Tag Archives: επιχείρηση ευτολμία

Ιταλία – Επιχείρηση Ευτολμία (Ardire): Άρση όλων των περιοριστικών όρων

Στις 8 Απρίλη 2014, κατόπιν αιτήματος της αρμόδιας εισαγγελέως, άρθηκαν (ύστερα από σχεδόν ένα χρόνο στην περίπτωση κάποιων εκ των διωκόμενων) όλοι οι περιοριστικοί όροι (παρών στις Αρχές δυο φορές τη μέρα, υποχρεωτική παραμονή εντός των ορίων της κοινότητας μόνιμης κατοικίας, απαγόρευση εξόδου απ’ τη χώρα) οι οποίοι βάραιναν συντρόφια που κατηγορούνται στο πλαίσιο της λεγόμενης «επιχείρησης ευτολμία».

Μια αγκαλιά στα συντρόφια που απαλλάχθηκαν επιτέλους κι απ’ αυτά τα δεσμά! Για την αναρχία!

Ιταλία – Επιχείρηση Ευτολμία (Ardire): Αποφυλακίστηκε ο σύντροφος Σέρτζιο Μαρία Στεφάνι

Στις 20 Δεκέμβρη 2013 ο αναρχικός Σέρτζιο Μαρία Στεφάνι βγήκε επιτέλους απ’ τις ιταλικές γαλέρες, αφού συμπλήρωσε 18 μήνες προφυλάκισης στο πλαίσιο της αποκαλούμενης «επιχείρησης ευτολμία». Ο Σέρτζιο ήταν ο τελευταίος από τα διωκόμενα συντρόφια της ίδιας υπόθεσης που παρέμενε σε καθεστώς εγκλεισμού. Του επέβαλαν, όπως και στους υπολοίπους, τους περιοριστικούς όρους της περιοδικής παρουσίας ενώπιον των Αρχών και της υποχρεωτικής παραμονής εντός των ορίων της κοινότητας όπου έχει δηλώσει μόνιμη κατοικία.

Αλληλεγγύη στα διωκόμενα συντρόφια! Για την αναρχία!

Ιταλία – Επιχείρηση Ευτολμία (Ardire): Ανακοίνωση των συντρόφων του Culmine

Αγαπητά συντρόφια,

όπως θα ξέρετε ήδη πολλοί και πολλές από σας, στις 7 Σεπτέμβρη 2013 το μπλογκ «Culmine» αποφυλακίστηκε με τη λήξη της περιόδου προληπτικής κράτησης. Ωστόσο δεν μπορούμε να πούμε ότι απελευθερώθηκε κιόλας, μιας και θεωρήσανε σκόπιμο να μας επιβάλουν τα εξής περιοριστικά μέτρα: έχουμε απαγόρευση εξόδου από τη χώρα, υποχρέωση διαμονής σε πόλη που έχουμε δηλώσει, και καλούμαστε να δίνουμε το «παρών» δυο φορές κάθε μέρα.

Για να αιτιολογήσουνε αυτή την «απελευθέρωση υπό περιοριστικούς όρους», δεν μπορούσανε παρά να υπογραμμίσουνε το γεγονός ότι ποτέ μας δεν απαρνηθήκαμε το έργο που κάναμε μέσα από το «Culmine», καλώντας για τη συνέχιση της αναρχικής αντιπληροφόρησης.

Δεδομένης «της προσωπικότητας των υπόπτων, όπως διαφαίνεται εξάλλου από τον επαγγελματισμό που επιδείχθηκε στο έγκλημα», επιμένουν να μας κρατάνε ομήρους με μία άλλη μορφή εγκλεισμού απλώς και μόνον επειδή δεν τους μένουν εναλλακτικές: οι έρευνες στην πραγματικότητα είναι ακόμη ανοιχτές, κι απ’ ό,τι φαίνεται έχουνε μπόλικη δουλειά μπροστά τους εφόσον αντιπροσωπεύουμε «στοιχεία τα οποία διαθέτουν εντονότατη ευχέρεια να συγκεντρώνουν υποστήριξη» και που «δεν έχουν εγκαταλείψει τους αναρχικούς και ανατρεπτικούς σκοπούς τους».

Οι ίδιοι ισχυρίζονται ότι τα άθλια σίδερά τους δε φτάνουν για ν’ ανακόψουνε ένα «αδίκημα» σαν αυτό της προτροπής: έχουνε απόλυτο δίκιο, αλλά δεν εννοούν με τίποτε να βάλουν στο μυαλό τους ότι οι δράσεις της συνολικής απελευθέρωσης δεν έχουνε καμιά ανάγκη να υποκινηθούν από κανέναν!

Με την ευκαιρία αυτού του γράμματος, θέλουμε να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας προς όσους κι όσες αγωνίζονται από αντεξουσιαστική σκοπιά, καθώς και προς όλους τους αξιοπρεπείς κρατουμένους, που εξακολουθούν ν’ αντιστέκονται και να επιτίθενται χωρίς να σκύβουν το κεφάλι.

Θα θέλαμε επίσης να ευχαριστήσουμε όλα εκείνα τ’ άτομα με τα οποία νιώθουμε εγγύτητα, και δεν έχουνε πάψει ούτε στιγμή να εκδηλώνουν την αλληλεγγύη και τη συνενοχή τους.

Μια δυνατή εξεγερμένη αγκαλιά!

«Culmine», αρχές Οκτώβρη 2013.
Στέφανο Γκαμπριέλε Φόσκο
Ελίζα Ντι Μπερνάρντο

πηγή

Ιταλικές φυλακές: Ένας αντιπολιτισμικός χαιρετισμός του Culmine για τα συντρόφια στο Μεξικό

Αγαπημένα συντρόφια στο Μεξικό, απαντάμε με αυτό το γράμμα στο χαιρετισμό σας που, απ’ την ιταλική πρεσβεία στην Πόλη του Μεξικού, έφερε στα κελιά «μας» έναν υπέροχο άνεμο συνενοχής. Είμαστε καλά, τόσο όσον αφορά τη φυσική όσο και την πνευματική μας κατάσταση, κι η δύναμη και η αποφασιστικότητα δεν έπαψαν να μας συνοδεύουν, παρ’ ότι βρισκόμαστε προφυλακισμένοι περισσότερο από ένα χρόνο σ’ αυτό το ειδικό καθεστώς υψηλής ασφαλείας.

Η έρευνα εναντίον μας παραμένει ανοιχτή, και παρά τις όσες αλλαγές συντελέστηκαν στο ενδιάμεσο, είναι σχεδόν ανέφικτο να κάνουμε προβλέψεις για την εξέλιξή της. Γι’ αυτό, με τούτο το γράμμα δεν μπορούμε να σας ενημερώσουμε σχετικά με το νομικό σκέλος της υπόθεσής μας, αλλά θέλουμε να επαναλάβουμε πως δεν έχουμε αλλάξει ούτε στο παραμικρό τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε και θέτουμε τα ερωτήματα που κρίνουμε σημαντικά.

Όλο αυτό το διάστημα, έχουμε συνεχίσει να μεταφράζουμε και να διακινούμε προκηρύξεις δράσεων –όποτε κρίνουμε πως είναι αναγκαίο– δείχνοντας έτσι την εξεγερμένη μας αλληλεγγύη προς όλα τα αξιόμαχα συντρόφια κι επιχειρώντας να ακουστεί η φωνή μας (συμπεριλαμβανομένης της αυτοκριτικής) σχετικά με το τι συνέβη στο μπλογκ του “Culmine”, προσδοκώντας να εξακολουθήσει να υπάρχει ως μέσο αναρχικής αντιπληροφόρησης.

Ανάμεσα σε άλλα θέματα, θα θέλαμε ιδίως να υπογραμμίσουμε τη σημασία που έχουν για μας οι τοποθετήσεις σχετικά με τον λεγόμενο αντιπολιτισμό, παρά το γεγονός ότι στο παρελθόν διαχειριζόμασταν ένα μπλογκ. Μπορεί να φαντάζει πράγματι σε όλους κι όλες μας αντιφατική η συνύπαρξη αντιπολιτισμικών θέσεων με την εφαρμογή συγκεκριμένων τεχνολογικών εργαλείων με την πρόθεση να προωθηθεί το ανεκτίμητο και αναγκαίο έργο της αντιπληροφόρησης. Έπειτα από χρόνια αναστοχασμού πάνω στο θέμα, και μετά και τα πρόσφατα συμβάντα, πιστεύουμε πως έφτασε η στιγμή να αναρωτηθούμε τι σημαίνει στ’ αλήθεια ο αντιπολιτισμός.

Αρκεί μονάχα να σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε τον υπολογιστή και να ανακηρυχτούμε ή να αισθανθούμε αντιπολιτισμικοί; Αρκεί να σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε την τεχνολογία, και για ποια τεχνολογία μιλάμε; Κόβουμε το ίντερνετ, αλλά όχι το ψυγείο και το πλυντήριο; Δε χρησιμοποιούμε το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, αλλά συνεχίζουμε να χρησιμοποιούμε τους φακέλους και τα γραμματόσημα; Είμαστε διατεθειμένοι να αποδεχτούμε τον πολιτισμό μέχρι κάποιου σημείου, κι αν είναι έτσι, μέχρι πού φτάνει αυτό; Είναι μονάχα σ’ αυτό το επίπεδο όπου θα πρέπει να εστιάσει η αναζήτηση μιας υποθετικής μοναδικής σημασίας του όρου «αντιπολιτισμός»; Αν «αντιπολιτισμός» πάει να πει, για παράδειγμα, να αντιτίθεται κανείς στη νανοτεχνολογία και στη βιοτεχνολογία (δηλαδή στον έλεγχο και στη χειραγώγηση καθετί ζωντανού), γιατί δε θα μπορούσε να σημαίνει επίσης να αντιτάσσεται κανείς, φέρ’ ειπείν, στην υπερβιομηχανοποιημένη βέγκαν τροφή; Είμαστε βέγκαν εδώ και πάρα πολλά χρόνια και διερωτόμαστε σχετικά με το θέμα, αφού έχουμε προσέξει ότι ο βεγκανισμός και ο αντιπολιτισμός φαίνεται πολλές φορές να πηγάζουν από τις ίδιες αντεξουσιαστικές προθέσεις. Αναρωτηθήκαμε κάμποσες φορές πώς και για πόσον ακόμα καιρό θα κρατάμε την πίστη (ήδη πολύ διαδεδομένη ανάμεσα σε πολλούς αναρχικούς και αντεξουσιαστές) ότι το να έρθει κανείς πιο κοντά στη «Φύση» και στο «φυσικό» αποτελεί συνώνυμο του αντιπολιτισμού; Δεν μπορούμε, ούτε και θέλουμε, να δώσουμε μια καταληκτική απάντηση στο ερώτημα αν μπορούμε να πραγματώσουμε μια φόρμα «φυσικής» ζωής, αλλά είμαστε βέβαιοι ότι αυτό έχει να κάνει πρώτα απ’ όλα με ένα πλανητικό πρόβλημα: αυτό της δημογραφικής έκρηξης. Κατά τη γνώμη μας, από μια ριζοσπαστική αναρχο-οικολογική προοπτική, είναι αδύνατο να μη λάβουμε υπόψη τις καταστροφικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις της πληθυσμιακής αύξησης, του πολιτισμού και των γιγαντιαίων μητροπόλεων. Επομένως, τι σημαίνει στ’ αλήθεια ο αντιπολιτισμός;

Αν ο πολιτισμός μπορεί να θεωρηθεί από κάθε άποψη μια κουλτούρα (ένα σύνολο κανόνων, χρήσεων και συνηθειών που συμμερίζεται μια ομάδα ατόμων), μήπως αποτελεί επίσης κουλτούρα κι ο «αντιπολιτισμός»; Με ποια μέσα μπορούμε να ανατρέψουμε μια χιλιετή κουλτούρα; Είναι άραγε άσχετο τ’ ότι ο αντιπολιτισμός είναι απότοκο του ίδιου του πολιτισμού; Πόσο σημαντικό είναι να διατηρήσει κανείς τη μέγιστη δυνατή συνεκτικότητα; Και πάλι, πώς συμφιλιώνεται η αντιπολιτισμική Αναρχία με τη διαχείριση ενός μπλογκ; Έχει κάποιο νόημα να ανταλλάσσουμε ιδέες, προβληματισμούς, πρακτικές μέσω του διαδικτύου, και να φαντασιωνόμαστε έναν ιδεατό κόσμο όπου το ίντερνετ δε θα ’πρεπε καν να υπάρχει; Ο αποκαλούμενος «φυσικός, λεύτερος και άγριος κόσμος», στον οποίο προσβλέπουμε πολλοί και πολλές από μας (συμπεριλαμβανομένων νεότερων αναρχικών συντρόφων, που γεννήθηκαν στον αστερισμό της υψηλής τεχνολογίας), αρχίζει εκεί όπου τελειώνει ό,τι ζούμε σήμερα, ή αντιτίθεται εν μέρει σε όλο αυτό;

Εμείς υποστηρίζουμε ότι στην παρούσα ιστορική φάση –σε ό,τι αφορά το μέτωπο της αντιπληροφόρησης– είναι σχεδόν αδιανόητο να πάψουμε να χρησιμοποιούμε μια συγκεκριμένη τεχνολογία από τη στιγμή που μας δίνει την ευχέρεια να έρθουν σε επαφή αναρχικοί απ’ όλο τον κόσμο, άτομα που πιθανότατα δε θα είχανε ποτέ συναντηθεί από κοντά και, μ’ αυτόν τον τρόπο, έχουν τη δυνατότητα να συνδιαλέγονται πάνω σε ενδιαφέρουσες πτυχές του αγώνα.

Παράλληλα, νιώθουμε ότι η κατάχρηση συγκεκριμένων τεχνολογικών εργαλείων αυξάνει κατά πολύ τον κίνδυνο να καταστεί εξ ολοκλήρου εικονική η συσχέτιση ανάμεσα στα συντρόφια, αλλά και στ’ ανθρώπινα όντα εν γένει. Ασφαλώς, εξαρτάται από εμάς να καθορίσουμε το όριο που θέλουμε να αποδώσουμε σ’ αυτή την έννοια, αφήνοντας να γίνει κατανοητό πως ο πολιτισμός, για τον οποίο μιλάμε με τόση ανυπομονησία και απέχθεια, έχει εν πολλοίς να κάνει με μιαν αδιαμφισβήτητη δόση εικονικής ζωής.

Θα μας άρεσε πολύ τα σημεία με τα οποία καταπιαστήκαμε ακροθιγώς σε αυτό το γράμμα να μπορούσαν να γίνουν αντικείμενο συζήτησης και εμβάθυνσης απ’ όλους αυτούς τους αντεξουσιαστές που βρίσκουν ενδιαφέρον σε τέτοια θέματα.

Σε πλήρη συγγένεια, σας στέλνουμε τις πιο ζεστές και δυνατές εξεγερμένες αγκαλιές μας!

