκέντρωσης, η θανατική ποινή, απλά άλλαξε όνομα.

Τώρα ονομάζεται “φυλακή επ’ αορίστου”.

Ο θάνατος σερβίρεται σε δόσεις με το σταγονόμετρο, μέσα απ’ την χωρίς τέλος, παράταση φυλάκισης του Ζ. Ιμπραχίμ Αμπντάλα.

Έτσι το μακιγιάζ της δημοκρατικής ευρώπης, κρύβει την αργή δολοφονία του Αμπντάλα, και τον εκτελεί δύο φορές.

Μία φορά κρατώντας τον στην φυλακή επ’αορίστου και μία δεύτερη, θέλοντας να τον θάψει στη λήθη των 32 χρόνων αιχμαλωσίας.

Όμως 32 χρόνια, δεν μπορούν να κάνουν την μνήμη να ξεθωριάσει, για την ασχήμια της εξουσίας.

32 χρόνια δεν διαγράφουν τους αμέτρητους νεκρούς στην φυλακή, στην μισθωτή σκλαβιά, στις τυχαίες εκπυρσοκροτήσεις από μπάτσους, στα κοινωνικά αδιέξοδα.

32 χρόνια δεν κρύβουν το διαρκές ψυχορράγημα της ζωής που δολοφονείται καθημερινά, σε καταναλωτικές ψευδαισθήσεις, σε πρόθυμες συνθηκολογήσεις υπηκόων, σε παγωμένες οθόνες αποξένωσης.

32 χρόνια ο αγωνιστής Ζωρζ Ιμπραχίμ Αμπντάλα παραμένει συνεπής και αμετανόητος στις επιλογές αγώνα που είχε κάνει.

Γιατί 32 χρόνια φυλακής ως τίμημα για τον αγώνα και την επανάσταση είναι προτιμότερο από μια ολόκληρη ζωή στη σκλαβιά, στην σιωπή και στις συμβάσεις.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΗ
ΖΩΡΖ ΙΜΠΡΑΧΙΜ ΑΜΠΝΤΑΛΑ

“Σημασία δεν έχει αν πιαστείς αιχμάλωτος
σημασία έχει να μην παραδοθείς ποτέ…”

Σ.Π.Φ./ FAI – Πυρήνας αντάρτικου πόλης

Οικονομίδου Όλγα
Πολύδωρος Γιώργος
Τσάκαλος Χρήστος
Τσάκαλος Γεράσιμος

Φυλακές Κορυδαλλού

[Φυλακές Κορυδαλλού] ΣΠΦ – Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης: «Κύριοι, ο δράκος θα πετάξει»

Soledad Brothers (από αριστερά): John Clutchette, George L. Jackson (23 Σεπτέμβρη 1941 – 21 Αυγούστου 1971) και Fleeta Drumgo

«Κύριοι, ο δράκος θα πετάξει»
Για την κινητοποίηση στις 9 Σεπτέμβρη στις φυλακές των Η.Π.Α.

(«Κύριοι, ο δράκος θα πετάξει» ήταν τα λόγια του κρατούμενου Τζωρτζ Τζάκσον στις 21 Αυγούστου του 1971, όταν κρατώντας ένα πιστόλι, άνοιξε όλα τα κελιά στην πτέρυγά του αιχμαλωτίζοντας τους δεσμοφύλακες. Ο Τζωρτζ Τζάκσον σκοτώθηκε στην προσπάθειά του να αποδράσει…)

Στις 9 Σεπτέμβρη στις Η.Π.Α., οι κρατούμενοι πραγματοποιούν κάλεσμα εναντίον της σκλαβιάς.

Ένα πλήθος «αόρατων» σκλάβων (στις Η.Π.Α. υπάρχουν 2.500.000 κρατούμενοι) είναι καταδικασμένοι σε καταναγκαστικά έργα, είτε ως δεσμοφύλακες του εαυτού τους (εσωτερικές δουλειές στις φυλακές, καθάρισμα, επισκευές, τεχνικές εργασίες), είτε ως φθηνό κρέας σε εταιρείες μεγαθήρια (Honda, McDonald’s, Wendy’s, Victoria’s Secret, Starbucks κ.ά.).

Άλλωστε, η 13η τροπολογία του συντάγματος της Αμερικής, το λέει ξεκάθαρα: «Ούτε δουλεία, ούτε ακούσια υποδούλωση, μπορεί να υπάρχει, εντός των Η.Π.Α., ΕΞΑΙΡΟΥΜΕΝΗΣ της περίπτωσης τιμωρίας για εγκλήματα που οι εναγόμενοι έχουν καταδικαστεί.»

Με λίγα λόγια, οι κρατούμενοι θεωρούνται σκλάβοι, ως μέρος της τιμωρίας τους.

Οι φυλακές στην Αμερική, κι όχι μόνο, δεν είναι απλά κάγκελα, τείχη, κάμερες, κλείδωμα. Είναι και μία τεράστια επικερδής επιχείρηση.

Είναι ένα βρώμικο αλισβερίσι, διαρκούς τροφοδοσίας ενός αλυσοδεμένου εργατικού δυναμικού, δίχως όνομα και δίχως φωνή. Είναι ένα σύγχρονο σκλαβοπάζαρο, με κέρδη δισεκατομμυρίων δολαρίων που δεν τρέφει μόνο τις εταιρείες-επιστάτες, αλλά και την βιομηχανία των δικηγόρων, των δικαστών, των μπάτσων, των σωφρονιστικών, των ιδιωτικών φυλακών.

Πριν λίγο καιρό, αποκαλύφθηκε άλλο ένα δικαστικό σκάνδαλο, το «kids for cash» (παιδιά έναντι μετρητών) με τον δικαστή Mark Ciavarella, ο οποίος καταδίκαζε ανήλικους (από 10 έως 18 ετών) για το παραμικρό αδίκημα, λαμβάνοντας μίζες εκατομμυρίων δολαρίων, από τους ιδιοκτήτες της ιδιωτικής φυλακής Powell και Mericle, με σκοπό να τις τροφοδοτεί με χιλιάδες παιδιά-κρατούμενους σκλάβους.

Στην Ελλάδα, ο εγκλεισμός είναι πολύ πιο «βελούδινος», όμως δεν παύει να είναι εγκλεισμός. Οι ελληνικές φυλακές μπορεί να μην τροφοδοτούν πολυεθνικές εταιρείες με σκλάβους, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αποτελούν μία καλά στημένη επιχείρηση.

Εκτός από το ότι χρηματοδοτούν έναν στρατό από βδέλλες (δικηγόρους, μπάτσους, σωφρονιστικούς, δικαστές), κλείνουν χρυσές δουλειές με κατασκευαστικές εταιρείες (υπερτιμολόγηση κατασκευαστικών έργων), με φαρμακοβιομηχανίες (οι ελληνικές φυλακές, μετά τα ελληνικά νοσοκομεία, είναι ο δεύτερος καλύτερος πελάτης των φαρμακοβιομηχανιών, αφού χορηγεί με τις χούφτες τα ψυχοφάρμακα στους κρατούμενους για να τους κρατά κοιμισμένους) και με μεγάλα supermarket (πάντα με ασύμφορη τιμολόγηση των κρατουμένων).

Στην Αμερική, λοιπόν, οι αθρόες συλλήψεις υπόπτων (με εξευτελισμούς, ξυλοδαρμούς και πισώπλατες δολοφονίες) δεν είναι απλά για «την αποκατάσταση του νόμου», αλλά αποτελούν ένα σύγχρονο κυνήγι σκλάβων προς εκμετάλλευση.

«Αφήστε τις σοδειές να σαπίσουν στις φυτείες» γράφουν οι κρατούμενοι στο κάλεσμά τους, ενάντια στην σκλαβιά, υπενθυμίζοντας την ιστορία των δούλων στην Αμερική. Γιατί πολλές φορές για να προχωρήσεις μπροστά, πρέπει να γυρίσεις πίσω στις ρίζες, στο παρελθόν. Για κάθε ιστορία δούλων, υπάρχει και μία ιστορία Σπάρτακου. Continue reading [Φυλακές Κορυδαλλού] ΣΠΦ – Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης: «Κύριοι, ο δράκος θα πετάξει»

[Φυλακές Κορυδαλλού] Πολιτική δήλωση Πυρήνα Αντάρτικου Πόλης της ΣΠΦ στη δίκη σχεδίου απόδρασης

λάβαμε στις 25 Ιούνη 2016· το κείμενο σε pdf εδώ

Πολιτική δήλωση στην δίκη για απόδραση από Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς/Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης

Το παρακάτω κείμενο είναι η απομαγνητοφώνηση όσων ειπώθηκαν προφορικά στο δικαστήριο από τον Χρήστο Τσάκαλο εκ μέρους της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς/Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης. Στις επόμενες μέρες θα ανέβει και το ηχητικό αρχείο.

Να ξεκινήσουμε λέγοντας πως δεν απολογούμαστε.

Η απολογία έχει έναν δουλικό χαρακτήρα.

Είναι σαν να αναγνωρίζεις κάποιον ανώτερο από εσένα.

Σαν να παραχωρείς σε κάποιον την εξουσία να σε κρίνει και να αποφασίσει για σένα.

Προερχόμαστε απ’ την γενιά και την παράδοση εκείνων που αρνήθηκαν τις αλυσίδες της σκλαβιάς και δεν αναγνωρίζουμε ούτε θεούς, ούτε αφέντες, ούτε δικαστές…

Στεκόμαστε εδώ εκπροσωπώντας την οργάνωση Σ.Π.Φ – Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης. Δηλαδή εμένα και τους Συντρόφους Γ. Τσάκαλο, Γ. Πολύδωρο, Ό. Οικονομίδου.

Στεκόμαστε εδώ όχι για να απολογηθούμε αλλά για να σπάσουμε την σιωπή και τα ψέματα της εξουσίας.

Κατηγορούμαστε συνολικά ως οργάνωση Σ.Π.Φ. για τον εκρηκτικό μηχανισμό στην εφορία Κορυδαλλού, για το παγιδευμένο δέμα στο αστυνομικό τμήμα Ιτέας, για τον φάκελο βόμβα στον ειδικό εφέτη ανακριτή, για απόπειρα απόδρασης, για κατοχή όπλων, εκρηκτικών, ρουκετών με σκοπό την «διατάραξη» της κοινωνικής, οικονομικής, πολιτικής ζωής της χώρας..

Για εμάς οι κατηγορίες αυτές είναι τίτλος τιμής… Είναι η απόδειξη ότι ακόμα και μέσα στην φυλακή δεν μάθαμε να ζούμε σαν σκλάβοι…

-Αναλαμβάνουμε την πολιτική ευθύνη για την τοποθέτηση εκρηκτικού μηχανισμού στην εφορία Κορυδαλλού.

Ναι, σκοπός μας ήταν να ανατινάξουμε το κτίριο της εφορίας. Για τους νόμους σας αυτό είναι έγκλημα. Για την πραγματική ζωή αυτό είναι μια πράξη ελευθερίας.

Μας κατηγορείτε για τρομοκράτες… όμως τρομοκρατία είναι το ειδοποιητήριο της εφορίας, τρομοκρατία είναι η φοροληστρική καταιγίδα που σπρώχνει τους ανθρώπους σε κοινωνική γενοκτονία. Τρομοκρατία είναι οι ουρές έξω απ’ την εφορία που ο κόσμος πληρώνει ένα κράτος νταβατζή για να μην του πάρουν το σπίτι και τον κλείσουν φυλακή.

Επιλέξαμε να τοποθετηθεί ο εκρηκτικός μηχανισμός νύχτα αφού είχαν προηγηθεί 2 προειδοποιητικά τηλεφωνήματα, το κτίριο ήταν άδειο και κανένας δεν θα κινδύνευε απ’ την γειτονιά. Όσο κι αν έγινε προσπάθεια εδώ απ’ τον εισαγγελέα να κατευθύνει τους μάρτυρες για να δημιουργήσει την αίσθηση ενός τυφλού χτυπήματος, την καλύτερη απάντηση την έδωσε ένας γείτονας που μένει απέναντι απ’ την εφορία και είχε έρθει ως μάρτυρας κατηγορίας. Όταν τον ρώτησα “πότε τρομοκρατηθήκατε περισσότερο: απ’ την τοποθέτηση του εκρηκτικού μηχανισμού ή απ’ το ειδοποιητήριο της εφορίας;” χαμογέλασε και φεύγοντας απάντησε «απ’ την εφορία».

-Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την αποστολή παγιδευμένου δέματος βόμβα στο Α.Τ Ιτέας.

Ήταν τα αντίποινα για την οδύσσεια ενός αλβανού κρατούμενου, που αφού ξυλοκοπήθηκε στις φυλακές Μαλανδρίνου, βασανίστηκε στο Α.Τ Ιτέας, άφησε την τελευταία του πνοή στις φυλακές Νιγρίτας.

Η αποστολή του φακέλου βόμβα ήταν μια απόλυτα στοχευμένη πράξη, καθώς στην βία απαντάμε με βία…

-Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την αποστολή παγιδευμένου φακέλου στο σπίτι του ειδικού εφέτη ανακριτή Δ. Μόκκα.

Ήταν μια ελάχιστη επιστροφή της βίας που ασκείται καθημερινά στα δικαστήρια και στα ανακριτικά γραφεία που μοιράζουν τα χρόνια φυλακής σαν να είναι στραγάλια. Την ίδια στιγμή οι ίδιοι δικαστές απαλλάσσουν μεγαλοκαρχαρίες σαν τον Βγενόπουλο και τον Μπόμπολα, αποδεικνύοντας όχι μόνο πως η δικαιοσύνη δεν είναι τυφλή, αλλά πως συμπεριφέρεται σαν πιστό σκυλί των αφεντικών τους. Επίσης ο Δ. Μόκκας είχε χειριστεί υποθέσεις της Σ.Π.Φ και μέσω δικαστικού πραξικοπήματος είχε επιμηκύνει την προφυλάκιση του αδερφού μου Γ. Τσάκαλου σε 40 μήνες από 18 μήνες που είναι το όριο.

Η οργάνωση ποτέ δεν ξεχνάει αυτούς που με απόφασεις γκιλοτίνα θέλησαν να την τελειώσουν. Το μόνο που έχουμε να προσθέσουμε είναι πως η επιλογή να χτυπήσουμε συμβολικά τον συγκεκριμένο δικαστή με μικρή ποσότητα εκρηκτικής ύλης, σήμερα πλέον μπαίνει στην διαδικασία της αυτοκριτικής. Από εδώ και πέρα η οργάνωση εγκαταλείπει τα συμβολικά χτυπήματα και θα χτυπάει με όλη την δύναμη πυρός της την δικαστική εξουσία που στραγγαλίζει την ελευθερία μας.

Τα χτυπήματά μας δεν θα είναι πλέον συμβολικά, αλλά πραγματικά, όσο πραγματικά είναι και τα χρόνια των ποινών που ρίχνουν οι δικαστές.

-Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τα όπλα, τα εκρηκτικά και τις ρουκέτες που βρέθηκαν απ’ την αστυνομία.

Ο Malcolm X είχε πει «όσοι μιλάνε για επανάσταση αλλά δεν χρησιμοποιούν βία, καλά θα κάνουν να διαγράψουν την λέξη επανάσταση από το λεξιλόγιό τους».

Γνωρίζουμε απ’ την πρώτη στιγμή ότι όλοι αυτοί που λεηλάτησαν την ζωή μας με τους νόμους, τις φυλακές, τα πλούτη τους δεν πρόκειται να μας χαρίσουν την ελευθερία, επειδή απλά θα τους το ζητήσουμε ευγενικά. Όπως επέβαλαν την αδικία με την βία του στρατού και της αστυνομίας, ΜΟΝΟ με την αναρχική ένοπλη βία θα τους γκρεμίσουμε απ’ τους θρόνους τους.

Για όλους αυτούς που μας βλέπουν σαν τις ψείρες της γης, έχει έρθει η ώρα να μεταφέρουμε τον φόβο στις δίκες τους αυλές, στα δικά τους σπίτια.

-Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για το σχέδιο απόδρασης απ’ τις φυλακές Κορυδαλλού.

Η απόδραση απ’ τις φυλακές είναι η πιο μεγάλη κατάφαση στην ομορφιά της ελευθερίας. Η ελευθερία που διεκδικούμε δεν χωράει στα καλούπια των νόμων.

Δεν μας ενδιαφέρει η ελευθερία των προσκυνημένων.

Η απόδρασή μας συνδέεται με την συνέχεια του αναρχικού αντάρτικου πόλης και της δράσης της Σ.Π.Φ.

Γιατί η πραγματική ελευθερία υπάρχει μόνο μέσα απ’ τον αγώνα για ελευθερία.

Κανονικά θα σταματάγαμε εδώ αυτήν την δήλωση.

Όμως όπως είναι χρέος για έναν αναρχικό επαναστάτη να αναλαμβάνει την ευθύνη για τις πράξεις του και να υπερασπίζεται την οργάνωσή του, έτσι είναι και υποχρέωσή του να μην σιωπά ούτε να αδιαφορεί για την αδικία και το ψέμα που έχει στήσει χορό πάνω σε άλλους ανθρώπους. Σήμερα δικάζονται εδώ άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση με την Σ.Π.Φ. Αυτοί οι άνθρωποι πακεταρίστηκαν σε έναν φάκελο 187Α με την ένδειξη «συμμετοχή και ένταξη στην Σ.Π.Φ με τις επιβαρυντικές διατάξεις». Continue reading [Φυλακές Κορυδαλλού] Πολιτική δήλωση Πυρήνα Αντάρτικου Πόλης της ΣΠΦ στη δίκη σχεδίου απόδρασης

[Φυλακές Κορυδαλλού] Κείμενο από ΣΠΦ-Πυρήνα Αντάρτικου Πόλης για εκδήλωση στη Βραζιλία

Πατήστε πάνω στην εικόνα για να διαβάσετε/κατεβάσετε το pdf – συνεισφορά του Πυρήνα Αντάρτικου Πόλης της ΣΠΦ στην παρουσίαση της μπροσούρας Nosso dia Chegará («Η μέρα μας θα έρθει»), που έγινε στις 26 Μάη 2016 στην Biblioteca KAOS του Πόρτο Αλέγκρε.

Περισσότερα σε πορτογαλικά και αγγλικά εδώ.

[Φυλακές Κορυδαλλού] Κείμενο για Μαουρίσιο Μοράλες από ΣΠΦ-Πυρήνα Αντάρτικου Πόλης

Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς – Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης
«Το γεράκι και το φίδι» για τον Μαουρίσιο Μοράλες

«Το μόνο που φοβάμαι είναι ο χρόνος… Η φθορά της μνήμης που μοιάζει με δεύτερο θάνατο για αυτούς που λείπουν… Ο χρόνος είναι φίλος με το θάνατο, εκτός και αν σταματήσουμε τους δείκτες του ρολογιού και γεμίσουμε τα ημερολόγιά μας με μέρες από αυτές που ονειρεύονται αυτοί που σήμερα δεν είναι μαζί μας… Τότε ο θάνατος δε θα έχει καμία εξουσία και οι νεκροί μας θα ζούνε μέσα από τις καρδιές μας.»

Στις 22 Μαΐου 2009 ο αναρχικός Μαουρίσιο Μοράλες σκοτώνεται καθώς μεταφέρει μια βόμβα για να την τοποθετήσει στη σχολή δεσμοφυλάκων στη Χιλή.

Αρκετοί θεωρούν τον αγώνα μας μάταιο… Δεν πιστεύουν ότι μια μειοψηφία ανυπότακτων αναρχικών μπορεί να επιτεθούν στο κρατικό κτήνος.

Κι όμως ξεχνούν πως πάντα οι μειοψηφίες σαν πυροκροτητές ανατρέπουν την ιστορία και την εκτροχιάζουν από αυτό που μέχρι χθες θεωρούσαν δεδομένο.

Άλλοι θεωρούν πως είμαστε ρομαντικοί και δεν αξίζει να θυσιαζόμαστε για τους άλλους… Όμως, όπως έχει γραφτεί κάπου, «Ο αναρχικός επαναστάτης δεν θυσιάζεται για την κοινωνία, αλλά αντίθετα θυσιάζει την υπάρχουσα κοινωνία. Η αναρχική διαρκής επανάσταση δεν είναι ένα ιερό καθήκον που πρέπει να εκτελεστεί από ανιδιοτελείς οσιομάρτυρες. Αντίθετα, εμπεριέχει και την ατομική ανταρσία, καθώς είναι εκείνο το σημείο που η αλλαγή του εαυτού μας συναντά την αλλαγή του κόσμου…»

Ακόμα και όταν πεθαίνουμε λοιπόν, είναι γιατί έχουμε ζήσει πραγματικά.

Γι’ αυτό δεν πιστεύουμε στους επικήδειους, αλλά σε πράξεις, λέξεις και νοήματα που κουβαλάνε τις ψυχές μας μέσα στους αιώνες…

Εφτά χρόνια μετά το θάνατό του συναντάμε ξανά τον Μαουρίσιο Μοράλες μέσα από τα λόγια της αναρχικής Έμμα Γκόλντμαν:

«Δε γνωρίζω πόσοι από σας έχουν διαβάσει το θαυμάσιο πεζοτράγουδο του Γκόρκι που λέγεται “Το Φίδι και το Γεράκι”.

Το φίδι δεν μπορεί να καταλάβει το γεράκι. “Γιατί δεν ξεκουράζεσαι εδώ στα σκοτεινά, στην όμορφη, γλιστερή υγρασία;” ρωτάει το φίδι. “Γιατί πετάς στους ουρανούς; Δεν ξέρεις τους κινδύνους που παραμονεύουν εκεί, τη βία και την καταιγίδα που σε περιμένουν, το όπλο του κυνηγού που θα σε γκρεμίσει και θα καταστρέψει τη ζωή σου;”

Αλλά το γεράκι δεν έδειξε προσοχή. Άπλωσε τις φτερούγες του και πετάχτηκε στους αιθέρες, το θριαμβευτικό τραγούδι του ακούστηκε να αντηχεί στους ουρανούς.

Μια μέρα το γεράκι γκρεμίστηκε, το αίμα του ανάβλυζε από την καρδιά του και το φίδι τού είπε: “Ανόητε, σε προειδοποίησα, σου είπα να μείνεις εκεί όπου ήμουν, στα σκοτεινά, στην όμορφη, ζεστή υγρασία όπου κανένας δεν μπορούσε να σε βρει και να σε βλάψει…”. Αλλά με την τελευταία του πνοή το γεράκι απάντησε: “Έχω πετάξει στους αιθέρες, έχω ανέβει σε ύψη ιλιγγιώδη, έχω αντικρίσει το φως, έχω ζήσει, έχω ζήσει!”»

Για τον Μαουρίσιο Μοράλες…
Για τους συντρόφους που λείπουν…

Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς – Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης
Τσάκαλος Γεράσιμος
Τσάκαλος Χρήστος
Οικονομίδου Όλγα
Πολύδωρος Γιώργος

[Φυλακές Κορυδαλλού] Κείμενο για καταλήψεις από ΣΠΦ-Πυρήνα Αντάρτικου Πόλης

ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΠΥΡΗΝΩΝ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ
ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ – ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΙΑΣ

Σκέψεις πάνω στο κάλεσμα των συντρόφων της κατάληψης Παπαμιχελάκη, αναρχικής βιβλιοθήκης Τεφλόν, Ραδιοφραγμάτων και Συνεχούς Αποδόμησης για τη θεματική των καταλήψεων…

Το παρακάτω κείμενο ανταποκρίνεται σε στιγμιότυπα και χαρακτηριστικά που συναντάμε στο ρεύμα των καταλήψεων του ελλαδικού χώρου.

i) Η ιδιοκτησία είναι κλοπή

«Η ιδιοκτησία είναι κλοπή» λέει ένα απ’ τα πιο παλιά αναρχικά συνθήματα. Είναι κλοπή της συλλογικής ζωής, είναι κατάργηση της κοινότητας, είναι το καταφύγιο της ιδιώτευσης του φόβου…

Η ιδιοκτησία και η δίδυμη αδερφή της, η εξουσία, γεννάνε τους διαχωρισμούς των ανθρώπων με τίτλους, αξιώματα και προνόμια…

Όπως ο ουρανός δεν έχει σύνορα, έτσι και η γη δεν θα έπρεπε να έχει ιδιοκτησία.

Ο άνθρωπος από συλλογικό ον, γίνεται ιδιοκτήτης. Ιδιοκτήτης όχι όμως της ζωής του, αλλά τοίχων, παραθύρων, επίπλων…

Οι καταλήψεις ξεκίνησαν ως μία μορφή άρνησης της ιδιοκτησίας και αυτοοργανωμένης έκφρασης.

Η πορεία του κινήματος των καταλήψεων έχει πολλές αποχρώσεις… άλλες πιο μαχητικές, άλλες πιο ακίνδυνες… Υπάρχουν αναρχικές καταλήψεις και εναλλακτικές καταλήψεις, καταλήψεις εστίες ανομίας και καταλήψεις αφυδατωμένα πολιτιστικά κέντρα. Continue reading [Φυλακές Κορυδαλλού] Κείμενο για καταλήψεις από ΣΠΦ-Πυρήνα Αντάρτικου Πόλης

Φυλακές Κορυδαλλού: Κείμενο μελών της ΣΠΦ-FAI/IRF για το εφετείο στις 20 Απρίλη

ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΠΥΡΗΝΩΝ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΤΑΔΙΚΕΣ
(για το εφετείο στις 20/4)

«Η απόσταση που χωρίζει την ελευθερία απ’ την σκλαβιά… είναι η τόλμη…»

Στις 20 Απρίλη, ξεκινάει στις φυλακές Κορυδαλλού, το εφετείο της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς.

Δικαζόμαστε για τον εκρηκτικό μηχανισμό που βρέθηκε στο σπίτι στο Χαλάνδρι (υπόθεση Χαλανδρίου), για τις βομβιστικές επιθέσεις στα σπίτια του πρώην υφυπουργού Εσωτερικών Π. Χηνοφώτη (στρατιωτικός στα χρόνια της χούντας), της πρώην βουλευτού και νυν προέδρου της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Λ. Κατσέλη, καθώς και για τη βομβιστική επίθεση στο υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης την παραμονή της Δ.Ε.Θ.

Επίσης, κατηγορούμαστε για την αποστολή παγιδευμένων δεμάτων σε πρεσβείες, διεθνείς αστυνομικούς-δικαστικούς οργανισμούς (eurojust-europol), καθώς και στην καγκελάριο Μέρκελ, τον τότε πρωθυπουργό της Ιταλίας και μεγιστάνα των media Μπερλουσκόνι και τον ρατσιστή, τότε πρόεδρο της Γαλλίας Σαρκοζί.

Τέλος, δικαζόμαστε για διακεκριμένη οπλοκατοχή και για την συμπλοκή με μπάτσους στην Πεύκη.

Όλα αυτά είναι μερικά στιγμιότυπα της δράσης της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς. Έχουμε αναλάβει δημόσια την πολιτική ευθύνη και υπερασπιζόμαστε όλες τις ενέργειές μας, καθώς είμαστε πεπεισμένοι ότι ο κόσμος δεν κερδίζεται ούτε με προσευχές, αλλά ούτε και με κατάρες.

Στις 20 Απρίλη δεν δικαζόμαστε μόνο τα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς κι άλλοι αναρχικοί για άλλες υποθέσεις, ΑΛΛΑ δικάζεται συνολικά η επιλογή του αντάρτικου πόλης.

Ουσιαστικά, δικάζεται η επιλογή να αγωνιστούμε ένοπλα ενάντια στην δολοφονική μηχανή της εξουσίας.

Όποιος σήμερα δεν αντιλαμβάνεται την αναγκαιότητα της αναρχικής ένοπλης δράσης ενάντια στους τυράννους της ζωής μας, είναι εξαιρετικά αφελής ή μπάτσος.

Όλοι αυτοί που παίζουν τη ζωή μας μία ζαριά στα χρηματιστήρια, στα κεντρικά των τραπεζών, στις διεθνείς συσκέψεις της εξουσίας, δεν πρόκειται να εγκαταλείψουν τα αξιώματα και τα πλούτη τους, επειδή θα τους το ζητήσουμε ευγενικά… Η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνουν είναι ο φόβος.

Η φωνή και οι ιδέες μας γίνονται πιο δυνατές όταν βγαίνουν από την κάννη ενός όπλου…

Αρκετά ανεχτήκαμε τα σκιάχτρα της εξουσίας να μας χλευάζουν μιλώντας για «δημοκρατία», «ελευθερία» και «δικαιώματα».

Εάν θέλετε να καταλάβετε τι σκέφτονται όλοι αυτοί μην ακούτε τα λόγια τους… κοιτάξτε τις τσέπες τους…

Είναι οι ίδιοι που έχουν επιβάλει μία δολοφονική οικονομική δικτατορία που καθημερινά στραγγαλίζει τη ζωή μας, σπρώχνοντας άλλους στην παραίτηση και άλλους στην αυτοκτονία.

Είναι οι ίδιοι που για τα συμφέροντα πετρελαϊκών και πολυεθνικών εταιρειών στέλνουν στρατούς και μετατρέπουν ολόκληρες χώρες σε μαζικούς τάφους.

Είναι οι ίδιοι που διευθύνουν την προπαγάνδα και το θέαμα μετατρέποντας το ψέμα σε αλήθεια, την ζωή σε ψηφιακή απομίμηση και την ευτυχία σε αξεσουάρ κινητής τηλεφωνίας.

Καμία ειρηνική διαμαρτυρία, καμία αριστερή ψευδαίσθηση δεν πρόκειται να ανατρέψει την εξουσία απ’ τον θρόνο της.

Η ερώτηση που συχνά ακούγεται σαν μοιρολόι «και πώς θα αλλάξει ο κόσμος;» είναι μίζερη, ηττοπαθής και δειλή… Όποιος θέλει να αλλάξει την ζωή του και τον κόσμο, οπλίζεται και γίνεται ο ίδιος η απάντηση.

Στις 20 Απρίλη η ιερά εξέταση των δικαστών θέλει να αποσπάσει από εμάς ένα σημάδι μεταμέλειας, μία ένδειξη ανακωχής…

Μας κλείδωσαν σε κελιά, μας μετέφεραν στην απομόνωση, συνέλαβαν και φυλάκισαν τους συγγενείς μας, μας δικάζουν μέσα στις φυλακές, ΟΜΩΣ ειρήνη με τον θάνατο και την υποταγή δεν πρόκειται να κάνουμε…

Η Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς θα ανασυγκροτηθεί και θα περάσει ξανά στην επίθεση…

«Η ασχήμια της εξουσίας αναλύθηκε και ερμηνεύτηκε από όλες τις γενιές, από κάθε άποψη… Αυτά που συμβαίνουν σήμερα δεν χρειάζονται περαιτέρω ανάλυση, αλλά πράξεις…»

ΖΗΤΩ Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΠΥΡΗΝΩΝ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

ΖΗΤΩ Η ΑΤΥΠΗ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ

ΖΗΤΩ ΤΟ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΑΝΤΑΡΤΙΚΟ ΠΟΛΗΣ

Τα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς FAI/IRF
Οικονομίδου Όλγα
Πολύδωρος Γιώργος
Τσάκαλος Χρήστος
Τσάκαλος Γεράσιμος

το κείμενο σε pdf

Φυλακές Κορυδαλλού: Κείμενο μελών της ΣΠΦ-FAI/IRF για την πρόσφατη απόπειρα απόδρασης με ελικόπτερο

το κείμενο σε 2σέλιδο PDF

Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς

Ελεύθεροι πολιορκημένοι

Η φυλακή είναι ένας σταθμός στην πορεία των επαναστατών προς την ελευθερία. Είναι μια ενδιάμεση στάση, όχι όμως ένας τερματισμός.

