Tag Archives: Ράμι Συριανός

Λονδίνο: Δράση αλληλεγγύης για τους συντρόφους απεργούς πείνας στα ελληνικά κελιά

Το πανό των συντρόφων γράφει: «Αλληλεγγύη στον Σπύρο Στρατούλη, που είναι 33 ημέρες σε απεργία πείνας, και διώκεται εξαιτίας των αγώνων του μέσα στη φυλακή».

Αλληλεγγύη από το Λονδίνο (Ηνωμένο Βασίλειο)
στους φυλακισμένους απεργούς πείνας στην Ελλάδα.

Το πρωί της 15ης Δεκέμβρη, περίπου 15 συντρόφια μαζευτήκαμε στο κεντρικό Λονδίνο, κρεμάσαμε ένα πανό από μια γέφυρα και μοιράσαμε ενημερωτικό κείμενο σχετικά με την υπόθεση του κρατουμένου Σπύρου Στρατούλη, που μάχεται αυτή την ώρα με απεργία πείνας.

Ο Σπύρος Στρατούλης, σε απεργία πείνας απ’ τις 11 Νοέμβρη 2013, διεκδικεί να του επαναχορηγηθεί το δικαίωμα σε άδειες εξόδου απ’ τη φυλακή, το οποίο ανακλήθηκε με την πρόφαση της υποτιθέμενης ανάμειξής του στην υπόθεση με τα «Στέκια Θεσσαλονίκης». Οι μπάτσοι κίνησαν έρευνες και διώξεις, κατηγορώντας 60 άτομα για συμμετοχή σε δράσεις του αντεξουσιαστικού κι αναρχικού χώρου. Παρ’ ότι τα 60 συντρόφια αφέθηκαν ελεύθερα σε αναμονή εκδίκασης της υπόθεσης, στη συνέχεια ο Σπύρος –που ήτανε ήδη φυλακισμένος (όντας στα κελιά εδώ και δυο δεκαετίες)– στερήθηκε εντελώς αυθαίρετα τις άδειες εξόδου του. Ο λόγος πίσω απ’ αυτή την εξέλιξη είναι ότι ο Σπύρος εμπλέκεται στον αγώνα που διεξάγεται εντός των τειχών, παλεύοντας ενάντια στην καταστρατήγηση δικαιωμάτων τόσο του ίδιου όσο και συγκρατουμένων του. Δηλαδή, τιμωρείται ξεκάθαρα λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων. Αξίζει να σημειωθεί ότι η διεύθυνση της φυλακής διαμήνυσε στον Σπύρο να μην τολμήσει καν να το σκεφτεί να αιτηθεί ημέρες άδειας.

Η περίπτωση Στρατούλη αναδεικνύει το σιχαμερό πρόσωπο του δικαιοδοτικού και σωφρονιστικού συστήματος στην Ελλάδα, και συγκεκριμένα:
• την πλήρη παραβίαση των δικαιωμάτων των κρατουμένων,
• την τιμωρία των κρατουμένων που μετέχουν σε πολιτικές δραστηριότητες,
• την αυθαιρεσία και τον αυταρχισμό των διευθυντών των φυλακών και των δικαστών.

Στεκόμαστε αλληλέγγυοι/-ες με το φυλακισμένο αγωνιστή Σπύρο Στρατούλη, τον αναρχικό κρατούμενο Ράμι Συριανό, ο οποίος μπήκε σε απεργία πείνας για την ίδια υπόθεση στις 21 Νοέμβρη, όπως και με τους φυλακισμένους συντρόφους Εργιόν Μουσταφά και Μιχάλη Ραμαδάνογλου, που επίσης διεξάγουν απεργία πείνας απ’ τις 25 Νοέμβρη.

Το σωφρονιστικό σύστημα έχει ως στόχο να τιμωρεί κάθε αγώνα μες στις φυλακές και κάθε πολιτικοποιημένο κρατούμενο για τις πεποιθήσεις του, συνεχίζοντας έτσι την καταπίεση της «δημοκρατικής κοινωνίας» τους έξω απ’ τις φυλακές, ενάντια σε όσους κι όσες αντιστέκονται και αγωνίζονται για αξιοπρέπεια και ελευθερία. Ο αγώνας για τα δικαιώματα των φυλακισμένων, ο αγώνας για μια κοινωνία χωρίς φυλακές είναι μακροχρόνιος, όσο είναι και σκληρός.

Αλληλεγγύη και υψωμένες γροθιές στους απεργούς πείνας και πολιτικούς κρατουμένους.

Αλληλεγγύη στον Σπύρο Στρατούλη στον αγώνα του.

