Tag Archives: Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος

Αθήνα: Κείμενο από Uroborus για Σεμπαστιάν και Αλέξανδρο

Για τον Σεμπάστιαν Οβερσλούιχ και τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο · για την όξυνση του αναρχικού πολέμου.

6 Δεκέμβρη 2008. Στη συμβολή των οδών Μεσολογγίου και Τζαβέλα, στα Εξάρχεια, πέφτει νεκρός από σφαίρα ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, μετά από εκπυρσοκρότηση του σκουπιδιού που ακούει στο όνομα Κορκονέας, και σε πλήρη συνεργασία με το άλλο σκουπίδι που λέγεται Σαραλιώτης. Είχε προηγηθεί επίθεση με πέτρες στο μπατσικό που οδηγούσαν τα 2 προαναφερθέντα σιχάματα, τα οποία θέλησαν να λάβουν την εκδίκησή τους και να επιβάλουν τον νόμο και την τάξη.

11 Δεκέμβρη 2013. Στη Χιλή, σε υποκατάστημα της τράπεζας Banco Estado στο Σαντιάγο, πέφτει νεκρός σε απόπειρα απαλλοτρίωσης της εν λόγω τράπεζας ο Sebastian Oversluij Seguel, από σφαίρες σεκιουριτόμπατσου. Ο σύντροφος δεν πρόλαβε να απαντήσει με το υποπολυβόλο που κρατούσε, και απεβίωσε ακαριαία. Ακολούθησε επιχείρηση των μπάτσων στην κοινότητα Πουδαουέλ για την εύρεση και των υπόλοιπων συντρόφων του Sebastian.

Ενάντια στις ανθρωπιστικές διαμαρτυρίες και φιέστες

Σε έναν πόλεμο οι πεσόντες καλώς ή κακώς είναι κανόνας και όχι εξαίρεση. Στην περίπτωση των δύο πεσόντων αδερφών μας, μιλάμε για δυο συντρόφια που συνειδητά είχαν επιλέξει τον δρόμο του πολέμου με την εξουσία, τον δρόμο της άμεσης σύγκρουσης και της αντιπαράθεσης με τους θεσμούς της. Ήξεραν τι έκαναν, όπως ήξεραν και οι μπάτσοι αντίστοιχα. Όταν μιλάμε με όρους σύγκρουσης, αργά ή γρήγορα μιλάμε και για νεκρ#ς, βασανισμέν#ς, αιχμάλωτ#ς, ψυχικά τσακισμέν#ς, κλπ.

Μην ξεχνάμε ότι ο μπάτσος, το όπλο δεν το έχει για διακοσμητικό. Όταν θα χρειαστεί θα το χρησιμοποιήσει. Είναι ένας μισθοφόρος δολοφόνος, ένας ένοπλος φρουρός της δημοκρατίας, του κρατισμού, του καπιταλισμού, και κάθε υπάρχουσας συστηματοποιημένης κανονικότητας. Είναι ο πρώτος που θα σπεύσει, μόλις αμφισβητηθεί στο ελάχιστο το μονοπώλιο της κρατικής βίας, να επαναφέρει την τάξη, να επαναφέρει την ισορροπία των κυρίαρχων. Δεν υπάρχει λόγος λοιπόν να παραπονιόμαστε για τις κρατικές δολοφονίες και να έχουμε αυταπάτες πως οι κυρίαρχοι μας χρωστάνε οποιαδήποτε παραχώρηση. Ας σταματήσουμε να απαιτούμε πιο ανθρωπιστικές συνθήκες σφαγής.

Ας στραφούμε στον δρόμο του ένοπλου υλικού πολέμου με όσα εχθρευόμαστε. Ας λάβουμε θέση στον πόλεμο που έχει κηρυχθεί απέναντι στην εξεγερμένη αναρχική ατομικότητα, απέναντι στην ατομικότητα που επιθυμεί να μην εξουσιάζει και να μην εξουσιάζεται από κανένα καθίκι. Ας λάβουμε θέση στον πόλεμο που έχει στραφεί ενάντια σε μη αποδεκτές κοινωνικές ταυτότητες, που χτίζει δόγματα και κανονικότητες -με όρους έμφυλους, ταξικούς, φυλετικούς- και που φροντίζει να οριοθετεί και να μπολιάζει με τις σιχαμερές αξίες του τις επιθυμίες των ατόμων. Έχοντας πάντα στη μνήμη τα πεσόντα αδέρφια μας, να χαράξουμε τον αναρχικό εξεγερσιακό πόλεμο που θα στοχεύσει πρωτίστως στις διαπροσωπικές μας σχέσεις και τις καθημερινές μας αλληλεπιδράσεις, και που θα πλήξει όσο μπορεί τις κρατικές αρχές, τα πρότυπα συμπεριφοράς, τους ενάρετους πολίτες και κάθε σίχαμα που επιδιώκει να επιβάλλεται.

Μόνο όντας μέρος αυτού του πολέμου θα πάψουμε τα μοιρολόγια και τις δοξασίες. Μόνο έτσι θα σταματήσουν οι μουρμούρες και οι λυγμοί. Μόνο έτσι θα σημάνει ο δρόμος για τις καθημερινές αναρχικές μας ανταρσίες. Για μια ολόκληρη ζωή που θα αποτελεί μια οπλισμένη ανταρσία ενάντια στην κουλτούρα της επιβολής, της εξημέρωσης, της εξουσίας, της ιεράρχησης με βάση την έμφυλη ταυτότητα, την καταγωγή, το είδος (στο ζωικό σύμπλεγμα), την οικονομική τάξη, την ”εξυπνάδα”, κλπ.

Ενάντια στην ιεροποίηση των πεσόντων αδερφών μας

Τα πεσόντα συντρόφια μας δεν είναι κάποιο λάβαρο, ούτε κάποια άφταστη ιδέα. Είναι αναρχικές ατομικότητες που, μέσα στον βόθρο της αδράνειας και της κοινωνικής νηνεμίας, επέλεξαν την απόλαυση και την αξιοπρέπεια της επίθεσης στον πολιτισμό της εξουσίας. Επέλεξαν να οπλίσουν τις επιθυμίες τους, στο μέτρο των δυνατοτήτων τους, και να εφορμήσουν ενάντια σε ό,τι τις μειώνει και τις προσβάλλει. Και πλήρωσαν με τη ζωή τους γι’ αυτήν την επιλογή, όπως και πάρα πολλά άλλα άτομα.

Ας αποτελούν τα πεσόντα αδέρφια μας ακόμα μια αφορμή για άλλη μια έκρηξη, άλλον έναν εμπρησμό, άλλο ένα σαμποτάζ, άλλη μια απαλλοτρίωση, άλλη μια εκπυρσοκρότηση, όλα στραμμένα ενάντια στους τομείς της παραγωγής, της τεχνολογίας και της άσκησης εξουσίας και καθημερινής επιβολής. Ας μην αποτελούν όμως λόγο να καθόμαστε στα σπίτια μας και να μοιρολογάμε, φοβούμεν# για τη δική μας τύχη, και θεωρώντας πως είναι αδύνατον να προκαλέσουμε ρωγμές στην εξουσία χωρίς να φυλακιστούμε ή να σκοτωθούμε. Να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους: Το ρίσκο πάντα ενυπάρχει στην επιλογή της άμεσης δράσης. Ο κίνδυνος καιροφυλακτεί σε κάθε μας βήμα. Αν όμως πραγματικά επιθυμούμε τη σύγκρουση με τον πολιτισμό της επιβολής και της κυριαρχίας, τότε οι καταστάσεις από μόνες τους θα οπλίσουν τα χέρια μας. Αργά ή γρήγορα τα υπαρξιακά μας κενά θα μας ωθήσουν στον δρόμο της ένοπλης επίθεσης.

Ας μη γίνονται λοιπόν τα πεσόντα συντρόφια δικαιολογία του αφοπλισμού μας. Ας αποτελούν σημείο όξυνσης της αναρχικής μας μνήμης και αυτοδικίας. Ας μην ξεπέφτουμε όμως στη λογική να περιμένουμε ”επετειακές” αφορμές για να προβούμε σε σύγκρουση, γιατί έτσι θα είμαστε πάντα ένα βήμα πίσω από την εξουσία. Θα περιμένουμε πρώτα αυτή να μας τσακίσει και μετά εμείς θα αντιδράμε, γεγονός που θα μας στερεί τον απαραίτητο χρόνο να αναβαθμίσουμε οργανωτικά τις επιθέσεις μας, με αποτέλεσμα να καταλήγουμε σε μια επιθυμία αναβίωσης φαντασμάτων του παρελθόντος. Εμείς προκρίνουμε την άμεση και αντάρτικη αναρχική δράση στο εδώ και στο τώρα, με κριτική ματιά σε κάθε μας κίνηση, με σκοπό την αυτοβελτίωσή μας και την πρόκληση όσο το δυνατόν πιο σοβαρών υλικών πληγμάτων στο σώμα της εξουσίας. Οι αιτίες είναι πάρα πολλές και οι αφορμές έχουν υπάρξει ακόμα περισσότερες. Κάθε μέρα, κάθε στιγμή όπου η ροή του εμπορεύματος είναι ομαλή, όπου η αγοραπωλησία εργατικού δυναμικού πλασάρεται ως μονόδρομος ζωής και οι εργατοώρες βάφονται με αίμα, όπου οι έμφυλη βία κυριαρχεί σε κάθε πτυχή των σχέσεών μας, όπου οι αναρχικές ατομικότητες που προβαίνουν σε άμεση και αντάρτικη δράση θεωρούνται από τις μάζες τρομοκράτ#ς, όπου τα φιλήσυχα κοπάδια κυνηγούν απλά μια ήρεμη και ενάρετη ζωή, όπου το ρατσιστικό μίσος οπλίζεται ενάντια σε μετανάστ#ες, ενάντια σε κάθε ”αδύναμη” ταυτότητα, αλλά και ενάντια σε αναρχικές καταλήψεις, κάθε τέτοια στιγμή είναι λόγος οργάνωσης και μεθόδευσης της επίθεσής μας στην εξουσία και τον πολιτισμό της επιθυμίας για κυριαρχία.

SEBASTIAN & ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΡΟΝΤΕΣ
ΣΕ ΚΑΘΕ ΟΔΟΜΑΧΙΑ, ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΜΠΡΗΣΜΟ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΛΗΣΤΕΙΑ

ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΥΣ 3 ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΘΕΝΤΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ ΤΗΣ 6ΗΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ, ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΑΙΧΜΑΛΩΤΙΣΤΗΚΕ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΜΕΡΑ ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΡΟΥΦΙΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΟΠΛΙΖΟΥΜΕ ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ

Uroborus

Μυτιλήνη: Κατάληψη του ΑΤΕ στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου από Αναρχικές/ούς

6 Δεκέμβρη 2008, εξάρχεια, ένας από μας δολοφονείται. Ο μπάτσος Κορκονέας και ο συνεργός του Σαραλιώτης εκτελούν εν ψυχρώ τον δεκαπεντάχρονο Αλέξη. Για περίπου ένα μήνα η ελλάδα βιώνει μία πρωτοφανή κοινωνική εξέγερση με συγκρούσεις, καταλήψεις και χιλιάδες ανθρώπους στο δρόμο. Το ξέσπασμα αυτό αποτελεί επίσης προϊόν της τεταμένης κοινωνικο-οικονομικής κατάστασης που άρχισε να γίνεται έκδηλη εκείνη την εποχή στην ελλάδα. Η οργή, ο αυθορμητισμός και όχι η πολιτική μεθόδευση κάποιων ομάδων ήταν αυτό που οδήγησε στην εξέγερση του ’08. Η ίδια οργή σήμερα οφείλει να εκφραστεί ξανά αδιαμεσολάβητα απαντώντας τόσο στην οχτάχρονη διόγκωση της καταστολής που έχει ακολουθηθεί από το ίδιο το κράτος και τους τοποτηρητές του, όσο και ενάντια σε κάθε οικονομικό – κοινωνικό – πολιτικό πρόβλημα που παράγεται σε μια συνθήκη αυξανόμενης κυριαρχίας του κράτους και του καπιταλισμού που βρίσκεται σε μια φάση βίαιης αναδιάρθρωσης τα τελευταία χρόνια.

Εμείς απ’ την πλευρά μας, ζώντας στη Μυτιλήνη, έχουμε γίνει μάρτυρες δεκάδων κρατικών δολοφονιών εις βάρος μεταναστών-τριών, είτε άμεσες από χέρια λιμενικών, είτε έμμεσες λόγω πνιγμών – στην προσπάθειά τους να φτάσουν σε ένα ‘ασφαλές’ μέρος με σάπιες βάρκες και ακραία καιρικά φαινόμενα. Όμως για αυτές τις πολιτικές που ασκούνται πάνω στα σώματα των μεταναστών-τριών δεν παίζει ρόλο μόνο το κράτος. Όσοι-ες μετανάστες-τριες επιβιώνουν, πέφτουν θύματα οικονομικής εκμετάλλευσης από την τοπική κοινωνία, ενώ όσοι δεν μπορούν να συνεισφέρουν στην τοπική οικονομία αλλά και γενικότερα δεν έχουν κάποια παραγωγική αξία, στοιβάζονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης κατά χιλιάδες. Τα παραπάνω σε συνδυασμό με τη στάση των ντόπιων πατριωτών ρουφιάνων έθρεψαν και άφησαν χώρο στο να αναδυθούν νεοφασιστικές συμπεριφορές και ομάδες, που με το προσωπείο του πατριωτισμού και της ‘αγανάκτησης’ για το “προσφυγικό” βγήκαν στην επιφάνεια.

Στο σήμερα,
για μας ο Δεκέμβρης δεν αποτελεί μία τυχαία αναταραχή του ιστορικού γίγνεσθαι.

Ο Δεκέμβρης ήταν μια πυκνή στιγμή που ξεπεράσαμε τους εαυτούς μας και τις εαυτές μας σπάζοντας τις συντεταγμένες ρουτίνες της κανονικότητας που επιτάσσει η κυριαρχία. Εκείνες τις μέρες κανείς και καμία δεν άφησε την εργασία να του κλέψει το χρόνο. Εκείνες τις μέρες τα εμπορεύματα καταστρέφονταν τελετουργικά και μαζικά, γίνονταν όπλα, οδοφράγματα ή αποκαΐδια, αντί να λατρεύονται, όπως επιτάσσει το θέαμα. Ο κόσμος μέσα σε μια διάχυτη παιγνιώδη κατάσταση, απαλλοτρίωνε, κατέστρεφε, χάριζε. Εκείνες τις μέρες ξεπεράσαμε το φόβο και την αδράνεια κάνοντας δικούς μας τους δρόμους, σε μια συνθήκη με ανοιχτές τις άπειρες δυνατότητες. Μια φλεγόμενη ρωγμή στην κανονικότητα, στην εξουσία και στα πλέγματά της.

Οι ρωγμές όμως βαθαίνουν και δημιουργούν ρήγματα. Ο Δεκέμβρης του ’08, η πλατεία Ταξίμ, το φλεγόμενο Παρίσι φέτος, “κλείνουν το μάτι” το ένα στο άλλο σε έναν εξεγερσιακό χορό.

Γι’ αυτούς και άλλους τόσους λόγους, αποφασίσαμε να καταλάβουμε το κτήριο της ΑΤΕ ως αντίδραση στη γενικευμένη ανοχή και απάθεια που έχει καταλάβει ολόκληρη την κοινωνία αλλά και το ίδιο το κίνημα. Δεν θέλουμε η 6 Δεκέμβρη να αποτελέσει άλλη μία καθιερωμένη επέτειο, αλλά μια αναζωπύρωση της εξεγερτικής προοπτικής που γεννήθηκε τον Δεκέμβρη του ’08.

Καλούμε όσους/ες αλληλέγγυους/ες στην συνέλευση της Κατειλημμένης ΑΤΕ στις 16:00 αλλά και σε στήριξη καθ’ όλη τη διάρκειά της.