Η εξουσία από τα μαθηματικά συχνά διαλέγει την αφαίρεση. Όπως αφαιρεί ζωές με βομβαρδισμούς στις εμπόλεμες ζώνες των ενεργειακών και γεωπολιτικών συμφερόντων της, όπως αφαιρεί απ’ το τοπίο των αστικών κέντρων τους πρόσφυγες, ενταφιάζοντάς τους σε απομακρυσμένα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως αφαιρεί τα ελάχιστα ψίχουλα της κακοπληρωμένης μισθωτής σκλαβιάς, χτυπώντας πιο βάναυσα το μαστίγιο σε σώματα που έχουν συνηθίσει τη ραχίτιδα, έτσι θέλει να αφαιρέσει από τον χάρτη όσους την αμφισβητούν, κλειδώνοντάς τους σε φυλακές…

Με αυτόν τον τρόπο, ένας αναρχικός επαναστάτης ζει την πιο μεγάλη αντίφαση. Αγωνίζεται για την ελευθερία κι όμως φλερτάρει με την αιχμαλωσία της φυλακής, αγαπά τόσο πολύ τη ζωή κι όμως ο θάνατος απ’ τους φρουρούς της εξουσίας θέλει να του στήσει καρτέρι.

Στα χρόνια που είμαστε στη φυλακή, τα βήματά μας συνήθισαν να μετριούνται ανάμεσα σε συρματοπλέγματα, τα μάτια μας αποστήθισαν κάθε εκατοστό των λίγων τετραγωνικών μέτρων του προαυλίου, όμως η σκέψη μας ποτέ δεν αιχμαλωτίστηκε απ’ τα κάγκελα.

Πώς να αφήσεις τον εαυτό σου να παραδοθεί, όταν αντικρίζεις απ’ τη μια τον προκλητικό πλούτο των ισχυρών της γης και απ’ την άλλη τα βουρκωμένα μάτια ενός παιδιού στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, απ’ τη μια τη μαφία των πολιτικών, των δικαστών και των δημοσιογράφων να λογαριάζουν τους ανθρώπους σαν ψείρες της γης κι απ’ την άλλη άντρες και γυναίκες να αυτοκτονούν απ’ τα αδιέξοδα της κρίσης, να ψάχνουν στα σκουπίδια για φαγητό, να κοιμούνται στους δρόμους, απ’ τη μια στρατιές χαρούμενων σκλάβων να θαμπώνονται από βιτρίνες και οθόνες μιας ψεύτικης ζωής κι απ’ την άλλη η κακή συντροφιά της μοναξιάς και της σιωπής να είναι ο μόνος τους συνοδοιπόρος.

Δεν έχουμε σκοπό να συνθηκολογήσουμε με την τυραννία της εξουσίας, ούτε να συνηθίσουμε να ζούμε σαν δούλοι.

Γνωρίζουμε ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται… ούτε παραχωρείται… Η ελευθερία ανθίζει απ’ το αίμα και τις θυσίες των αγώνων μας. Κι αν ακόμα μια φορά το πολυπόθητο ραντεβού μας με την ελευθερία αναβλήθηκε απ’ τη θρασυδειλία ενός πιλότου-πρώην αστυνομικού και το ελικόπτερο δεν έφτασε στον προορισμό του, αυτό δεν σημαίνει ότι θα παραδοθούμε…

Γνωρίζουμε πως η ανάκτηση της ελευθερίας μας θα γίνει μόνο μέσα από την επαναστατική βία, που θα επιτεθεί στο μονοπώλιο της σαδιστικής βίας της εξουσίας.

Μια ελευθερία που για εμάς ΤΑΥΤΙΖΕΤΑΙ με τη συνέχιση του αντάρτικου πόλης για την όξυνση του αναρχικού αγώνα. Μια ελευθερία που θα βαδίσει πάνω στα συντρίμμια του γερασμένου κόσμου και των μνημείων του… των φυλακών, των δικαστηρίων, των κοινοβουλίων, των αστυνομικών τμημάτων, των στρατοπέδων συγκέντρωσης, των εργαστηρίων του τεχνολογικού ολοκληρωτισμού…

Με τη σιγουριά και την αποφασιστικότητα εκείνων που θα τα παίξουν όλα για όλα για την απελευθέρωση, ξαναθέτοντας στο τραπέζι το δίλημμα… ‘Ελευθερία ή Θάνατος…’

Μια απόφαση… μαχόμαστε μέχρι το τέλος

Ποτέ μετανιωμένοι

Ποτέ ηττημένοι

Ο αγώνας συνεχίζεται…

Συντροφικούς χαιρετισμούς στην αναρχική – μέλος του Ε.Α. Πόλα Ρούπα

Τα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς – FAI/IRF
Πολύδωρος Γιώργος
Οικονομίδου Όλγα
Τσάκαλος Γεράσιμος
Τσάκαλος Χρήστος

[Ελλάδα] Ατομικότητα και αναρχική ομάδα —νέα μπροσούρα από τις εκδόσεις «Μαύρη Διεθνής»

κάντε κλικ στην εικόνα του εξωφύλλου για να διαβάσετε/κατεβάσετε το pdf

. . . Εξεγερμένος γίνεται αυτός που το επιθυμεί. Στα νεανικά χρόνια της ζωής ενός ατόμου η αμφισβήτηση και η αντίδραση είναι σχεδόν αυτονόητα στάδια στην εξέλιξή του. Μεγαλώνοντας η εκμετάλλευση, η μισθωτή σκλαβιά, η αίσθηση του ανικανοποίητου των άδειων κοινωνικών σχέσεων, η κανονικότητα, οι προκαθορισμένες νόρμες συμπεριφορών του κοινωνικού συνόλου και η συνειδητοποίηση της συνολικής ασχήμιας του συστήματος ωθούν κάποιους από τη νεανική αμφισβήτηση στην πολιτική συνειδητοποίησή τους.

Είμαστε όλοι αλλοτριωμένοι από αυτό το σύστημα, σε διαφορετικό βαθμό, αλλά είναι δικιά μας η επιλογή να πάρουμε την απόφαση επίθεσης στην πηγή αυτής της αλλοτρίωσης, την εξουσία. Κομβικό ρόλο σε αυτή την εξέλιξη παίζει η πρώτη επαφή με τις ιδέες της αναρχίας, όπου χωρίς ακόμα να έχουμε νιώσει πλήρως την καταπίεση αυτού του κόσμου, μας γεμίζει η σκέψη της δημιουργίας μιας ελεύθερης κοινωνίας με αυθεντικές σχέσεις μεταξύ ανθρώπων, απαλλαγμένη από εξουσιαστικές δομές. Με την αύξηση των βιωμάτων και των εμπειριών μας μέσα στο υπάρχον σύστημα γίνεται αντιληπτό ότι το μοντέλο του «κακού» κράτους και κεφαλαίου που καταπιέζει την «αγνή» κοινωνία είναι μια επιφανειακή ανάλυση που δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που βιώνουμε. Όπως αναφέραμε, η εξουσία είναι μια πολύπλοκη σχέση με φορέα της ανά στιγμές σχεδόν τον καθένα μας. Έτσι, όσο αντιλαμβανόμαστε ότι το κράτος και η κοινωνία δημιουργούν ένα σύμπλεγμα σχέσεων ανάμεσα σε αφέντες και εθελόδουλους, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα δύσκολο στοίχημα. Αυτό της ισορροπίας μεταξύ του τι θα θέλαμε και του τι κάνουμε στην πραγματική ζωή.

Προφανώς διαπιστώνουμε ότι δε γίνεται να συμπεριφέρεσαι με αναρχικό τρόπο σε κάθε συνθήκη που αντιμετωπίζεις σε αυτήν την κοινωνία. Καταλήγουμε να κάνουμε συμβάσεις και εισερχόμαστε σε μια περίοδο ξεκαθαρίσματος καθοριστική για τη ζωή του καθενός. Είναι η στιγμή που παίρνει το κάθε άτομο τις επιλογές του.

Τι θα ρισκάρεις και ως πού είσαι διατεθειμένος να φτάσεις για την επιθυμία σου να επιτεθείς σε ένα σύστημα που καθορίζει τις ζωές μας, δίνοντάς μας το ρόλο του γραναζιού και απαιτώντας την πλήρη υποταγή μας σε αυτό;

Εδώ ανάλογα με τις σκέψεις, τα βιώματα και τις αφορμές που σχηματοποιούν τη συνείδηση του ατόμου, ανοίγονται μπροστά του οι επιλογές που έχει. Αυτές για ένα άτομο που έχει συνειδητοποιήσει το ρόλο της εξουσίας και θέλει να την αρνηθεί, θα μπορούσαμε να τις συνοψίσουμε σε δυο βασικές. Βέβαια, αυτό γίνεται στα πλαίσια της απλούστευσης για να καταλήξουμε σε κάποια βασικά συμπεράσματα, και δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν διάφορες αποχρώσεις τους στο φάσμα των δυο αυτών κατευθύνσεων.

Κάποιοι μπροστά στο φόβο της καταστολής και των συνεπειών της δράσης θα επιλέξουν να κινηθούν στα νόμιμα όρια της διαμαρτυρίας που ορίζει το σύστημα σα μέσο εκτόνωσης κάθε πιθανής αμφισβήτησης που δέχεται. Είναι η επιλογή ατόμων να οριοθετούν τη δράση τους βάσει του ποινικού κώδικα και να απορρίπτουν οτιδήποτε θα είχε σοβαρές νομικές επιπτώσεις. Εδώ θα δούμε κάποιους λίγους εξ αυτών να αναγνωρίζουν ως αιτία της επιλογής τους το φόβο, και να το ξεκαθαρίζουν αυτό στους συντρόφους τους. Αυτή είναι μια σεβαστή θέση, γιατί καθίσταται ξεκάθαρη και είναι ειλικρινής. Το μεγαλύτερο όμως μέρος των ατόμων που απορρίπτουν τη δράση γιατί φοβούνται τις συνέπειες θα προσπαθήσουν να δικαιολογήσουν την επιλογή τους θεωρητικοποιώντας το φόβο τους. Φτάνουν στο σημείο να ασκούν κριτική στα άτομα που πράττουν και μπροστά στην αμηχανία της παραδοχής του φόβου τους, θα χρησιμοποιούν έναν πολιτικό μανδύα επικάλυψης της αλήθειας. Με επιφανειακά επιχειρήματα θα προσπαθήσουν να κρύψουν αυτή την απλή αλήθεια, καθώς είναι μια αναμενόμενη αντίδραση κάθε ατόμου να αμύνεται με ψευτοδικαιολογίες όταν αισθάνεται ότι μειώνεται ο εγωισμός του. Αυτή η άμυνα εξελίσσεται σε ιδεολόγημα. Η συμπεριφορά αυτή δεν είναι αποκλειστικότητα κάποιας συγκεκριμένης αναρχικής τάσης, απλώς προβάλλεται με διαφορετικά «ιδεολογικά» ψέματα.

Η άλλη επιλογή πηγάζει από τον πυρήνα της αναρχικής αντίληψης ότι δεν υπάρχει δράση χωρίς επαναστατική βία. Για να μη δημιουργηθούν παρανοήσεις, κομμάτι της δράσης είναι και οι πολύμορφες προπαγανδιστικές κινήσεις (πορείες, αφισοκολλήσεις, μικροφωνικές κ.λπ.) και τα εγχειρήματα (συνελεύσεις, καταλήψεις, σταθμοί ραδιοφώνου, ιστοσελίδες αντιπληροφόρησης κ.λπ.) που δεν εμπεριέχουν άμεσα βία. Αυτές οι κινήσεις και τα εγχειρήματα είναι απαραίτητα στη διάχυση των θέσεών μας και παίζουν σημαντικό ρόλο στην οργάνωση των αναρχικών. Όμως αυτά τα εγχειρήματα δεν πρέπει να καθίστανται αυτοσκοπός, παρά μόνο μέσα προώθησης της όξυνσης των εχθροπραξιών. Ο στόχος μας πάντα θα είναι οι βίαιες ενέργειες για την ανατροπή του συστήματος και αυτό πρέπει να προωθούν τα μέσα οργάνωσης και προπαγάνδισης του αγώνα μας. Όταν αυτά τα μέσα δεν προωθούν την εξεγερτική βία, τότε δεν είναι εργαλεία του σκοπού μας, αλλά ρεφορμιστικά εγχειρήματα της προηγούμενης κατεύθυνσης. Ο σκοπός μας είναι η καταστροφή της εξουσίας μέσω της άμεσης βίαιης δράσης, και όλα τα υπόλοιπα εργαλεία μας στοχεύουν στο να βοηθήσουν αυτή την επιθυμία μας, όπως εξάλλου και αυτό το ίδιο το κείμενο. . . .

απόσπασμα από την μπροσούρα «Ατομικότητα και αναρχική ομάδα»·
εκδόσεις «Μαύρη Διεθνής», 46 σελ., Γενάρης 2016
.

Στην έκδοση περιέχεται εισαγωγικό κείμενο από εκδόσεις «Μαύρη Διεθνής» / ΣΠΦ – Πυρήνα Αντάρτικου Πόλης.

Επίσης, περιλαμβάνεται επίλογος του αναρχικού αιχμαλώτου της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς Γεράσιμου Τσάκαλου, μέσα από την ειδική υπόγεια πτέρυγα φυλακών Κορυδαλλού, από τον Δεκέμβρη του 2015.

Συντρόφια της αναρχικής Κατάληψης Παπαμιχελάκη 39 στο Ρέθυμνο επιμελήθηκαν τη μορφοποίηση της μπροσούρας.

Αθήνα: Ενημέρωση για την υπόθεση της Εύης Στατήρη

Λάβαμε από «Συγγενείς-φίλους κρατουμένων και διωκόμενων αγωνιστών»:

Την τρίτη 3/11 το συμβούλιο εφετών Αθηνών με πρόεδρο την Ευφροσύνη Καλογεράτου – Ευαγγέλου απέρριψε το αίτημα της Εύης για την αλλαγή του φασιστικού, μεταξύ άλλων, περιοριστικού μέτρου της απαγόρευσης της επικοινωνίας και της συνάντησης με το σύντροφό της Γεράσιμο Τσάκαλο.

Πέρα από τις εκδικητικές προφυλάκισεις συγγενών πολιτικών κρατουμένων, το δικαστικό σύστημα αποφασίζει και για τις ζωές τους με τρόπο τόσο παρεμβατικό, ώστε να απαγορεύει την επικοινωνία και τη συνάντηση μεταξύ συγγενικών προσώπων με σκοπό να επιτύχει τη πλήρη απομόνωση των αναρχικών έγκλειστων συντρόφων αλλά και την “τιμωρία” και τον εκφοβισμό των έξω.

ΑΜΕΣΗ ΑΡΣΗ ΤΩΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΙΚΩΝ ΟΡΩΝ ΤΗΣ ΕΥΗΣ ΣΤΑΤΗΡΗ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ

Φυλακές Κορυδαλλού: Πολιτική τοποθέτηση Γεράσιμου Τσάκαλου για 3η δίκη Χαλανδρίου

Σημ. του Contra Info: Η δίκη αφορά πέντε εμπρηστικές ενέργειες, τέσσερις ληστείες και μια απόπειρα απαλλοτρίωσης τράπεζας, όπως επίσης τρεις βομβιστικές επιθέσεις της ΣΠΦ από το 2009 («υπόθεση Χαλανδρίου»). Δικάζονται 8 αναρχικοί, οι αιχμάλωτοι Δημήτρης Πολίτης, Ανδρέας-Δημήτρης Μπουρζούκος, Γιάννης Μιχαηλίδης, Νίκος Ρωμανός, Φοίβος Χαρίσης και Αργύρης Ντάλιος, ο Κώστας Σακκάς (που βρίσκεται στην παρανομία αυτήν τη στιγμή) και το φυλακισμένο μέλος της ΣΠΦ Γεράσιμος Τσάκαλος, του οποίου την πολιτική τοποθέτηση λάβαμε στις 5 Νοέμβρη 2015:

Ως το τέλος πιστοί στις ιδέες, στους συντρόφους, στο σκοπό…

Καθώς πλησιάζει το τέλος ενός ακόμα ειδικού δικαστηρίου, βρίσκομαι ήδη 5 χρόνια σε καθεστώς αιχμαλωσίας στα κελιά της δημοκρατίας σας. Σε αυτή τη δίκη είμαι, ουσιαστικά, κατηγορούμενος όχι εξαιτίας ενός μεμονωμένου γεγονότος, όπως κάποιες δικές μου πλαστές ταυτότητες που βρέθηκαν σε σπίτια κατηγορούμενων για τη ληστεία στο Βελβεντό, αλλά λόγω της συνολικότερης επιλογής μου να είμαι αντίπαλος αυτού του συστήματος.