“Culmine”, 4 Αυγούστου 2013

Ελίζα Nτι Μπερνάρντο (αναρχική κρατούμενη)
C.C. Rebibbia Femminile, Via Bartolo Longo 92, IT-00156 Roma, Ιταλία

Στέφανο Γκαμπριέλε Φόσκο (αναρχοατομικιστής κρατούμενος)
C.C. Via Arginone 327, IT-44122 Ferrara, Ιταλία

πηγή

Ιταλία: Δυο γράμματα του φυλακισμένου αναρχικού Νικόλα Γκάι από τη δεύτερη πτέρυγα υψηλής ασφαλείας της Φερράρα

Οι προφυλακισμένοι αναρχικοί Νικόλα Γκάι και Αλφρέντο Κόσπιτο κατηγορούνται για την ένοπλη επίθεση εναντίον του Ρομπέρτο Αντινόλφι, διευθύνοντα συμβούλου της εταιρείας πυρηνικής ενέργειας Ansaldo Nucleare, την ευθύνη της οποίας ανέλαβε ο Πυρήνας Όλγα/ΑΑΟ-ΔΕΜ.

Στις αρχές Αυγούστου του 2013 έγινε γνωστό ότι οι ιταλικές εισαγγελικές αρχές έβαλαν μπρος άλλη μία δίωξη κατά του συντρόφου Νικόλα Γκάι για «παρότρυνση σε τέλεση βίαιων πράξεων με τρομοκρατικούς σκοπούς», προβάλλοντας ως πειστήριο τα ακόλουθα δυο γράμματα και ιδίως την αναφορά του συντρόφου σε επίθεση του «Σχεδίου Φοίνικας» στην Αθήνα.

Συνεισφορά στη συνάντηση της 3ης Αυγούστου στην κατάληψη La Riottosa της Φλορεντίας.

Αγαπητές συντρόφισσες και αγαπητοί σύντροφοι, με χαρά έμαθα για τις συναντήσεις που πραγματοποιούνται με στόχο την οργάνωση μιας αλληλέγγυας παρουσίας ενόψει της δίκης μας. Σας στέλνω λοιπόν το παρακάτω κείμενο, το οποίο, αν και δε γράφτηκε συγκεκριμένα γι’ αυτές τις συνελεύσεις, πιστεύω πως μπορεί να δώσει τροφή για περαιτέρω συζήτηση.

Τόσο ο Αλφρέντο, όσο κι εγώ βρίσκουμε πολύ ενδιαφέρον το γεγονός πως το κείμενο «Με το κεφάλι ψηλά», το οποίο εισηγείται αυτές τις συναντήσεις, δεν επικεντρώνεται αποκλειστικά στην υπόθεσή μας, αλλά «χρησιμοποιεί» το συγκεκριμένο κατασταλτικό επεισόδιο προκειμένου να εγκαινιαστεί εκ νέου ένας διάλογος γύρω από θέματα τόσο σημαντικά, όπως είναι η επαναστατική αλληλεγγύη, η αναρχική δράση, η σύνδεση με τους κοινωνικούς αγώνες κ.τ.λ, για τα οποία, δυστυχώς, τελευταία δε γίνεται λόγος παρά μονάχα με τσιτάτα.

Από πλευράς μας, μπορούμε μονάχα να ευελπιστούμε πως όλες αυτές οι συζητήσεις που έχουν καλεστεί δε θα παραβλέψουνε ούτε στιγμή την πρακτική πτυχή του αναρχικού αγώνα, μιας και πιστεύουμε πως το σύνολο των επιχειρημάτων πρέπει να προσβλέπουν στο πώς θα καταστήσουμε τη δράση μας πιο κοφτερή και απτή.

Όσον αφορά την κεντρική κατηγορία εις βάρος μας, τον τραυματισμό του διευθύνοντα συμβούλου της Ansaldo Nucleare, θα τοποθετηθούμε αργότερα, όταν ξεκινήσει η δίκη στις 30 Οκτώβρη.

Δύναμη, συντρόφια, έχουμε έναν ολόκληρο κόσμο να γκρεμίσουμε!
Ζήτω η νέα αναρχία!

Νικόλα Γκάι (Φερράρα, 23 Ιούλη 2013)

Φερράρα, Ιούνης 2013
Σχετικά με τον αγώνα ενάντια στις φυλακές.


Εδώ και κάποιο διάστημα είναι προφανές ότι έχει επιστρέψει στο προσκήνιο ο αγώνας ενάντια στις φυλακές, με νέες φιγούρες «κοινωνικών εξεγερμένων» να εμφανίζονται στο παλκοσένικο του κινήματος, κι έτσι ν’ αρχινούν ξανά μανά: διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις και προτάσεις για ενημερωτικά δελτία που να δίνουνε χώρο στους οδυρμούς οι οποίοι βγαίνουνε μέσα απ’ τα μπουντρούμια του κράτους. Τίποτα καινούργιο στον ορίζοντα· πολύ συχνά το κίνημά μας, σαν τη σβούρα που κάνει κύκλους γύρω απ’ τον εαυτό της, αναπηδά σε μια διαφορετική πτυχή αυτού του γαμημένου κόσμου κι ύστερα περιστρέφεται και στροβιλίζεται ξανά.

Το ενδιαφέρον των συντρόφων αφυπνίζεται, δίνει ζωή σε συνελεύσεις, όπου υπογραμμίζεται η αναγκαιότητα της εμβάθυνσης των επιχειρημάτων, της κατανόησης του τι συμβαίνει στους τόπους του βασανισμού… και ποιο τ’ αποτέλεσμα; Αποφασίζεται να πάνε να μοιράσουνε φυλλάδια στους συγγενείς τις μέρες του επισκεπτηρίου και να οργανώσουν μια συγκέντρωση, που θα ’ναι σίγουρα επιτυχημένη μιας και πλείστοι όσοι φυλακισμένοι «θα ανταποκριθούν» μ’ ενθουσιασμό. Για να πούμε όμως και την αλήθεια, τελευταία προστέθηκε στο γνωστό σενάριο μια νέα πράξη, κομματάκι ανησυχητική: μία «αποφασιστική και επικοινωνιακή» μάζωξη μπροστά από το υπουργείο Δικαιοσύνης στη Ρώμη. Όσο το σκέφτομαι, τόσο δεν μπορώ να καταλάβω τι δουλειά έχουνε έξω απ’ το υπουργείο αναρχικοί, τσαντισμένοι για τα ξυλίκια που πέσανε στις φυλακές του Τολμέτζο, αν δε βρίσκονται εκεί για να το μπουρλοτιάσουνε.

Ενώ η φυλακή αποτελεί ένα μόνιμο πρόβλημα, οι «κινητοποιήσεις» εναντίον της αποτελούν απλά επεισόδια που διαρκούν ωσότου κάποια άλλη «έκτακτη ανάγκη» τραβήξει την προσοχή των συντρόφων, ή για όσο το υποκείμενο της προσοχής μας (ο κοινωνικός εξεγερμένος, ο φυλακισμένος προλετάριος κ.λπ.) δεν αναζητά κάποιο διαμεσολαβητή, λίγο πολύ θεσμοθετημένο, που να θεωρεί ότι είναι πιο κατάλληλος για να ικανοποιήσει τα αιτήματά του.

Θέλω να ξεκαθαρίσω ότι τις εκτιμήσεις μου δεν τις υπαγορεύει κάνα προσωπικό μπούχτισμα ή καμιά κομπορρημοσύνη ειδίκευσης στον τομέα αυτόν, αλλά η απλή εμπειρία από πρώτο χέρι: έχω συμμετάσχει σε διάφορες πρωτοβουλίες του αγώνα ενάντια στις φυλακές, κι όλες τους ήτανε απόρροια μιας παρόμοιας συλλογιστικής, έχοντας την ίδια πάντοτε κατάληξη. Θυμάμαι πολύ καλά τον αγώνα των ισοβιτών, όπου και σε κείνη την περίπτωση υπήρξε ενθουσιασμός, συνελεύσεις, συγκεντρώσεις, ένα ενημερωτικό δελτίο κατά των φυλακών, ώσπου οι πρωταγωνιστές αυτής της κινητοποίησης, συχνά περιγραφόμενοι ως αδάμαστοι εξεγερμένοι, αποφάσισαν να αναστείλουν την απεργία πείνας και να προσφύγουν σε πιο θεσμικά μονοπάτια για να επιλύσουν το πρόβλημά τους: πάπαλα αυτός ο αγώνας, και φτου κι απ’ την αρχή με κάποιον άλλον.

Πιστεύω ότι πρέπει να κοντοσταθούμε και να προβληματιστούμε σχετικά με το γιατί επαναλαμβάνονται κυκλικά οι ίδιες καταστάσεις, με παρόμοια πάντα αποτελέσματα. Γιατί δεν κατορθώνουμε να δώσουμε μεγαλύτερη συνέχεια και διεισδυτικότητα στη δράση μας; Πιστεύω ότι πρέπει να πάψουμε να παρασυρόμαστε απ’ το συναισθηματισμό, απ’ το κατεπείγον της κάθε περίστασης. Πολύ συχνά παίζουμε άμυνα, με αποτέλεσμα να φαντάζει ότι το έργο των αναρχικών είναι να επιλύσουν τα προβλήματα του κατά περίπτωση επαναστατικού «υποκειμένου»: φυλακισμένων, μεταναστών, εκμεταλλευόμενων κ.λπ. Είμαι πεπεισμένος ότι οι αναρχικοί θα έπρεπε «απλούστατα» να περνάνε στην επίθεση, καθένας με τις δικές του μεθόδους και στους δικούς του χρόνους, επιχειρώντας να ζήσουν την [….], τη χαρά της καταστροφής χωρίς ν’ αποζητούν τη «συναίνεση» των εκμεταλλευόμενων της εκάστοτε συγκυρίας.

Σε αυτό το σημείο, βέβαια, οποιοσδήποτε θα μπορούσε να μου πει ότι τα λόγια μου είναι διακηρύξεις αρχών, οι οποίες και βρίσκουν σύμφωνους τους πάντες, αλλά πρακτικά τι προτείνω να γίνει; Ας πάρουμε παράδειγμα απ’ όσα συμβαίνουν γύρω μας. Η φυλακή είναι τέτοιο τερατούργημα, που δε χρειάζεται να έχουμε γνώση και της παραμικρής αθλιότητας που λαμβάνει χώρα εντός της για να ξέρουμε ότι πρέπει να καταστραφεί. Ας μην επικεντρωνόμαστε σε λίγο ή πολύ βαθυστόχαστες μελέτες σχετικά με τους μετασχηματισμούς του μηχανισμού της φυλακής, αλλά ας πράξουμε όπως οι σύντροφοι της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς/Συμμορίες Συνείδησης/Πυρήνας Sole–Baleno/ΑΑΟ-ΔΕΜ* στην Ελλάδα: ας μάθουμε πού παρκάρει ο διευθυντής των φυλακών και ας πράξουμε αναλόγως. Ας μιμηθούμε τους συντρόφους του Εξεγερσιακού αντεξουσιαστικού πυρήνα Παναγιώτης Αργυρού/ΑΑΟ-ΔΕΜ, που στις 12 Μάη 2013 χτύπησαν την Εθνική Ένωση Σωφρονιστικών Υπαλλήλων στο Σαντιάγο της Χιλής. Ή, ακόμη, ας ακολουθήσουμε το παράδειγμα των ανώνυμων συντρόφων που πριν κάμποσους μήνες στο Τρέντο πυρπόλησαν τα οχήματα μιας εταιρείας που κερδοσκοπεί με την τροφοδοσία κρατουμένων.

Αν είμαστε όλοι σύμφωνοι ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από μια φυλακή που καίγεται, ας οπλίσουμε τις επιθυμίες μας κι ας πιάσουμε δουλειά.

Νικόλα Γκάι

* Στις αρχές Ιούνη ανατινάχτηκε το αυτοκίνητο της διευθύντριας των φυλακών του Κορυδαλλού, στην Αθήνα. Αυτή ήταν η πρώτη πράξη του «Σχεδίου Φοίνικας», την οποία ακολούθησε η επίθεση στο αυτοκίνητο ενός ανθρωποφύλακα της φυλακής του Ναυπλίου, στην Ελλάδα πάντα, από τους συντρόφους της Διεθνούς Συνωμοσίας για την Εκδίκηση/ΑΑΟ-ΔΕΜ. Το «Σχέδιο Φοίνικας» συνεχίστηκε με δύο ακόμη ενέργειες, μία στην Ινδονησία και άλλη μία, πάλι στην Ελλάδα.


Σ.τ.μ.: Μέτρα λογοκρισίας στην αλληλογραφία ήταν ήδη σε ισχύ εις βάρος των Νικόλα και Αλφρέντο, και πλέον επιβλήθηκαν επισήμως και στους Σέρτζιο και Στέφανο (φυλακισμένους στο πλαίσιο της επιχείρησης ευτολμία/Ardire), με το σκεπτικό ότι οι τελευταίοι διευκόλυναν την εκροή επιστολών των δύο κρατουμένων για την υπόθεση Αντινόλφι. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι όσα γράμματα αποστέλλονται δε φτάνουν ποτέ στα χέρια των τεσσάρων συντρόφων, που είναι έγκλειστοι στην ίδια πτέρυγα (AS2) της φυλακής της Φερράρα, αλλά κυρίως συνεπάγεται ότι η αλληλογραφία τους περνάει πρώτα από φακέλωμα των διωκτικών αρχών κι ότι ενδέχεται να παρακρατηθεί για κάποιο διάστημα και, κατά περίπτωση, να ενταχθεί σε δικόγραφα. Γι’ αυτό τώρα, πιο πολύ από ποτέ άλλοτε, είναι σημαντικό να τους αποστέλλονται γράμματα ώστε να σπάσει στην πράξη το μέτρο της απομόνωσής τους:

Sergio Maria Stefani, Stefano Fosco, Nicola Gai, Alfredo Cospito
Casa Circondariale di Ferrara, Via Arginone 327, ΙΤ-44122 Ferrara, Ιταλία

Συνέντευξη του αναρχικού περιοδικού «Aversión» με τα φυλακισμένα συντρόφια του μπλογκ αντιπληροφόρησης Culmine

Ακολουθεί μετάφραση μιας συνέντευξης που πήρε μέσω αλληλογραφίας η συντακτική ομάδα του αναρχικού περιοδικού «Aversión» στην Ισπανία από τα συντρόφια Στέφανο Φόσκο και Ελίζα Ντι Μπερνάρντο, διαχειριστές του αναρχικού μπλογκ αντιπληροφόρησης Culmine, που είναι προφυλακισμένοι απ’ τον Ιούνη του 2012 στην Ιταλία, στο πλαίσιο της αποκαλούμενης επιχείρησης Ευτολμία (Ardire).