ΓΙΑΤΙ ΤΟ STONEWALL, ΤΟ ΣΙΑΤΛ, Ο ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ, Η ΤΑΞΙΜ
ΖΟΥΝΕ ΣΤΑ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

Αναρχικές/οί

[5 Δεκέμβρη 2016]

Αθήνα: Κάλεσμα σε συγκέντρωση-πορεία στις 6/12

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΟΠΙΑ
ΕΞΕΓΕΡΣΗ – ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Οκτώ χρόνια μετά τη δολοφονία του Αλ. Γρηγορόπουλου και την εξέγερση που ακολούθησε, τίποτα δεν τελείωσε. Συνεχίζουμε τον αγώνα ενάντια σε κράτος, αφεντικά και κάθε εξουσία.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΟΡΕΙΑ ΤΡΙΤΗ 6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ 5ΜΜ

Ανοιχτή Συνέλευση Αναρχικών

[Ελλάδα] Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς FAI/IRF – Πυρήνας Μητροπολιτικής Βίας: «Χαοτικές μεταβλητές»

κάντε κλικ στην εικόνα για να διαβάσετε/κατεβάσετε το pdf «Χαοτικές μεταβλητές – Μια θεωρητική συνεισφορά στην πρόταση για μία άτυπη αναρχική πλατφόρμα», που λάβαμε στις 2 Φλεβάρη 2016

το κείμενο σε απλή μορφή υπάρχει κι εδώ

Αθήνα: Για έναν μαύρο-μαβή Δεκέμβρη

Οι καλοί οι χριστιανοί ασκούνε βία σπιτική // Καμία φοβισμένη ποτέ και πουθενά – Τσακίστε τους σεξίσταρους σε κάθε γειτονιά /
Μαύρος-Μαβής Δεκέμβρης // Αναρχ(Α)φεμινίστριες στα μπάχαλα
Γυναικοκτονίες και βιασμοί: δυο λέξεις που ντρέπεσαι να πεις από μικρή // Γαζώστε έναν μπάτσο κι έναν σεκιουριτά – Ταμάρα Σολ, καμιά δε σε ξεχνά /
Μαύρη-μοβ εξέγερση // Οι μελανιές στα σώματα δεν είναι αστειάκι – Σφαλιάρες και κλοτσιές σε κάθε πατριάρχη
Ένα μουνί παινεύτηκε σ’ Ανατολή και Δύση πως δεν ευρέθη σεξιστής να πάει να το γαμήσει // Εσείς μιλάτε για πάθος κι απιστία… Η γυναικοκτονία είναι ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ /
Δεν είναι ένα ξέσπασμα [πάθους], είναι δολοφονία // Τα μούσκουλα σε μάραναν…
Ο Μαύρος ο Δεκέμβρης δεν ξεχνά τα «μεμονωμένα» περιστατικά // Ελλάς ελλήνων σεξιστών, ρουφιάνων, δολοφόνων και βασανιστών /
Κάνε το καλό και ρίξε μια μολότοφ // Ούτε ρατσισμός ούτε πατριαρχία – Κάτω ο κρατισμός, ζήτω η αναρχία

Αγκαλιάζοντας τον Μαύρο Δεκέμβρη με ολίγο αναρχαφεμινιστικό περιεχόμενο, την Κυριακή 6 Δεκέμβρη πετάξαμε εκατοντάδες τρικάκια, πρώτα στα Εξάρχεια κι ύστερα κατά την απογευματινή πορεία στη μνήμη του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, ενώ την Τρίτη 8 Δεκέμβρη πατήσαμε στένσιλ/συνθήματα στο κέντρο.

Φωτογραφίες με μερικά απ’ όσα γράφτηκαν:

(σε αλληλεγγύη προς την καταζητούμενη αναρχική Πόλα Ρούπα, μέλος του Επαναστατικού Αγώνα)
(σε αλληλεγγύη προς την αναρχική αιχμάλωτη Ταμάρα Σολ Φαρίας Βεργάρα στη Χιλή, που άνοιξε πυρ εναντίον σεκιουριτά τράπεζας παίρνοντας εκδίκηση για τον χαμό του Σεμπαστιάν Οβερσλούιχ, που δολοφονήθηκε σε απόπειρα απαλλοτρίωσης)
Μάγισσες, αντισταθείτε
Ταραχές, όχι δίαιτες

Continue reading Αθήνα: Για έναν μαύρο-μαβή Δεκέμβρη

Βερολίνο: Πράξη καταστροφής 6/12, για έναν Μαύρο Δεκέμβρη [διορθωμένο]

Αλέξη, ζεις – 06/12/2008

Πριν από 7 χρόνια ξεκίνησε μια αναρχική εξέγερση στην Ελλάδα, η οποία γνώρισε διεθνή απήχηση και συνεχίστηκε. Παρά τις πολυάριθμες προσπάθειες βασανισμού και θανάτωσης συντρόφων μας ανά τον κόσμο, αρνούμαστε να υποκύψουμε στον φόβο, κι όσο κι αν σπέρνουν την καταστολή το μόνο που πετυχαίνουν είναι να μας κάνουν δυνατότερες/ους.

Στο πλαίσιο του Μαύρου Δεκέμβρη, πυρπολήσαμε δυο οχήματα της εταιρείας Suzuki σε μία αντιπροσωπεία αυτοκινήτων, αποζητώντας να φωτιστεί το κτήριο απ’ τις φλόγες.

Η Suzuki προμηθεύει τακτικά με νέα οχήματα τους δήμιους στην Ελλάδα, που τα χρησιμοποιούν για επιχειρήσεις αντεξέγερσης ή για να εξοπλίζουν τις μηχανοκίνητες μονάδες ΔΕΛΤΑ, έτσι ώστε να μπορούν να βασανίζουνε καλύτερα.

Μόλις πρόσφατα το ελληνικό καθεστώς παρήγγειλε πάλι δεκάδες μοτοσικλέτες από τη Suzuki, προκειμένου τα τσιράκια τους να παρατάσσονται με αυτές εναντίον του πληθυσμού.

Αφιερώνουμε τη δράση μας ειδικά στον Αλέξανδρο, ο οποίος δολοφονήθηκε το βράδυ της 6ης Δεκέμβρη 2008 στα Εξάρχεια.

Έχουμε επίγνωση του αμιγώς συμβολικού χαρακτήρα της ενέργειάς μας, η οποία σε μια μητρόπολη εκατομμυρίων είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτή από φίλα προσκείμενους, ωστόσο ελπίζουμε οι λίγοι που θα παρατήρησαν αυτά τα σήματα καπνού να μας μιμηθούνε και να εκμηδενίσουν μέρη επιχειρησιακών μονάδων εντός του συστήματος αυτού, φανερώνοντας τις καταστροφικές τους προθέσεις.

Υπάρχουν αρκετοί λόγοι για να επιτεθεί κανείς ανά πάσα στιγμή με καταστροφική πρόθεση ενάντια σε κρατικούς (ή μη κρατικούς) θεσμούς, στους υποτακτικούς τους και μισητούς μας εχθρούς.

Θα έπρεπε να ’χαμε επωφεληθεί του μακρόχρονου λήθαργου ώστε να ανασυνταχθούμε, να έχουμε συζητήσει πάνω σε νέες ιδέες και να είμαστε σε θέση να επιτεθούμε άμεσα.

Για έναν Μαύρο Δεκέμβρη

Λευτεριά στους αιχμαλώτους των εξεγέρσεων σε όλο τον κόσμο

πηγή: linksunten

μτφρ.: Μαύρη Διεθνής

Ξάνθη: Πανό και συνθήματα για Μαύρο Δεκέμβρη

ΜΑΥΡΟΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ΠΑΝΤΟΥ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΚΕΒΙΝ, ΙΓΚΝΑΣΙΟ ΚΑΙ ΧΟΑΚΙΝ – ΑΤΥΠΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΞΕΓΕΡΣΙΑΚΗ
ΣΕΜΠΑΣΤΙΑΝ ΟΒΕΡΣΛΟΥΙΧ ΠΑΡΩΝ ΣΤΗ ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΜΝΗΜΗ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗ Σ.Π.Φ. – ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ

Το βράδυ της 5ης καθώς και το πρωί της 6ης Δεκέμβρη γράφτηκαν συνθήματα και κρεμάστηκε πανό εντός του χώρου του πανεπιστημίου και των φοιτητικών εστιών.

Μαύρος Δεκέμβρης για την ανακίνηση της διάδοσης της εξεγερσιακής αναρχίας σε κάθε γωνιά της γης.

Στο πανό αναγράφεται: “Ο αναρχικός Αλέξης είναι παρών στο λόγο και τις πράξεις της εξεγερσιακής αναρχίας. Λύσσα και Συνείδηση.”

Εξάρχεια: Συγκρούσεις 6ης Δεκέμβρη

19.15 Ντου με μολότοφ εναντίον των ΜΑΤ στην οδό Ζαΐμη. Ο κόσμος επιτίθεται από την Στουρνάρη, οι μπάτσοι απαντάνε με κρότου λάμψης. Δεκάλεπτη μάχη.

19.30 Ακούγονται επαναλαμβανόμενες εκρήξεις στους δρόμους των Εξαρχείων. Ελικόπτερο των μπάτσων πετάει από το πρωί πάνω από την περιοχή.

19.45 Ασφαλίτες και ρουφιάνοι των μίντια στη γωνία Τοσίτσα με Ζαΐμη. Πολλοί από αυτούς καταφέρνουν να προσεγγίσουν τη Στουρνάρη, όπου υπάρχει εξεγερμένος κόσμος, και να καταγράψουν με κάμερες και φωτογραφικές.

20.50 Πιτσιρίκια και νεολαίοι πετάνε πετρίδια στους ΜΑΤατζήδες επί της οδού Ζαΐμη. Οι μπάτσοι απαντάνε με δακρυγόνα.

21.50 Νέα επίθεση με πέτρες και μολότοφ από κουκουλωμένους εναντίον των ΜΑΤ στη συμβολή Ζαΐμη και Τοσίτσα. Τις κινήσεις των ΜΑΤατζήδων σε αυτό το σκηνικό καθοδηγούσε ασφαλίτης με μάσκα αντιασφυξιογόνα ολοκέφαλη χρώματος γκρι, με παντελόνι μπεζ.

Ταυτόχρονα, επί της Σουλτάνη αναποδογυρίστηκε όχημα καταμεσής του δρόμου και παραδόθηκε στις φλόγες.

(φωτ.) ασφαλίτες στη διασταύρωση των οδών Τοσίτσα και Ζαΐμη (φωτ.) λαμπαδιασμένο όχημα στην οδό Σουλτάνη6dek.soultani6dek soultani23.00 Σύντροφοι αναφέρουν σύλληψη διαδηλωτή στην οδό Στουρνάρη.

03.10 (7/12) Έφοδος των ΜΑΤ από Τοσίτσα και σύλληψη διαδηλωτή επί της Ζαΐμη. Σχεδόν από τις 2 τα ξημερώματα, οπότε και πραγματοποιήθηκε εμπρηστική επίθεση εναντίον διμοιριών στην Τοσίτσα, οι συγκρούσεις είχαν περιοριστεί. Υπήρχε ωστόσο ακόμα κόσμος που έσπαγε πράγματα στην πλατεία Εξαρχείων και πέριξ.

βίντεο από ALFA TV:

Εξάρχεια: Συγκρούσεις 5/12 – ξημερώματα 6ης Δεκέμβρη

23.20 Κουκουλωμένος κόσμος άρχισε να μαζεύεται επί της οδού Στουρνάρη. Ακούγεται το σύνθημα «Αυτές οι μέρες είναι του Αλέξη, εμείς θα πούμε την τελευταία λέξη».

23.25 Επίθεση με μολότοφ σε διμοιρίες ΜΑΤ στην Τοσίτσα.

23.30 Οι μπάτσοι πέταξαν δακρυγόνα και κρότου λάμψης επί της οδού Ζαΐμη. Οδόφραγμα επί της Στουρνάρη.

00.40 Σποραδικές συγκρούσεις στους δρόμους των Εξαρχείων το τελευταίο μισάωρο. Ακούστηκαν τα συνθήματα «Το αίμα κυλάει, εκδίκηση ζητάει» και «Ένας, τρεις, Χρήστος Τσουτσουβής».

Ασφαλιτομάνι, ΜΑΤ και πυροσβεστική στη συμβολή Τοσίτσα και Ζαΐμη. Ανάμεσα στους ασφαλίτες/ρουφιάνους ξεχωρίζει ένας καράφλας, χοντρός, που φοράει μαύρα ρούχα και παντελόνι με τα μπατζάκια πάνω από τον αστράγαλο.

(φωτ.) ασφαλίτες στη συμβολή των οδών Τοσίτσα και Ζαΐμη

01.20 Έφοδος των μπάτσων από Ζαΐμη. Συγκρούσεις στη συμβολή με Στουρνάρη. Ο κόσμος που συμμετέχει στις ταραχές με τον έναν ή τον άλλον τρόπο είναι κοντά στα 200 άτομα.

Εξάρχεια: Συγκρούσεις 4/12 (βίντεο)

Βίντεο των συγκρούσεων που ξέσπασαν το βράδυ της 4ης Δεκέμβρη στα Εξάρχεια το οποίο λάβαμε από τα συντρόφια του ALFA TV. Σύμφωνα με τα όσα γνωρίζουμε μέχρι στιγμής, οι μπάτσοι έδεσαν 7 άτομα. Αν κάποια/ος έχει περισσότερες πληροφορίες για διώξεις εναντίον τους, ας ενημερώσει.

Αθήνα: «Θα σπάσουμε τις βιτρίνες της ευτυχίας σας – Εμπρός για έναν Μαύρο Δεκέμβρη»

Λάβαμε στις 3 Δεκέμβρη 2015

Ομάδα συντρόφων προχώρησε σε δράση για τον Μαύρο Δεκέμβρη αναρτώντας πανό στο Νέο Κόσμο. Ακολουθεί κείμενο:

Στηρίζουμε το κάλεσμα για έναν Μαύρο Δεκέμβρη

Το μήνα που η γκρίζα φυλακή των πελώριων κτηρίων εμπλουτίζει πιο πολύ από ποτέ τη ψεύτικη θαλπωρή στα αιματοβαμμένα της σίδερα δημιουργώντας με κάθε ύπουλο μηχανισμό την επιθυμία των ανθρωπομηχανών της για κατανάλωση αναδεικνύοντας με φώτα τα ζοφερά της καταγώγια.

Το μήνα που το κράτος δείχνει για ακόμη μια φορά το πραγματικό του πρόσωπο αμολώντας τα σκυλιά του στους δρόμους και δολοφονώντας 15χρονους συντρόφους. Το μήνα αυτό λοιπόν εμείς ως αναρχικοί αποφασίζουμε με τους συντρόφους μας εντός και εκτός των τειχών να τον χρωματίσουμε μαύρο και να φωτίσουμε τους δρόμους της πόλης με πύρινα οδοφράγματα και κάθε είδους εξεγερσιακή δράση και λόγο που θα αναστατώσει τους ευυπόληπτους συνένοχους του κράτους και της καταστολής του από τον καναπέ και θα γεννήσει τρόμο και αποσύνθεση στον πυρήνα της κρατικής μηχανής. Ας δώσουμε λοιπόν με την φωτιά μας μήνυμα στους μπάτσους κι όλα τα κρατικά σκυλιά πως οι εφιάλτες τους τώρα αρχίζουν και πως κάθε μήνας στο ημερολόγιο τους θα βάφεται μαύρος. Για την ισοπέδωση και εκμηδένιση του υπάρχοντος.

Άτυπη Οργάνωση Εξεγερσιακή
Μαύρος Δεκέμβρης σε ολόκληρη τη γη!

Ατομικότητες για την αναρχική εξέγερση

ΗΠΑ: Κείμενο του μακροχρόνια αναρχικού αιχμαλώτου Μάικλ Κιμπλ για τον Μαύρο Δεκέμβρη

Μαύρος Δεκέμβρης στη μνήμη των πεσόντων συντρόφων μας

Όπως ένα σκουλήκι παλεύει ν’ αντισταθεί στο πόδι που πάει να το συντρίψει, έτσι κι εμείς οι αναρχικές/οί παλεύουμε και μαχόμαστε για την πλήρη καταστροφή ενός παγκόσμιου συστήματος καταναγκαστικής εξουσίας και κυριαρχίας σε όλες του τις εκφάνσεις που αποζητά να συντρίψει το πνεύμα της αντίστασής μας.