Η λευτεριά θα ανθίσει απ’ τις στάχτες των φυλακών

Κάποιοι/-ες αναρχικοί/-ές στο Λονδίνο

Λα Πας, Βολιβία: Βομβιστική επίθεση εναντίον ενός ΑTM στο ιστορικό «Μέγα Στρατόπεδο του Μιραφλόρες»

Για τα τρία χρόνια απ’ το θάνατο του πάνκη Μάουρι στη μάχη…

«Η ζωντανή μνήμη δε γεννήθηκε για να χρησιμεύει σαν μελάνι. Προορίζεται περισσότερο ως καταπέλτης. Δε θέλει να ’ναι τόπος άφιξης αλλά λιμάνι αναχώρησης. Δεν απαρνείται τη νοσταλγία, μα προτιμά την ελπίδα, τους κινδύνους της και το θυελλώδη καιρό της».
—Ζαν-Μαρκ Ρουιγιάν

Η αμείωτη επιθυμία για λευτεριά μάς οδηγεί στο να επιμένουμε στο αδιάλλακτο πάθος για την καταστροφή αυτής της κοινωνίας, στο πεισματικό μονοπάτι αυτών που αρνούνται να συναινέσουν και μάχονται για να ζήσουν, στα αλέγρα κίνητρα της οικοδόμησης, εντός της καθημερινότητας, εκείνων των ουτοπιών που τόσα βιβλία έχουν γεμίσει· σήμερα αυτό το «εμείς» δε γνωρίζει εξουσία και αντιπαλεύει τις νόρμες της φυλακής, αψηφά τα γεωγραφικά και γλωσσικά όρια, εξαπλώνεται και οξύνεται ανά τον κόσμο, σήμερα αυτό το «εμείς» εκρήγνυται κάθε φορά και πιο φορτωμένο με μνήμη, αφού έχει μάθει από τα λάθη, τις μικρές νίκες και τα περήφανα παραδείγματα κουράγιου.

Αυτήν τη νύχτα δεν υπάρχει χώρος για δισταγμούς, ο στόχος μας έχει ήδη αποφασιστεί και μελετηθεί εκ των προτέρων, επιλέγουμε τα επιμέρους στοιχεία, και η πρόθεσή μας είναι ξεκάθαρη: γυρεύουμε να καταστρέψουμε τη λήθη και να οχυρώσουμε την εξεγερτική μνήμη, συνεχίζοντας να εφορμούμε στη βασιλεύουσα κανονικότητα, από τη στιγμή που δεν υπάρχει καμία πιθανή ανακωχή με αυτόν τον κόσμο της υποταγής, κι αυτό είναι σίγουρο. Αυτήν τη νύχτα θέλουμε ν’ αγκαλιάσουμε το χάος προτού κοιμηθούμε. Continue reading Λα Πας, Βολιβία: Βομβιστική επίθεση εναντίον ενός ΑTM στο ιστορικό «Μέγα Στρατόπεδο του Μιραφλόρες»

Λα Πας, Βολιβία: Ανάληψη ευθύνης για εμπρηστική επίθεση ενάντια στην αντιπροσωπεία αυτοκινήτων Imcruz

«Σε μια κοινωνία που έχει καταστρέψει κάθε δυνατή περιπέτεια, η μόνη δυνατή περιπέτεια είναι η καταστροφή της (ίδιας) κοινωνίας».

Το Κεφάλαιο είναι παγκόσμιο, επεκτείνεται σε όλο τον πλανήτη, κι αν κάποτε υπήρχε μια διέξοδος, σήμερα δεν απομένει ούτε η πιο απομακρυσμένη πιθανότητα κάποιας απόπειρας αυτοεξορίας, εκτός απ’ αυτήν της απάθειας και της παραίτησης. Είναι ξεκάθαρο ότι η εξάπλωση του Κεφαλαίου υπερβαίνει μια απλή γεωγραφική υπόθεση ή τη χωρική αντίληψή του· απεναντίας, η γενίκευσή του έρχεται ως δεδομένη, πάνω απ’ όλα, μέσω και της αναπαράστασης και της αναπαραγωγής του σε κάθε πτυχή της «ζωής» ή του περιορισμού (καταναγκασμού) της· σε κάθε σχέση μεταξύ ανθρώπων ή σε κάθε σχέση των ανθρώπων με τον περίγυρό τους και/ή άλλα είδη, το Κεφάλαιο είναι παρόν (καταναλώνεται) ως αιτία και ως αποτέλεσμα, την ίδια στιγμή, με τρόπο ιδεολογικό και/ή υλικό. Το Κεφάλαιο και το κράτος μέσα στη διαδικασία/πρόοδο του πολιτισμού συνιστούν το απαύγασμα και το απόγειο όλων των συστημάτων καταπίεσης, κυριαρχίας και εκμετάλλευσης· εντός αυτών έχουν τελειοποιηθεί, προσαρμοστεί και ενσωματωθεί, και το ιστορικό αδιαχώριστο θέατρο όλων αυτών των μορφών εξουσίας (τάξης, φύλου, φυλής, είδους κ.τ.λ.) δεν ήταν ούτε θα είναι άλλο από την κοινωνία.