AVERSIÓN: Τα τελευταία χρόνια, λόγω ζητημάτων τα οποία έχουν να κάνουν περισσότερο με την κατεύθυνση που παίρνει το σύστημα και που δεν είναι της παρούσης να αναλυθούν, έχει γίνει ξεκάθαρο ότι ο τρόπος με τον οποίο συσχετιζόμαστε έχει επηρεαστεί. Μπλογκ και σελίδες έχουν κάνει την εμφάνισή τους, αντικαθιστώντας το έργο που μέχρι στιγμής κάλυπταν οι έντυπες εκδόσεις μας. Πώς βλέπετε να επηρεάζει κάτι τέτοιο τους αγώνες και τον τρόπο με τον οποίο τους αντιλαμβανόμαστε;

CULMINE: Είμαστε απόλυτα πεπεισμένοι ότι βιώνουμε μια νέα περίοδο εντός του αναρχισμού. Τα μπλογκ και οι ιστοσελίδες επιτρέπουν τη διάχυση επικοινωνηθέντων, κειμένων και θεωρήσεων με τρόπο ταχύτατο σε όλο τον πλανήτη, καθιστώντας δυνατή την ανταλλαγή ιδεών και προτάσεων ανάμεσα σε συντρόφια που πιθανότατα δε θα είχαν ποτέ τη δυνατότητα να συναντηθούν από κοντά. Πρόκειται για πραγματική επανάσταση στις σχέσεις μεταξύ αναρχικών. Έχουμε πλήρη συνείδηση των μεγάλων περιορισμών που ανακύπτουν απ’ αυτόν το νέο τρόπο συσχέτισης, είτε λόγω της ίδιας της φύσης του εργαλείου, που δεν είναι ουδέτερη, αλλά τη διαχειρίζεται και την ελέγχει ο εχθρός, είτε λόγω του υψηλού κινδύνου που εγκυμονεί, όπως συνέβη και στην περίπτωση του μπλογκ Culmine, το οποίο βέβαια δεν επέλεξε το δρόμο της ανωνυμίας.

Το αναρχικό μπλογκ Culmine φυλακίστηκε στις 13 Ιούνη 2012 λόγω του έργου αντιπληροφόρησης που παρήγε. Το έργο σχετικά με τους αγώνες και τον τρόπο με τον οποίο τους αντιλαμβανόμαστε είναι εξαιρετικά πολύπλοκο. Πρέπει να ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι σήμερα, στο 2013, όλα τα κινήματα χρησιμοποιούν το διαδίκτυο: πολιτικά, οικολογικά, πολιτιστικά, αλλά μέχρι και αντιτεχνολογικά (θ’ άξιζε να εμβαθύνουμε σε αυτό το παράδοξο, αλλά δεν είναι της ώρας). Ακόμα και εντός των διαφόρων εκδοχών του αναρχισμού, σχεδόν όλες οι ομάδες, ανεξαιρέτως τάσης, δικτυώνονται μέσω του ίντερνετ, αν και το τελευταίο διάστημα παίζουν πολύ τα κοινωνικά δίκτυα όπως το Twitter και το Facebook, με δυσμενείς συνέπειες. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, ποτέ δεν ήμασταν της γνώμης ότι τα μπλογκ αντιπληροφόρησης θα ’πρεπε να αντικαταστήσουν τις έντυπες εκδόσεις. Continue reading Συνέντευξη του αναρχικού περιοδικού «Aversión» με τα φυλακισμένα συντρόφια του μπλογκ αντιπληροφόρησης Culmine

Γένοβα – Επιχείρηση Ευτολμία (Ardire): Γράμμα του Τζουζέππε Λο Τούρκο από τις φυλακές του Μαράσσι

Σημ.: Τον Ιούνη του 2013 ο σύντροφος Πέππε αποφυλακίστηκε με περιοριστικούς όρους. Το κείμενο που ακολουθεί είναι απ’ τις πρώτες μέρες της απομόνωσής του σε προφυλάκιση.

Φυλακές Γένοβας, 20 μέρες απομόνωσης – 2 Ιουλίου 2012

Τρομοκράτης; Ιδεολόγος; Φοιτητής; Υποκινητής; Ακολουθητής; Φιλόσοφος;

Να μια εμετική σύντομη λίστα με κατηγορίες και ταμπέλες που ’ναι έτοιμες προς χρήση από το κράτος και τα μέσα μαζικής ενημέρωσής του. Ωστόσο ο προσδιορισμός μου είναι ένα έργο που, αν και αναγκαίο, ανήκει μόνο στον υπογράφοντα. Καταρχήν, ως αναρχική ατομικότητα, μόνο εγώ μπορώ να κρίνω και να αξιολογήσω ό,τι κάνω και πώς το κάνω. Εντάσσοντας τον εαυτό μου σε διαρκή σύγκρουση με ολόκληρο το υπάρχον, διεκδικώ την αυτονομία της σκέψης και της κρίσης μου, και απορρίπτω τους ρόλους του ηγέτη, του υποκινητή ή του ακολουθητή οποιασδήποτε συλλογικής ή οργανωμένης αναρχικής εμπειρίας. Τον τελευταίο καιρό είχα αναλάβει να μεταφράζω και να διαδίδω κείμενα, επιστολές, συνεισφορές/τοποθετήσεις, ανακοινωθέντα, φυλλάδια/μπροσούρες, καθώς και ενημερώσεις δικαστηρίων από τα πολλά συντρόφια που είναι αιχμάλωτα ανά τον κόσμο. Όλα αυτά τα πραγματοποίησα πρωτίστως για τον εαυτό μου, έχοντας ενδιαφέρον να γνωρίσω τις αναρχικές και επαναστατικές πραγματικότητες του κόσμου, καθώς επίσης να διαδώσω αυτές τις εμπειρίες στο πλαίσιο του ιταλικού χώρου. Η προθυμία μου να συμμετάσχω σε αυτή την εκδοτική δραστηριότητα σίγουρα δεν ήταν ένα έργο που μου είχε ανατεθεί ή ένας συγκεκριμένος ρόλος που όφειλα να εκτελώ στο πλαίσιο οποιασδήποτε ομάδας, αλλά υπήρξε η υλοποίηση ενός ατομικού αισθήματος. Ως εκ τούτου, και ως προς τα όσα μου καταλογίζονται απ’ τους καταστολείς με τις τηβέννους και όχι μόνο, θεωρώ θεμελιώδες να βάλω σε πρώτη θέση τη συνεκτικότητά μου, απορρίπτοντας ρόλους και καταβολές που δεν έχουνε σε τίποτε να κάνουν με την ατομικότητά μου και την εκδοτική μου δραστηριότητα. Ωστόσο, αυτό που συνέβη δε με εκπλήσσει· στην πραγματικότητα εντείνονται οι απόπειρες οικοδόμησης διωκτικών θεωρημάτων ως προς τα επονομαζόμενα «αδικήματα σύστασης/συμμετοχής σε οργάνωση» (reati associativi), αν αναλογιστούμε και τις πρόσφατες υποθέσεις στην Ιταλία ή στο εξωτερικό, έτσι ώστε να αντιμετωπιστούν οι αυξανόμενες επιθέσεις που έχουν εξαπολυθεί εναντίον της εξουσίας. Χαρακτηριστικά είναι τα παραδείγματα της «υπόθεσης μπόμπες» στη Χιλή ή των διαφόρων κατασκευασμάτων δήθεν ανώνυμων τρομοκρατικών ομάδων στην Ελλάδα ως προσχημάτων για να χρησιμοποιηθούν ad hoc νόμοι και να φυλακιστούν αναρχικοί κι αναρχικές που συχνά δε γνωρίζονται καν μεταξύ τους. Το κράτος, δεχόμενο απρόβλεπτες επιθέσεις, προσπαθεί υστερικά να εφαρμόσει την εκδίκησή του, χτυπώντας τους αντιπάλους του μέσω της δικαστικής πίεσης και της καθοδηγούμενης χρήσης των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Η καταστολή καταλήγει στις σκληρές συνθήκες της φυλακής, οι οποίες προορίζονται για τους ορκισμένους εχθρούς, κι η απομόνωση γίνεται μια συστηματική πρακτική που στοχεύει στην εξόντωση του φυλακισμένου/της φυλακισμένης· προκειμένου να μην υπάρχει ο κίνδυνος της εξάπλωσης του ιού της ανυποταξίας και της ανταρσίας ακόμη και μες στη φυλακή.

Αυτό που συνέβη στις 13 Ιουνίου 2012 (δηλ. η επιχείρηση Αρντίρε) δείχνει επίσης την επιθυμία του κράτους να πλήξει ακόμα και συντρόφους που βρίσκονται έγκλειστοι ήδη από χρόνια, επιδεινώνοντας έτσι το φορτίο των κατηγοριών τους και απομακρύνοντάς τους από τη λευτεριά, σε μια προσπάθεια να εντοπιστούν δεσμοί και σχέσεις, όσον αφορά την περίπτωσή μου, ακόμη και με άτομα τα οποία ούτε καν γνωρίζονται αναμεταξύ τους. Επιπλέον, για να επαναβεβαιώσω την ακλόνητη ατομικότητά μου και τη φύση της εκδοτικής μου δραστηριότητας, δεν μπορώ να δεχτώ τον ορισμό του «υποκινητή», ενός ρόλου που θα μπορούσε να υπονομεύσει τόσο την αυτονομία μου, όσο και εκείνη των πολλών αναρχικών συντρόφων που συμμετέχουν στην αναρχική πολύμορφη συζήτηση ανά τον κόσμο. Ανάμεσα σε καλά συνειδητοποιημένες ατομικότητες, δε χρειάζεται κανένας ή καμιά για να υποκινήσει οτιδήποτε. Κάθε αναρχικός και κάθε αναρχική, μέσω της προοδευτικής επανοικειοποίησης του εαυτού τους, είναι σίγουρα σε θέση να διακρίνουν και να διαμορφώσουν τις ιδέες και τις ενέργειές τους κατά τρόπο ατομικό, χωρίς να χρειάζεται να ενθαρρύνονται ή να κατευθύνονται.

Θεώρησα ότι είναι σημαντικό να γράψω όλα αυτά για να εκφράσω τη θέση μου τόσο προς αυτούς/-ές που βρίσκονται εκτός των τειχών, όσο και προς τους συγκατηγορουμένους μου, παρουσιάζοντας τον εαυτό μου ώστε ακόμα και όσοι δε με ξέρουν να μπορέσουν να συνδιαλλαγούν μαζί μου αν το θελήσουν. Σίγουρα η φυλάκιση, ή η απομόνωση στην οποία έχω υποβληθεί, δε θα καταστεί ικανή να με κάνει ν’ απαρνηθώ την ιδιότητά μου ή να υποτιμήσω όσα έχω πραγματώσει· η εξουσία δε θα λάβει την παράδοσή μου. Αυτή η φυλάκιση θα είναι μία ευκαιρία για την ενίσχυση της συνεκτικότητας και της αξιοπρέπειάς μου, γνωρίζοντας ότι τόσο πολλοί εχθροί του υπάρχοντος βρίσκονται στο πλευρό μου. Ξέρω ότι δεν είμαι μόνος.

Στέλνω αγάπη και δύναμη σε όλους τους συγκατηγορουμένους μου· αν και με πολλούς/-ές από σας δεν έχω ανταλλάξει ποτέ μου ούτε ένα βλέμμα, είμαι βέβαιος ότι η ίδια φωτιά φλογίζει τη ματιά μας. Εκφράζω την αλληλεγγύη μου προς τα κρατούμενα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς, τα οποία δέχονται και πάλι επίθεση απ’ τις ιταλικές αρχές· κρατήστε γερά όπως έχετε κάνει ως τώρα. Πάντα με το κεφάλι ψηλά.

Τιμή σε όλα τα νεκρά συντρόφια που έπεσαν ακολουθώντας το πολύμορφο μονοπάτι της αναρχίας.

Αλληλεγγύη στους φυλακισμένους αναρχικούς σε όλο τον κόσμο, που κρατούνται όμηροι στα μπουντρούμια των δημοκρατιών.

ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ!

Giuseppe Lo Turco
Φυλακισμένη αναρχική ατομικότητα

πηγή

Ιταλία – Επιχείρηση Ευτολμία (Ardire): Ο Αλεσσάντρο και ο Τζουζέππε εκτός φυλακής, η Πάολα και η Τζιούλια εκτός κατ’ οίκον περιορισμού

Το ταμείο αλληλεγγύης Cassa di solidarietà Aracnide ενημερώνει ότι οι σύντροφοι Αλεσσάντρο Σεττεπάνι και Τζουζέππε Λο Τούρκο αποφυλακίστηκαν απ’ τη Φερράρα στις 12 Ιούνη (συμπληρώνοντας ένα χρόνο προφυλάκισης), και τώρα έχουν την υποχρέωση να κατοικούν στο Μοντεγκαμπιόνε (Τέρνι) και στην Κατάνια (Σικελία), αντίστοιχα, καθώς και τους περιοριστικούς όρους τού να δίνουν «παρών» στο πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα (ο Αλεσσάντρο δύο φορές τη μέρα) και να υπόκεινται σε «προφορική προειδοποίηση».

Επιπλέον, η Πάολα Φραντσέσκα Ιότζι και η Τζιούλια Μαρτσιάλε αφέθηκαν επιτέλους ελεύθερες απ’ την κατ’ οίκον κράτηση και δεν έχουν πλέον περιοριστικούς όρους.

Αλληλεγγύη στους κρατουμένους της επιχείρησης Αρντίρε — «Ας εξαπλωθεί κι ας προπαγανδιστεί η φλόγα της αναρχικής εξέγερσης μέσα απ’ την καρδιά και τα μάτια των αδάμαστων ολάκερου του κόσμου στους δρόμους των πόλεων και μητροπόλεων, αψηφώντας όλες τις απόπειρες να την περιορίσουνε και να τη σβήσουν».

Τρία αναρχικά συντρόφια είναι ακόμη έγκλειστα στο πλαίσιο της ίδιας υπόθεσης:

Elisa Di Bernardo
C.C. Rebibbia Femminile, Via Bartolo Longo 92, IT-00156 Roma (Ιταλία)

Sergio Maria Stefani, Stefano Gabriele Fosco
C.C. Via Arginone 327, IT-44122 Ferrara (Ιταλία)

Ιταλία – Επιχείρηση Ευτολμία (Ardire): Άμεση απελευθέρωση των 5 αναρχικών κρατουμένων!

Ιταλία – Επιχείρηση Ευτολμία (Ardire): Η εισαγγελία του Μιλάνου ζήτησε την περαιτέρω επέκταση των προληπτικών μέτρων εις βάρος 5 αναρχικών κρατουμένων

Η εισαγγελία του Μιλάνου ζήτησε την παράταση για έξι ακόμη μήνες της προληπτικής κράτησης για τον Αλεσσάντρο, τον Στέφανο, τον Σέρτζιο, την Ελίζα και τον Πέππε. Στην αίτησή της η συγκεκριμένη εισαγγελία επισημαίνει πως, παρά την προφυλάκιση, τα συντρόφια συνεχίζουν να επικοινωνούν με μέλη του ίδιου χώρου που βρίσκονται έξω από τη φυλακή, και ότι προωθούν «εκστρατείες αλληλεγγύης» εναντίον της «καταστολής» με τόνους σίγουρα ανησυχητικούς για την έξαρση πράξεων που χαρακτηρίζονται από βία, κι όχι μόνο λεκτική. Στη συνέχεια εξηγεί αυτές τις έννοιες καλύτερα, παραθέτοντας διάφορα κείμενα παρμένα από τις σελίδες RadioAzione, Contra Info και Informa-Azione.

