Tag Archives: Χάρης Χατζημιχελάκης

[Φυλακές Κορυδαλλού] Μέλη της ΣΠΦ: Δημοκρατικοί εκβιασμοί σε καιρούς πολέμου

Στον ελλαδικό χώρο η ένοπλη σύγκρουση με το καθεστώς είναι μια υπαρκτή συνθήκη σε όλη τη μεταπολίτευση. Με περισσότερες ή λιγότερες εξάρσεις ένα πλήθος ένοπλων ομάδων αντάρτικου πόλης αναρχικών ή αριστερών ιδεολογικών αποχρώσεων έχουν παραταχθεί απέναντι στην εξουσία με ατσάλινη αποφασιστικότητα.

Ανά περιόδους η κρατική καταστολή εξαπέλυε συντονισμένα πογκρόμ εναντίον του αντάρτικου πόλης και των ανατρεπτικών κινημάτων συνολικά. Διευρυμένες εκστρατείες συλλήψεων συντρόφων, σχετικών ή μη με την εκάστοτε υπόθεση, που σκοπό είχαν να διαχέουν το φόβο σε όσο το δυνατόν περισσότερα κοινωνικοπολιτικά πεδία. Κορύφωση αυτής της μακιαβελικής λογικής ήταν η εκδικητική ομηρία συγγενών ανταρτών πόλης σε διάφορες ιστορικές περιόδους, με πιο πρόσφατο παράδειγμα το 2015 με την εκβιαστική αιχμαλωσία συγγενών μελών της ΣΠΦ. Όμως ποτέ μέχρι τώρα στη σύγχρονη ιστορία της ένοπλης πάλης δεν είχε τολμήσει η Δημοκρατική διαχείριση της εξουσίας να χρησιμοποιήσει παιδιά επαναστατών ως ομήρους εναντίον τους.

Αυτό που συμβαίνει από τις 5/1/2017, όταν και συνελήφθησαν τα δυο μέλη του Ε.Α. Πόλα Ρούπα και Κωνσταντίνα Αθανασοπούλου, με τη συνεχιζόμενη ομηρία του εξάχρονου γιου των Ρούπα και Μαζιώτη δεν έχει πρόσφατο προηγούμενο ίσως και για πάνω από 40 χρόνια. Είναι μια ξεκάθαρη δήλωση από πλευράς της εξουσίας ότι ο πόλεμος πλέον αλλάζει πρόσωπο, δεν κρατάει κανένα πρόσχημα και ότι θα είναι ανελέητος απέναντι στην επιλογή της ένοπλης πάλης.

Από την πρώτη στιγμή τα μέλη του Ε.Α. Πόλα Ρούπα και Νίκος Μαζιώτης έχουν ξεκινήσει απεργία πείνας και δίψας με σκοπό να τερματιστεί η εκδικητική ομηρία του εξάχρονου γιου τους και να δοθεί σε συγγενείς πρώτου βαθμού. Στην απεργία συμμετέχει και η Κωνσταντίνα Αθανασοπούλου.

Η πραγματικότητα με την οποία βρισκόμαστε αντιμέτωποι, αυτή η ξεκάθαρη διακήρυξη της εξουσίας ότι ο πόλεμος πλέον αλλάζει μορφή αναβαθμίζοντας τα χαρακτηριστικά του, είναι κάτι που πρέπει να αφορά καθολικά, όσους και όσες στέκονται από τη δική μας πλευρά του οδοφράγματος. Η όξυνση της κρατικής καταστολής με έναν τόσο απροκάλυπτο και ανήθικο τρόπο είναι εκτός όλων των άλλων και μια εικόνα από το μέλλον που θα επαναλαμβάνεται ολοένα και συχνότερα αν το αφήσουμε να περάσει έτσι. Ένα μέλλον που μας αφορά όλους.

Η ομηρία του εξάχρονου παιδιού δυο ανταρτών πόλης οφείλει να τερματιστεί άμεσα και με εκείνους μάλιστα τους όρους που θα καταστήσει σαφές στην εξουσία ότι η απαγωγή συγγενών επαναστατών και πολιτικών κρατουμένων δε θα γίνεται ανεκτή με κανέναν τρόπο. Ούτε τώρα ούτε ποτέ.

Άμεση και χωρίς όρους επιστροφή του Βίκτωρα-Λάμπρου στην οικογένειά του.

Κανένας όμηρος στα χέρια του κράτους.

Τα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς – FAI/IRF:
Θεόφιλος Μαυρόπουλος
Δαμιανός Μπολάνο
Χάρης Χατζημιχελάκης
Μιχάλης Νικολόπουλος
Γιώργος Νικολόπουλος
Παναγιώτης Αργυρού

[Φυλακές Κορυδαλλού] «Η Αναρχία έχει Μνήμη», κείμενο συντρόφων της ΣΠΦ για τον Σεμπαστιάν

Λάβαμε στις 22/12/2016:

Μια συμβολή σε εκδήλωση μνήμης για τον αναρχομηδενιστή Sebastian Oversluij στη Χιλή (16/12)

Η Αναρχία έχει Μνήμη

“Δε χάνεται ποτέ κανείς πραγματικά εκτός κι αν τον τυλίξει η λησμονιά στην αγκαλιά της”

Είναι τρία χρόνια τώρα που ο σύντροφος Sebastian Oversluij δεν περπατάει πια στα ίδια μονοπάτια της αναζήτησης της άγριας ομορφιάς της αναρχικής δράσης. Είναι τρία χρόνια τώρα που κάποιοι αδερφοί και αδερφές μας, εκεί στη Χιλή θα νοιώθουν την απουσία του να σφίγγει την καρδιά τους. Είναι τρία χρόνια από τότε που οι σφαίρες ενός ρουφιάνου φύλακα της Banco Estado του έκλεψαν τη ζωή σβήνοντας τη φλόγα του αναρχικού πνεύματος που έκαιγε μέσα του.

Όμως κι εμείς με τη σειρά μας, όπως και αρκετοί άλλοι, δεν είμαστε διατεθειμένοι να αφήσουμε τον σύντροφο μας να χαθεί στην ομίχλη της λήθης. Τιμούμε τον αδερφό μας, όπως τιμάμε και την επιλογή του να περάσει στη δράση, να επιτεθεί σε μια τράπεζα, σε έναν ναό του χρήματος, αδειάζοντας το πορτοφόλι του εχθρού, απαλλοτριώνοντας το ελάχιστο που αναλογεί από αυτό που απαλλοτριώνει η εξουσία καθημερινά από τις ίδιες μας τις ζωές. Η ληστεία μιας τράπεζας από έναν αναρχικό κουβαλάει μέσα της πάντα το σπόρο της άρνησης. Της άρνησης της υποταγής σε έναν κόσμο που σε προορίζουν να πουλήσεις την ψυχή σου στους σκληρούς νόμους της αγοράς, προκειμένου να μπορείς να ζεις για να δουλεύεις και να δουλεύεις για να καταναλώνεις και να καταναλώνεις για να γεμίζεις το κενό της ύπαρξης σου με ένα σωρό άχρηστα αντικείμενα.

Γνωρίζουμε πως είμαστε πολύ μακριά, και πως τα λόγια μας πρέπει να διασχίσουν έναν ολόκληρο ωκεανό για να σας φτάσουν, ελπίζουμε όμως να αισθανθείτε την συγγένεια που κι εμείς με τη σειρά μας νοιώθουμε με όσους και όσες βρίσκουν τρόπους να κρατάνε τα χαμένα αδέρφια μας κοντά μας, στις εκδηλώσεις, στις συζητήσεις, στη φαντασία μα πάνω από όλα στην ίδια τη συνέχιση της εξάπλωσης της διαρκούς αναρχικής εξέγερσης.