Από την πρώτη μου συμμετοχή σαν μαθητής στις πορείες και στις συγκρούσεις στο κέντρο της Αθήνας το 1999, ως σήμερα που βρίσκομαι αιχμάλωτος εδώ και κάποια χρόνια, ο βασικός πυρήνας της σκέψης και οι επιθυμίες μου παραμένουν οι ίδιες. Είμαι στρατευμένος στον αγώνα για την καταστροφή κάθε μορφής εξουσίας, καθώς και των κοινωνικών σχέσεων που συντηρούν την ύπαρξή της.

Σε αυτή τη διαδρομή εξελίχθηκα μέσα από τη δράση αλλά και από τα λάθη μου, έτοιμος πάντα να αναλάβω τις συνέπειές τους. Επαναπροσδιόρισα τη στρατηγική μου και τα μέσα αγώνα με γνώμονα πάντα την μεγαλύτερη δυνατή ζημιά στον αντίπαλο. Βίωσα την καταστολή και τη συνθήκη της αιχμαλωσίας να περιορίζει την ελευθερία μου. Απογοητεύτηκα με τις επιλογές ατόμων που θεωρούσα συντρόφους και τους απογοήτευσα με την εμμονή μου να μην κάνω εκπτώσεις στην αξιοπρέπεια και στις ιδέες μου. Προσπάθησα πάντα να μην παρεκκλίνω από τις αξίες και την επαναστατική ηθική έτσι όπως, τουλάχιστον, την ορίζω εγώ. Αντιλήφθηκα την ουσία της συντροφικότητας από ανθρώπους που στάθηκαν πλάι μου στις πιο δύσκολες στιγμές που πέρασα. Κατάλαβα τη δύναμη της αλληλεγγύης και την ομορφιά του ίδιου του αγώνα μας από άγνωστους, τόσο μακριά γεωγραφικά αλλά τόσο κοντινά συνειδησιακά, συντρόφους που βρίσκονται σε όλα τα πλάτη και τα μήκη αυτού του κόσμου.

Είμαστε κομμάτι ενός πολέμου που υπάρχει και θα διαδραματίζεται όσο η καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο παραμένει ο θεμέλιος λίθος αυτής της κοινωνίας. Προσπαθούμε να διατηρήσουμε τη φλόγα της άρνησης που μπορεί να λειτουργήσει ως πυροκροτητής συνειδήσεων και επιλογών εξαπλώνοντας τον ιό της αμφισβήτησης. Επιδιώκουμε τη δημιουργία χαοτικών μεταβλητών στον κοινωνικό ιστό που θα διαταράξουν την ομαλότητα της υποταγμένης σκέψης. Είμαι μηδενιστής και απορρίπτω την αλλοτριωμένη ηθική και τις σάπιες αξίες που πρεσβεύει αυτή η κοινωνία. Αρνούμαι τη λογική της «κοινής γνώμης», μιας πλειοψηφίας που μπολιασμένη από τις ψευδαισθήσεις και την ελπίδα που της προσφέρει το σύστημα επιλέγει συνειδητά να το στηρίζει. Αρνούμαι να δίνω συνέχεια δικαιολογίες στην μάζα των πολλών που πάντα ψάχνει ένα νέο σωτήρα. Θα είμαι πάντα με αυτούς τους λίγους που με αυτοθυσία μάχονται αυτό το σύστημα καταπίεσης και αποβλάκωσης. Τα κίνητρά μου είναι η ικανοποίηση του να ξέρω ότι κινούμαι βάση των αναρχικών αξιών και της επαναστατικής ηθικής στο δρόμο για την απόλυτη ελευθερία. Η ικανοποίηση που προσφέρει η καταστροφή κάθε συμβόλου υποταγής αυτού του κόσμου.

Δεν είχα ποτέ σαν στόχο το ατομικό μου βόλεμα, γιατί τότε δεν θα επέλεγα να ρισκάρω την ζωή και την ελευθερία μου πραγματώνοντας τις ιδέες μου. Ίσως να επέλεγα να κάνω ληστείες τραπεζών αποκλειστικά για το βιοπορισμό μου ή να άνοιγα κάποιο εναλλακτικό μαγαζί. Για εμένα, όμως, κάτι τέτοιο δεν θα είχε καμία σχέση με την αναρχία έτσι όπως την αισθάνομαι και την καταλαβαίνω εγώ. Η αναρχία δεν είναι κάποιου είδους χόμπι, μια ευκαιριακή ασχολία ανάμεσα στα υπόλοιπα ενδιαφέροντά μας. Είναι μια συνολική επιλογή ζωής. Εμπεριέχει έννοιες και συναισθήματα άγνωστα στην πλειοψηφία των υπηκόων αυτού του συστήματος. Είναι η αυτοθυσία και η περηφάνια του να είσαι συνεπής και να πέφτεις στη φωτιά για τις ιδέες και τους συντρόφους σου αδιαφορώντας για το κόστος. Δεν βρίσκομαι σε αυτή τη θέση σήμερα γιατί δεν είχα άλλες επιλογές ζωής αλλά γιατί εγώ επέλεξα τη συγκεκριμένη. Για αυτό και το Σεπτέμβρη του 2009 όταν έγινε η πρώτη κατασταλτική επιχείρηση ενάντια στη Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς, αδιαφορώντας για το ότι δεν υπήρχε ένταλμα σύλληψης για’ μένα επέλεξα την εθελούσια παρανομία μαζί με τους συντρόφους μου. Ήξερα ότι έτσι θα μπορούσα να αξιοποιήσω ακόμα καλύτερα τη ζωή μου απαλλαγμένος από οτιδήποτε μπορούσε να με κρατήσει πίσω και να αφοσιωθώ πλήρως στον αγώνα για την επίθεση με κάθε μέσο στην κυριαρχία. Μια περίοδος που αν υπάρχει κάτι να μετανιώσω για αυτήν είναι ότι δεν πρόλαβα να την αξιοποιήσω όσο επιθυμούσα κάνοντας ακόμα περισσότερες επιθέσεις ενάντια σε αυτό που εκπροσωπείται εσείς εδώ σήμερα.

Η επιλογή της άρνησης της κυρίαρχης αντίληψης που κινεί αυτόν τον κόσμο είναι ένας δρόμος δύσκολος γιατί εμπεριέχει και μια εσωτερική μάχη με τις αλλοτριωμένες πτυχές του εαυτού σου. Πάντα θα προκύπτουν αντιφάσεις, εκπτώσεις, ίσως και συμβιβασμοί σε αυτή την πορεία καθώς και εμείς οι ίδιοι διατηρούμε αναπόφευκτα χαρακτηριστικά μιας κουλτούρας που αντιμαχόμαστε. Δεν υπάρχουν «καθαροί» άνθρωποι, μόνο «καθαρές» θεωρίες. Είναι στο χέρι του κάθε ατόμου, όμως, η δυνατότητα να τα αντιμετωπίσει όλα αυτά με κύριο γνώμονα τον ίδιο τον πυρήνα της αναρχικής συνείδησης και δίχως ποτέ να ξεχνάει τον σκοπό.

Στην πορεία μου ως αιχμάλωτος του συστήματος σας, υπήρξε η προσπάθεια εξέλιξης της νομικής διάστασης της καταστολής μέσω του πειραματισμού πάνω στην υπόθεση της οργάνωσης που ανήκω, της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς.

Σε εμάς δοκιμάστηκε για πρώτη φορά η αόριστη προφυλάκιση είτε μέσω αλλεπάλληλων υποδικιών είτε παράτασης αυτών πέρα από τα όποια τυπικά όρια. Εγώ, εν τέλει, παρέμεινα υπόδικος χωρίς καμία καταδίκη για 51 μήνες. Είναι με διαφορά ο μεγαλύτερος χρόνος προφυλάκισης κρατούμενου στον ελλαδικό χώρο. Μόλις αυτό το νομικό πείραμα ολοκληρώθηκε με την καταδίκη μου από κάποιο δικαστήριο μπήκε σε εφαρμογή η επιδίωξη του αστυνομικοδικαστικού μηχανισμού για την απομόνωση μου με τον έξω κόσμο. Μετά την αποτυχημένη σχεδίαση απόδρασης από τις φυλακές, πριν από περίπου ένα χρόνο, εγώ και ο αδερφός μου μετακινηθήκαμε έκτακτα το ίδιο βράδυ στην ειδική υπόγεια πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού όπου βρισκόμαστε ως σήμερα. Μια πτέρυγα που η κατασκευή της έγινε με τη λογική της εφαρμογής ενός μοντέλου καραντίνας συγκεκριμένων κρατούμενων από το γενικό πληθυσμό της φυλακής. Η συνέχεια αυτού του στοχευμένου σχεδίου ενάντια σε εμένα και τον αδερφό μου πραγματοποιήθηκε με τη σύλληψη των μόνων επισκεπτών που είχαμε εκτός των τειχών. Η σύλληψη της μητέρας μας Αθηνάς Τσάκαλου και της συντρόφου μου Εύης Στατήρη και η μετέπειτα προφυλάκισή τους εξυπηρετούσε συγκεκριμένες σκοπιμότητες. Από τη μια πλευρά επιδίωξε να δημιουργήσει ένα κλίμα φόβου σε όσους βρίσκονται αλληλέγγυοι στους πολιτικούς κρατούμενους ακόμα και όταν πρόκειται για συγγενείς τους. Ένα μήνυμα προς όποιον στέκεται δίπλα στους αιχμάλωτους, ότι πρέπει να είναι έτοιμος να βιώσει την αυστηρότητα και την ασυδοσία του δικαστικού συστήματος. Από την άλλη πλευρά αυτή η κίνηση δημιούργησε ένα καθεστώς ομηρίας που κάποιοι σκέφτηκαν ότι θα απέτρεπε οποιουδήποτε είδους δράση από την πλευρά μας. Μια μαφιόζικου τύπου κουλτούρα πιθανών αντίποινων στους συγγενείς μας αν δημιουργούσαμε ξανά οποιοδήποτε πρόβλημα.

Μετά από ένα δύσκολο αγώνα, που το μεγαλύτερο βάρος το σήκωσαν οι ίδιοι οι συγγενείς, επιτεύχθηκε τελικά η αποφυλάκισή τους. Το τελευταίο στάδιο αυτής της εκδικητικής στρατηγικής βρίσκει τη μητέρα μου σε μια ιδιόμορφη εξορία στο νησί της Σαλαμίνας από όπου της απαγορεύεται να μετακινηθεί και να μας επισκεφτεί στη φυλακή. Στη σύντροφό μου οι περιορισμοί είναι ακόμα βαρύτεροι καθώς της απαγορεύεται η μετακίνησή της σε ακτίνα μεγαλύτερη του ενός χιλιομέτρου από το σπίτι που κατοικεί. Επιπρόσθετα, και για να γίνει αντιληπτή η ανηθικότητα της παρέμβασης στην προσωπική μας ζωή, της απαγορεύεται η οποιουδήποτε είδους επικοινωνία μαζί μου. Στην ουσία για να παραμείνουν οι συγγενείς μας εκτός φυλακής πρέπει να παραμείνουν και μακριά μας σύμφωνα με το δικαστικό σύστημα.

Ξέρω ότι όλα αυτά που έχουν γίνει εναντίον μας τα τελευταία χρόνια είναι μια προσπάθεια να καμφθεί το ηθικό μας και να χαθεί το πάθος που έχουμε για την ελευθερία. Θα ήταν αστείο να έχω ψευδαισθήσεις για αλλαγή αυτής της στρατηγικής από την πλευρά του αντιπάλου. Αντίθετα, είμαι σίγουρος ότι νέοι πειραματισμοί νομικού και κατασταλτικού χαρακτήρα θα είναι πάντα έτοιμοι να μπούνε εμπόδιο στην ελευθερία μας.

Όσον αφορά τη συγκεκριμένη δίκη έχω την ανάγκη να ξεκαθαρίσω ορισμένα ζητήματα που αφορούν κάποιους από τους συγκατηγορούμενούς μου. Ξεκινώντας θέλω να αναφερθώ στην ίδια την κατηγορία που μου αποδίδεται σε αυτό το δικαστήριο. Βρίσκομαι εδώ κατηγορούμενος για πλαστογραφία, επειδή σε κάποιο σπίτι υπήρχαν πλαστές ταυτότητες που προφανώς είναι δικές μου. Στο πλαίσιο συντροφικών σχέσεων που υπήρχαν παλαιότερα με κάποιους από τους αναρχικούς που δικάζονται σήμερα εδώ με βοήθησαν στο να κρατήσουν προσωρινά αυτές τις ταυτότητες μέχρι που θα τις έπαιρνα εγώ όταν θα τις χρειαζόμουνα. Όσοι έχουν βρεθεί κάποια στιγμή στη θέση του κατηγορούμενου γνωρίζουνε καλά ότι δυστυχώς ποτέ τα πράγματα δεν εξελίσσονται ακριβώς έτσι όπως τα θέλουμε. Το ότι αξιοποιήθηκε το γεγονός όταν εντοπίστηκαν αυτές οι ταυτότητες για να γίνει η αφορμή μιας ακόμα υποδικίας που μπήκε εμπόδιο στην αποφυλάκισή μου δεν είναι προφανώς λάθος των αναρχικών που με καλή διάθεση και για λόγους αλληλεγγύης τότε με βοήθησαν. Είναι ξεκάθαρο ότι αν δεν εντοπίζονταν αυτές οι ταυτότητες τότε θα είχε βρεθεί ή δημιουργηθεί μια άλλη αφορμή από το δικαστικό σύστημα για να παραταθεί η προφυλάκισή μου.

Σε αυτό το σημείο θέλω να ξεκαθαρίσω ότι παρόλο που γνώριζα κάποιους από τους αναρχικούς που δικάζονται σήμερα εδώ και είχαμε σχέσεις αλληλεγγύης ποτέ δεν υπήρξαν μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς. Κανείς που κατηγορείται σήμερα σε αυτό το δικαστήριο, πέρα από εμένα, δεν είναι μέλος της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς.

