Tag Archives: ένοπλος αγώνας

[Φυλακές Κορυδαλλού] Τοποθέτηση Νίκου Μαζιώτη σε εκδήλωση 4ης Ιούνη 2016 – τρία χρόνια κατάληψη Α.Σ.Καρδίτσας

Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη, μέλους του Επαναστατικού Αγώνα, στο 3ήμερο εκδηλώσεων για τα 3 χρόνια κατάληψης του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού Καρδίτσας, τον Ιούνη του 2016.

(Η τοποθέτηση έγινε την 2η μέρα του 3ημέρου στην εκδήλωση-συζήτηση «Ένοπλος αγώνας και επαναστατική προοπτική» – Οι ερωτήσεις καθώς και οι απαντήσεις του συντρόφου είναι μέρος από το σύνολο αυτών που τέθηκαν.)

Η ιστορική εμπειρία έχει αποδείξει ότι η σχέση ένοπλου αγώνα και επανάστασης είναι νομοτελειακή.

Αντικειμενικά δε γίνεται επανάσταση χωρίς την προσφυγή ενός κομματιού της κοινωνίας στα όπλα για την ανατροπή του καθεστώτος. Ουσιαστικά η επανάσταση είναι ένας εμφύλιος πόλεμος όπου ένα κομμάτι της κοινωνίας επιβάλλει τη θέλησή του σε ένα άλλο με τη βία και τα όπλα.

Η ιστορία χαρακτηρίζεται και καθορίζεται από τις κοινωνικές και ταξικές συγκρούσεις και τα αντικρουόμενα συμφέροντα που υπάρχουν και η επανάσταση είναι η κορύφωση των κοινωνικών και ταξικών συγκρούσεων.

Είναι σωστό αυτό που έχει λεχθεί, ότι «η βία είναι η μαμή της ιστορίας».

Μιλώντας για επανάσταση εννοούμε την ανατροπή του κεφαλαίου και του κράτους από το λαό που θα προσφύγει απαραίτητα στον ένοπλο αγώνα, μιλάμε για έναν ένοπλο λαό.

Μιλώντας για επανάσταση εννοούμε την αφαίρεση και την κατάληψη των οχυρών του εχθρού, εκεί όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, εκεί που βρίσκονται οι κεντρικές λειτουργίες του κράτους, το κοινοβούλιο, τα υπουργεία, η κεντρική τράπεζα, τα γραφεία των μεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων και των τραπεζών και φυσικά απαραίτητη προϋπόθεση είναι ο αφοπλισμός της αστυνομίας και των σωμάτων ασφαλείας του καθεστώτος και του στρατού.

Φυσικά, μιλώντας ως αναρχικός, στόχος μιας επανάστασης δεν είναι η αντικατάσταση της υπάρχουσας εξουσίας από μια άλλη που αναπαράγει τις ταξικές διαιρέσεις αλλά στόχος είναι η ακρατική αταξική κοινωνία και η άμεση συντριβή του κράτους.

Πέρα βέβαια από την απαραίτητη προσφυγή στα όπλα, για να γίνει μια επαναστατική απόπειρα, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η ύπαρξη επαναστατικού κινήματος που θα έχει το ρόλο της πολιτικής πρωτοπορίας και τον ένοπλο αγώνα στις στοχεύσεις του ώστε να πραγματοποιηθεί η επαναστατική απόπειρα.

Η ιστορική εμπειρία έχει δείξει ότι όλες οι επαναστάσεις ήταν ένοπλες και πάντα υπήρχαν τα κινήματα που καθορίζουν τον πολιτικό χαρακτήρα τους και είχαν το ρόλο της πρωτοπορίας. Από την Παρισινή Κομμούνα, τη Ρωσική Επανάσταση, τη Μεξικάνικη, τη Γερμανική, την Ισπανική, την Κινεζική Επανάσταση και την Κουβανική ως τα κινήματα Εθνικής Αντίστασης στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, την απόπειρα του ΚΚΕ για ανατροπή το 1947-49 και τους αντιαποικιακούς και αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες σε χώρες του Τρίτου Κόσμου, όλες οι επαναστάσεις ήταν ένοπλες και υπήρχαν κινήματα που καθόρισαν το χαρακτήρα τους.

Και οι αναρχικοί ιστορικά έχουν παίξει το ρόλο της πρωτοπορίας σε γεγονότα όπως στην Παρισινή Κομμούνα μαζί με τους μπλανκιστές, στη Ρωσική Επανάσταση, ιδιαίτερα στη ΝΑ Ουκρανία με το αντάρτικο του Μάχνο, την Μαχνοβτσίνα, στην Ισπανική Επανάσταση με τις οργανώσεις CNT-FAI. Η Ισπανική Επανάσταση δεν θα γινόταν αν δεν υπήρχε ένα οργανωμένο αναρχικό κίνημα, οι οργανώσεις CNT-FAI, όπως δεν θα γινόταν η Οκτωβριανή χωρίς τους μπολσεβίκους, η Γερμανική χωρίς τους Σπαρτακιστές, η Κινεζική χωρίς το κομμουνιστικό κόμμα, η Αλγερινή χωρίς το FLN (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο), η Κουβανική χωρίς την ανταρτοομάδα του Φιντέλ Κάστρο. Όπως δεν θα υπήρχε το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και ο Δημοκρατικός Στρατός στη δεκαετία του 1940 χωρίς το ΚΚΕ.

Για να γίνει μια επανάσταση χρειάζονται δύο παράγοντες, οι αντικειμενικές και οι υποκειμενικές συνθήκες. Continue reading [Φυλακές Κορυδαλλού] Τοποθέτηση Νίκου Μαζιώτη σε εκδήλωση 4ης Ιούνη 2016 – τρία χρόνια κατάληψη Α.Σ.Καρδίτσας

[Φυλακές Κορυδαλλού] Πολιτική δήλωση της Όλγας Οικονομίδου στο δικαστήριο για την απόπειρα απόδρασης

λάβαμε στις 20 Ιούνη 2016

Όλγα Οικονομίδου – Πολιτική δήλωση στο δικαστήριο για την απόπειρα απόδρασης

Σήμερα σε αυτή την αίθουσα δεν ήρθα για να απολογηθώ. Δεν στέκομαι υπόλογη απέναντί σας, γιατί δεν έχω μετανιώσει για τίποτα. Χίλιες φορές να γύριζα το χρόνο πίσω, η απόφαση θα ήταν η ίδια. Η επιθυμία για ελευθερία ούτε δικάζεται ούτε φυλακίζεται.

Είμαι αναρχική επαναστάτρια, μέλος της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς και μαζί με τους συντρόφους μου, έχουμε αναλάβει την ευθύνη από την πρώτη στιγμή της σύλληψής μας. Όπως τότε, έτσι και τώρα, η οργάνωση ανέλαβε την ευθύνη για το σχέδιο απόδρασής μας από τα κελιά της δημοκρατίας και για οτιδήποτε χρειαζόταν για να υλοποιηθεί το σχέδιό μας.

Η Συνωμοσία δεν δικάζεται για πρώτη φορά μέσα σε αυτές τις ειδικά διαμορφωμένες αίθουσες, γιατί η δράση της αποτελεί ζωντανό κομμάτι της ιστορίας των ένοπλων επαναστατικών οργανώσεων που συνεχίζεται.

Η πολιτική αυτή δίκη είναι η απάντηση της κυριαρχίας, ώστε να θάψει την έμπρακτη αμφισβήτησή της, την ένοπλη αντιπαράθεση που έχουμε επιλέξει. Στο μονοπώλιο της σαδιστικής βίας της εξουσίας το αναρχικό αντάρτικο πόλης είναι η αναγκαία δική μας απάντηση.

Στην εποχή του ολοκληρωτισμού, όπου η εξουσία έχει διεισδύσει σε κάθε πτυχή της ατομικής ύπαρξης, αυτό που κυριαρχεί σήμερα είναι μία εθιμική ανελευθερία, μια βελούδινη σκλαβιά που βαπτίστηκε δημοκρατία, που περνάει από γενιά σε γενιά ως παράδοση.

Αν στη χούντα υπήρχε απαγόρευση κυκλοφορίας, σήμερα η δημοκρατία παραχωρεί 1 χιλιόμετρο ελευθερίας, όπως στην περίπτωση της Εύης Στατήρη και εξορία στη Σαλαμίνα για την Αθηνά Τσάκαλου. Οι διώξεις συγγενών πολιτικών κρατουμένων όπως στην περίπτωση του Χρήστου Πολύδωρου, Αθηνάς Τσάκαλου και Εύης Στατήρη είναι μία επανάληψη φασιστικών πρακτικών που εφάρμοζε η στρατιωτική χούντα στους συγγενείς πολιτικών κρατουμένων.

Αν κάποτε φοβόσουν τις σιδερένιες αλυσίδες, σήμερα τα χρυσά κλουβιά της κατανάλωσης, οι επίπλαστες επιθυμίες και ανάγκες, επιλέγονται εθελοντικά.

Αν κάποτε υπήρχε λογοκρισία, σήμερα οι οθόνες είναι γεμάτες με παραπληροφόρηση, ψέματα, διαστρέβλωση και επιλεκτική αποσιώπηση γεγονότων, στο όνομα της ελευθερίας του λόγου. Οι στρατοχωροφύλακες της δικτατορίας, αντικαταστάθηκαν από τα δημοκρατικά ΜΑΤ, προς υπεράσπιση των συμβόλων και κατόχων εξουσίας. Οι ερπύστριες των τανκς αντικαταστάθηκαν από τις ερπύστριες των τραπεζών, για την διαφύλαξη των συμφερόντων του κεφαλαίου ώστε να εγκαθιδρυθεί η οικονομική τυραννία.

Αυτές οι πολιτικές ολοκληρωτισμού και τα παιχνίδια τρόμου της καταστολής διαμόρφωσαν τη ζωή σε μία κοινωνία η οποία κυριαρχείται από ατελείωτη τρομοκρατία του κρατικού μηχανισμού. Κάθε μετριοπαθής αντίσταση είναι αναποτελεσματική. Η ανάκτηση της ελευθερίας θα γίνει μόνο μέσα από την επαναστατική βία. Για αυτό και η επιλογή του αναρχικού αγώνα, της ένοπλης βίας είναι επίκαιρη όσο ποτέ.

Η απόφασή μου να αποδράσω ήταν και παραμένει συνειδητή πολιτική επιλογή. Είναι μία πράξη πολέμου για να συνεχίσω ό,τι ξεκίνησα. Για την συνέχιση της επαναστατικής δράσης της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς.

Άλλωστε από την υποκριτική σας ηθική, τους περιορισμούς και τους κανόνες, από τον πολιτισμό σας που μυρίζει ηττοπάθεια και θάνατο έχω δραπετεύσει ήδη. Το μονοπάτι της διαρκούς επίθεσης είναι η διαδρομή που διάλεξα και αυτή δεν έχει εισιτήριο επιστροφής.

Καμία ανακωχή. Καμία μεταμέλεια.

Οικονομίδου Όλγα,
Μέλος της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς / FAI-IRF

το κείμενο σε pdf

Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη, μέλους του Επαναστατικού Αγώνα, στο 3ήμερο συζητήσεων στον Βόλο

Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη, μέλους του Επαναστατικού Αγώνα, στο 3ήμερο συζητήσεων (7-8-9 Απρίλη 2016) «Για το καθεστώς εξαίρεσης, την ιστορική μνήμη και την προώθηση του πολύμορφου αγώνα» που έγινε στον Βόλο από τη συνέλευση αναρχικών για την αλληλεγγύη εντός και εκτός των τειχών

Ποια ήταν η ανάγνωση των κοινωνικών συνθηκών και ποια αναγκαιότητα αναγνώρισες στη δημιουργία του Επαναστατικού Αγώνα και στην εξέλιξή του;

Η εποχή που ιδρύθηκε ο Επαναστατικός Αγώνας, το 2003, ήταν μία περίοδος όπου η παγκοσμιοποίηση του καπιταλισμού ήταν σε έξαρση, οι νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις επιβάλλονταν έχοντας ως ένα βαθμό την κοινωνική συναίνεση παντού, όχι μόνο στην Ελλάδα, υπήρχε μια αίσθηση ευημερίας και συστημικού θριάμβου, ο πόλεμος κατά της «τρομοκρατίας» βρισκόταν σε εξέλιξη από το 2001 και μετά, ο καπιταλισμός προπαγανδιζόταν από τους απολογητές του συστήματος ότι ήταν το τέλος της ιστορίας.

Στην Ελλάδα, υπήρχε μία ανάλογη αίσθηση ευημερίας και συστημικού θριάμβου, η οικονομία είχε ενσωματωθεί στο άρμα των διεθνών αγορών και της υπερεθνικής οικονομικής ελίτ, η χώρα είχε ενταχθεί στη ζώνη του ευρώ και στη διεθνή αντιτρομοκρατική συμμαχία, ενώ σε κατασταλτικό επίπεδο είχαμε τις συλλήψεις για την 17Ν και τον ΕΛΑ το 2002-2003, γεγονότα που φαινόταν να επισφραγίζουν τον συστημικό θρίαμβο απέναντι στο επαναστατικό πρόταγμα, στο πρόταγμα της ανατροπής του κεφαλαίου και του κράτους. Σε μια εποχή λοιπόν που το σύστημα, ο καπιταλισμός φαινόταν ότι νικούσε σε όλα τα επίπεδα, σε οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικοστρατιωτικό, ιδεολογικό επίπεδο –ας μην ξεχνάμε ότι απείχαμε κάτι παραπάνω από μια δεκαετία από την πτώση του αντίπαλου δέους, της Σοβιετικής Ένωσης και του ανατολικού μπλοκ–, ενώ είχε ξεθωριάσει το επαναστατικό πρόταγμα στην Ευρώπη, ήδη εδώ και χρόνια, με την ήττα των επαναστατικών κινημάτων και του δυτικοευρωπαϊκού αντάρτικου πόλης και με τις συλλήψεις στην Ελλάδα της τελευταίας αριστερής οργάνωσης αντάρτικου, της 17Ν, ο Επαναστατικός Αγώνας με την εμφάνιση του πήγαινε κόντρα στο ηττοπαθές κλίμα της εποχής και ξαναβάζει στην ιστορία το επαναστατικό πρόταγμα, το πρόταγμα της ανατροπής του κεφαλαίου και του κράτους.

Ακριβώς αυτό καθόρισε και την ταυτότητα και το όνομα της συλλογικότητας μας.

Πιστεύουμε ότι καθήκον των επαναστατών είναι να δρουν προς την κατεύθυνση της αλλαγής των δυσμενών συνθήκων και αυτό κάναμε το 2003 όταν ξεκινήσαμε.

Η σημασία αυτού του πράγματος αντικατοπτριζόταν π.χ. στην δήλωση που είχε κάνει ένας από τους βασικούς ιδεολογικούς απολογητές του συστήματος, ο δημοσιογράφος Ι. Πρετεντέρης, ο οποίος είχε δηλώσει όταν ο Επαναστατικός Αγώνας είχε γαζώσει με αυτόματο στις 30 Απριλίου 2007 το β’ αστυνομικό τμήμα Ν. Ιωνίας, στον Περισσό, ότι ο Επαναστατικός Αγώνας είναι η μοναδική οργάνωση αντάρτικου εκείνη την περίοδο στην Ευρώπη κοινωνικοεπαναστατικού χαρακτήρα σε αντιδιαστολή με την ΕΤΑ στην Ισπανία που είχε εθνικοαπελευθερωτικά χαρακτηριστικά και σε μια εποχή όπου δεν υπήρχαν άλλες οργανώσεις αντάρτικου στην Ευρώπη και με το σύστημα να φαίνεται να είναι αήττητο και να ευημερεί, αυτό φαινόταν «παράξενο».

Η σημασία της ύπαρξης του Επαναστατικού Αγώνα δεν αφορούσε μόνο την Ελλάδα αλλά είχε και διεθνή αντίκτυπο, πράγμα που αρκετοί σύντροφοι και αναρχικοί και κομμουνιστές στην Ευρώπη το αναγνωρίζουν. Προς την κατεύθυνση όπως είπα, της αλλαγής των δυσμενών συνθηκών που ίσχυαν στις αρχές της δεκαετίας του 2000, οι ενέργειες και ο λόγος της οργάνωσης το διάστημα 2003-2007, αναδείκνυε τη σαθρότητα στην οποία βασιζόταν η συστημική προπαγάνδα και ο μύθος της «ισχυρής οικονομίας» και της ευημερίας του συστήματος γενικότερα και αυτό επιβεβαιώθηκε μετά το 2008 με την εμφάνιση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.

Ακριβώς η ανάδειξη και η επιβεβαίωση του μύθου της «ισχυρής ελληνικής οικονομίας» και της ευημερίας που στηριζόταν στον υπέρογκο δανεισμό προετοίμασε και την εξέλιξη της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα στην αρχή της κρίσης, το 2009, όταν διατυπώσαμε για πρώτη φορά την άποψη ότι λόγω της κρίσης και των πολιτικών που θα αναγκάζονταν να πάρουν οι ελληνικές κυβερνήσεις, το σύστημα θα έχανε την κοινωνική συναίνεση που απολάμβανε ως ένα βαθμό τα προηγούμενα χρόνια, θα έχανε την κοινωνική νομιμοποίηση και θα ανοιγόταν η ιστορική ευκαιρία για μια επανάσταση στην Ελλάδα.

Ήδη στον απόηχο της εξέγερσης του Δεκεμβρίου του 2008 με τις ένοπλες επιθέσεις κατά των αστυνομικών των ΜΑΤ αλλά και με την καμπάνια των επιθέσεων του 2009, σε Citibank, Eurobank και Χρηματιστήριο Αθηνών, εμείς μιλήσαμε για κοινωνική επανάσταση, για τον καταλυτικό ρόλο του ένοπλου αγώνα σε μια τέτοια απόπειρα και για την δημιουργία επαναστατικού κινήματος που θα πραγματοποιήσει την απόπειρα αυτή.

Τότε αυτά τα πράγματα ακούγονταν για πρώτη φορά, ηχούσαν παράξενα στον αναρχικό αντιεξουσιαστικό χώρο, όμως τώρα εδώ και καιρό προβληματίζουν ολοένα και περισσότερους συντρόφους και συντρόφισσες. Continue reading Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη, μέλους του Επαναστατικού Αγώνα, στο 3ήμερο συζητήσεων στον Βόλο

Φυλακές Κορυδαλλού: Κείμενο του μέλους του Επαναστατικού Αγώνα Νίκου Μαζιώτη σχετικά με την επιχείρηση απόδρασης και τα ισόβια

Κείμενο του Νίκου Μαζιώτη για την επιχείρηση απόδρασης από τις φυλακές Κορυδαλλού και την καταδικαστική απόφαση της 2ης δίκης του Επαναστατικού Αγώνα σε ισόβια κάθειρξη

Η απόπειρα απόδρασης με ελικόπτερο στις 21 Φεβρουαρίου 2016 από τις φυλακές Κορυδαλλού, επιχείρηση που πραγματοποίησε η συντρόφισσα Πόλα Ρούπα, μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, ήταν μια επαναστατική πράξη, μια ενέργεια αντάρτικου για την απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων. Ήταν μια ενέργεια συνέχισης της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα, απάντηση στις κατασταλτικές επιχειρήσεις του κράτους εναντίον της οργάνωσης αλλά και εναντίον άλλων συντρόφων πολιτικών κρατουμένων που βρίσκονται στις φυλακές για ένοπλη δράση, και γι’ αυτό ήταν μια παραδειγματική πράξη αλληλεγγύης μεγάλης και μοναδικής σημασίας. Η επιχείρηση απόδρασης ήταν μια ενέργεια προς την κατεύθυνση συνέχισης της ένοπλης επαναστατικής δράσης, για την προώθηση του αγώνα για την ανατροπή του κεφαλαίου και του κράτους, για την ανατροπή της πολιτικής των προγραμμάτων διάσωσης του καθεστώτος που έχει επιβάλει η τρόικα των υπερεθνικών αφεντικών της χώρας, ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ, στους οποίους έχει προστεθεί και ο ESM, με την ψήφιση και εφαρμογή του γ’ μνημονιακού προγράμματος από την κυβέρνηση Σύριζα. Ο ένοπλος αγώνας στις σημερινές συνθήκες είναι πιο επίκαιρος και αναγκαίος από ποτέ. Η αποτυχία της επιχείρησης αυτής δεν θα μας λυγίσει. Θα αγωνιζόμαστε όσο ζούμε και όσο αναπνέουμε.

Ο Επαναστατικός Αγώνας έχει αποδείξει ότι έχει μείνει όρθιος όλα αυτά τα χρόνια παρά τα αλλεπάλληλα κατασταλτικά χτυπήματα και τις θυσίες, με το αίμα του συντρόφου Λάμπρου Φούντα, που σκοτώθηκε σε συμπλοκή με αστυνομικούς στη Δάφνη σε προπαρασκευαστική ενέργεια της οργάνωσης στις 10 Μαρτίου 2010, με τις συλλήψεις μας ένα μήνα αργότερα, στις 10 Απριλίου, παραμονές της υπογραφής του Α’ Μνημονίου, καθώς και τη σύλληψή μου στο Μοναστηράκι όπου τραυματίστηκα μετά από καταδίωξη και συμπλοκή με αστυνομικούς στις 16 Ιουλίου 2014. Ο Επαναστατικός Αγώνα έμεινε όρθιος γιατί αναλάβαμε την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής μας στην οργάνωση –είμαστε οι πρώτοι που το κάναμε ως ένοπλη επαναστατική και αναρχική οργάνωση στην Ελλάδα– και γιατί υπερασπίσαμε την ίδια μας την ιστορία, τις ενέργειες της οργάνωσης καθώς και το σύντροφο Λάμπρο Φούντα, που σκοτώθηκε για να μην περάσει το μνημόνιο και για να γίνει η κρίση ευκαιρία για την κοινωνική επανάσταση. Μείναμε όρθιοι ως οργάνωση γιατί αδιαφορήσαμε για το κόστος και το τίμημα, γιατί δεν προδώσαμε, δεν λιποτακτήσαμε, δεν κοιτάξαμε ο καθένας να σώσει τον εαυτό του τη στιγμή της καταστολής. Ακριβώς γιατί αναλάβαμε την πολιτική ευθύνη μείναμε ζωντανοί ως οργάνωση στη φυλακή το 2010-11, δώσαμε μια πολιτική μάχη εναντίον του εχθρού στο 1ο ειδικό δικαστήριο, όταν είχαμε αποφυλακιστεί λόγω παρέλευσης του δεκαοκτάμηνου, επιλέξαμε να μην παραδοθούμε στην φυλακή και περάσαμε στην παρανομία συνεχίζοντας τον ένοπλο αγώνα και την δράση της οργάνωσης.

Η επίθεση του Επαναστατικού Αγώνα – Κομάντο Λάμπρος Φούντας στις 10 Απριλίου του 2014 εναντίον της Τράπεζας της Ελλάδας που είναι παράρτημα της ΕΚΤ, ενός από τους πιο λαομίσητους οργανισμούς του κουαρτέτου πλέον των υπερεθνικών αφεντικών, και σε κτήριο που στεγαζόταν το γραφείο του μόνιμου αντιπροσώπου του ΔΝΤ στην Ελλάδα, αφενός ακύρωνε την κατασταλτική επιχείρηση του 2010 και αφετέρου συνέχιζε τη στρατηγική της οργάνωσης που είχε εγκαινιαστεί το 2009 με τις επιθέσεις στα κεντρικά γραφεία και σε υποκατάστημα της Citibank, σε υποκατάστημα της Eurobank και στο Χρηματιστήριο Αθηνών. Εδώ και χρόνια ο Επαναστατικός Αγώνας βρίσκεται απέναντι στην αιχμή του δόρατος της κρατικής καταστολής αφού η αντιμετώπισή του όπως και γενικότερα της ένοπλης επαναστατικής δράσης αποτελεί μείζονα προτεραιότητα για την επιβίωση του καθεστώτος που επιδιώκει την εξάλειψη του εσωτερικού εχθρού για την απρόσκοπτη επιβολή και εφαρμογή των προγραμμάτων διάσωσης που αποτελούν πολιτικές κοινωνικής γενοκτονίας και εκκαθάρισης τμημάτων του πληθυσμού.