Τα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς-FAI/IRF

Μιχάλης Νικολόπουλος
Γιώργος Νικολόπουλος
Δαμιανός Μπολάνο
Θεόφιλος Μαυρόπουλος
Παναγιώτης Αργυρού
Χάρης Χατζημιχελάκης

[Ελληνικές φυλακές] Αλληλεγγύη: Ρωγμή στον Σκλαβωμένο Χρόνο.

Είναι πολλές οι φορές εκείνες που έρχεται, με το διθυραμβικό ύφος του νικητή, η σκληρή επίγνωση της αδυναμίας μας να εκφραστούμε όπως θα θέλαμε να μας σφίξει την καρδιά. Ανέκαθεν μας εκνεύριζε να περιορίζουμε την εκδήλωση των επιθυμιών μας, πόσο μάλλον να τις παγιδεύουμε απλά με μελάνι σε ένα κομμάτι χαρτί, μεταμορφώνοντας τις σε λέξεις που επαναλαμβάνονται τόσο συχνά, ώστε η δύναμη τους να ξεψυχά υπό το βάρος αυτής της σχεδόν τυπικής επαναληψιμότητας. Υπάρχουν όμως λέξεις, που όσο κι αν φθείρονται από τη συχνή τους χρήση, εξακολουθούν να ακτινοβολούν από τη λάμψη που τους προσδίδει η συντροφικότητα. Λέξεις που δίνουν δύναμη, που χαρίζουν χαμόγελα, που σπάνε τη φυλακισμένη μοναξιά.
Λέξεις όπως η αλληλεγγύη.

Θα προτιμούσαμε φυσικά χίλιες φορές τούτες τις λέξεις να τις συνόδευε το ζωτικό σθένος μια δράσης, μιας επίθεσης, η ένταση μιας φωτιάς στο σκοτάδι, ο ήχος μιας έκρηξης, το στριφογύρισμα μιας σφαίρας στη θαλάμη. Κι αν όμως η γκρίζα πραγματικότητα της αιχμαλωσίας μας στερεί παρόμοιες επιλογές και δυνατότητες, θέλουμε να ελπίζουμε τουλάχιστον πως η θέρμη των λόγων μας θα μεταδώσει λίγη από τη δύναμη των συναισθημάτων μας ώστε να νιώσουν τα επίσης φυλακισμένα αδέρφια μας στο εξωτερικό το σθένος της αλληλεγγύης που αισθανόμαστε απέναντι τους.

Γράφουμε λοιπόν για τους αναρχικούς αδερφούς και αδερφές μας στη Χιλή που κρατούνται όμηροι της δικαιοσύνης κατηγορούμενοι για την εμπρηστική επίθεση σε τμήμα ερευνών της αστυνομίας το Νοέμβρη του 2014 -γνωστής κι ως υπόθεση PDI- η εκδίκαση της οποίας αναμένεται να ξεκινήσει μετά από κι άλλη αναβολή στις 28/11. Maria, Natalia, Amaru, και Felipe η σκέψη μας είναι μαζί σας και σας ευχόμαστε μέσα από την καρδιά μας δύναμη κατά τη διάρκεια της δίκης σας. Ελπίζουμε οι άσχημες μέρες της αιχμαλωσίας σας να είναι σύντομα ένα δυσάρεστο παρελθόν που αφήνετε πίσω σας.

Γράφουμε επίσης και για τους Ιταλούς αναρχικούς αδερφούς και αδερφές μας που συνελήφθησαν και διώκονται στα πλαίσια της επιχείρησης Scripta Manent και ιδιαίτερα για το σύντροφο και μέλος της FAI-Πυρήνας Όλγα, Alfredo καθώς και για τη συντρόφισσα Anna που πρόσφατα βγήκαν νικητές στον αγώνα που έδωσαν για να σπάσουν τις ειδικές συνθήκες απομόνωσης που τους είχαν επιβληθεί. Έναν αγώνα με ενέχυρο και οδόφραγμα τα ίδια τους τα κορμιά, καθώς ρίσκαραν με απεργία πείνας τις ζωές τους. Θέλουμε να τους εκφράσουμε ολόψυχα την χαρά μας για αυτή τους τη νίκη που όσο κι αν φαίνεται μικρή σε κάποιους, σε μας που έχουμε δοκιμαστεί στο παρελθόν με παρόμοιες επιλογές η σημασία της είναι τεράστια. Τέτοιες νίκες εξάλλου όσο κι αν αποτελούν κουκκίδες στον χάρτη της συνολικής απελευθερωτικής οπτικής για έναν κρατούμενο δεν παύουν να αποτελούν ταυτόχρονα και “ανάσες ελευθερίας” σε ένα έτσι κι αλλιώς ασφυκτικό περιβάλλον.

Μέσα λοιπόν από τα δικά μας κελιά στέλνουμε αυτό το σινιάλο αλληλεγγύης, κλείνοντας ταυτόχρονα το μάτι σε όλους τους συντρόφους και συντρόφισσες που υπομένουν, λόγω της θέσης που πήραν στον πόλεμο απέναντι στην Κυριαρχία, το βασανιστήριο της αιχμαλωσίας. Γνωρίζουμε πλέον και βιωματικά πως όταν η αλληλεγγύη είναι αυθεντική και γνήσια, δραπετεύει απ’ το άψυχο χαρτί, για να ταξιδεύσει χιλιάδες χιλιόμετρα, να διαπεράσει περιφράξεις και τείχη και να ζεστάνει τις καρδιές των αιχμαλώτων στη σκέψη και μόνο ότι δεν είναι μόνοι τους. Ότι κάποιος άλλος, κοντά η μακριά, τους σκέφτεται, ανησυχεί για εκείνους, και νιώθει τις πράξεις που είτε τεχνηέντως τους αποδίδονται είτε περήφανα τις αναλαμβάνουν ως κομμάτι της συνολικότερης γεωγραφίας του αναρχικού αγώνα ενάντια σε κάθε εξουσία. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να γεμίσει δύναμη έναν πολιτικό αιχμάλωτο, να του χαρίσει ψυχική ανάταση και να ενισχύει την ανθεκτικότητα του. Έτσι μονάχα εκπληρώνει η αλληλεγγύη τον στόχο της που δεν είναι άλλος από το να αποτελεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ρωγμή στον σκλαβωμένο χρόνο.