Θέλω, όμως, να αναφερθώ και σε έναν άλλο κατηγορούμενο αναρχικό που βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε καθεστώς παρανομίας, τον Κώστα Σακκά. Μια δυνατότητα που κέρδισε από τον αγώνα που έδωσε πραγματοποιώντας απεργία πείνας. Σε αυτό το σημείο θέλω να επισημάνω κάτι. Είναι, και πρέπει να είναι, κομμάτι της επαναστατική ηθικής η αυτοκριτική όταν θεωρούμε μια επιλογή λαθεμένη. Σε ένα δημόσιο κείμενο που έβγαλα πριν από περίπου δύο χρόνια είχα τοποθετηθεί για τον αγώνα που είχε δώσει ο Κώστας Σακκάς. Υπάρχει, όμως, μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην πολιτική κριτική που όσο αυστηρή και αν είναι αποσκοπεί στην εξέλιξη της αναρχικής σκέψης και πρακτικής και στην κριτική που επηρεασμένη από κάποιες προσωπικές ρήξεις χάνει την πολιτική ουσία της. Βλέποντας τα γεγονότα τώρα μετά από ένα χρονικό διάστημα θεωρώ ότι σε κάποια σημεία εκείνου του κειμένου πάτησα αυτή τη γραμμή. Δεν αναλογούσε ούτε συνείσφερε κάπου η παρά-ιατρική μου «ανάλυση» της απεργίας πείνας κάποιου άλλου αφού ούτε κοινή απόφαση μεταξύ μας ήταν αυτή του η επιλογή, ούτε προφανώς θα μπορούσα να έχω πλήρη γνώση του τι γίνεται εφόσον ήταν ένας ατομικός αγώνας του Κ. Σακκά. Αυτή η πτυχή του κειμένου συμπαρέσυρε την πολιτική κριτική που έκανα για κάποιους δημόσιους χειρισμούς μετατρέποντας το σύνολο σε κάτι διαφορετικό από αυτό που επιθυμούσα. Κλείνοντας αυτή την παρένθεση θεωρώ χρέος μου να επαναλάβω και σε αυτό το δικαστήριο αυτό που είχα δημοσιοποιήσει σε κείμενό μου μετά την άσκηση δίωξης στον Κ. Σακκά για την υπόθεση Χαλανδρίου και των ενεργειών της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς που σχετίζονται με αυτήν.

Η σακούλα που βρέθηκε στο σπίτι του Χαλανδρίου με το αποτύπωμα του Κ. Σακκά είχε μεταφερθεί από εμένα εκεί καθώς την είχα πάρει από το σπίτι που συγκατοικούσα με τον Κ. Σακκά εκείνη την περίοδο στα Εξάρχεια. Πάνω σε αυτό το «στοιχείο» στήθηκε μια δίωξη που σκοπό είχε να τον προφυλακίσει ξανά την περίοδο μετά την απεργία πείνας που έκανε. Είναι άλλο δείγμα των χειρισμών της δικαιοσύνης σε υποθέσεις πολιτικής βίας που δυστυχώς έχουν καθιερωθεί πλέον και θεωρούνται δεδομένοι.

Κλείνοντας την πολιτική μου δήλωση πιστεύω ότι η επιδίωξη τέτοιων δικαστηρίων έχει ξεφύγει πλέον από το να στοχεύει αποκλειστικά τους ίδιους τους δράστες των πολιτικών ενεργειών με μεγάλες ποινές κτλ. Επεκτείνεται και στην καθιέρωση του φόβου σε νέους συντρόφους για την αποτροπή τους από το να ακολουθήσουν και αυτοί το αναρχικό αντάρτικο πόλης. Εμείς ως αιχμάλωτοι αυτού του πολέμου έχουμε χρέος να παραμείνουμε αλύγιστα συνεπείς και σταθεροί στον αγώνα μας ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας. Κανένας συμβιβασμός, καμία συνθηκολόγηση.

Η φωτιά συνεχίζει να καίει μέσα μας.

Αγώνας για την καταστροφή αυτού του συστήματος και της κοινωνίας που το στηρίζει.

Ως το τέλος πιστοί στις ιδέες, στους συντρόφους, στο σκοπό…

Ζήτω η Αναρχία

Τσάκαλος Γεράσιμος
Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς/ FAI – IRF
05-11-2015

pdf

Αθήνα: Από τη βιβλιοπαρουσίαση «Το γέλιο του νερού»

Οι 21 ιστορίες της Αθηνάς Τσάκαλου εκδόθηκαν από τη συλλογικότητα των «Συγγενών-φίλων κρατουμένων και διωκόμενων αγωνιστών» (sygeneis-filoi@espiv.net). Εδώ το ηχητικό της εκδήλωσης (ΑΣΟΕΕ, 23 Οκτώβρη 2015), από τις Ραδιοζώνες Ανατρεπτικής Έκφρασης. Ακούτε τον αυτοοργανωμένο σταθμό στη σελίδα www.radio98fm.org και στους 93,8fm.

Η τηλεφωνική παρέμβαση της Αθηνάς Τσάκαλου από τη Σαλαμίνα:

«Καιρός παράξενος, πρωτόγνωρος. Δεν έχω ξαναδεί τέτοια μέρα εδώ, στο νησί… Βρέχει και φυσάει από το πρωί. Αλλά, όταν όλα πηγαίνουν ενάντια, εγώ παίρνω την πιο συναρπαστική εκδοχή. Θα πω λοιπόν: καιρός για γενναίους. Όλοι όσοι είσαστε εκεί είσαστε γενναίοι που αψηφήσατε τα στοιχεία της φύσης και την κίνηση της πόλης.

Λοιπόν, πάντα έλεγα πως τη Σαλαμίνα την αγαπώ πολύ, ποτέ όμως δε φαντάστηκα πως αυτό το νησί θα γινόταν ο τόπος της ιδιότυπης εξορίας που μου επιβλήθηκε. Όμως, ό,τι και να μας επιβάλλουν, όσο και να μας καταδιώξουν, οι τόποι που αγαπάμε, τα πρόσωπα που αγαπάμε, οι ιδέες που αγαπάμε, πάντα θα είναι μέσα μας και μάλλον θα τα αγαπάμε όλο και πιο πολύ. Και τη βροχή πάντα την αγαπούσα, την έβλεπα σαν ένα προμήνυμα ενός κατακλυσμού που μπορεί κάποια στιγμή να συμβεί κι όλα να τα αρχίσουμε πάλι από την αρχή. Σήμερα όμως τη βροχή τη βλέπω κάπως και σαν αντίπαλο, γιατί μπορεί να εμπόδισε κάποιους να έρθουν σ’ αυτή την εκδήλωση. Όμως εκείνο που τελικά έχει σημασία είναι η προσδοκία του κατακλυσμού. Και φέτος βρέχει μ’ έναν τρόπο παράξενο, πολύ παράξενο.

Τώρα τι να πω για το βιβλίο; Δεν ήταν στις προθέσεις μου. Άλλοι το τύπωσαν, και ευχαριστώ γι’ αυτό τους “συγγενείς και φίλους των κρατουμένων και διωκομένων αγωνιστών”. Εγώ απλά κάποιες νύχτες έριχνα σημειώματα στη θάλασσα του διαδικτύου. Δεν ονομάζω τον εαυτό μου συγγραφέα, με φοβίζει αυτή η λέξη, ίσως γιατί την έχω σε μεγάλη εκτίμηση. Όταν όμως τα πράγματα στη ζωή μου άλλαξαν με έναν θάνατο και με αποχωρισμούς παράξενους –αποχωρισμό λέω τη φυλάκιση των παιδιών μου–, βρέθηκα αντιμέτωπη με τον εαυτό μου, με τη σιωπή και την ερημιά των εξοχικών χώρων. Τότε ένιωσα μια αγωνία. Αναρωτιόμουνα για καιρό: Τώρα με ποιον θα συνομιλώ; Τώρα ποιος θα με παρατηρεί; Έτσι, άρχισα εγώ η ίδια να παρατηρώ τον εαυτό μου και να συνομιλώ μαζί του, κι επειδή είναι αλήθεια πως από παιδί μού άρεσαν τα παραμύθια, προέκυψαν μικρές ιστορίες παράξενες, αλληγορικές, και πάντα απέφευγα στο τέλος των παραμυθιών αυτό το “έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα”, γιατί αυτό δε συμβαίνει στη ζωή· έβαζα στο τέλος των ιστοριών μου ανθρώπους που ξεκινάνε μια πορεία, μια πορεία αναχωρητισμού ή πορεία επανάστασης, κι έδινα την υπόσχεση σ’ αυτούς τους φανταστικούς ανθρώπους πως μια μέρα θα ’ρθω να σας βρω, εσείς περπατήστε, περπατήστε, και περιμένω να μου έχετε εκπλήξεις όταν σας συναντήσω, ίσως να με πάτε σ’ αυτόν τον άλλον κόσμο που εμείς, οι απλοί περιπατητές της ζωής, ονειρευόμαστε.

Και θα πει κάποιος: Και τι σχέση έχουν όλα αυτά με την πραγματικότητα; Επιτρέπεται να μιλάς τόσο ποιητικά όταν η πραγματικότητα είναι τόσο τραχιά και αμείλικτη; Η αλήθεια είναι πως δεν ξεχνάω τίποτα. Ούτε τα βομβαρδισμένα σπίτια, ούτε τους πνιγμένους ανθρώπους, ούτε τη μιζέρια του οικονομικού στραγγαλισμού που πλανιέται στους δρόμους και μπαίνει σαν ομίχλη στα σπίτια μας, αλλά σήμερα είπα να αφεθώ στο πεδίο των ματιών μου, στη νύχτα, στα δέντρα, στη θάλασσα, σ’ αυτά που βλέπω απ’ το παράθυρό μου. Μήπως όμως δεν είναι αντίσταση να ονειρεύεσαι ελεύθερους δρόμους, μυρωδιές φθινοπωρινής γης, και ο νους να ξεσηκώνεται από τη σκέψη ενός επικείμενου κατακλυσμού; Μερικές φορές ο πόλεμός μου είναι μόνο η επιθυμία των άλλων πραγμάτων. Η πραγματικότητα δεν είναι μόνο αυτή των βασάνων και της θλίψης, υπάρχει και η άλλη πραγματικότητα, των ωραίων τραγουδιών, του χορού, των νέων ιδεών, των όμορφων τοπίων, και αυτό δε θέλω να το ξεχνάω.

Κλείνοντας, δεν μπορώ να μην αναφερθώ σε κάτι ακόμα. Αναγνωρίζω την αποφυλάκιση της Εύης ως νίκη όλων όσων στάθηκαν αλληλέγγυοι. Αν δεν υπήρχε αυτή η αλληλεγγύη, τίποτα δε θα γινόταν. Όμως οι δικαστές, ορίζοντας τα χίλια μέτρα ελευθερίας και την απαγόρευση επικοινωνίας ακόμα και με το σύντροφό της και γιο μου Γεράσιμο Τσάκαλο, όρισαν το πεδίο μιας νέας μάχης. Τίποτα δεν πρέπει ν’ αφεθεί έτσι γιατί θα το βρούμε μπροστά μας, και μάλιστα γιγαντωμένο. Ήδη η προφυλάκιση της Μαρίας Θεοφίλου, μάνας δύο μικρών παιδιών, είναι ένα βήμα παραπέρα.

Σας χαιρετώ. Και καλή δύναμη στην επιστροφή».

*

Η τηλεφωνική παρέμβαση της Εύης Στατήρη από τη γειτονιά του Γκύζη:

«Καλησπέρα σε όλους όσους βρίσκεστε σήμερα εκεί. Ένα μεγάλο ευχαριστώ πρώτα απ’ όλα σε όλους τους ανθρώπους που διοργάνωσαν αυτή την εκδήλωση, αλλά και σε όλους εσάς που είστε εκεί σήμερα.

Αρχικά να πω ότι χαίρομαι ιδιαίτερα που η συνέλευση “συγγενών-φίλων κρατουμένων και διωκόμενων αγωνιστών” μού δίνει τη δυνατότητα να συμμετάσχω κι εγώ στην εκδήλωση. Θα ήθελα πάρα πολύ να ήμουνα κι εγώ εκεί μαζί σας, αλλά το κράτος μ’ έχει περιορίσει να κινούμαι σε ακτίνα ενός χιλιομέτρου από το σπίτι μου. Ο λόγος που υποχρεούμαι να ζω σ’ αυτόν τον ασφυκτικό κλοιό είναι γιατί είμαι σύντροφος του Γεράσιμου Τσάκαλου, μέλους της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς. Η Αθηνά, το κεντρικό πρόσωπο της σημερινής βραδιάς, δε βρίσκεται εκεί γιατί είναι μητέρα του Γεράσιμου και του Χρήστου, μελών της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς. Φυσικά, ποτέ κανείς από τους δικαστές, που βρίσκονται στο απυρόβλητο των θέσεων εξουσίας που κατέχουν, δε ζωγράφισαν στα επίσημα χαρτιά τους τους πραγματικούς λόγους της δίωξής μας.

Ουσιαστικά, ο χαρακτήρας της δίωξης, προφυλάκισης και του μετέπειτα αποκλεισμού που βιώνουμε είναι διττός. Πρώτον, θέλουν να εκδικηθούνε τον Γεράσιμο και τον Χρήστο για τη δράση τους και τη στάση τους και, φυσικά, για το σχέδιο απόδρασης της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς. Ούτως ή άλλως, λίγες μέρες μετά την αποκάλυψη του σχεδίου, ήταν οι πρώτοι που μεταφέρθηκαν στο υπόγειο των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού, όπου μέχρι πρότινος κρατούνταν τα μέλη της 17 Νοέμβρη. Μ’ αυτόν τον τρόπο το κράτος επιδιώκει τη φυσική απομόνωση των πολιτικών κρατουμένων από τον υπόλοιπο πληθυσμό της φυλακής, καθώς και την πολιτική και πνευματική τους εξόντωση, αποκόπτοντάς τους ουσιαστικά απ’ όσο το δυνατόν περισσότερα ερεθίσματα. Το παζλ της σαδιστικής μεταχείρισης από τη μεριά του κράτους συμπλήρωσε η προφυλάκιση η δικιά μου και της Αθηνάς. Δεύτερον, το αστυνομικοδικαστικό κράτος θέλει να στείλει ένα σαφές μήνυμα σε όλους τους συγγενείς, κοντινούς ανθρώπους και αλληλέγγυους των πολιτικών κρατουμένων, ότι εύκολα μπορούνε να βρεθούνε σε διπλανά κελιά μόνο και μόνο επειδή τους στηρίζουν και δεν τους αποποιήθηκαν σε αυτήν τη δύσκολη φάση της ζωής τους.

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να μιλήσω για την αντιμετώπιση του κράτους απέναντι στους συγγενείς πολιτικών κρατουμένων, με αφορμή την υπόθεσή μου, και για την απεργία πείνας που πραγματοποίησα. Τη μέρα της σύλληψής μου και της Αθηνάς, η Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς ξεκίνησε απεργία πείνας με αίτημα την άμεση απελευθέρωσή μας. Ένα κομβικό χρονικό σημείο της υπόθεσης ήτανε η παραπλανητική δέσμευση του Σύριζα με την ψήφιση συγκεκριμένης τροπολογίας που αφορά συγγενικά πρόσωπα και αντικαθιστά την προφυλάκιση με άλλους περιοριστικούς όρους. Γιατί λέω ότι ήτανε κομβικής σημασίας το γεγονός αυτό: γιατί, πρώτον, στην ουσία ο Σύριζα μας κορόιδεψε, καθώς ο ίδιος ο υπουργός Παρασκευόπουλος πρότεινε, κι έπειτα ψηφίστηκε, μια τροπολογία που δε λήφθηκε από κανένα δικαστικό συμβούλιο, ούτε φυσικά από τον ανακριτή της υπόθεσης Νικόπουλο, υπ’ όψιν – ενώ ο Σύριζα γνώριζε ότι θα συνέβαινε κάτι τέτοιο, λόγω της ασάφειας και της δυνητικής χρήσης της τροπολογίας. Δεύτερον, εξαιτίας αυτού, χάθηκε πολύς χρόνος που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί με άλλους τρόπους. Δεδομένου λοιπόν ότι η απεργία πείνας της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς κέρδισε την αποφυλάκιση της Αθηνάς, αλλά εγώ παρέμενα στη φυλακή, και συν το γεγονός ότι έξι αιτήσεις αποφυλάκισης και προσφυγές είχαν απορριφθεί, κατέληξα στο μέσο της απεργίας πείνας. Φυσικά, σε αυτήν τη δύσκολη κατάσταση που βίωσα δεν ήμουνα μόνη μου γιατί είχα την έμπρακτη αλληλεγγύη του Γεράσιμου, ο οποίος έκανε μαζί μου απεργία πείνας, με το βεβαρημένο ιστορικό τεσσάρων ακόμη απεργιών πείνας. Έτσι κάπως, μετά από 19 μέρες απεργίας πείνας, κερδίσαμε την αποφυλάκισή μου, με αντισταθμιστικό παράγοντα από τη μεριά του δικαστικού κράτους άκρως περιοριστικούς όρους.