Από τις απαρχές του πολιτισμού, δηλαδή απ’ το σχηματισμό των πρώτων κοινωνιών, όταν η βία οργανώθηκε και συστηματοποιήθηκε, πρέπει να ξεκίνησαν οι πρώτες εμπειρίες αντίστασης και ανυποταξίας. Πλάι στην ανάπτυξη της «οικουμενικής/επίσημης» Ιστορίας –που υπηρετεί την εξουσία ως στοιχείο κανονικοποίησης, κοινωνικού και προπαγανδιστικού ελέγχου– υπάρχει μια μνήμη, η Ιστορία που μεγαλώνει (στο βαθμό που εμείς οι ίδιοι το φροντίζουμε αυτό) και που επιχειρείται να φιμωθεί, καθώς είναι μια Ιστορία ζωντανή, της δράσης που δεν είναι ουδέτερη αλλά λειτουργεί ως εργαλείο ανάλυσης και εκμάθησης, που τροφοδοτεί και δίνει κίνητρο σ’ εκείνους που μισούν γιατί βλέπουν/νιώθουν την εγγενή δυναμική της εξουσίας και της εξημέρωσης –την οποία η πρόοδος και η δημοκρατία επιχειρούν να αποκρύψουν–, σ’ εκείνους που αμφισβητούν αυτή την πραγματικότητα και δεν επιβιώνουν στην αδράνεια της εργασίας και της κατανάλωσης, σ’ εκείνους που δεν ανέχονται την καθημερινή βία του συστήματος και αντιλαμβάνονται την εγκυρότητα, αναγκαιότητα, μέχρι και το επείγον μιας απελευθερωτικής βίας ενάντια στην ηγεμονική βία της εξουσίας. Αυτοί οι αντάρτες/αντάρτισσες που επιμένουν να προπαγανδίζουν ιδέες και πρακτικές, οι οποίες αμφισβητούν, αρνούνται και καταστρέφουν αυτή την πραγματικότητα, πάντα ήταν και θα συνεχίσουν να ’ναι επικίνδυνοι/-ες για όσους διαιωνίζουν τις υπάρχουσες συνθήκες διαβίωσης.

Είμαστε παντού, κι όσο το Κεφάλαιο θα συνεχίζει να εξαπλώνεται στις πιο μακρινές γωνιές του κόσμου, εμείς θα το χτυπάμε. Continue reading Λα Πας, Βολιβία: Ανάληψη ευθύνης για εμπρηστική επίθεση ενάντια στην αντιπροσωπεία αυτοκινήτων Imcruz

Γουαγιακίλ, Εκουαδόρ: Ανάληψη ευθύνης πυρήνα της FAI/FRI για τη βομβιστική επίθεση σε φάμπρικα της Coca-Cola

(από φετινή δράση στη μνήμη του μάουρι, στη χιλή)

«Θα ’θελα να ξαπλώσω σ’ ένα μαλακό ευωδιαστό κρεβάτι από ρόδα…»
«Το νου σου στ’ αγκάθια», μου λένε.
«Και τι με νοιάζει; Μιας και τ’ αγκάθια περισσεύουν στη ζωή,
προτιμώ εκείνα των ρόδων που δίνουνε χαρά πλάι στην οδύνη».

Bruno Filippi, Η ελεύθερη τέχνη του ελεύθερου πνεύματος

Την Τρίτη, 22 Μάη, κατά τις τρεις τα ξημερώματα, τοποθετήσαμε έναν εκρηκτικό μηχανισμό από τρία μασούρια δυναμίτη στην πηγή ηλεκτροδότησης ενός απ’ τους στυλοβάτες του καπιταλιστικού συστήματος: τη φάμπρικα εμφιάλωσης της Coca-Cola, στα 4,5 χιλιόμετρα επί της λεωφόρου Χουάν Τάνγκα Μαρένγκο, στην πόλη του Γουαγιακίλ. Μια φράση που είχαμε ακούσει και διαβάσει αντηχούσε κάθε φορά πιο δυνατά μες στα κεφάλια μας, και σ’ αυτή την περίπτωση όπως και σε μελλοντικές ούτε φανταζόμαστε, ούτε επιδιώκουμε, ούτε έχουμε τρόπο να παραμείνουμε άπραγοι· αυτήν τη φορά λοιπόν ενώνουμε με αποφασιστικότητα, περηφάνια κι αξιοπρέπεια την αγριεμένη μας κραυγή με αυτές των αδάμαστων ψυχών: «ΚΑΝΕΙΣ ΜΑΧΗΤΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΣ».