Τα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς – FAI/IRF
Μιχάλης Νικολόπουλος
Χάρης Χατζημιχελάλης
Δαμιανός Μπολάνο
Γιώργος Νικολόπουλος
Παναγιώτης Αργυρού
Θεόφιλος Μαυρόπουλος

[Φυλακές Κορυδαλλού] Μέλη ΣΠΦ: «Non serviam»

λάβαμε στις 12 Σεπτέμβρη 2016

NON SERVIAM – ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΥΠΗΡΕΤΗΣΩ

“Χειρότερη κι απ’ την υποδούλωση είναι η συνήθειά της…”

Η ζωή στο σύγχρονο πολιτισμένο κόσμο είναι μια σύνθεση ψευδών αναπαραστάσεων, ψευδών σχημάτων, ψευδών τύπων. Τύπων που καθορίζουν την οικογενειακή μας διαπαιδαγώγηση, τη μόρφωση μας, την επαγγελματική μας σταδιοδρομία, τις σχέσεις μας, τα συναισθήματα μας, τα χαμόγελα ή τα δάκρυα μας. Σχημάτων που ευνουχίζουν το εύρος της αντίληψης μας ώστε η σκέψη μας να κατευθύνεται σε ένα κυλιόμενο διάδρομο μονής κατεύθυνσης. Αναπαραστάσεων που μεταμφιέζουν τις λειτουργίες και τις παθογένειες του συστήματος ώστε να βλέπουμε τη ζωή να εκτυλίσσεται μονάχα στο παλκοσένικο προκειμένου να μην αναρωτιόμαστε ποτέ τι κρύβεται στο παρασκήνιο. Έτσι λοιπόν οι χιλιάδες αυτοκτονίες απελπισμένων οφειλετών είναι μια ακόμα στατιστική των δυσάρεστων επιπτώσεων της οικονομικής κρίσης, η εξαθλίωση του λεγόμενου τρίτου κόσμου ένα ατυχές γεγονός τις πληγές του οποίου επουλώνουν φιλανθρωπικές οργανώσεις, οι αμέτρητοι νεκροί των σύγχρονων σταυροφοριών, τα άτυχα θύματα του παραλογισμού του πολέμου και οι σκλάβοι-κατάδικοι στις αμερικάνικες φυλακές είναι απλώς αντικοινωνικά στοιχεία που προσφέρουν κοινωνικές υπηρεσίες στη Δημοκρατία.

Η φυλακή από μόνη της είναι εξορία από τη ζωή. Είναι μη-τόπος και μη-χρόνος που βρίσκεται πίσω από το παραβάν της καθώς πρέπει κοινωνίας για να μη φαίνεται παρά έξω μια ασχήμια που ενοχλεί τα μάτια των ευυπόληπτων πολιτών. Οι φυλακές είναι η απόδειξη της διεστραμμένης ευφυΐας εξουσιαστικών μυαλών. Είναι χτισμένες πάνω σε τοίχους που αντηχούν κραυγές και αναφιλητά χιλιάδων ανθρώπων που έμαθαν να πλαγιάζουν με την οδύνη και την απελπισία. Οι φυλακές είναι η χώρα της αιχμαλωσίας, η χώρα που μαθαίνεις να προσκυνάς το “απαγορεύεται”, μια χώρα χωματερή για ανθρώπους απορρίμματα, μια βιομηχανική λάσπη στην οποία ξεβράζονται τα χημικά απόβλητα της κοινωνικής μηχανής. Για τους περισσότερους όμως ανθρώπους, για όλους εκείνους που ποτέ τους δεν έμαθαν να αμφιβάλλουν, να αμφισβητούν, να αναζητούν πέρα από τα προφανή, είναι ένα τείχος ασφάλειας απαραίτητο για την προστασία της ήσυχης και ήρεμης ζωής τους.

Αν είναι όμως μια φορά υποκριτικό για μια κοινωνία να πλασάρει με χυδαιότητα στις βιτρίνες της την υπεροχή του Δημοκρατικού της πολιτισμού, τις ανθρωπιστικές της αξίες και τις κοινωνικές της ευαισθησίες την ίδια στιγμή που στοιβάζει σε αποθήκες ψυχών όσους κρίνονται ακατάλληλοι να υπάρξουν εντός της, είναι απείρως πιο υποκριτικό και ταυτόχρονα εξοργιστικό να μετατρέπει τις φυλακισμένες υπάρξεις αυτών των ζωντανών νεκρών σε εμπορεύσιμη αξία μέσω ενός σύγχρονου και εκλεπτυσμένου δουλεμπορίου.

Κι όμως αυτή είναι η πραγματικότητα για σχεδόν 2.500.000 κρατούμενους στις φυλακές των ΗΠΑ, τους οποίους η σύγχρονη Αυτοκρατορία έχει μετατρέψει σε σκλάβους. Αυτοί οι κρατούμενοι-σκλάβοι αποτελούν την χαμηλότερη κάστα του κοινωνικού περιθωρίου. Δε βιώνουν μόνο τη σκληρότητα της αιχμαλωσίας αλλά έχουν καταδικαστεί να χάσουν την ανθρώπινη υπόστασή τους εντελώς. Να είναι σκλάβοι στις σύγχρονες γαλέρες των Αμερικάνικων κολαστηρίων ώστε να επωφελούνται οικονομικά ιδιωτικές φυλακές και πολυεθνικές που με μέρος αυτών των λερωμένων χρημάτων στηρίζουν προεκλογικές εκστρατείες διαφόρων πολιτικών οι οποίοι υπόσχονται τάξη και ασφάλεια στους ψηφοφόρους τους, ενώ και αυτοί με την σειρά τους ως καθορισμένοι συντελεστές μιας στημένης εξίσωσης επιτελούν το ρόλο τους ώστε η λύση να είναι πάντοτε η υπακοή. Για αυτό ακριβώς και οι πιο ευτυχισμένοι σκλάβοι είναι οι πιο μεγάλοι εχθροί της ελευθερίας.

Όμως υπάρχουν και σκλάβοι που δεν είναι και τόσο ευτυχισμένοι. Είναι οι “έκπτωτοι” αυτής της κοινωνίας η εξουσιαστική διαστροφή της οποίας τους μετατρέπει σε ανθρώπινα γρανάζια και που σιγά σιγά στρέφονται εναντίον της. Απ’ άκρη σε άκρη, σε όλες τις ΗΠΑ και τις φυλακές στην επικράτεια τους, αρχίζει να απλώνεται ένας ψίθυρος που ολοένα και μεγαλώνει. Στις 9/9 ο ψίθυρος αυτός μεταμορφώνεται σε μια οργισμένη κραυγή ελευθερίας που ουρλιάζει στο πρόσωπο του παντοδύναμου σωφρονιστικού συστήματος την πανάρχαια κραυγή ανταρσίας: “Non serviam – Δε θα σε υπηρετήσω”.

Η 9/9 είναι μια μέρα ορόσημο για τους κρατούμενους των αμερικάνικων φυλακών καθώς 45 χρόνια πριν, στις 9/9/1971 οι φυλακές Attica, της Νέας Υόρκης πήραν φωτιά. Περίπου 1.500 κρατούμενοι εξεγέρθηκαν, πήραν ανθρωποφύλακες ως ομήρους και διεκδίκησαν μια σειρά ριζοσπαστικών αιτημάτων. Η εξουσία απάντησε με μηδενική ανοχή και 4 μέρες μετά στις 13/9/1971 τα στρατεύματα της πολιτείας εισβάλλουν και ανακαταλαμβάνουν τη φυλακή αφήνοντας πίσω τους έναν βαρύ απολογισμό αίματος: σχεδόν 40 νεκροί (περίπου 30 κρατούμενοι και 10 φύλακες) καθώς και 89 τραυματίες. Η 9/9 αποτελεί ορόσημο για αυτό ακριβώς το συμβολικό της χαρακτήρα και σε αυτή τη νέα συντονισμένη αγωνιστική κινητοποίηση των κρατουμένων.