Ο Κουάσι Μπαλαγκούν, ένας σπάνιος επαναστάτης και αμετανόητος αναρχικός εντός του Μαύρου Απελευθερωτικού Στρατού, έπεσε νεκρός στα χέρια της πολιτείας της Νέας Υόρκης, στις ΗΠΑ, τον Δεκέμβρη του 1986 κατόπιν ιατρικής αμέλειας.*

Στη μνήμη αυτού του Νέου Αφρικανού αναρχικού στρατιώτη, παίρνω την πρωτοβουλία να συνθέσω τη δική μου συμβολή στη στρατηγική συνολικής εκμηδένισης του κράτους και των θεσμών του, με τους οποίους το κράτος ασκεί την εξουσία του.

Για μένα η χάραξη μιας στρατηγικής για την καταστροφή του κράτους είναι απλή. Επίθεση στα σύμβολα της εξουσίας με χρήση όλων των τακτικών, συμπεριλαμβανομένων αυτοσχέδιων πυρομαχικών, μολότοφ, διαδηλώσεων κ.λπ. Με άλλα λόγια, η στρατηγική μας θα πρέπει να ’ναι με κάθε αναγκαίο μέσο, να περιλαμβάνει τα πάντα και να μην αποκλείει τίποτα. Η συζήτηση γύρω απ’ τη φετιχοποίηση της άμεσης δράσης πρέπει να τελειώσει. Τόσο η άμεση δράση όσο και τα εγχειρήματα αντιπληροφόρησης συμβάλλουν στην καταστροφή της εξουσίας. Ο Κουάσι το κατάλαβε αυτό, το ίδιο κι ο Αλέξανδρος. Η μόνη στρατηγική που μας απομένει είναι η δράση/επίθεση, και τόσο ο Αλέξανδρος όσο και ο Κουάσι το ξέρανε αυτό και το κάνανε πράξη. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα λιγότερο. Ο πόλεμος μαίνεται, βρείτε τη θέση σας στο πεδίο της μάχης.

[ο Μάικλ Κιμπλ είναι ένας 50χρονος μαύρος ομοφυλόφιλος αναρχικός, που εκτίει ποινή ισόβιας κάθειρξης από το 1986, επειδή πυροβόλησε και σκότωσε έναν λευκό ομοφοβικό ρατσιστή· βρίσκεται αιχμάλωτος στη φυλακή υψίστης ασφαλείας Χόλμαν στην Αλαμπάμα, κι αναμένει νέο συμβούλιο αναστολών μες στον Δεκέμβρη αυτόν (ύστερα από απανωτές απορρίψεις της υφ’ όρων αποφυλάκισής του)· περισσότερα για τον Μάικλ Κιμπλ εδώ]

αγγλικά | πορτογαλικά | ισπανικά

* Σ.τ.μ.: Γεννήθηκε στις ΗΠΑ τον Δεκέμβρη του 1946. Kuwasi Balagoon ήταν τ’ όνομα που είχε υιοθετήσει ο ίδιος. Στη δυτικοαφρικανική διάλεκτο γιορούμπα, Kuwasi σημαίνει «γεννημένος την Κυριακή», και Balagoon σημαίνει «πολέμαρχος».

Στα τέλη της δεκαετίας του ’60, ο Κουάσι Μπαλαγκούν ήταν συγκατηγορούμενος στη δίκη των 21 Πανθήρων (μελών του Κόμματος Μαύρων Πανθήρων που ’χαν συλληφθεί με την κατηγορία της συνωμοσίας), υπόθεση που κατέληξε σε δικαστικό φιάσκο. Καθώς το Κόμμα Μαύρων Πανθήρων βρισκόταν ήδη σε αποσύνθεση λόγω εξωτερικών πιέσεων από το FBI, αλλά και εξαιτίας εσωτερικών αντιφάσεων, ο Μπαλαγκούν πέρασε στις γραμμές του Μαύρου Απελευθερωτικού Στρατού (BLA), που εμπλεκόταν σε ένοπλη σύγκρουση με το κράτος, σε αποδράσεις φυλακισμένων, επιθέσεις κατά της αστυνομίας και απαλλοτριώσεις ενάντια σε καπιταλιστικούς στόχους. Ο Μπαλαγκούν συνελήφθη για διάφορα εγκλήματα κατά του κράτους και πέρασε μεγάλο μέρος της δεκαετίας του 1970 στα κελιά. Δραπέτευσε δύο φορές από τη φυλακή, κι ύστερα από κάθε απόδραση, πέρασε στην παρανομία για να συνεχίσει τη δράση του εντός του BLA, όπου ήταν κι ο μόνος ανοιχτά αμφιφυλόφιλος. Αιχμαλωτίστηκε εκ νέου τον Δεκέμβρη του 1981 για συμμετοχή σε απαλλοτρίωση θωρακισμένου οχήματος χρηματαποστολής στο δυτικό Νάιακ της Νέας Υόρκης, στις 21 Οκτώβρη του ίδιου έτους, μια ενέργεια στην οποία σκοτώθηκαν δυο μπάτσοι κι ένας σεκιουριτάς χρηματαποστολής της εταιρείας Brink’s. Καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη.

Η ζωή του Κουάσι Μπαλαγκούν ξεδιπλώθηκε σε ταραχώδεις δεκαετίες και χαρακτηρίστηκε από πολλές αντιφάσεις. Προφανώς, δεν παραγνωρίζουμε το γεγονός πως μιλούσε, μεταξύ άλλων, περί «εθνικής βούλησης του νέου αφρικανικού λαού» ή ότι έτρεφε πεποιθήσεις «μαύρου εθνικισμού». Ωστόσο, είναι κατανοητό γιατί ο σύντροφος Μάικλ Κιμπλ τον μνημονεύει. Ο Μπαλαγκούν υπήρξε ένοπλος αντάρτης υπέρ της «μαύρης απελευθέρωσης», μαχητής κατά του ρατσισμού και της πατριαρχίας, και τα κατοπινά χρόνια στράφηκε σε αναρχικές μεθόδους, μέσα κι από την ενεργό ανάμειξή του σε ταραχές φυλακών, ενώ αυτοπροσδιορίστηκε ως κουίρ αναρχικός. Τα γραπτά του μέσα από τη φυλακή βρήκαν απήχηση μεταξύ των μαύρων και άλλων αναρχικών.

Πέθανε στις 13 Δεκέμβρη 1986 από πνευμονία σχετιζόμενη με AIDS.

[Ελληνικές φυλακές] Νίκος Ρωμανός: “Ρέκβιεμ για ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή”

το κείμενο σε pdf

Ρέκβιεμ για ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή

Σήμερα θα ξεκινήσω να μιλάω για να πω αυτά που πρέπει να αποτυπωθούν ως μια αυθεντική κατάθεση ψυχής στην επαναστατική μνήμη. Την δική μου κατάθεση ψυχής για ένα γεγονός το οποίο αποτέλεσε τον πυροκροτητή για την εντατικοποίηση της ένοπλης εφόδου στα χειμερινά ανάκτορα της εξουσίας. Ένα γεγονός το οποίο συνέβαλε αποφασιστικά στην δημιουργία ενός σημείου χωρίς επιστροφή για όσους οπλίστηκαν και φόρτωσαν στις βαλίτσες τους όνειρα και ελπίδες για έναν κόσμο ελευθερίας· σε μια τέτοια βαλίτσα φόρτωσα και εγώ το μίσος μου μαζί με ρούχα και μερικά ενθύμια και έφυγα οριστικά από το σπίτι μου μια μέρα πριν η αστυνομία εισβάλει για να με εντοπίσει και να με πάει σιδηροδέσμιο να καταθέσω στο δικαστήριο των μπάτσων-δολοφόνων. Έβαλα φωτιά στις γέφυρες της παρελθοντικής μου ζωής και πέρασα στις γραμμές του παράνομου αναρχικού αγώνα. Παρότι ήμουν δεκαέξι χρονών είχα πλήρη επίγνωση των πράξεών μου και γνώριζα ότι, αν και είχα πολύ μεγαλύτερο ηθικό ανάστημα απ’ ό,τι όλα αυτά τα γελοία ανθρωπάκια που βρισκόντουσαν σε αυτή την αίθουσα, δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα να ειπωθούν όλα όσα πρέπει, δεν ήταν ούτε ο κατάλληλος χρόνος, ούτε εγώ ήμουν πραγματικά έτοιμος συνειδησιακά να σηκώσω ένα τέτοιο ιστορικό βάρος. Γι’ αυτό και προτίμησα να σιωπήσω και να αφοσιωθώ στον πόλεμο εναντίον της εξουσίας, στον ίδιο πόλεμο που εφτά χρόνια μετά βρίσκομαι στην ίδια θέση μάχης ως αιχμάλωτος. Ένα ιστορικό βάρος που απέφυγα προσωρινά αλλά ποτέ δεν αποποιήθηκα και θα το σηκώσω τώρα.

Το δικαστήριο στο οποίο αρνήθηκα να παρευρεθώ αλλά και αυτό που θα ακολουθήσει επιχειρούν να βάλουν ένα τέλος με την μορφή της θεσμικής επικύρωσης σε μια πτυχή της ανατρεπτικής ιστορίας, μια πτυχή που ντρόπιασε την δημοκρατία καθώς ανέδειξε το άρωμα του θανάτου που σέρνει πίσω της. Η συγκεκριμένη πτυχή, αναπόσπαστο κομμάτι μιας ιστορίας που θα υπάρχει όσο οι καταπιεσμένοι θα εξεγείρονται ενάντια στους καταπιεστές τους, διαδραματίστηκε ένα βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου του 2008 στην συμβολή των οδών Μεσολογγίου και Τζαβέλα στα Εξάρχεια.

Αυτά που θα πω σε καμία περίπτωση δεν λέγονται ώστε να διευκολύνουν τους δικαστικούς μηχανισμούς να εκδώσουν μια μελλοντική δίκαιη ετυμηγορία. Δεν πιστεύω ούτε στους νόμους, ούτε στα δικαστήρια, ούτε στις φυλακές που υψώνονται απειλητικές για να πειθαρχήσουν όσους αποκλίνουν από την έννομη τάξη θάβοντάς τους ζωντανούς ανάμεσα σε τσιμέντο και κάγκελα.

Έχω το θάρρος να πιστεύω στην δύναμη του ελεύθερου ανθρώπου, στην δυνατότητα του αυτοκαθορισμού του μέσα σε έναν κόσμο καθολικής υποταγής, στην προοπτική της αναρχικής επανάστασης και στην πρακτική της διαρκούς αναρχικής εξέγερσης.

Θα ξεκινήσω την αφήγησή μου με γνώμονα να απευθυνθώ στην ιστορία, να σταθώ αντάξιος απέναντί της, να συμβάλω στην δημιουργία μιας καθαρής παρακαταθήκης που δεν θα λερώνει την μνήμη των νεκρών μας, να στείλω ένα αντάρτικο σινιάλο σε εκείνους που ενδιαφέρονται να γίνουν οι δράστες που θα διαμορφώσουν την εξέλιξή της όπως της αρμόζει. Με συνεχή αγώνα, με όλα τα μέσα, με πάθος για την ελευθερία και μίσος για όσους συντηρούν την νέα τάξη πραγμάτων βαμμένη στο αίμα όσων αντιστάθηκαν στην παντοδυναμία της.

Το κύκνειο άσμα για την φιλία μου με τον Αλέξανδρο ξεκινάει…

Με τον Αλέξανδρο γνωρίστηκα στο σχολείο· αρχίσαμε να κάνουμε πολύ παρέα καθώς μέναμε σχετικά κοντά. Ήταν ένας άνθρωπος που σιχαινόταν τους καθωσπρεπισμούς και την υποκρισία που επικρατούσε στο σχολικό μας περιβάλλον. Πάντα έψαχνε να βρει διεξόδους απέναντι σε αυτή την συνθήκη και κάπου εκεί ταίριαξαν τα χνώτα μας. Γνωριστήκαμε καλά μέσα από τις κοπάνες που κάναμε δραπετεύοντας από την ρουτίνα της σχολικής πλήξης, τους ατελείωτους περιπάτους μας εξερευνώντας άγνωστα για εμάς σημεία της πόλης, τις καθημερινές μας κουβέντες και τις συζητήσεις μας για όλα όσα μας προβλημάτιζαν. Ο καιρός περνούσε και εμείς συνεχίζαμε να βαδίζουμε σε μονοπάτια διευρυμένων αναζητήσεων και έντονων αμφισβητήσεων για τον κόσμο που μας περιτριγύριζε.

Γύρω στα 14 είχαμε την πρώτη μας επαφή με τους αναρχικούς· μας άρεσε όταν βλέπαμε στην τηλεόραση εικόνες από συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας, ήταν κάτι που με τις άγουρες αντιλήψεις μας που είχαμε αρχίσει να σχηματίζουμε το θεωρούσαμε ως έναν τρόπο αντίστασης στην καθημερινή αδικία των κοινωνικών ανισοτήτων. Εξάλλου για εμάς, που όλη την ημέρα αλητεύαμε σε πάρκα και πλατείες, δεν ήταν και δύσκολο να αντιπαθήσουμε την αστυνομία – ακόμα και από ένστικτο, μπορούμε να πούμε. Είχαμε δει τους μπάτσους να ξεφτιλίζουν μετανάστες στο κέντρο της Αθήνας, είχαμε δει τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφερόντουσαν στους τοξικο-εξαρτημένους και στους άστεγους προσβάλλοντάς τους. Αυτά βέβαια είναι πράγματα που με μερικές βόλτες στο κέντρο της Αθήνας μπορεί να δει ο καθένας. Η αντίφαση που βιώναμε όμως ήταν όταν τους βλέπαμε να υποκλίνονται και να γλύφουν τους πλούσιους εκεί που μέναμε. Εκεί καταλάβαμε πραγματικά τι διπρόσωπα σκουλήκια και θρασύδειλοι είναι αυτή η σιχαμένη φάρα.

Έτσι πήραμε την απόφαση να κατέβουμε μαζί σε μια πορεία να δούμε από κοντά όλα αυτά τα οποία παρατηρούσαμε και για τα οποία είχαμε αναπτύξει ένα έντονο ενδιαφέρον. Έτσι και έγινε· θυμάμαι ακόμα η πρώτη πορεία που είχαμε κατέβει ήταν εκείνη της 17ης Νοεμβρίου το 2007. Τότε είχαν υπάρξει συγκρούσεις με τους μπάτσους στις οποίες είχαμε συμμετάσχει και εμείς. Βέβαια τότε ήμασταν πολύ διστακτικοί, απλώς ακολουθούσαμε και αντιγράφαμε τις κινήσεις των ανθρώπων που συγκρούονταν με την αστυνομία. Είδαμε από κοντά άσχετους ανθρώπους να τσακίζονται στο ξύλο από τους ΜΑΤατζήδες, νιώσαμε την ασφυξία που προκαλούν τα δακρυγόνα και βιώσαμε για πρώτη φορά την αστυνομική καταστολή των διαδηλώσεων. Μόλις τελείωσε η πορεία κατεβήκαμε στα Εξάρχεια, όπου καθίσαμε μέχρι αργά το βράδυ συζητώντας τα γεγονότα με έναν ενθουσιασμό για αυτό που μόλις είχε γίνει. Τον ενθουσιασμό που νιώθουν όλοι οι άνθρωποι όταν αρχίζουν να έρχονται σε επαφή με την αυθεντική πλευρά της ζωής.

Ένα σημαντικό σημείο αναφοράς υπήρξε για εμάς η αντιφασιστική πορεία στις 2 Φεβρουαρίου του 2008· τότε είχε καλεστεί συγκέντρωση από την Χρυσή Αυγή για τα Ίμια και οι αναρχικοί είχαν καλέσει σε αντισυγκέντρωση με στόχο να συγκρουστούν με τους φασίστες.