Εξαρχής στόχευση και πρόθεσή μου ήταν να υπάρχει διαδραστικότητα και άμεση επικοινωνία με τους συντρόφους έξω, γι’ αυτό και επέλεξα να ενημερώσω σχεδόν ένα μήνα πριν, με εσωτερικό κείμενο που στάλθηκε μέσω της συνέλευσης αλληλεγγύης της Αθήνας σε αναρχικές ομάδες, συνελεύσεις και άτομα του αναρχικού χώρου. Σε πρώτο χρόνο, λοιπόν, ο κόσμος έξω είχε την ευχέρεια να ενημερωθεί αναλυτικά, να σκεφτεί και να σχεδιάσει τον τρόπο που θα στήριζε την επιλογή μου. Θεώρησα ότι θα ήταν γόνιμο και σωστό να δοθεί χρόνος στους συντρόφους έξω, ώστε να επιτύχουμε το αποτέλεσμα που εντέλει υπήρξε. Από ’κεί και στο εξής η αλήθεια είναι ότι πραγματικά όλη τη διαδικασία της απεργίας πείνας τη βίωσα σαν έναν κοινό αγώνα που έδινα μαζί με συντρόφους σε όλη την Ελλάδα, αλλά και σε πάρα πολλές γωνιές του κόσμου. Όλες οι δράσεις κι οι ενέργειες που έγιναν μου έδιναν φοβερή δύναμη και ενίσχυαν το πείσμα ότι αυτό που θέλουμε θα το πετύχουμε. Η ανάγκη ν’ ανατραπεί το σκηνικό του φόβου που είχαν επιβάλει με τη σύλληψη συγγενών πολιτικών κρατουμένων ήταν τόσο επιτακτική, που το μόνο σίγουρο είναι ότι ξέφευγε από το δικό μου πρόσωπο και επισκίαζε όλους τους συγγενείς, φίλους κι αλληλέγγυους που στέκονται στο πλάι και στηρίζουν με οποιονδήποτε τρόπο τους πολιτικούς κρατούμενους. Είδα λοιπόν ότι ασχολήθηκαν με την υπόθεση ετερόκλητες μεταξύ τους ομάδες, κι αυτό σίγουρα καταδεικνύει ότι το σημείο σύγκλισης που υπήρχε αναγνωρίστηκε κι έγινε κατανοητό ότι αυτή η υπόθεση φέρει χαρακτηριστικά που αφορούν όλους όσους θέλουν να λέγονται αναρχικοί.

Τώρα, όσον αφορά το καθεστώς αυτού του τόσο έντονου περιορισμού που βιώνω, αυτό που θέλω να πω είναι ότι από τη στιγμή που πήρα την απόφαση ότι θα κάνω απεργία πείνας είχα ξεκαθαρίσει τόσο στον εαυτό μου όσο και σε δημόσιο επίπεδο, όταν μου δόθηκε η ευκαιρία, ότι το αίτημά μου είναι ένα και μοναδικό: η άμεση αποφυλάκιση. Για μένα, ήταν σημαντικό να γίνει αυτό το πρώτο βήμα, και μετά σταδιακά να διεκδικήσω και την άρση των περιοριστικών μέτρων. Ούτως ή άλλως, ένας πόλεμος δε χάνεται ούτε κερδίζεται με την επιτυχία μιας μάχης. Ο αγώνας είναι συνεχής, με συνέπεια και με συγκεκριμένο στόχο. Η στρατηγική του κράτους σε αυτές τις περιπτώσεις είναι εύκολα αναγνώσιμη, καθώς επιδιώκει τον όσο το δυνατόν πιο έντονο αποκλεισμό των πολιτικών κρατουμένων. Η ανήθικη πρακτική της απαγόρευσης της επικοινωνίας και της συνάντησης με το σύντροφό μου Γεράσιμο είναι μια ξεκάθαρη παραβίαση των ζωών μας και των προσωπικών μας επιλογών. Η απαγόρευση να ξεφύγω πέραν του χιλιομέτρου από το σπίτι μου είναι ουσιαστικά η διεύρυνση της φυλακής κι η εισχώρηση της λογικής της επιβολής και της επιτήρησης στο μυαλό μας. Η απαγόρευση επικοινωνίας και συνάντησης με όλους τους συγκατηγορούμενους, που έχει επιβληθεί βέβαια και στο παρελθόν και σε άλλους πολιτικούς κρατούμενους –όπως έχει επιβληθεί και η απαγόρευση να πάνε σε πανεπιστημιακά ιδρύματα ή να συμμετέχουν σε πορείες–, κάνουν ολοφάνερο τον άκρως τιμωρητικό χαρακτήρα του σωφρονιστικού και δικαστικού συστήματος. Εμείς, από την πλευρά μας, δεν έχουμε παρά να συνεχίσουμε τον πόλεμο με όλα τα μέσα ενάντια σε αυτές τις φασιστικές πρακτικές. Επίσης, η εξορία όπου υπόκειται η Αθηνά στο νησί της Σαλαμίνας έχει έντονο άρωμα χούντας.

Για το βιβλίο της Αθηνάς τώρα: Σίγουρα είναι και άνθρωποι πολύ πιο αρμόδιοι από μένα για να μιλήσουν σχετικά με τη λογοτεχνική του αξία· εγώ αυτό που έχω να πω είναι ότι, διαβάζοντάς το, μου απαντήθηκαν ρωτήματα που ποτέ δεν τόλμησα να κάνω στην Αθηνά, όχι για κάποιον άλλο λόγο, αλλά γιατί ήξερα ότι στους ανθρώπους που αγαπάει, κάποια στιγμή με κάποιον τρόπο, από μόνη της θα άνοιγε μακροσκελείς συζητήσεις ή απλά θα έλεγε λίγες κουβέντες που θα φανέρωναν αυτό το τόσο σπάνιο αποτύπωμα που είναι χαραγμένο στην ψυχή της. Διαβάζοντας λοιπόν το βιβλίο της, νιώθω σαν να την έχω κοντά μου και να μου καταθέτει τις σκέψεις της, τις εμπειρίες της, όλα αυτά που θέλει να ζήσει με τους ανθρώπους που αγαπάει και δεν μπορεί να έχει κοντά της, δίνοντας πάντα στον συνομιλητή-αναγνώστη την πολυτέλεια να πάρει μαθήματα ζωής από το φως που εκπέμπει και ακτινοβολεί τα γραπτά της, καθώς και τον προτρέπει να επιδιώξει έναν τρόπο ζωής με έντονα συναισθήματα και πάθος – άλλες φορές βιώνοντάς τα εκεί με όλο του το είναι, τη φυσική και πνευματική του υπόσταση, κι άλλες απλά περιπλανώμενος εκεί σαν αερικό.

Θέλω να κλείσω μ’ ένα απόσπασμα από το βιβλίο της που με συγκινεί ιδιαίτερα: Ορμάω στη νύχτα, να σχεδιάσω, να πράξω, να υλοποιήσω τη δική μου μοίρα, τη δική μου ζωή. Θέλω τις νύχτες να περπατώ με τους συντρόφους στις μισοσκότεινες πόλεις των ανθρώπων και τα πόδια μας να ραγίζουν την άσφαλτο και ν’ ανοίγουν μικρούς κρατήρες που το πρωί θα δουν οι άνθρωποι μέσα τους πράσινη χλόη».

*

Απαντώντας σε σχετικό ερώτημα, η Εύη Στατήρη διευκρίνισε πως ήδη βρίσκεται σε νομική διαδικασία όπου έχει ζητήσει άρση ενός από τους περιοριστικούς όρους, δηλαδή να μπορεί να επικοινωνεί και να επισκέπτεται το σύντροφό της τον Γεράσιμο στη φυλακή.

βλ. και μήνυμα του Δημήτρη Κουφοντίνα & συνοπτική ενημέρωση

Φυλακές Κορυδαλλού: Ο σύντροφος Γεράσιμος Τσάκαλος απεργός πείνας από 14/9 για την απελευθέρωση της Εύης Στατήρη

Γ. Τσάκαλος – Για τον αγώνα της Εύης

Εδώ και 7 μήνες η σύντροφός μου Εύη Στατήρη βρίσκεται φυλακισμένη στα κελιά της δημοκρατίας. Το μοναδικό της «αδίκημα» είναι η προσωπική σχέση της μαζί μου. Παράλληλα η μητέρα μου Α. Τσάκαλου βρίσκεται εξόριστη στο νησί της Σαλαμίνας με απόφαση της δικαστικής χούντας.

Εδώ και 7 μήνες η εξουσία πειραματίζεται διευρύνοντας τον κύκλο της καταστολής ενάντια σε φιλικά και συγγενικά πρόσωπα των πολιτικών κρατουμένων. Σκοπός τους είναι η διάχυση του φόβου στον κόσμο της αλληλεγγύης και η επιβολή ενός ιδιότυπου καθεστώτος καραντίνας στους αιχμάλωτους αντάρτες πόλης. Η εξουσία επιδιώκει μέσω της ποινικοποίησης των συγγενικών-φιλικών σχέσεων να ακρωτηριάσει κάθε δεσμό αλληλεγγύης που διαπερνά τα τείχη των φυλακών και τροφοδοτεί τον αγώνα για ελευθερία. Αυτή τη στιγμή η αστυνομικο-δικαστική μηχανή της εξουσίας δοκιμάζει τις αντοχές του δικού μας κόσμου, που δεν έχει μάθει να σκύβει το κεφάλι και σφυγμομετρεί τις αντιδράσεις του. Κάθε βήμα δικιάς μας οπισθοχώρησης είναι κερδισμένο έδαφος για τον ολοκληρωτισμό του κρατικού κτήνους.

Ο φόβος έχει επεκτατικές τάσεις… Ότι δοκιμάζει σήμερα εναντίον των πολιτικών κρατουμένων, αν δεν σφαγιαστεί στη γέννηση του θα αναπτυχθεί σαν πανούκλα χτυπώντας τον καθένα και τη καθεμία που θέλει να ζήσει εξεγερμένα δίχως διαταγές και διοικητές της ζωής του. Είναι πολλά αυτά που θέλω να πω, όμως τέτοιες στιγμές οι πράξεις μιλάνε καλύτερα απ’ τα λόγια. Από τις 14 Σεπτέμβρη η Εύη έχει ξεκινήσει απεργία πείνα διεκδικώντας την απελευθέρωσή της. Από τις 14 Σεπτέμβρη βρίσκομαι δίπλα της, όπως στέκεται και αυτή δίπλα μου τα τελευταία χρόνια, κάνοντας και εγώ απεργία πείνας παρά την κάθετη διαφωνία των γιατρών λόγω του μικρού χρονικού διαστήματος από την λήξη της προηγούμενης που συμμετείχα. Το μοναδικό μου αίτημα είναι η απελευθέρωση της Εύης. Η δικιά μου απεργία πείνας είναι πλέον το μόνο μου όπλο ως φυλακισμένος για να σταθώ αλληλέγγυος με την Εύη. Είναι κομμάτι της πολύμορφης αλληλεγγύης που έχει ήδη αρχίσει να εκφράζεται σε όλη την Ελλάδα από τον χώρο του αγώνα και της αναρχίας. Για αυτό δεν χρειάζεται να αποπροσανατολιστεί η αιχμή του αγώνα της απελευθέρωσης της Εύης με αναφορές στη δικιά μου απεργία πείνας και στο πρόσωπό μου. Όπως είπα και πριν η δικιά μου απεργία πείνας είναι ο δικός μου τρόπος να δηλώσω παρών στις κινήσεις του αλληλέγγυου κόσμου. Είναι η συνεισφορά μου στις δράσεις αλληλεγγύης που επιταχύνονται για να εκτροχιάσουν μέσω της αναρχίας την ιστορία που όσο γράφεται απ’ τους νόμους, τους δικαστές, τους μπάτσους και την εξουσία ποτέ δεν την αναγνωρίσαμε ως δικιά μας.

Ο αγώνας για την απελευθέρωση της Εύης και της παύσης των διώξεων των συγγενικών – φιλικών προσώπων των πολιτικών κρατουμένων ας γίνει ο πυροκροτητής για την επανεκκίνηση της αναρχικής επίθεσης, της ανάκτησης των δρόμων, της ανάφλεξης των οδοφραγμάτων, της όξυνσης των επιθυμιών, του αντάρτικου πόλης, του στοιχήματος της συνολικής απελευθέρωσης.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΥΗΣ ΣΤΑΤΗΡΗ

«Κι αν δεν πεθαίνουμε ο ένας για τον άλλον, τότε είμαστε ήδη νεκροί»

ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ

Τσάκαλος Γεράσιμος, μέλος της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς
_

στα ισπανικά, αγγλικά

Διεθνείς συντονισμένες δράσεις αλληλεγγύης στην Εύη Στατήρη (απεργό πείνας από 14/9)

Από τις 12 μέχρι τις 17 Σεπτέμβρη 2015 κάποιες/οι που συμμετέχουμε στο δίκτυο του Contra Info πραγματοποιήσαμε μια σειρά δράσεων αλληλεγγύης στην Εύη Στατήρη, αγωνιζόμενη κρατούμενη στην Ελλάδα, που από τις 14 Σεπτέμβρη έχει ξεκινήσει απεργία πείνας απαιτώντας την άρση του μέτρου της προφυλάκισης που της επιβλήθηκε προ εξαμήνου.

Η Εύη Στατήρη βρίσκεται στη φυλακή ως απότοκο της εκδικητικής μανίας που εξαπέλυσαν οι κατασταλτικοί μηχανισμοί της ελληνικής δημοκρατίας, μετά το ματαιωμένο σχέδιο απόδρασης των έγκλειστων συντρόφων της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς στις αρχές του 2015, βάζοντας στο στόχαστρο συγγενικά και φιλικά πρόσωπα μελών της οργάνωσης. Όταν η εξουσία δεν καταφέρνει να λυγίσει τους ανατρεπτικούς αιχμαλώτους, τότε στοχοποιεί τον κοντινό και υποστηρικτικό περίγυρό τους, επιδιώκοντας να σπείρει τον φόβο, αλλά και να τιμωρήσει ό,τι δεν χωρά στις χοντρές βίβλους της νομοθεσίας της, ό,τι δρασκελίζει τα τείχη των φυλακών, ό,τι υπερβαίνει το δίπολο μεταξύ αθωότητας και ενοχής: την αλληλεγγύη.

Μετά την απόφαση της Εύης Στατήρη να επιλέξει την απεργία πείνας ως μέσο αγώνα, απευθύνουμε ένα ανοιχτό κάλεσμα σε συντρόφια ανά τον κόσμο να δυναμώσουν αυτή την κραυγή ελευθερίας μέσω της πολύμορφης αναρχικής δράσης. Για ν’ αντηχήσει παντού: ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΗ ΣΤΑΤΗΡΗ!

Ακολουθούν μερικές φωτογραφίες από δράσεις που έγιναν στα εδάφη που ελέγχονται από τα κράτη Βολιβίας, Γαλλίας, Ελλάδας, Πορτογαλίας, Χιλής και Ισπανίας. Προσδοκάμε να λάβουμε και δικές σας συνεισφορές στο contrainfo@espiv.net

Πανό και τρικάκια στη Λα Πας (Βολιβία). Το πανό γράφει: «Από τη Βολιβία σε χαιρετίζουμε, συντρόφισσα Εύη Στατήρη, απαχθείσα απ’ το ελληνικό κράτος»· και τα τρικάκια: «Απ’ τη Βολιβία ως την Ελλάδα, λευτεριά στην Εύη Στατήρη – Ο αγώνας σου μέσα απ’ τη φυλακή είναι ένα σημάδι αδάμαστου αγριεμού απέναντι στην εξουσία και στην καταστολή».