Αγώνες σαν κι αυτόν, παρά τον ενδιάμεσο χαρακτήρα τους, είναι ποιοτικά αναβαθμισμένοι συγκριτικά με τη διεκδίκηση για παράδειγμα, στενά προσωπικών ή συντεχνιακών αιτημάτων. Διότι εδώ, το επίδικο, αφορά την απαίτηση για την κατάργηση συνολικά ενός θεσμού που αποτελεί ταυτόχρονα πυλώνα τόσο της καταστολής, όσο και της οικονομίας, του κοινωνικού ελέγχου και της πολιτικής του δόγματος ασφάλειας. Επιπλέον, οι κρατούμενοι διεξάγουν έναν αγώνα κάτω από συνθήκες ακραίας και πολύπλευρης καταπίεσης, σε βαθμό τέτοιο, που χαρακτηρισμοί όπως αυτός του ενδιάμεσου αγώνα ξεθωριάζουν αισθητά. Διότι η καταναγκαστική εργασία στις φυλακές αποτελεί έναν θεσμό που υπηρετεί το σύστημα με πολλούς παράλληλους τρόπους. Πιο κρίσιμο όμως ακόμη, είναι ότι αυτός ακριβώς ο θεσμός οριοθετεί για κάποια εκατομμύρια ανθρώπων ένα καθεστώς γκρίζας ζώνης μέσα στην οποία ορίζονται ως σκλάβοι περιορισμένης ή και ισόβιας θητείας. Το γεγονός ότι πρόκειται για ανθρώπους που με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο έχουν χαρακτηριστεί εγκληματίες, νομιμοποιεί αυτή τη γκρίζα ζώνη στα μάτια της υπόλοιπης κοινωνίας που όχι μόνο δεν εκδηλώνει κάποια ηθική ή αξιακή ένσταση αλλά επωφελείται μάλιστα από την ύπαρξη της. Ο αγώνας για την κατάργηση, και η αμφισβήτηση ενός τέτοιου θεσμού, που εμπεριέχει μάλιστα και μια μορφή σαμποτάζ στα συμφέροντα που εξυπηρετούνται από αυτόν, δεν είναι παρά ένα οδόφραγμα της πιο στοιχειώδους αξιοπρέπειας απέναντι στο πιο σκληρό πρόσωπο της εξουσίας. Είναι σίγουρο πως από αυτό τον αγώνα και μόνο, δεν θα κριθεί η πολιτική της καταστολής που θα ακολουθήσει η κυριαρχία συνολικά. Ανεξάρτητα όμως από την έκβαση του, ο αγώνας αυτός θα έχει αποτελέσει ένα φάρο πολιτικής ανυπακοής απέναντι στο σύστημα και το γεγονός ότι αυτός ο φάρος θα χρωστάει τη δύναμη του σε όλους εκείνους τους καταραμένους, τους απόβλητους, τους κοινωνικά απόκληρους που στις μέρες μας δέχονται ακόμα και επαναστατικά αναθέματα, έχει τη δική του ξεχωριστή σημασία.

Φυσικά δεν επιδιώκουμε να προβούμε σε καμία εξιδανίκευση ή εξωραϊσμό του συνόλου των κρατουμένων. Όντας και οι ίδιοι εξόριστοι στη χώρα της αιχμαλωσίας εδώ και αρκετά χρόνια έχουμε πλέον γνωρίσει και από κοντά την σύνθεση του πληθυσμού των φυλακών και δεν τρέφουμε καμία απολύτως ψευδαίσθηση πως αποτελούν νομοτελειακά κάποιου είδους επαναστατικά υποκείμενα. Στις περισσότερες των περιπτώσεων, μάλιστα, οι επιλογές τους, οι ζωές τους, οι αντιφάσεις τους είναι τέτοιες που αξιακά μας χωρίζει άβυσσος. Παρόλα αυτά όντας αιχμάλωτοι και εμείς δε γίνεται να μη νοιώθουμε έστω και λίγο την αγωνία όλων αυτών των κρατουμένων των αμερικάνικων φυλακών.

Πέρα όμως κι από αυτό είναι και μια διαυγής πολιτική ψυχραιμία που μας επιτρέπει να παραμερίσουμε τις όποιες διαφορές νοιώθουμε ότι έχουμε με το υποκείμενο των κρατουμένων καθώς οι διαφορές αυτές δεν αρκούν για να μας κάνουν να σταθούμε αδιάφοροι και ασυγκίνητοι μπροστά στο μέγεθος, την ηθική υπόσταση, το διακύβευμα, την ιστορική και πολιτική παρακαταθήκη ενός τέτοιου αγώνα. Για αυτό δεν είναι μόνο συναισθηματικά και βιωματικά τα κριτήρια που ενεργοποιούν τα αλληλέγγυα αντανακλαστικά μας άλλα έχουν και πολιτική υφή. Για όλους αυτούς τους λόγους λοιπόν νοιώθουμε την ανάγκη να εκφράσουμε τη στήριξη μας σε αυτήν την συντονισμένη εκστρατεία αγώνα που ξεκινάει μέσα από τις ίδιες τις φυλακές των ΗΠΑ από τις 9/9 και μετά, στη διάρκεια της οποίας οι κρατούμενοι θα αρνούνται το ρόλο του σκλάβου που τους έχει επιφυλάξει η δημοκρατική κοινωνία δείχνοντας έμπρακτα απείθεια και ανυπακοή. Κι όπως έχει ειπωθεί “η ανυπακοή είναι το πραγματικό θεμέλιο της ελευθερίας”.

Η διεθνοποίηση του συγκεκριμένου αγώνα μέσα από τα καλέσματα των ίδιων των κρατουμένων για την στήριξη τους από κάθε αλληλέγγυα πρωτοβουλία έρχεται να ενισχύσει τη δυναμική της διεθνούς αλληλεγγύης συνολικά, αποτελώντας, έστω και συμπτωματικά, ένα ακόμα κομμάτι στο ψηφιδωτό των Διεθνών καλεσμάτων αλληλεγγύης όπως η 11η Ιούνη και η Διεθνής Εβδομάδα Αλληλεγγύης. Το ζητούμενο φυσικά για εμάς δεν είναι να αποκτήσει η αλληλεγγύη ημερολογιακό χαρακτήρα αλλά να αναδειχθεί η ομορφιά και η αυθεντικότητα του άτυπου αναρχικού συντονισμού. Για αυτό και χαιρετίζουμε την πρόταση του Αναρχικού Μαύρου Σταυρού – Πυρήνας έμπρακτης αναρχικής αλληλεγγύης για συντονισμό των αλληλέγγυων δυνάμεων σε μια Διεθνή Ημέρα Αλληλεγγύης την 1η του Οκτώβρη, θεωρώντας ότι συμβάλλει στη κατεύθυνση αυτή.

Τέλος, θέλουμε να στείλουμε τους θερμούς μας χαιρετισμούς σε όλους τους αναρχικούς/ές καθώς και σε όλους τους πολιτικοποιημένους κρατούμενους που θα θελήσουν να είναι κομμάτι αυτού του αγώνα, για οποιονδήποτε λόγο κι αν το επιθυμεί ο καθένας τους.