Ήμασταν και εμείς εκεί και είδαμε τους φασίστες να βγαίνουν πίσω από τις γραμμές των ΜΑΤ για να μαχαιρώσουν συντρόφους, είδαμε τα γουρούνια της αστυνομίας να συντονίζουν τις εφόδους τους μαζί τους. Είδαμε συντρόφους να μαχαιρώνονται και φασίστες να τσακίζονται από τα τσεκούρια και τα παλούκια των συντρόφων. Και για να μην ξεχνιόμαστε, οι άνθρωποι που βρισκόντουσαν στην εμπροσθοφυλακή των φασιστών είναι τώρα βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου – αναφέρομαι στον Ηλία Παναγιώταρο, τον Γιάννη Λαγό και τον Ηλία Κασιδιάρη πριν αποκηρύξουν το παρελθόν τους και επικαλεστούν την νομιμότητα και την δημοκρατία.

Μόλις τελείωσε η συμπλοκή με τους φασίστες και τους μπάτσους κλειστήκαμε στην Πρυτανεία και περιμέναμε μέχρι το βράδυ, όπου και αποχωρήσαμε συντεταγμένα με πορεία. Η πορεία τότε είχε χτυπηθεί από την πρώτη στιγμή που στάθηκε στον δρόμο από τους μπάτσους και είχαν υπάρξει προσαγωγές, συλλήψεις και τραυματισμοί.

Από τότε σχεδόν σε καθημερινή βάση κατεβαίναμε στα Εξάρχεια και αρχίσαμε να έχουμε επαφές με ανθρώπους που σύχναζαν και αυτοί εκεί. Ξεκινήσαμε να διαβάζουμε αναρχικά έντυπα, να ενημερωνόμαστε από σελίδες αντιπληροφόρησης, να συχνάζουμε σε καταλήψεις όπως η Βίλα Αμαλίας και Πραποπούλου. Ταυτόχρονα συμμετείχαμε και σε όλες τις διαδηλώσεις εκείνης της περιόδου που αφορούσαν τις μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό και τα φοιτητικά ενάντια στον γνωστό νόμο πλαίσιο με μοναδικό κίνητρο τις συγκρούσεις και τις αναταραχές στον δρόμο, στις οποίες συμμετείχαμε κάθε φορά με μεγαλύτερη θέληση και αποφασιστικότητα.

Την ίδια περίοδο μαζί με κάποιους άλλους μαθητές δημιουργήσαμε μια αναρχική συλλογικότητα με το όνομα αναρχική επίθεση μαθητών και κάναμε και κάποιες συνελεύσεις με θέμα τα σχολεία και τον ρόλο της εκπαίδευσης στην λειτουργία της κοινωνικής μηχανής.

Θυμάμαι επίσης λίγες μέρες πριν την 17η Νοεμβρίου του 2008 είχαμε συμμετάσχει στην επίθεση στην νεολαία του ΠΑΣΟΚ, που τότε είχε τα γραφεία της στα Εξάρχεια. Το περιστατικό είχε διαρκέσει αρκετή ώρα γιατί οι ΠΑΣΠΙΤΕΣ είχαν προσλάβει κάτι μπράβους για να τους προστατεύουν όπως είχαν κάνει και τα προηγούμενα χρόνια στις πορείες της 17Ν όπου μάλιστα οι μπράβοι τους είχαν επιτεθεί σε αναρχικά μπλοκ, και ουσιαστικά η αντιπαράθεση δεν ήταν με την νεολαία του ΠΑΣΟΚ αλλά με τους μπράβους που φύλαγαν τα γραφεία τους. Στο τέλος καταφέραμε να φτάσουμε μέχρι τα γραφεία τους, και όσοι δεν πρόλαβαν να κλειδωθούν μέσα δέχθηκαν την περιποίηση που τους αναλογούσε, με αποτέλεσμα την επόμενη μέρα ο φοιτητής της ΠΑΣΠ που κρατούσε την σημαία του Πολυτεχνείου να είναι με σπασμένο χέρι σε όλες τις φωτογραφίες που κοσμούσαν τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων.

Το επόμενο γεγονός που ανασύρω από την μνήμη μου είναι στην συγκέντρωση αλληλεγγύης στα δικαστήρια της Ευελπίδων για τους τότε φυλακισμένους αναρχικούς Τσουραπά και Κοντορεβυθάκη, που δικαζόντουσαν για εμπρηστική επίθεση σε γραφεία της δημοτικής αστυνομίας· μόλις τελείωσε το δικαστήριο οι αλληλέγγυοι που βρισκόμασταν εκεί φύγαμε πεζοί προς τα Εξάρχεια, στο ύψος του Πεδίον του Άρεως έγινε συμπλοκή με δυο μπάτσους από την ομάδα Ζ από τους οποίους πάρθηκαν και τα κράνη που είχαν αφήσει πάνω στις μηχανές τους, κατά την διάρκεια της συμπλοκής τότε οι μπάτσοι είχαν τραβήξει όπλα και πυροβόλησαν αρκετές φορές όχι μόνο στον αέρα αλλά και σημαδεύοντας κόσμο για να μας τρέψουν σε φυγή.

Επόμενο καρέ σε αυτή την αφήγηση είναι εκείνη η καταραμένη νύχτα της 6ης Δεκεμβρίου. Καθόμουν εγώ, ο Αλέξανδρος και κάποια άλλα παιδιά στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου όπως κάναμε σχεδόν σε καθημερινή βάση.

Μετά από λίγη ώρα ήρθε ένας σύντροφος και μας πρότεινε να πάμε στην Χαριλάου Τρικούπη να περιμένουμε να περάσει κάποιο περιπολικό για να του πετάξουμε κάτι πέτρες που είχε μαζέψει. Όντως λοιπόν πήγαμε και περιμέναμε ενώ ο Αλέξανδρος καθόταν πιο πίσω. Μετά από λίγη ώρα πέρασε το περιπολικό με τον Κορκονέα και τον Σαραλιώτη.

Χωρίς να το ξέρω το πλήρωμα του χρόνου είχε φτάσει για όλους μας, ήταν η στιγμή που θα άλλαζε τα πάντα. Η κλεψύδρα της ζωής γύρισε την στιγμή που η πέτρα έπεφτε πάνω στο περιπολικό του Κορκονέα. Στην συνέχεια γυρίσαμε και καθίσαμε στον πεζόδρομο μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά ενώ ο Κορκονέας με τον Σαραλιώτη πέρασαν με το περιπολικό από την Ζωοδόχου Πηγής για να δουν ποιοι τους επιτέθηκαν· εκεί ξαναπετάχτηκαν από μας προς το περιπολικό κάποια μικροαντικείμενα· αφού λοιπόν είδαν την παρέα μας, πήγαν πάρκαραν το περιπολικό στην διμοιρία των ΜΑΤ που φυλούσε τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ και κατέβηκαν πεζοί στην συμβολή των οδών Τζαβέλα και Ζωοδόχου Πηγής.

Μόλις είδαμε τους μπάτσους σηκωθήκαμε για να φύγουμε καθώς πιστέψαμε ότι μαζί με αυτούς θα είχε έρθει και η διμοιρία των ΜΑΤ όπως γίνεται συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις. Εκείνη την στιγμή οι δυο μπάτσοι άρχισαν να βρίζουν και τότε παρατηρήσαμε ότι είχαν έρθει μόνοι τους χωρίς κάποια υποστηρικτική αστυνομική δύναμη. Έτσι κάποιοι από εμάς κινήθηκαν προς το μέρος τους και ο Αλέξανδρος, ο οποίος είχε πάει πιο μπροστά, τους πέταξε κάτι μπουκάλια μπύρας από αυτά που πίναμε. Μετά από ελάχιστα δευτερόλεπτα ο Κορκονέας έβγαλε το όπλο του και ολοκλήρωσε με σφαίρες την συγκεκριμένη αντιπαράθεση που είχε ξεκινήσει πριν λίγη ώρα.

Μια σφαίρα στην καρδιά του Αλέξανδρου για να κλείσει ο κύκλος της παντοδυναμίας της κρατικής μηχανής. Μια κηλίδα από αίμα στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου για να ανοίξει ο κύκλος της εξέγερσης που έκανε συντρίμμια την έννομη τάξη και έσπειρε το χάος και την αναρχία σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας.

Όπως είναι λογικό οι συνήγοροι υπεράσπισης προσπάθησαν και θα προσπαθήσουν να ισχυριστούν ότι ήταν μια κακιά στιγμή, ένας εξοστρακισμός, ένα μεμονωμένο περιστατικό. Από την δική μου οπτική, όσο αντιφατικό και αν ακούγεται, σε δικαστικό και όχι φυσικά σε πολιτικό επίπεδο κάτι τέτοιο εξυπηρετεί και τις δικές μου επιθυμίες. Δεν πιστεύω στον θεσμό του εγκλεισμού καθώς τον θεωρώ ένα από τα εργαλεία της δημοκρατικά χορηγούμενης με δόσεις φρίκης που έχει στο οπλοστάσιό της η κυριαρχία για να εξασφαλίζει την ομαλή αναπαραγωγή της.

Πιστεύω στην επαναστατική αυτοδικία και στην προσπάθεια του κάθε ανθρώπου να λύνει μόνος του τους λογαριασμούς του μακριά από την διαμεσολάβηση των μπάτσων, των δικαστών, των νόμων, των φυλακών, της επιστημονικά μελετημένης καταστολής, της τεχνοκρατικής ασχήμιας που λερώνει την ομορφιά των άγριων ενστίκτων και της ελεύθερης βούλησης. Κατά συνέπεια για μένα στους μπάτσους-δολοφόνους αξίζει μια χαοτική πιθανότητα μιας προοπτικής να παρθεί εκδίκηση για όλες τις χαμένες ψυχές που αναζητούν την δική τους βίαιη λύτρωση. Αυτό είναι το μόνο δίκαιο στο δικό μου σύστημα αξιών.

Εξάλλου εμείς δεν βασανίζουμε ανθρώπους όπως κάνει συστηματικά ο σύγχρονος εξουσιαστικός πολιτισμός, το μεγαλύτερο τερατούργημα στην ιστορία του ανθρώπινου γένους, που έχει καταφέρει να κανονικοποιήσει ακόμα και τον θάνατο και να θέσει στην υπηρεσία της κυριαρχίας του τις λέξεις και τα νοήματα μέσα από τους μηχανισμούς προπαγάνδας των πάντοτε αντικειμενικών παγκόσμιων ενημερωτικών κέντρων.

Γιατί όλοι εμείς οι εχθροί της εξουσίας μπορεί να έχουμε συμβιβαστεί με την φυλακή ή ακόμα και τον θάνατο ως ένα πιθανό ενδεχόμενο, όμως ποτέ δεν έχουμε αποδεχτεί την ύπαρξή του ως μια είδηση στην κατασκευασμένη εικονική πραγματικότητα από την οποία βομβαρδιζόμαστε.

Το πιο γελοίο της υπόθεσης είναι η προσπάθεια που γίνεται από τους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς της κυριαρχίας να προβληθούν οι δολοφονίες που διαπράττουν οι μπάτσοι ως μεμονωμένα περιστατικά από διαταραγμένες προσωπικότητες, ως ατυχήματα που πάντοτε συμβαίνουν από αμέλεια.

Οι δολοφονίες των μπάτσων δεν είναι ούτε μεμονωμένα περιστατικά ούτε ελληνικό φαινόμενο. Είναι η ακραία έκφραση της δημοκρατικής επιβολής ενάντια στο κοινωνικό περιθώριο, στους φτωχοδιάβολους, τους παραβατικούς, τους ανυπότακτους, τους μετανάστες, είναι η επιβεβαίωση της ύπαρξης του απελευθερωτικού πολέμου όταν αυτές οι δολοφονίες εφαρμόζονται στοχευμένα εναντίον όσων εξεγερμένων μάχονται ένοπλα την κυριαρχία με την φλόγα της ελευθερίας να καίει στην καρδιά τους.

Είναι η λογική συνέπεια των αντιλήψεων γύρω από τον ρόλο τους με τις οποίες αυτά τα άτομα γαλουχούνται για να στελεχώσουν τις κατασταλτικές μηχανές που θωρακίζουν την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνικής μηχανής.

Τα όπλα των μπάτσων λοιπόν δεν εκπυρσοκροτούν με δολοφονικές προθέσεις μόνο στην Ελλάδα, δολοφονούν 15χρονους στην Τουρκία επειδή συμμετείχαν σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, δολοφονούν 16χρονους στην Ιταλία επειδή δεν σταμάτησαν σε τροχαίο σήμα της αστυνομίας, δολοφονούν μητέρες και παιδιά στην Παλαιστίνη, δολοφονούν δεκάδες αφροαμερικανούς στις ΗΠΑ με καθαρά ρατσιστικά κίνητρα, δολοφονούν μετανάστες στα προάστια της Σουηδίας, δολοφονούν νεαρούς στις φτωχογειτονιές της Αγγλίας, δολοφονούν κατ’ εξακολούθηση και κατά συρροή σε όλες τις γωνιές του πλανήτη για να επιβάλλουν την κοινωνική ειρήνη.

Και αν τα παραδείγματα που έφερα είναι γνωστά, καθώς έχουν συνδυαστεί με μικρές και μεγάλες εξεγέρσεις ως αντίδραση στις κρατικές δολοφονίες, δεν παύουν να αποτελούν μια απλή σταγόνα σε σχέση με την καταιγίδα των δολοφονικών πογκρόμ που εξαπολύουν τα σώματα ασφαλείας για να υπερασπιστούν την καπιταλιστική κυριαρχία.

Αν κλείσουμε τα αυτιά μας και τα μάτια μας στην ακατάπαυστη ροή της κυρίαρχης προπαγάνδας μπορούμε να αφουγκραστούμε τους χιλιάδες ανώνυμους θανάτους στα αστυνομικά τμήματα, στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα ψυχιατρεία και τις φυλακές, στις εμπόλεμες ζώνες της Μέσης Ανατολής, στα εργασιακά κάτεργα εξόντωσης των σύγχρονων σκλάβων. Μπορεί ο καθένας να ακούσει τις κραυγές των ανθρώπων που βασανίζονται μέσα στα κρατητήρια των αστυνομικών τμημάτων, που αυτοκτονούν από απελπισία μέσα σε κάποιο χώρο εγκλεισμού, που θαλασσοπνίγονται στα παγωμένα νερά της Μεσογείου από τους λιμενικούς, που τσακίζουν τα σώματά τους στις μηχανές παραγωγής των πολυεθνικών στις χώρες του τρίτου κόσμου, που ισοπεδώνονται κάτω από τα χαλάσματα των τυφλών βομβαρδισμών των καπιταλιστικών αυτοκρατοριών.

Κατά συνέπεια όλη η κουβέντα που ανοίγει γύρω από την αξία της ανθρώπινης ζωής είναι στην ρίζα της υποκριτική και βαθιά προσβλητική.

Εμείς από την δική μας πλευρά έχουμε μια πολύ διαφορετική προσέγγιση γύρω από την έννοια του φυσιολογικού και την αξία της ανθρώπινης ζωής σε σχέση με το πώς αυτά καθορίζονται από τις κυρίαρχες νόρμες.

Δεν θεωρούμε φυσιολογικό που οι άνθρωποι των δυτικών κοινωνιών τρώνε με απάθεια το φαγητό τους μπροστά στην τηλεόραση και παρακολουθούν πολεμικά αεροσκάφη να βομβαρδίζουν τυφλά τα εδάφη του τρίτου κόσμου. Αντίθετα, θεωρούμε φυσιολογικό την μεταφορά αυτού του πολέμου στο εσωτερικό των αστικών κέντρων δημιουργώντας ένα πολιτικό κόστος στις δολοφονικές επεμβάσεις των κυρίαρχων υπερδυνάμεων.