Οι επικηρύξεις από το State Department και το ελληνικό κράτος το 2007 με ένα εκατομμύριο δολάρια και οχτακόσιες χιλιάδες ευρώ αντιστοίχως μετά την επίθεση της οργάνωσης με αντιαρματική ρουκέτα στην πρεσβεία των ΗΠΑ, οι πανηγυρισμοί της κυβέρνησης Παπανδρέου για τις συλλήψεις μας το 2010 και οι δηλώσεις κυβερνητικού αξιωματούχου ότι απέτρεψαν χτύπημα που θα τελείωνε την οικονομία παραμονές της υπογραφής του Α’ Μνημονίου και με το φόβο κατάρρευσης της ελληνικής οικονομίας, οι επικηρύξεις της κυβέρνησης Σαμαρά το 2014 όταν είχαμε βγει στην παρανομία και είχαμε καταδικαστεί σε 50 χρόνια κάθειρξη από το 1ο ειδικό δικαστήριο έναντι του ποσού των δύο εκατομμυρίων ευρώ –ένα για τη συντρόφισσα Ρούπα και ένα για μένα–, οι πανηγυρισμοί για τη σύλληψή μου 3 μήνες μετά την επίθεση του Επαναστατικού Αγώνα στην Τράπεζα της Ελλάδας, τα συγχαρητήρια των ΗΠΑ για τη σύλληψή μου και οι δηλώσεις περί πολιτικής σταθερότητας, τα ειδικά μέτρα που εφάρμοσαν μετά τη σύλληψή μου, η μεταγωγή μου στις φυλακές τύπου Γ΄ τον Δεκέμβριο του 2014 –η πρώτη μεταγωγή πολιτικού κρατουμένου, που είχε προαναγγελθεί ήδη από τότε που συνελήφθηκα–, η ένταξή μου τον Απρίλιο του 2015 στη λίστα «διεθνών τρομοκρατών» του State Department παρά το ότι ήμουν στη φυλακή, το ανθρωποκυνηγητό των αρχών να συλλάβουν τη συντρόφισσα Ρούπα, αποδεικνύει τη μεγάλη σημασία που δίνει το καθεστώς στο να καταπολεμήσει τον Επαναστατικό Αγώνα. Γιατί καταστολή του Επαναστατικού Αγώνα και εφαρμογή των μνημονιακών προγραμμάτων μαζί με την πολιτική σταθερότητα του καθεστώτος πάνε μαζί. Continue reading Φυλακές Κορυδαλλού: Κείμενο του μέλους του Επαναστατικού Αγώνα Νίκου Μαζιώτη σχετικά με την επιχείρηση απόδρασης και τα ισόβια

Κείμενο της Πόλας Ρούπα για την απόπειρα απόδρασης του Νίκου Μαζιώτη από τις φυλακές Κορυδαλλού

το κείμενο της συντρόφισσας σε 16σέλιδο PDF

δημοσιεύτηκε στις 8/3/2016 στο athens.indymedia.org

Φυλακές Κορυδαλλού: Δήλωση του Νίκου Μαζιώτη για την απόφαση της 2ης δίκης του Επαναστατικού Αγώνα

Η τάξη αποκαταστάθηκε. Οι δανειστές, η ΕΕ, η ΕΚΤ, το ΔΝΤ, οι ΗΠΑ, η υπερεθνική οικονομική ελίτ, τα κλιμάκια των «θεσμών» μπορούν να είναι ήσυχοι τώρα που τα ανδρείκελά τους, οι έλληνες δικαστές, λειτουργώντας στο πρόσωπό μου παραδειγματικά με καταδίκασαν σε ισόβια κάθειρξη γιατί ανατίναξα το κτίριο της Τράπεζας της Ελλάδας – παράρτημα της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας – όπου βρισκόταν το γραφείο του αντιπροσώπου του ΔΝΤ. Η αριστερή κυβέρνηση Σύριζα, η τόσο ευαίσθητη σε θέματα «τρομοκρατίας» μπορεί επίσης να είναι ήσυχη γιατί έδωσε εγγυήσεις στους δανειστές ότι τα μνημονιακά προγράμματα μπορούν να συνεχίζουν να εφαρμόζονται απρόσκοπτα όταν ο εσωτερικός εχθρός καταστέλλεται με την «αρμόζουσα αυστηρότητα».

Ως αναρχικός, όταν έκανα την επιλογή της ένοπλης επαναστατικής δράσης, γνώριζα ότι το αντίτιμο αυτής της επιλογής μπορεί να ήταν μια βαριά καταδίκη ή ακόμα και ο θάνατος σε μια συμπλοκή με αστυνομικούς όπως παραλίγο να γίνει στο Μοναστηράκι τον Ιούλιο του 2014 ή όπως συνέβη στη Δάφνη στις 10 Μαρτίου 2010 όταν σκοτώθηκε το μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, ο σύντροφος Λάμπρος Φούντας. Όμως το αντίτιμο του αγώνα και των επιλογών μου ήταν κάτι που ποτέ δε με φόβισε, ούτε και τώρα με την απόφαση της έδρας της 2ης δίκης του Επαναστατικού Αγώνα που με καταδίκασε σε ισόβια κάθειρξη και 129 χρόνια. Ήταν κάτι που το περίμενα ως ενδεχόμενο από μια έδρα που έδειξε από την πρώτη στιγμή τις διαθέσεις της. Όταν ο εχθρός δείχνει τέτοιο μένος, αυτό είναι κάτι που με τιμά ιδιαίτερα γιατί αποδεικνύει την ορθότητα των επιλογών μου, την ορθότητα του να αγωνίζομαι προσφεύγοντας στα όπλα απέναντι σε ένα εγκληματικό καθεστώς που ληστεύει και έχει αφήσει πίσω του εκατόμβες νεκρών.

Η ισόβια κάθειρξη για τη βομβιστική ενέργεια εναντίον της διεύθυνσης εποπτείας της Τράπεζας της Ελλάδας, μια ενέργεια με προειδοποιητικό τηλεφώνημα, χωρίς καν τραυματισμούς αλλά μόνο με υλικές ζημιές, αποδεικνύει το μένος των υπηρετών του κράτους και των ανδρεικέλων της υπερεθνικής ελίτ γιατί δεν παραδοθήκαμε, δεν γυρίσαμε πίσω στη φυλακή μετά τις συλλήψεις του 2010 και την αποφυλάκισή μας λόγω παρέλευσης του 18μηνου, γιατί επιλέξαμε την παρανομία για να συνεχίσουμε τον ένοπλο αγώνα, γιατί συνεχίσαμε τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα.

Η απόφαση αυτή σκοπό έχει να τρομοκρατήσει όχι εμένα – γιατί ξέρουν ότι ποτέ δεν θα με λυγίσουν – αλλά αυτούς που θα θελήσουν να επιλέξουν τον ένοπλο αγώνα, τους συντρόφους και τις συντρόφισσες του αναρχικού αντιεξουσιαστικού χώρου και τα αγωνιζόμενα κοινωνικά κομμάτια. Αυτή η απόφαση αποδεικνύει την δυσαναλογία με αυτήν της 1ης δίκης του Επαναστατικού Αγώνα όπου για 16 ενέργειες της οργάνωσης καταδικαστήκαμε η Πόλα Ρούπα και εγώ σε 50 χρόνια κάθειρξη, ενώ στη 2η δίκη για μια βομβιστική ενέργεια με προειδοποίηση και χωρίς τραυματισμούς καταδικάστηκα σε ισόβια κάθειρξη ενώ για τις υποθέσεις των δύο απαλλοτριώσεων των τραπεζών και της ένοπλης συμπλοκής με αστυνομικούς στο Μοναστηράκι η ποινή είναι συνολικά 129 χρόνια κάθειρξη.

Το μένος της έδρας της 2ης δίκης γίνεται ακόμα πιο εμφανές από το γεγονός ότι με καταδίκασε αυθαίρετα για την κατηγορία της «διεύθυνσης», πράγμα που είχε απορριφθεί από το πρώτο δικαστήριο. Αυτή η απόφαση δεν πρόκειται ούτε κατά διάνοια να με φοβίσει. Είμαι ισόβια στρατευμένος στον αγώνα για την Επανάσταση, για την ανατροπή του Κεφαλαίου και του Κράτους. Για τον αγώνα αυτό δίνω πρόθυμα και τη ζωή μου.

Συντρόφισσες – σύντροφοι μην τους φοβάστε και αντεπιτεθείτε.

Ο αγώνας συνεχίζεται μέχρι την τελευταία ανάσα.

ΖΗΤΩ Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

[Φυλακές Κορυδαλλού] Νίκος Μαζιώτης: “Για την οργάνωση ενός αναρχικού επαναστατικού κινήματος στην Ελλάδα”

Λάβαμε στις 20 Φλεβάρη 2016:

Για την οργάνωση ενός αναρχικού επαναστατικού κινήματος στην Ελλάδα

Το ζήτημα της οργάνωσης ενός αναρχικού επαναστατικού κινήματος είναι κάτι που απασχολεί κομμάτια του αναρχικού αντιεξουσιαστικού χώρου τα τελευταία τέσσερα χρόνια, αν και εκτιμώ ότι άργησε να καταλάβει ο χώρος τη σημασία ενός τέτοιου εγχειρήματος καθώς είχε περάσει η περίοδος των μεγάλων κινητοποιήσεων ενάντια στο πρώτο μνημόνιο την διετία 2010-12 και χάθηκε μια ιστορική ευκαιρία να αλλάξει η ροή της ιστορίας όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για την Ευρώπη όταν έγιναν οι μεγάλες κινητοποιήσεις εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων σε αυτό το διάστημα, όπου χιλιάδες λαού επιχείρησαν να εισβάλουν στο αστικό κοινοβούλιο και έγιναν εκτεταμένες συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής του καθεστώτος.

Οι αναρχικοί περιορίστηκαν στον συνήθη ρόλο του «ταραχοποιού» στις συγκρούσεις με τα ΜΑΤ μαζί με χιλιάδες απλούς πολίτες που συμμετείχαν και αυτοί στις συγκρούσεις, όμως αυτό από μόνο του δεν έφτανε για να αλλάξει η ροή της ιστορίας. Έλειπε η πολιτική κατεύθυνση, έλειπαν οι πολιτικές θέσεις και προτάσεις των αναρχικών προς τα αγωνιζόμενα κοινωνικά κομμάτια, έλειπε η δική μας απάντηση απέναντι στα προγράμματα διάσωσης αλλά και γενικότερα απέναντι στο καπιταλιστικό σύστημα το οποίο γεννά τις κρίσεις και εφαρμόζει αυτές τις πολιτικές που στην Ελλάδα επέβαλαν οι υπερεθνικοί οργανισμοί του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και της ΕΕ.

Ακόμα και σήμερα όπου έχει αναλάβει η κυβέρνηση Σύριζα, που ψήφισε το τρίτο μνημόνιο και συνεχίζει την πολιτική των προκατόχων της, τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει. Αν και έχει ανοίξει ένας νέος κύκλος αγωνιστικών κινητοποιήσεων από κοινωνικές ομάδες που πλήττονται από τα μέτρα της κυβέρνησης Σύριζα όπως αυτή τη περίοδο με το ασφαλιστικό νομοσχέδιο, δεν φαίνεται στον ορίζοντα κάποια προοπτική ανατροπής των μνημονιακών μέτρων ενώ οι αναρχικοί ως ένα μεγάλο βαθμό παραμένουν θεατές των γεγονότων χωρίς καμία κοινωνική απεύθυνση.

Δεν φτάνουν μόνο οι δυναμικές συγκρούσεις ολιγάριθμων συντρόφων όπως αυτές της 15ης Ιουλίου 2015 λίγο πριν ψηφιστεί το τρίτο μνημόνιο και αυτές στις 4 Φεβρουαρίου 2016 για να εκτραπεί μια απεργία ή μια διαδήλωση σε μια εξεγερτική κατάσταση που θα φέρει πιο κοντά την κατάλυση της εξουσίας. Κατά τη γνώμη μου το πιο βασικό πρόβλημά μας είναι η έλλειψη διατύπωσης των δικών μας θέσεων και προτάσεων για την ανατροπή του κεφαλαίου και του κράτους και η δράση που θα υποστηρίξει αυτές τις πολιτικές θέσεις και προτάσεις. Δεν είναι αρκετό το να κάνουμε επεισόδια με τα ΜΑΤ κάθε φορά που τα καθεστωτικά συνδικάτα εξαγγέλλουν εκτονωτικές απεργίες για τα μνημονιακά μέτρα που περνάει η εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση. Η υπόλοιπη κοινωνία δεν μας καταλαβαίνει όταν περιοριζόμαστε αποκλειστικά και μόνο σε έναν τέτοιο ρόλο. Όταν λέω για τις δικές μας θέσεις και προτάσεις δεν εννοώ συνθηματολογικές αναφορές για την Αναρχία, για τον αγώνα εναντίον του κεφαλαίου και του κράτους, για την επανάσταση, για την αυτοδιαχείριση κ.λπ. Εννοώ ένα πολιτικό επαναστατικό πρόγραμμα που αφορά τον αγώνα εναντίον του καθεστώτος σήμερα και την επαναστατική αναδιοργάνωση της κοινωνίας αύριο, στόχους για τους οποίους αξίζει να πολεμήσουμε.

Μετά το 2012 η κατάσταση δεν είναι ίδια. Οι αντιδράσεις ενάντια στο δεύτερο και τρίτο μνημόνιο είναι πολύ μικρότερες σε σχέση με την περίοδο του πρώτου μνημονίου. Ο κόσμος δεν κατεβαίνει πια τόσο μαζικά στο δρόμο γιατί έχει απογοητευτεί και γιατί πιθανόν δεν πιστεύει ότι θα υπάρξει αποτέλεσμα. Ακόμα και ο αναρχικός αντιεξουσιαστικός χώρος έχει επηρεαστεί πάρα πολύ από την γενικότερη καθίζηση των κοινωνικών αντιστάσεων –πέρα από την κρίση που βιώνει στο εσωτερικό του, που είναι ως ένα μεγάλο βαθμό συνέπεια της πολιτικής αναποτελεσματικότητάς του αυτή την περίοδο– και οι κινήσεις του είναι αρκετά απομαζικοποιημένες και αυτό φάνηκε στην τελευταία απεργία της 4ης Φεβρουαρίου.

Από το 2010 μέχρι σήμερα αποδείχτηκε ότι τα μέσα αγώνα που χρησιμοποιήθηκαν όπως οι 24ωρες απεργίες των συνδικάτων παρά τις όποιες συγκρούσεις έγιναν την περίοδο 2010-2012, δεν κατέστησαν εφικτό την ανάκληση των μέτρων των ελληνικών κυβερνήσεων. Είναι ορατός ο φόβος του καθεστώτος μην τυχόν εκτραπεί η οργή του λαού σε μια βίαιη αντίδραση που θα κλονίσει τα ίδια τα θεμέλια της εξουσίας, γι’ αυτό και καταδικάζονται τα επεισόδια που γίνονται στις διαδηλώσεις και γίνεται έκκληση για ειρηνικές διαμαρτυρίες. Ακριβώς αυτή η αναποτελεσματικότητα των κοινωνικών αντιδράσεων που ελέγχονται από τα καθεστωτικά συνδικάτα και κόμματα αποδεικνύουν την επιτακτικότητα της επαναστατικής δράσης, της επαναστατικής βίας και του ένοπλου αγώνα, αποδεικνύουν την επιτακτικότητα της δημιουργίας ενός επαναστατικού κινήματος. Continue reading [Φυλακές Κορυδαλλού] Νίκος Μαζιώτης: “Για την οργάνωση ενός αναρχικού επαναστατικού κινήματος στην Ελλάδα”

[Φυλακές Κορυδαλλού] Αγγελική Σπυροπούλου: “Δίχως ίχνος μεταμέλειας”

ΔΙΧΩΣ ΙΧΝΟΣ ΜΕΤΑΜΕΛΕΙΑΣ

Τα βιώματα είναι η μαγιά της εξέλιξης τόσο σε πολιτικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Το πέρασμα από τη φυλακή είναι μία σχεδόν αναπόφευκτη εμπειρία για όποιον έχει αποφασίσει να περάσει στον ένοπλο αγώνα. Το ζήτημα όμως είναι, όπως και με κάθε εμπειρία, το αν και το πώς θα την αξιοποιήσεις.

Η γέννηση της φυλακής ανέκαθεν βασιζόταν στην καλλιέργεια και στη διαιώνιση της διασφάλισης της υποταγής όσων δεν συμμορφώνονται στα προκαθορισμένα πρότυπα της κοινωνίας. Υπάρχουν, ωστόσο, κάποιοι που η επιθυμία για ελευθερία καίει στην καρδιά τους με τρόπο που δεν τους επιτρέπει ούτε μία στιγμή της παραμονής τους στη φυλακή να δεχτούν το ρόλο που τους επέβαλαν ως κομμάτι του σωφρονιστικού αυτοματισμού. Σε ό,τι αφορά αυτούς τους ανθρώπους η φυλακή αποτυγχάνει παταγωδώς το σκοπό της, καθώς παρά τους τοίχους και τα κάγκελα που ορθώνονται γύρω τους αιχμαλωτίζοντας το κορμί τους, οι ίδιοι παραμένουν ανυπότακτοι και ουσιαστικά ελεύθεροι. Ούτε η ψυχή ούτε το πνεύμα χωράνε σε κλουβιά.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Πρώτα απ’ όλα ως αναρχικοί που έχουμε κηρύξει πόλεμο σε όλες τις εκφάνσεις του σύγχρονου πολιτισμένου κόσμου γνωρίζουμε καλά πως για να γίνουμε επικίνδυνοι χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε όλα τα μέσα. Το ένοπλο ήταν, είναι και θα παραμείνει αναπόσπαστο κομμάτι του πολύμορφου αναρχικού αγώνα. Η θεωρία είναι αναμφισβήτητα ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο που αποκτά όμως το αυθεντικό του νόημα μόνο όταν αποτυπώνεται στην αντίστοιχη πράξη. Είναι απαραίτητο να θεσπίσουμε μία σαφέστατη διαχωριστική γραμμή μεταξύ του εχθρού και των εαυτών μας, καθώς η απελευθέρωση από το σύστημα απαιτεί και την έμπρακτη άρνησή του. Η αντίσταση δεν μπορεί να σταματά εκεί που αρχίζει ο ποινικός κώδικας.

Δυστυχώς το βόλεμα και ο ιδεολογικοποιημένος φόβος που είναι διάχυτος στο μεγαλύτερο κομμάτι του ευρύτερου αναρχικού χώρου αποτελεί τη βάση της σύγχρονης πολιτικής θεωρίας. Αυτή η ακατάπαυστη φλυαρία και η ακίνδυνη δήθεν επαναστατική ρητορεία που ενστερνίζεται κομμουνιστικά προτάγματα ρέποντας όλο και περισσότερο στον εναλλακτισμό και στο ρεφορμισμό, το μόνο που καταφέρνει είναι να παράγει και να αναπαράγει μία κριτική του καναπέ η οποία αφενός απομακρύνεται συνεχώς από τις αναρχικές ιδέες και αξίες και αφετέρου είναι, σαφώς, παντελώς ανίκανη να συντελέσει στην καλλιέργεια ενός γόνιμου εδάφους που να προωθεί την εξέλιξη του καθενός ξεχωριστά αλλά και συλλογικά. Είναι πραγματικά οξύμωρο και τραγικό συνάμα πως ενώ η καταστολή οξύνεται παρατηρούμε συγχρόνως μια ειρήνευση του επίσημου αναρχικού χώρου.

Βέβαια η κατάσταση που επικρατεί δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία για κανέναν, εφόσον όλοι όσοι προερχόμαστε από τους κόλπους αυτού του χώρου, ερχόμαστε αντιμέτωποι με ένα δίλημμα. Είτε θα παραμείνουμε στάσιμοι διατηρώντας την κατάσταση ως έχει, είτε θα επιλέξουμε να την ξεπεράσουμε. Όσο τα άτομα που έρχονται σε επαφή με την αναρχία δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, δεν καθορίζουν δυναμικά και αποφασιστικά οι ίδιοι το πώς θέλουν να ενσαρκώσουν τα προτάγματά της, παρά αφήνονται σε έναν αναμφισβήτητα πολύ βολικό για όλους λήθαργο, γίνονται υποκείμενα βουβά τα οποία γνωρίζουν κατά βάθος το μέγεθος της απραξίας τους και κατά συνέπεια προσαρμόζουν την σκέψη τους στη σκέψη όσων έχουν περισσότερη ‘εμπειρία’ ή αναγνωρισιμότητα και η οποία σκέψη προφανώς δεν θα μπορούσε να είναι ιδιαίτερα ανατρεπτική εφόσον αποσκοπεί στη διατήρηση της υπάρχουσας άτυπης ιεραρχίας που όλοι ξέρουμε ότι λιμνάζει μέσα στο ‘χώρο’.

Επιπλέον είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή η εμμονή των περισσότερων ‘αναρχικών’ με την εύρεση ενός ‘επαναστατικού υποκειμένου’. Συχνά είναι η κοινωνία που ανάγεται σε ‘επαναστατικό υποκείμενο’. Μια μάζα δηλαδή ανθρώπων που αδυνατεί να ξυπνήσει από τον ήσυχο ύπνο των σταθερών βεβαιοτήτων που παρέχει η κανονικότητα της συνήθειας, της ρουτίνας και του βολέματος. Προσωπικά, αρνούμαι να επιτρέψω στους συμβιβασμούς και στην ακινησία της μάζας να εμποδίσουν το πέρασμά μου στην πράξη. Άλλωστε η ίδια η ουσία, η δομή της σύγχρονης κοινωνίας με τους θεσμούς, τους ρόλους και τις αξίες της που διέπουν την κάθε είδους ανθρώπινη σχέση και μας υπαγορεύουν το πώς να σκεφτόμαστε και το τι να αισθανόμαστε ανάγοντας τη μετριότητα σε ύψιστη αρετή δηλητηριάζει την κάθε μέρα, το κάθε λεπτό της ύπαρξής μου. Η καθημερινότητα γεμίζει μηχανικές κινήσεις που επαναλαμβάνονται συνεχώς σε ένα βαρετό φόντο περιμένοντας απλώς κάποια στιγμή να διακοπούν οριστικά από το θάνατο και τότε το μόνο που έχει απομείνει είναι το απέραντο κενό του ανικανοποίητου. Κάπως έτσι είναι δομημένη η πραγματικότητα και αποδεικνύεται αμετακίνητη στην ουσία της, γεγονός που την καθιστά εντελώς ανυπόφορη για εμένα.

Στα πλαίσια της απόφασης να απειλήσεις έμπρακτα και άμεσα το status quo αυτής της πραγματικότητας βρίσκεται και η απελευθέρωση των φυλακισμένων συντρόφων. Η απόφαση της απόδρασης ενισχύει τη διαχρονική επιλογή της μη παράδοσης στον εχθρό, καθώς ο φυσικός περιορισμός που σου επιβάλλει η φυλακή δεν έχει την ικανότητα να μειώσει σε ένταση το πάθος για ελευθερία που καίει στην καρδιά κάθε εξεγερμένου, ούτε είναι σε θέση να κάμψει την επιθυμία του να συνεχίσει να επιτίθεται τόσο στην εξουσία και τους μηχανισμούς της όσο και στην εθελόδουλη μάζα που με την υποτακτικότητα και την αδράνειά της διαμορφώνει ένα περιβάλλον ησυχίας, ομοιομορφίας, νομιμοφροσύνης και καθωσπρεπισμού που ισοπεδώνει την κάθε ατομικότητα και εκμηδενίζει την παραμικρή πιθανότητα απελευθέρωσης από τα δεσμά που μας έχουν επιβληθεί.

Ποια θα μπορούσε, λοιπόν, να είναι βαθύτερη, ουσιαστικότερη και ειλικρινέστερη ένδειξη αλληλεγγύης προς αυτούς τους συντρόφους, που χωρίς καμία μεταμέλεια αρνήθηκαν τη δικαιοσύνη της εξουσίας επιλέγοντας να ανακτήσουν την ελευθερία τους για να συνεχίσουν τις εχθροπραξίες εναντίον της, από το να μοιραστείς την ενοχή που ενέχεται στο να συνωμοτήσεις μαζί τους βοηθώντας στο σπάσιμο της αιχμαλωσίας τους.

Φυσικά κάθε επιλογή έχει και το αντίστοιχο κόστος, πόσο μάλλον όταν αυτή η επιλογή πληγώνει βαθιά το γόητρο του κράτους καθώς θέτει υπό σοβαρή αμφισβήτηση την φαινομενικά ανυπέρβλητη ισχύ του. Έτσι, αυτή τη φορά επιδεικνύοντας όλο το εκδικητικό του μένος προχώρησε ένα βήμα πιο πέρα διώκοντας, συλλαμβάνοντας και φυλακίζοντας συγγενείς των συντρόφων της Συνωμοσίας Χρήστου και Γεράσιμου Τσάκαλου και Γιώργου Πολύδωρου (Αθηνά Τσάκαλου, Εύη Στατήρη, Χρήστος Πολύδωρος), με την τραγελαφική κατηγορία της ένταξης και συμμετοχής στην Οργάνωση. Πρόκειται για έναν απελπισμένο και συνάμα εξαιρετικά προκλητικό τρόπο με τον οποίο προσπαθεί να κάμψει το ηθικό εκείνων που στα πρόσωπά τους αναγνωρίζει τον εσωτερικό εχθρό, τους αμετανόητους αναρχικούς της πράξης που όσα χρόνια κι αν προσθέσουν στις ποινές τους δεν σταματούν να επιτίθενται στην ουσία του είναι της δημοκρατίας, αψηφώντας κάθε συνθήκη. Παράλληλα με τη διεύρυνση της καταστολής σε τέτοιο βαθμό, η κυριαρχία αποσκοπεί στη διάχυση του φόβου ώστε να γίνει σαφές πως κάθε είδους σχέση με όσους αρνούνται να παραδώσουν τα όπλα τιμωρείται σκληρά, συνεπώς στοχεύει στην όσο το δυνατόν μεγαλύτερη απομόνωση των πολιτικών κρατουμένων. Ωστόσο, όσο κι αν νομίζουν πως με τέτοιες πρακτικές υπάρχει το ενδεχόμενο να αποκηρύξουμε τις αναρχικές μας αξίες ή την άμεση δράση, γελιούνται. Για άλλη μια φορά το μόνο που πρόκειται να εισπράξουν είναι η απόλυτη περιφρόνησή μας και η πιο δυνατή οργή μας.