Υ.Γ: Τα λόγια μερικές φορές δεν αρκούν για να αποτυπώσουν σε όλη τους την ένταση τα συναισθήματα που νοιώθει κανείς σε κάποιες περιστάσεις. Το σίγουρο είναι ότι δεν υποδεχτήκαμε καθόλου καλά την είδηση πως τα σκουπίδια της ιταλικής αντιτρομοκρατικής (DIGOS) εξαπέλυσαν μια νέα αντιαναρχική επίθεση εναντίον συντρόφων μας στη γειτονική χώρα με την ευφάνταστη ονομασία “Scripta Manent” (τα γραπτά μένουν). Εισβολές σε σπίτια, κατ’ οίκον έρευνες, διώξεις, φωτογραφήσεις υπόπτων, συλλήψεις, προφυλακίσεις…

Για ακόμα μια φορά στο στόχαστρο της καταστολής βρίσκεται η FAI, μόνο που τώρα θυμήθηκαν να ξεψαχνίσουν υποθέσεις του 2006 και του 2007 που αφορούσαν τοποθετήσεις εκρηκτικών μηχανισμών τότε. Έτσι οι Anna Beniamino, Marco Bisesti, Emiliano Danilo Cremonese, Valentina Speziale και Alessandro Mercogliano περνούν το κατώφλι των φυλακών ενώ παράλληλα εκδίδεται νέο ένταλμα κράτησης των αδελφών μας Alfredo Cospito και Nicola Gai, μέλη της FAI – Πυρήνας Όλγα ( ο πυρήνας που ανέλαβε την ευθύνη για τον πυροβολισμό του διευθυντικού στελέχους της Ansalso Nucleare Roberto Adinolfi). Σε ξεχωριστές έρευνες στο σπίτι ενός ακόμα συντρόφου, που δραστηριοποιείται στη Croce Nera Anarchica (Ιταλικός Αναρχικός Μαύρος Σταυρός), του Daniele Corteli βρίσκονται ένα εγχειρίδιο ηλεκτρολογίας και μερικές μπαταρίες με αποτέλεσμα να κατηγορηθεί για κατοχή υλικών με τα οποία θα μπορούσαν ενδεχομένως να κατασκευαστούν εκρηκτικοί μηχανισμοί και να προφυλακιστεί και ο ίδιος. Όσο κι αν είναι κανείς εξοικειωμένος με την ιδέα της αιχμαλωσίας, ποτέ δεν θα μπορέσει να αποδεχθεί, δίχως ένα σφίξιμο στη καρδιά, τα δυσάρεστα νέα της σύλληψης συντρόφων, όσο μακριά κι αν βρίσκονται εκείνοι. Η σκέψη μας είναι μαζί τους, μαζί με τον καθένα και την καθεμία στη ζωή των οποίων άνοιξε απότομα ένα νέο κεφάλαιο, ένα κεφάλαιο φυλακής.

Τέλος, απευθύνουμε έναν ιδιαίτερα θερμό χαιρετισμό στον αδερφό μας Alfredo Cospito που παραβλέποντας κάθε πιθανό κόστος και συνέπεια έσπασε στις 30 Αυγούστου το διαχωριστικό τζάμι των επισκεπτηρίων της πτέρυγας ασφαλείας στις φυλακές της Φεράρα, ως ένδειξη αλληλεγγύης στη Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς, με αφορμή την καταδίκη σε 115 χρόνια φυλακής που πρόσφατα επιβλήθηκε σε όλα τα μέλη της.

Σύντροφε, η πράξη σου φώτισε την καρδιά μας και μας γέμισε συγκίνηση. Τέτοιες αδερφικές χειρονομίες αποδεικνύουν την πραγματική ομορφιά της αυθεντικής αναρχικής αλληλεγγύης. Σου ευχόμαστε δύναμη σε ό,τι κι αν έρθει στη συνέχεια.

Τα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς
Χάρης Χατζημιχελάκης
Θεόφιλος Μαυρόπουλος
Δαμιανός Μπολάνο
Παναγιώτης Αργυρού
Γιώργος Νικολόπουλος
Μιχάλης Νικολόπουλος

[Φυλακές Κορυδαλλού] Τοποθέτηση μελών της ΣΠΦ σε εκδήλωση στη Βραζιλία για τη Διεθνή Εβδομάδα Αλληλεγγύης σε αναρχικούς αιχμαλώτους

λάβαμε στις 2 Σεπτέμβρη

Ο Μπαρτολομέο Βαντσέττι (αριστερά) και ο Νικόλα Σάκκο (δεξιά).

Sacco και Vanzetti: Ένα ταξίδι στο χρόνο

Προς όλα τα συντρόφια, τους αναρχικούς αδερφούς και αδερφές μας που βρίσκονται στην εκδήλωση που διοργανώνει η Αναρχική Βιβλιοθήκη Kaos.

Αφήνουμε τη σκέψη μας να δραπετεύσει και να ταξιδέψει μέχρι την κεντρική Βραζιλία, και στέλνουμε αυτές τις λίγες λέξεις με την ελπίδα πως, έστω και για λίγο, θα μπορέσετε να αισθανθείτε την παρουσία μας δίπλα σας.

Με αφορμή το θέμα της εκδήλωσης που γίνεται στα πλαίσια της Διεθνούς Εβδομάδας Αλληλεγγύης στους αναρχικούς αιχμαλώτους και που αφορά την υπόθεση των Nicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti, θα θέλαμε και εμείς να καταθέσουμε τη δική μας προσωπική και ιστορική συνεισφορά.

Η Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς ήταν από την πρώτη στιγμή μια ομάδα άμεσης δράσης που φιλοδοξούσε σε μια γενικότερη όξυνση της αναρχικής επιθετικής παρουσίας στην Ελλάδα. Για αυτό τον λόγο, πέρα από το όποιο επίπεδο της δικής της δράσης, δε δίσταζε να ασκήσει συχνά κριτική στις θέσεις εκείνες που πίστευε πως αποτελούσαν τροχοπέδη στη γενίκευση αυτής της όξυνσης. Όταν τελικά έφτασε το πλήρωμα του χρόνου και η καταστολή χτύπησε τη δική μας πόρτα, είχαμε πλήρη αντίληψη ότι η στάση μας θα ήταν κατώτερη των περιστάσεων, δικαιώνοντας ίσως και κάποιες κακές γλώσσες, εάν δεν υπερασπιζόμασταν την ταυτότητα, τη δράση και την υπόστασή μας, κι ότι μάλιστα μια τέτοια στάση θα ήταν εντελώς αναντίστοιχη απέναντι στις δικές μας προγενέστερες κριτικές. Έτσι λοιπόν, επτά χρόνια μετά τη μέρα που μας χτύπησε η καταστολή, παραμένουμε στις επάλξεις της αναρχικής αξιοπρέπειας, έτσι όπως εμείς την αντιλαμβανόμαστε. Ακριβώς το γεγονός ότι αρνηθήκαμε με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο τον αυτοεξευτελισμό μας και υπερασπιστήκαμε δίχως να υποχωρήσουμε τις πολιτικές μας θέσεις, το πληρώνουμε μέχρι και σήμερα.