Κανείς μαχητής να μη μείνει μόνος, η αλληλεγγύη ανάμεσα στους ακρατιστές να μη μείνει στα λόγια, να μη ξεθωριάσει ποτέ η μνήμη! Βαράμε στο σκοπό που τρυπώνουν μέσα μας τούτες οι λέξεις, γιατί είναι η φωνή των αδερφών μας που μας καλεί, είναι το αίμα που ζητά τη λευτεριά του, κραυγάζοντας εκδίκηση με οργή και μένος, και γι’ άλλη μια φορά δε θέλουμε κι ούτε μπορούμε να στέκουμε κουφοί μπρος σ’ εκείνη τη φωνή.

Απ’ το 2009, η 22η Μάη δε θα ’ναι ποτέ πια μια μέρα κανονική, δεν μπορεί να ’ναι μια μέρα κανονική για όσους κηρύσσουν το μόνιμο πόλεμο στο σύστημα, για όσους νιώθουν κοντά σε αυτόν που τη ζωή του έπλασε με επίθεση, για όσους νιώθουν κοντά στην αδάμαστη αντίφαση: στον ΜΑΟΥΡΙΣΙΟ ΜΟΡΑΛΕΣ ΝΤΟΥΑΡΤΕ, τον Πάνκη Μάουρι, ο οποίος γνώριζε –καθώς γνωρίζει ο καθένας κι η καθεμιά μας που βυθίζεται στην επίθεση ενάντια στην εξουσία– ποια είναι η μοίρα που παραμονεύει· εδώ δυο δρόμοι υπάρχουν σίγουροι: «Ο ΘΑΝΑΤΟΣ Ή Η ΦΥΛΑΚΗ». Κι έτσι, ανέλαβε το ριζικό του, ως αναπόδραστο, χωρίς να χαμηλώσει το βλέμμα, δίχως αμφιβολίες, χωρίς να το εγκαταλείψει στην τύχη του. Με τον ίδιο τρόπο που κι εμείς έχουμε την ψυχή μας γιομάτη τατουάζ με τις αρχές μας.

Όμορφο και λαίμαργο είναι το μονοπάτι αυτού του πολέμου, όμορφο και λαίμαργο σε κάθε παρακλάδι και κάθε τακτική του, απροσπέλαστο στους μαλθακούς στο πνεύμα και στις ιδέες. Σ’ αυτούς απομένει μόνο η «κριτική της ελίτ», ο οικουμενικός ορθολογισμός, η μη ζωή του πολίτη, η συνεργασία με τον εχθρό.

Θα υπάρξουν κάποια άτομα ή πυρήνες που θα πουν με δυνατή φωνή: «εμείς δε χρειαζόμαστε φιξαρισμένες ημερομηνίες», «εμείς είμαστε οι αρνητές του νοήματος» ή άλλα συναφή. Λοιπόν, μας κάνει το ίδιο, άσχετα με το τι πιστεύει κάθε πυρήνας ή άτομο, εμείς δε θα μείνουμε ήσυχοι σ’ αυτήν εδώ ή σ’ άλλες ημερομηνίες που έπεσαν τ’ αδέρφια μας, μέρες που το μπαρούτι, ο δυναμίτης, οι εκρηκτικές ύλες ANFO, τα βιβλία και οι σφαίρες δε μας αρκούν, γιατί αυτοί οι πεσόντες είναι κομμάτι δικό μας και γιατί με τη σειρά μας όλοι/όλες μας αποτελούμε κομμάτι μιας παρακαταθήκης αδάμαστων και ανηλεών πνευμάτων που αντιμετώπισαν με τρόπο αποφασιστικό την εξουσία.

Σ’ αυτή την περίσταση θέλουμε να χαιρετίσουμε επίσης τα συντρόφια της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς, τους Ητ και Μπίλλυ, τον Ράμι Συριανό, το σύντροφο Τορτούγα και τα συντρόφια στη Χιλή, τους πυρήνες που δε συνθηκολογούν σε Χιλή, Ελλάδα, Βολιβία, Περού και Ιταλία, όλους τους φυλακισμένους κι όλες τις φυλακισμένες όπου και αν βρίσκονται, και όσους κι όσες έχουν περάσει στην παρανομία· δύναμη σε όλους κι όλες σας!

Πάνκη Μάουρι, η επιθυμία σου για λευτεριά
είναι βόμβα μεταδοτική!

Νυχτοπερπατάμε
μ’ έναν ήλιο στο μυαλό
και με δυο μεγάλα αστέρια από χρυσό
στα πυρακτωμένα μας τα μάτια.