Κλείνοντας, σε ό,τι αφορά την παρωδία που θα στηθεί στη δικαστική αίθουσα των φυλακών Κορυδαλλού, δεν έχω καμία διάθεση να υποδυθώ το ρόλο του θύματος του συστήματος καθότι αφενός θεωρώ τιμή μου το ότι συμμετείχα στην απόπειρα απόδρασης των συντρόφων της ΣΠΦ και αφετέρου κάτι τέτοιο θα σήμαινε, τουλάχιστον, μια ψυχολογική υποταγή εκ μέρους μου μπροστά στο νόμο και στην τάξη. Η κριτική του ποινικού κώδικα μου είναι παγερά αδιάφορη. Χίλιες φορές να γυρνούσα άλλωστε το χρόνο πίσω, θα έκανα ξανά και ξανά την ίδια επιλογή ζωής γιατί μόνο αναπνέοντας ελεύθερα νιώθω ζωντανή.

Αγγελική Σπυροπούλου
Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού
14/02/2016

Ελληνικές φυλακές: Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη σε εκδήλωση στο ελευθεριακό στέκι Πικροδάφνη για τη 2η δίκη του ΕΑ (31/1/2016)

Λάβαμε στις 10 Φλεβάρη:

Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη, μέλους του Επαναστατικού Αγώνα, σε εκδήλωση στις 31 Ιανουαρίου 2016 που διοργανώθηκε από την συνέλευση «Συντρόφισσες/οι για την αλληλεγγύη και την ανατροπή» καθώς και από το Ελευθεριακό στέκι Πικροδάφνη για την 2η δίκη του Επαναστατικού Αγώνα

1. Μία πληροφόρηση για την πορεία της δίκης. Ποιό είναι το πολιτικό διακύβευμα της δεύτερης δίκης του Επαναστατικού Αγώνα τόσο από την πλευρά του κράτους, όσο και από την πλευρά των κατηγορουμένων;

Η δεύτερη δίκη της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας αυτή τη στιγμή είναι στο τελευταίο στάδιο της διαδικασίας και σε λίγο καιρό βγαίνει η απόφαση. Η δίκη αυτή όπως και η πρώτη δίκη εναντίον της οργάνωσης αποτέλεσαν την αιχμή της κατασταλτικής επίθεσης του κράτους εναντίον της ένοπλης αναρχικής οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας, η οποία από το 2003 αντιμετωπίζεται ως απειλή για τη σταθερότητα του καθεστώτος. Μέσω των δικών εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα, το κράτος διώκει συνολικά το πρόταγμα της επανάστασης, το πρόταγμα της ανατροπής του Κεφαλαίου και του Κράτους και φυσικά και του ένοπλου αγώνα ο οποίος ως μέσο πάλης θέτει εξ ορισμού ως στόχο την επανάσταση.

Αυτό είναι ουσιαστικά το πολιτικό διακύβευμα αυτής της δίκης όπως και της πρώτης εναντίον της οργάνωσης. Από την δική μας πλευρά, από την πλευρά του Επαναστατικού Αγώνα, το πολιτικό διακύβευμα είναι η υπεράσπιση του Επαναστατικού Αγώνα και της δράσης του, η υπεράσπιση της ένοπλης επαναστατικής δράσης και του επαναστατικού προτάγματος, της ανατροπής του Κεφαλαίου και του Κράτους.

Αυτές οι δίκες αποτέλεσαν στην πραγματικότητα πολιτικές μάχες και αντιπαραθέσεις που στιγματίστηκαν από τις πολιτικές τοποθετήσεις των μελών του Επαναστατικού Αγώνα, αυτών που έχουν αναλάβει την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής τους στην οργάνωση και υπερασπίζονται την δράση και τις ενέργειες της οργάνωσης και αυτό δεν αλλάζει αν κάποιος ή κάποιοι εκ των κατηγορουμένων είναι άσχετοι με την υπόθεση.

Και είναι λογικό αυτό, γιατί μόνο αυτοί που αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη μπορεί να σηκώσουν το βάρος αυτής της πολιτικής αντιπαράθεσης σ’ αυτές τις δίκες.

Οι δίκες των ένοπλων επαναστατικών οργανώσεων αντικειμενικά δεν χαρακτηρίζονται από έναν δυισμό, όπου από τη μια πλευρά το στίγμα το δίνουν αυτοί που αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη και από την άλλη πλευρά, αυτοί που δεν έχουν σχέση με την υπόθεση, αλλά αντικειμενικά αυτές οι δίκες χαρακτηρίζονται από την πολιτική αντιπαράθεση των μελών των ένοπλων επαναστατικών οργανώσεων με τα όργανα του κράτους, δηλαδή τους δικαστές.

Για παράδειγμα, στην πρώτη δίκη εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα, το στίγμα το δώσαμε η συντρόφισσα Πόλα Ρούπα κι εγώ που τοποθετηθήκαμε για όλες τις ενέργειες της οργάνωσης τους 8 μήνες περίπου που ήμασταν παρόντες στην διαδικασία ενώ τοποθετηθήκαμε και από την παρανομία στο τελικό στάδιο της διαδικασίας.

Στη δεύτερη δίκη εναντίον της οργάνωσης, το στίγμα το δώσαμε και εγώ που είμαι παρών και η συντρόφισσα Ρούπα που παρέμβηκε με κείμενο της από την παρανομία στο τελικό στάδιο της διαδικασίας και όπου έγιναν πολιτικές τοποθετήσεις για τις εκδικαζόμενες υποθέσεις, για την επίθεση του Επαναστατικού Αγώνα στη Διεύθυνση Εποπτείας της Τράπεζας της Ελλάδας, τις δύο απαλλοτριώσεις των τραπεζών σε Μέθανα και Κλειτορία, την συμπλοκή με τους αστυνομικούς στο Μοναστηράκι, για τις οποίες έχω πάρει την ευθύνη, πολιτικά και προσωπικά αλλά και γενικότερα τοποθετήθηκα για όλη την μέχρι τώρα ιστορία του Επαναστατικού Αγώνα, από την πρώτη επίθεση το 2003 ως την τελευταία στην Τράπεζα της Ελλάδας το 2014.

Και αυτό γιατί η ιστορία του Επαναστατικού Αγώνα είναι ενιαία και αδιαχώριστη από το 2003 ως σήμερα, βάσει της επιλογής μας να συνεχίσουμε την δράση της οργάνωσης μετά τις συλλήψεις του 2010 και την αποφυλάκιση μας λόγω παρέλευσης του δεκαοκτάμηνου περνώντας στην παρανομία και βάσει της στρατηγικής του Επαναστατικού Αγώνα από το 2009 να χτυπά στόχους, δομές του κεφαλαίου και του κράτους με αιχμή την οικονομική κρίση και τις πολιτικές αντιμετώπισής της. Continue reading Ελληνικές φυλακές: Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη σε εκδήλωση στο ελευθεριακό στέκι Πικροδάφνη για τη 2η δίκη του ΕΑ (31/1/2016)

Ρέθυμνο | Μυτιλήνη: Διήμερο για τον ένοπλο αγώνα εντός ενός πολύμορφου αναρχικού κινήματος

Παρασκευή 12 & Σάββατο 13 Φεβρουαρίου 2016 18:00

Διήμερη εκδήλωση-συζήτηση με κεντρική θεματική τον ένοπλο επαναστατικό αγώνα μέσα σε ένα πολύμορφο αναρχικό κίνημα, που συνδιοργανώνεται από την Κατάληψη Παπαμιχελάκη 39 στο Ρέθυμνο (όπου θα πραγματοποιηθεί στον χώρο της κατάληψης) και από την Αναρχική Βιβλιοθήκη Τεφλόν στη Μυτιλήνη (όπου θα πραγματοποιηθεί στο κτίριο Χατζηγιάννη).

Θα παρέμβουν τηλεφωνικά οι έγκλειστοι σύντροφοι Χρήστος Τσάκαλος (μέλος της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς), Νίκος Μαζιώτης (μέλος του Επαναστατικού Αγώνα), Νίκος Ρωμανός, όπως και η έγκλειστη συντρόφισσα Όλγα Οικονομίδου (μέλος της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς).

Και τις δύο μέρες θα προβληθούν σχετικά ντοκιμαντέρ-ταινίες και θα ακολουθήσει συζήτηση.

Αφίσα Κρήτης:

Στο Ρέθυμνο, στην κατάληψη Παπαμιχελάκη, θα γίνει επίσης καφενείο για την κάλυψη δικαστικών εξόδων συντρόφισσας.

Αφίσα Λέσβου:

Στη Μυτιλήνη, στο κτίριο Χατζηγιάννη, θα βρείτε επίσης αντίτυπα από τις τελευταίες μπροσούρες των εκδόσεων «Μαύρη Διεθνής», τις οποίες έχει εκτυπώσει η Αναρχική Βιβλιοθήκη Τεφλόν και διαθέτει ήδη στον κατειλημμένο χώρο της (στην υπόγα της Γεωγραφίας).

Περισσότερες πληροφορίες:
Κατάληψη Παπαμιχελάκη 39 | Αναρχική Βιβλιοθήκη Τεφλόν

[Αθήνα] Πανελλαδικό κάλεσμα αγώνα ενάντια στον τρομονόμο

Αυτή τη στιγμή στις ελληνικές φυλακές βρίσκονται δεκάδες πολιτικοί κρατούμενοι που συμμετείχαν ή κατηγορούνται για συμμετοχή σε ένοπλες επαναστατικές οργανώσεις, οι οποίοι έχουν καταδικαστεί σε εκατοντάδες χρόνια φυλάκισης βάσει της “αντιτρομοκρατικής” νομοθεσίας, που αποτελεί το κύριο όπλο της κατασταλτικής πολιτικής του κράτους. Στον καπιταλισμό το κράτος θέλει να κατέχει το μονοπώλιο της βίας και το υπερασπίζεται για να διατηρήσει την κυριαρχία του.

Η επαναστατική δράση ποτέ δεν αναγνωρίστηκε ως πολιτική. Με τον όρο “τρομοκράτες” χαρακτηρίζονται όσοι αντιμάχονται την εξουσία με πρακτικές κυρίως ένοπλες και δεν αναγνωρίζονται ως αυτό που είναι, ως πολιτικά υποκείμενα, αλλά επιδιώκεται η αποϊδεολογικοποίησή τους. Από την άλλη πλευρά, σε περίπτωση που μέλη αυτών των ίδιων ομάδων συλληφθούν αντιμετωπίζονται με αμιγώς πολιτικό τρόπο: με ειδικούς νόμους, ειδικά δικαστήρια και ειδικές συνθήκες κράτησης, ενώ παράλληλα τους ασκείται πολιτική δίωξη και οδηγούνται σε δίκες ξεκάθαρα πολιτικές.

Ο “αντιτρομοκρατικός” νόμος είναι αυτός που εισήγαγε την κατηγορία της σύστασης αρχικά “εγκληματικής” και μεταγενέστερα “τρομοκρατικής” οργάνωσης θέλοντας έτσι να μεγιστοποιήσει τις ποινές που επιβάλλονται σε τέτοιες υποθέσεις. Ο “αντιτρομοκρατικός” νόμος είναι επίσης αυτός που ανάγει σε αδίκημα την ανάληψη πολιτικής ευθύνης πέραν της ίδιας της πράξης, ενώ ταυτόχρονα προωθεί το “δόγμα της συλλογικής ευθύνης” αφού σε πολλές περιπτώσεις δεν μπορούν να αποδοθούν κατηγορίες σε συγκεκριμένους ανθρώπους για συγκεκριμένες ενέργειες (π.χ. άγνωστη οργάνωση, άγνωστες ενέργειες, Υπόθεση Νέας Σμύρνης).

Οι “αντιτρομοκρατικοί” νόμοι και οι “έκτακτες νομοθεσίες” συνοδεύουν πάντα τις προσπάθειες ευρύτερων αλλαγών που απαιτούν “κρατική πυγμή” και προετοιμάζουν για την άσκηση κατασταλτικών μεθόδων απέναντι στις ένοπλες οργανώσεις αλλά και σε ευρύτερα κομμάτια του κινήματος. Υπάρχει μία σειρά ομόκεντρων κύκλων από ευρύτερες πολιτικές δραστηριότητες και συμπεριφορές που τοποθετούνται στο στόχαστρό τους. Αρχικά και κύρια, στόχος είναι οι ένοπλες οργανώνεις. Ένας δεύτερος κύκλος αφορά την έμπρακτη αλληλεγγύη σε πολιτικό επίπεδο καθώς όμως και σε προσωπικό, ενώ κατασταλτικά η στοχοποίηση επικεντρώνεται στην προσπάθεια πολιτικής απομόνωσης των ένοπλων οργανώσεων από τον πολιτικό χώρο που προέρχονται. Πρόκειται ουσιαστικά για επίδειξη ισχύος των μηχανισμών καταστολής, σε μια επιχείρηση εκφοβισμού με στόχο τον αφοπλισμό, σε βάρος ενός πολιτικού χώρου όπως είναι ο αναρχικός. Οι διώξεις των συντρόφων και η στοχοποίηση των ευρύτερων πολιτικών και κοινωνικών σχέσεων αποτελούν άμεσο επακόλουθο της κατασταλτικής επίθεσης εναντίον ένοπλων οργανώσεων. Ένα τρίτος κύκλος είναι αυτός των πολιτικών υποκειμένων που δρουν ή θέλουν να δράσουν σε ανατρεπτική κατεύθυνση, ειδικά των αγωνιστών που σκέφτονται να ενταχθούν σε τέτοια πολιτικά εγχειρήματα και γίνονται αποδέκτες ενός γενικότερου μηνύματος εκφοβισμού. Τέλος, η αντιτρομοκρατική νομοθεσία παρέχει το πλαίσιο για την αναβάθμιση της ποινικής καταστολής απέναντι σε ένα σύνολο πολιτικών δραστηριοτήτων, τέτοιων που δεν περιορίζονται στα στενά πλαίσια της αστικής νομιμότητας. Έτσι, η απειλή του “αντιτρομοκρατικού” νόμου στρέφεται ενάντια στο σύνολο του αντιστεκόμενου κομματιού της κοινωνίας.

Απευθυνόμαστε για τη διεξαγωγή μιας καμπάνιας προπαγάνδας και δράσεων ενάντια στην “αντιτρομοκρατική” νομοθεσία, τις διάφορες εκφάνσεις και εφαρμογές της, τόσο στους πολιτικούς κρατούμενους καθώς και σε όλες τις συνελεύσεις, συλλογικότητες και ομαδοποιήσεις που πιστεύουν ότι η ένοπλη επαναστατική πάλη αποτελεί οργανικό κομμάτι του κινήματος και βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του πολύμορφου αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο και το κράτος.

Συνέλευση Αλληλεγγύης στους πολιτικούς κρατούμενους,
τους φυλακισμένους και διωκόμενους αγωνιστές

Συγγενείς-Φίλοι κρατουμένων και διωκόμενων αγωνιστών

Σύντροφοι και συντρόφισσες

Φυλακές Κορυδαλλού: Πολιτική τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη στο τελικό στάδιο της 2ης δίκης Επαναστατικού Αγώνα

η τοποθέτηση του συντρόφου σε 32σέλιδο pdf

Πολιτική τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη, μέλους του Επαναστατικού Αγώνα, στο τελικό στάδιο της 2ης δίκης της οργάνωσης

Τα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα δεν απολογούνται σε εγκληματίες όπως εσείς, δεν απολογούνται σε μισθοφόρους του κράτους, σε ανδρείκελα και γλείφτες των πλουσίων, των τραπεζών, των καπιταλιστών, όπως εσείς.

Το δικαστήριό σας βρίσκεται στην υπηρεσία της ΕΚΤ, της ΕΕ, του ΔΝΤ, της Τράπεζας της Ελλάδας, του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, όλων αυτών που ληστεύουν και δολοφονούν τον ελληνικό λαό.

Είναι όργανο της υπερεθνικής ολιγαρχίας και των ανδρείκελών τους, των ελληνικών κυβερνήσεων. Αυτοί σας πληρώνουν, αυτούς υπηρετείτε. Το πρώτο δικαστήριο εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα μάς καταδίκασε σε 50 χρόνια κάθειρξη για λογαριασμό της υπερεθνικής οικονομικής ελίτ, για λογαριασμό του ελληνικού κράτους-μαριονέτας των υπερεθνικών αφεντικών, για λογαριασμό του Χρηματιστηρίου, της Citibank, της Eurobank, της Shell, του κράτους-ηγέτη του παγκόσμιου καπιταλισμού, των ΗΠΑ, για λογαριασμό εγκληματιών πολιτικών όπως ο Βουλγαράκης, για λογαριασμό της ελληνικής αστυνομίας, που ο ρόλος της είναι να υπηρετεί τα αφεντικά, να φρουρεί τους ληστές και δολοφόνους του λαού, τους εκπροσώπους των κλιμακίων των υπερεθνικών οργανισμών.

Καταδικαστήκαμε σε 50 χρόνια κάθειρξη για να υπάρξει πολιτική σταθερότητα προς όφελος των δανειστών και των τοκογλύφων, όπως είναι η BNP Paribas, η Societe Generale, η Credit Agricole, η Deutsche Bank, η Deutsche Postbank, η Commerzbank, η Hypo Real Estate, η Barclays, η HSBC, η ING, η Citibank, η J.P. Morgan, όπως είναι η Τράπεζα Πειραιώς, η Εθνική, η Eurobank, η Alpha Bank, για αυτούς για τους οποίους υπογράφτηκε το Α’ Μνημόνιο. Αυτά είναι τα αφεντικά σας, αυτούς υπηρετείτε. Καταδικαστήκαμε σε 50 χρόνια κάθειρξη γιατί αναλάβαμε την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής μας στον Επαναστατικό Αγώνα και υπερασπίσαμε όλες τις ενέργειες της οργάνωσης.

Μας δικάζετε τώρα για 2η φορά, γιατί δεν αποδεχτήκαμε να πάμε φυλακή μετά τις συλλήψεις του 2010, γιατί βγήκαμε στην παρανομία και συνεχίσαμε τον Επαναστατικό Αγώνα, γιατί επιτεθήκαμε εκ νέου στα αφεντικά σας, στο παράρτημα της ΕΚΤ, την Τράπεζα της Ελλάδας και στο γραφείο του μόνιμου αντιπροσώπου του ΔΝΤ, γιατί πλήξαμε τα κεντρικά γραφεία της Τράπεζας Πειραιώς, γιατί πλήξαμε τη «μεγάλη επιτυχία» της τότε κυβέρνησης Σαμαρά, που βγήκε να δανειστεί μετά από 5 χρόνια από τις αγορές παραμονή της επίσκεψης της Γερμανίδας καγκελάριου Άνγκελα Μέρκελ, που θα ερχόταν στην Αθήνα για να συγχαρεί την κυβέρνηση Σαμαρά για το έργο της. Μας δικάζετε γιατί τιμήσαμε τον σύντροφό μας Λάμπρο Φούντα μ’ αυτήν την επίθεση, που έδωσε τη ζωή του για να γίνει η κρίση του συστήματος που υπηρετείτε ευκαιρία για την επανάσταση. Μας δικάζετε για λογαριασμό των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που επέβαλαν το Β’ και το Γ’ Μνημόνιο, που ανέλαβαν να φορτώσουν το βάρος του ελληνικού χρέους από τις τράπεζες στην πλάτη των ευρωπαίων πολιτών.

Μας δικάζετε για λογαριασμό των ελληνικών κυβερνήσεων, που από το 2008 ως σήμερα έχουν ληστέψει πάνω από 211,5 δισ. ευρώ από τον μόχθο του λαού για να τα δώσουν στις τράπεζες, για λογαριασμό αυτών που μέχρι σήμερα έχουν σκοτώσει πάνω από 4.000 ανθρώπους με τις πολιτικές που έχουν εφαρμόσει, και έχετε συμβάλει και εσείς σ’ αυτό.

Με δικάζετε γιατί δεν παραδόθηκα στο Μοναστηράκι και πυροβόλησα κατά των δούλων της εξουσίας, γιατί απαλλοτρίωσα τους τοκογλύφους της Εθνικής και της Τράπεζας Πειραιώς και γιατί πυροβόλησα αστυνομικό ο οποίος με ζήλο προσπάθησε να σώσει λεφτά των τοκογλύφων της Τράπεζας Πειραιώς. Μας δικάζετε για να τρομοκρατήσετε αυτούς που θα θελήσουν να αντισταθούν στο εγκληματικό καθεστώς σας.

Την αντίσταση στο εγκληματικό καθεστώς σας την βαφτίζετε «τρομοκρατία», την οποία αντιμετωπίζετε ως χειρότερο από το «κοινό έγκλημα». Πάντα η εξουσία αντιμετώπιζε τους πολιτικούς της εχθρούς με αυτόν τον τρόπο. Continue reading Φυλακές Κορυδαλλού: Πολιτική τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη στο τελικό στάδιο της 2ης δίκης Επαναστατικού Αγώνα

Ελληνικές φυλακές: Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη σε εκδήλωση του στεκιού Άτακτον στην Πάτρα (7/12/2015)

Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη σε εκδήλωση του Αναρχικού-Αντιεξουσιαστικού Στεκιού Άτακτον στην Πάτρα για τις δίκες του Επαναστατικού Αγώνα:

Χαιρετίζω τις συντρόφισσες και τους συντρόφους. Η ομιλία μου θα είναι ένα είδος ιστορικής ανασκόπησης.

Ο Επαναστατικός Αγώνας είναι μια ένοπλη αναρχική οργάνωση. Είναι μία οργάνωση ένοπλης προπαγάνδας ή αγκιτάτσιας που προπαγανδίζει μέσω των στοχευμένων ενεργειών της την κοινωνική επανάσταση, την ανατροπή του κεφαλαίου και του κράτους και την αντικατάστασή του από μια αταξική ακρατική κοινωνία.

Το 2003, όταν ξεκίνησε τη δράση της η οργάνωση, ήταν μια εποχή που ο νεοφιλελευθερισμός επέλαυνε ανεμπόδιστα, ο πόλεμος κατά της «τρομοκρατίας» μαινόταν από το 2001, ο καπιταλισμός και η οικονομία της αγοράς θριάμβευαν, το σύστημα φάνταζε ανίκητο, επικρατούσε μια φαινομενική ευημερία.

Το καθεστώς του «αν-ύπαρκτου σοσιαλισμού» είχε καταρρεύσει για πάνω από μια δεκαετία, οι επαναστατικές ένοπλες οργανώσεις στη Δ. Ευρώπη είχαν παρακμάσει ή είχαν εξαρθρωθεί από τα τέλη της δεκαετίας του ’80, δεν υπήρχε οποιοδήποτε αντίπαλο δέος στο σύστημα, η Δύση με αιχμή του δόρατος τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ έμοιαζε αλώβητη.

Στην Ελλάδα, οι πολιτικοοικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις που συντελούνταν στην Ευρώπη ήρθαν ως συνήθως με κάποια καθυστέρηση.

Οι νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις σταθεροποιήθηκαν την οκταετία 1996-2004 επί κυβερνήσεως Σημίτη, η ελληνική οικονομία το 1999 μέσω του «σκανδάλου» του χρηματιστηρίου πέρασε στον έλεγχο των διεθνών αγορών και της νέας υπερεθνικής οικονομικής ελίτ που αναδύθηκε μετά την πτώση του ανατολικού μπλοκ, ενώ το 2002-2003 είχαμε την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη και τις συλλήψεις για τον ΕΛΑ λίγο πριν την διοργάνωση της μεγάλης καπιταλιστικής φιέστας των ολυμπιακών αγώνων του 2004.

Σε μια εποχή λοιπόν που το σύστημα φάνταζε παντοδύναμο, όταν υπήρχε η νεοφιλελεύθερη συναίνεση, όταν η καπιταλιστική οικονομία αναπτυσσόταν και η παγκοσμιοποίηση βρισκόταν σε έξαρση, όταν η επαναστατική αριστερά είχε καταρρεύσει και στην Ελλάδα αυτό έγινε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο, το 2002-2003 με την 17Ν και τον ΕΛΑ λόγω της στάσης των περισσοτέρων από τους συλληφθέντες, με την συνεργασία και τις αποκηρύξεις, όταν η έννοια της επανάστασης είχε εξοβελιστεί και λοιδορηθεί όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς, ο Επαναστατικός Αγώνας πήρε τη σκυτάλη και το νήμα του αγώνα και όχι μόνο του ένοπλου αγώνα και με τη δράση του διακήρυξε ότι τίποτα δεν τελείωσε, ότι ο επαναστατικός αγώνας συνεχίζεται, ο αγώνας για την ανατροπή του κεφαλαίου και του κράτους συνεχίζεται μέσα σε νέες, διαφορετικές και πιο δύσκολες συνθήκες.