Παραθέτει επίσης το κείμενο του Στέφανο ενάντια στα ψευδο-νιχιλιστικά ψοφίμια, και μεταξύ άλλων αναφέρει: «Η επιστολή του Σ. Φόσκο από την πτέρυγα υψηλής ασφαλείας της Φερράρα δημοσιεύτηκε στο ακέραιο από την ιστοσελίδα RadioAzione, η οποία μετά το κλείσιμο του Culmine έχει εν τοις πράγμασι αντικαταστήσει το ρόλο του τελευταίου, με την πρόθεση να επιτελέσει την ίδια λειτουργία ως “φερέφωνο” στον αναρχικό χώρο σε εθνικό επίπεδο».

Όσο θα έχει ζωή αυτό το blog, η αλληλεγγύη και η συνενοχή προς τους φυλακισμένους συντρόφους δε θα λείψει ποτέ, όπως δε θα λείψουνε ποτέ κι οι άμεσες δράσεις που γίνονται σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τους ίδιους τους κρατούμενους συντρόφους ή εναντίον του υπάρχοντος γενικότερα. Αν σε κάποιους οι «τόνοι» δεν αρέσουνε… είναι δικό τους πρόβλημα! Εν κατακλείδι, το RadioAzione δεν έχει αναλάβει την κληρονομιά του Culmine, αλλά πάντοτε ήθελε να στείλει ένα σαφές μήνυμα στους ανθρωποδιώκτες: Η Αντιπληροφόρηση και η αλληλεγγύη δε γνωρίζουνε κάγκελα που μπορούν να τις φυλακίσουνε… Μπορείτε να φυλακίσετε το σώμα μας αλλά ποτέ τις ιδέες μας!

Θάνατος στο κράτος και στους υποτακτικούς του
Για την άμεση δράση

Αλληλεγγύη και συνενοχή με τους έγκλειστους συντρόφους
σε όλο τον κόσμο!

RadioAzione


Elisa Di Bernardo
C.C. Rebibbia Femminile, Via Bartolo Longo 92, IT-00156 Roma (Ιταλία)

Sergio Maria Stefani, Giuseppe Lo Turco,
Alessandro Settepani, Stefano Gabriele Fosco

C.C. Via Arginone 327, IT-44122 Ferrara (Ιταλία)

Ιταλία: Κάλεσμα αναρχικών για συγκέντρωση αλληλεγγύης στις φυλακές της Φερράρα

ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ ΜΕ ΟΣΟΥΣ ΕΠΙΤΙΘΕΝΤΑΙ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΙ

Το πρωί της 13ης Ιούνη 2012 καραμπινιέροι της ομάδας ειδικών επιχειρήσεων ROS διεξήγαγαν τη λεγόμενη «επιχείρηση ευτολμία» (Ardire), εκτελώντας εντάλματα σύλληψης εναντίον δέκα συντρόφων για «σύσταση ανατρεπτικής οργάνωσης με σκοπό την τρομοκρατία». Continue reading Ιταλία: Κάλεσμα αναρχικών για συγκέντρωση αλληλεγγύης στις φυλακές της Φερράρα

Eλλάδα: Μήνυμα αλληλεγγύης στον Αλφρέντο Κόσπιτο και στον Σέρτζιο Μαρία Στεφάνι από τα φυλακισμένα μέλη της Ε.Ο. ΣΠΦ και τον Θεόφιλο Μαυρόπουλο

ΣΠΦ – Στα άκρα… για τον Alfredo και τον Sergio

Ο αδερφός μας Αλφρέντο Κόσπιτο (κατηγορούμενος για τους πυροβολισμούς εναντίον στελέχους εταιρείας πυρηνικής ενέργειας τους οποίους ανέλαβε ο Πυρήνας Όλγα της FAI), μαζί με το σύντροφο Σέρτζιο Μαρία Στεφάνι ξεκίνησαν απεργία πείνας στις 29 Γενάρη ενάντια στις απαγορεύσεις επισκεπτηρίου που ήθελαν να τους επιβάλουν οι δεσμοφύλακες.

Στις 18 Φεβρουαρίου ο Αλφρέντο διέκοψε την απεργία αφού η διοίκηση της φυλακής δεσμεύτηκε για την ικανοποίηση του αιτήματός του. Ο Σέρτζιο συνεχίζει περιμένοντας κι αυτός την ικανοποίηση του αιτήματός του. Ο Αλφρέντο, φυσικά, παραμένει αλληλέγγυος στο σύντροφο Σέρτζιο και, ως χειρονομία στήριξης, προκάλεσε δολιοφθορές στο χώρο της φυλακής.

Παράλληλα, πριν λίγες μέρες και καθώς η έρευνα σχετικά με τους πυροβολισμούς για τους οποίους κατηγορείται ο Αλφρέντο κατέληγε σε αδιέξοδο, οι μπάτσοι ζήτησαν DNA απ’ το σύντροφο με σκοπό να κάνουν «έρευνα» για μία άλλη επίθεση. Πρόκειται για την επίθεση στη Μονάδα Επιστημονικών Ερευνών (RIS) της αστυνομίας το 2005 στην Πάρμα.

Εξαιτίας της άρνησης του Αλφρέντο να δώσει DNA, οι μπάτσοι έκαναν επιδρομή στο κελί (στις 19 Φλεβάρη) και συνέλεξαν μόνοι τους δείγματα DNA από το χώρο.

Αν δεν ήμασταν αιχμάλωτοι στις ελληνικές φυλακές, οι ΠΡΑΞΕΙΣ θα είχαν τον πρώτο λόγο. Τώρα όμως, έστω και πίσω απ’ τα κάγκελα της φυλακής, στέλνουμε στον Αλφρέντο και στον Σέρτζιο αυτά τα λίγα λόγια ως χαιρετισμό και ως υπόσχεση:

Σε αυτόν τον κόσμο, οι λύκοι κατοικούν στα άκρα. Στη μέση βρίσκονται αυτοί που δεν τολμούν.

Κάποιος απ’ τη μέση μπορεί να ρωτήσει προς τη μεριά μας: «Γιατί κυνηγάτε το αδύνατο…;»

Όμως η φωνή μας που μιλάει απ’ την καρδιά φωνάζει: «Δεν υπάρχει αδύνατο για τον Άνθρωπο. Ποτέ μη βάζεις σύνορα στη θέληση του Ατόμου. Να σπας τα όρια. Να πεθαίνεις και να λες “Θάνατος δεν υπάρχει…” Να αρνιέσαι τη μάζα. Να αρνιέσαι την κοινωνία και τον ειρηνικό θάνατο του κομπάρσου».

Μια έκρηξη μέσα μας φωνάζει: «Είμαι Εγώ, εισβάλλω στη σκηνή του κόσμου και ανατινάζω την ησυχία του».

Είμαστε εμείς, οι Εξόριστοι Αναρχικοί, οι Μηδενιστές, οι Εικονοκλάστες, που γκρεμίζουμε τα είδωλα του κόσμου σας.

Στους συντρόφους προσφέρουμε τη φωτιά του Προμηθέα.
Στους εχθρούς τον πόλεμο.
Στους αδιάφορους… τίποτα.

Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς FAI/IRF
και ο αδερφός Θεόφιλος Μαυρόπουλος

Φυλακές Κορυδαλλού, Φλεβάρης 2013

Ιταλία: Επιστολή του Στέφανο Γκαμπριέλε Φόσκο και της Ελίζα Ντι Μπερνάρντο για την αλληλεγγύη στο Culmine

CULMINE – Σε όλους κι όλες που αγαπάνε την εξέγερση σαν άγρια θάμνα, όλη τους τη ζωή, κι απ’ τις δικές τους ρίζες.

Στα κελιά «μας», με αναπόφευκτη ίσως καθυστέρηση, λαμβάνουμε ειδήσεις, ενημερώσεις, κείμενα και προκηρύξεις δράσεων… Τις υποδεχόμαστε με μεράκι, μιας κι είναι φράσεις που μας δίνουν ζωή, κι ανοίγουν χρυσορόδινες ζεστές οπές μες σ’ έναν κόσμο υποταγής.

Είν’ η απόδειξη πως η αλληλεγγύη δεν είναι απλώς μια λέξη αδειανή, είν’ η απόδειξη πως η καταστροφική παρόρμηση της απελευθέρωσης είναι κατ’ ανάγκην ισχυρότερη από οποιαδήποτε προσδοκία αλλαγής.

Δράσεις που ποικίλλουν μεταξύ τους εξαπλώνονται ανά τον κόσμο σαν θύελλα της ανταρσίας: απ’ την Αργεντινή ως τη Ρωσία, από την Ισπανία μέχρι τη Χιλή, από το Μεξικό στην Ελλάδα!

Αυτά τα φύλλα είναι διάσπαρτα –κι η σφραγίδα της λογοκρισίας δεν μπορεί να κάνει τίποτε περισσότερο απ’ το να μας υπενθυμίζει ότι υπάρχει πάντοτε ένα κλουβί έτοιμο για όποιον/-α απορρίπτει την καθιερωμένη τάξη– και κάνουν τις καρδιές μας να χτυπάνε όλο και πιο γοργά όσο διαβάζουμε λόγια αλληλεγγύης και συνενοχής προς όλους κι όλες που ’χουν απαχθεί από τα διάφορα κράτη/δικτατορίες… Κι εμείς δεν είμαστε παρά ένα δυο απ’ τα λιγοστά άτομα που φυλάκισε η άχρονη ιερά εξέταση εδώ πέρα μονάχα.

Με αυτά τα λίγα λόγια θέλουμε να σας πούμε πως είμαστε καλά και στοχεύουμε ως το φεγγάρι, που δεν μπορούμε να δούμε, αλλά τ’ ακούμε.

Με αυτό το σύντομο κείμενο επιθυμούμε να εκφράσουμε την εγγύτητά μας σε όσους κι όσες όπλισαν τη δική τους ανατρεπτική φαντασία αφιερώνοντας άμεσες δράσεις στο Culmine, το αναρχικό blog που αιχμαλωτίστηκε στις 13 Ιούνη 2012.

Θέλουμε να επεκτείνουμε την πιο σθεναρή μας αλληλεγγύη, σε όλους τους αξιοπρεπείς κρατούμενους που αγωνίζονται πάνω στον πλανήτη, και να στείλουμε μια δυνατή εξεγερμένη αγκαλιά στους αναρχικούς της πράξης που εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους προς το πρόσωπό μας με οποιοδήποτε μέσο και σε οποιαδήποτε γωνιά του κόσμου.

13 Δεκέμβρη 2012

Ελίζα, αναρχική κρατούμενη. Φυλακή Ρεμπίμπια, Ρώμη.
Στέφανο, αναρχο-ατομικιστής κρατούμενος. Φυλακή Σαν Μικέλε, Αλεσσάντρια.

Γερμανία & Ιταλία: Αναρχικοί κρατούμενοι διεξάγουν συμβολική απεργία πείνας σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τον Marco Camenisch

marco
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΜΑΡΚΟ ΚΑΜΕΝΙΣ

Το ιταλικό ελεύθερο ραδιόφωνο RadioAzione ενημερώνει πως, από τη 15η Δεκέμβρη, ο φυλακισμένος σύντροφος Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα βρίσκεται σε απεργία πείνας σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τον αναρχικό αδελφό του Μάρκο Καμένις, ο οποίος παραμένει έγκλειστος στο ελβετικό κολαστήριο και αντιμετωπίζει μία ακόμη ακροαματική διαδικασία, ξεκινώντας ουσιαστικά από το μηδέν, όσον αφορά το δίκαιο αίτημά του για αποφυλάκιση υπό όρους.

Ο Γκαμπριέλ θα απεργήσει μέσα απ’ τις φυλακές του Άαχεν της Γερμανίας έως και την 21η Δεκέμβρη. Ύστερα σειρά έχει η αναρχική Ελίζα Ντι Μπερνάρντο, η οποία κρατείται στην ιταλική φυλακή της Ρεμπίμπια, στη Ρώμη. Η Ελίζα θα προχωρήσει σε απεργία πείνας τη βδομάδα απ’ τις 22 έως και τις 29 Δεκέμβρη. Αναμένεται ακόμη να επιβεβαιωθεί αν θα υπάρξει τρίτος γύρος, που πιθανώς θα περιλαμβάνει απεργία πείνας από το σύντροφο Σέρτζιο Μαρία Στεφάνι, που ’ναι έγκλειστος στις φυλακές της Αλεσσάντρια στην Ιταλία.

Όπως έχει ήδη προταθεί από τον Γκαμπριέλ σε πρόσφατη επιστολή του, η απεργία αλληλεγγύης μπορεί να συνεχιστεί ακόμα και τον Γενάρη του 2013, αν συγκρατούμενοι/-ες θέλουν κι είναι σε θέση να συμμετάσχουν σε αυτήν τη διαμαρτυρία για την άμεση απελευθέρωση του Μάρκο Καμένις.

Η Ελίζα —συντάκτρια του Culmine, όπως και ο κρατούμενος Στέφανο Γκαμπριέλε Φόσκο– καθώς και ο Σέρτζιο είναι μεταξύ των οκτώ συντρόφων που έχουν προφυλακιστεί στο πλαίσιο της επιχείρησης «ευτολμία». Το συγκεκριμένο αντι-αναρχικό κατασκεύασμα ονόματι Ardire εξαπολύθηκε απ’ το ιταλικό κράτος τον Ιούνη του 2012, και μεταξύ άλλων διωκόμενων εμπλέκει επίσης τον Μάρκο και τον Γκαμπριέλ.

Προς όλα τα συντρόφια εκτός των τειχών που θέλουν να αισθανθούν εγγύτητα με τον Μάρκο και άλλους αναρχικούς αιχμαλώτους: κάντε ακριβώς αυτό – κάντε την αλληλεγγύη στα φυλακισμένα συντρόφια να λάμψει.

Δύναμη στους ομήρους που αγωνίζονται!

Ιταλία: Συνεισφορά μέσα απ’ την πτέρυγα AS2 της φυλακής στην Αλεσσάντρια

Το δίκτυο αντιπληροφόρησης Informa-azione και το αυτοοργανωμένο ραδιόφωνο RadioAzione έλαβαν και διέδωσαν μία επιστολή πέντε αναρχικών κρατουμένων από τη δεύτερη πτέρυγα υψηλής ασφαλείας (AS2) της φυλακής της Αλεσσάντρια προς τους κρατουμένους της φυλακής του Τολμέτζο, ως ανταπόκριση στην αλληλεγγύη των τελευταίων μέσα από την «απεργία του καλαθιού», δηλαδή την άρνηση συσσιτίου που ανακοίνωσαν με το κείμενο «Από το Τολμέτζο στην Αλεσσάντρια». Το ακόλουθο γράμμα είναι επίσης το πρώτο των Νικόλα Γκάι και Αλφρέντο Κόσπιτο μέσα από τη φυλακή.