Πυρήνας Εικονοκλαστών Ατομικοτήτων Μπρούνο Φιλίππι
Πολύ αγέρωχα μέλη της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας/
Διεθνούς Επαναστατικού Μετώπου (FAI/FRI)


Λίγα πράγματα είναι γνωστά για τον Μπρούνο Φιλίππι. Γεννήθηκε το 1900 στο Λιβόρνο της Ιταλίας. Όταν ήταν ακόμα παιδί, η οικογένειά του μετακόμισε στο Μιλάνο. Το 1915 ήταν ήδη γνωστός στους μπάτσους, που τον περιέγραφαν ως «επικίνδυνο στοιχείο». Την ίδια χρονιά συνελήφθη σε μία αντιμιλιταριστική διαδήλωση έχοντας στην κατοχή του ένα όπλο χωρίς σφαίρες (με την κάννη του να ’ναι ακόμη ζεστή). Πέρασε κάμποσο καιρό στη φυλακή. Μετά τον πόλεμο, το 1919, ξέσπασε κοινωνική αναταραχή σχεδόν σε όλη τη χώρα. Στο Μιλάνο γίνονταν συχνά πυκνά συγκρούσεις με την αστυνομία, και ο Φιλίππι ήταν ανάμεσα στους εξεγερμένους. Το ίδιο καλοκαίρι αρκετοί νέοι αναρχικοί, μαζί με τον Φιλίππι, ξεκίνησαν να επιτίθενται στους εχθρούς τους. Μία βόμβα εξερράγη στο δικαστικό μέγαρο της πόλης. Επίσης, έγινε απόπειρα τραυματισμού ενός απ’ τους πιο ισχυρούς Ιταλούς καπιταλιστές της εποχής, του βιομήχανου Τζοβάννι Μπρέντα [Giovanni Breda], στον οποίο έριξαν βιτριόλι, ενώ εξερράγη επίσης βόμβα στην οικία του. Άλλη μία βόμβα εξερράγη στο σπίτι ενός πλούσιου γερουσιαστή. Στις 7 Σεπτέμβρη 1919, ο 19χρονος τότε Μπρούνο ανέβαινε τα σκαλοπάτια του κτηρίου όπου στεγαζόταν η «λέσχη ευγενών». Μετέφερε πάνω του μια βόμβα, επιδιώκοντας να τινάξει στον αέρα τον τόπο αυτόν συνεύρεσης των πλουσιότερων καθαρμάτων του Μιλάνου. Ξαφνικά όμως η βόμβα εξερράγη, σκοτώνοντας τον νεαρό αναρχικό ατομικιστή. Ο ίδιος είχε συνεισφέρει κείμενά του στην αναρχική εφημερίδα Iconoclasta! (όπως και ο Ρέντσο Νοβατόρε). Το 1920 η συντακτική ομάδα της εφημερίδας τύπωσε μια μπροσούρα με τίτλο Μεταθανάτια γραπτά του Μπρούνο Φιλίππι.

βλ. και υποσημείωση στις σ. 29-30 εδώ

Αθήνα: Ανάληψη ευθύνης για εμπρηστικές επιθέσεις από τις Επαναστατικές Ομάδες Διασποράς Τρόμου (ΣΠΦ/FAI-IRF)

Το παρακάτω απόσπασμα είναι αφιερωμένο στους αναρχικούς επαναστάτες Γιάννη Μιχαηλίδη και Δημήτρη Πολίτη, που καταζητούνται για συμμετοχή στην αναρχική επαναστατική οργάνωση ΣΠΦ και δεν θα παραδοθούνε ποτέ! Οι φωτιές μας να σας δίνουν δύναμη και οι στάχτες μας να κρύβουν τα ίχνη σας, αδέρφια.

«Αν κοιτάξω γύρω μού ’ρχεται να ξεράσω. Από τη μια ο επιστήμονας τον οποίο πρέπει να πιστεύω για να μην μείνω αδαής. Από την άλλη ο ηθικολόγος και ο φιλόσοφος των οποίων τις εντολές επίσης πρέπει να δεχτώ για να μην μείνω ένα κτήνος. Ύστερα έρχεται η Σοφία που πρέπει να δοξάζω και ο ήρωας μπροστά στον οποίο πρέπει να γονατίσω συγκινημένος.

Έπειτα έρχεται ο σύντροφος και ο φίλος, ο ιδεαλιστής και ο υλιστής, ο άθεος και ο πιστός και όλη η απεραντοσύνη από πιθήκους, γνωστούς και άγνωστους που θέλουν να μου δώσουν τις καλές τους συμβουλές και να με βάλουν τελικά στον καλό δρόμο. Γιατί εκείνος που έχω διαλέξει εγώ είναι ένας λάθος δρόμος – όπως είναι και οι ιδέες μου, η σκέψη μου, όλα πάνω μου.