Σε αντίθεση με τον εναλλακτισμό και την ηττοπάθεια που επικρατούσαν ως ένα μεγάλο βαθμό στα κινήματα στην Ευρώπη που ήταν φυσικό επακόλουθο της ήττας των παλιών επαναστατικών κινημάτων των δεκαετιών του 1970 και ’80 και του δυτικοευρωπαϊκού αντάρτικου και σε αντίθεση με την επικρατούσα πεποίθηση των πιο «προωθημένων» κομματιών του ελληνικού α/α χώρου που μιλούσαν εκείνη την εποχή για εξέγερση, ο Επαναστατικός Αγώνας το 2003-2004 έθεσε το ζήτημα της επανάστασης ξανά.

Ακριβώς γιατί θέσαμε το ζήτημα της επανάστασης, γι’ αυτό το όνομά μας, η ταυτότητα της ένοπλης συλλογικότητάς μας είναι Επαναστατικός Αγώνας.

Η επανάσταση προϋποθέτει πέραν των άλλων μορφών δράσης απαραίτητα και τον ένοπλο αγώνα στη σύγκρουση με την κεντρική εξουσία. Η επανάσταση είναι στην ουσία εμφύλιος πόλεμος και προϋποθέτει την ένοπλη αναμέτρηση με το καθεστώς.

Ο Επαναστατικός Αγώνας με τα δικά του αναλυτικά και ερμηνευτικά εργαλεία από αναρχική και αντιεξουσιαστική σκοπιά, ανέλυσε πιστεύω την εποχή μας αρκετά εύστοχα, την εποχή της έξαρσης της παγκοσμιοποίησης των αρχών και των μέσων της δεκαετίας του 2000, όταν ο πόλεμος κατά της «τρομοκρατίας» είχε κηρυχτεί, όταν οι νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις σταθεροποιούνταν, όταν η δικτατορία των αγορών επεκτεινόταν αλλά και όταν εμφανίστηκε η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση από το 2008 και μετά, όταν αρχικά ήταν κρίση του χρηματοπιστωτικού τομέα, δηλαδή των τραπεζών και εξελίχτηκε σε κρίση χρέους, ιδιαίτερα επώδυνη για χώρες με υψηλό χρέος όπως η Ελλάδα και αποτέλεσε την αφορμή για μια πρωτοφανή επίθεση που ενορχηστρώθηκε από τους υπερεθνικούς οργανισμούς, ΔΝΤ, ΕΚΤ και ΕΕ.

Ο Επαναστατικός Αγώνας πέρα από τις στοχευμένες ενέργειες εναντίον δομών της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, διάβασε καλά την εποχή μας και έπεσε μέσα σε πολλές από τις προβλέψεις του. Continue reading Ελληνικές φυλακές: Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη σε εκδήλωση του στεκιού Άτακτον στην Πάτρα (7/12/2015)

Πολιτική δήλωση του Νίκου Μαζιώτη στην έναρξη της 2ης δίκης του Επαναστατικού Αγώνα

Ο Επαναστατικός Αγώνας είναι μία ένοπλη επαναστατική αναρχική οργάνωση. Έχει ήδη μείνει στην ιστορία και στη συνείδηση πολλών ανθρώπων ως μια πολιτική οργάνωση που συνεχίζει τη λαϊκή παράδοση του αντάρτικου από το 2003 και μετά και δρα προς όφελος του λαού, των εργαζομένων και των φτωχών στοχεύοντας στην Κοινωνική Επανάσταση, στην ανατροπή του καθεστώτος που υπηρετείτε, του καπιταλισμού και του κράτους. Ο Επαναστατικός Αγώνας έχει ήδη μείνει στην ιστορία και στη συνείδηση πολλών ανθρώπων για τις εύστοχες πολιτικές ενέργειές που έχει πραγματοποιήσει εναντίον μηχανισμών και δομών της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας.

Είναι αναγνωρισμένο ότι ο Επαναστατικός Αγώνας χτύπησε μηχανισμούς του κράτους που νομοθετούν και επιβάλλουν την κοινωνική ληστεία και μαζική λεηλασία εις βάρος του λαού όπως είναι τα Υπουργία Απασχόλησης και Οικονομίας, ότι στράφηκε εναντίον αξιωματούχων του κράτους που είναι υπεύθυνοι για την επιβολή του σύγχρονου ολοκληρωτισμού του καθεστώτος σας, όπως ο πρώην Υπουργός Δημοσίας Τάξεως Βουλγαράκης, ότι χτύπησε τις δυνάμεις καταστολής, αστυνομικά τμήματα και τα δικαστήρια, αυτούς που αποτελούν τους πραιτοριανούς του καθεστώτος, τους μισθοφόρους υπηρέτες των οικονομικά ισχυρών και πλουσίων. Ο Επαναστατικός Αγώνας έχει ήδη μείνει στην ιστορία και στη συνείδηση πολλών ανθρώπων για τις εύστοχες πολιτικές ενέργειές του εναντίων μηχανισμών και δομών της οικονομικής εξουσίας που ληστεύουν και δολοφονούν μαζικά ανθρώπους και λαούς όπως τράπεζες, όπως η αμερικάνικη Citibank και η Eurobank, όπως είναι το Χρηματιστήριο Αθηνών.

Ο Επαναστατικός Αγώνας έχει ήδη μείνει στην ιστορία και στη συνείδηση πολλών ανθρώπων όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς για το ότι τραυμάτισε το κύρος και το γόητρο της αμερικανικής αυτοκρατορίας, της ηγέτιδας δύναμης του παγκόσμιου καπιταλισμού και παγκόσμιου μπάτσου και δολοφόνου των λαών με την επίθεσή του με αντιαρματική ρουκέτα στην πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα. Ο Επαναστατικός Αγώνας έχει ήδη μείνει στην ιστορία και στη συνείδηση πολλών ανθρώπων για την πιο επιτυχημένη ενέργεια αντάρτικου την περίοδο των μνημονίων, όταν απ’ το 2010 και μετά η χώρα υποτάχθηκε στα υπερεθνικά κέντρα εξουσίας, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο με την επίθεση στις 10 Απριλίου του 2014 στη Διεύθυνση Εποπτείας της Τράπεζας της Ελλάδας, η οποία είναι παράρτημα της ΕΚΤ, σε κτήριο στο οποίο βρισκόταν το γραφείο του τότε μονίμου αντιπροσώπου ΔΝΤ στην Ελλάδα Ουές Μακ Γκρου.

Αυτή την ενέργεια αντίστασης στην πολιτική της κοινωνικής γενοκτονίας που υπαγορεύουν τα μνημόνια και την οποία έχουμε αναλάβει με το όνομα κομάντο Λάμπρος Φούντας προς τιμήν του συντρόφου μας που σκοτώθηκε σε ένοπλη συμπλοκή με αστυνομικούς το 2010 δικάζει το παρόν δικαστήριο για λογαριασμό της υπερεθνικής οικονομικής ελίτ του Γιούνκερ, του Ντράγκι, της Λααγκάρντ. Ήταν τόσο επιτυχημένη αυτή η πράξη αντίστασης που  προκάλεσε ζημιές και στα κεντρικά γραφεία της τράπεζας Πειραιώς του μεγαλομετόχου Σάλα, μία από τις μεγαλύτερες συστημικές τράπεζες που έχει επωφεληθεί από τα πακέτα διάσωσης με δισεκατομμύρια δηλαδή που έχει ληστέψει το ελληνικό κράτος από το λαό και τους εργαζομένους για να σώσει από την κρίση του τραπεζίτες και τους μεγαλοκαρχαρίες του κεφαλαίου.

Ο Επαναστατικός Αγώνας διεξάγοντας με τις ενέργειές του ένοπλη πολιτική, ένοπλη προπαγάνδα χρησιμοποίησε εύστοχα και την κριτική των όπλων και τα όπλα της κριτικής, ανέλυσε εύστοχα με τον λόγο του την εποχή μας από τότε που ξεκίνησε τη δράση του το 2003, περίοδο του ξεσπάσματος του πολέμου κατά της τρομοκρατίας όταν ακόμα υπήρχε η συναίνεση στο νεοφιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο κι όταν το καθεστώς σας προωθούσε βήμα βήμα τη δικτατορία των αγορών. Ο Επαναστατικός αγώνας στην εποχή της φαινομενικής ευημερίας με τα δανεικά, μεμφόταν τους ισχυρισμούς της εξουσίας για την ισχυρή ελληνική οικονομία που είναι θωρακισμένη στη ζώνη του ευρώ και προέβλεπε ότι σε περίπτωση ξεσπάσματος μιας κρίσης η Ελλάδα θα βρεθεί σε δεινή θέση πράγμα για το οποίο επιβεβαιωθήκαμε λίγα χρόνια αργότερα.

Η οργάνωση με το ξέσπασμα της κρίσης προέβλεψε τις πολιτικές εκείνες με συνταγή ΔΝΤ θα επιβάλλουν αυτή τη χώρα για το ξεπέρασμά της – τα μνημόνια – και διατύπωσε την άποψη ότι ακριβώς λόγω αυτών των αντικοινωνικών και αντιλαϊκών πολιτικών θα ξεσπούσαν σφοδρές κοινωνικές και λαϊκές αντιδράσεις και το καθεστώς σας θα κλυδωνιζόταν επικίνδυνα καθώς θα απαξιωνόταν στα μάτια της κοινωνικής πλειοψηφίας, πράγμα που και αυτό επιβεβαιώθηκε. Ο Επαναστατικός Αγώνας απ’ το 2009 έχοντας εγκαινιάσει μία στρατηγική δράσης με επιθέσεις με μεγάλη ποσότητα εκρηκτικών εναντίον δομών και στόχων που είχαν καίριο ρόλο στη κρίση, όπως ήταν η Citibank, η Eurobank, και το Χρηματιστήριο Αθηνών προπαγανδίζει την αναγκαιότητα και την ιστορική ευκαιρία της ανατροπής του εγκληματικού καθεστώτος που υπηρετείτε, του καπιταλισμού και του κράτους, προπαγανδίζει την Κοινωνική Επανάσταση ως τη μόνη ρεαλιστική διέξοδο από την κρίση. Η επίθεση εναντίον της Διεύθυνσης Εποπτείας της Τράπεζας της Ελλάδος για την οποία θα μας καταδικάσετε ήταν συνέχεια εκείνης της στρατηγικής των επιθέσεων που έγιναν το 2009 εναντίον της Citibank, της Eurobank  και του Χρηματιστηρίου Αθηνών.

Είναι καταγεγραμμένο ιστορικά πως το καθεστώς σας μας θεωρεί επικίνδυνους και αυτό είναι κάτι που μας τιμά, είναι καταγεγραμμένο ιστορικά με τη λύσσα που μας έχετε αντιμετωπίσει κι αυτό φυσικά είναι απολύτως δικαιολογημένο. Είναι καταγεγραμμένο ιστορικά ότι το καθεστώς σας μας έχει επικηρύξει δυο φορές, μία φορά το 2007 μετά την επίθεσή μας στην πρεσβεία των ΗΠΑ, όταν το αμερικάνικο κράτος πρόσφερε σε ρουφιάνους ένα εκατομμύριο δολάρια για τη σύλληψή μας και αντίστοιχα το ελληνικό κράτος οχτακόσιες χιλιάδες ευρώ και δεύτερη φορά το 2014 όταν το ελληνικό κράτος πρόσφερε δυο εκατομμύρια ευρώ, ένα για τη συντρόφισσα Πόλα Ρούπα κι ένα για μένα. Είναι καταγεγραμμένο ιστορικά το 2010, όταν μας συλλάβανε λίγο καιρό πριν την υπαγωγή της χώρας στο ΔΝΤ, ότι αξιωματούχος της τότε κυβέρνησης Παπανρδέου υποστήριζε ότι με τη σύλληψή μας απέτρεψαν χτύπημα που θα τελείωνε την οικονομία. Είναι γνωστό ότι μόλις πρόσφατα οι ΗΠΑ με ένταξαν στη λίστα διεθνών τρομοκρατών. Όσα ψέματα, λάσπη και συκοφαντίες κι αν εκτοξεύει το καθεστώς σας εναντίον μας, όση πλύση εγκεφάλου κι αν κάνουν τα μέσα μαζικής προπαγάνδας του καθεστώτος σας εμείς ο Επαναστατικός Αγώνας έχουμε ήδη μείνει στην ιστορία και στη συνείδηση πολλών ανθρώπων ως αυτό που πραγματικά είμαστε, μία οργάνωση αναρχικών αγωνιστών που δρα εναντίον της εξουσίας, αυτών που ληστεύουν, λεηλατούν, δολοφονούν, αυτών που απαρτίζουν το κεφάλαιο και το κράτος. Δεν λογαριάσαμε θυσίες και ρίσκα, αψηφήσαμε τις καταδίκες και τις φυλακές σας, δώσαμε αίμα στον αγώνα για ελευθερία, είχαμε νεκρό τον σύντροφο Λάμπρο Φούντα, περάσαμε στην παρανομία για να συνεχίσουμε τον αγώνα, όμως κερδίσαμε την αξιοπρέπεια, την τιμή, τον σεβασμό πολλών ανθρώπων, κάτι που δεν έχετε εσείς γιατί είστε μισθοφόροι του κράτους που γλύφουν τους οικονομικά ισχυρούς.

Είμαι υπερήφανος που είμαι μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, έχω αναλάβει την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής μου στην οργάνωση κι έχω υπερασπιστεί πολιτικά όλες τις ενέργειές της και έχω καταδικαστεί ήδη σε 50 χρόνια κάθειρξη. Οποιαδήποτε άλλη στάση εκτός της ανάληψης ευθύνης θα ήταν προδοσία και αποκήρυξη του αγώνα. Το να είμαι ένοχος για σας είναι τίτλος τιμής για μένα. Αυτό το ειδικό δικαστήριο, όπως και το προηγούμενο, αντιπροσωπεύει όλους αυτούς τους εγκληματίες που ληστεύουν εκατομμύρια ανθρώπους στερώντας τους τα βασικά αγαθά, καταδικάζοντάς τους στην φτώχεια, την εξαθλίωση, την πείνα. Αυτό το δικαστήριο αντιπροσωπεύει αυτούς τους εγκληματίες που κατάσχουν τα σπίτια των βιοπαλαιστών και των ανθρώπων του μόχθου και τους αναγκάζουν να κοιμούνται στους δρόμους και να ψάχνουν στα σκουπίδια για τροφή ή να τρέφονται απ’ τα συσσίτια. Αυτό το δικαστήριο αντιπροσωπεύει αυτούς τους εγκληματίες που έχουν δολοφονήσει χιλιάδες ανθρώπους, αφού πρώτα τους στέρησαν τα πάντα για να ζήσουν. Αυτό το δικαστήριο αντιπροσωπεύει και παράλληλα προστατεύει τους τραπεζίτες, τους μεγαλοεπιχειρηματίες, τους χρηματιστές, τις πολιτικές τους μαριονέτες, τις ελληνικές κυβερνήσεις και τους μισθοφόρους του κεφαλαίου και του κράτους, την αστυνομία. Όπως έχω ήδη πει τα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα δεν απολογούνται στα σκυλιά του κράτους, δηλαδή σε εσάς.

Δεν είναι ο Επαναστατικός Αγώνας αυτός που τρομοκρατεί τον πληθυσμό μίας χώρας, όπως λέει η κατηγορία, αλλά εσείς και το καθεστώς σας. Δεν είναι ο Επαναστατικός Αγώνας αυτός που τρομοκρατεί αυτούς που ζουν με 200, 300 ή 400 ευρώ το μήνα, αλλά εσείς και το καθεστώς σας που τους ληστεύετε με το νόμο. Δεν είναι ο Επαναστατικός Αγώνας αυτός που τρομοκρατεί τους φτωχούς, τους άνεργους, τους άπορους, τους άστεγους, αλλά εσείς και το καθεστώς σας. Δεν είναι ο Επαναστατικός Αγώνας αυτός που έβαλε τη θηλιά στο λαιμό 4000 ανθρώπων, οι οποίοι επέλεξαν να πεθάνουν γιατί δεν μπορούσαν να ζήσουν, αλλά εσείς και το καθεστώς σας. Δεν τρομοκράτησε ο Επαναστατικός Αγώνας αυτούς που πέθαναν από αρρώστιες γιατί δεν είχαν χρήματα για την περίθαλψή τους ή ήταν ανασφάλιστοι, αλλά εσείς και το καθεστώς σας. Εσείς είστε μέλη εγκληματικής-τρομοκρατικής οργάνωσης του κρατικού μηχανισμού. Εσείς είστε οι εγκληματίες και οι τρομοκράτες και όλοι αυτοί που υπηρετείτε και προστατεύετε.

Για να αποδοθεί δικαιοσύνη, τότε θα πρέπει να κάτσουν στο ειδώλιο του κατηγορουμένου όλοι όσους αντιπροσωπεύει το δικαστήριο, δηλαδή τα μέλη της υπερεθνικής και ντόπιας οικονομικής ελίτ και της πολιτικής εξουσίας, τραπεζίτες, μεγαλομέτοχοι, χρηματιστές, μεγαλοεπιχειρηματίες, εφοπλιστές, μεγαλοεργολάβοι, τα μέλη των ελληνικών κυβερνήσεων, τουλάχιστον της τελευταίας 20ετίας, των κυβερνήσεων Σημίτη, Καραμανλή, Παπανδρέου, Παπαδήμου, Σαμαρά, Τσίπρα, οι υπουργοί και οι βουλευτές των κομμάτων που ψήφισαν τις τρεις μνημονιακές συμβάσεις από το 2010 ως την τελευταία το 2015 που έδωσαν τη χώρα στην εξουσία των υπερεθνικών κέντρων, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και πρόσφατα και του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας και εγκαινίασαν ένα καθεστώς τρόμου, γενικευμένης φτώχειας, εξαθλίωσης και θανάτου.

Μόνο η Κοινωνική Επανάσταση μπορεί να αποδώσει δικαιοσύνη και να δικάσει όλους όσους ευθύνονται για τα εγκλήματα που διαπράττουν σε βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας. Μόνο η Κοινωνική Επανάσταση και η προσφυγή του λαού στα όπλα που θα ανατρέψει το εγκληματικό καθεστώς σας θα εξαλείψει τις κοινωνικές και ταξικές διαιρέσεις και θα καταστρέψει τον καταπιεστικό μηχανισμό του κράτους, θα αποδώσει δικαιοσύνη και θα δημιουργήσει μία νέα κοινωνική οργάνωση οικονομικής και πολιτικής ισότητας και ελευθερίας. Μόνο η Κοινωνική Επανάσταση είναι η ρεαλιστική λύση απέναντι στην καπιταλιστική κρίση και στα δεινά που προκαλεί, γιατί η αιτία της κρίσης είναι η ίδια η ύπαρξη του καπιταλισμού και της οικονομίας της αγορά, η ύπαρξη των κοινωνικών τάξεων, η ίδια η καπιταλιστική δραστηριότητα για επενδύσεις με σκοπό το κέρδος και η επανεπένδυση του κέρδους για ακόμα μεγαλύτερο κέρδος, διαδικασία της οποίας η απρόσκοπτη συνέχεια είναι δείγμα της καπιταλιστικής ευημερίας, ενώ το μπλοκάρισμά της σηματοδοτεί την κρίση του συστήματος.

Καμία λύση δεν βρίσκεται εντός του καπιταλιστικού συστήματος που υπηρετείται. Καμία λύση δεν μπορεί να δοθεί από το απαξιωμένο και ξεφτιλισμένο σύστημα του αστικού κοινοβουλευτισμού και τα πολιτικά κόμματα – μαριονέτες του κεφαλαίου. Καμία λύση δεν μπορεί να δοθεί από τις εκλογές και τα δημοψηφίσματα της εξουσίας, κάτι που αποδείχθηκε μόλις πρόσφατα με την μέσα σε 7 μόνο μήνες μετατροπή του αριστερού ΣΥΡΙΖΑ που από ένα κόμμα που υποσχόταν σοσιαλδημοκρατικές πολιτικές κατέληξε σ ένα καθαρό νεοφιλελεύθερο κόμμα που ψήφισε το τρίτο μνημόνιο καταπατώντας τη βούληση της λαϊκής πλειοψηφίας των συμμετεχόντων στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου που απέρριψε τις προτάσεις των δανειστών.

Μόνο ο ξεσηκωμός ενός ένοπλου λαού που θα αρνηθεί να πληρώσει, το χρέος που του έχουνε φορτώσει, που δεν αναγνωρίζει δανειακές συμβάσεις και μνημόνια, που δεν αναγνωρίζει το ευρώ, τις δομές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, που θα απαλλοτριώσει και θα κοινωνικοποιήσει την καπιταλιστική και κρατική ιδιοκτησία, τις τράπεζες, τις πολυεθνικές, τις μεγάλες επιχειρήσεις, τις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας θα δώσει λύση.

Μόνο ο ξεσηκωμός ενός ένοπλου λαού που θα καταργήσει το κράτος και το αστικό κοινοβούλιο και θα αναλάβει ο ίδιος την διαχείριση της παραγωγής, της διακίνησης των αγαθών, των μεταφορών, των επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας, της υγείας και της εκπαίδευσης θα δώσει λύση στα κοινωνικά προβλήματα με γνώμονα τις ανάγκες των ανθρώπων και όχι το ιδιωτικό κέρδος. Η λύση θα δοθεί και η δικαιοσύνη θα αποδοθεί όταν το καθεστώς σας σωριαστεί σ’ ένα σωρό συντρίμμια και ερείπια.

ΖΗΤΩ Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΖΗΤΟΥΜΕΝΗ ΚΑΙ ΕΠΙΚΥΡΗΓΜΕΝΗ ΠΟΛΑ ΡΟΥΠΑ

ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΛΑΜΠΡΟ ΦΟΥΝΤΑ

Νίκος Μαζιώτης μέλος του Επαναστατικού Αγώνα
Φυλακές Κορυδαλλού

Κατάληψη Terra Incognita: Αφίσα αλληλεγγύης ενόψει της β’ δίκης για τον Επαναστατικό Αγώνα

Ο επαναστατικός αγώνας είναι ένα ζήτημα βαθιάς και ακλόνητης πίστης στο δίκαιο της καταστροφής του κράτους και του καπιταλισμού.

10 Απρίλιου 2014: Η οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας επιτίθεται με παγιδευμένο όχημα στη Διεύθυνση Εποπτείας της Τράπεζας της Ελλάδος στην οδό Αμερικής, όπου στεγάζεται και ο μόνιμος αντιπρόσωπος του ΔΝΤ στην Ελλάδα W. McGrew.

16 Ιουλίου 2014: Έπειτα από συμπλοκή με μπάτσους συλλαμβάνεται τραυματισμένος, ο καταζητούμενος μέχρι τότε αναρχικός και μέλος της οργάνωσης Ε.Α. Νίκος Μαζιώτης.

1 Οκτώβρη 2014: Κατά τη διάρκεια επιχείρησης της αντιτρομοκρατικής συλλαμβάνεται ο αναρχικός Αντώνης Σταμπούλος και προφυλακίζεται με τη κατηγορία της συμμετοχής στην οργάνωση.

16 Οκτώβρη 2015: Κράτος και κεφάλαιο επιχειρούν να δικάσουν για 2η φορά τον Επαναστατικό Αγώνα. Στο ειδικό δικαστήριο των φυλακών Κορυδαλλού δικάζονται τα μέλη της οργάνωσης, Νίκος Μαζιώτης και η καταζητούμενη Πόλα Ρούπα, ο σύντροφος Αντώνης Σταμπούλος καθώς και ο Γιώργος Πετρακάκος.

Στην πραγματικότητα όμως στήνεται ακόμα ένα έκτακτο τρομοδικείο για να καταδικάσει την αναγκαιότητα της ένοπλης αντιπαράθεσης με το κράτος και τον καπιταλισμό. Την αναγκαιότητα του αγώνα για την αντεπίθεση ενάντια στο κρατικό μονοπώλιο της νόμιμης βίας. Την πίστη στην αναγκαιότητα του αγώνα για την Κοινωνική Επανάσταση και την Αναρχία, αξίες για τις οποίες ο σύντροφος-μέλος της οργάνωσης Λάμπρος Φούντας έδωσε και τη ζωή του.

Όσο όμως υπάρχουν κράτη και κεφάλαιο, θα μαίνεται και ο αγώνας για την καταστροφή τους. Για την οικοδόμηση της επαναστατημένης αναρχικής κοινωνίας ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.

Αλληλεγγύη στα μέλη της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας και σε όσους διώκονται για την ίδια υπόθεση.