Δεν θεωρούμε φυσιολογικό να βομβαρδίζονται άμαχοι ως μια πολεμική στρατηγική των κρατών για να τσακιστεί το ηθικό των αντιστεκόμενων λαών όπως αυτός της Παλαιστίνης. Αντίθετα, θεωρούμε φυσιολογικό να χτυπιούνται με κάθε μέσο όσοι χαμηλόβαθμοι ή υψηλόβαθμοι στρατιώτες επανδρώνουν στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίων αμάχων.

Δεν θεωρούμε φυσιολογικό το να παρουσιάζονται όλα αυτά ως ανθρωπιστικές επεμβάσεις των κυρίαρχων υπερδυνάμεων για την εξασφάλιση της ειρήνης. Δεν θεωρούμε φυσιολογικό που όλος ο πολιτισμένος κόσμος χύνει κροκοδείλια δάκρυα για τους νεκρούς στην Γαλλία ενώ τα ίδια κράτη και οι μυστικές τους υπηρεσίες, που επεμβαίνουν πνίγοντας στο αίμα ολόκληρους πληθυσμούς, είναι αυτά τα οποία αποδεδειγμένα εκπαίδευσαν, εξόπλισαν και χρηματοδότησαν το τέρας του ισλαμοφασισμού για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους, τέρας το οποίο όπως έχει συμβεί επανειλημμένα όταν αποκτάει δύναμη αυτονομείται και στρέφεται ενάντια στους ευεργέτες του.

Δεν θεωρούμε φυσιολογικό τα κοράκια των οικονομικών λόμπι να λεηλατούν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές των αποσταθεροποιημένων χωρών στο όνομα της ειρήνης και της ανάπτυξης.

Θεωρούμε όμως φυσιολογικό να επιτεθούμε με κάθε διαθέσιμο μέσο στα αφεντικά, στους κρατικούς αξιωματούχους, στους τραπεζίτες, σε όσους κατέχουν θέσεις πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, σε όσους προστατεύουν με τα όπλα την δολοφονική κοινωνική ειρήνη, στους εκπροσώπους της δικαιοσύνης, στα στελέχη των πολυεθνικών εταιρειών, σε όλα τα πρόσωπα και τις υποδομές που συντηρούν και αναπαράγουν ένα σύστημα που ευθύνεται για όλη την ασχήμια που υπάρχει σε αυτόν τον πλανήτη.

Αυτές είναι διαφορές που δεν θα μπορέσουν ποτέ να γεφυρωθούν μεταξύ τους παρά μόνο να συγκρουστούν μέχρι τέλους· είναι η εξέλιξη της εξέγερσης και της αντιεξέγερσης και η προωθημένη διαλεκτική που αναπτύσσεται μέσα σε κάθε στρατόπεδο.

Όσον αφορά την δική μας πλευρά με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται ένα κενό ανάμεσα στα πεδία όπου οργανώνεται ο κοινωνικός έλεγχος και ανθίζουν τα ματωμένα λουλούδια της απάθειας, ένα επικίνδυνο κενό που στοχεύει να τσακίσει την οργανωμένη καταπίεση και την βία της εξουσίας, ο απρόβλεπτος παράγοντας, το στατιστικό λάθος στα διαγράμματα των τεχνοκρατών, ο απρόσκλητος καλεσμένος με την μορφή του εσωτερικού εχθρού που οργανώνεται, οπλίζεται και χτυπάει τους εχθρούς της ελευθερίας.

Αυτή είναι η διαρκής αναρχική εξέγερση και η φιλοσοφία της που μολύνει τον εξουσιαστικό ιστό εξαπλώνοντας την αναρχία στις μητροπόλεις του καπιταλισμού. Και είναι σαφές ότι ούτε συνθηκολογεί, ούτε υποχωρεί παρά μονάχα αναδιπλώνεται για να επιτεθεί ξανά και ξανά. Γιατί το όλα για όλα δεν είναι μια ακίνδυνη φράση γραμμένη σε έναν τοίχο, είναι το νόημα που συμπυκνώνει την ζωή εκείνων των συντρόφων, αυτών και άλλων εποχών, που έπεσαν μαχόμενοι τον εχθρό. Γι’ αυτό και η διαρκής αναρχική εξέγερση θα συνεχίσει να πολιορκεί την κυριαρχία μέχρι ο τελευταίος εξουσιαστής να κρεμαστεί από τα έντερα του τελευταίου γραφειοκράτη.

Ξαναβρισκόμαστε λοιπόν στο σημείο όπου οι μαχόμενες μειοψηφίες ανατρέπουν την μαζική παραγωγή νομοτελειακών συμπερασμάτων, εκεί που όλα είναι εφικτά, εκεί που αιφνιδιαστικές εισβολές στο κατειλημμένο από την εξουσία έδαφος πλήττουν την στρατιωτική και πολιτική υπεροχή της.

Γιατί δεν αρκεί να μιλάς για αναρχία αν δεν εξασφαλίσεις την επιβίωσή της μέσα από πράξεις ενάντια στο κράτος, το κεφάλαιο, την κοινωνία και τον πολιτισμό τους· γιατί η αναρχία πάντα θα είναι ένας πόλεμος χωρίς όρια κόντρα στις πιθανότητες των “ειδικών”.

Αυτό ήταν για μένα πάντα το διακύβευμα της σύγκρουσης, αυτή ήταν, είναι και θα είναι η μόνη σταθερή πηγή ανάλυσης της ιστορίας.

Ο Αλέξανδρος λοιπόν είναι πλέον αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της ιστορίας· δεν ξέρω να πω τι θα γινότανε αν είχαν εξελιχτεί αλλιώς τα γεγονότα, εξάλλου το αν δεν είναι τίποτα παραπάνω από τον εσωτερικό δαίμονα του πληγωμένου. Μπορώ όμως να μιλήσω για αυτό που ήταν ο Αλέξανδρος μέχρι να πέσει νεκρός από τις σφαίρες του μπάτσου. Στην μικρή μα περιπετειώδη ζωή του έζησε αυθεντικά, ήταν ένας νεαρός εξεγερμένος, γοητευμένος με την ιδέα της αναρχίας σαν αυτούς που τώρα καταλαμβάνουν τα στενά της πόλης, εκτοξεύουν μολότοφ στους μπάτσους και καίνε περιπολικά της αστυνομίας, ήταν ανυπότακτος και πεισματάρης, ήταν ένας άνθρωπος ειλικρινής με ευγενική ψυχή και ανιδιοτελή κίνητρα σε ό,τι και αν έκανε. Ήταν ένας άνθρωπος που ζούσε με ένταση τα πάθη του και τις απογοητεύσεις του.

Αγάπησε και αγαπήθηκε από πολλούς συντρόφους και θα είναι πάντα ένα σημείο αναφοράς για πολλούς ανθρώπους, οι περισσότεροι από τους οποίους βρίσκονται αιχμάλωτοι στις φυλακές της δημοκρατίας. Και μπορεί να λείπει από κοντά μας αλλά ξέρω ότι συνεχίζει να καταστρώνει μικρές και μεγάλες ανταρσίες με τους δικούς μας νεκρούς, τον Μαουρίσιο, τον Κάρλο, τον Σεμπαστιάν, τον Μιχάλη, τον Λάμπρο, τον Χρήστο και δεκάδες άλλους υπέροχους ανθρώπους που έφυγαν αφήνοντας ανεκπλήρωτα τα όνειρά τους.

Στο ερώτημα που ευλόγως διατυπώνεται, γιατί πρέπει να ειπωθούν τώρα όλα αυτά, η απάντηση είναι απλή.

Στο σύγχρονο περιβάλλον, όπου η ταχύτητα του ιστορικού χρόνου έχει εκτροχιαστεί, όπου τα γεγονότα αποσυνδέονται με ευκολία από τις συνθήκες που τα γέννησαν, όπου η πραγματικότητα αλλοιώνεται από τους παραμορφωτικούς φακούς δημοσιολόγων κάθε απόχρωσης, όπου η καθημερινότητα διαμορφώνεται ανάλογα με την εικόνα που πέφτει από τον ψηφιακό κόσμο μέσα στα κεφάλια των ανθρώπων, είναι αναγκαιότητα να κρατήσουμε ζωντανή την επαναστατική μνήμη, να γίνουν γνωστές όλες οι πτυχές της χωρίς να αφήνονται στην λήθη σημεία που θα βοηθήσουν στην διαστρέβλωσή της.

Καθώς νέοι κύκλοι ριζοσπαστικών εμπειριών ανοίγονται, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για την επανεκκίνηση της αναρχικής εξέγερσης από την σύνδεσή της με το σημείο αναζωπύρωσής της. Γιατί είναι κοινή παραδοχή ότι ένα κομμάτι της γενιάς των αναρχικών με τις μικρές και μεγάλες διαφωνίες τους που οπλίστηκε μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 και τώρα βρίσκεται κλειδωμένο στα κελιά των ελληνικών φυλακών είχε ως σημείο αφετηρίας τις νύχτες όπου οι εξεγερμένοι βρισκόντουσαν πίσω από τα οδοφράγματα και η αναρχία ανέπνεε ζωντανή ανάμεσα στα κατεστραμμένα σύμβολα της εξουσίας.

Καθώς οι δικές μας ανατρεπτικές εμπειρίες απομακρύνονται από το πεδίο των καθημερινών μας βιωμάτων μέσα στην αιχμάλωτη καθημερινότητα που ζούμε, επιχειρούμε να δημιουργήσουμε ένα σημείο σύνδεσης και ταυτόχρονα μια νέα αφετηρία. Ένα σημείο σύνδεσης με τις ιστορικές και πολιτικές μας καταβολές, μια νέα αφετηρία που θα αποτελέσει το πεδίο συνάντησης εξεγερμένων, που δεν θα κατέβει ευκαιριακά στον δρόμο αλλά θα συμβάλει στην δημιουργία μιας άτυπης πλατφόρμας συντονισμού και δράσης της αναρχίας, εκεί που η στρατηγική επιβάλλει την μονιμοποίηση της οργής, εκεί που η επαναστατική διαλεκτική επιβάλλει την ολόψυχη στράτευση στον απελευθερωτικό αγώνα.

Γιατί ο Μαύρος Δεκέμβρης δεν αποτελεί μια σκηνοθετική επανάληψη προηγούμενων εξεγερτικών γεγονότων αλλά έναν κύκλο αγώνα που συνδέει το παρελθόν με το παρόν αναζητώντας ένα μέλλον όπου η καθημερινότητά μας θα κατακλύζεται από πράξεις επίθεσης και ανταρσίας ενάντια στην εξουσία.

Γιατί, αν και τα σώματά μας βρίσκονται έγκλειστα ανάμεσα σε τείχους και κάγκελα, οι ψυχές μας βρίσκονται σε κάθε σημείο του πλανήτη που υψώνονται οι σημαίες της αντίστασης για έναν κόσμο ελευθερίας. Γιατί οι καρδιές μας εξακολουθούν πεισματικά να χτυπάνε στους ρυθμούς της άγριας ελευθερίας, δίπλα στους συντρόφους του Αναρχικού Αντάρτικου Κινήματος στην Βραζιλία που πυρπόλησαν τραπεζικά υποκαταστήματα καλώντας και αυτοί με την σειρά τους σε έναν Μαύρο Δεκέμβρη, στους πυρήνες της FAI και στις αντάρτικες συντροφιές που περνάνε στην επίθεση, στους μαχητές της ελευθερίας που πολεμάνε τους ισλαμοφασίστες στα εδάφη της Ροζάβα, στους αναρχικούς συντρόφους που με ρίσκο και αυταπάρνηση βοηθάνε στην ανοικοδόμηση του Κομπάνι, στους ταραχοποιούς της Μεγάλης Βρετανίας που εκδηλώνουν την οργή τους βίαια σπάζοντας τον ασφυκτικό κοινωνικό έλεγχο, στους αναρχικούς στην Ισπανία που χτυπιούνται από τις αντιαναρχικές επιχειρήσεις του ισπανικού κράτους, στους δρόμους της Χιλής όπου οι εξεγερμένοι συγκρούονται με τους μπάτσους και ανατινάζουν αστυνομικά τμήματα, στις πλατείες της Τουρκίας όπου οι σύντροφοί μας έχουν πληρώσει με την ζωή τους την αντιπαράθεση με το κράτος-μαφία του Ερντογάν, στους συντρόφους που ανάψανε τις φωτιές της καταστροφής στους δρόμους των Βρυξελλών στο Βέλγιο. Παρ’ όλες τις χιλιομετρικές αποστάσεις ο αγώνας μας είναι κοινός και μοιραζόμαστε την ίδια χαρά και τους ίδιους πόνους με όλους αυτούς τους ανθρώπους που διαχέουν το δηλητήριο της ελευθερίας στον εξουσιαστικό κοινωνικό ιστό.

Κάπου εδώ φτάνω στο τέλος αυτής της αφήγησης.

Αυτός ήταν ο Αλέξανδρος και αυτός είμαι εγώ. Δεν μετανιώνω για κάτι και εξακολουθώ να πιστεύω ότι η μόνη αξιοπρεπής επιλογή στις μέρες μας είναι αυτή του πολύμορφου ανατρεπτικού αγώνα για την αναρχία. Για όλους τους λόγους του κόσμου η αναμέτρηση μεταξύ του κόσμου της ελευθερίας και του κόσμου της υποδούλωσης θα συνεχιστεί μέχρις εσχάτων.

Τιμή για πάντα σε όλους τους νεκρούς του απελευθερωτικού αγώνα!

Για έναν Μαύρο Δεκέμβρη!

Για την αναρχική αντεπίθεση στον κόσμο της εξουσίας!

Αλληλεγγύη και δύναμη σε όλους τους αναρχικούς αιχμαλώτους!

Ζήτω η Αναρχία!

Νίκος Ρωμανός

Υ.Γ Για να τελειώσει η κοροϊδία των τελευταίων ημερών με την υποτιθέμενη “φωτογραφική” τροπολογία της συμμορίας παλιάτσων του Σύριζα για τις εκπαιδευτικές άδειες, ας ξεκαθαριστεί ότι εδώ και τρία χρόνια που είμαι φυλακή δεν έχω πατήσει ποτέ το πόδι μου εκτός και ούτε προβλέπεται κάτι τέτοιο, αφού είναι φανερό ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μου δοθεί άδεια από κανέναν εισαγγελέα είτε λέγεται Νικόπουλος είτε Περιμένη. Οπότε τα επικοινωνιακά τρικ του Σύριζα είναι κινήσεις εκ του πονηρού για την καλλιέργεια θετικών εντυπώσεων σε όσους αριστερούς ψηφοφόρους τού έχουν απομείνει και εκ του ασφαλούς αφού έτσι και αλλιώς σε ένα μήνα τελειώνει το δικαστήριο που με κρατάει υπόδικο και μου έχει γίνει πολύ ξεκάθαρο από την υπηρεσία της φυλακής ότι όσο συνεχίζω να βγάζω κείμενα και να “ενοχλώ” μέσα από την φυλακή –πράγμα που θα συνεχίσω να κάνω γιατί δεν σκοπεύω να κάνω εκπτώσεις στην στάση μου– το αποτέλεσμα θα παραμένει μονίμως αρνητικό.

στ’ αγγλικά, ιταλικά

Διεθνές κάλεσμα για έναν Μαύρο Δεκέμβρη

Συντρόφισσες/σύντροφοι από διαφορετικές γεωγραφίες και διαδρομές αγώνα, που μοιραζόμαστε τις ίδιες αγωνίες για τη διάχυση της αναρχικής αντεπίθεσης, στηρίζουμε το κάλεσμα για έναν Μαύρο Δεκέμβρη που απεύθυναν αδέρφια αιχμάλωτα στις φυλακές της ελληνικής δημοκρατίας.

Καλούμε στην αναβίωση της μαύρης μνήμης των νεκρών μας κι όλων όσων έπεσαν στη μάχη για την αναρχία και τη λευτεριά.

Καλούμε στην ενεργοποίηση της μαχητικής αλληλεγγύης στα συντρόφια που βιώνουν τον εγκλεισμό ως συνέπεια της ανυποχώρητης στάσης σύγκρουσης ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας, και σε όσες/ους επέλεξαν το δύσβατο μονοπάτι της παρανομίας.