Εγώ είμαι ένας λάθος άνθρωπος. Αυτοί –φτωχοί τρελοί– είναι όλοι εμποτισμένοι με την ιδέα ότι η ζωή τούς έχει αναθέσει να ’ναι επίσημοι ιερείς στο βωμό των πιο σπουδαίων αποστολών, αφού η ανθρωπότητα κινείται γύρω από σπουδαία πεπρωμένα…

Αυτά τα φτωχά και συμπονετικά ζώα, βεβηλωμένα από ψεύτικα ιδανικά και μεταμορφωμένα από την τρέλα, δεν μπόρεσαν ποτέ να καταλάβουν το τραγικό και ευχάριστο θαύμα της ζωής, όπως δεν κατάφεραν να αντιληφθούν ότι η ανθρωπότητα σε καμία περίπτωση δεν κινείται γύρω από ένα σπουδαίο πεπρωμένο. Αν είχαν καταλάβει κάτι από όλα αυτά, θα ’χαν τουλάχιστον μάθει ότι οι όμοιοί τους δεν έχουν καμία όρεξη να τσακίσουν τη σπονδυλική τους στήλη για να περάσουν την άβυσσο που τους χωρίζει.

Μα εγώ είμαι αυτός που είμαι, δεν έχει σημασία.

Και ο κοασμός εκείνων των ποικιλόχρωμων κουρούνων δεν χρησιμεύει σε τίποτε άλλο απ’ το να διασκεδάσει την ευγενική και προσωπική μου σοφία. Δεν ακούτε, ω αποστολικοί πίθηκοι της ανθρωπότητας και του κοινωνικού μέλλοντος, κάτι που βουίζει πέρα απ’ τα φαντάσματά σας;

Ακούστε, ακούστε! Είναι ο κεραυνοβόλος κρότος των οργισμένων μου γέλιων, που πάνω στα ψηλά αντιλαλούν

Κάνουμε πρώτα απ’ όλα σαφές πως στόχος αυτής της ανάλυσης δεν είναι καθόλου να διατυπωθεί μια θεωρία. Αντίθετα, επιλέγεται ως μέσο για τη διάχυση της επαναστατικής αντίληψης κι έχει ως βασικό στόχο την πρακτική εδραίωση (-ενδυνάμωση) συλλογικών αντιστάσεων στην εξουσία, όπως αυτή αποδυναμώνει τις προσωπικές σχέσεις και απονοηματοδοτεί την καθημερινή ζωή.

Η χρονική συγκυρία βρίσκει τον καπιταλισμό να αναταράσσεται και τις εσωτερικές ισορροπίες της κοινωνίας να μεταβάλλονται. Οι μηχανισμοί που ενέχει το σύστημα για να αναπαράγεται και να αυτοεξισορροπείται λειτουργούν όλο και πιο εντατικά. Έτσι, τα κράτη, ως ο βασικός μηχανισμός που υπάρχει για να διασφαλίσει τον ολοκληρωτισμό, αναλαμβάνουν να ενισχύσουν όλα τα μέσα πρακτικής κι έμμεσης επιβολής που διαθέτουν.

Σ’ αυτήν τη συνθήκη, όπως είναι αναμενόμενο, όλο και ευρύτερα κοινωνικά σύνολα έρχονται σε επαφή με τη σιχαμερή όψη της εξουσίας. Αυτό δεν σημαίνει πως τα άτομα επεξεργάζονται τις εμπειρίες τους με τον ίδιο τρόπο. Λίγοι είναι εκείνοι που ως τώρα συνειδητοποιούν την πραγματικά απάνθρωπη φύση του καπιταλισμού. Τη μοχθηρή ψυχή του. Λιγότεροι εκείνοι που έχουν τα αρχίδια να απελευθερωθούν στην πράξη –έστω και για λίγο– απ’ τα ασφυκτικά πλαίσια της εξουσίας. Γι’ αυτόν το λόγο είναι παράλογο να πιστεύουμε πως είναι εφικτή, έτσι απλά, μια αλλαγή στον κόσμο, μια παγκόσμια επανάσταση. Παρ’ όλα αυτά, ο πόλεμος με την εξουσία υπάρχει και θα υπάρχει πάντα, όσο έστω κι ένας άνθρωπος αισθάνεται περιορισμένος και αποδρά απ’ τη φυλακή του.

Εμείς ακολουθούμε τη δική μας πορεία μέσα στο χαώδες εξουσιαστικό πλέγμα που απλώνεται στην κοινωνία. Στόχος είναι η ακύρωση στην πράξη της πιο βαθιάς έννοιας του περιορισμού που μπορούμε να εντοπίσουμε σε κάθε περίπτωση. Για να το πετύχουμε αυτό επιλέγουμε ακραίες για την κοινωνική ηθική ενέργειες. Ο νόμος της πόλης έχει παραμείνει ίδιος με το νόμο της ζούγκλας. Μετά από 4.000 περίπου χρόνια εξέλιξης του πολιτισμού, ο άνθρωπος δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει ακόμα με τη λογική του το εριστικό παιχνίδι επιβολής του ισχυρού. Λοιπόν επιτιθέμαστε με λύσσα στο υπάρχον, όχι για να νικήσουμε σε κάποιον αγώνα υπεροχής, αλλά για να το διαλύσουμε ολοσχερώς. Κηρύσσουμε, με κάθε μας πράξη, πόλεμο σε ό,τι ενισχύει ή εκπροσωπεί τη γαμημένη εξουσία για να καλύψουμε τις επιθυμίες μας. Επειδή καταλαβαίνουμε πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος για την ανάκτηση της ελευθερίας πέρα απ’ την ασταμάτητη πάλη μέσα κι έξω από τα όρια του εαυτού.