Κατάληψη Terra Incognita
terraincognita.squat.gr

στα ισπανικά, πορτογαλικά

Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη σε εκδήλωση της Διεθνούς Κόκκινης Βοήθειας στη Ζυρίχη

Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη
σε εκδήλωση της Διεθνούς Κόκκινης Βοήθειας στη Ζυρίχη
για τα
100 χρόνια από τη Συνδιάσκεψη στο Τσίμερβαλντ
με θέμα: «Μεταρρύθμιση ή Επανάσταση»

(Πριν από 100 χρόνια, τον Σεπτέμβρη του 1915, στο Τσίμερβαλντ της Ελβετίας πραγματοποιήθηκε μια Συνδιάσκεψη που έμελλε να παίξει καθοριστικό ρόλο στην πορεία του διεθνούς εργατικού κινήματος. 38 αντιπρόσωποι από Σοσιαλιστικά κόμματα της Ευρώπης που διαφωνούσαν με τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την υποταγή της Β’ Διεθνούς στο δόγμα του μιλιταρισμού και της υποστήριξης των εθνικών αστικών τάξεων, συναντήθηκαν για να καθορίσουν τη στάση τους απέναντι στη νέα πραγματικότητα που διαμορφωνόταν. Η Συνδιάσκεψη του Τσίμερβαλντ αποτέλεσε ένα αναγκαίο και σημαντικό βήμα στο χτίσιμο του διεθνούς επαναστατικού κύματος που ακολούθησε τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και που οδήγησε στη νίκη της ρωσικής επανάστασης το 1917.)

Συντρόφισσες-οι, σας χαιρετώ από τις ελληνικές φυλακές. Το ζήτημα της επανάστασης γίνεται πιο επίκαιρο και επιτακτικό τα τελευταία χρόνια από τότε που έχει ξεσπάσει η παγκόσμια οικονομική κρίση.

Πριν το ξέσπασμα της κρίσης που χτύπησε το καπιταλιστικό κέντρο ζήσαμε σχεδόν 3 δεκαετίες συστημικού θριάμβου και «ευμάρειας», όπου ο νεοφιλελευθερισμός επέλαυνε ανεμπόδιστα, η παγκοσμιοποίηση βρισκόταν σε έξαρση μετά την πτώση των καθεστώτων του ανατολικού μπλοκ το 1989-91, η Νέα Τάξη νικούσε στα πεδία των μαχών και οι απολογητές του συστήματος διακήρυτταν αλαζονικά το «τέλος της ιστορίας» λέγοντας ότι ο καπιταλισμός είναι το μόνο ρεαλιστικό και βιώσιμο σύστημα.

Και όλα αυτά βασίζονταν στην ήττα των παλιών επαναστατικών κινημάτων των δεκαετιών του 1970 και ’80, στην ήττα του δυτικοευρωπαϊκού αντάρτικου πόλης εκείνων των χρόνων, τις συνέπειες της οποίας βιώνουμε σήμερα. Έκτοτε, η έννοια της επανάστασης έχει εξοβελιστεί από τη Γηραιά Ήπειρο, την Ευρώπη, όπου τα εναλλακτικά κινήματα δεν βάζουν ως στόχο την καθολική ανατροπή του κεφαλαίου και του κράτους, την καταστροφή της κεντρικής εξουσίας –άλλωστε δεν υπάρχει η «καρδιά του κράτους» όπως έχει επικρατήσει να λέγεται– αλλά προωθούν αποσπασματικούς αγώνες ενάντια σε περιφερειακές δομές της εξουσίας, την αυτοοργάνωση σε τοπικό επίπεδο, την «υπαρξιστική επανάσταση» της καθημερινής ζωής, τη συνύπαρξη ουσιαστικά εναλλακτικών δομών αντιεξουσίας με το κράτος και την οικονομία της αγοράς. Σήμερα, που ο καπιταλισμός είναι αντιμέτωπος με τη μεγαλύτερη κρίση της ιστορίας του, οφείλουμε να βάλουμε όχι σε θεωρητικό επίπεδο αλλά πρακτικά την προοπτική της επανάστασης.

Και σύμφωνα με την ιστορική εμπειρία και παράδοση, η επανάσταση δε γίνεται χωρίς προσφυγή στα όπλα. Η επανάσταση ισοδυναμεί με εμφύλιο πόλεμο και ένοπλο αγώνα και απαραίτητα προϋποθέτει για την επιτυχία της την ένοπλη κατάληψη των οχυρών του ταξικού εχθρού, εκεί όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις της εξουσίας, δηλαδή το αστικό κοινοβούλιο, η κεντρική τράπεζα, οι τράπεζες και φυσικά προϋποθέτει τον αφοπλισμό των ενόπλων δυνάμεων του εχθρού, των σωμάτων ασφαλείας.

Ο Επαναστατικός Αγώνας από το 2009, μετά την εμπειρία της εξέγερσης της Αθήνας του Δεκέμβρη του 2008 και ενώ η Ελλάδα βυθιζόταν στην κρίση χρέους, προβλέποντας την εφαρμογή των πολιτικών που θα επέβαλε η υπερεθνική οικονομική ελίτ με συνταγές του ΔΝΤ, πράγμα που συνέβη ένα χρόνο μετά με την υπαγωγή της χώρας στο Μνημόνιο του 2010, δηλαδή την δανειακή σύμβαση με το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, προτάσει την Κοινωνική Επανάσταση ως τη μόνη ρεαλιστική λύση απέναντι στην κρίση, τις αιτίες που την δημιούργησαν και στα τραγικά αποτελέσματά που έχει και υποστηρίζει ότι απαραίτητη προϋπόθεση για την επανάσταση είναι η ύπαρξη επαναστατικού κινήματος.

Η εμπειρία των τελευταίων 5 χρόνων στην Ελλάδα, με την εφαρμογή των Μνημονίων και των προγραμμάτων διάσωσης που στην πραγματικότητα αποτελούν πολιτικές κοινωνικής γενοκτονίας και εκκαθάρισης τμημάτων του πληθυσμού για να σωθεί το σύστημα, με αποτέλεσμα χιλιάδες νεκρούς από αυτοκτονίες, ασθένειες, ελλείψεις βασικών αγαθών, χιλιάδες άστεγους και εκατομμύρια ανέργους και άπορους, αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο μεταρρύθμισης εντός του υπάρχοντος συστήματος προς όφελος των φτωχών και των εργαζομένων.

Η μεταρρύθμιση του συστήματος είναι κάτι το ανέφικτο και ουτοπικό ενώ η ρεαλιστική λύση είναι η ανατροπή του καπιταλισμού και του κράτους, δηλαδή η επανάσταση. Στην Ελλάδα, μόλις πρόσφατα, με την εμπειρία της διακυβέρνησης του αριστερού κόμματος Σύριζα, αποδείχτηκε το ανέφικτο της εφαρμογής μιας πολιτικής μεταρρύθμισης, διαφορετικής από αυτής των Μνημονίων που αποσκοπούσε στην κρατική παρέμβαση στην οικονομία και στην προστασία των φτωχών και των κοινωνικά αδύναμων.

Μόλις πρόσφατα, η αριστερή κυβέρνηση Σύριζα ψήφισε το 3ο Μνημόνιο τον Αύγουστο του 2015 ευθυγραμμιζόμενη πλήρως με τις απαιτήσεις των δανειστών.

Η μετατροπή του Σύριζα από ένα κόμμα που υποσχόταν ένα σοσιαλδημοκρατικό κεϊνσιανιστικό πρόγραμμα κρατικής παρέμβασης στην οικονομία σε ένα αμιγώς νεοφιλελεύθερο κόμμα, ήταν κάτι που ο Επαναστατικός Αγώνας είχε προβλέψει ένα σχεδόν χρόνο πριν ο Σύριζα γίνει κυβέρνηση στην προκήρυξη με την οποία ανέλαβε την ευθύνη για την τελευταία επίθεση του στις 10 Απριλίου 2014 σε κτίριο παράρτημα της Τράπεζας της Ελλάδος.

Αποδείχτηκε όπως έχουμε ισχυριστεί, ότι είναι ανέφικτο σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης η επιστροφή σε ένα μοντέλο που παρήκμασε και εξαφανίστηκε πριν 3 δεκαετίες περίπου, εννοώντας την σοσιαλδημοκρατία και το κράτος πρόνοιας. Αποδείχτηκε ότι είναι ανέφικτο για μια χώρα που είναι ενταγμένη στο καθεστώς του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού και στις αγορές να θέτει περιορισμούς και όρια στην κίνηση των κεφαλαίων, να επιβάλλει προστατευτισμό, να φορολογεί τα κέρδη των κεφαλαίων όταν εδώ και δεκαετίες το κεφάλαιο έχει σπάσει τα εθνικά σύνορα και κινείται όπου θέλει. Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο μεταρρύθμισης ενός συστήματος που εδώ και χρόνια αλλά ιδιαίτερα με αφορμή την κρίση τα τελευταία χρόνια επιβάλλει τον ολοκληρωτισμό και την δικτατορία των αγορών. Όμως παράλληλα με την δικτατορία των αγορών επιβάλλεται και ένας ολοκληρωτισμός σε πολιτικό επίπεδο αφού τα εθνικά κοινοβούλια έχουν χάσει τη δυνατότητα άσκησης μιας ανεξάρτητης εθνικής πολιτικής που είχαν την εποχή του κεϊνσιανισμού και της σοσιαλδημοκρατίας όταν ο καπιταλισμός διατηρούσε τα εθνικά χαρακτηριστικά του και έχουν μετατραπεί σε μαριονέτες και πιόνια των υπερεθνικών κέντρων εξουσίας, των Βρυξελλών, της Φραγκφούρτης, της Ουάσινγκτον, εκεί που εδρεύουν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ. Αυτό αποδείχτηκε και με την κυβέρνηση Σύριζα αφού παρά τους λεονταρισμούς και την «σκληρή διαπραγμάτευση» υποχώρησε ολοκληρωτικά στις απαιτήσεις των δανειστών ψηφίζοντας το 3ο κατά σειρά Μνημόνιο.

Ουσιαστικά βιώνουμε τον εξευτελισμό και την παρακμή του συστήματος της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και του αστικού κοινοβουλευτισμού, μια εξέλιξη μη αναστρέψιμη γιατί έτσι επιβάλλουν τα συμφέροντα των αγορών.

Το πόσο δεν δίνεται καθόλου σημασία στην λαϊκή βούληση το είδαμε ξεκάθαρα όταν η κυβέρνηση Σύριζα διοργάνωσε το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, όπου παρά το γεγονός ότι το 62% όσων πήγαν στο δημοψήφισμα απέρριψαν τις προτάσεις των δανειστών, ο Σύριζα ψήφισε ένα Μνημόνιο πολύ πιο σκληρό από τις προτάσεις που απέρριψε ο λαός.

Αποδεικνύεται αυτό που υποστηρίζουμε ως Επαναστατικός Αγώνας, ότι κανένα πολιτικό κόμμα δεν θέλει και δεν μπορεί να έρθει σε σύγκρουση με τις αγορές και την υπερεθνική οικονομική ελίτ και καμία προσπάθεια μεταρρύθμισης δεν μπορεί να μετριάσει την επίθεση του κεφαλαίου. Μόνο η ρήξη, η ανατροπή, η επανάσταση είναι η λύση για τους λαούς.

Ο Επαναστατικός Αγώνας από το 2009 υποστηρίζει ότι η ίδια η οικονομική κρίση έχει διαμορφώσει τις κατάλληλες συνθήκες για μια επανάσταση στην Ελλάδα και όχι μονο στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς.

Αυτές οι αντικειμενικές συνθήκες συνίστανται στην απονομιμοποίηση και στην απαξίωση του οικονομικοπολιτικού συστήματος από μεγάλα κοινωνικά και λαϊκά κομμάτια.

Ούτε ο καπιταλισμός μπορεί να υποσχεθεί και να εξασφαλίσει πια ένα πιάτο φαΐ για εκατομμύρια ανθρώπους, ούτε ευκαιρίες για ανέλιξη όπως γινόταν τα προηγούμενα χρόνια, την περίοδο της νεοφιλελεύθερης συναίνεσης και της έξαρσης της παγκοσμιοποίησης –αντίθετα εξοντώνει μαζικά ανθρώπους για να σώσει τους ισχυρούς, τις τράπεζες και τις πολυεθνικές– ενώ ούτε η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι ικανή πια να υποσχεθεί και να εξασφαλίσει σεβασμό στη βούληση των ανθρώπων και των λαών.

Βιώνουμε ένα νέο φασισμό πολύ διαφορετικό, όμως, από τον φασισμό του μεσοπολέμου. Continue reading Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη σε εκδήλωση της Διεθνούς Κόκκινης Βοήθειας στη Ζυρίχη

Εφετείο ΕΑ, συνεδρίαση 10ης Ιούνη 2015: Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη

Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη, μέλους του Επαναστατικού Αγώνα, στο εφετείο της 1ης δίκης της οργάνωσης σχετικά με τις κατηγορίες

Η αλήθεια είναι ότι σε πολλά με κάλυψε η συντρόφισσα Πόλα Ρούπα. [βλ. εδώ]

Καταρχήν να πω κάποια πράγματα. Στην πραγματικότητα βρίσκομαι εδώ πέρα κατά λάθος, από λάθος των συνηγόρων μου. Γιατί εμείς δεν θέλαμε να κάνουμε έφεση, ούτε εγώ ούτε η συντρόφισσα Ρούπα. Όπως γνωρίζετε, εμείς παραβιάσαμε τους περιοριστικούς όρους τον Ιούνη του 2012. Η δίκη μας είχε ξεκινήσει τον Οκτώβριο του 2011. Αφότου είχε τελειώσει το στάδιο της διαδικασίας όπου εξετάζονταν οι μάρτυρες του βουλεύματος, του κατηγορητηρίου, και είχαμε τοποθετηθεί για όλες τις ενέργειες της οργάνωσης, μία προς μία, σπάσαμε τους όρους και περάσαμε στην παρανομία. Ο λόγος, όπως φάνηκε και από το κείμενο της συντρόφισσας Ρούπα, είναι ότι εμείς θέλουμε να συνεχίσουμε τον ένοπλο αγώνα, γι’ αυτό και επαναδραστηριοποιήσαμε την οργάνωση. Δεν είχαμε σκοπό να κάνουμε έφεση και να εμφανιστούμε στο εφετείο, ούτως ή άλλως δεν είχαμε καμιά αυταπάτη ότι η ποινή θα μείνει ίδια, 25 χρόνια κατά συγχώνευση. Βέβαια αυτό ήταν για μας δευτερεύον, εμείς θέλαμε να συνεχίσουμε τον αγώνα, δεν είχαμε σκοπό να ξαναεμφανιστούμε στο δικαστήριο, σε ένα εφετείο. Όταν είχαμε στείλει από την παρανομία στους δικηγόρους μας τις «απολογίες» [βλ. 1, 2] να διαβαστούν, τον Ιανουάριο του 2013, στο στάδιο της διαδικασίας που ζητάει η έδρα την απολογία των κατηγορουμένων, εμείς τους είχαμε πει να μη κάνουν καμία έφεση εκ μέρους μας. Οι συνήγοροι μας από παρανόηση κάνανε έφεση. Ουσιαστικά, επειδή μεσολάβησε η σύλληψή μου τον Ιούλιο του 2014, κατά τύχη βρίσκομαι μπροστά σας. Δεν με ενδιαφέρει, ούτως ή άλλως η ποινή, θα μείνει η ίδια, δεν έχω καμία αυταπάτη. Το γεγονός ότι εμείς θέλαμε να συνεχίσουμε, σας το είπα και προηγουμένως, αποδεικνύεται όταν, πέρυσι τον Απρίλιο, η οργάνωση έβαλε μια βόμβα 75 κιλών στην Διεύθυνση Εποπτείας της Τράπεζας της Ελλάδος στο Σύνταγμα, στην οδό Αμερικής, που ήταν και το γραφείο του Ουές Μακ Γκρου, μονίμου αντιπροσώπου του ΔΝΤ στην Ελλάδα.

Από εκεί και πέρα θα πω κάποια πράγματα πανομοιότυπα με αυτά που διάβασα στο κείμενο της συντρόφισσας Πόλας Ρούπα. Το πρώτο πράγμα –και το έχουμε πει ήδη στην πρώτη δίκη– είναι ότι η δίκη αυτή είναι πολιτική. Δικάζονται εχθροί του συστήματος το οποίο εσείς εκπροσωπείτε. Αυτό το ξέρετε και το έχετε παραδεχθεί έμμεσα, γιατί ποτέ καμία εξουσία δεν πρόκειται να παραδεχτεί άμεσα ότι είμαστε πολιτικοί αντίπαλοί του συστήματος καθώς κάτι τέτοιο θα αυτοαναιρούσε το ρόλο του.

Ο εισαγγελέας της έδρας στην πρώτη δίκη, ο κος Λιόγας –αν θυμάμαι καλά– στην αρχή της αγόρευσής του είχε πει, το φαινόμενο που δικάζουμε εδώ πέρα –της τρομοκρατίας, όπως το λέτε εσείς– είναι πολιτικό, και τα πρόσωπα τα οποία είναι κατηγορούμενοι εδώ πέρα είναι πολιτικά, αλλά οι πράξεις είναι ποινικές. Αυτά όμως δεν έρχονται σε αντίφαση το ένα με το άλλο. Η δίκη είναι πολιτική λόγω των προσώπων και των ενεργειών για τις οποίες δικαστήκαμε και καταδικαστήκαμε.

Σε άλλο σημείο της αγόρευσής του ο κος Λιόγας είπε το εξής, και με βάση αυτό απορρίφθηκε η κατηγορία της διεύθυνσης της οργάνωσης. Λέγοντας ότι: «ο Επαναστατικός Αγώνας είναι μια αναρχική οργάνωση της οποίας τα μέλη απεχθάνονται κάθε σχέση ιεραρχίας», οπότε δεν υπάρχουν αρχηγοί.

Βάσει, λοιπόν, της παραδοχής ότι είμαστε αναρχικοί και δεν έχουμε ιεραρχικές σχέσεις μεταξύ μας, ούτε αρχηγούς, διευθυντές και διευθυνόμενους, η κατηγορία της διεύθυνσης απορρίφθηκε. Βέβαια, βρήκαν έναν άλλον τρόπο για να μας χρεώσουν τις 16 ενέργειες της οργάνωσης, με τη διάταξη της συνέργειας ενώ δεν υπήρξε καμία ουσιαστικά απόδειξη. Από τους 80, αν θυμάμαι καλά, μάρτυρες που ήρθαν και κατέθεσαν στο πρώτο δικαστήριο, κανείς δεν κατέθεσε το παραμικρό στοιχείο, τουλάχιστον για εμάς που αναλάβαμε την ευθύνη, τουλάχιστον για εμένα και την συντρόφισσα Ρούπα. Δεν κατατέθηκε το παραμικρό σαν απόδειξη ότι εμείς ήμασταν εκεί και εκεί, δεν υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες, ούτε υλικό από κάμερες, ούτε αποτυπώματα, ούτε DNA. Παρόλα αυτά, μόνο και μόνο επειδή αναλάβαμε την πολιτική ευθύνη, ο εισαγγελέας πρότεινε, και έγινε δεκτό από το δικαστήριο στην τελική του κρίση, ότι εμείς ήμασταν συνεργοί. Αυτή ήταν η πατέντα όταν έπεσε η κατηγορία της διεύθυνσης ώστε να καταδικαστούμε και για τις 16 ενέργειες, σε 80 χρόνια η ποινή, 50 χρόνια κατά συγχώνευση, 25 χρόνια εκτιθείσα ποινή.

Δεν έχω την αυταπάτη ότι το δικό σας το δικαστήριο θα κόψει κάτι. Όπως είπα επιλέξαμε να συνεχίσουμε τη δράση της οργάνωσης από την παρανομία εφόσον μας δόθηκε η δυνατότητα αποφυλάκισης λόγω παρέλευσης του18μηνου. Ο μόνος λόγος που βρίσκομαι εδώ πέρα σήμερα, είναι ότι μου δίνεται η δυνατότητα να υπερασπιστώ ξανά την οργάνωσή μου. Αυτή η δίκη είναι πολιτική και φυσικά, παρ’ όλο που έμμεσα, δεν πρόκειται καμία εξουσία να το αναγνωρίσει αυτό το πράγμα, το ξέρετε πολύ καλά ότι είμαστε πολιτικοί σας αντίπαλοι. Άλλωστε, διαχρονικά πότε κάποιο καθεστώς αναγνώρισε τους πολιτικούς του αντιπάλους; Να υπενθυμίσω ότι σε παλαιότερες εποχές, οι αντάρτες του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ τη δεκαετία του 1940, ως «ληστοσυμμορίτες» κατηγορούνταν, όταν δικάζονταν από έκτακτα στρατοδικεία. Ο εμφύλιος πόλεμος ήτανε «συμμοριτοπόλεμος». Δεν ήταν επανάσταση, ούτε ανταρσία, ούτε εξέγερση. Δεν είχε πολιτική χροιά για το καθεστώς τότε, ήταν «συμμοριτοπόλεμος» και τα μέλη του ΔΣΕ όπως και του ΕΛΑΣ παλιότερα ήτανε «συμμορίτες», «κοινοί ποινικοί εγκληματίες» όπως και εμείς σήμερα είμαστε «τρομοκράτες». Παρόλα αυτά ο κος Λιόγας με αυτά που είπε και παραδέχτηκε το δικαστήριο, δέχτηκε κάποια πράγματα και αυτό οφείλεται στην πολύμηνη μάχη που δώσαμε εγώ και η Πόλα Ρούπα στο δικαστήριο.

Εξάλλου πέρα από τον ΕΛΑΣ και τον ΔΣΕ, όλες οι οργανώσεις αντάρτικου πόλης και όσοι έχουν κατηγορηθεί για ένοπλες επιθέσεις όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό, είτε μιλάμε για τους αγωνιστές της αντιδικτατορικής αντίστασης, είτε για τα μέλη των μεταπολιτευτικών οργανώσεων αντάρτικου, ή για τις ένοπλες οργανώσεις στην Ευρώπη, τις Ερυθρές Ταξιαρχίες, τη Φράξια Κόκκινος Στρατός, το Κίνημα 2 Ιούνη, τους Επαναστατικούς Πυρήνες, την Action Directe, τους Μαχόμενους Κομμουνιστικούς Πυρήνες του Βελγίου ή την GRAPPO (αντιφασίστες κομμουνιστές στην Ισπανία) ή τους αναρχικούς που έχουν κατηγορηθεί για ένοπλο αγώνα, ως «τρομοκράτες» δικάστηκαν και ως «τρομοκράτες» καταδικάστηκαν.

Παρ’ όλα αυτά, όμως, ενώ μας δικάζετε σαν «κοινούς ποινικούς εγκληματίες», με τις πράξεις μας να εμπίπτουν στο κοινό ποινικό δίκαιο, στην πραγματικότητα η μεταχείρισή μας εκ μέρους σας είναι πολύ διαφορετική από αυτήν των «κοινών ποινικών εγκληματιών». Και αυτό γιατί έχει συσταθεί ειδικός αντιτρομοκρατικός νόμος από το 2001, ο νόμος κατά του «οργανωμένου εγκλήματος», του τότε υπουργού δικαιοσύνης Σταθόπουλου του ΠΑΣΟΚ. Στη συνέχεια ο κος Παπαληγούρας έφτιαξε το νόμο 187Α εναντίον της «τρομοκρατίας» για να αποσαφηνίσει κάπως τα πράγματα. Με αυτόν τον νόμο δικαστήκαμε, καταδικαστήκαμε και δικαζόμαστε και τώρα. Υπάρχει ειδική υπηρεσία που μας καταδιώκει: Η Διεύθυνση Αντιμετώπισης Ειδικών Εγκλημάτων Βίας. Έχουμε λοιπόν ειδικούς νόμους, ειδική υπηρεσία, ειδικά δικαστήρια όπως το δικό σας, τα οποία δικάζουν μέσα στις φυλακές και ενίοτε έχουμε και ειδικές φυλακές όπως οι φύλακες τύπου Γ ή κατά περιόδους ειδικές συνθήκες κράτησης που ισχύουν για εμάς, συνθήκες απομόνωσης από τους υπόλοιπους κρατούμενους. Αυτή πάντως είναι η πραγματικότητα. Δεν μας μεταχειρίζεστε ως «κοινούς ποινικούς εγκληματίες», παραβάτες. Μας αντιμετωπίζετε διαφορετικά αλλά χειρότερα κιόλας. Ο νόμος σας είναι προφανώς πολύ πιο επιεικής σε βιαστές, σε προαγωγούς, σε ανθρώπους που κάνουν trafficking ακόμα και σε ανθρώπους που κάνουν εμπόριο ναρκωτικών. Την αυστηρότητα των νόμων σας σε εμάς κυρίως την εξαντλείτε. Continue reading Εφετείο ΕΑ, συνεδρίαση 10ης Ιούνη 2015: Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη

Πολιτικό κείμενο της καταζητούμενης συντρόφισσας Πόλας Ρούπα, μέλους της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας

Η συγκυβέρνηση Σύριζα-ΑΝΕΛ προχώρησε στο δημοψήφισμα, αφού βρέθηκε σε συνθήκες αδιεξόδου και ήττας στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές του ελληνικού κράτους. Ας μην ξεχνάμε ότι και ο Σαμαράς πριν από λίγους μήνες εξαναγκάστηκε να πάει σε εκλογές και να «παραδώσει» την εξουσία στον Σύριζα, ύστερα από τις μεγάλες απαιτήσεις των δανειστών, τις οποίες και αδυνατούσε να υπερασπιστεί και να περάσει από την βουλή για ένα πρόγραμμα ύψους 800 εκ. ευρώ, πολύ πιο ήπιο από αυτό που πρότεινε ο Σύριζα και απέρριψαν οι «εταίροι», το ύψος του οποίου έφτανε τα 8,5 δισ. ευρώ. Το δημοψήφισμα δεν ήταν πράξη αντίστασης, αλλά πράξη απελπισίας και αδιεξόδου, αφού οι πολιτικές φιλοδοξίες του Σύριζα να εκβιάσει την ΕΕ για να αφήσει την ελληνική κυβέρνηση να προχωρήσει σε πολιτικές αντιμετώπισης της κρίσης, διαφοροποιημένες έστω και στο ελάχιστο από τις ακραίες νεοφιλελεύθερες συνταγές της τρόικας, έπεσαν στο κενό.