Καλούμε στην παύση του κατακερματισμού των προσπαθειών μας, που από διαφορετικά χαρακώματα του ίδιου πολέμου μπορούν να χτυπήσουν τον εχθρό εκεί που τον πονάει περισσότερο.

Από τις δράσεις αντιπληροφόρησης, μέχρι τις ενέργειες προπαγάνδας με την πράξη, ας κάνουμε αυτό τον μήνα μια ευκαιρία για να συναντηθούμε, να συνωμοτήσουμε και να συγχρονίσουμε με τρόπο άτυπο, διεθνή και εξεγερτικό τις δυνάμεις μας ενάντια στον κόσμο της εξουσίας. Μια ευκαιρία για να αναδείξουμε τα κοινά σημεία μας, αλλά και τις διαφορετικές οπτικές μας σε πνεύμα συντροφικότητας και αλληλοσεβασμού.

ΜΕ ΤΗ ΜΑΥΡΗ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΜΑΣ ΝΑ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ ΤΑ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΑ ΜΑΣ ΧΝΑΡΙΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΑ ΣΥΝΕΝΟΧΗ ΜΕ ΤΑ ΑΙΧΜΑΛΩΤΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΖΗΤΟΥΜΕΝΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ

ΠΟΛΕΜΟ ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

Αναρχικές/οί εκτός των τειχών για έναν Μαύρο Δεκέμβρη

ισπανικά, αγγλικά, ιταλικά, γαλλικά, πορτογαλικά, γερμανικά, τουρκικά

[Ελληνικές φυλακές] Για μια νέα θέση μάχης της αναρχικής εξέγερσης – Για έναν Μαύρο Δεκέμβρη

Μισώ το άτομο που γονατίζει κάτω από το βάρος μιας άγνωστης δύναμης ενός τυχαίου Χ, ενός θεού. Μισώ όλους εκείνους που, υποκύπτουν από φόβο, από παραίτηση, και που ένα μέρος της ανθρώπινης ισχύος τους, ο τρόμος και η ηλίθια αδράνεια που τους χαρακτηρίζει δεν τσακίζει μόνο τους ίδιους, αλλά μαζί κι εμένα και τους ανθρώπους που αγαπώ. Μισώ, ναι, τους μισώ, γιατί το αισθάνομαι, εγώ δεν γονατίζω μπροστά στα γαλόνια του αξιωματικού, μπροστά στη λουρίδα του δήμαρχου, μπροστά στο χρυσάφι του κεφαλαίου, μπροστά σ’ όλες τις ηθικές και τις θρησκείες. Εδώ και πολύ καιρό ξέρω ότι όλα αυτά δεν είναι παρά μια αβεβαιότητα που θρυμματίζεται σαν το γυαλί.

Albert Zozef (Libertad)

Υπάρχουν στιγμές μέσα στην ιστορία που η τυχαιότητα μερικών γεγονότων μπορεί να προκαλέσει δυναμικές μεταβλητές, ικανές να παραλύσουν, σχεδόν εξολοκλήρου, τον κοινωνικό χωροχρόνο.

Ήταν Σάββατο βράδυ, στις 6/12/2008, όταν, μέσα σε λίγες στιγμές, διαδραματίστηκε η κορύφωση μιας σύγκρουσης ανάμεσα σε δύο κόσμους. Από τη μία, η νεανική, ενθουσιώδης, αυθόρμητη και ορμητική εξεγερτική βία και, από την άλλη, ο επίσημος κρατικός θεσμικός φορέας που, νομιμοποιημένα, διεκδικεί το μονοπώλιο της βίας, μέσω της καταστολής.

Όχι, δεν επρόκειτο για ένα αθώο παιδί και έναν παρανοϊκό μπάτσο, που βρέθηκαν σε λάθος μέρος τη λάθος στιγμή, αλλά για έναν εξεγερμένο νεαρό σύντροφο, που επιτέθηκε σε ένα περιπολικό, σε μια περιοχή όπου οι συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής ήταν συχνές, και για έναν μπάτσο που περιπολούσε στην ίδια περιοχή και, από μια προσωπική του αντίληψη για την τιμή και την υπόληψη της αστυνομίας, αποφάσισε να αντιμετωπίσει τους ταραξίες μόνος του. Ήταν μια σύγκρουση μεταξύ δύο αντίρροπων δυνάμεων: από τη μία η Εξέγερση κι από την άλλη η Εξουσία, και οι βασικοί πρωταγωνιστές της σύγκρουσης αυτής εκπροσωπούσαν ο καθένας τη δική του πλευρά.

Η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον μπάτσο Επαμεινώνδα Κορκονέα και οι μεγάλες ταραχές που ακολούθησαν, προκάλεσαν ένα ισχυρό κοινωνικό ηλεκτροσόκ πολλών βαθμών, καθώς θρυμματίστηκε η εικόνα της “κοινωνικής ειρήνης” και έγινε ορατή η ύπαρξη αυτών των δύο αλληλοσυγκρουόμενων κόσμων, με τον πλέον έκδηλο τρόπο, προκαλώντας καταστάσεις απ’ τις οποίες δεν υπήρχε εύκολη επιστροφή, χωρίς τουλάχιστον να δημιουργηθούν και να εκδηλωθούν γεγονότα, τη δυναμική των οποίων κανείς δε θα μπορούσε πλέον να υποκριθεί ότι δεν αντιλήφθηκε, ότι δεν είδε, ότι δεν άκουσε, ότι δεν έλαβε υπόψη του.

Η εξέγερση του 2008 συγκλόνισε μια κοινωνία που απολάμβανε ακόμα, στην πλειονότητά της, την καταναλωτική της ευδαιμονία και τον πολιτισμό του δυτικού lifestyle και που αγνοούσε τις δυσβάστακτες επιπτώσεις της επερχόμενης οικονομικής κρίσης. Προκάλεσε αμηχανία, μούδιασμα και αντιληψιακή παράλυση, καθώς η πλειοψηφία του κοινωνικού σώματος αδυνατούσε να αντιληφθεί από πού ξεφύτρωσαν τόσες χιλιάδες ταραχοποιοί, που δημιουργούσαν τέτοιας έντασης επεισόδια.

Στον απόηχο της εξέγερσης, μια σειρά διανοούμενων, πολιτικών αναλυτών, καθηγητών, κοινωνιολόγων, ψυχολόγων, εγκληματολόγων, ακόμα και καλλιτεχνών, εκμεταλλευόμενοι ο καθένας το δικό του επαγγελματικό κύρος και αναγνωρισιμότητα, προσήλθαν στο δημόσιο διάλογο προκειμένου, όχι μόνο να ερμηνεύσουν το Δεκέμβρη του ’08, αλλά και να τον απονοηματοδοτήσουν, συκοφαντώντας τον και καταδικάζοντας συλλήβδην τη βία, απ’ όπου κι αν προέρχεται, κάνοντας σαφές ποιος είναι ο κοινωνικός τους ρόλος.

Υπάρχουν πολλά ακόμα να ειπωθούν για το Δεκέμβρη του ’08 και της εξεγερτικής κληρονομιάς του, όπως αυτή εκδηλώθηκε απ’ τις δεκάδες ομάδες άμεσης δράσης, που πολλαπλασιάστηκαν εκρηκτικά σε όλη τη χώρα, δημιουργώντας ένα μέτωπο εσωτερικής απειλής. Μια περίοδος όπου η αναρχική άμεση δράση υπονόμευε, σχεδόν καθημερινά, την κοινωνική ομαλότητα. Όμως, αυτό που θέλουμε κυρίως είναι να θυμηθούμε

Να θυμηθούμε τι ήταν ο Δεκέμβρης του ’08 και πώς η αναρχία συνέβαλλε, έχοντας πρωταγωνιστικό ρόλο, στην εκδήλωση δυναμικών καταστάσεων που απέκτησαν απήχηση στο διεθνές αναρχικό κίνημα.

Να θυμηθούμε την εποχή που η αναρχία ξεπέρασε το φόβο της σύλληψης, της αιχμαλωσίας και της βίαιης καταστολής και γι’ αυτό απέκτησε μια τρομακτική αυτοπεποίθηση, προχωρώντας σε δράσεις και κινήσεις που, έως τότε, φαίνονταν αδύνατες· μια αυτοπεποίθηση η οποία εκδηλώθηκε σε όλο το εύρος της αναρχικής πολύμορφης δράσης, από τις απλές δημόσιες παρεμβάσεις έως τις καταλήψεις κάθε είδους, κι από τις αυθόρμητες συγκρουσιακές πρακτικές έως τις πιο οργανωμένες επιθετικές ενέργειες.

Θέλουμε να θυμηθούμε το νεαρό μας σύντροφο, που ήταν ένοχος για τον αυθορμητισμό του, κάτι που πλήρωσε με τη ζωή του. Ίσως να ήμασταν εμείς στη θέση του, κάτω από άλλες συνθήκες, καθώς ο ίδιος εξεγερτικός ενθουσιασμός μάς διακατέχει από τότε, και καλό είναι να θυμούνται ΟΛΟΙ τις καταβολές τους και όχι να τις ξορκίζουν.

Θέλουμε να θυμηθούμε την ομορφιά του να παραλύει ο κοινωνικός χωροχρόνος, μέσα από μικρότερα ή μεγαλύτερα κοινωνικά βραχυκυκλώματα.

Θέλουμε να θυμηθούμε πόσο επικίνδυνη γίνεται η αναρχία όταν θέλει…

Θέλουμε να ξαναζήσουμε τις μέρες που «ο θάνατος δε θα ’χει πια εξουσία και γυμνοί οι νεκροί θα γίνουν ένα με τον άνθρωπο του ανέμου και του δυτικού φεγγαριού και θα ορμούν στον ήλιο ωσότου ο ήλιος να καταλυθεί»
(παραφρασμένοι στίχοι από ποίημα του Dylan Thomas).

* * *

«Έτσι μαθαίνουμε την πραότητα.
Πόσες φορές έκατσαν άνθρωποι μόνοι στο σπίτι,
περιμένοντας τους συντρόφους να επιστρέψουν;
Η μάχη είναι προγραμματισμένη.
Το κάθε λεπτό έχει μετρηθεί.
Η κάθε μια ξέρει τι έχει να κάνει.
Τα πάντα έχουν προσεχθεί.
Απόψε, πόσοι αντάρτες δίνουν μάχες;
Απόψε, λέει στο ράδιο πως η αστυνομία προσπαθεί να απομακρύνει
εκατοντάδες διαδηλωτές απ’ τους δρόμους.
Πέτρες εκτοξεύονται,
μπορείς να ακούσεις τα συνθήματα, τα σπασμένα γυαλιά,
τις σειρήνες πίσω από τις παπαρολογίες του ρεπόρτερ.
Έντεκα η ώρα.
Δεν έχει γίνει ακόμα.
Πόσα έχουν γίνει πριν από μας;
Η γραμμή επεκτείνεται προς τα πίσω, μέσα στην Ιστορία.
Πόσα ακόμα απομένει να κάνουμε;»

Φυλή του Περήφανου Αετού, Weather Underground

Ξεκινώντας με μια απλή διαπίστωση, ότι υπάρχει επιτακτική ανάγκη να χαραχτεί μια στρατηγική με πυρήνα την πολύμορφη αναρχική δράση, η οποία θα συγκρουστεί μετωπικά με την εξουσία, έχουμε την πεποίθηση ότι η συνεισφορά μιας ακόμα θεωρητικής πρότασης γύρω από την αναρχική οργάνωση, από τη στιγμή που θα έμενε στα στενά πλαίσια της ιδεολογικής ακαμψίας, δε θα ήταν γόνιμη. Αν δεν αποπειραθούμε να εκτονώσουμε τις καθημερινές αντιφάσεις μας μέσα από πράξεις που θα συμπληρώνουν την ολότητα του απελευθερωτικού αγώνα, είμαστε καταδικασμένοι να πνιγούμε στην πλημμύρα της εσωστρέφειας που κατακλύζει τους αναρχικούς κύκλους.

Πιστεύουμε ότι για να μπορέσουμε να επεξεργαστούμε μια στρατηγική, στους άξονες της οποίας θα τέμνονται οι ομάδες συγγένειας, ο πολύμορφος αγώνας και η συνεχής αναρχική εξέγερση, πρέπει να δοκιμάσουμε στην πράξη τις αντοχές μας, τη δυναμική μας, τις δυνατότητές μας και τα όριά μας. Με αυτόν τον τρόπο, θα είμαστε σε θέση να καταθέσουμε τα σκεπτικά μας, πατώντας πάνω σε πραγματικές εμπειρίες αγώνα και όχι σε θεωρητικές ακροβασίες.

Ζούμε την αρχή του τέλους για τον κόσμο, με τον τρόπο που τον γνωρίζαμε μέχρι σήμερα.

Η προσπάθεια ειρηνικής διευθέτησης των κοινωνικών συγκρούσεων από πλευράς του κράτους, αποτελεί ένα μακρινό παρελθόν, όπως εκείνο της οικονομικής ευημερίας· τα μοντέλα της κρατικής παρεμβατικότητας στην οικονομία πετιούνται στον κάδο των αχρήστων – αφού πλέον η κυριαρχία των πολυεθνικών και η δυνατότητα του κεφαλαίου να ξεπερνάει τα εθνικά σύνορα χωρίς περιορισμούς, θεσμοθετείται από τα κυρίαρχα κέντρα εξουσίας, η ιστορική αφήγηση των εθνών-κρατών που εξυπηρέτησε για αρκετές δεκαετίες την καπιταλιστική ανάπτυξη, μέσω των εθνικών οικονομιών, καταρρέει, ο τεχνολογικός εκφασισμός δημιουργεί άπειρες δυνατότητες διαχείρισης των ανθρώπινων συναισθημάτων, η διαρκώς αυξανόμενη συνθετότητα της κοινωνικής διάρθρωσης αποσταθεροποιεί τους κοινωνικούς αυτοματισμούς και στρατιωτικοποιεί την κοινωνική ζωή μέσα στις μητροπόλεις, οι μηχανές ψηφιοποίησης της ζωής απονευρώνουν τη σύνθετη κριτική λειτουργία της σκέψης των ανθρώπινων όντων και δημιουργούν νεκροταφεία συνειδήσεων, οι εικόνες ανθρώπινης φρίκης αφομοιώνονται στην κοινωνική συνείδηση και παύουν να δημιουργούν συναισθήματα, πέρα από την αίσθηση του σοκ.

Βρισκόμαστε στη διαδικασία της ποιοτικής αναβάθμισης του “πολιτισμένου πολέμου”, όπου η ευτυχία του ενός συνυπάρχει με το μαρτύριο του άλλου· σ’ αυτό το νέο περιβάλλον εμφανίζεται το είδος των σύγχρονων ανθρώπων, γενετικά κατάλληλων για να αποδεχτούν, σαν αυτονόητο, έναν άρρωστο τρόπο ζωής, μέσα σε έναν εκφυλισμένο κόσμο, από τον οποίο όλη η αγριότητα της φύσης έχει εξαφανισθεί από την αστική ανάπλαση και την επεκτατική διάθεση των τεχνητών συνθηκών του πολιτισμού. Ζούμε ανάμεσα σε εργοστασιακά τρωκτικά που ζουν με ελεγχόμενη δίαιτα, σε ένα ελεγχόμενο περιβάλλον και μετατρέπονται σε κοινωνικά πρότυπα, τα οποία πρέπει να ακολουθήσουμε για να επιβιώσουμε.