Φυλλάδια στην Τουλούζη (Γαλλία): «Αλληλεγγύη στην Εύη Στατήρη, πολιτική κρατούμενη στην Ελλάδα – Από τις 2 Μάρτη 2015 η Εύη Στατήρη βρίσκεται προφυλακισμένη στις φυλακές Κορυδαλλού, στην Ελλάδα, έχοντας συλληφθεί επειδή είναι η σύντροφος του Γεράσιμου Τσάκαλου, φυλακισμένου μέλους της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς (διεθνούς αναρχικής επαναστατικής οργάνωσης). Η ίδια, ύστερα από άλλη μία απόρριψη αιτήματος αποφυλάκισής της, κατεβαίνει σε απεργία πείνας στις 14 Σεπτέμβρη. Φωτιά στα σύνορα – Φωτιά στις φυλακές».

Κρεμάστηκαν δυο πανό στο Πολυτεχνείο, επί της οδού Στουρνάρη, στο κέντρο της Αθήνας (Ελλάδα): «Μήτε αθώες μήτε ένοχες – Αλληλεγγύη στην Εύη Στατήρη» / «Εύη Στατήρη, γερά – Είμαστε όλες συγγενείς των Πυρήνων της Φωτιάς – Θάνατο στους δικαστές!»

Τοποθετήθηκε ένα πανό σε μία από τις πιο κεντρικές και τουριστικές περιοχές της Λισαβόνας (Πορτογαλία) με το σύνθημα: «Λευτεριά στην Εύη Στατήρη» και παράλληλα στο σημείο μοιράστηκαν φυλλάδια υπογεγραμμένα ως «Μερικοί και μερικές αναρχικοί/ές», που παρέθεταν πρόσφατα λόγια της Εύης, όπως και συνοπτική ενημέρωση για την κατάστασή της: «Διεθνιστική και αναρχική αλληλεγγύη στην Εύη Στατήρη – Μετά από έξι μήνες σε προληπτική κράτηση, μια πράξη καθαρής εκδίκησης κι αυθαιρεσίας της εξουσίας, η Εύη Στατήρη ξεκίνησε απεργία πείνας στις 14 Σεπτέμβρη 2015, μες στα μπουντρούμια της ελληνικής δημοκρατίας, μέχρι την άνευ όρων απελευθέρωσή της. “Η απεργία πείνας εκτός από αγώνας για την απελευθέρωσή μου είναι κι ένας φόρος τιμής για όλους όσους αγωνίστηκαν πριν από μένα ενάντια στην ασχήμια της εξουσίας, αλλά και ένα ανάχωμα αντίστασης για όσους επιδιώξει να αιχμαλωτίσει το σύστημα μετά από μένα επειδή θα σταθούν πλάι στους πολιτικούς κρατούμενους, επειδή θα φωνάξουν για το δίκιο τους και θα τολμήσουν να ζήσουν ελεύθεροι και όχι σαν δούλοι. ΑΓΩΝΑΣ ΩΣ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ. Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ. Εύη Στατήρη, φυλακές Κορυδαλλού, 07/09/2015” (…) Λευτεριά σε όσες/όσους είναι στα κελιά – Άμεση απελευθέρωση της Εύης Στατήρη – Άρση των περιοριστικών όρων της Αθηνάς Τσάκαλου» (pdf στα πορτογαλικά).

Πανό στο Σαντιάγο (Χιλή): «Ο φόβος μπορεί να κυβερνά, αλλά δεν βασιλεύει στις καρδιές και στο μυαλό των ελεύθερων ανθρώπων” – Λευτεριά στην Εύη Στατήρη».

Πατήθηκαν συνθήματα στους δρόμους της Ιρούνια/Παμπλόνα, στη Ναβάρρα (Ισπανία) — Evi askatu! («Εύη λεύτερη!» στα βασκικά) και κάμποσα άλλα…

«Μέχρι την ολοκληρωτική καταστροφή όλων των φυλακών – Εύη λεύτερη»
«Λευτεριά στην Εύη Στατήρη»
«Λευτεριά στην Εύη Στατήρη, συντρόφισσα απ’ την Ελλάδα»
«Αλληλεγγύη στην Εύη Στατήρη»

ισπανικά, αγγλικά

Ενημέρωση για την υγεία των απεργών πείνας Γιώργου Πολύδωρου και Μάκη Τσάκαλου, νοσηλευόμενων στο Τζάνειο

Επικοινωνία από συντρόφους:

Ο Γεράσιμος Τσάκαλος παρουσιάζει πολύ ισχυρούς πονοκεφάλους σχεδόν μόνιμα και σε καθημερινή βάση σαν αποτέλεσμα της πολυήμερης απεργίας πείνας.

Ο Γιώργος Πολύδωρος έχει πάρα πολύ χαμηλούς σφυγμούς του επιπέδου 36-40 το λεπτό (βραδυκαρδία) που σε συνδυασμό με τη χαμηλή πίεση 8/4 κινδυνεύει άμεσα για ανακοπή καρδιάς.

Και οι δυο έχουν ήδη πρόβλημα με το συκώτι και τη χολή.

Πειραιάς: Κείμενο των αναρχικών απεργών πείνας Γιώργου Πολύδωρου και Γεράσιμου Τσάκαλου από το Τζάνειο νοσοκομείο

ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ…

Συνεχίζουμε την απεργία πείνας για 27η μέρα και νοσηλευόμαστε πλέον στο Τζάνειο νοσοκομείο. Μπορεί η υγεία μας να βρίσκεται σε “ανησυχητικό σημείο” όπως λένε οι γιατροί αλλά αυτό δεν μας επηρεάζει πουθενά. Για άλλη μια φορά να γίνουμε ξεκάθαροι. Δεν υπάρχει επιστροφή από την επιλογή μας να πεθάνουμε αν αυτό χρειάζεται για να σταματήσει η εκδικητική προφυλάκιση της μάνας των Χρήστου και Γεράσιμου Τσάκαλου και της συντρόφου του δεύτερου. Είμαστε άνθρωποι που τηρούμε τα λόγια μας και θα παραμείνουμε συνεπείς ως αναρχικοί σε αυτά. Δεν θα κάνουμε πίσω.

Μπορεί σε κάποιους να ακούγεται παράξενο που πραγματοποιούμε απεργία πείνας χωρίς να ζητάμε απολύτως τίποτα για εμάς τους ίδιους, αλλά δεν μπορούσαμε να αφήσουμε έτσι αυτό το εκδικητικό κυνήγι μαγισσών. Το να τιμωρούν τους συγγενείς μας για επιλογές που δεν πήραν αυτοί αλλά εμείς είναι μια φασιστική πρακτική. Από τη θέση που είμαστε μπορούμε μόνο να βάλουμε ένα ανάχωμα σε αυτές τις πρακτικές, την απεργία πείνας.

Ευχαριστούμε ειλικρινά τους συντρόφους που με τις κινήσεις αλληλεγγύης έξω βοηθάνε με όλους τους τρόπους να ακουστεί ο αγώνας που δίνουμε εδώ μέσα. Δεν θα κάνουμε ούτε βήμα πίσω. Δεν σταματάμε. Είμαστε αποφασισμένοι να πεθάνουμε από το να αποδεχτούμε την ιδέα των συγγενών μας στη φυλακή. Μέχρι τέλους και ας αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του.

ΟΥΤΕ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΟΥΤΕ ΔΕΞΙΑ ΕΞΟΥΣΙΑ

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

…..ΩΣ ΤΗ ΝΙΚΗ

Γεράσιμος Τσάκαλος
Γιώργος Πολύδωρος
Μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς FAI/IRF

Αλληλεγγύη και Δύναμη σε όλους τους απεργούς πείνας.

ΥΓ1. Η σκέψη μας είναι κοντά σε όλους τους συντρόφους απεργούς πείνας στα νοσοκομεία της Ελλάδας και ιδιαίτερα στο Μιχάλη και στο Δαμιανό, που ταλαιπωρούνται στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός που είναι γνωστό για την προϊστορία του στο βασανισμό ανταρτών πόλης κατά την νοσηλεία τους εκεί. Δύναμη αδέρφια μέχρι τη νίκη.

ΥΓ2. Μετά την εύστοχη πολιτική παρέμβαση συντρόφων στο Τζάνειο νοσοκομείο τις προηγούμενες ημέρες με αφορμή την συμπεριφορά του νοσοκομείου στον αναρχικό απεργό πείνας Φοίβο Χαρίση η αντιμετώπιση του ιατρικού προσωπικού απέναντι μας είναι αντιμετώπιση που αρμόζει σε απεργούς πείνας.

Απεργίες πείνας από 2/3 – Ιατρική γνωμάτευση από φυλακές Κορυδαλλού

λάβαμε από «Συγγενείς-φίλους κρατουμένων και διωκόμενων αγωνιστών» (sygeneis-filoi@espiv.net)

ΙΑΤΡΙΚΗ ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΗ
Κορυδαλλός 24/3/2015

Οι παρακάτω υπογράφοντες ιατροί, βεβαιώνουμε ότι σήμερα στις 24/3/2015, μετά από τις προβλεπόμενες υπηρεσιακές διαδικασίες, εξετάσαμε τους κρατούμενους απεργούς πείνας από 2/3/2015, Πολύδωρο Γεώργιο, Τσάκαλο Γεράσιμο, Χατζημιχελάκη Χαρίλαο και την Οικονομίδου Όλγα, ομοίως κρατούμενη απεργό πεινάς από 2/3/15.

Άπαντες οι εξετασθέντες εμφανίζουν μεγάλη απώλεια βάρους από 13,3 % έως και 15,3% του αρχικού των σωματικού βάρους, έντονη αδυναμία, καταβολή, ζάλη και εύκολη κόπωση στην ελάχιστη προσπάθεια.

Αντικειμενικά εμφανίζουν έντονη ωχρότητα, ορθοστατική υπόταση, βραδυκαρδία και χαμηλές τιμές σακχάρου αίματος.

Με δεδομένη τη συνέχιση της απεργίας πείνας, εκτιμούμε ότι σύντομα, θα γίνει έκδηλη η απορρύθμιση του οργανισμού τους, ως αποτέλεσμα ηλεκτρολυτικών και μεταβολικών διαταραχών, απορρύθμιση που ενδέχεται να οδηγήσει σε καταστάσεις απειλητικές για την οργανική, διανοητική και ψυχικής τους υγεία, ακόμα και για την ίδια τους τη ζωή.

Για τους παραπάνω λόγους συνιστούμε την άμεση και ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ διακομιδή τους σε τριτοβάθμιο Νοσοκομείο του ΕΣΥ για περαιτέρω έλεγχο, παρακολούθηση και υποστήριξη των βασικών τους λειτουργιών και αντιμετώπιση τυχόν σοβαρών και απειλητικών για τη ζωή τους επιπλοκών.

Οι γνωματεύοντες Ιατροί
Σ.ΣΑΚΚΑΣ – Π.ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ
_

βλ. ενημερώσεις 1 & 2 (24 & 25/3/2015) για διακομιδή των τεσσάρων απεργών πείνας, μελών της ΣΠΦ, σε νοσοκομεία εκτός φυλακών

Αθήνα: Εκπομπή με παρέμβαση των Γεράσιμου και Χρήστου Τσάκαλου για τις τελευταίες συλλήψεις/προφυλακίσεις

Την Τετάρτη, 4 Μαρτίου, στις 17:30 θα πραγματοποιηθεί εκπομπή με τηλεφωνική παρέμβαση των απεργών πείνας-μελών της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς, Γεράσιμου και Χρήστου Τσάκαλου, σχετικά με τις πρόσφατες συλλήψεις και προφυλακίσεις ατόμων του φιλικού και οικογενειακού περιβάλλοντος μελών της οργάνωσής τους.

Δύναμη στους απεργούς πείνας

Δύναμη στους συσχετιζόμενους συλληφθέντες/προφυλακισθέντες

Ραδιοζώνες Ανατρεπτικής Έκφρασης – 93,8fm

Κείμενο των 10 μελών της ΣΠΦ για τη δημιουργία συνέλευσης αλληλεγγύης και δράσης για τους πολιτικούς κρατούμενους

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΠΙΘΕΣΗ

i) Φυλακές τύπου Γ’ – μια πράξη πολέμου

Οι φυλακές τύπου Γ’ θέλουν να γίνουν το μνημείο της νίκης του κράτους ενάντια στο αντάρτικο πόλης. Το αν θα αφήσουμε τους χιλιάδες τόνους τσιμέντο, τα κάγκελα και τις κλειδαριές να νικήσουν την ανθρώπινη θέληση για ελευθερία είναι ένα στοίχημα, που μένει να απαντηθεί στην πράξη από τους εχθρούς του καθεστώτος και τους φίλους της ελευθερίας.

Πολιτικά εδώ και χρόνια τηλεοπτικές περσόνες του συστήματος και έμμισθοι κονδυλοφόροι της αστυνομίας έχουν επιδοθεί σε έναν αγώνα λάσπης εναντίον του αντάρτικου πόλης στα πλαίσια της απολιτικοποίησής του. “Όσμωση ποινικών – τρομοκρατών”, “συνεργασία τρομοκρατών – οργανωμένου εγκλήματος”, “επαναστατικό ταμείο” είναι η εμπροσθοφυλακή του ψέματος. Η προπαγάνδα θέλει να κρύψει, σκεπάζοντας με τη λάσπη της, το αυτονόητο της διαρκούς εξέγερσης. Μιας διαρκούς εξέγερσης όσων αρνούνται να ζήσουν σαν σκλάβοι και επιτίθενται ένοπλα ενάντια στους δήμιούς τους, στην σιωπή, στον συντηρητισμό και στην παραίτηση της πλειοψηφίας της κοινωνίας.

Η εξουσία θέλοντας να αποσυνδέσει την πιθανή προοπτική της βίαιης εξεγερτικής δράσης και να ακρωτηριάσει τη διάχυσή της, χρησιμοποιεί το ψέμα και τη συκοφαντία για να παρουσιάσει τους ένοπλους αντάρτες πόλης ως παράφρονες εγκληματίες. Κι όλα αυτά την ίδια στιγμή που η αιμοδιψής δημοκρατία τους αυτοκτονεί χιλιάδες ανθρώπους και δηλητηριάζει κάθε στιγμή της ζωής μας με την τρομοκρατία της φτώχειας, της καταπίεσης, της αστυνομοκρατίας, της μοναξιάς, της εκμετάλλευσης ενώ ξεγελάει τους αφελείς με τις ψευτοελευθερίες της κατανάλωσης, του θεάματος, της μαζικής διασκέδασης, της ψηφιακής πραγματικότητας, του πολιτισμού των μετρίων.

Το αποκορύφωμα της πολιτικής προπαγάνδας ενάντια στο αντάρτικο πόλης στήθηκε αρχές του 2014 μετά την παραβίαση της άδειας του Χριστόδουλου Ξηρού, που αντί να γυρίσει εθελοντικά πίσω στη φυλακή, επέλεξε το δρόμο της παρανομίας και της συνενοχής στο νέο αντάρτικο πόλης. Πρωτοσέλιδα και ρεπορτάζ με πιασάρικους τίτλους όπως “Τρομορεβεγιόν με τους Πυρήνες”, “γιάφκα τρομοκρατών οι φυλακές” έγιναν η ναυαρχίδα του ψεύδους. Αυτό που ενόχλησε πιο πολύ την εξουσία με τη φυγή του συντρόφου Χριστόδουλου ήταν πως παρά τις συλλήψεις μας, ποτέ δεν γίναμε τρόπαια εν υπνώσει στα χέρια των δεσμοφυλάκων μας. Η φυλακή για τους αμετανόητους αντάρτες πόλης δεν αποτελεί ανάκτορο του φόβου, αλλά έναν τόπο αιχμαλωσίας που πεισμώνει και ατσαλώνει πιο πολύ τη θέληση για εξέγερση και ελευθερία.

ii) Η προπαγάνδα προλογίζει τον πόλεμο.