Πηγαίνοντας πίσω στο χρόνο λοιπόν, σε εκείνη την εποχή όπου άλλοι δύο αναρχικοί της πράξης, δύο σύντροφοι σφυρηλατημένοι στη φλόγα της αναρχικής εξέγερσης, οι Nicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti, συνελήφθησαν με την κατηγορία της ένοπλης απαλλοτρίωσης μετά φόνου, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με προκλήσεις που δεν είναι καθόλου άγνωστες σε ολόκληρη την ιστορία του αναρχικού κινήματος. Continue reading [Φυλακές Κορυδαλλού] Τοποθέτηση μελών της ΣΠΦ σε εκδήλωση στη Βραζιλία για τη Διεθνή Εβδομάδα Αλληλεγγύης σε αναρχικούς αιχμαλώτους

Φυλακές Κορυδαλλού: Κείμενο μελών της ΣΠΦ-FAI/IRF ενόψει εφετείου 20ής Απρίλη

Κείμενο από ΣΠΦ για το εφετείο

Στις 20 Απριλίου ξεκινάει η δίκη σε δεύτερο βαθμό τόσο της υπόθεσης της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς και κάποιων ενεργειών της όσο και άλλων ξεχωριστών υποθέσεων αναρχικών που κατηγορούνται για πράξεις επαναστατικής βίας. Όλες αυτές οι υποθέσεις συγκολλήθηκαν μεταξύ τους σε μια ενιαία δίκη προκειμένου να εξυπηρετηθούν πολλές διαφορετικές και παράλληλες μεθοδεύσεις των δικαστικών αρχών εναντίον του συνόλου των κατηγορουμένων. Σε ό,τι αφορά εμάς ξεκαθαρίζουμε πως μας είναι τελείως αδιάφορη η νομική εκδίκαση αυτού του δικαστηρίου και τα όποια επίδικά του. Όσο αδιαφορούμε όμως για την νομική του διάσταση, άλλο τόσο μας ενδιαφέρει να εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία να υπερασπιστούμε ξανά την δράση της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς, να μετατρέψουμε ένα ακόμα δικαστήριο σε μια αρένα όπου η αναρχία αναμετράται με τους εχθρούς της ελευθερίας. Μια ευκαιρία να αντιμετωπίσουμε ξανά τους τεχνοκράτες υπηρέτες της Δικαιοσύνης και να τους θέσουμε υπόλογους για την αθλιότητα που κουβαλούν οι υπάρξεις τους.

Η αφετηρία της κατασταλτικής επιχείρησης του κράτους με την εισβολή στο σπίτι στο Χαλάνδρι στις 23/9/2009 και την σύλληψη του μέλους της Συνωμοσίας Χάρη Χατζημιχελάκη καθώς και άλλων ατόμων που, είτε είχαν σχέση με τον αναρχικό χώρο είτε όχι, δεν είχαν καμία απολύτως σχέση με την υπόθεση, καθώς και το μπαράζ διώξεων που ακολούθησε, ήταν ένα ισχυρό ταρακούνημα για ένα σημαντικό κομμάτι της αναρχίας. Είναι γεγονός ότι μια μεγάλη σκιά φόβου απλώθηκε προκαλώντας ένα γενικευμένο μούδιασμα που συνέβαλε στην ανάσχεση της επιθετικής πολυμορφίας που εκδηλώθηκε το διάστημα 2008-2009 καθώς οι ενέργειες άμεσης δράσης μειώθηκαν κατακόρυφα.

Στο επερχόμενο δικαστήριο θα ξαναζωντανέψει μέσα στην δικαστική αίθουσα ένα κομμάτι της ιστορίας της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς, το οποίο το κράτος επιχειρεί να τιμωρήσει μέσα από τα νεκρά γράμματα των σελίδων του ποινικού κώδικα που αποτελούν την αιχμή της καταστολής εναντίον των αναρχικών αιχμαλώτων.

Οι δεκάδες εμπρηστικές επιθέσεις σε κρατικούς και καπιταλιστικούς στόχους, οι βομβιστικές επιθέσεις σε σπίτια πολιτικών, τα εντάλματα σύλληψης, η αιχμαλωσία, η παρανομία, οι αναβαθμισμένοι εκρηκτικοί μηχανισμοί σε δικαστήρια, φυλακές, τράπεζες, φασίστες και άλλους εχθρούς της επαναστατικής υπόθεσης, αποτελούν την δική μας ανατρεπτική εμπειρία όπως αυτή εξελίχθηκε μέσα από την Συνωμοσία και θα την υπερασπιστούμε ως τέτοια.

Μέσω της πολιτικής υπεράσπισης των δράσεών μας θέλουμε να καταστήσουμε σαφές πως παραμένουμε αμετανόητοι για τις επιλογές μας και την δράση μας μέσα από την Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς, καθώς και να καταργήσουμε την αποτύπωση της ιστορίας μας μέσα από τους νόμους και την ξύλινη γλώσσα των δικαστών και να της προσδώσουμε τα πραγματικά της χαρακτηριστικά, αυτά της απόφασης μιας αναρχικής ομάδας να οπλιστεί και να περάσει στην επίθεση ενάντια στο σύστημα και τους υπηρέτες του.

Το γεγονός ότι μετά από τόσα χρόνια ως αιχμάλωτοι συνεχίζουμε να στηρίζουμε με συνέπεια την αναρχία, το αντάρτικο πόλης και την επιλογή της ολομέτωπης επίθεσης στο υπάρχον είναι ο δικός μας τρόπος να παραμείνουμε αρνητές αυτής της κοινωνίας και του πολιτισμού της.

Εφτά χρόνια μετά λοιπόν δεν μετανιώνουμε για τίποτα. Η Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό εργαλείο. Είναι κομμάτι της ίδιας μας της ζωής και δεν πρόκειται να την απαρνηθούμε ποτέ. Γιατί αν γύριζε ο χρόνος πίσω θα ακολουθούσαμε την ίδια διαδρομή, γιατί η φλόγα της αναρχικής εξέγερσης εξακολουθεί να καίει στις καρδιές μας.

Σήμερα περισσότερο από ποτέ υπάρχει η αναγκαιότητα να συντονίσουμε το πάθος μας για την καταστροφή του εξουσιαστικού οικοδομήματος που μας περιβάλλει και να ριχτούμε στην μάχη για την αναζήτηση της ελευθερίας μέσα από χιλιάδες πράξεις που θα επιχειρήσουν να απορρυθμίσουν την ομαλότητα της κοινωνικής μηχανής. Οι πυρήνες της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας, οι ανώνυμοι σύντροφοι που με τις επιθέσεις τους διασαλεύουν την ειρήνη των καπιταλιστικών μητροπόλεων, οι πολύμορφες αναρχικές δράσεις που απονευρώνουν την λειτουργία της κυριαρχίας, το εγχείρημα του Μαύρου Δεκέμβρη, ο Εξεγερτικός Σύνδεσμος Θεωρίας και Πράξης δεν είναι παρά κομμάτια ενός ψηφιδωτού δράσεων ώστε να ξαναγίνει η αναρχία ένας πραγματικός κίνδυνος για την εξουσία και τον πολιτισμό της.

Ας μετατρέψουμε αυτά τα σχέδια σε μια εμπόλεμη καθημερινότητα για το κράτος και ας ριχτούμε στην αδιάκοπη μάχη για την αναζωπύρωση της διαρκούς αναρχικής εξέγερσης.

Το στοίχημα παραμένει ανοιχτό…

Όλα συνεχίζονται…

Τα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς – FAI/IRF
Δαμιανός Μπολάνο
Γιώργος Νικολόπουλος
Μιχάλης Νικολόπουλος
Θεόφιλος Μαυρόπουλος
Παναγιώτης Αργυρού
Χάρης Χατζημιχελάκης

το κείμενο σε pdf

Αθήνα: Κείμενο του αναρχικού απεργού πείνας Χάρη Χατζημιχελάκη από το νοσοκομείο Γεννηματάς

Την Τρίτη 24/3 μεταφέρθηκα στο γενικό νοσοκομείο Αθηνών Γ. Γεννηματάς λόγω της επιβαρυμένης υγείας μου μετά από 22 μέρες απεργία πείνας.