«Όπου κι αν βρίσκεσαι σκάβε βαθιά. Κάτω είναι η πηγή. Άσε τους σκοταδιστές να φωνάζουν πως κάτω είναι η κόλαση.» [Φ. Νίτσε]

Τη νύχτα του Σαββάτου, 12 Μαΐου, επιλέξαμε να χτυπήσουμε ένα όχημα των ΕΛΤΑ που βρισκόταν σταθμευμένο στην πλατεία Κύπρου στον Χολαργό με απλό εμπρηστικό μηχανισμό 1,5lt βενζίνης, και την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη στη διασταύρωση Ν. Δημητρακοπούλου και Πετμεζά στου Μακρυγιάννη (Φιλοπάππου) με 3,5lt. To βαν των ΕΛΤΑ αχρηστεύτηκε, ενώ στον οίκο του θεού προκλήθηκαν εκτεταμένες ζημιές. Οι συγκεκριμένες ενέργειες αποκρύφτηκαν απ’ τα ΜΜΕ. Όσο για το αν έγιναν, μαρτυρείται απ’ τις στάχτες που αφήσαμε στα συγκεκριμένα σημεία. Όταν πραγματοποιούμε τέτοιες ενέργειες ή παραβιάζουμε άλλους νόμους, όταν σπάμε τις κοινωνικές επιταγές διαλύοντας τα προκαθορισμένα όρια μεταξύ μας για να δημιουργήσουμε ειλικρινείς σχέσεις, είμαστε χαρούμενοι γιατί είμαστε ελεύθεροι. Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι η φυσική συνέπεια στις πράξεις μας. Παράλληλα θεωρούμε δεδομένο πως υπάρχει ανάγκη να δηλώνουμε δημόσια τις επαναστατικές μας δράσεις, όσο και τον τρόπο ζωής μας, τις πρακτικές μας και τον αξιακό κώδικα που έχουμε δημιουργήσει και μας «υπαγορεύει» ν’ ακολουθούμε αυτή την προσωπική πορεία προς την ολοκλήρωση του εαυτού. Προς το μέγιστο επίπεδο συνείδησης της Δύναμης του ανθρώπου.

Η αμφισβήτηση είναι πηγή γνώσης. Μέσω της αμφισβήτησης μπορεί ο άνθρωπος να συνειδητοποιήσει την αθλιότητα του υπάρχοντος. Όμως, για να ενσαρκωθεί και να γίνει χρήσιμο όπλο ενάντια στον εχθρό αυτή η αμφισβήτηση, χρειάζονται αξιοπρεπείς τολμηροί και μαχητικοί άνθρωποι μ’ εύστοχα σχέδια. Η επαναστατική βία που ασκείται απ’ αυτούς τους ανθρώπους μπορεί, υπό τις έχουσες συνθήκες, να θεωρηθεί το πιο άμεσο κι αποτελεσματικό εγχείρημα. Αυτό διότι οι «υγιείς» πολιτικές τοποθετήσεις για εμάς δεν είναι μια απλή συνδιαλλαγή με τον εχθρό, αλλά ένας πόλεμος στον οποίο, αντί να συνδιαλέγεσαι με τον εχθρό σου, τον μαχαιρώνεις.

Τέλος, θέλουμε την όξυνση των καταστάσεων. Θέλουμε να έχουμε εναντίον μας τους άρχοντες του κόσμου. Γνωρίζουμε τη δύναμη του εχθρού και δεν περιμένουμε απ’ αυτόν συμπόνια ή κατανόηση. Τον θέλουμε εχθρό, φανερό διώκτη. Έτσι, μέσα απ’ τη δημόσια τοποθέτησή μας σε ό,τι αφορά τη δράση μας, κάθε άνθρωπος που το επιθυμεί μπορεί να βρει σαφείς λόγους για τις πράξεις μας. Δεν επιθυμούμε συνασπισμούς κι ενώσεις με κανέναν αναξιοπρεπή που αρνείται την ίδια την προσωπική του δυναμική. Δε συμβιβαζόμαστε, δε ζούμε τη ζωή μας εξαθλιωμένοι. Επιθυμούμε οι έχοντες να μας φωνάζουν κλέφτες κατουρώντας τα βρακιά τους.