Έτσι καταλήξαμε σε ένα διπλό κραχ. Το οικονομικό –με την τυπική πλέον χρεοκοπία της ελληνικής οικονομίας, που εκφράστηκε με την στάση πληρωμών του κράτους στο εσωτερικό αλλά και στο εξωτερικό με τη μη καταβολή οφειλών στο ΔΝΤ, με τους κεφαλαιακούς ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων και με το ελληνικό καθεστώς να βρίσκεται με το ένα πόδι εκτός ευρώ– και το πολιτικό – με την πολιτική του Σύριζα να έχει χτυπήσει στον τοίχο της ΕΕ και το υπόλοιπο πολιτικό προσωπικό στην χώρα να έχει φθαρεί ανεπανόρθωτα μέσα από τις πολιτικές διάσωσης του καπιταλισμού στην Ελλάδα που είχαν επιχειρήσει τα προηγούμενα χρόνια.

Από την συνολική στάση της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ σε όλο το διάστημα από την έναρξη της μνημονιακής περιόδου ως σήμερα, με την εντεινόμενη πίεση για όλο και πιο σκληρά μέτρα που πλήττουν τους οικονομικά αδύναμους και την «προφύλαξη» των πιο εύπορων στρωμάτων, επιβάλλοντας τη μη εφαρμογή «υφεσιακών μέτρων» όπως η αύξηση της φορολογίας σε επιχειρήσεις, με την προώθηση πολιτικών που εντείνουν συνεχώς την κοινωνική γενοκτονία στην χώρα –τακτικές ευθυγραμμισμένες με το νεοφιλελεύθερο μοντέλο εξόδου από τις κρίσεις– γίνεται κατανοητό ότι οι προϋποθέσεις για την παράταση της παραμονής της Ελλάδας στην ΟΝΕ και την ΕΕ γίνονται όλο και πιο σκληρές, καθώς η κρίση του συστήματος παγκόσμια, η κρίση στην ΕΕ και στην Ελλάδα όχι μόνο δεν ξεπερνιέται, αλλά βαθαίνει.

Από την αρχή που εκδηλώθηκε η συστημική κρίση στην Ευρώπη, η ΕΕ βρίσκεται σε τροχιά επαπειλούμενης διάλυσης. Αυτή την κατεύθυνση επιτείνουν οι ίδιες οι πολιτικές της ευρωπαϊκής ελίτ, καθώς κατέστησε υπεύθυνες τις κυβερνήσεις για την επιβίωση των τραπεζών σε κάθε χώρα και προχώρησε στην κοινωνικοποίηση των κρατικών χρεών. Το τραπεζικό σύστημα στην ΕΕ είναι χρεοκοπημένο και στηρίζεται στην περιορισμένη ρευστότητα της ΕΚΤ, αλλά κυρίως στην οικονομική και πολιτική εγγύηση ότι το ευρωπαϊκό οικοδόμημα θα ξεπεράσει την κρίση και θα μπει ξανά σε τροχιά καπιταλιστικής ανάπτυξης. Αυτή την εγγύηση την διασφαλίζει η ανοχή και οι αντοχές της κοινωνικής βάσης στην Ευρώπη που βυθίζεται στην ανέχεια και την εξαθλίωση, με τις χώρες του νότου, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας που είναι και το μεγάλο πρόβλημα της ΟΝΕ, να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της φτώχειας. Την πρωτιά, φυσικά, κρατάει σταθερά η Ελλάδα, με τους ανθρώπους που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας να φτάνει το 40%, ενώ με βάση τις επίσημες μετρήσεις το ποσοστό αυτό χωρίς τις όποιες βοήθειες παρέχονται για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης θα ξεπερνούσε το 50%. Παράλληλα η κοινωνικοποίηση του κρατικού χρέους που έγινε για να απαλλαχτεί από τον κίνδυνο μιας αθέτησης πληρωμών το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα, και ενώ όλη η Ευρώπη βρίσκεται σε ύφεση, είναι μια πολιτική που υποδαυλίζει τον ανταγωνισμό ανάμεσα στους ευρωπαϊκούς λαούς.

Αυτό το ευρωπαϊκό κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό υπόστρωμα, όχι μόνο δεν είναι ικανό να απορροφήσει τους κραδασμούς μιας κρίσης που βαθαίνει, αλλά επιτείνει την ευρωπαϊκή διάλυση. Πέρα λοιπόν από τον διαχωρισμό της Ευρώπης σε χώρες δανειστές και χώρες οφειλέτες –συνθήκη που έχει δημιουργήσει σχέσεις άγριας εξουσιαστικής σχέσεις μεταξύ βόρειων και νότιων χωρών–, πέρα από το γεγονός ότι το ευρώ από την δημιουργία του έχει καταστήσει μονόδρομο τη μετατροπή των αδύναμων οικονομικά χωρών σε τριτοκοσμικές, αφού υποχρεώνονται να δανείζονται σε ξένο στην ουσία νόμισμα, καθώς δεν έχουν δικαίωμα να τυπώσουν οι ίδιες χρήμα για να αποφύγουν την χρεοκοπία, οι κοινωνικοί διαχωρισμοί που έχει δημιουργήσει η ΕΕ, φέρνοντας τους λαούς τον έναν αντιμέτωπο με τον άλλον, καθιστούν το ευρωπαϊκό σύστημα έναν εχθρό της κοινωνικής και ταξικής αλληλεγγύης στην Ευρώπη, ένα πεδίο που τρέφεται η μισαλλοδοξία, ο εθνικισμός, το μίσος. Με δυο λόγια η ΕΕ οδεύει προς την διάλυση λόγω της κρίσης και των πολιτικών αντιμετώπισής της και των ανταγωνιστικών κοινωνικών και πολιτικών συνθηκών που διαμορφώνονται στην κοινωνική βάση των ευρωπαϊκών χωρών λόγω των ίδιων πολιτικών της ευρωπαϊκής οικονομικής και πολιτικής ελίτ.

Η επιβίωση της ΕΕ με κάθε κόστος για τους λαούς είναι ένα στοίχημα για την υπερεθνική οικονομική και πολιτική ελίτ, καθώς σε αυτό το σημείο διακυβεύεται η ίδια η παγκοσμιοποίηση του συστήματος, απαραίτητη προϋπόθεση ώστε το σύστημα να επιβιώσει. Και όσον αφορά στο ελληνικό ζήτημα, οι θέσεις της ευρωπαϊκής ελίτ διίστανται, με ένα μέρος της να βλέπει την έξοδο της Ελλάδας απαραίτητη για την σταθεροποίηση του ευρώ και ένα άλλο να ιεραρχεί την γεωστρατηγική ισορροπία ως σημαντικότατο παράγοντα, που απαιτεί η Ελλάδα να παραμείνει στην ΟΝΕ και την ΕΕ.

Με μαθηματική ακρίβεια η ελληνική κυβέρνηση λίαν συντόμως θα έχει να επιλέξει ανάμεσα σε ένα κοινωνικό και ταξικό πραξικόπημα για να παρατείνει την παραμονή της χώρας στο ευρώ ή θα έρθει σε πραγματική ρήξη με την ΕΕ. Και λέω πραξικόπημα, γιατί είναι φανερό πως στην πλειοψηφία της η ελληνική κοινωνία δεν αντέχει να σηκώνει άλλα μέτρα και δείχνει ότι θέλει να τελειώνει ο εφιάλτης των μνημονίων.

Το παραπάνω αναδείχτηκε και μέσω του δημοψηφίσματος. Για να αναλύσουμε το αποτέλεσμα θα πρέπει να δούμε ποιος ψήφισε, τι ψήφισε και για ποιο λόγο το ψήφισε. Αλλά πρώτα πρέπει να δούμε ποιο ήταν το ερώτημα. Το ερώτημα ήταν η αποδοχή ή η άρνηση μιας πρότασης των δανειστών που τέθηκε ως τελεσίγραφο στην ελληνική κυβέρνηση προκειμένου να συνεχιστεί η χρηματοδότηση. Αυτή η πρόταση με την κήρυξη του δημοψηφίσματος αποσύρθηκε και παράλληλα αποσύρθηκε το δίλημμα. Παράλληλα υπόγειες συζητήσεις συνεχίζονταν όλη την εβδομάδα πριν το δημοψήφισμα, με τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να βάζει νέα πρόταση προκειμένου να ακυρωθεί το δημοψήφισμα. Τα «ναι» και τα «όχι» που καταγράφηκαν πάνω σε ένα ψηφοδέλτιο που διατυπώνει μια αποσυρμένη πρόταση για να ψηφιστεί ή να απορριφθεί, όπως και η αποχή, είναι κατανοητό ότι έχουν τέτοια σημασία που απέχουν πολύ από το να συνιστούν απαντήσεις σε ένα ψευτοδίλημμα που τέθηκε από την κυβέρνηση. Η σημασία τους είναι πολύ βαθύτερη και αφορά όχι μόνο το αποτέλεσμα της ταξικής και κοινωνικής σύγκρουσης των τελευταίων ετών στην χώρα, αλλά σκιαγραφούν και την προοπτική αυτής της σύγκρουσης για το άμεσο μέλλον. Continue reading Πολιτικό κείμενο της καταζητούμενης συντρόφισσας Πόλας Ρούπα, μέλους της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας

Εφετείο ΕΑ, συνεδρίαση 7ης Ιούλη 2015: Δήλωση του Νίκου Μαζιώτη

Δήλωση του Νίκου Μαζιώτη στο εφετείο της 1ης δίκης του Επαναστατικού Αγώνα της 7ης Ιουλίου – σχετικά με τη χρεοκοπία της χώρας

Όπως είναι γνωστό, η κατασταλτική επίθεση του κράτους εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα το 2010 καταγράφηκε ιστορικά ότι συνδέθηκε με την υπογραφή του Α’ μνημονίου από την κυβέρνηση Παπανδρέου και την υπαγωγή της χώρας στην εξουσία του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και της ΕΕ.

Όπως είχε δηλώσει τότε κυβερνητικός αξιωματούχος, οι συλλήψεις μας απέτρεψαν «ένα μεγάλο τρομοκρατικό χτύπημα που θα τελείωνε την οικονομία», δήλωση που αποδείκνυε την επικινδυνότητα της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα μέσα σε μια κρίσιμη για το καθεστώς συγκυρία.

Η 1η δίκη εναντίον της οργάνωσης έγινε σε μια περίοδο που εφαρμόστηκε το Α’ μνημόνιο, μια διαδικασία ελεγχόμενης χρεοκοπίας και επιβλήθηκε μια πολιτική κοινωνικής γενοκτονίας και ευθανασίας τμημάτων του πληθυσμού που προκάλεσε μέχρι στιγμής χιλιάδες νεκρούς, φτώχεια, πείνα και εξαθλίωση. Όταν άρχισε η 1η δίκη τον Οκτώβριο του 2011, είχαμε δηλώσει ότι η δίκη αυτή διεξάγεται σε μια περίοδο που αναμένεται η επίσημη χρεοκοπία της χώρας, πράγμα που τότε δεν έγινε, και παρατάθηκε έτσι ένα καθεστώς ελεγχόμενης χρεοκοπίας με σκοπό τη σωτηρία των δανειστών, των τότε κατόχων των ελληνικών ομολόγων και την προστασία της Ευρωζώνης από τον κίνδυνο μετάδοσης της ελληνικής κρίσης.

Είναι ειρωνεία της ιστορίας ότι τελικά η χρεοκοπία της Ελλάδας συνδέεται με τις ημέρες της αριστερής κυβέρνησης Σύριζα σχεδόν 4 χρόνια μετά, η οποία προκήρυξε δημοψήφισμα με το ερώτημα ΝΑΙ ή ΟΧΙ στις προτάσεις των δανειστών για το νέο μνημόνιο που θα υπέγραφε.

Μαζί με τη χρεοκοπία της χώρας, χρεοκόπησαν και οι αριστερές σοσιαλδημοκρατικές αυταπάτες που υπόσχονταν παρεμβάσεις του κράτους υπέρ των εργαζομένων και των φτωχών εντός της ΕΕ μέσα σε ένα παγκοσμιοποιημένο νεοφιλελεύθερο περιβάλλον.

Ο Επαναστατικός Αγώνας στην τελευταία επίθεσή του στις 10/4/2014 στο παράρτημα της ΕΚΤ στη Διεύθυνση Εποπτείας της Τράπεζας της Ελλάδας, εκεί όπου στεγαζόταν και το γραφείο του μόνιμου αντιπρόσωπου του ΔΝΤ στην Ελλάδα, στην προκήρυξη με την οποία είχε αναλάβει την ευθύνη, είχε προγνώσει σχεδόν ένα χρόνο πριν ο Σύριζα πάρει την εξουσία την πορεία της διακυβέρνησής του.

Είχε διαγνώσει το ανεδαφικό του προγράμματος και των διακηρύξεών του, είχε επισημάνει τη διγλωσσία των στελεχών του.

Κάποιοι μίλαγαν για μη αναγνώριση του χρέους και άλλοι για αναδιάρθρωση ή κούρεμα του χρέους. Άλλοι υποστήριζαν την κατάργηση του μνημονίου και κατέληξαν τελικά στην επαναδιαπραγμάτευσή του.

Η πλειοψηφία των στελεχών του Σύριζα διακήρυσσαν την σταθερή πορεία της Ελλάδας εντός της ΕΕ και της ζώνης του ευρώ, ενώ η αριστερή τάση του υποστήριζε την έξοδο της χώρας από το ευρώ και την υιοθέτηση της δραχμής αλλά παραμονή της χώρας στην ΕΕ.

Μετά την ανάληψη της εξουσίας, ο Σύριζα ακολούθησε μια προδιαγεγραμμένη πορεία. Σε αντίθεση με τις προεκλογικές διακηρύξεις του, αναγνώρισε το σύνολο του χρέους και την αποπληρωμή του, αναγνώρισε τις μνημονιακές συμβάσεις, αναγνώρισε την επιτήρηση και αξιολόγηση της ελληνικής οικονομίας από τα τεχνικά κλιμάκια της Τρόικα, των υπερεθνικών οργανισμών, του ΔΝΤ, της ΕΚΤ, και της ΕΕ, που έχουν μετονομαστεί για επικοινωνιακούς λόγους από Τρόικα σε θεσμούς. Continue reading Εφετείο ΕΑ, συνεδρίαση 7ης Ιούλη 2015: Δήλωση του Νίκου Μαζιώτη

[Φυλακές Κορυδαλλού] Κείμενο του Νίκου Μαζιώτη, μέλους του Επαναστατικού Αγώνα, για τη χρεοκοπία της χώρας και την έξοδο από την ΟΝΕ

ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΑΖΙΩΤΗ, ΜΕΛΟΥΣ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ, ΓΙΑ ΤΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΝΕ.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ καταρρέει. Η χρεοκοπία της Ελλάδας και η έξοδος από την Ευρωζώνη με επιλογή των δανειστών είναι μια διαδικασία που ξεκίνησε από το 2010 και αυτή τη στιγμή σηματοδοτεί την αρχή του τέλους της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Η εφαρμογή των μνημονίων από το 2010 ήταν μία φάση στην διαδικασία της ελεγχόμενης χρεοκοπίας που είχε επιλέξει η υπερεθνική οικονομική ελίτ έτσι ώστε να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα του ευρώ και να αποκοπεί ένα μέλος που λόγω της κρίσης χρέους θεωρείται γάγγραινα και πρέπει να αποβληθεί. Ουσιαστικά η χρεοκοπία της Ελλάδας θεωρούνταν πάντα από την υπερεθνική οικονομική ελίτ προϋπόθεση για την σωτηρία της, χωρίς μάλιστα να αθετούνται οι υποχρεώσεις της χώρας προς τους δανειστές, κάτι που διασφαλίστηκε με την υπαγωγή της χώρας στην εξουσία του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Η Ελλάδα είναι ήδη μια χρεοκοπημένη χώρα από το 2009 κι αυτό ήταν κάτι που το ήξεραν και η τότε κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η υπερεθνική οικονομική ελίτ ακολούθησε από το 2010 και μετά μια τακτική ελεγχόμενης χρεοκοπίας έτσι ώστε να διασφαλιστούν οι δανειστές, οι τότε κάτοχοι των ελληνικών ομολόγων, οι γαλλικές, οι γερμανικές, οι βρετανικές και οι αμερικάνικες τράπεζες.

Πρώτος στόχος του μνημονίου ήταν ότι απαγορευόταν η μονομερής αθέτηση πληρωμών του χρέους από την πλευρά του οφειλέτη. Με βάση αυτό δεσμεύτηκαν όλα τα περιουσιακά στοιχεία του ελληνικού δημοσίου έτσι ώστε να εξασφαλιστεί η αποπληρωμή του χρέους.

Επίσης το χρέος πέρασε από το ελληνικό στο αγγλοσαξονικό δίκαιο και απαγορεύεται η μετατροπή του από ευρώ σε ένα οποιοδήποτε υποτιμημένο εθνικό νόμισμα. Το ελληνικό κράτος παραιτήθηκε από την εθνική κυριαρχία επί των περιουσιακών του στοιχείων που πέρασαν όλα στη δικαιοδοσία των δανειστών. Δεύτερος στόχος του μνημονίου με τη χορήγηση του τότε δανείου των 110 δισ. ευρώ και την αντικατάσταση του παλιού χρέους με ένα νέο, ήταν η αποπληρωμή των τότε κατόχων των ελληνικών ομολόγων και η μεταβίβαση του χρέους στους διεθνείς οργανισμούς, στο ΔΝΤ, την ΕΚΤ και στα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με αυτή την διαδικασία παράτασης της ελληνικής χρεοκοπίας οι κάτοχοι των ελληνικών ομολόγων που είχαν στα χέρια τους επενδυτικά σκουπίδια κατάφεραν να τα ξεφορτωθούν με τις λιγότερες δυνατές απώλειες.

Αυτή η διαδικασία συνεχίστηκε με το PSI στην αναδιάρθρωση του χρέους το Μάρτιο του 2012, όπου οι μεγάλοι κερδισμένοι ήταν οι ξένες τράπεζες και οι μεγάλοι χαμένοι οι ελληνικές τράπεζες, τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία και οι μικροομολογιούχοι.

Παράλληλα η υπερεθνική οικονομική και πολιτική ελίτ μετέτρεψαν τη χώρα σε ερείπια και χρησιμοποιώντας εδώ και 5 χρόνια το δίλημμα «λιτότητα ή πτώχευση και καταστροφή» εξαπέλυσαν μια πολιτική κοινωνικής γενοκτονίας και ευθανασίας τμημάτων του πληθυσμού με χιλιάδες νεκρούς, φτώχεια, πείνα και εξαθλίωση.

Απώτερος στόχος των δανειστών είναι να δημιουργηθεί μια Ευρωπαϊκή Ένωση δύο ταχυτήτων διαχωρισμένη από τη μια πλευρά σε ισχυρές και με μεγάλα πλεονάσματα χώρες και από την άλλη σε αδύναμες χρεωμένες χώρες.

Όπως λέγαμε ως φυλακισμένα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα τον Δεκέμβριο του 2010 στο κείμενο Ας κάνουμε στην Ελλάδα την αρχή για μια παγκόσμια κοινωνική επανάσταση, «Η έξοδός μας από την ΟΝΕ θεωρείται πλέον δεδομένη προκειμένου να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα του ευρώ. Όμως με την κρίση χρέους να βαθαίνει και τη μία ευρωπαϊκή χώρα μετά την άλλη να καταρρέει οικονομικά στο άμεσο μέλλον, είναι δύσκολη όχι μόνο η επιβίωση της ΟΝΕ αλλά και αυτής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το πλέον αισιόδοξο σενάριο για το μέλλον της Ένωσης είναι η δημιουργία ενός σχήματος όπου ισχυρές και με μεγάλα πλεονάσματα χώρες θα ηγούνται και οι χρεοκοπημένες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας θα μετατρέπονται σε προτεκτοράτα, καθώς θα εκχωρούν εξ ολοκλήρου την οικονομική και πολιτική τους κυριαρχία στα πολιτικά και οικονομικά διευθυντήρια της Ευρώπης. Αυτή τη συνθήκη προωθούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση με τη δημιουργία μηχανισμού ελεγχόμενης πτώχευσης».

Σχεδόν 5 χρόνια μετά, αυτή η διαδικασία λαμβάνει σάρκα και οστά με τη χρεοκοπία της Ελλάδας εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την έξοδό της από την ΟΝΕ. Η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα που δρομολογήθηκε με τη διαδικασία ελεγχόμενης χρεοκοπίας να εγκαινιάσει την Ευρωπαϊκή Ένωση δύο ταχυτήτων. Όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις από το 2010 έως σήμερα υπηρέτησαν πιστά τις επιδιώξεις αυτές της υπερεθνικής ελίτ.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ καταρρέει σε πολύ πιο σύντομο χρονικό διάστημα από ό,τι οι προκάτοχοί της, οι κυβερνήσεις Σαμαρά και Παπανδρέου. Παρά το γεγονός ότι μέσα σε 5 μήνες απαρνήθηκε το πρόγραμμα για το οποίο εκλέχτηκε, αποδέχτηκε την αποπληρωμή του χρέους, υπόγραψε την παράταση του υπάρχοντος μνημονίου νούμερο 2, παρά το γεγονός ότι πάτησε αρκετές από τις κόκκινες γραμμές της στις διαπραγματεύσεις προκειμένου να υπογράψει μια συμφωνία νέο μνημόνιο με τους δανειστές –συμφωνία που όπως παραδέχτηκαν και οι ίδιοι μπροστά σε αυτήν τα μέτρα Χαρδούβελη είναι πολύ πιο ήπια–, οι δανειστές αποφάσισαν την χρεοκοπία της Ελλάδας και την έξοδό της από την ΟΝΕ με τις υποχρεώσεις βέβαια για το χρέος να μένουν άθικτες. Στους 5 μήνες που βρίσκεται στην εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε πόσο ανεδαφικό ήταν το πρόγραμμά του, πόσο ανεφάρμοστες ήταν οι κενσυανιστικές μεταρρυθμίσεις που επεδίωκε μέσα σε ένα παγκοσμιοποιημένο νεοφιλελεύθερο περιβάλλον εντός του πλαισίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πόσο αντιφατικό ήταν να αποδέχεται την αποπληρωμή του χρέους και παράλληλα να επιδιώκει να αυξήσει το βασικό μισθό, να συμφωνεί σε ιδιωτικοποιήσεις και να θέλει να είναι και το κράτος μέσα στις ιδιωτικοποιημένες επιχειρήσεις, να ζητάει χρηματοδότηση από τους δανειστές και παράλληλα να μη θέλει να εφαρμόσει την δανειακή σύμβαση που στις 20 Φεβρουαρίου συμφώνησε να παραταθεί, να διαπραγματεύεται σκληρά και να πατάει τις κόκκινες γραμμές συμφωνώντας σε μνημονιακά μέτρα και εμμέσως, με τους νέους φόρους και την αύξηση του ΦΠΑ, σε περαιτέρω μείωση του λαϊκού εισοδήματος, σε απολύσεις και σε αύξηση της ανεργίας. Να νομίζει ότι εκβιάζει τους δανειστές με το να απειλεί να μην πληρώσει τις δόσεις ενώ έχει συνυπογράψει στις 20 Φεβρουαρίου ότι δεν μπορεί να κάνει μονομερή αθέτηση πληρωμών του χρέους και ότι τα περιουσιακά στοιχεία του ελληνικού δημοσίου είναι δεσμευμένα και ότι μπορούν να εκποιηθούν αν δεν πληρώσει.

Είναι σίγουρο ότι όλο αυτό το διάστημα οι δανειστές θεωρούσαν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αναξιόπιστο εταίρο και διαχειριστή της ελληνικής κρίσης. Το δημοψήφισμα που αποφάσισε να κάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με ερώτημα την αποδοχή ή όχι των προτάσεων των δανειστών στις 5 Ιουλίου, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η επικοινωνιακή διαχείριση του πολιτικού ναυαγίου της συνοδευόμενη από θεωρίες συνωμοσίας, πολιτικού πραξικοπήματος και «νέων Ιουλιανών» με σκοπό την ανατροπή της.

Όμως στην πραγματικότητα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ καταρρέει υπό το βάρος των αντιφάσεών της και των δικών της αδιέξοδων. Το δημοψήφισμα δεν έχει καμιά υλική βάση αφού 5 μέρες πριν από αυτό, στις 30 Ιουνίου, έχει εκπνεύσει το πρόγραμμα κι η χώρα βρίσκεται ήδη σε καθεστώς χρεοκοπίας, άρα δεν μπορούμε να μιλάμε ούτε για νέα διαπραγμάτευση ούτε για πρόταση συμφωνίας με τους δανειστές. Το δε αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος όποιο και αν είναι αυτό δεν θα έχει καμία επίδραση όσον αφορά την χρεοκοπία της χώρας και την έξοδο από την ΟΝΕ που είναι αναπόφευκτα, όπως επίσης δεν θα αποσοβήσει στο τέλος την κατάρρευση της κυβέρνησης.