Σήμερα Παρασκευή που γράφω αυτό το κείμενο είμαι πλέον στην 25η μέρα απεργίας κι έχω χάσει 15,5 κιλά από αρχικό σωματικό βάρος 84,5 κιλά. Σε παρόμοια κατάσταση βρίσκονται και οι υπόλοιποι απεργοί πείνας, μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς, οι περισσότεροι από τους οποίους νοσηλεύονται σε διάφορα νοσοκομεία αυτή τη στιγμή. Το αίτημά μας για απελευθέρωση της ξεκάθαρα εκδικητικής προφυλάκισης της μητέρας των συντρόφων Χρήστου και Γεράσιμου Τσάκαλου και της συζύγου του τελευταίου έχει γίνει “μπαλάκι” στα χέρια δικαστικών κύκλων που μεταφέρουν την ημερομηνία εξέτασης του αιτήματος από εβδομάδα σε εβδομάδα, με κίνητρο είτε την πρωτοφανή αδιαφορία για τη ζωή μας είτε και την ενεργή προσπάθεια να προκαλέσουν μη αναστρέψιμες βλάβες στην υγεία μας που χειροτερεύει με γοργούς ρυθμούς. Πιο συγκεκριμένα παρόλο που ο εισαγγελέας που χειρίζεται την υπόθεση έχει κάνει θετική πρόταση από την Τρίτη 17/3 κανένα από τα δύο συμβούλια που χειρίζονται τα βουλεύματα των συγγενών των συντρόφων δεν έχει εξετάσει το αίτημα για αντικατάσταση της προφυλάκισης με περιοριστικούς όρους.

Ταυτόχρονα η πολιτική ηγεσία στέκει προκλητικά αδιάφορη απέναντι στις δικαστικές πρακτικές που όμοιές της δεν έχουμε δει σε όλη την μεταπολιτευτική ιστορία της Ελλάδας. Προφανώς η “αριστερή” κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν ενδιαφέρεται για το γεγονός ότι για πρώτη φορά ποινικοποιείται επίσημα η συγγένεια και προφυλακίζονται ξεκάθαρα εκδικητικά συγγενείς πολιτικών κρατουμένων με γελοίες και σαθρές κατηγορίες.

Εγώ από τη μεριά μου δηλώνω ότι για κάθε επίπτωση της απεργίας πείνας στην υγεία μου (που από αυτό το σημείο και έπειτα είναι τραγικά πιθανή) υπεύθυνοι είναι αποκλειστικά η Πολιτική και Δικαστική εξουσία που μεθοδεύουν την φυσική και ηθική εξόντωση των απεργών πείνας.

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΣΥΓΓΕΝΩΝ ΤΗΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ ΠΥΡΗΝΩΝ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

ΝΙΚΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ

Χάρης Χατζημιχελάκης
Μέλος της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς FAI/IRF
Παρασκευή 27/3/2015

Υ.Γ. Χαιρετίζω όλες τις κινήσεις αλληλεγγύης τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Σύντροφοι οι πράξεις σας μας δίνουν δύναμη!

Αλληλεγγύη και συνενοχή με τους Alfredo Cospito και Nicola Gai. Αδέρφια τα λόγια σας καίνε σαν φωτιά στην καρδιά μου.

Απεργίες πείνας από 2/3 – Ιατρική γνωμάτευση από φυλακές Κορυδαλλού

λάβαμε από «Συγγενείς-φίλους κρατουμένων και διωκόμενων αγωνιστών» (sygeneis-filoi@espiv.net)

ΙΑΤΡΙΚΗ ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΗ
Κορυδαλλός 24/3/2015

Οι παρακάτω υπογράφοντες ιατροί, βεβαιώνουμε ότι σήμερα στις 24/3/2015, μετά από τις προβλεπόμενες υπηρεσιακές διαδικασίες, εξετάσαμε τους κρατούμενους απεργούς πείνας από 2/3/2015, Πολύδωρο Γεώργιο, Τσάκαλο Γεράσιμο, Χατζημιχελάκη Χαρίλαο και την Οικονομίδου Όλγα, ομοίως κρατούμενη απεργό πεινάς από 2/3/15.

Άπαντες οι εξετασθέντες εμφανίζουν μεγάλη απώλεια βάρους από 13,3 % έως και 15,3% του αρχικού των σωματικού βάρους, έντονη αδυναμία, καταβολή, ζάλη και εύκολη κόπωση στην ελάχιστη προσπάθεια.

Αντικειμενικά εμφανίζουν έντονη ωχρότητα, ορθοστατική υπόταση, βραδυκαρδία και χαμηλές τιμές σακχάρου αίματος.

Με δεδομένη τη συνέχιση της απεργίας πείνας, εκτιμούμε ότι σύντομα, θα γίνει έκδηλη η απορρύθμιση του οργανισμού τους, ως αποτέλεσμα ηλεκτρολυτικών και μεταβολικών διαταραχών, απορρύθμιση που ενδέχεται να οδηγήσει σε καταστάσεις απειλητικές για την οργανική, διανοητική και ψυχικής τους υγεία, ακόμα και για την ίδια τους τη ζωή.

Για τους παραπάνω λόγους συνιστούμε την άμεση και ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ διακομιδή τους σε τριτοβάθμιο Νοσοκομείο του ΕΣΥ για περαιτέρω έλεγχο, παρακολούθηση και υποστήριξη των βασικών τους λειτουργιών και αντιμετώπιση τυχόν σοβαρών και απειλητικών για τη ζωή τους επιπλοκών.

Οι γνωματεύοντες Ιατροί
Σ.ΣΑΚΚΑΣ – Π.ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ
_

βλ. ενημερώσεις 1 & 2 (24 & 25/3/2015) για διακομιδή των τεσσάρων απεργών πείνας, μελών της ΣΠΦ, σε νοσοκομεία εκτός φυλακών

Αθήνα: Εκπομπή με παρέμβαση των Γεράσιμου και Χρήστου Τσάκαλου για τις τελευταίες συλλήψεις/προφυλακίσεις

Την Τετάρτη, 4 Μαρτίου, στις 17:30 θα πραγματοποιηθεί εκπομπή με τηλεφωνική παρέμβαση των απεργών πείνας-μελών της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς, Γεράσιμου και Χρήστου Τσάκαλου, σχετικά με τις πρόσφατες συλλήψεις και προφυλακίσεις ατόμων του φιλικού και οικογενειακού περιβάλλοντος μελών της οργάνωσής τους.

Δύναμη στους απεργούς πείνας

Δύναμη στους συσχετιζόμενους συλληφθέντες/προφυλακισθέντες

Ραδιοζώνες Ανατρεπτικής Έκφρασης – 93,8fm

Κείμενο των 10 μελών της ΣΠΦ για τη δημιουργία συνέλευσης αλληλεγγύης και δράσης για τους πολιτικούς κρατούμενους

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΠΙΘΕΣΗ

i) Φυλακές τύπου Γ’ – μια πράξη πολέμου

Οι φυλακές τύπου Γ’ θέλουν να γίνουν το μνημείο της νίκης του κράτους ενάντια στο αντάρτικο πόλης. Το αν θα αφήσουμε τους χιλιάδες τόνους τσιμέντο, τα κάγκελα και τις κλειδαριές να νικήσουν την ανθρώπινη θέληση για ελευθερία είναι ένα στοίχημα, που μένει να απαντηθεί στην πράξη από τους εχθρούς του καθεστώτος και τους φίλους της ελευθερίας.