Μέσα κι έξω από τα τείχη, η αλληλεγγύη μεταξύ των αναρχικών της πράξης υπάρχει κι έγκειται στην κοινή πρόθεση των πράξεών μας: να κατευθυνθούμε με φλεγόμενο βήμα στη κορύφωση των ιδεών μας.

Συνεπώς, η προκήρυξη αυτή είναι αφιερωμένη ειδικά στον Ράμι Συριανό, που πραγματοποίησε νικηφόρα απεργία πείνας από τις 15 ως τις 21 Μάη, διεκδικώντας την άρση του ειδικού καθεστώτος κράτησης που του είχε επιβληθεί απ’ τους ανθρωποφύλακες του σωφρονιστικού καταστήματος Νιγρίτας Σερρών, καθώς και σε όλους τους αξιοπρεπείς κρατουμένους.

Συνεχίστε να κρατάτε γερά, σύντροφοι, πάντα συνεπείς. Έχουμε πολλές εκρήξεις ακόμα να σας χαρίσουμε.

ΣΥΝΩΜΟΤΙΚΟΤΗΤΑ – ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ – ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ

Ζήτω η Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς
Ζήτω η Μαύρη Διεθνής

ΥΓ.1: Οφείλουμε να ενημερώσουμε τον πυρήνα φυλακισμένων μελών της ΣΠΦ ότι η αφάνεια που επιλέξαμε το προηγούμενο διάστημα οφείλεται στην αναζήτηση τεχνικών και υποδομών. Μένουμε για πάντα σταθεροί στις επιλογές μας και στην αναζήτηση νέων συνεργών.

ΥΓ.2: Όσον αφορά τον Ρομπέρτο Αντινόλφι, διευθυντή της εταιρείας παραγωγής ενέργειας Ansaldo Nucleare, που είναι θυγατρική του κολοσσού αεροδιαστημικής και αμυντικής βιομηχανίας Finmeccanica, του ευχόμαστε καλές βόλτες με το αναπηρικό καροτσάκι και τις πατερίτσες. Θα έχει τώρα άπλετο χρόνο να σκεφτεί τα αποτελέσματα των επιλογών του.

Πυρήνα Όλγα, σ’ ευχαριστούμε!

FAI/IRF
ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΠΥΡΗΝΩΝ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ
ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ΤΡΟΜΟΥ

Ελλάδα: Δράσεις αλληλεγγύης στον αναρχικό αρνητή εργασίας Ράμι Συριανό

«Δεν είμαστε εμπόρευμα των πολιτικών και των τραπεζιτών»

Η αλληλεγγύη αγωνιστών εκτός των τειχών εκφράστηκε για μία ακόμη «υπόθεση», από τις δεκάδες πλέον, συγκεκριμένα για τον έγκλειστο αναρχικό Ράμι Συριανό και τον Κλεομένη Σαββανίδη, που διώκεται ποινικά για την ίδια υπόθεση.

Μια υπόθεση η οποία εκφράζει την ολική αμφισβήτηση και ρήξη με το καθεστώς της μισθωτής εργασίας ως αναπόσπαστου και κομβικού κομματιού της καπιταλιστικής μηχανής και των σχέσεων υποταγής και εκμετάλλευσης που αυτή αναπαράγει.

Οι καταναλωτικές (αυτ)απάτες και οι πλασματικές επιθυμίες, με τις οποίες η κυρίαρχη εξουσία χρόνια τώρα κοιμίζει τους υπηκόους της, διαλύονται και καταρρέουν. Η ανάγκη για επανοικειοποίηση του κοινωνικού πλούτου και απο-αλλοτρίωσης της ίδιας της ζωής μας μέσα από ριζοσπαστικές δράσεις και επαναστατικές ενέργειες αποτελεί πλέον επιτακτικό πρόταγμα.

Ενάντια στον ολοκληρωτικό χαρακτήρα της μισθωτής εργασίας, την καθολική επιβολή του παραγωγικού-καταναλωτικού μοντέλου και την εμπορευματοποίηση κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας

Ακολουθούν, επιγραμματικά, οι πολύμορφες δράσεις αλληλεγγύης στον Ράμι Συριανό, όπως αυτές εξαπλώθηκαν σε διάφορα μέρη του ελλαδικού χώρου. Continue reading Ελλάδα: Δράσεις αλληλεγγύης στον αναρχικό αρνητή εργασίας Ράμι Συριανό

Θεσσαλονίκη, 2/12: Συναυλία οικονομικής ενίσχυσης για τον αναρχικό κρατούμενο, αρνητή εργασίας Ράμι Συριανό

Το νου σας: λόγω των 5 συγκροτημάτων, το live θα ξεκινήσει σχετικά νωρίς…
ΣΤΕΚΙ ΣΤΟ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