Στην περίπτωση του ναι στο δημοψήφισμα στην πρόταση των δανειστών, η κατάρρευση της κυβέρνησης θα είναι πολύ πιο άμεση με δεδομένο ότι έχει συνταχτεί επισήμως υπέρ του όχι.

Στην περίπτωση που όντως η πλειοψηφία που θα συμμετέχει επιλέξει το όχι είναι πιθανό η κυβέρνηση να κερδίσει λίγο χρόνο, όμως είναι εντελώς ανίκανη και ανέτοιμη να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της χρεοκοπίας και την έξοδο από την ΟΝΕ, οπότε αργά ή γρήγορα η πτώση της είναι δεδομένη.

Το δημοψήφισμα όμως ούτως ή άλλως είναι παραπλανητικό γιατί αυτό που πραγματικά διακυβεύεται, δηλαδή το δίλημμα ευρώ ή δραχμή, δεν δίνει καμιά λύση στα προβλήματα του λαού.

Όπως έχουμε πει ως Επαναστατικός Αγώνας, η έξοδος της Ελλάδας από την ΟΝΕ και η υιοθέτηση της δραχμής εντός του πλαισίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης αφήνει άθικτο το πρόβλημα του χρέους και δεν αναιρεί τις μνημονιακές δεσμεύσεις. Εφόσον όρος του μνημονίου είναι η απαγόρευση της μετατροπής του χρέους από ευρώ σε ένα οποιοδήποτε υποτιμημένο εθνικό νόμισμα, η υιοθέτηση της δραχμής όχι μόνο δεν θα μείωνε το χρέος αλλά θα το αύξανε.

Επίσης η υιοθέτηση της υποτιμημένης δραχμής θα είχε ως συνέπεια την περαιτέρω υποτίμηση της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων, και άρα υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου, γεγονός που θα αυξήσει περισσότερο την φτώχεια και την εξαθλίωση. Συμπερασματικά λοιπόν το ζήτημα του νομίσματος από μόνο του δεν λύνει το πρόβλημα. Όσοι νομίζουν ότι η έξοδος από την ΟΝΕ εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι μια ριζοσπαστική λύση πλανώνται οικτρά. Αυτή τη στιγμή η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη γίνεται μετά από μεθόδευση των ίδιων των δανειστών που την υποβιβάζουν σε χώρα προτεκτοράτο εντός του πλαισίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης που μπορεί να πουληθεί πιο εύκολα για να ξεπληρώσει τα χρέη της.

Μόνο η δράση από τα κάτω, μόνο η δράση ενός Επαναστατικού Κινήματος που θα ανατρέψει το κεφάλαιο και το κράτος, θα διαγράψει το χρέος, θα βγάλει τη χώρα από την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ και την οικονομία της αγοράς, θα έδινε μια ριζοσπαστική λύση προτείνοντας παράλληλα την αναδιοργάνωση της κοινωνίας πάνω στη βάση του Ελευθεριακού Κομμουνισμού, στη βάση μιας συνομοσπονδίας κοινοτήτων, εργατικών συμβουλίων και λαϊκών συνελεύσεων. Αυτή τη στιγμή η πολιτική χρεοκοπία του ΣΥΡΙΖΑ, η χρεοκοπία της χώρας και η έξοδος από την ΟΝΕ, οι συνέπειες της οποίας είναι άγνωστες ακόμα και για τους ίδιους τους δανειστές, ανοίγουν πεδία ευκαιριών για τις επαναστατικές δυνάμεις για να προωθήσουμε την προοπτική της ανατροπής.

ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ.

ΟΧΙ ΣΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΕΥΡΩ Ή ΔΡΑΧΜΗ.

Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
ΚΑΙ Ο ΕΝΟΠΛΟΣ ΛΑΟΣ.

Νίκος Μαζιώτης
φυλακές Κορυδαλλού

στ’ αγγλικά

Κείμενο της Πόλας Ρούπα για το εφετείο της πρώτης δίκης του Επαναστατικού Αγώνα

ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΠΟΛΑΣ ΡΟΥΠΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ.

Όπως και το πρώτο δικαστήριο που έγινε για τον Επαναστατικό Αγώνα, έτσι κι αυτό αποτελεί ένα ιστορικής σημασίας πολιτικό γεγονός. Αποτελεί μια πολιτική μάχη με τον ταξικό και κοινωνικό εχθρό, το κράτος και τον καπιταλισμό, τον οποίο εσείς εκπροσωπείτε.

Η πρώτη δίκη για τον Επαναστατικό Αγώνα δεν ήταν απλώς μια υπεράσπιση των επιλογών δράσης της οργάνωσης κατά την περίοδο 2003-2010. Σε εκείνη την δίκη όχι μόνο αναβίωσε η δράση της οργάνωσης μέσα στη δικαστική αίθουσα. Όλο το πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον που κυριαρχούσε την περίοδο διεξαγωγής της δίκης υπήρχε μέσα στη διαδικασία και διαπερνούσε την κάθε στιγμή της. Πέρα από τις αναφορές στους πολιτικούς λόγους που είχαν κυριαρχήσει στην επιλογή κάθε ενέργειας, εστιάσαμε στην ανάδειξη του πόσο επίκαιρες ήταν όλες οι ενέργειες του Επαναστατικού Αγώνα. Η δίκη εκείνη εξάλλου διεξαγόταν μέσα στην περίοδο της κρίσης και των μνημονίων. Ο Επαναστατικός Αγώνας με το που εκδηλώθηκαν τα πρώτα σημάδια της κρίσης και πολύ πριν αυτή αναγνωριστεί ως μια μεγάλη κρίση με διεθνείς διαστάσεις, ξεκίνησε μια σειρά επιθέσεων με κατεύθυνση την ανάδειξη των αιτιών της –την οποία εξηγούσε πως είναι η μεγαλύτερη στην ιστορία του συστήματος–, την στοχοποίηση των υπευθύνων, την ανάδειξη των επιπτώσεων των κυρίαρχων πολιτικών που έμελλε να εφαρμοστούν για το ξεπέρασμά της, των πραγματικών προοπτικών να ξεπεραστεί μέσα από την επαναστατική πρόταση.

Η στρατηγική δράσης που είχε θέσει ο Επαναστατικός Αγώνας και που εκφραζόταν με μεγάλα χτυπήματα σε κομβικής σημασίας για την λειτουργία του συστήματος στόχους, ήταν και παραμένει σωστή και καίρια. Το κατασταλτικό χτύπημα εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα συνέπεσε χρονικά με την επιβολή της πρώτης μνημονιακής σύμβασης μεταξύ της κυβέρνησης Παπανδρέου και της τρόικας. Ενώ ο Επαναστατικός Αγώνας περίμενε μήνες πριν την υπαγωγή της χώρας στην κυριαρχία του ΔΝΤ και των μηχανισμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και προετοίμαζε χτύπημα για αυτό, ο σύντροφος Λάμπρος Φούντας έπεσε νεκρός στις 10 Μάρτη του 2010 σε συμπλοκή με αστυνομικούς στην Δάφνη κατά τη διάρκεια προετοιμασίας του επικείμενου χτυπήματος της οργάνωσης. Ακολούθησε το κατασταλτικό χτύπημα εναντίον της οργάνωσης στις 10 Απρίλη, το οποίο συνέπεσε με την έναρξη της πιο καταστροφικής για τον τόπο περιόδου των μνημονίων.

Με πρώτη την κυβέρνηση Παπανδρέου όλες οι κυβερνήσεις ακολουθούν πειθήνια τις επιταγές των υπερεθνικών μηχανισμών κυριαρχίας και των δανειστών, εφαρμόζουν τις πιο απεχθείς πολιτικές αφαίμαξης της κοινωνικής βάσης για λογαριασμό της ελίτ επιβάλλοντας τη μόνη αποδεκτή από την κυριαρχία πολιτική “ξεπεράσματος της κρίσης”, αυτήν της δραστικής υφαρπαγής όλου του κοινωνικού πλούτου που βρίσκεται στην κοινωνική βάση προς την κορυφή, τους οικονομικά ισχυρούς. Αυτήν την πολιτική που πάγια εφαρμόζεται από τους κυρίαρχους σε κάθε εποχή κρίσης, εξέφρασε με μεγάλη σαφήνεια μέσα σε μια μόνο πρόταση ο Άντριου Μέλλον, υπουργός οικονομικών των ΗΠΑ στα τέλη της δεκαετίας του ’20, λέγοντας ότι “η κρίση είναι η περίοδος αυτή που ο πλούτος επιστρέφει στους δικαιούχους του”. Φέρνοντας αυτήν την φράση στις πραγματικές της διαστάσεις εμείς λέμε ότι “η κρίση είναι η περίοδος που ο πλούτος περνάει στο σύνολό του από τα χέρια αυτών που τον παράγουν και τον δικαιούνται, σε αυτούς που πλουτίζουν μέσα από την εκμετάλλευση”.

Παρά τις όποιες τροποποιήσεις, προσαρμογές και εκφράσεις πάρει αυτή η πολιτική, είτε αιτιολογείται στην βάση του οικονομικού αδιεξόδου μιας κρίσης χρέους όπως εκφράζεται στην Ελλάδα είτε με οποιονδήποτε άλλον τρόπο, είναι πάντα στην ίδια στρατηγική κατεύθυνση που θέλει το μπλοκάρισμα της καπιταλιστικής αναπαραγωγής λόγω μιας συστημικής κρίσης να συνοδεύεται από την δραστική υφαρπαγή του κοινωνικού πλούτου και την μεταφορά του στις τσέπες της οικονομικής ελίτ. Γι’ αυτό και οι όποιες “ανησυχίες” εκφράζονται με περίσσια υποκρισία από μερίδα των καθεστωτικών πολιτικών που κυβερνούν σχετικά με την πρωτοφανή κοινωνική κρίση, κρίση που γέννησαν οι πολιτικές της τρόικας στην χώρα, μόνο οργή και αγανάκτηση θα έπρεπε να προκαλούν, αφού είναι καθολική η αποδοχή όλων των κομμάτων και των κυβερνήσεων, συμπεριλαμβανομένου φυσικά και του Σύριζα, αυτής της κεντρικής πολιτικής διάσωσης του συστήματος. Όταν λέμε ότι θέλουμε να αντιμετωπίσουμε την κοινωνική κρίση (ανθρωπιστική κατά την γνωστή έκφραση των καθεστωτικών αριστερών), αυτό προϋποθέτει την ανατροπή της πολιτικής που την γεννά. Και η πολιτική αυτή είναι αυτή που προανέφερα, την οποία για να ανατρέψεις, οφείλεις να συγκρουστείς και να ανατρέψεις όλο το φάσμα των κυρίαρχων πολιτικών και των εξουσιαστικών σχέσεων που τις γεννούν και τις αναπαράγουν. Με δυο λόγια το ξεπέρασμα της κοινωνικής κρίσης μόνο μέσω της ανατροπής του καθεστώτος μπορεί να υλοποιηθεί. Αυτά ο Επαναστατικός Αγώνας τα έχει πει και τα έχει γράψει εδώ και πολύ καιρό. Όπως επίσης έχει πει ότι η παραπάνω κεντρική πολιτική αντιμετώπισης της κρίσης που παρά τις επιμέρους τροποποιήσεις, υιοθετούν όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις, η κοινωνική γενοκτονία που προκαλείται στην χώρα, είναι τελικά προϋπόθεση για την επιβίωση της άρχουσας οικονομικά τάξης και για την διασφάλιση της επιβίωσης του συστήματος και όχι μια “ατυχής παρενέργεια των πολιτικών λιτότητας που επιβάλλονται”.

Αυτήν την κοινωνική γενοκτονία θα συνεχίσουν να προκαλούν οι πολιτικές εξουσίες του τόπου κάθε πολιτικής απόχρωσης, αφού συνιστά τον πυρήνα της ταξικής πολιτικής που επιβάλλει η οικονομική και πολιτική ελίτ. Αυτή η πολιτική ως αδιαχώριστη με το καθεστώς και τις δυνάμεις που το υπηρετούν, θα πεθάνει μόνο αν αυτές ανατραπούν. Μόνο αν ανατραπεί συνολικά το πολιτικό και οικονομικό σύστημα. Και αυτό μπορεί να το κάνει πράξη μόνο μια ένοπλη προλεταριακή κοινωνική Επανάσταση, η οποία είναι και η μόνη που μπορεί να εγγυηθεί την οριστική έξοδο από αυτήν και από κάθε κρίση του συστήματος. Σε αυτήν την κατεύθυνση αγωνιζόταν και αγωνίζεται ο Επαναστατικός Αγώνας. Για αυτήν την Επανάσταση, για αυτόν τον σκοπό έδωσε την ζωή του ο σύντροφος Λάμπρος Φούντας. Ενάντια στην πολιτική των μνημονίων που επιβάλλουν τους πιο απεχθείς όρους κοινωνικής υποδούλωσης. Μέσα από κομβικής πολιτικής σημασίας χτυπήματα και έχοντας πάντα στον πυρήνα της πολιτικής του την κοινωνικοποίηση της ένοπλης επαναστατικής δράσης, της ανατροπής του καθεστώτος και της κοινωνικής Επανάστασης. Κόντρα σε κάθε καθεστωτική απόπειρα εγκληματοποίησης της ένοπλης δράσης, απάλειψης του κοινωνικού και ταξικού της νοήματος και της σημασίας της, κόντρα σε κάθε προσπάθεια δαιμονοποίησης της Επανάστασης και των επαναστατών, κόντρα σε κάθε κυρίαρχη τάση που θέλει να την παρουσιάσει ως μάταιη, ανεδαφική και ουτοπική, ο Επαναστατικός Αγώνας πάλεψε και κατάφερε να αφήσει μια σημαντική πολιτική παρακαταθήκη και κληρονομιά. Και συνεχίζει…

Αυτός είναι ο Επαναστατικός Αγώνας που καλείστε να δικάσετε. Ως εκπρόσωποι όχι μόνο του κρατικού μηχανισμού με την διαχρονικά εχθρική στάση απέναντι σε αναρχικούς, αλλά –και αυτή είναι η πιο έγκυρη προσέγγιση για την εποχή μας– ως εκπρόσωποι της οικονομικής ελίτ, των δανειστών, των τραπεζιτών, των θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του ΔΝΤ, της γνωστής τρόικας. Ως εκπρόσωποι αυτού του σάπιου οικονομικού και πολιτικού καθεστώτος που ρουφά το αίμα των κοινωνικά αδύνατων για να επιβιώσει. Και η στρατηγική σας –όπως και κάθε ειδικού δικαστηρίου που δικάζει ένοπλες επαναστατικές οργανώσεις–, η μάχη που επιδιώκετε να δώσετε σε αυτή τη δίκη, είναι να επιχειρήσετε να αφαιρέσετε από τις πράξεις του Επαναστατικού Αγώνα το πολιτικό τους νόημα. Το πρώτο δικαστήριο δεν το κατάφερε. Δεν θα τα καταφέρετε ούτε εσείς.

Όπως έχουμε πει αλλού, η δράση της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας χωρίζεται σε δυο πολιτικές περιόδους. Η πρώτη αφορά την περίοδο 2003-2007, πριν δηλαδή ξεσπάσει η συστημική κρίση, όπου η οργάνωση με συμβολικά ως επί το πλείστον χτυπήματα, σε στόχους όμως που είχαν κεντρικό ρόλο στην χάραξη και εφαρμογή της οικονομικής και πολιτικής στρατηγικής του καθεστώτος, είχε θέσει ως πολιτική αιχμή της δράσης του τη νεοφιλελεύθερη επίθεση του κεφαλαίου και του κράτους και τον πόλεμο κατά της “τρομοκρατίας”. Πρόκειται για το δίπτυχο της πολιτικής του σύγχρονου διεθνοποιημένου καπιταλιστικού συστήματος. Μέσα σε αυτή την περίοδο εντάσσονται οι επιθέσεις ενάντια στα δικαστήρια της Ευελπίδων, η βομβιστική απόπειρα εναντίον της Citibank στο Νέο Ψυχικό, η τριπλή βομβιστική επίθεση στο αστυνομικό τμήμα της Καλλιθέας, η βομβιστική επίθεση εναντίον του λεωφορείου των ΜΑΤ στην Πέτρου Ράλλη που κατευθυνόταν στις φυλακές Κορυδαλλού, οι βομβιστικές επιθέσεις στα υπουργεία Απασχόλησης και Οικονομίας κ’ Οικονομικών, η επίθεση εναντίον του πρώην υπουργού δημόσιας τάξης Γιώργου Βουλγαράκη, η επίθεση με αντιαρματική ρουκέτα εναντίον της αμερικάνικης πρεσβείας, η ένοπλη επίθεση εναντίον του αστυνομικού τμήματος στον Περισσό. Οι ένοπλες επιθέσεις εναντίον του λεωφορείου των ΜΑΤ στο Γουδή και εναντίον διμοιρίας ΜΑΤ στο υπουργείο Πολιτισμού πραγματοποιούνται στο μεταίχμιο της πρώτης και δεύτερης περιόδου δράσης της οργάνωσης. Η δεύτερη περίοδος που συνεχίζεται ως σήμερα, αφορά την διεξαγωγή ισχυρών χτυπημάτων εναντίον στόχων που σχετίζονται με την κρίση, τις αιτίες και τους υπευθύνους αυτής, αλλά και των αντικοινωνικών μέτρων που επιβάλλονται προκειμένου το σύστημα να βγει από την κρίση. Σε αυτήν την περίοδο εντάσσονται η απόπειρα ανατίναξης των κεντρικών γραφείων της Citibank και η βομβιστική επίθεση εναντίον καταστήματος της ίδιας τράπεζας, η ανατίναξη της Eurobank στην Αργυρούπολη, η ανατίναξη του χρηματιστηρίου.

Στο ίδιο ιστορικό πλαίσιο βρίσκεται και αυτό το εφετείο. Η κρίση όχι μόνο συνεχίζεται, αλλά βαθαίνει όλο και περισσότερο, εκατομμύρια άνθρωποι έχουν βυθιστεί στην εξαθλίωση και ο αριθμός τους αυξάνεται, ενώ καμία προοπτική ξεπεράσματός της μέσω των εγκληματικών πολιτικών που εφαρμόζει το σύνολο των καθεστωτικών κομμάτων δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα. Κάτι που για τον Επαναστατικό Αγώνα ήταν εντελώς προβλέψιμο. Όπως προβλέψιμη ήταν και η στάση του Σύριζα με την άνοδό του στην εξουσία.

Έρχεστε λοιπόν, εσείς ως δικαστικοί εκπρόσωποι του κράτους να δικάσετε ξανά τον Επαναστατικό Αγώνα, την οργάνωση αυτή που με τη μακρά και συνεπή δράση της, αλλά και τη στάση μας μετά το κατασταλτικό χτύπημα του 2010, έχει εδραιωθεί στις συνειδήσεις της πλειοψηφίας των ανθρώπων αυτού του τόπου ως μια πολιτική οργάνωση με βαθιά κοινωνικά και ταξικά χαρακτηριστικά, που δρα προς το συμφέρον των προλετάριων, των φτωχών, των κολασμένων αυτού του κόσμου. Ως μια πολιτική δύναμη που αντιτίθεται με ουσιαστικό και αποφασιστικό τρόπο στις επιταγές της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, της τρόικας ή των “θεσμών” –όπως την βάφτισε ο Σύριζα στα πλαίσια μιας επικοινωνιακής απόπειρας εξαπάτησης– και των ελληνικών κυβερνήσεων. Ενώ έχει εμπεδωθεί στις συνειδήσεις πως εγκληματίες και τρομοκράτες είναι αυτοί που μας κυβερνούν. Θα δικάσετε τον Επαναστατικό Αγώνα ως “τρομοκρατική” οργάνωση και με αυτό τον τρόπο καλύπτετε τα εγκλήματα που έχουν διαπράξει οι πάσης φύσεως εξουσιαστές το τελευταίο διάστημα. Τις χιλιάδες αυτοκτονίες που είναι ωμές καθεστωτικές δολοφονίες, τον υποσιτισμό παιδιών και ενηλίκων, τους θανάτους από αρρώστιες λόγω του διαλυμένου συστήματος υγείας και της κοινωνικής φτώχειας, τους άστεγους, τους απελπισμένους, τους “τρελούς”, τους κατεστραμμένους οικονομικά και κοινωνικά.

Αυτό που καλείστε να δικάσετε κι εσείς, όπως έκανε και το πρώτο δικαστήριο, δεν είναι απλώς μια ένοπλη επαναστατική οργάνωση. Είναι πάνω απ’ όλα η πολιτική που αυτή η οργάνωση ασκεί, είναι η θέση ότι αυτό το εγκληματικό και δολοφονικό σύστημα που εδραιώθηκε και διαιωνίζεται πάνω στην καταπίεση, την εκμετάλλευση, την εξόντωση, το αίμα εκατομμυρίων ανθρώπων, ανατρέπεται μόνο με την ένοπλη κοινωνική αντεπίθεση.

Μόνο με αυτό τον τρόπο μπορεί να αλλάξει η οικονομική και κοινωνική οργάνωση προς το συμφέρον της κοινωνικής βάσης, των φτωχών, μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει πραγματική δικαιοσύνη. Γιατί η δικαιοσύνη είναι ταξική. Υπάρχει το δίκαιο των ισχυρών και το δίκαιο αυτών που δεν έχουν ούτε οικονομική ούτε κοινωνική ισχύ. Αυτές οι δυο μορφές δικαίου δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Σε όλη την ανθρώπινη ιστορία η μια υπάρχει μόνο εις βάρος της άλλης και βρίσκονται συνεχώς σε σύγκρουση. Είναι ο ίδιος ο ταξικός πόλεμος που ορίζει αυτή την σύγκρουση, και αυτόν τον πόλεμο ο Επαναστατικός Αγώνας τον υπηρέτησε και τον υπηρετεί με κάθε κόστος και τίμημα. Σήμερα που ζούμε τη μεγαλύτερη κρίση του συστήματος, ο ταξικός πόλεμος έχει λάβει την πιο άγρια μορφή των τελευταίων δεκαετιών. Και στο όνομα του ξεπεράσματος της κρίσης η πλειοψηφία των ανθρώπων υποχρεώνονται με την βία την οικονομική, την αστυνομική, την δικαστική, να υποκύψουν στις απειλές και τους εκβιασμούς των ισχυρών και να υποστούν με σκυμμένο το κεφάλι τους εξευτελισμούς που τους επιβάλλουν ως “αναγκαίες θυσίες για να βγούμε από την κρίση”.

Όμως το αντιλαμβάνεται ο καθένας, το αντιλαμβάνεστε ακόμα και εσείς, πως δεν είναι δυνατό να αντέξουν για πολύ ακόμα όλοι αυτοί οι σύγχρονοι ραγιάδες τέτοια ταπείνωση. Να ακροβατούν καθημερινά μεταξύ της επιβίωσης και του θανάτου, να βυθίζονται στην απόλυτη εξαθλίωση, να ζουν με τα αποφάγια, να μην έχουν σπίτι, φαΐ να πάνε στα παιδιά τους, να μην μπορούν να τα προστατέψουν από την πείνα και τις αρρώστιες. Το γνωρίζετε και εσείς πως το δικό τους το δίκαιο κάποια στιγμή θα συγκρουστεί με το δικό σας, πως δεν είναι δυνατό να διαιωνίζεται εσαεί αυτή η συνθήκη. Ναι, ο ταξικός πόλεμος είναι υπαρκτός και πιο ανελέητος από ποτέ. Και μέχρι αυτή τη στιγμή αυτός που κερδίζει είναι οι πλούσιοι, οι κρατιστές, τα αφεντικά, η οικονομική και πολιτική ελίτ. Μέχρι στιγμής κερδίζετε εσείς και τα συμφέροντα που υπηρετείτε. Όμως αυτή η νίκη είναι μόνο προσωρινή.