ΑΠΟ ΤΗ ΦΥΛΑΚΗ ΤΗΣ ΑΛΕΣΣΑΝΤΡΙΑ

«[Από τα πέντε αναπόσπαστα στοιχεία της εξέγερσης] εμείς διαθέτουμε μονάχα δύο… την ομιλία και τη γραφή… εσείς έχετε το μαχαίρι, το τουφέκι και το δυναμίτη».
Ένας κρατούμενος στα ισπανικά FIES

Μερικά αδέλφια από τη φυλακή του Τολμέτζο μας προσφέρουν την αλληλεγγύη τους με μια απλή και άμεση χειρονομία: την άρνηση συσσιτίου.

Η κίνησή τους δείχνει ότι καμιά μορφή εξαναγκασμού δεν αποδεικνύεται αποτελεσματική μπροστά σε μια ειλικρινή επιθυμία ανταρσίας.

Μόνο το πέρασμα στην επίθεση θα δώσει νόημα στα λόγια μας.

Μόνο η άμεση δράση που ασκείται έξω από αυτά τα τείχη μπορεί να κάνει πραγματικά τη διαφορά.

Πάρα πολύ συχνά η αλληλεγγύη των αναρχικών περιορίζεται σε συγκεντρώσεις έξω από τις φυλακές, καταλήγοντας εκ των πραγμάτων να αναθέτει τη δράση στους φυλακισμένους, τους μόνους που υπομένουν την καταστολή, τους ξυλοδαρμούς, την απομόνωση.

Δεν καταλαβαίνουμε πώς είναι δυνατόν η αλληλεγγύη να μετατρέπεται σε αναζήτηση συγκατάθεσης, δημιουργίας ενός ευφάνταστου πολιτικού (υπο-)αντικειμένου, ενός σταυρού επί του οποίου καρφώνεται με ένα «πολιτικό σχέδιο» ο μετανάστης, ο προλετάριος ή ο κρατούμενος, αναλόγως την περίσταση, ο οποίος θα πάρει μακριά τις αμαρτίες του κόσμου.

Απορρίπτουμε, συνεπώς, λύσεις που βρομάνε από τη δυσωδία της πολιτικής και της αναζήτησης «συγκατάθεσης», και σε αυτές αντιτάσσουμε την επείγουσα ανάγκη ν’ απορρίψουμε κάθε δισταγμό, επιμένοντας να πιστεύουμε ότι αλληλεγγύη σημαίνει επίθεση.

«Ας αλλάξει στρατόπεδο ο φόβος».

Αλφρέντο Κόσπιτο, Αλεσσάντρο Σεττεπάνι, Τζουζέππε Λο Τούρκο, Νικόλα Γκάι, Σέρτζιο Μαρία Στεφάνι

AS2 πτέρυγα, Αλεσσάντρια, 27 Νοέμβρη 2012

Βερακρούς, Μεξικό: Ανάληψη ευθύνης για την τοποθέτηση εκρηκτικού μηχανισμού σε υποκατάστημα της τράπεζας Bancomer

Εμείς, η Αναρχοεξεγερσιακή Πρωτοβουλία Αντεπίθεσης και Αλληλεγγύης-Χούλιο Τσάβες Λόπες, αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την τοποθέτηση ενός αυτοσχέδιου εκρηκτικού μηχανισμού σε ένα υποκατάστημα της τράπεζας Bancomer, στη βιομηχανική περιοχή της Τεχερία στην πόλη της Βερακρούς τη Δευτέρα, 17 Σεπτέμβρη 2012, ως κίνητρο και χειρονομία αλληλεγγύης προς τον αναρχικό σύντροφο Μάριο Λόπες «Τρίπα», εν μέσω των ακροαματικών διαδικασιών που λαμβάνουν χώρα εναντίον του για την απόπειρα τοποθέτησης ενός εκρηκτικού μηχανισμού, λόγω της οποίας υπέφερε τραύματα και έπεσε στα νύχια του εχθρού. Παρομοίως, θέλουμε να δείξουμε την αλληλεγγύη μας με τη συντρόφισσα Φελίσιτυ Ράιντερ και την αξιοπρεπή φυγοδικία της. Δύναμη, όπου και να βρίσκεσαι.

Πρέπει να σημειώσουμε ότι ο μηχανισμός φαίνεται να εξουδετερώθηκε από τη λιμενοφυλακή, και αυτήν τη στιγμή πρέπει να βρίσκεται στους στρατώνες της καταστολής για ανάλυση. Πρέπει να πούμε ότι αυτό δε θα είχε συμβεί χωρίς τη συνενοχή της «κοινωνίας των πολιτών», που συνεχίζει προσκολλημένη στην υπεράσπιση της παρούσας τάξης κυριαρχίας, της «ειρήνης» και «κανονικότητάς» της, που προκύπτουν από την παθητικότητα και υποταγή της. Είναι η κοινωνία των πολιτών, ο παθητικός κόσμος που έχει αποδεχτεί και υποτιμήσει το ρόλο της αστυνομίας που το κράτος τόσο ενδιαφέρεται να προεκτείνει μέσω του εκπολιτισμού, του πατριωτισμού, της κουλτούρας της ρουφιανιάς, της αφοσίωσης και του υπερβάλλοντα ζήλου προς το νόμο, και την παράδοξη και ηλίθια καταπολέμηση της εγκληματικότητας και της διαφθοράς διά του νόμου.

Από εδώ, θέλουμε να απευθύνουμε ένα κάλεσμα στη μη διόγκωση των γραμμών της καταστολής και υπεράσπισης του Κεφαλαίου, στη μη σύμπραξη με τη λιμενοφυλακή, το στρατό, την αστυνομία ή το ναρκεμπόριο, και να κάνουμε επίσης εμφανές ότι όλοι δαύτοι είναι μόνο κομμάτι και συνέπεια της καπιταλιστικής λογικής του συστήματος που αποζητά τη συσσώρευση και υπεράσπιση της ατομικής ιδιοκτησίας. Ταυτόχρονα, απευθύνουμε ένα κάλεσμα σε εξέγερση ενάντια στους θεσμούς ελέγχου, στην εξέγερση ενάντια στον ίδιο μας τον εαυτό, γιατί είναι πρωτίστως η ατομική πεποίθηση που κάνει δυνατό και βιώσιμο τον αγώνα για την απελευθέρωση.

Εξαϋλώνουμε τον μπάτσο που κουβαλάμε μέσα μας, και που το σύστημα τον έκανε να μεγαλώσει στο μυαλό μας από τη γέννησή μας. Μένουμε με την ευχαρίστηση της γνώσης ότι ο εχθρός ξέρει πως θα ’χει πάντα μια πέτρα στο παπούτσι του, που θα στέκει εμπόδιο στην κυρίαρχη τάξη και στην κανονικότητά του.

Ένα χαιρετισμό σε όλους/-ες τους/τις ανατρεπτικούς/-ές, τις εξεγερμένες ατομικότητες και ομάδες που μέρα τη μέρα δίνουν τη μάχη με γενναιότητα και αποφασιστικότητα ενάντια σε κάθε εξουσία, μέσω αντάρτικων και αντεξουσιαστικών χειρονομιών σε κάθε πεδίο της ζωής.

Αλληλεγγύη σε Μάριο Λόπες «Τρίπα», Φελίσιτυ Ράιντερ και Μπράουλιο Ντουράν!
Αλληλεγγύη με τ’ αδέρφια του Culmine και όσους/-ες χτυπήθηκαν από τα αντιαναρχικά κατασταλτικά αντίποινα σε Ιταλία, Ελλάδα, ΗΠΑ και Χιλή!
Δύναμη στους Ητ και Μπίλλυ στην Ινδονησία!
Μάρκο Καμένις και Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα, είμαστε μαζί σας!

Πάντοτε πρόσωπο με πρόσωπο με τον εχθρό!

Σε πόλεμο ενάντια στο κράτος, στο Κεφάλαιο και σε κάθε εξουσία.
Για τη διάδοση της αναρχίας,

Αναρχοεξεγερσιακή Πρωτοβουλία Αντεπίθεσης και Αλληλεγγύης-Χούλιο Τσάβες Λόπες/Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία (IAOS-JCL/FAI)

πηγή


* Ο Χούλιο Τσάβες Λόπες (Julio Chávez López, αναφέρεται και ως Χουλιάν, ή με διαφορετική σειρά επωνύμων) υπήρξε μία από τις πρώιμες φιγούρες του αναρχισμού στο Μεξικό. Επαναστάτης σοσιαλιστής και υπέρμαχος της άμεσης δράσης, γεννήθηκε στο Σαν Φρανσίσκο Ακουάτλα και φοίτησε στο Σχολείο της Αχτίδας και του Σοσιαλισμού, που ίδρυσε το 1865 στην περιοχή του Τσάλκο της πολιτείας του Μεξικού ο Πλωτίνος Ροδοκανάτης, ριζοσπάστης σοσιαλιστής μετανάστης από την Ελλάδα.

Μετά την αποχώρηση του Ροδοκανάτη από το ελευθεριακό αυτό εγχείρημα το 1867, λόγω της πασιφιστικής του στάσης έναντι στην αποφασιστικότητα των αγροτών και του Τσάβες να πάρουν δραστικά μέτρα ενάντια στους γαιοκτήμονες, ο Τσάβες μαζί με μία μικρή ομάδα συντρόφων του μπουκάρει σε αγροκτήματα στις περιοχές του Τσάλκο και Τεξκόκο, ενώ μερικούς μήνες μετά προεκτείνει τις ανατρεπτικές δραστηριότητές του στην περιοχή του Μορέλος στα νότια, στο Σαν Μαρτίν Τεξμελουκάν στα ανατολικά, και ως το Τλαλπάν στα δυτικά.

Στις 20 Απρίλη 1869 δημοσιεύει ένα μανιφέστο προς όλους τους καταπιεσμένους και εργάτες του Μεξικού και του Κόσμου, παροτρύνοντας το λαό να πάρει τα όπλα ενάντια στους τσιφλικάδες και στην κεντρική κυβέρνηση, και αντιτάσσοντας στην ιδέα της εθνικής ανεξαρτησίας το πρόταγμα των αυτόνομων κοινοτήτων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα των μουτουαλιστικών και ουτοπιστικών πιστεύω του Τσάβες αποτελεί το παρακάτω απόσπασμα, από το εν λόγω μανιφέστο:

«Θέλουμε να καταργήσουμε καθετί που αποτελεί σημάδι τυραννίας ανάμεσα στους ανθρώπους, ζώντας σε κοινωνίες αδελφοσύνης και αλληλοβοήθειας, και εγκαθιδρύοντας την Παγκόσμια Ρεπούμπλικα της Αρμονίας».

Μερικές μέρες μετά τη δημοσίευση του μανιφέστου, συλλαμβάνεται και μεταφέρεται στο Τσάλκο, απ’ όπου κατορθώνει και δραπετεύει με τη βοήθεια εργατών γης. Ενόσω οι επαναστατικές δυνάμεις του Τσάβες και των συντρόφων του κέρδιζαν έδαφος, καταφέρνοντας νίκες εναντίον του στρατού, ο ίδιος προπαγάνδιζε τις ιδέες του στους τοπικούς πληθυσμούς μέσω αναγνώσεων του μανιφέστου του και της πρακτικής εφαρμογής της κατάληψης ράντσων και εκχώρησης των εδαφών σε εργάτες γης. Φτάνοντας στην περιοχή του Ακτοπάν, στήνει το στρατόπεδό του και προετοιμάζεται για την επόμενη επίθεση, αλλά ο κυβερνητικός στρατός του Μπενίτο Χουάρες τον αιφνιδιάζει, αιχμαλωτίζοντάς τον.

Μετά τη σύλληψή του, ο Χούλιο Τσάβες Λόπες μεταφέρεται και πάλι στο Τσάλκο, όπου εκτελείται διά τυφεκισμού στην αυλή του Σχολείου της Αχτίδας και του Σοσιαλισμού την 1η Σεπτέμβρη 1869. Η τελευταία του κραυγή φέρεται να ήταν «Ζήτω ο σοσιαλισμός!»

Για τη ζωή και τη δράση του Πλωτίνου Ροδοκανάτη, βλ. στα ελληνικά εδώ
Περισσότερα για τη δράση του Χούλιο Τσάβες Λόπες, βλ. στα ισπανικά εδώ:
1, 2

Ιταλία, 14/9: Δύο σύντροφοι συνελήφθησαν και κατηγορούνται για την επίθεση εναντίον του Αντινόλφι

Ύστερα από ένα μακρύ καλοκαίρι κατά το οποίο εξαπολύθηκαν οι επιχειρήσεις «Ardire (ευτολμία)», «Mangiafuoco», «Ixodidae (zecca)» και «Thor», αναρχικοί/-ές φαίνεται να καταλαμβάνουν την πρώτη θέση ως εσωτερικός εχθρός που θα πρέπει να αποστειρωθεί ώστε να αποφευχθεί η επικίνδυνη και παθογόνος εξάπλωση εχθροπραξιών και αγώνων…

Μια νέα κατασταλτική επιχείρηση –οργανωμένη αυτήν τη φορά από τον εισαγγελέα της Γένοβας αφότου έμεινε κουτσός ο Ρομπέρτο Αντινόλφι (στις 7 Μάη), διευθύνων σύμβουλος της ιταλικής εταιρείας πυρηνικής ενέργειας Ansaldo Nucleare– έφερε μονάδες των ειδικών δυνάμεων των καραμπινιέρων ROS και της πολιτικής αστυνομίας DIGOS μπροστά στις πόρτες και μέσα στα διαμερίσματα αρκετών συντρόφων, ενόσω δύο αναρχικοί από το Τορίνο, ο Αλφρέντο Κόσπιτο και Νικόλα Γκάι, συνελήφθησαν στις 14 Σεπτέμβρη. Άλλη μία συντρόφισσα, η Άννα Μπενιαμίνο, βρίσκεται υπό εισαγγελική έρευνα (εκτός φυλακής).

Τα καθεστωτικά μέσα κάνουν λόγο για αστυνομικές έρευνες και επιδρομές σε Τορίνο, Κούνεο, Πιστόια και Μπορντιγκέρα. Σύμφωνα πάντα με τους δημοσιογράφους της Κυριαρχίας, ανάμεσα στα στοιχεία που έχουν στην κατοχή τους οι ανακριτές συγκαταλέγεται μαγνητοσκοπημένο υλικό που δείχνει τον Αλφρέντο και τον Νικόλα στο σταθμό τρένου της Γένοβας, όπως επίσης δεδομένα από κάμερες παρακολούθησης (δίνοντας στις Αρχές την ευχέρεια της αναγνώρισης προσώπου μέσω βιομετρικών στοιχείων), κ.λπ.

Ο Αλφρέντο, η Άννα και ο Νικόλα έχουν κοινοποιήσει δημοσίως εδώ και μήνες αποδείξεις αναφορικά με τη μόνιμη παρακολούθησή τους, όπως οι κοριοί και μικροκάμερες μες στα ίδια τους τα σπίτια, αλλά κι η διαρκής παρακολούθηση και μυστική καταδίωξή τους από την αστυνομία (βλ. σχετικά i, ii, iii, iv).

Οι δυο σύντροφοι κρατούνται στη φυλακή του Τορίνου, εν αναμονή επισφράγισης των συλλήψεων/προφυλακίσεών τους. Τις προσεχείς μέρες είναι πιθανό πως θα μεταχθούν σε άλλο κολαστήριο. Στο μεταξύ, μπορείτε να τους γράψετε και να τους στείλετε τηλεγραφήματα στη διεύθυνση:

Nicola Gai
Alfredo Cospito

C.C. via Pianezza 300, IT-10151 Torino

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες
και σε κάθε διωκόμενο/-η.