Πολιτικά εδώ και χρόνια τηλεοπτικές περσόνες του συστήματος και έμμισθοι κονδυλοφόροι της αστυνομίας έχουν επιδοθεί σε έναν αγώνα λάσπης εναντίον του αντάρτικου πόλης στα πλαίσια της απολιτικοποίησής του. “Όσμωση ποινικών – τρομοκρατών”, “συνεργασία τρομοκρατών – οργανωμένου εγκλήματος”, “επαναστατικό ταμείο” είναι η εμπροσθοφυλακή του ψέματος. Η προπαγάνδα θέλει να κρύψει, σκεπάζοντας με τη λάσπη της, το αυτονόητο της διαρκούς εξέγερσης. Μιας διαρκούς εξέγερσης όσων αρνούνται να ζήσουν σαν σκλάβοι και επιτίθενται ένοπλα ενάντια στους δήμιούς τους, στην σιωπή, στον συντηρητισμό και στην παραίτηση της πλειοψηφίας της κοινωνίας.

Η εξουσία θέλοντας να αποσυνδέσει την πιθανή προοπτική της βίαιης εξεγερτικής δράσης και να ακρωτηριάσει τη διάχυσή της, χρησιμοποιεί το ψέμα και τη συκοφαντία για να παρουσιάσει τους ένοπλους αντάρτες πόλης ως παράφρονες εγκληματίες. Κι όλα αυτά την ίδια στιγμή που η αιμοδιψής δημοκρατία τους αυτοκτονεί χιλιάδες ανθρώπους και δηλητηριάζει κάθε στιγμή της ζωής μας με την τρομοκρατία της φτώχειας, της καταπίεσης, της αστυνομοκρατίας, της μοναξιάς, της εκμετάλλευσης ενώ ξεγελάει τους αφελείς με τις ψευτοελευθερίες της κατανάλωσης, του θεάματος, της μαζικής διασκέδασης, της ψηφιακής πραγματικότητας, του πολιτισμού των μετρίων.

Το αποκορύφωμα της πολιτικής προπαγάνδας ενάντια στο αντάρτικο πόλης στήθηκε αρχές του 2014 μετά την παραβίαση της άδειας του Χριστόδουλου Ξηρού, που αντί να γυρίσει εθελοντικά πίσω στη φυλακή, επέλεξε το δρόμο της παρανομίας και της συνενοχής στο νέο αντάρτικο πόλης. Πρωτοσέλιδα και ρεπορτάζ με πιασάρικους τίτλους όπως “Τρομορεβεγιόν με τους Πυρήνες”, “γιάφκα τρομοκρατών οι φυλακές” έγιναν η ναυαρχίδα του ψεύδους. Αυτό που ενόχλησε πιο πολύ την εξουσία με τη φυγή του συντρόφου Χριστόδουλου ήταν πως παρά τις συλλήψεις μας, ποτέ δεν γίναμε τρόπαια εν υπνώσει στα χέρια των δεσμοφυλάκων μας. Η φυλακή για τους αμετανόητους αντάρτες πόλης δεν αποτελεί ανάκτορο του φόβου, αλλά έναν τόπο αιχμαλωσίας που πεισμώνει και ατσαλώνει πιο πολύ τη θέληση για εξέγερση και ελευθερία.

ii) Η προπαγάνδα προλογίζει τον πόλεμο.

Το ψέμα της εξουσίας καλλιεργεί το φόβο για να γίνει το πέρασμα απ’ το καθεστώς της ψευτοελευθερίας στο καθεστώς της έκτακτης ανάγκης. Το καθεστώς έκτακτης ανάγκης είναι το μεταμφιεσμένο “αποφασίζουμε και διατάζουμε”. Αρχές του 2014, ο υπουργός-πρώην δικαστής Χαράλαμπος Αθανασίου εξέδωσε τελεσίγραφο 100 ημερών για την έναρξη λειτουργίας φυλακών υψίστης ασφαλείας. Επειδή η γνωστή φράση “η πολιτική είναι η συνέχιση του πολέμου με άλλα μέσα” ισχύει και αντίστροφα, την σειρά της πολιτικής προπαγάνδας ενάντια στο αντάρτικο πόλης παίρνουν τώρα τα στρατιωτικά μέτρα. Ανακοινώνεται λοιπόν η μετατροπή των φυλακών Δομοκού σε φυλακές τύπου Γ’, που την εξωτερική τους φύλαξη θα την αναλάβουν 300 αστυνομικοί, οι οποίοι θα στρατοπεδεύσουν έξω σε ειδικά κτίρια-στρατώνες. Επίσης ήδη έχουν απομακρυνθεί περισσότεροι από τους μισούς “κοινούς” κρατούμενους ώστε τη θέση τους να πάρουν οι “επικίνδυνοι τρομοκράτες” και τα “μέλη του οργανωμένου εγκλήματος”. Δε θα πούμε πολλά για τις φυλακές τύπου Γ’ καθώς τα περισσότερα έχουν ήδη γραφτεί. Πολιτική και σωματική απομόνωση, λογοκρισία αλληλογραφίας, περιορισμός επισκεπτηρίων, απαγόρευση αδειών . . . Μια νέα φυλακή μέσα στην φυλακή, ένας σιδερόφρακτος τόπος λησμονιάς για να ξεχάσουμε τον αγώνα και να ξεχαστούμε ως αιχμάλωτοι. Ένας τσιμεντένιος τάφος που η λήθη θέλει να σβήσει τη θέληση για ελευθερία. Παράλληλα ένα δημόσιο φόβητρο σε κοινή θέα, ένα ελληνικό Γκουαντανάμο για όποιον αμφισβητήσει έμπρακτα και ένοπλα τους ντόπιους έπαρχους της παγκόσμιας δυτικής αυτοκρατορίας.

iii) Αύριο θα έρθουν για σένα . . .

Ο φόβος είναι διατρητικός και φτάνει ως το κόκκαλο. Η απάντηση στο φόβο δεν είναι να κλείσουμε τα μάτια, αλλά να του επιτεθούμε με όλες μας τις δυνάμεις.

Είναι αδιαμφισβήτητο ότι οι φυλακές τύπου Γ’ φτιάχτηκαν για να καταστείλουν το αντάρτικο πόλης, τις επαναστατικές οργανώσεις (είτε είναι αναρχικές είτε κομμουνιστικές, είτε είναι μηδενιστικές είτε κοινωνικές) και τα μέλη τους. Θα ήταν άστοχο όμως να θεωρήσουμε ότι η στρατηγική της εξουσίας περιορίζεται μόνο στη βασική της επιδίωξη. Η εξουσία απ’ τη φύση της είναι επεκτατική. Για αυτό διευρύνει το σιδερένιο πλέγμα της καθολικής αιχμαλωσίας υψίστης ασφαλείας σε συντρόφους ή άτομα τα οποία κατηγορούνται για συμμετοχή σε ένοπλες οργανώσεις χωρίς να έχουν αναλάβει την ευθύνη, καθώς και σε “μεγαλο-ποινικούς” που ενοχλούν την αστυνομία. Continue reading Κείμενο των 10 μελών της ΣΠΦ για τη δημιουργία συνέλευσης αλληλεγγύης και δράσης για τους πολιτικούς κρατούμενους