Ο Επαναστατικός Αγώνας όλα αυτά τα χρόνια αγωνιζόταν και θα συνεχίσει να αγωνίζεται για να αντιστραφούν οι όροι στον ταξικό και κοινωνικό πόλεμο, για να νικήσει το δίκαιο το επαναστατικό. Για να εδραιωθεί στις συνειδήσεις των καταπιεσμένων ότι είναι δίκαιο, απαραίτητο και δυνατό να πολεμήσουν το σύστημα και να το νικήσουν. Ότι η μόνη πραγματική δικαιοσύνη μπορεί να υπάρξει μόνο όταν ανατρέψουμε το καθεστώς της αδικίας, μόνο όταν πάψουν να υπάρχουν προνομιούχοι, ισχυροί και ανίσχυροι, πλούσιοι και φτωχοί, μόνο όταν εξαφανιστούν όλοι οι όροι που εμποδίζουν να υπάρξει μια κοινωνία ισότητας και ελευθερίας για όλους τους ανθρώπους. Και αυτό δεν είναι μια υπόθεση που κατακτιέται με την πειθώ, τον λόγο, τις ειρηνικές διαμαρτυρίες. Δυστυχώς, οι ισχυροί αυτού του πλανήτη έβαλαν οι ίδιοι τους όρους με τους οποίους πρέπει να τους πολεμήσουμε για να αλλάξουμε τον κόσμο. Δεν θα εγκαταλείψουν τις θέσεις και τα προνόμιά τους παρά μόνο αν εξαναγκαστούν. Μόνο με το μαζικό ένοπλο αγώνα των καταπιεσμένων θα υποχρεωθούν να οπισθοχωρήσουν. Μόνο αν υποστούν το κόστος της βίας που ασκούν στην κοινωνία, αν καταλάβουν ότι δεν έχουν πια σκλάβους να διαχειριστούν, αλλά ελεύθερους ανθρώπους έτοιμους να πολεμήσουν για την ελευθερία τους και την κοινωνική δικαιοσύνη, μόνο τότε θα εγκαταλείψουν τις θέσεις τους και θα τρέχουν να κρυφτούν, μόνο τότε θα φοβηθούν πραγματικά. Και μια τέτοια επιτυχία, ας μην γελιόμαστε, δεν είναι δυνατό να επιτευχθεί από έναν άοπλο λαό, όσο μεγάλη και αποφασιστική εξέγερση κι αν κάνει.

Γι’ αυτή την προοπτική αγωνιζόταν και θα συνεχίσει να αγωνίζεται ο Επαναστατικός Αγώνας. Με τις επιθέσεις του επεδίωκε την αποδυνάμωση του συστήματος και παράλληλα καλλιεργούσε τους υποκειμενικούς αυτούς όρους στην κοινωνική βάση ώστε μέσα στο ιδανικό περιβάλλον που διαμορφώνει η κρίση του συστήματος, να μπορεί να γίνει πραγματικότητα η δημιουργία ενός μαζικού ένοπλου επαναστατικού κινήματος. Αυτή την προοπτική καλείστε να δικάσετε και να καταδικάσετε για μια ακόμη φορά.

Ο Επαναστατικός Αγώνας υπήρξε ένας φάρος που έδειχνε την κατεύθυνση στην οποία έπρεπε να στραφεί η οργανωμένη οργή των καταπιεσμένων. Έδειχνε αυτούς που ευθύνονται για τα δεινά της κοινωνίας, αυτούς που βάζουν τους όρους και περιφρουρούν την αδικία, αυτούς που έχουν καίριες θέσεις στον ταξικό και κοινωνικό πόλεμο. Έδειχνε αυτούς που ευθύνονται για την κρίση, της οποίας τις συνέπειες πληρώνουν όλοι αυτοί που δεν έχουν καμία ευθύνη. Έδειχνε αυτούς που πρέπει να πληρώσουν. Έδειχνε και θα συνεχίσει να δείχνει τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε αποτελεσματικά να αγωνιστούμε ως κοινωνία και να νικήσουμε. Έδειχνε και δείχνει τον δρόμο του ένοπλου επαναστατικού αγώνα. Και με αφορμή αυτή την δίκη καλώ όλους αυτούς που δεν αντέχουν πλέον να ζουν σαν δούλοι, να ζουν τον αποκλεισμό, την πείνα, την ταπείνωση, που δεν αντέχουν άλλο την κοροϊδία των κομμάτων και της πολιτικής ελίτ, να συνδράμουν με κάθε μέσο στην προσπάθεια της ένοπλης ανατροπής του καθεστώτος.

Είναι στην φύση της καθεστωτικής πολιτικής κάθε κομματικής απόχρωσης η εξαπάτηση του λαού και το ψέμα. Με το ψέμα καταλαμβάνουν την εξουσία, με το ψέμα την διαιωνίζουν, με το ψέμα περνάνε όλα τα αντικοινωνικά και εγκληματικά τους μέτρα για να συνεχίσει το σύστημα να αναπαράγεται. Μόνο που τώρα τα ψέματα τελείωσαν. Ύστερα και τη μεγαλύτερη εξαπάτηση που έζησε αυτός ο λαός, την εξαπάτηση ότι ο Σύριζα θα αντισταθεί στους δανειστές και την τρόικα, δεν έχει μείνει απολύτως κανένα όπλο στην φαρέτρα του καθεστώτος για να διατηρήσει μέσω των ψεμάτων την κοινωνική συναίνεση και την υποταγή. Κανένα πολιτικό δεκανίκι δεν απέμεινε στο σύστημα για να στηριχτεί που θα διασφαλίσει την κοινωνική και ταξική ειρήνη.

Ο Σύριζα ανέβηκε στην εξουσία ως η πολιτική έκφραση της ήττας των κοινωνικών και ταξικών αγώνων που έλαβαν χώρα στα πρώτα χρόνια της μνημονιακής εποχής στην χώρα και αποστολή του είναι η διαχείριση αυτής της ήττας και η διασφάλιση ότι κανένας νέος ριζοσπαστικός αγώνας ικανός να απειλήσει την καθεστωτική παντοδυναμία δεν θα γεννηθεί. Μέσα από ατελείωτα ψέματα και αλλοιώνοντας τις έννοιες της αντίστασης, της αξιοπρέπειας, του αγώνα, πήρε την εξουσία και προσπαθεί να την κρατήσει, παρόλο που γνωρίζει ότι η ρητορική της ψευτοαντίστασης έχει χάσει την ισχύ της. Έτσι λοιπόν, συνεχίζει ακριβώς την ίδια πολιτική της κοινωνικής γενοκτονίας για την επιβίωση του καπιταλισμού, του σάπιου αυτού συστήματος, επιχειρώντας κάποιες τροποποιήσεις στα προγράμματα χρηματοδότησης από τους δανειστές, οι οποίες τροποποιήσεις δεν αλλάζουν ούτε στο ελάχιστο την συνθήκη της κοινωνικής χρεοκοπίας.

Η αριστερή κυβέρνηση έχει καταφέρει μια και μόνο ιστορική επιτυχία. Να αποδείξει στα μάτια όλου του πλανήτη πόσο ανεδαφικό και μάταιο είναι να προσπαθείς να βελτιώσεις τις συνθήκες ζωής των λαών χωρίς σύγκρουση, χωρίς αντίσταση, χωρίς καμιά πρόθεση ουσιαστικής ρήξης, πολέμου με το σύστημα και τους φορείς του. Πόσο μάταιο είναι να προσπαθεί ένα κόμμα να εφαρμόσει κάποιες έστω και μικρές κεϋνσιανιστικές αλλαγές στο σύστημα εν μέσω νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, εντός του πλαισίου της ΕΕ που ο ίδιος της ο πυρήνας είναι νεοφιλελεύθερος και μέσα σε περιβάλλον διεθνούς συστημικής κρίσης. Αυτό που κατάφερε ο Σύριζα ήταν ότι έγινε σαφές στον καθένα πως την ουσιαστική αντιμετώπιση της κοινωνικής κρίσης που βαθαίνει, μόνο η ρήξη με την τρόικα και τους δανειστές μπορεί να καταφέρει. Όχι η “ρήξη” έτσι όπως την προβάλλουν οι υπουργοί και τα στελέχη του Σύριζα, της αδυναμίας πληρωμών κάποιων τόκων στους δανειστές και αφού πρώτα έχουν εξαντληθεί όλα τα ταμειακά διαθέσιμα της χώρας, έχει αποστραγγιστεί και το τελευταίο ευρώ από τα δημόσια ταμεία για να πληρώνουμε τόκους και δάνεια στην υπερεθνική ελίτ και τα τσιράκια της. Όχι η “ρήξη” του οικονομικά κατεστραμμένου κράτους, που εκλιπαρεί για έλεος τα γεράκια της ΕΕ και του ΔΝΤ. Όχι η “ρήξη” που δεν αγγίζει στο ελάχιστο τις πραγματικές αιτίες της κατάντιας που έχει επέλθει η κοινωνία και τους υπεύθυνους της κρίσης. Που δεν αγγίζει καν το νεοφιλελεύθερο πλαίσιο, την ΕΕ, το ευρώ. Όχι στην “ρήξη” της απελπισίας και της ήττας. Αλλά στην ρήξη που θα είναι η αρχή μιας διαδικασίας συνολικής οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής ανατροπής του συστήματος. Που θα στραφεί ενάντια όχι μόνο στους δανειστές και την τρόικα, αλλά και ενάντια στο σύνολο των καθεστωτικών πολιτικών, στο σύνολο της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, ντόπιας και ξένης, στο σύνολο του συστήματος. Στην ρήξη που θα φέρει τα θύματα στη θέση του θύτη και θα αντιστρέψει τους όρους του ταξικού και κοινωνικού πολέμου. Στην ρήξη που θα σημάνει την αρχή για την κοινωνική Επανάσταση. Αυτή θα είναι η πραγματική ρήξη που θα σημάνει την μεγάλη στροφή στην ιστορία. Continue reading Κείμενο της Πόλας Ρούπα για το εφετείο της πρώτης δίκης του Επαναστατικού Αγώνα

Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη για την πρωτοβουλία συντρόφων/ισσών Ηράκλειου Κρήτης για μια επαναστατική πλατφόρμα

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΑΖΙΩΤΗ, ΜΕΛΟΥΣ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ/ΙΣΣΩΝ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ.

Μετά τη σύλληψή μου στις 16 Ιουλίου 2014, διοργανώθηκαν εκδηλώσεις σε Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Ηράκλειο Κρήτης και Πάτρα από αναρχικές-αντιεξουσιαστικές συλλογικότητες με θέμα «Ένοπλος Αγώνας-Επαναστατικό Κίνημα-Κοινωνική Επανάσταση». Σκοπός αυτών των εκδηλώσεων ήταν να αναδειχθεί η άρρηκτη σχέση του ένοπλου αγώνα με το επαναστατικό κίνημα του οποίου η δημιουργία είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για την Κοινωνική Επανάσταση, για την ανατροπή του κεφαλαίου και του κράτους.

Αυτές οι εκδηλώσεις αποτέλεσαν μια αφορμή συζήτησης και τοποθέτησης πάνω σε ζητήματα που απασχολούν όχι μόνο τον αναρχικό-αντιεξουσιαστικό χώρο αλλά και την κοινωνία συνολικά και είναι ιδιαίτερα κρίσιμα αυτή την περίοδο, που η συνέχιση και το βάθεμα της κρίσης μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές και ραγδαίες κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις. Η κυβέρνηση Σύριζα που ανέλαβε λίγους μήνες πριν την εξουσία, ετοιμάζεται να υπογράψει νέα συμφωνία-μνημόνιο με τους δανειστές συνεχίζοντας έτσι την ίδια πολιτική που εγκαινιάστηκε το 2010 και ενώ το ενδεχόμενο χρεοκοπίας και εξόδου της χώρας από το ευρώ έχει εμφανιστεί εκ νέου στον ορίζοντα.

Συμπερασματικά οι εκδηλώσεις αυτές ανέδειξαν, όπως επισήμανε και η εισήγηση της εκδήλωσης της Αθήνας, ότι «Ο ένοπλος αγώνας αποτελεί κομμάτι του κινήματος και μάλιστα εν δυνάμει, είναι αναπόσπαστο τμήμα μιας στρατηγικής που έχει ως στόχο την επαναστατική ανατροπή. Άλλωστε μαζικός ένοπλος αγώνας σημαίνει εμφύλιος ταξικός πόλεμος». Όπως επίσης ανέδειξε αυτό που στην παρέμβασή της, στην εκδήλωση της Αθήνας, έγραψε η καταζητούμενη συντρόφισσα Πόλα Ρούπα, ότι «πολύ σημαντική προϋπόθεση για την προώθηση της επανάστασης είναι η κατάθεση στην κοινωνία των δικών μας θέσεων για την επαναστατική κοινωνία και για την μορφή οργάνωσης που αυτή μπορεί να έχει. Αυτό για να γίνει σε συλλογικό επίπεδο προϋποθέτει να ανοίξει εδώ και τώρα μια συζήτηση με στόχο τη σύνθεση μας πλατφόρμας θέσεων πάνω στον επαναστατικό κοινωνικό μετασχηματισμό».

Αυτή η πλατφόρμα πολιτικών θέσεων μας βοηθάει όχι μόνο να αποσαφηνίσουμε τις προτάσεις μας για μια αταξική-ακρατική κοινωνία, αλλά μας βοηθάει στο να αποδομήσουμε τις πολιτικές θέσεις καθεστωτικών δυνάμεων και κομμάτων όπως του Σύριζα, όπως και θέσεις που υιοθετούνται από ένα συνονθύλευμα πολιτικών δυνάμεων, από τη νεοναζιστική χρυσή αυγή ως κάποια γκρουπούσκουλα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, αλλά και τμήματα του αναρχικού-αντεξουσιαστικού χώρου που χαρακτηρίζονται από ένα αντιιμπεριαλιστικό-πατριωτικό λόγο και πιο συγκεκριμένα έναν αντιγερμανισμό που αποπροσανατολίζει. Ο αντιιμπεριαλισμός από μόνος του δεν προωθεί την ανατροπή του εγχώριου κεφαλαίου, δεν θέτει το ζήτημα της ανατροπής του κράτους ως μηχανισμού ταξικής κυριαρχίας και ως γραφειοκρατικού μηχανισμού, δεν βάζει την προοπτική της Κοινωνικής Επανάστασης, αλλά προωθεί όπως έχει δείξει η ιστορία στις υπανάπτυκτες χώρες την διαταξική συμμαχία μερίδας τουλάχιστον της ντόπιας άρχουσας τάξης –που υποτίθεται δεν επιθυμεί ή δεν «πρέπει» να είναι προσδεμένη στα ιμπεριαλιστικά μονοπώλια– με τις μεσαίες και κατώτερες τάξεις.

Η γραμμή του αντιμπεριαλισμού, η επίκληση του «γερμανικού ιμπεριαλισμού» δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να ρίχνει νερό στο μύλο της κυβέρνησης Σύριζα αυτή τη στιγμή, αφού και αυτή έχει υιοθετήσει μια λαϊκίστικη ρητορεία για τους «κακούς» Μέρκελ και Σόιμπλε ρίχνοντας σε αυτούς αποκλειστικά την ευθύνη για την επιβολή των μνημονίων. Με τον τρόπο αυτό επιδιώκει την μέγιστη εθνική ομοψυχία παρουσιάζοντας, με την βοήθεια τμημάτων των ΜΜΕ που ελέγχονται από ντόπιους ολιγάρχες, τη Γερμανία ως τέταρτο ράιχ και ανασύροντας μνήμες κατοχής. Continue reading Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη για την πρωτοβουλία συντρόφων/ισσών Ηράκλειου Κρήτης για μια επαναστατική πλατφόρμα

Μεξικό: Ένοπλη επίθεση στο εργοτάξιο του Ανατολικού Τούνελ Αποστράγγισης (ΤΕΟ)

Το ΤΕΟ (Ανατολικό Τούνελ Αποστράγγισης) είναι ένα από τα μεγαλύτερα καταγεγραμμένα μηχανικά έργα βαθιάς αποστράγγισης. Κατασκευάστηκε για να αποτρέψει πλημμύρες στις πόλεις, ξεκινά από την Πολιτεία του Χιντάλγο και περνά από δήμους της Πολιτείας του Μεξικού. Το ΤΕΟ αποτελείται από 24 κάθετους αγωγούς με χωρητικότητα έως 150 κυβικά μέτρα όμβριων υδάτων ανά δευτερόλεπτο. Οι αγωγοί αυτοί (που είναι τεράστιες τρύπες στη γη) λειτουργούν ως αεραγωγοί για την είσοδο στο τούνελ και τη συντήρησή του με βαριά μηχανήματα.

Εκτός από τη «διάσωση» των σάπιων πόλεων από τις πλημμύρες που στέλνει η φύση ως απάντηση στην ισοπεδωτική τεχνολογική εξέλιξη, ένας από τους στόχους αυτού του κατασκευαστικού έργου στο οποίο εμπλέκονται διάφοροι θεσμοί της ομοσπονδιακής κυβέρνησης (1) και ποικίλες ιδιωτικές εταιρείες (2) είναι και η υποκριτική λειτουργία της περιβαλλοντικής βελτίωσης. Για ποια περιβαλλοντική βελτίωση μιλάνε; Για αυτή τη «βελτίωση» που συνεπάγεται την καταστροφή μιας μεγάλης ζώνης πεδιάδων και δασών για το γλιστερό τούνελ τους που προστατεύει την ακεραιότητα του πολιτισμού; Γιατί αυτό έκαναν προκειμένου να το κατασκευάσουν, δέντρα ξεριζώθηκαν, ζώνες πράσινου θάφτηκαν κάτω από το δίκτυο αυτοκινητοδρόμων του «μεξικάνικου περιφερειακού σιρκουί» που βρίσκεται γύρω από τους εν λόγω αγωγούς, ενδημικά ζώα έχουν επίσης πληγεί, ο ποταμός που διέτρεχε την περιοχή έχει μετατραπεί σε κανάλι αποχέτευσης και αηδιαστικών λυμάτων, η ανθρώπινη πρόοδος βίασε για άλλη μια φορά την οικολογική ισορροπία· αν σε αυτή τη «βελτίωση» αναφέρονται οι αρχιτέκτονες και υπερασπιστές αυτού του «μέγα έργου», τότε την πέτυχαν μια χαρά.

Γι’ αυτούς τους λόγους, το «Γκρουπούσκουλο του Απόκρυφου» της Άγριας Αντίδρασης κατευθύνθηκε τη νύχτα της 22ας Απρίλη στις εγκαταστάσεις ενός εκ των αγωγών του ΤΕΟ, που βρίσκεται ανάμεσα στους δήμους του Νεξτλαπάν και της Τονανίτλα στην Πολιτεία του Μεξικού. Πηδήξαμε τα συρματοπλέγματα που προστάτευαν το αποχετευτικό κανάλι και πίσω από μια μεγάλη κοκκινοπιπεριά που συνεχίζει να στέκει όρθια χτυπήσαμε κάμποσες φορές με πυροβόλα όπλα κατά των μηχανών, των δομών και τοίχων αυτής της κατασκευής. Τα άμεσα πυρά έπληξαν και κατατρόμαξαν όσους βρίσκονταν στο σημείο, μαζί με τους κρότους των ριπών που έπεφταν ακούγονταν και οι ήχοι των ζώων που φονεύτηκαν για να κατασκευαστεί το έργο, ακουγόταν το βίαιο θρόισμα του ανέμου που παρασέρνει τα πεσμένα φύλλα των δέντρων και το ακατάληπτο τραγούδι των νερών του ποταμού που βάφτηκε μαύρος από την τεχνητοποίηση, αντηχούσαν ακόμη οι ιαχές πολέμου των προγενέστερών μας: «Τώρα ναι, ή εσύ ή εγώ!»

Ούτε οι σκανδαλώδεις προβολείς φωτισμού, ούτε η επιτήρηση του μέρους, ούτε και οι νυχτερινές περιπολίες μπάτσων της πολιτειακής και ομοσπονδιακής αστυνομίας χρησίμευσαν σε κάτι. Το Απόκρυφο μας κάλυψε με το πέπλο του και φύγαμε χωρίς κανένα πρόβλημα.

Με την ένοπλη αυτή ενέργεια έχουμε να δηλώσουμε κάτι:

Θάνατο και αίμα για όσους καταστρέφουν τη Γη!

Έχει κι άλλες σφαίρες για τις δομές σας και τα κεφάλια σας!

Για την εξτρεμιστική υπεράσπιση της άγριας φύσης!

Σε πόλεμο ενάντια στο τεχνολογικό σύστημα!

Άγρια Αντίδραση
«Γκρουπούσκουλο του Απόκρυφου»

Σημειώσεις:

1) Αντίστοιχα, η Γραμματεία Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων (SEMARNAT), η Εθνική Επιτροπή Υδάτων (CONAGUA), το Υπουργείο Οικονομικών (SHCP) και το Υπουργείο Εσωτερικών (SFP).

2) Η μεξικάνικη εταιρεία κατασκευής υπόγειων υποδομών Comissa, η εταιρεία κατασκευών και υποδομών Cicsa (ιδιοκτησίας του μεγιστάνα Κάρλος Σλιμ), η ένωση πολιτικών μηχανικών ICA, η εταιρεία κατασκευών και γεωτρήσεων COTRISA, η κοινοπραξία κατασκευαστικών εταιρειών Estrella και Lombardo, και η ομοσπονδιακή επιτροπή ηλεκτρισμού CFE.

Αθήνα: Εκδήλωση-βιβλιοπαρουσίαση για τον Επαναστατικό Λαϊκό Αγώνα

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΛΑΪΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Ιδεολογικο-πολιτική πλατφόρμα “Χημικά Λιπάσματα”

Θα μιλήσει ο Χρήστος Τσιγαρίδας, σύντροφος που έχει αναλάβει την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή του στον ΕΛΑ

Παρασκευή 6 Μάρτη στις 18:00 στην ΑΣΟΕΕ (αμφιθέατρο Αντωνιάδου)

ταμείο αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστών

Σαντιάγο: Η συντρόφισσα Ταμάρα Σολ Φαρίας Βεργάρα καταδικάστηκε σε 7 χρόνια και 61 μέρες

Στις 4 Φλεβάρη 2015 ανακοινώθηκε στο Σαντιάγο της Χιλής η ποινή εναντίον της Ταμάρα Σολ Φαρίας Βεργάρα. Η συντρόφισσα βρίσκεται σε καθεστώς προφυλάκισης λίγο παραπάνω από ένα χρόνο, κατηγορούμενη για τους πυροβολισμούς εναντίον ενός σεκιουριτά σε υποκατάστημα της BancoEstado το πρωί της 21ης Γενάρη 2014 στη συνοικία Εστασιόν Σεντράλ.

Η έδρα αναγνώρισε το ελαφρυντικό του πρότερου έντιμου βίου, αλλά δεν αποδέχτηκε πως η Ταμάρα Σολ ήταν αρκούντως συνεργάσιμη στη διαλεύκανση των γεγονότων, θεωρώντας πως ούτε η κατάθεσή της στην εισαγγελία στο στάδιο της έρευνας με την οποία παραδεχόταν τις πράξεις, ούτε η συγκατάθεσή της στη διεξαγωγή διαφόρων τύπων πραγματογνωμοσύνης συνεισέφεραν κάτι, δεδομένου πως τα αποδεικτικά στοιχεία ήταν ήδη στη διάθεση των Αρχών από τη στιγμή της σύλληψής της. Επιπλέον, το δικαστήριο απέρριψε το ελαφρυντικό της περιορισμένης υπαιτιότητας που ζητούσε η υπεράσπιση βασιζόμενη σε καταθέσεις ψυχολόγων εμπειρογνωμόνων.

Στην πραγματικότητα η έδρα υιοθέτησε τη θέση της εισαγγελίας η οποία έκανε λόγο για προμελετημένη πράξη, επιχειρηματολογώντας πως αυτό καταδεικνύεται από την κραυγή «εκδίκηση για τον Σεμπαστιάν» που αποδίδεται στην Ταμάρα Σολ τη στιγμή που άνοιξε πυρ εναντίον του σεκιουριτά, και υπογραμμίζοντας το γεγονός πως η συντρόφισσα επέλεξε να μην απολογηθεί ή δηλώσει τ’ οτιδήποτε κατά τη διάρκεια της δίκης. Έτσι, δεν επετεύχθη ο στόχος της υπεράσπισης, που επιδίωκε την αναγνώριση δυο ελαφρυντικών περιστάσεων ώστε να μπορεί να αιτηθεί μιας καταδίκης η οποία θα κυμαινόταν ανάμεσα στα 3 με 5 χρόνια και την εφαρμογή της εναλλακτικής τής αυστηρά επιτηρούμενης ελευθερίας αντί της έκτισης της ποινής εντός των τειχών.

Ειδικότερα, η συντρόφισσα καταδικάστηκε για διακεκριμένη περίπτωση απόπειρας ανθρωποκτονίας σε 7 χρόνια φυλάκισης, καθολική και διά βίου απαγόρευση ανάληψης δημόσιων καθηκόντων και αξιωμάτων κι αποστέρηση των πολιτικών της δικαιωμάτων, και καθολική απαγόρευση άσκησης επαγγελματικής άδειας μέχρι τη συμπλήρωση της ποινής. Επιπλέον, καταδικάστηκε για την κλοπή του όπλου του σεκιουριτά σε 61 μέρες φυλάκισης και καταβολή προστίμου 215.000 πέσος Χιλής (300 ευρώ). Τέλος, της επιβλήθηκε η υποχρέωση καταβολής των δικαστικών εξόδων και διατάχτηκε η απόσπαση γενετικού υλικού της (DNA) προκειμένου να συμπεριληφθεί στο μητρώο καταδικασθέντων.

Η σύνοψη αυτή συντάχτηκε αρχικά στα ισπανικά, με βάση το επίσημο δικόγραφο. Στο ακόλουθο βίντεο μπορείτε να δείτε την αντίδραση των κοντινών προσώπων της Ταμάρα Σολ κατά την εκφώνηση της καταδικαστικής απόφασης:

Δύναμη και αλληλεγγύη στην Ταμάρα Σολ Φαρίας Βεργάρα.

Εκδίκηση για τους/τις νεκρούς/-ές μας, εκδίκηση για τους/τις αιχμαλώτους μας.