Λευτεριά σε Νικόλα και Αλφρέντο!

Νεότερα: Ο δικαστής προκαταρκτικών ερευνών επισφράγισε την κράτηση του Αλφρέντο, ενώ απέρριψε εκείνη του Νικόλα, ο οποίος ωστόσο παραμένει επίσης έγκλειστος λόγω νέας δικογραφίας που εκδόθηκε εναντίον του.

Βλ. ενημερώσεις (στα ιταλικά): informa-azione.info

Μπουένος Άιρες: Εμπρηστική επίθεση από τη Διεθνή Συνωμοσία για την Εκδίκηση / Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία

«Ο φόβος και η αμηχανία να δώσουν τη θέση τους στην τόλμη και την αποφασιστικότητα, ο θυμός να γεννήσει θύελλες οργής και ο καθένας ας ρωτήσει τη καρδιά του, αν όχι τώρα… πότε; αν όχι εμείς… ποιοι;»
–Απόσπασμα από προκήρυξη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς

Η τρέχουσα διαχείριση της υλικής, πνευματικής, και ψυχικής μιζέριας από τους εξουσιαστές, δεν μπορεί παρά να συναντήσει εμπρός της εξαγριωμένες πρακτικές, όχι απλής απόρριψης πλέον, αλλά ξεκάθαρης και ειλικρινούς αντεπίθεσης. Δεν χρειάζεται μεγαλύτερη αιτιολόγηση κανείς, παρά να ρίξει μια ματιά τριγύρω του: όσοι δεν έχουν καεί από τις ντρόγκες, καταστρέφουν το μυαλό τους στα κέντρα κατανάλωσης, όσοι δεν αποβλακώνονται με την τηλεόραση, εφησυχάζουν και ζητούν περισσότερη ασφάλεια και κρατικό έλεγχο, όσοι δεν ψάχνουν κάποιον για να καταπιέσουν, το γυρνάνε στην απάθεια. Μια τέτοια πραγματικότητα δεν σηκώνει ημίμετρα ούτε περίμενε… ούτε καν σπουδαίες αναλύσεις που να αιτιολογούν την ανταγωνιστική δράση.

Η επίθεση είναι ζωτικής σημασίας, αλλιώς ελοχεύει η απειλή της διαιώνισης της παρούσας κατάστασης πραγμάτων… Τι είναι αυτό που οδηγεί διάφορους συντρόφους ανά τον κόσμο να οπλιστούν με αξίες και θέλω, να ρισκάρουν τη λιγοστή λευτεριά που τους απομένει και αν χρειαστεί ακόμα και την ίδια τους της ζωή; Τι είναι αυτό που οδηγεί σε φλεγόμενες νύχτες συνωμοτικής αγρύπνιας και πυρετώδους σχεδιασμού; Η αντάρτικη συνείδηση και οι πιο άγριες επιθυμίες για τη συνολική ρήξη. Η ανακούφιση να κοιτάζεσαι το πρωί στον καθρέφτη και να μη σιχαίνεσαι τον εαυτό σου. Να ξέρεις ότι συναδελφώθηκες με κάθε σύντροφο που αγωνίζεται με τρόπο συνεπή, να ξέρεις ότι έχεις συντροφιά στη σκέψη και στη δράση. Να είσαι μέρος ενός εγχειρήματος που δεν αναβάλει γι’ αύριο αυτό που κρίνει σωστό να πράξει σήμερα. Το κατεπείγον της αναρχίας.

Η εξουσία κατάφερε χτυπήματα πρόσφατα σε διάφορους τόπους ανά τον κόσμο και σε διάφορα πλαίσια. Εμείς θα μάθουμε να ανταποδίδουμε αυτά τα χτυπήματα και να εμβαθύνουμε τη δράση μας ενάντια στον εχθρό. Είναι δέσμευσή μας, απέναντι σε εμάς τους ίδιους και απέναντι στους δικούς μας.

Σε αυτό το άκρως ενδιαφέρον εγχείρημα της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας (το οποίο πιστεύουμε ότι μπορεί να προσφέρει πολλά ακόμα σε επίπεδο αποτελεσματικότητας, δίνοντας ως παράδειγμα την πρόταση των συντρόφων του Πυρήνα Όλγα για τη διάχυση των δράσεων εναντίον ενός στόχου ή συγκεκριμένων συμφερόντων, που πιστεύουμε ότι δεν έτυχε μεγαλύτερης απήχησης) συνεισφέρουμε και προεκτείνουμε τις ιδέες, κριτικές, λάθη, και επιτυχίες μας. Αισθανόμαστε περήφανοι και στέλνουμε θερμούς χαιρετισμούς στους συντρόφους που μάχονται στους δρόμους ή μέσα στις φυλακές, που αναλαμβάνουν τον συνεχιζόμενο πόλεμο με τη σοβαρότητα που του αρμόζει, και που τσακίζοντας τις δομές του συστήματος τσακίζουν ταυτόχρονα τους φόβους και την αδράνειά τους.

Έτσι λοιπόν, και χωρίς διάθεση να πέσουμε σε μια σπείρα δράσης-αντίδρασης, θεωρούμε σημαντικό να εμβαθύνουμε την αλληλεγγύη με τους συντρόφους που πρόσφατα υπέστησαν επιδρομές, διώξεις, και φυλακίσεις στην τεχνοκρατική Ιταλία, συντρόφους που έχουν δείξει την αφοσίωση και δέσμευσή τους σε περισσότερες από μια περιπτώσεις.

Αυτή τη φορά αποφασίσαμε να επιτεθούμε στην αντιπροσωπεία FIAT, επί της οδού Ουρουγουάη, ανάμεσα στις οδούς Περόν και Μπαρτολομέ Μίτρε. Το κάναμε για τους συντρόφους που φυλακίστηκαν στην Ιταλία, στο πλαίσιο της αποκαλούμενης «επιχείρησης ευτολμία», και σε αλληλεγγύη με τον Μάριο Λόπες, σύντροφο τραυματία που αιχμαλωτίστηκε από το μεξικάνικο κράτος (στέλνοντας επίσης όλη μας την αγάπη στους αδερφούς μας, Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα και Μάρκο Καμένις). Το κάναμε μελετώντας τα χαρακτηριστικά του σημείου και προσέχοντας να μην τραυματίσουμε κανένα τυχαίο περαστικό.

Όπως και τον περασμένο Μάη, όταν πυρπολήσαμε την τράπεζα Santander, έτσι και τώρα χρησιμοποιήσαμε απλά μέσα: σε αυτή την περίπτωση, δύο μπουκάλια με μισό λίτρο νέφτι το καθένα, κολλημένα σε ένα χάρτινο σωλήνα γεμάτο με το μπαρούτι της δικαίωσης. Τοποθετήσαμε τον μηχανισμό στη 1 παρά 10, πυροδοτώντας το περίπου 10 λεπτά αργότερα. Απ’ ότι φαίνεται ένας από τους μηχανισμούς πυροδότησης/ασφάλειας δεν δούλεψε σωστά και οι υλικές ζημιές που προκλήθηκαν δεν ήταν αυτές που περιμέναμε. Ξέρουμε όμως ότι είναι ένα καλό χτύπημα για όσους νομίζουν ότι υπάρχουν μόνο παραιτημένοι στην κοινωνία-φυλακή, για όσους νομίζουν ότι οι χιλιάδες κάμερες, οι διάφορες αστυνομικές δυνάμεις, και η σκλήρυνση των νόμων θα φρενάρουν τον πόλεμο ενάντια στην κυριαρχία.

Στοργή και συνενοχή με τον Τορτούγα στη Χιλή, με τους πάντα αξιοπρεπείς κρατούμενους της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς και με τη Φελίσιτυ Ράιντερ, συντρόφισσα που διαφεύγει της αρπαγής του κράτους.

Ίσως να μπορούμε ακόμα να σταματήσουμε, να υποχωρήσουμε, να ξεπουληθούμε για μερικά ψίχουλα, και να εκπορνεύσουμε τις πιο όμορφες προθέσεις μας, ίσως να μπορούμε ακόμα… αλλά δεν θέλουμε.

Διεθνής Συνωμοσία για την Εκδίκηση/Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία

Ελβετία: Ο αναρχικός κρατούμενος Marco Camenisch διεξάγει απεργία πείνας από τις 20 Αυγούστου έως και τις 10 Σεπτέμβρη

Στις 15 Αυγούστου, φίλοι/-ες και αλληλέγγυοι/-ες του Μάρκο Καμένις ανακοίνωσαν πως ο αιχμάλωτος σύντροφος θα κάνει περιορισμένης διάρκειας απεργία πείνας από 20/8 μέχρι 2/9, στο πλαίσιο του τελευταίου αντι-αναρχικού κατασκευάσματος στην Ιταλία («επιχείρηση ευτολμία/ardire»), αλλά και εξαιτίας μιας σειράς καθημερινών εξευτελιστικών παρενοχλήσεων εντός της φυλακής του Λέντσμπουργκ.

Επικοινωνία με την ομάδα αλληλεγγύης: knast-soli (at) riseup (dot) net

Διεύθυνση αλληλογραφίας: Marco Camenisch, PF 45, Justizvollzugsanstalt Lenzburg, Ziegeleiweg 13, CH-5600 Lenzburg District, Schweiz/Ελβετία

Τελευταία ενημέρωση: Λάβαμε επιστολή του ίδιου του Μάρκο Καμένις, μέσω της Διεθνούς Κόκκινης Βοήθειας, όπου ο σύντροφος δηλώνει πως η συμβολική του απεργία πείνας θα διαρκέσει έως και τις 10 Σεπτέμβρη.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΝ ΜΑΡΚΟ!

Αθήνα: Στένσιλ και συνθήματα αλληλεγγύης

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΜΑΡΚΟ ΚΑΜΕΝΙΣ!

Την Τρίτη, 7 Αυγούστου, γράψαμε συνθήματα και πατήσαμε στένσιλ στα πλαίσια του δεκαημέρου δράσεων ενάντια στην καταστολή. Επιλέξαμε να αναδείξουμε, όσο είναι δυνατό, δύο διαφορετικές υποθέσεις και να δείξουμε την αλληλεγγύη μας με όσα μέσα διαθέτουμε.

Η μία σειρά στένσιλ και συνθημάτων έγινε σε συμπαράσταση με τον αναρχικό Μάρκο Καμένις, ο οποίος βρίσκεται έγκλειστος εδώ και 20 χρόνια λόγω των οικοαναρχικών του δράσεων και της ανατρεπτικής του στάσης. Continue reading Αθήνα: Στένσιλ και συνθήματα αλληλεγγύης

Ελλάδα: Δράσεις αντιπληροφόρησης στην Αθήνα

Στο πλαίσιο του καλέσματος του Contra Info για ένα δεκαήμερο ενάντια στην καταστολή, πραγματοποιήσαμε τις παρακάτω δράσεις (προς το παρόν):

ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΝΕΤΕ Ο,ΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΕΤΕ* ΜΕ ΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΜΑΣ (*λογοπαίγνιο που αναφέρεται στην εισαγγελέα Μανουέλα Κόμοντι)

Στην πλατεία Εξαρχείων τοποθετήσαμε πανό σε αλληλεγγύη με όλα τα αναρχικά συντρόφια που διώκονται για την κατασταλτική «επιχείρηση ευτολμία» (operazione ardire), την οποία εξαπέλυσαν οι ιταλικές αρχές στις 13 Ιούνη 2012. Αν οι καραμπινιέροι και οι εισαγγελείς θαρρούν πως μπορούν να κάνουν ό,τι γουστάρουν με τις ζωές των συντρόφων μας, είναι πολύ γελασμένοι. Θα μας βρουν μπροστά τους σε Ιταλία, Ελβετία, Γερμανία, Ελλάδα κι οπουδήποτε αλλού τολμήσουν ν’ απλώσουν τα πλοκάμια τους.

Γαμήστε τους ολυμπιακούς αγώνες
Τσακίστε τους ολυμπιακούς αγώνες και τους μαλάκες καπιταλιστές

Στην κεντρική πύλη του Πολυτεχνείου, επί της οδού Πατησίων, σηκώσαμε ένα πανό ενάντια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, που βρίσκονται σε εξέλιξη. Τα ολυμπιακά ιδανικά βρομάνε φράγκα, στρατιωτικοποίηση και καταστολή. Δεν ξεχνάμε τα συντρόφια που, παρά το υπερθέαμα που έχουν στήσει μπάτσοι, στρατός και μίντια, βγαίνουν μπροστά και φτύνουν κατάμουτρα την κοινωνία της υποταγής. Ας υπενθυμίσουμε επίσης το Μουντιάλ του 2014 και τους Ολυμπιακούς του 2016 στο Ρίο ντε Ζανέιρο, όπως και την ανάγκη να οργανωθεί μια διεθνής καμπάνια ενάντια στους εκτοπισμούς των καταπιεσμένων πληθυσμών που ζουν στις φαβέλες της Βραζιλίας.

Στην πεζογέφυρα κεντρικής λεωφόρου του κέντρου της Αθήνας αναρτήσαμε πανό αλληλεγγύης στα φυλακισμένα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς – Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας/Διεθνούς Επαναστατικού Μετώπου. Το κουράγιο και η αποφασιστικότητά τους μας κάνει πιο δυνατούς/-ές. Με αυτήν τη μικρή χειρονομία, τους στέλνουμε τους πιο θερμούς μας επαναστατικούς χαιρετισμούς.

Λευτεριά στον Τορτούγα
Αλληλεγγύη με τον Μάριο Λόπες και τη Φελίσιτυ Ράιντερ

Επίσης, γράψαμε συνθήματα σε αλληλεγγύη με αναρχικούς κρατούμενους και διωκόμενους ανά τον κόσμο. Στέλνουμε όλη μας τη δύναμη στον Λουσιάνο Πιτρονέγιο, του οποίου η δίκη λαμβάνει χώρα αυτή την περίοδο στο Σαντιάγο της Χιλής, στον Μάριο Λόπες, έγκλειστο στα κελιά της μεξικάνικης δημοκρατίας, καθώς και στη Φελίσιτυ Ράιντερ, η οποία έχει βγει στην παρανομία, διωκόμενη για την ίδια υπόθεση με τον αιχμάλωτο αδερφό της Μάριο.

Δικαιοσύνη για τον Νουρεντίν Μοχάμεντ

Ανταποκρινόμενοι/-ες στο κάλεσμα δράσεων για την υπόθεση του θανάτου του Σουδανού πρόσφυγα Νουρεντίν Μοχάμεντ στο Καλαί της Γαλλίας την 7η Ιούλη 2012, πατήσαμε στένσιλ στους τοίχους των Εξαρχείων. Στο πρόσωπο του Νουρεντίν αποκαλύπτονται χιλιάδες ανώνυμοι μετανάστες και πρόσφυγες που έχασαν τη ζωή τους στην προσπάθειά τους να πατήσουν τα χώματα της Ευρώπης-Φρούριο. Ούτε ξεχνάμε, ούτε συγχωρούμε. Φωτιά σε όλα τα σύνορα!