Το ψέμα της εξουσίας καλλιεργεί το φόβο για να γίνει το πέρασμα απ’ το καθεστώς της ψευτοελευθερίας στο καθεστώς της έκτακτης ανάγκης. Το καθεστώς έκτακτης ανάγκης είναι το μεταμφιεσμένο “αποφασίζουμε και διατάζουμε”. Αρχές του 2014, ο υπουργός-πρώην δικαστής Χαράλαμπος Αθανασίου εξέδωσε τελεσίγραφο 100 ημερών για την έναρξη λειτουργίας φυλακών υψίστης ασφαλείας. Επειδή η γνωστή φράση “η πολιτική είναι η συνέχιση του πολέμου με άλλα μέσα” ισχύει και αντίστροφα, την σειρά της πολιτικής προπαγάνδας ενάντια στο αντάρτικο πόλης παίρνουν τώρα τα στρατιωτικά μέτρα. Ανακοινώνεται λοιπόν η μετατροπή των φυλακών Δομοκού σε φυλακές τύπου Γ’, που την εξωτερική τους φύλαξη θα την αναλάβουν 300 αστυνομικοί, οι οποίοι θα στρατοπεδεύσουν έξω σε ειδικά κτίρια-στρατώνες. Επίσης ήδη έχουν απομακρυνθεί περισσότεροι από τους μισούς “κοινούς” κρατούμενους ώστε τη θέση τους να πάρουν οι “επικίνδυνοι τρομοκράτες” και τα “μέλη του οργανωμένου εγκλήματος”. Δε θα πούμε πολλά για τις φυλακές τύπου Γ’ καθώς τα περισσότερα έχουν ήδη γραφτεί. Πολιτική και σωματική απομόνωση, λογοκρισία αλληλογραφίας, περιορισμός επισκεπτηρίων, απαγόρευση αδειών . . . Μια νέα φυλακή μέσα στην φυλακή, ένας σιδερόφρακτος τόπος λησμονιάς για να ξεχάσουμε τον αγώνα και να ξεχαστούμε ως αιχμάλωτοι. Ένας τσιμεντένιος τάφος που η λήθη θέλει να σβήσει τη θέληση για ελευθερία. Παράλληλα ένα δημόσιο φόβητρο σε κοινή θέα, ένα ελληνικό Γκουαντανάμο για όποιον αμφισβητήσει έμπρακτα και ένοπλα τους ντόπιους έπαρχους της παγκόσμιας δυτικής αυτοκρατορίας.

iii) Αύριο θα έρθουν για σένα . . .

Ο φόβος είναι διατρητικός και φτάνει ως το κόκκαλο. Η απάντηση στο φόβο δεν είναι να κλείσουμε τα μάτια, αλλά να του επιτεθούμε με όλες μας τις δυνάμεις.

Είναι αδιαμφισβήτητο ότι οι φυλακές τύπου Γ’ φτιάχτηκαν για να καταστείλουν το αντάρτικο πόλης, τις επαναστατικές οργανώσεις (είτε είναι αναρχικές είτε κομμουνιστικές, είτε είναι μηδενιστικές είτε κοινωνικές) και τα μέλη τους. Θα ήταν άστοχο όμως να θεωρήσουμε ότι η στρατηγική της εξουσίας περιορίζεται μόνο στη βασική της επιδίωξη. Η εξουσία απ’ τη φύση της είναι επεκτατική. Για αυτό διευρύνει το σιδερένιο πλέγμα της καθολικής αιχμαλωσίας υψίστης ασφαλείας σε συντρόφους ή άτομα τα οποία κατηγορούνται για συμμετοχή σε ένοπλες οργανώσεις χωρίς να έχουν αναλάβει την ευθύνη, καθώς και σε “μεγαλο-ποινικούς” που ενοχλούν την αστυνομία. Continue reading Κείμενο των 10 μελών της ΣΠΦ για τη δημιουργία συνέλευσης αλληλεγγύης και δράσης για τους πολιτικούς κρατούμενους

Λίμα, Περού: Ανάληψη ευθύνης από φράξια της FAI/FRI για διάφορες δράσεις (Σεπτέμβρης 2011 – Φλεβάρης 2012)

«η αλληλεγγύη […] είναι μια διαρκής επίθεση ενάντια στο σύστημα και την κοινωνία, μια πράξη που οι λέξεις σκευωρία, αθώος, ένοχος δε χωράνε. Γιατί σαν επαναστάτες είναι καθήκον μας να είμαστε πάντα ένοχοι για αυτό το σύστημα, πάντα επικίνδυνοι και πάντα περήφανοι για τις επιλογές μας. Δε διωκόμαστε για τις ιδέες μας, αλλά γιατί μας φάνηκε φτωχό να μην τις μετουσιώνουμε σε πράξεις»
Γεράσιμος Τσάκαλος, μέλος του Πυρήνα Φυλακισμένων Μελών της ΣΠΦ

Κατά τη διάρκεια αυτών των μηνών φροντίσαμε να στείλουμε τους χαιρετισμούς μας και την αλληλεγγύη μας στους συντρόφους σε αγώνα ανά τον κόσμο.

Τον Σεπτέμβρη μπογιές, συνθήματα, τρικάκια, εμπρηστικό υλικό, ως απάντηση στο κάλεσμα αλληλεγγύης για το σύντροφο Τορτούγα.

Τον Οκτώβρη μπογιές και συνθήματα στην πρόσοψη εκκλησίας.

Τον Δεκέμβρη μπογιές και συνθήματα, ως ένδειξη αλληλεγγύης στους συντρόφους της Ε.Ο. Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς.

Τον Γενάρη εμπρησμός διαφημιστικής πινακίδας.

Στις 19 Φλεβάρη τοποθετήθηκε εκρηκτικός μηχανισμός σε υποκατάστημα της BBVA, στο ξεκίνημα των ημερών δράσεων διεθνούς αλληλεγγύης με τους Φρέντυ, Μαρσέλο και Χουάν.

Στις 27 Φλεβάρη, σε συνέχεια του ίδιου καλέσματος, κρεμάστηκαν πανό σε δύο γέφυρες, πετάχτηκαν μπογιές και γράφτηκαν συνθήματα στην ίδια περιοχή.

«το να κουκουλώνεσαι προκειμένου να φέρεις εις πέρας αυτές τις δράσεις είναι το μέσο για να γίνει πράξη η αλληλεγγύη μας, είναι η ανταρσία ενάντια σε κάθε ον υπεύθυνο για την υποταγή, είναι η άρνηση αυτής της καθεστηκυίας τάξης. Είναι η απρόσωπη έκφραση της εξέγερσής μας ενάντια στις συνθήκες βίας (οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής) και η απόδειξη της δίχως όρους αγάπης μας για τη Λευτεριά, επειδή η Λευτεριά είναι έμφυτη εντός μας, και το να την κατορθώσεις δεν είναι ούτε δικαίωμα ούτε υποχρέωση»
ΑΑΟ/ΔΕΜ – Πυρήνας Εικονοκλαστικής-Εξεγερσιακής Πράξης

Είμαστε ανοιχτοί στο να εφαρμόσουμε βίαιες ενέργειες ως αυτοάμυνα απέναντι στον καπιταλισμό και σε αλληλεγγύη με τους δικούς μας. Δε θα ξεκινήσουμε ως αντάρτες για να καταλήξουμε να βαδίζουμε υποταγμένοι πιστεύοντας στην κοινωνική ειρήνη.

Αυτός είναι ο πόλεμος που έχουμε επιθυμήσει να διεξάγουμε απέναντι σε αυτές τις αδικίες, απέναντι στις πνευματικές φυλακές και σε ολόκληρο το σύστημα των φυλακών ανά τον κόσμο. Ενάντια στην εξημέρωση των ζωών μας και της μητέρας γης. Ο πόλεμος ενάντια στον πολιτισμό που βασανίζει και δολοφονεί στ’ όνομα του θεού και του χρήματος, ενάντια σε αυτούς που μας υποχρεώνουν να ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ, να ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ και να ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΟΥΜΕ. Αυτός είναι ο πόλεμός μας, να μη συμβιβαζόμαστε ποτέ και να κυνηγάμε πάντα κάτι παραπάνω.

Για εμάς τα λόγια δε φτουράνε, γι’ αυτό προχωράμε στην ΠΡΑΞΗ.

Δύναμη, σύντροφε Τορτούγα!

Αλληλεγγύη στους Ουόλτερ Μποντ, Χουάν, Μαρσέλο και Φρέντυ!

Αλληλεγγύη στα συντρόφια της Ε.Ο. ΣΠΦ στην Ελλάδα, σε όλους όσους πραγματώνουν την προπαγάνδα του κοινωνικού πολέμου στη Χιλή, στην Ισπανία, στη Βολιβία, στην Ιταλία, στο Μεξικό και σε όλο τον κόσμο!

ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΤΟΥΣ!

AΑΟ/ΔΕΜ – Ομάδα Επαναστατικοί Πυρήνες Άτυπης Οργάνωσης
/ Πυρήνας Εικονοκλαστικής-Εξεγερσιακής Πράξης
/ Ατομικιστική Φράξια
/ Μηδενιστικός Πυρήνας Σεβερίνο Ντι Τζοβάννι

πηγή/φωτό

Η μετάφραση στα ελληνικά έγινε από τα φυλακισμένα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς/Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία-Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο (ΣΠΦ/FAI-IRF)

Κέιμπριτζ: «Απ’ το Ηνωμένο Βασίλειο ως την Ελλάδα, μπουρλότο στην κοινωνική ειρήνη»

17 Απρίλη 2012: Ο Πυρήνας Φωτιάς/FAI πυρπόλησε όχημα του Jobcentre σε αλληλεγγύη με τα συντρόφια της ΣΠΦ

Είμαστε στο πλευρό της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς/Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας (ΣΠΦ/FAI) και χαιρετίζουμε τους αδελφούς μας που βρίσκονται σε απεργία πείνας στις φυλακές του ελληνικού δημοκρατικού ολοκληρωτισμού για την οριστική μεταγωγή των αιχμαλώτων πολέμου της ΣΠΦ/FAI Γεράσιμου Τσάκαλου και Παναγιώτη Αργυρού· για την αξιοπρέπεια και την αντάρτικη αλληλεγγύη.

Δύναμη στη Συνωμοσία! Δύναμη στους αναρχικούς αντάρτες πόλης!

Δύναμη στον Μπίλλυ, στον Ητ, στον Λουσιάνο, στη Στέλλα, στους Εικονοκλάστες της Ιταλίας!

Στις 17 Απρίλη 2012 πυρπολήσαμε ένα προωθητικό/διαφημιστικό «βαν απασχόλησης» του γραφείου εύρεσης εργασίας Jobcentre του Κέιμπριτζ· μπήκαμε στον περιφραγμένο χώρο στάθμευσης, ανάψαμε τη φωτιά μας και την κάναμε, ακριβώς κάτω απ’ τη μύτη περαστικών μπάτσων.

Απ’ το Ηνωμένο Βασίλειο ως την Ελλάδα, μπουρλότο στην κοινωνική ειρήνη

Για τον αναρχισμό που ’ναι συνωμοτικός και βίαιος

Λάμπρο, Μαουρί, Αλέξη, Κάρλο – είστε πάντοτε στο πλάι μας

Πυρήνας Φωτιάς/Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία – Διεθνής Συνωμοσία Εκδίκησης

πηγή: 325

Ελλάδα: Αφίσα αλληλεγγύης στα φυλακισμένα μέλη της Ε.Ο. ΣΠΦ (8η μέρα απεργίας πείνας)

i, ii

Χιλή: Τηλεφώνημα-φάρσα για βόμβα στην ελληνική πρεσβεία κι απειλές κατά της ζωής Ελλήνων διπλωματών

Η ΑΝΑΡΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΟΔΡΑΣΤΗ - Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Άμα ζητάς κάτι από το κράτος, είναι σαν να αναγνωρίζεις την εξουσία του πάνω μας. Γνωρίζοντας όμως ότι υπάρχουν συντρόφια φυλακισμένα, που αντιμετωπίζουν καθημερινά το πιο βάρβαρο πρόσωπο του εχθρού, στηρίζουμε αυτούς που απαιτούν αξιοπρέπεια μέσα κι έξω από τις φυλακές, και πάνω απ’ όλα αυτούς που διακινδυνεύουν τη φυσική τους ακεραιότητα αγωνιζόμενοι ενάντια στην εξουσία.

Αλληλεγγύη μας είναι η επιθετική δράση. Γι’ αυτό, στις 9 Απρίλη πραγματοποιήσαμε μια τηλεφωνική φάρσα, προειδοποιώντας για την τοποθέτηση βόμβας στην ελληνική πρεσβεία στη Χιλή. Επιπλέον, στείλαμε μηνύματα μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου με απειλές κατά της ζωής Ελλήνων διπλωματών.

Με αυτές τις εύκολες χειρονομίες θελήσαμε αφενός να συμπράξουμε στη διεθνή καμπάνια για την αποφυλάκιση της συντρόφισσας Στέλλας Αντωνίου κι αφετέρου να στηρίξουμε από απόσταση τους συντρόφους Παναγιώτη Αργυρού και Γεράσιμο Τσάκαλο, φυλακισμένα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς, οι οποίοι έχουν ξεκινήσει απεργία πείνας για να φρενάρουν τις συνεχείς μεταγωγές τους και να μεταφερθούν οριστικά στις φυλακές Κορυδαλλού. Ζητάμε από τα συντρόφια στην Ελλάδα να τους ενημερώσουν ότι δεν είναι μόνοι.

Δε θέλουμε αυτή η προκήρυξη να είναι όπως δεκάδες άλλες, γι’ αυτό θέλουμε να προτείνουμε ένα θέμα προς διάλογο. Η δράση μας είχε ως στόχο να εκφοβίσει λιγάκι τους αντιπροσώπους της ελληνικής εξουσίας στη Χιλή. Αλλά είμαστε τρομοκράτες; Κάποια συντρόφια έχουν αναλάβει την πολιτική ευθύνη με αυτόν τον τρόπο. Απ’ ό,τι φαίνεται, αυτή η έννοια γίνεται κατανοητή με διαφορετικούς τρόπους κατά τη διάρκεια της Ιστορίας και σε διαφορετικούς τόπους. Η θεώρησή μας είναι ότι η αναρχία δε νιώθει συμπόνια για τους καταπιεστές, και μας δίνει χαρά να ξέρουμε ότι νιώθουν ένα ρίγος να διαπερνά την πλάτη τους όταν εμείς δεν υποτασσόμαστε. Μα δε βλέπουμε τον τρόμο ως το μεγάλο μας στόχο, ούτε και θέλουμε να τρομοκρατήσουμε όποιον συναντάμε στο διάβα μας. Ξέρουμε ότι η πλειονότητα του κόσμου συναινεί στη διατήρηση της εξουσιαστικής τάξης, αλλά είναι οι κυβερνώντες κι οι καπιταλιστές αυτοί που πιστεύουν ότι έχουν μια πολεμική και επικοινωνιακή υπεροχή, η οποία τους επιτρέπει να ’ναι οι πιο μεγάλοι τρομοκράτες εντός της κοινωνίας.

Εμείς αναζητάμε να καταστρέψουμε την εξουσία τους και να επιτεθούμε με αυτές τις μικρές δράσεις, που αποτελούν επίσης τρόπους προπαγάνδας της αναρχίας. Ελπίζουμε να πολλαπλασιαστούν σε άμεση συσχέτιση με την εμφάνιση νέων συντρόφων, διατεθειμένων να αρνηθούν την εξουσία και να την πολεμήσουν. Αφήνουμε το διάλογο ανοιχτό, με αδερφικούς χαιρετισμούς.

Παραθέτουμε επίσης, αμέσως παρακάτω, το απειλητικό κείμενο όπως στάλθηκε στους Έλληνες διπλωμάτες στη Χιλή.

—Διεθνιστές αλληλέγγυοι για την αναρχία απ’ το Κόνο Σουρ (Νότιο Άκρο), Χιλή Continue reading Χιλή: Τηλεφώνημα-φάρσα για βόμβα στην ελληνική πρεσβεία κι απειλές κατά της ζωής Ελλήνων διπλωματών