Οι συμβολικές αυτές πράξεις, που πραγματοποιήθηκαν τις πρώτες τρεις μέρες του Αυγούστου στην Αθήνα, αποτελούν την ελάχιστη συμβολή μας σ’ έναν πόλεμο που μαίνεται καθημερινά έξω στο δρόμο. Οι μέρες δράσεων ενάντια στην καταστολή συνεχίζονται…

Εμπρός, συντρόφια! Πίσω, ρουφιάνοι!

Σηάτλ, ΗΠΑ: Επίθεση σε δύο τράπεζες και ένα υποκατάστημα Starbucks

Χτες βράδυ (15 Ιούλη) σπάσαμε τα παράθυρα δύο τραπεζών και ενός υποκαταστήματος Starbucks στο Σηάτλ. Είναι λυπηρό ότι τόσοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τις τράπεζες ως θεσμούς εκμετάλλευσης, αλλά παρ’ όλα αυτά δεν κάνουν το βήμα να τους επιτεθούν· όσο για το σπάσιμο των Starbucks, πρόκειται μάλλον για τη μόνη παράδοση στο Σηάτλ από την περίοδο των διαδηλώσεων ενάντια στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου που αξίζει τον κόπο να συνεχιστεί.

Οι εν λόγω δράσεις έγιναν σε αλληλεγγύη με τους 10 διαδηλωτές που καταδικάστηκαν σε μεγάλες ποινές φυλάκισης πριν λίγες μέρες στην Ιταλία, λόγω της συμμετοχής τους στις κινητοποιήσεις ενάντια στη σύνοδο της G8 στη Γένοβα το 2001, όπως επίσης με όσους υπέστησαν την πρόσφατη κατασταλτική επιχείρηση εναντίον αναρχικών στην Ιταλία, γνωστή ως «επιχείρηση ευτολμία».

Είναι σημαντικό να θυμηθούμε ότι στη σύνοδο του 2001 η αστυνομία δολοφόνησε τον Κάρλο Τζουλιάνι, ενώ βασάνισε και συνέλαβε εκατοντάδες. Αξίζει επίσης να θυμηθούμε ότι είναι πάντα πιθανός ο ξεσηκωμός χιλιάδων ανθρώπων, όπως στη Γένοβα το 2001, και η επίθεση στις εκφράσεις του σάπιου συστήματος κάτω απ’ το οποίο ζούμε όλοι μας.

κάποιοι αναρχικοί

Ελβετία: Γράμμα του Μάρκο Καμένις σχετικά με το τελευταίο αντι-αναρχικό κατασκεύασμα στην Ιταλία

Σημείωση του ABC Berlin: Ο αναρχικός Marco Camenisch, φυλακισμένος στην Ελβετία, συνέταξε ένα πρώτο γράμμα αναφορικά με την «επιχείρηση ευτολμία» (operazione ardire). Είναι ένας απ’ τους κατηγορουμένους σ’ αυτό το φρενήρες κατασκεύασμα εναντίον αναρχικών σε Ιταλία, Ελβετία, Γερμανία και Ελλάδα.

Ακολουθούν τα λόγια του Μάρκο…

Ενημέρωση υπ’ αριθμόν 1 για το τελευταίο αντι-αναρχικό (βαφτισμένο «εύτολμο», για εφέ…) κατασκεύασμα των ROS (& π.) και της Μπρούττι

Τ’ αρχικά ROS σημαίνουν τις μονάδες ειδικών επιχειρήσεων, τις οποίες εγώ, ως ιστορικώς αληθολάτρης, αποκαλώ μονάδες ειδεχθών επιχειρήσεων (& παραχαράκτες). Η δε Λίντια Μπρούττι είναι η αρμόδια δικαστής για τις προκαταρκτικές έρευνες της εισαγγελίας της Περούτζια.

Εισαγωγική παρατήρηση: Μέχρι σήμερα δεν έχω υποστεί επίσημα ειδοποιητήρια ή αντιδράσεις εκ μέρους των ελβετικών αρχών, κι έχω πληροφορηθεί λίγο λίγο όσα διαδραματίστηκαν απ’ τα κυρίαρχα μέσα και διά της αλληλογραφίας μου. Έλαβα από αλληλέγγυους την άνω των 200 σελίδων βαρύγδουπη δικογραφία του όλου κατασκευάσματος, και πράγματι την ξεφύλλισα, κι έτσι μπόρεσα να επιβεβαιώσω την εντύπωση που είχα εξαρχής σχηματίσει (απ’ τα τηλεοπτικά κανάλια και τον Τύπο), ότι πρόκειται στην πραγματικότητα για ένα θεώρημα με λιγότερο ή περισσότερο διακριτά αλλά συλλήβδην απολύτως βλακώδη «αποδεικτικά στοιχεία». Δεν έχω ακόμη εκπληρώσει την πρόθεσή μου να κοινοποιήσω δημοσίως ένα προσωπικό ενημερωτικό κι αλληλέγγυο ανακοινωθέν. Ωστόσο, η επαναστατική μου αλληλεγγύη, που υπερβαίνει όλες τις διαφορές, απέναντι στην καταστολή είναι περισσότερο από αυτονόητη και απευθύνεται, όπως αν μη τι άλλο είναι φυσικό, προς όλους τους συντρόφους συλληφθέντες και υποκείμενους σε έρευνες σ’ αυτό το πολλοστό κατασκεύασμα των ROS (& παραχαρακτών) υπό τις εντολές του υποκειμένου Γκάντσερ – στρατηγού των καραμπινιέρων, που το 2010 καταδικάστηκε πρωτόδικα σε 14 έτη φυλάκισης για διεθνή εμπορία ναρκωτικών!

Σήμερα (28η Ιούνη) έλαβα απ’ τον Στέφανο Φόσκο, μέσα απ’ τη φυλακή της Πίζας, δυο επιστολές με ημερομηνίες 18 και 21 Ιούνη, που φέρουν και οι δύο σφραγίδα ταχυδρομείου: Pisa 26.06.2012. Σύμφωνα με συνήγορο υπεράσπισης, επίκειται πρόωρη μεταγωγή του ιδίου του Στέφανο και της Ελίζα στη φυλακή υψηλής ασφαλείας της Αλεσσάντρια ή σε άλλη φυλακή πλησίον της Περούτζια. Είμαι εξίσου πεπεισμένος όσο κι ο Στέφανο πως το κατηγορητικό οικοδόμημα είναι βέβαιο ότι θα καταρρεύσει, εντούτοις χρειάζεται χρόνος προκειμένου ν’ ανακατασκευάσουν τα πολλά χρόνια της ίδιας τους της ύπαρξης, καθώς και του εγχειρήματος Culmine, κι έχουν μπροστά τους μακρούς μήνες εγκλεισμού σε καθεστώς υψηλής επιτήρησης.

Κατά την προανάκριση απ’ την αρμόδια δικαστή, ο Στέφανο και η Ελίζα (που είναι σύντροφοι στη ζωή) προέβησαν σε χρήση του δικαιώματός τους να μη μιλήσουν (της άρνησης να δώσουν τεκμήρια), εν μέρει γιατί πριν απ’ αυτή την προανακριτική ακρόαση τους είχε απαγορευτεί κάθε επικοινωνία με συνήγορο, πράγμα πιθανότατα παράνομο, για το οποίο ο δικηγόρος θα υποβάλει μηνυτήρια αναφορά.

Ο Στέφανο προτείνει μια τεχνική υπεράσπιση από κοινού, προκειμένου να καταρριφθούν οι παράλογες κατηγορίες μία προς μία· από κοινού διότι δεν υπάρχει τίποτα να κρύψει κανείς μας, μιας κι όλο το πράγμα περιστρέφεται, για παράδειγμα, γύρω από δηλώσεις αναρχικών κρατουμένων και εργαλεία διάδοσης των ιδίων λόγων, όπως και παραθέματα βιβλίων του 19ου αιώνα σαν αυτά του Εμίλ Ανρύ. Επί της παρούσης τείνω, αν κι εφόσον παραστεί η ανάγκη, να δεχτώ την πρότασή του για λόγους «οικονομίας» σε όλα τα επίπεδα, ιδίως εκείνο των «προστριβών» –οι οποίες ως εκ τούτου μπορούν να προληφθούν–, σκεφτόμενος να αναθέσω την υπόθεση στον ίδιο δικηγόρο που έχει ο Στέφανο ή σε άλλο συνήγορο που θα μπορεί να συνεργάζεται καλά μαζί του.

Τη 18η του μήνα τού επιβλήθηκε απαγόρευση συνάντησης και αλληλογραφίας με την Ελίζα, και τέθηκε σε πλήρη απομόνωση επί έξι μερόνυχτα, με καθολική απαγόρευση επισκεπτηρίου, χωρίς να του επιτρέπεται τηλεόραση, εφημερίδες, ραδιόφωνο, κλειδωμένος σε γυμνά κελιά, χωρίς καν είδη καθαριότητας στη διάθεσή του.

Την 21η Ιούνη βρισκόταν ακόμη σε πλήρη απομόνωση –που σ’ εκείνο στάδιο ισοδυναμούσε με καθολική απαγόρευση αλληλογραφίας υπό πειθαρχική ποινή– ενόσω η μοναδική νομίμως διαταγμένη απαγόρευση είναι η επιπλέον άρση τηλεφωνικής επικοινωνίας με την Ελίζα. Τα Γκουαντάναμο μπόις της Πίζας θαρρούν πως, με την απαγόρευση επικοινωνίας, εξυπακούεται κι η απαγόρευση ταχυδρομικής αλληλογραφίας. (Διόλου δεν εκπλήσσομαι, αφού ξέρω πολύ καλά τι εστί αυτή η ακραία φασιστική φυλακή στην Πίζα· κι εκεί, όπως κι οπουδήποτε αλλού, επιβάλλουν πλήρη απομόνωση άνετα κι ωραία, με το πρόσχημα πως θα ’πρεπε να ’χουν πτέρυγα υψηλής ασφαλείας για όσους κρατουμένους τελούν υπό υψηλή επιτήρηση.) Του έδωσαν τουλάχιστον τηλεόραση, και την ίδια μέρα (21η Ιούνη) είχε δυνατότητα προαυλισμού αυτήν τη φορά με άλλον έναν υψηλά επιτηρούμενο κρατούμενο.

Αλληλεγγύη και αγάπη

Μάρκο Καμένις, αποθήκη Λέντσμπουργκ, 28 Ιούνη 2012

Ελλάδα: «Το χάος προ των πυλών» —Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς και Θεόφιλος Μαυρόπουλος

ΣΠΦ – ΤΟ ΧΑΟΣ ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ
(Ιταλία, Μεξικό, Ελλάδα)

Την Τετάρτη, 13 Ιουνίου, στήθηκε η διεθνής αντιαναρχική εκστρατεία με το όνομα «επιχείρηση ευτολμία». Οι δυνάμεις της ROS (ιταλική αντιτρομοκρατική) και οι καραμπινιέροι τέθηκαν υπό των εντολών της ιεροεξετάστριας-εισαγγελέως Μανουέλα Κόμοντι της Περούτζια, και προχώρησαν σε οκτώ συλλήψεις αναρχικών συντρόφων. Παράλληλα γίνονται έρευνες εναντίον και άλλων συντρόφων (ανάμεσά τους και οι σύντροφοι των Edizioni Cerbero).

Ούτε γνωρίζουμε τις λεπτομέρειες της υπόθεσης, ούτε είμαστε δικηγόροι για να μιλήσουμε με τη γλώσσα των αποδεικτικών ή μη στοιχείων. Το μόνο που ξέρουμε είναι πως οι αστυνομίες του κόσμου θέλουν να χτυπήσουν τη νέα αναρχία.

Οι δικαστές, οι εισαγγελείς, οι ανακριτές και οι μπάτσοι της αντιτρομοκρατικής θέλουν να γονατίσουν και να αλυσοδέσουν με χειροπέδες τους αδάμαστους εξεγερμένους που φωτίζουν τις νύχτες με τις ανταρσίες τους και βάφουν τις πόλεις με τα χρώματα της αναρχικής διαρκούς εξέγερσης.

Όμως, όλοι εμείς οι αναρχικοί της πράξης, οι μηδενιστές, οι χαοτικοί, οι αντικοινωνιστές έχουμε διαβεί οριστικά το σημείο που κάθε επιστροφή στην ησυχία της κανονικότητας δεν είναι πια εφικτή. Η νέα αναρχία μοιάζει με παλίρροια που στο ξέσπασμά της κατακλύζει χώρες, σύνορα και γλώσσες. Σύντροφοι που δεν έχουμε συναντηθεί ποτέ, που δε μιλάμε την ίδια γλώσσα, που μας χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα, συρματοπλέγματα και τοίχοι φυλακών, γελάμε και μελαγχολούμε με τις κοινές μας χαρές και λύπες, και η αναρχία μας καίει σαν το φως χιλίων ήλιων που ανατέλλουν μέσα στην παγωμένη νύχτα του πλήθους.

Αυτήν τη διεθνή ανταρσία θέλουν να χτυπήσουν οι αστυνομίες του κόσμου. Δεν είναι σύμπτωση που λίγο καιρό πριν από την «επιχείρηση ευτολμία» οι δυνάμεις της αντιτρομοκρατικής στη Βολιβία προχώρησαν σε συλλήψεις για τις επιθέσεις της FAI Βολιβίας. Δεν είναι τυχαίο πως η «επιχείρηση ευτολμία», εκτός από τα οκτώ αναρχικά συντρόφια στην Ιταλία, επεκτάθηκε στη Γερμανία και στην Ελβετία θέτοντας στο στόχαστρό της τους ήδη φυλακισμένους συντρόφους Gabriel Pombo Da Silva και Marco Camenisch. Αυτές οι αλχημείες των μπάτσων έγιναν τη στιγμή που οι δυο σύντροφοί μας βρίσκονται στα όρια της αποφυλάκισής τους μετά από 18 και 21 χρόνια φυλακής, αντίστοιχα.

Όμως, η παράσταση της εισαγγελικής μαριονέτας Μ. Κόμοντι δε σταματά εδώ. Με την «επιχείρηση ευτολμία» έξι σύντροφοι της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς βρισκόμαστε υπό δικαστική έρευνα για την αλληλογραφία που είχαμε με κάποιους από τους συλληφθέντες συντρόφους.

Φυσικά, τα λαμόγια της ελληνικής αντιτρομοκρατικής δεν έχασαν την ευκαιρία να μιλήσουν για τη δήθεν συμβολή τους στην «επιχείρηση ευτολμία» μέσω υποτιθέμενων πληροφοριών που συνέλεξαν από την παρακολούθηση e-mail ανάμεσά μας. Βέβαια, οι Ιταλοί συνάδελφοί τους δεν τους επιβεβαίωσαν, καθώς οι υποτιθέμενες πληροφορίες μέσω των e-mail (που περιλαμβάνονται στην ιταλική δικογραφία) ήταν μεταφράσεις πολιτικών κειμένων που έχουν δημοσιευτεί στα αναρχικά δίκτυα αντιπληροφόρησης Culmine και ParoleArmate.

Όμως, για να μην αφήσουμε ούτε ένα χιλιοστό υποψίας δικονομικών «δικαιολογιών», ξεκαθαρίζουμε τα εξής: Ανεξάρτητα από τη δικαστική έρευνα, δηλώνουμε ότι στηρίζουμε όλες τις εξεγερτικές βίαιες ενέργειες της FAI-IRF με όλη μας τη λύσσα και την καρδιά.

Κάθε λέξη της FAI μας βρίσκει απόλυτα σύμφωνους και την κουβαλάμε μέσα μας αναζητώντας τρόπους να γίνει πράξη από τα χέρια μας. Η FAI-IRF ήταν, είναι και θα είναι η ουσία της διαρκούς αναρχικής εξέγερσης. Συμμετέχουμε, στηρίζουμε και προωθούμε την άτυπη αναρχική ομοσπονδία-διεθνές επαναστατικό μέτωπο (FAI-IRF).

Όμως, η προπαγάνδα του εχθρού και οι στρατιωτικο-αστυνομικές επιχειρήσεις του, όπως η «επιχείρηση ευτολμία», εκτός από τις συλλήψεις αποσκοπούν και στο να κατασκευάσουν ένα κλίμα φόβου. Θέλουν να μεταφέρουν το φόβο της φυλακής και την εικόνα της παντοδύναμης αστυνομίας, ώστε να διακόψουν τις εχθροπραξίες της νέας αναρχίας εναντίον του συστήματος.

Αυτό που τώρα έχει για μας σημασία είναι να πολεμήσουμε το φόβο. Είναι ο δικός μας τρόπος να περάσουμε πρώτοι στην επίθεση. «Αυτό σημαίνει να βυθίσουμε το μαχαίρι πιο βαθιά στην καρδιά του εχθρού, χωρίς φόβο για τις συνέπειες που συνεπάγεται, με την οργή και την εικονοκλαστική χαρά που πάντα κουβαλάμε μαζί μας στα χαμόγελα και στα μάτια μας» (Tomo – Αδερφός Σύντροφος υπό δικαστική έρευνα για την «επιχείρηση ευτολμία»)

Δεν κοιτάμε πίσω, παρά μόνο μπροστά…

Όσοι φοβήθηκαν, ή κουράστηκαν, ας κατεβούν τώρα από το τρένο. Δεν υπάρχει εισιτήριο επιστροφής. Ούτε Αναβολή και ενδιάμεσες στάσεις… Σφίγγουμε τα χέρια μας σε γροθιά και βαδίζουμε ενάντια στην εποχή μας, έχοντας γι’ αδέρφια τους συντρόφους μας.

«Αρκετά, αρκετά, αρκετά!
Καθώς ο ποιητής μεταμορφώνει τη λύρα του σε μαχαίρι
Καθώς ο φιλόσοφος μεταμορφώνει την έρευνά του σε βόμβα (…)
Είναι η ώρα, είναι η ώρα, είναι η ώρα!
Και η κοινωνία θα πέσει
Η πατρίδα θα πέσει
Η οικογένεια θα πέσει
Όλα θα πέσουν αφότου ο Ελεύθερος Άνθρωπος γεννηθεί…»
—Ρέντσο Νοβατόρε

ΛΕΥΤΕΡΙΑ στους ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ Giuseppe, Stefano, Elisa, Alessandro, Sergio, Katia, Paola, Giulia

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ και ΔΥΝΑΜΗ στ αδέρφια μας Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα και Μάρκο Καμένις

Τα φυλακισμένα μέλη της ΣΠΦ πρώτης περιόδου
FAI-IRF
Και ο αναρχικός της πράξης Θεόφιλος Μαυρόπουλος

ΖΗΤΩ Η FAI-IRF
ZHΤΩ Η ΦΩΤΙΑ της ΝΕΑΣ ΑΝΑΡΧΙΑΣ

ΥΓ. Τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι λέξεις έφτασαν τα νέα μιας άσχημης είδησης. Στο Μεξικό τραυματίστηκε ο αναρχικός σύντροφος Mario López καθώς εξερράγη πάνω του ο εμπρηστικός μηχανισμός που μετέφερε.

Ο Μάριο Λόπες συνελήφθη, ενώ παράλληλα ασκήθηκε δίωξη στη συντρόφισσά του Felicity Ryder.

Ο αδερφός μας Μάριο Λόπες, στο δημόσιο γράμμα που έβγαλε από το νοσοκομείο όπου νοσηλεύεται, ανέλαβε την ευθύνη για τη μεταφορά του εμπρηστικού μηχανισμού, δηλώνοντας ότι ως αναρχικός βρίσκεται σε διαρκή πόλεμο με το κράτος και την εξουσία.

Ακούμε τη φωνή του… Φωνή σταθερή, χαρούμενη, οργισμένη…

Είμαστε οι νιχιλιστές που κουβαλάμε τη φωτιά στην παγωμένη μοναξιά του πλήθους, είμαστε οι αναρχοατομικιστές που σκοτώνουμε τη σιωπή της βουβής μάζας, είμαστε οι χαοτικοί αναρχικοί της πράξης που έχουμε τ’ άστρα στα μάτια και στην καρδιά μας. Τα πέντε βέλη του σήματος της FAI και της Συνωμοσίας δείχνουν το σημείο όπου όλα γίνονται αληθινά. Το σημείο της διαρκούς αναρχικής εξέγερσης…

ΔΥΝΑΜΗ και ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ στον ΑΔΕΡΦΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΜΑΡΙΟ ΛΟΠΕΣ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ στη ΦΕΛΙΣΙΤΥ ΡΑΪΝΤΕΡ

«Ποτέ ηττημένοι, ποτέ μετανιωμένοι!»
—Τορτούγα

βλ. και Συνέλευση αλληλεγγύης στην Ε.Ο. ΣΠΦ
και σε όσους/όσες διώκονται για την ίδια υπόθεση
επικοινωνία: sal.spf@gmail.com

Σαντιάγο, Χιλή: Δεύτερη επιστολή του Λουσιάνο Πιτρονέγιο (Τορτούγα) απ’ τον εγκλεισμό

Η Άβυσσος δε μας σταματά

Ανακοινωθέν ένα χρόνο μετά την έκρηξη που παραλίγο να μου κοστίσει τη ζωή

Αρχές Ιούνη 2012

Προς τις αντάρτικες συνειδήσεις· στα συντρόφια μου που βρίσκονται διάσπαρτα στον κόσμο:

Έχει περάσει ένας χρόνος και κάτι από τότε που όλα άλλαξαν για μένα, εκείνο το κρύο πρωινό της 1ης Ιούνη, και νομίζω ότι το να μην τοποθετηθώ επ’ αυτού θα ήταν σαν να παίζω το παιχνίδι που εξυπηρετεί το λόγο για τον οποίο βρίσκομαι εδώ, αιχμάλωτος στο νοσοκομείο της φυλακής Σαντιάγο 1, συν του ότι θα ήταν ατιμωτικό για μένα τον ίδιο, αλλά κυρίως για όλους εσάς, τα αγαπημένα μου συντρόφια που νοιάζονται για μένα.

Πρέπει να το πω, θέλησα να κάνω έναν απολογισμό αυτού του χρόνου που πέρασε απ’ όταν συνέβησαν όλα αυτά, αλλά δεν το δήλωσα δημοσίως για δύο λόγους: πρώτον, επειδή το κείμενο εκείνο ήταν αρκετά δεσμευτικό, και δεύτερον, και πιο σημαντικό κατά τη γνώμη μου, γιατί πραγματικά σε αυτό δεν ανέλυα τίποτα, ήταν απλώς ένα κράμα από απογοήτευση, δυσαρέσκεια και μίσος που εκτόξευα εναντίον όλων, βρίζοντας την τύχη που αποχώρησε άτακτα, αλλά τώρα επιθυμώ να το κάνω, νιώθω πως έχω τη διαύγεια να σας εκφράσω κάποια λόγια που είμαι σίγουρος ότι τόσο τ’ αξίζετε.

Όμως, πριν ξεκινήσω, θα ήθελα να σας ενημερώσω για τους λόγους της καθυστέρησής μου. Οι μέρες δεν είναι εύκολες, ο συνεχής εγκλεισμός έχει αρχίσει να κάνει τη δουλειά του, και η διάθεσή μου ήταν φρικτή, λόγος για τον οποίο η πρώτη μου επιστολή κατέληξε να ’ναι ένα συνονθύλευμα οργής και θυμού· η αλαζονεία, η επιθετικότητα και η υπεροψία έχουν αρχίσει να εκδηλώνονται στις συμπεριφορές μου, ενώ μπροστά σε κάποιες καταστάσεις απλώς δε με αναγνωρίζω, αλλά αγωνίζομαι, αγωνίζομαι για να προχωρήσω και να μη με προδώσω, προσπαθώντας να παλέψω με μένα τον ίδιο στην καθημερινότητα, υπενθυμίζοντάς μου, κι όχι ξεχνώντας, ποιος είμαι και γιατί είμαι εδώ.

Ξεκινάω λοιπόν…

Όσον αφορά τις πληγές μου και την αποκατάστασή μου, προχωράω πολύ καλά, οι καθημερινές ασκήσεις και η εξάσκηση στη δίχειρη εργασία –τούτο θα το πω μ’ ένα τεράστιο χαμόγελο– με έχουν κάνει να ξεπεράσω την ανικανότητα της συνειδητοποίησης του ημιακρωτηριασμού μου. Σχετικά με την όρασή μου, αυτή έχει βελτιωθεί πολύ, αλλά θα πρέπει να συνεχίσω τη θεραπεία στα μάτια μου γι’ αρκετό καιρό ακόμα. Όσο για τα εγκαύματα, τα περισσότερα πλέον έχουν μετατραπεί σε ουλές και κάποια έχουν εξελιχτεί καλά, ωστόσο θα πρέπει να συνεχίσω να φοράω την ειδική στολή συμπίεσης και να χρησιμοποιώ ροδέλαιο. Τουλάχιστον για μένα, το κεφάλαιο που έχει να κάνει με τη φυσική μου κατάσταση έχει πια κλείσει, η βόμβα ευτυχώς δε με σκότωσε.

Η συναισθηματική μου κατάσταση έχει εξασθενήσει τις τελευταίες μέρες, αλλά αυτό οφείλεται στο συνεχή εγκλεισμό, ξέρω ότι όλοι οι κρατούμενοι έχουμε τα πάνω και τα κάτω μας, και γι’ αυτόν το λόγο είμαι αισιόδοξος, επειδή ξέρω ότι ο εγκλεισμός δε θα κρατήσει για πάντα κι ότι, ακόμα και αν κρατούσε, μόνο τη σάρκα μου θα είχαν, γιατί το μυαλό και το πνεύμα μου θα παραμείνει στο δρόμο, δίπλα σε κάθε μαχητή, χαμογελώντας και συνωμοτώντας, κι αυτό δε το λέω σαν ποιητικό σύνθημα, το βεβαιώνω ως μια πραγματικότητα που αντικατοπτρίζεται στην προβολή του εξεγερσιακού ονείρου, όπου με διάφορες μορφές συντρίβονται οι εξουσιαστικές αξίες της κυριαρχίας.

Η φυλακή είναι σκληρή, δε θα το αρνηθώ, αλλά γίνεται ν’ αντιμετωπιστεί, και είμαστε μάρτυρες αυτού εγώ και καθένα απ’ τα συντρόφια μου, που με διάφορους τρόπους με αγκάλιασαν για να μου δείξουν ότι δεν είμαι μόνος. Η παραδειγματική τιμωρία, για την οποία τόσο περηφανεύεται η εξουσία, δεν ισχύει, τουλάχιστον στην περίπτωσή μου, αφού τόσο εγώ, όσο και τα συντρόφια μου δεν επιτρέπουμε να σταθεί με επιτυχία αυτό το μιντιακό σόου, κι επιπλέον, το μοναδικό παράδειγμα εδώ συνεχίζουμε να το δίνουμε εμείς οι ίδιοι, κραδαίνοντας το καλύτερό μας όπλο, την αλληλεγγύη.

Αυτοκριτικές κάνω αρκετές, πάνω απ’ όλα σ’ αυτό το κεφάλαιο που λέγεται φυλακή, που μου έχει βγάλει το χειρότερό μου εαυτό, γι’ αυτό ταπεινά ζητώ δημόσια συγγνώμη σε όλα τα συντρόφια στα οποία έχω δείξει τα δόντια με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, σε όσους κι όσες έχω επιτεθεί μόνο και μόνο απ’ την επιθυμία να ξεσπάσω το θυμό μου, εκείνους κι εκείνες που δε θέλω να δω ή να τους γράψω από οργή και ζήλια για την κατάστασή τους, και κυρίως ζητώ συγγνώμη από όλους εκείνους που αναγκάστηκαν να υπομείνουν την γκρίνια μου, τις δυσάρεστες στιγμές και τον κάκιστο χαρακτήρα μου, μόνο και μόνο επειδή ήθελαν να μου εκφράσουν την αλληλεγγύη τους. Γι’ αυτό και πρέπει να τ’ ομολογήσω, δεν ήξερα να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων, της αλληλεγγύης τους, που είναι τεράστια, αλλά εδώ είμαστε, έτοιμοι να προχωρήσουμε, να πέσουμε και να σηκωθούμε ξανά, να μάθουμε από τα λάθη, αυτό άλλωστε είναι και το νόημα, έτσι δεν είναι;

Αν θα ’πρεπε να κάνω μια κριτική εποικοδομητική, θα ’ταν μόνο ότι ίσως λείπει πληροφόρηση από πρώτο χέρι σχετικά με τις συνέπειες της επιλογής μιας αντάρτικης ζωής, να πούμε τι σημαίνει να ζει κανείς στη φυλακή και στην απομόνωση, τι συνεπάγεται αυτό, να κατανοήσουμε καλύτερα το στίγμα τού να θεωρείται κάποιος/-α τρομοκράτης/-ισσα και τι συμβαίνει στη ζωή μας όταν γίνεται αυτό, να προσεγγίσουμε περισσότερο θέματα όπως η παρανομία και η εξορία, που είναι γνωστά μονοπάτια στον αγώνα για τη λευτεριά, μ’ έναν τρόπο πιο πραγματικό και λιγότερο ιδεατό, και τέλος να αρχίσουμε να μιλάμε περισσότερο για τα βασανιστήρια, τις μεθόδους που χρησιμοποιεί ο εχθρός, τη ρουφιανιά ως αξία-βάση για ένα αστυνομικό κράτος, τον ακρωτηριασμό ως πιθανότητα στον πόλεμο ενάντια στην εξουσία, τον πόνο και την αγωνία ως μέρος της ζωής των μαχητών, και ότι μπορούν να αντιμετωπιστούν όλες και καθεμία απ’ αυτές τις δύσκολες πιθανότητες, πέρα από τη σπέκουλα και τον τσαρλατανισμό. Continue reading Σαντιάγο, Χιλή: Δεύτερη επιστολή του Λουσιάνο Πιτρονέγιο (Τορτούγα) απ’ τον εγκλεισμό