Σ’ αυτό το περιβάλλον, η αναρχία αποκτά μια στρατηγική δυνατότητα να βάλει φωτιά σε όλες τις μορφές πολιτικής εκπροσώπησης και να αποτελέσει ένα μέτωπο ανοιχτού ανορθόδοξου πολέμου με την κυριαρχία, το οποίο θα μετατρέψει σε πλεονέκτημα τη διαφορετικότητα και τον πλουραλισμό θεωρήσεων εντός της αναρχικής κοινότητας και θα συσπειρώνει, στα κέντρα αγώνα που δημιουργούνται, τους καταπιεσμένους που αποφασίζουν να σπάσουν τις αλυσίδες της υποταγής τους. Μερικές φορές, οι πιο σημαντικές διαπιστώσεις λέγονται με τον πιο απλό τρόπο. Θέλουμε να δούμε τον κόσμο της εξουσίας να καταστρέφεται από τα οπλισμένα χέρια εξεγερμένων ανδρών και γυναικών. Ξεπερνάμε, λοιπόν, τα θεωρητικά σχήματα, επαναφέρουμε το βάρος της κουβέντας στο σημείο μηδέν, στο σημείο όπου η πέτρα φεύγει από το χέρι μας για να καταλήξει στο κεφάλι ενός μπάτσου, στο σημείο που αποφασίζουμε να σπάσουμε τα δεσμά της αιχμαλωσίας, στο σημείο που οι ανατρεπτικές διαθέσεις εκδηλώνονται μαχητικά στους δρόμους, στο σημείο που συναντιούνται οι δείκτες ενός ωρολογιακού μηχανισμού που θέλει να ανατινάξει τη δολοφονική ομίχλη της έννομης τάξης.

Αντιστρέφοντας την προκαθορισμένη ροή διαλόγου, δε συζητάμε προκαταβολικά για τον τρόπο με τον οποίο θα δράσουμε, αλλά προτείνουμε το συντονισμό της αναρχικής δράσης και την άτυπη δικτύωση των αναρχικών εγχειρημάτων, μέσα από τη ζωογόνο δύναμη της πολύμορφης δράσης· έτσι, θα μπορέσουμε να εντοπίσουμε τα λάθη και τις αδυναμίες μας και, ταυτόχρονα, να σφυγμομετρήσουμε τις δυνατότητές μας, ώστε να προβούμε σε έναν κριτικό απολογισμό, ο οποίος θα αποτελέσει τα θεμέλια της στρατηγικής μας, που θα προκρίνει τη μετωπική αναρχική δράση, κόντρα σε κάθε εξουσία.

Η πρότασή μας να θέσουμε σε ισχύ το στοίχημα της συγκρότησης ενός πολύμορφου εξεγερτικού αναρχικού μετώπου είναι απλή· μια εκστρατεία δράσης με το όνομα «Μαύρος Δεκέμβρης», η οποία θα αποτελέσει τον πυροκροτητή για την επανεκκίνηση της αναρχικής εξέγερσης, μέσα και έξω από τις φυλακές.

Ένας μήνας συντονισμένων δράσεων, με σκοπό να γνωριστούμε μεταξύ μας, να κατέβουμε στο δρόμο για να σπάσουμε τις βιτρίνες των πολυκαταστημάτων, να καταλάβουμε σχολεία, πανεπιστήμια και δημαρχεία, να μοιράσουμε κείμενα που θα διαδίδουν το μήνυμα της ανταρσίας, να βάλουμε εμπρηστικούς μηχανισμούς σε φασίστες και αφεντικά, να κρεμάσουμε πανό σε αερογέφυρες και κεντρικές λεωφόρους, να πλημμυρίσουμε τις πόλεις με αφίσες και τρικάκια, να ανατινάξουμε σπίτια πολιτικών, να πετάξουμε μολότοφ στους μπάτσους, να γεμίσουμε τους τοίχους με συνθήματα, να σαμποτάρουμε την ομαλή ροή εμπορευμάτων μέσα στα Χριστούγεννα, να λεηλατήσουμε τις βιτρίνες της αφθονίας, να πραγματοποιήσουμε δημόσιες εκδηλώσεις και να ανταλλάξουμε εμπειρίες και σκεπτικά γύρω από διάφορες θεματικές αγώνα.

Να συναντηθούμε στα στενά της πόλης και να ζωγραφίσουμε με στάχτες πάνω στα άσχημα κτήρια των τραπεζών, των αστυνομικών τμημάτων, των πολυεθνικών, των στρατοπέδων, των τηλεοπτικών στούντιο, των δικαστηρίων, των εκκλησιών, των φιλανθρωπικών ομίλων.

Να απορρυθμίσουμε με χίλιους τρόπους τη θανάσιμη κοινωνική ομαλότητα των ψυχοφαρμάκων, της οικονομικής ασφυξίας, της μιζέριας, της εξαθλίωσης, της κατάθλιψης, ρυθμίζοντας την ύπαρξή μας στους ρυθμούς της αναρχικής εξέγερσης, εκεί που η ζωή αποκτάει νόημα· στην αδιάκοπη μάχη εναντίον της κυριαρχίας και των εκπροσώπων της. Να βάλουμε φωτιά στην εύθραυστη κοινωνική συνοχή και να βγούμε στους δρόμους, στραγγαλίζοντας πρώτοι το τέρας της οικονομίας, πριν μας εξοντώσει μέσα από τους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς του και τους κουστουμαρισμένους δολοφόνους του, που στελεχώνουν τα κέντρα διοίκησης του οικονομικού πολέμου.

Ο Μαύρος Δεκέμβρης δεν επιδιώκει να γίνει απλά και μόνο μια ημερομηνία ταραχών· αντίθετα, αυτό που θέλουμε είναι να δημιουργηθεί, μέσω της πολύμορφης και πολυεπίπεδης αναρχικής δράσης, μια άτυπη πλατφόρμα συντονισμού, στη βάση της οποίας θα συσπειρωθεί η ανατρεπτική ώθηση. Μια αρχική απόπειρα άτυπου συντονισμού της αναρχίας, πέρα από τα προκαθορισμένα πλαίσια, η οποία φιλοδοξεί να αξιοποιήσει τη συγκεκριμένη εμπειρία αγώνα, ώστε να θέσει σε κίνηση ανατρεπτικές προτάσεις και στρατηγικές αγώνα.

Η πρότασή μας αυτή συνδέεται ταυτόχρονα και με αντίστοιχες παρακαταθήκες αγώνα πέρα από τα γεωγραφικά μας σύνορα· πριν λίγους μήνες, στο Μεξικό, μια ομάδα συντρόφων επιτέθηκε με εκρηκτικό μηχανισμό στο εθνικό εκλογικό ινστιτούτο και κάλεσε σε μια πολύμορφη και δυναμική αντιεκλογική εκστρατεία για έναν Μαύρο Ιούνιο, η οποία πλαισιώθηκε από ένα σημαντικό τμήμα του αναρχικού κινήματος. Εκλογικά κέντρα και υπουργεία παραδόθηκαν στις φλόγες, συγκρούσεις με τους μπάτσους εξαπλώθηκαν στους δρόμους των πόλεων, στήθηκαν μικροφωνικές και μοιράστηκαν κείμενα αναρχικής προπαγάνδας ενάντια στις εκλογές. Ένα μωσαϊκό πολύμορφης δράσης, με διαφορετικές πολιτικές αναφορές και αφετηρίες, το οποίο αποτέλεσε την απάντηση της αναρχίας στο εκλογικό τσίρκο της δημοκρατίας, με εργαλεία τις αρχές της οριζοντιότητας, του άτυπου συντονισμού και της συνεχούς εξέγερσης· τέτοιες εμπειρίες αγώνα, όπου η συλλογική φαντασία και η αποφασιστικότητα δημιουργούν απελευθερωτικές εστίες πολέμου στη νέα τάξη πραγμάτων, καθιστούν σαφή την προοπτική της έμπρακτης κατάργησης του γνωστού ψευδοδιπόλου μεταξύ νόμιμου και παράνομου και, ταυτόχρονα, επικαιροποιούν τα αναρχικά προτάγματα, μέσα από τις φωτιές της εξέγερσης.

Το στοίχημα της ανατροπής παραμένει ανοιχτό· η τύχη αυτής της πρότασης βρίσκεται στα χέρια των συντρόφων και των συντροφισσών, από όλο το φάσμα του αγώνα, που θα επιλέξουν αν αξίζει να τεθεί σε κίνηση.

«Την πρώτη νύχτα μέσα στο κελί οι σκέψεις από την ελεύθερη ζωή του ταξίδευαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα στους νευρώνες του εγκεφάλου του. Ήξερε πως η αιχμαλωσία είναι η λογική συνέπεια της αντιπαράθεσης με έναν εχθρό που κατέχει την υπεροπλία σε όλα τα επίπεδα.

Για όσους σαμπόταραν τις ράγες στη διαδρομή από το τρενάκι του τρόμου μιας κοινωνικής πραγματικότητας που εξοντώνει με κάθε πιθανό τρόπο όσους την αμφισβητούν, τα κάγκελα της φυλακής θα είναι μια πραγματικότητα χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι θα γίνει αποδεκτή χωρίς μάχη.

Με αυτές τις σκέψεις μέσα στο κεφάλι του έκλεισε τα μάτια και ονειρεύτηκε όχι αυτά που θα ήθελε να ζήσει έξω από τα τείχη αλλά τον μακροχρόνιο εφιάλτη της αδράνειας, της αναμονής, της αλλοίωσης των ενστίκτων.

Το επόμενο πρωί αντικρίζοντας για πρώτη φορά τη μονοτονία μιας αιχμάλωτης επαναλαμβανόμενης καθημερινότητας είχε ήδη βαρεθεί να κάνει υπομονή, την είχε δει να ταξιδεύει άσκοπα μέσα στους λαβύρινθους της ανοχής στα πρώτα δείγματα μιας συγκαλυμμένης δειλίας. Κλείδωσε το μίσος του στη βαλίτσα των ανέπαφων συναισθημάτων δίπλα στην αγάπη του για την ελευθερία και έδωσε το κλειδί σε ένα σύντροφο για να το αφήσει δίπλα στους τάφους των δολοφονημένων συντρόφων που έπεσαν μαχόμενοι τον εχθρό.

Τα χρόνια περάσαν και το μόνο που κατάφερε η φυλακή ήταν να τον γεμίσει οργή, να τον κάνει ανυπόμονο για το μετά, να αναζητήσει τρόπους για την πρακτική εφαρμογή του αναρχικού πολέμου· είχε αντιληφθεί πως η μόνη εφικτή συμμαχία είναι αυτή με τον κόσμο των πιθανοτήτων.

Πιθανοτήτων λίγων για να πείσει την πλειοψηφία των ανθρώπων αυτής της κοινωνίας ότι η επιλογή του δεν αποτελεί κάτι μεταξύ τρέλας και αδιέξοδου αλλά αρκετών ώστε να αξίζει να ποντάρεις πάνω τους για τη μεγάλη ιδέα της καταστροφής. Της μεγάλης ιδέας για μια μετωπική σύγκρουση με τον κόσμο των σκιών και τους υποτακτικούς του. Η πόρτα της φυλακής ανοίγει και τώρα ξέρει τι πρέπει να κάνει, να διατηρήσει τη μνήμη ζωντανή, να μην αφήσει χώρο στη λήθη, να μην ξεχάσει τους συντρόφους που μείναν πίσω, να ξαναπιάσει το νήμα της εξέγερσης από εκεί που είχε διακοπεί, να χύσει το δηλητήριο της ανυποταξίας στα δίκτυα αναπαραγωγής της καπιταλιστικής κοινωνίας.

Για τη διαρκή αναρχική εξέγερση!
Καμία ανακωχή με την εξουσία και τις μαριονέτες της!»

Για έναν Μαύρο Δεκέμβρη!

Για την αναρχική αντεπίθεση στον κόσμο της εξουσίας!

Υ.Γ. Στις 11/12 συμπληρώνονται δυο χρόνια από τότε που χάθηκε ο αδερφός μας Σεμπαστιάν Άνγκρυ Οβερσλούιχ στη διάρκεια ένοπλης απαλλοτρίωσης τράπεζας στη Χιλή από τα πυρά ενός ένστολου υπηρέτη του συστήματος. Πιστεύουμε πως αυτός ο Μαύρος Δεκέμβρης είναι μια ευκαιρία να τιμήσουμε τη μνήμη του αναρχικού μας αδερφού ενοποιώντας την αναρχική μνήμη και καταργώντας στην πράξη σύνορα και αποστάσεις.

Νίκος Ρωμανός

Παναγιώτης Αργυρού, μέλος της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς – FAI/IRF

pdf στα ελληνικά | αγγλικά, ισπανικά, ιταλικά, πορτογαλικά & τουρκικά

Αθήνα: Ενημέρωση από την πορεία της 6ης Δεκέμβρη 2014

/ 22:15
Λυντσάριστηκαν ασφαλίτες έξω από τη ΓΣΕΕ, πολυπληθείς κατασταλτικές δυνάμεις έξω από το κτήριο αυτή τη στιγμή. Τουλάχιστον μία σύλληψη

/ 22:10
Μια 20άδα προσαγωγές από τους διαδηλωτές που είχαν εγκλωβιστεί από τους μπάτσους στην Αγίου Κωνσταντίνου νωρίτερα. Για αρκετή ώρα τους είχαν οκλαδόν στο δρόμο.

/ 22:05
Κρότου λάμψης εναντίον του κόσμου που βρίσκεται πίσω από το οδόφραγμα στη συμβολή Μπενάκη και Αραχώβης

/ 21:55
Ο κόσμος ξανακατέβηκε προς τη Σπύρου Τρικούπη. Οδοφράγματα έξω από το ΒΟΞ, οδοφράγματα στην Τσαμαδού, αμάξι τουμπαρισμένο για οδόφραγμα στην Οικονόμου

/ 21:50
Έφοδος των μπάτσων από Σπύρου Τρικούπη, κόσμος τρέχει προς τα πάνω στην πλατεία

/ 21:30
Μάχες στη Στουρνάρη, μπρος- πίσω μπάτσων και διαδηλωτών. Οι μπάτσοι έχουν κατεβάσει αύρες (μία είναι στο δεύτερο φανάρι της Στουρνάρη)

/ 21:15 (περίπου)
Μηχανοκίνητες δυνάμεις καταστολής κυκλώσανε μια ομάδα διαδηλωτών επί της Αγίου Κωσταντίνου, κοντά στην Ομόνοια

/ 20:15
Μάχη στη Στουρνάρη. Σωρός οι μολότοφ. Οι μπάτσοι τρέξανε τον κόσμο προς Σπυρίδωνος Τρικούπη. Οι συγκρούσεις μαίνονται.

/ 20:10
Κόσμος που έστριψε προς Εξάρχεια αφήνει πίσω του πυρπολημένους κάδους επί της Μπενάκη, κατευθυνόμενος προς το σημείο της δολοφονίας Γρηγορόπουλου. Στη συμβολή Μεταξά και Αραχώβης μπουρλότο σε αμάξι. Από την πλατεία Εξαρχείων ακούγονται κρότου λάμψης.

/ 20:00
Ένα μικρό μέρος της πορείας έστριψε στην Μπενάκη με κατεύθυνση τα Εξάρχεια. Νωρίτερα πέσανε κρότου λάμψης στη Μητροπόλεως. Σπασίματα στο Σύνταγμα. Μπουκάλια, πέτρες στην Πανεπιστημίου.

/ 19:25
Η πορεία στρίβει στη Σταδίου, ντου στα ΖΑΡΑ, βγάλανε ρούχα και τα φυτιλιάσανε, ο κόσμος μαζεύει πέτρες, πολύ δυνατά συνθήματα για το Νίκο Ρωμανό

/ 19:00
Ξεκίνησε η πορεία

/ 18:15
Περίπου 3.000 άτομα στα Προπύλαια. Μπατσοκρατούμενη η Ακαδημίας, γίνονται έλεγχοι.

Σύντομη ενημέρωση από την Κατάληψη Πολιτιστικού Κέντρου “Μελίνα”, στο Θησείο

Η κατάληψη συνεχίζεται κανονικά και θα παραμείνει ανοιχτή ως κέντρο αγώνα, τοσο για να υποδεχτεί κόσμο μετά το πέρας της σημερινής πορείας, όσο και για την προετοιμασία της συμμετοχής μας στην αυριανή συγκέντρωση στο Σύνταγμα στις 18:00. Αύριο Κυριακή, στις 14:00, καλούμε σε ανοιχτή συνέλευση.

ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ – ΕΞΕΓΕΡΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Αθήνα: Κατάληψη Πολιτιστικού Κέντρου “Μελίνα” στο Θησείο

Σήμερα, 6 Δεκέμβρη 2014, καταλαμβάνουμε το Πολιτιστικό Κέντρο “Μελίνα” του Δήμου Αθηναίων, στη συμβολή των οδών Ηρακλειδών 66 και Θεσσαλονίκης (παλιό πέτρινο πιλοποιείο Πουλόπουλου, κοντά στη γέφυρα ηλεκτρικού), στο Θησείο.

Η κατάληψη γίνεται σε αλληλεγγύη στον εν εξελίξει αγώνα του συντρόφου Νίκου Ρωμανού, 6 χρόνια μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

Στόχος μας είναι η συνέχιση και κλιμάκωση της πολύμορφης αναρχικής δράσης. Στηρίζουμε κάθε πρωτοβουλία που συντείνει στην όξυνση του κοινωνικού πολέμου.

Νίκη στον αγώνα των απεργών πείνας Νίκου Ρωμανού, Γιάννη Μιχαηλίδη, Ανδρέα-Δημήτρη Μπουρζούκου και Δημήτρη Πολίτη.

Δύναμη στο σύντροφο απεργό πείνας Γου.Σου. από το Μεσολόγγι.

Στηρίζουμε τον αγώνα των προσφύγων από τη Συρία.

Μια υψωμένη γροθιά στους κρατουμένους των ελληνικών φυλακών που έχουν προβεί σε άρνηση εισόδου στα κελιά, αποχή συσσιτίου, συμβολική απεργία πείνας, σε αλληλεγγύη στον αναρχικό Νίκο Ρωμανό.

ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑΦΩΤΙΑ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ

ΥΓ: Ραντεβού στους δρόμους, στα οδοφράγματα και στις καταλήψεις

ισπανικά, αγγλικά

Αγρίνιο: Κάλεσμα της κατάληψης Apertus για την 6η Δεκέμβρη

Αλληλεγγύη στον αναρχικό απεργό πείνας N. Ρωμανό.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ.

6 χρόνια από την κρατική δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον μπάτσο Κορκονέα

Από τις 10/11 ο αναρχικός Νίκος Ρωμανός χορεύει με το θάνατο με οδόφραγμα το τελευταίο οχυρό της αξιοπρέπειάς του, το ίδιο του το σώμα. Οι αλλεπάλληλες αρνήσεις των κρατικών μηχανισμών για τη χορήγηση εκπαιδευτικής άδειας δηλώνουν το μένος και την εκδικητική σκοπιμότητα απέναντι σε κάθε διεκδίκηση και αγώνα. Δίπλα του στέκονται αλληλέγγυοι, περνώντας σε απεργία πείνας, οι Γ. Μιχαηλίδης (από17/11), Α.-Δ. Μπουρζούκος και Δ. Πολίτης (από 1/12).

Παράλληλα Σύριοι πρόσφυγες απεργοί πείνας που παζαρεύουν με τη ζωή τους ένα ψίχουλο αποδοχής από το ελληνικό κράτος, η αυτοκτονία της Κατερίνας, μιας από τις 27 οροθετικές που δεν άντεξε τη μηντιακή διαπόμπευση του Λοβέρδου, ο Γ.Σ. που ξεκίνησε απεργία πείνας με αίτημα την αποφυλάκισή του, η ένταση της καταστολής σε όλες τις πόλεις του ελλαδικού χώρου, όπως και στο Αγρίνιο (επιθετικές κινήσεις των μπάτσων προς τη διαδήλωση της 17 Νοέμβρη) συμπληρώνουν το σκηνικό πολέμου. Μαζί με αυτά, όλοι και όλες εμείς που βιώνουμε μια ζωή γεμάτη υποτίμηση, εκμετάλλευση και καταπίεση.

Η απάντηση δεν μπορεί να είναι παρά μια: ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ

ΝΑ ΣΤΗΣΟΥΜΕ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ
6 Δεκέμβρη, 6μ.μ., Ταχυδρομείο

Κατάληψη Apertus
Ελεύθερος κοινωνικός χώρος στο Αγρίνιο
apertus.squat.gr

Σαντιάγο, Χιλή: Η Αγέλη Αναρχικού Μηδενιστικού Σοκ ξαναχτυπά

Την Τρίτη, 3 Ιούνη 2014, οργανωθήκαμε σε συνενοχή με τη νύχτα για να τοποθετήσουμε 3 εμπρηστικούς μηχανισμούς σε 3 διαφορετικά λεωφορεία που εκτελούν 3 διαφορετικά δρομολόγια στην υπηρεσία της εταιρείας μεταφοράς πολιτών Transantiago, με στόχο να μπουρλοτιάσουμε αυτές τις μηχανές που πηγαινοφέρνουν τους μεταμοντέρνους δούλους.

Ως αγέλη αναλαμβάνουμε την ενέργεια ώστε να μη διαστρεβλωθεί το πολιτικό και μαχητικό νόημα που μας εκκινεί, και έτσι να αποφύγουμε τις μιντιακές σπέκουλες της εξουσίας και των θεσμών επιτήρησης, κάνοντας ξεκάθαρα τα παρακάτω, χωρίς να μπαίνουμε σε πληκτικές δικαιολογίες:

Είμαστε σε πόλεμο ενάντια στον πολιτισμό, στις κοινωνίες του, στους υποστηρικτές και στους ψευτοκριτικούς του, είμαστε συντρόφια και υπερασπιστές της φύσης, της γης και όλων των ζώων που υποφέρουν τη βορβορώδη επέλαση της εξημερωτικής καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.

Λευτεριά στη Σολ, στους Αντριάνο, Τζανλούκα, Αλφρέντο Κόσπιτο, Νικόλα Γκάι, Χανς Νιεμέγερ, Έρμες Γκονσάλες, Αλφόνσο Αλβιάλ και σε κάθε αιχμάλωτο που βρίσκεται σε πόλεμο σ’ αυτόν το σάπιο κόσμο. Κρατάμε στη μνήμη μας και στην καρδιά μας τον Σεμπαστιάν Οβερσλούιχ, τον Μαουρίσιο Μοράλες, τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο και τόσους άλλους…

Για την απελευθέρωση των ανθρώπινων και μη ανθρώπινων ζώων και της γης.

Αγέλη Αναρχικού Μηδενιστικού Σοκ

πηγή: contrainformate

Λα Πας, Βολιβία: Εμπρηστικές επιθέσεις από Κάποια Παραστρατημένα Νυκτόφωτα (ΑΑΟ/ΔΕΜ)

«Να υποχωρήσω; Ούτε καν όταν στο τέλος του δρόμου -χωρίς καμιά διέξοδο σωτηρίας- βρέθηκα μπροστά στο τείχος του θανάτου…»
Σεβερίνο ντι Τζοβάννι

Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την πυρπόληση ενός ΑΤΜ της τράπεζας Banco Unión στην (καπνισμένη) περιοχή του Μιραφλόρες, μέσω της τοποθέτησης ενός εμπρηστικού μηχανισμού και δύο λίτρα βενζίνας που κατέστησαν το μηχάνημα ανενεργό. Αναλαμβάνουμε επίσης την τοποθέτηση ενός εμπρηστικού-εκρηκτικού μηχανισμού στα Κεντρικά Γραφεία του Σωφρονιστικού Συστήματος (ανθρωποφύλακες), αποτελούμενο από 3 γκαζάκια βουτανίου-προπανίου και ένα λίτρο βενζίνας. Από τη φωτιά προκλήθηκαν φθορές στο μπροστινό τμήμα του ιδρύματος.

Θεωρούμε ότι σε αυτόν τον πόλεμο, η ενεργή και αγωνιστική μνήμη αποτελούν θεμελιώδη λίθο για την επίθεση και την ενδυνάμωση των ιδεών μας.

Χίλιες μέρες έχουν περάσει από τότε που ο σύντροφος Μαουρίσιο Μοράλες δεν είναι πια με την «φυσική» του παρουσία μαζί μας στον αγώνα. Χίλιες μέρες για να μετρηθεί ένας χρόνος που γενικά κυλά στους ρυθμούς του Κεφαλαίου. Αλλά στον πόλεμο που εξαπολύουμε δεν έχει υπάρξει ούτε μια στιγμή, όπου σε κάθε χαμόγελο ή δάκρυ, σε κάθε δράση, η ανάμνηση του Μάουρι δεν ήταν παρούσα. Και όμως τώρα, αυτή τη νύχτα της δράσης, τα νυκτόφωτα λαμπυρίζουν με πιότερο πάθος και καταστροφική ένταση, με τη συντροφιά του πυρακτωμένου πνεύματος και της πεποίθησης των μαχητών που κάθε μέρα βαδίζουν πλάι μας.

Τούτο το ξημέρωμα δεν ήταν μονάχα τα δικά μας χέρια που «φυτίλιασαν» τη φωτιά της δικαίωσης· χιλιάδες χέρια συντροφεύουν αυτή τη δράση, τα αναρχικά συντρόφια Ζόε, Λάμπρος Φούντας, Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, Μάουρι, και χιλιάδες ανώνυμοι που σε αυτά εδώ τα χώματα και σε κάθε γωνιά του κόσμου στέκονται όρθιοι και δεν γονατίζουν ποτέ μπροστά στη σύγκρουση με την εξουσία, ως την τελευταία τους πνοή.

Τιμή στο σύντροφο Μαουρίσιο Μοράλες Ντουάρτε.

Κάποια Παραστρατημένα Νυκτόφωτα
Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία/Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο

Μουρθία, Ισπανία: Ανάληψη ευθύνης για πυρπόληση ΑΤΜ

Τα ξημερώματα της Κυριακής, 6ης Μάη, σαμποτάραμε μερικά ΑΤΜ διαφόρων τραπεζικών υποκαταστημάτων, όπως η Banco Santander (γνωστή για τη χρηματοδότηση της βιομηχανίας όπλων).

Την ίδια νύχτα, η επισφαλής και παθητική νεολαία έχανε το χρόνο της πίνοντας και χορεύοντας σε αυτή την ίδια πόλη στην οποία έπαιρναν φωτιά τα ΑΤΜ-ναοί της.

Θέλουμε να απαξιώσουμε το γεγονός της παρουσίας χιλιάδων νέων σε ένα φεστιβάλ όπως το SOS 4.8, που χρηματοδοτείται από το διεφθαρμένο Σύμβουλο Πολιτισμού και πολυεθνικές εταιρείες.

Ενόσω οι σκλάβοι δε θέλουν να κοιτάξουν κατάματα ένα μέλλον αβέβαιο, εμείς οργανωνόμαστε και κάθε βράδυ είμαστε περισσότεροι, όπως κάθε φορά είναι περισσότερες οι απειλές τους και μεγαλύτερος ο φόβος τους.

Το ξέρουμε ότι είμαστε ακυβέρνητοι, και δε θα το βουλώσουμε. Αυτοί που μπουρλοτιάζουν τα ΑΤΜ τους είναι οι ίδιοι που οργανώνονται στις καταλήψεις, μιλάνε στις συνελεύσεις και αμφισβητούν τις εντολές τους.

Τέλος, γράψαμε μερικά συνθήματα στους τοίχους της πόλης, όπως: «Ονειρευόμαστε – Μη σκοτώνετε τα όνειρά μας» και τα ονόματα πολλών συντρόφων που πέθαναν αγωνιζόμενοι και σκεπτόμενοι (Πατρίσια Έρας, Λάμπρος Φούντας, Πουίγ Αντίτς, Αλέξης, κ.ά.).

Δεν υπάρχει καλύτερο μνημόσυνο από τη συνέχιση του αγώνα. Για την εντατικοποίηση της εξέγερσης.

ΘΑΝΑΤΟ ΣΤΟ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΑΘΕΙΑ!

πηγή: vozcomoarma

Κέιμπριτζ: «Απ’ το Ηνωμένο Βασίλειο ως την Ελλάδα, μπουρλότο στην κοινωνική ειρήνη»

17 Απρίλη 2012: Ο Πυρήνας Φωτιάς/FAI πυρπόλησε όχημα του Jobcentre σε αλληλεγγύη με τα συντρόφια της ΣΠΦ

Είμαστε στο πλευρό της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς/Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας (ΣΠΦ/FAI) και χαιρετίζουμε τους αδελφούς μας που βρίσκονται σε απεργία πείνας στις φυλακές του ελληνικού δημοκρατικού ολοκληρωτισμού για την οριστική μεταγωγή των αιχμαλώτων πολέμου της ΣΠΦ/FAI Γεράσιμου Τσάκαλου και Παναγιώτη Αργυρού· για την αξιοπρέπεια και την αντάρτικη αλληλεγγύη.

Δύναμη στη Συνωμοσία! Δύναμη στους αναρχικούς αντάρτες πόλης!

Δύναμη στον Μπίλλυ, στον Ητ, στον Λουσιάνο, στη Στέλλα, στους Εικονοκλάστες της Ιταλίας!

Στις 17 Απρίλη 2012 πυρπολήσαμε ένα προωθητικό/διαφημιστικό «βαν απασχόλησης» του γραφείου εύρεσης εργασίας Jobcentre του Κέιμπριτζ· μπήκαμε στον περιφραγμένο χώρο στάθμευσης, ανάψαμε τη φωτιά μας και την κάναμε, ακριβώς κάτω απ’ τη μύτη περαστικών μπάτσων.

Απ’ το Ηνωμένο Βασίλειο ως την Ελλάδα, μπουρλότο στην κοινωνική ειρήνη

Για τον αναρχισμό που ’ναι συνωμοτικός και βίαιος

Λάμπρο, Μαουρί, Αλέξη, Κάρλο – είστε πάντοτε στο πλάι μας

Πυρήνας Φωτιάς/Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία – Διεθνής Συνωμοσία Εκδίκησης

πηγή: 325

Λα Πας, Βολιβία: Εμπρηστικές επιθέσεις σε ΑΤΜ – συντονισμένη άμεση δράση

Από την Ινδονησία ως τη Χιλή…
και περνώντας απ’ όλα τα μονοπάτια

«Η πιο παραγωγική αλληλεγγύη σχετικά με τους κρατουμένους και τον αγώνα που διεξάγεται, είναι να κάνει ο καθένας τον αγώνα κτήμα του, επεκτείνοντάς τον εκεί που ζούμε».
Κοσταντίνο Καβαλλέρι

Τα ξημερώματα της Τετάρτης, 21 Δεκεμβρίου 2011, πυρπολήσαμε δύο ATM στην πόλη Λα Πας, σε μία από τις πλούσιες γειτονιές στα νότια της πόλης. Πραγματοποιώντας όλα τα βήματα από κοινού και οργανωμένα, ώστε οι επιθέσεις μας να δουν τη φωτιά της επιτυχίας, χρησιμοποιήσαμε χημικά μείγματα Ναπάλμ, έναν εμπρηστικό πυροκροτητή και τα απαραίτητα φιτίλια για να πυροδοτήσουμε την καταστροφή του Κεφαλαίου και τους χαιρετισμούς μας στους αντεξουσιαστές μαχητές.

Αυτή η ενέργεια, η οποία έγινε σε συντονισμό με τον Εμπρηστικό Πυρήνα «Αλληλεγγύη», είναι ο τρόπος μας να βγαίνουμε στους δρόμους και να προπαγανδίζουμε τον αγώνα με αφορμή το κάλεσμα της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς: «Από την Ινδονησία ως τη Χιλή».

Το ότι πυρπολήσαμε δύο ATM αποτελεί μια επίθεση που για μας ξεπερνά τις απλές υλικές φθορές• οι ενέργειές μας αυτές φανερώνουν, από μία οπτική γωνία, μια άμεση επίθεση σε ένα από τα κέντρα του καπιταλισμού: τους τραπεζικούς θεσμούς. Το να τους κάψεις σημαίνει ένα αναρχικό σαμποτάζ στο τοτέμ-χρήμα και μία απαξίωση για τις κοινωνικές αξίες που σχετίζονται με μια ευημερία αμιγώς υλική (οικονομική), κι ως εκ τούτου, σημαίνει μία επίθεση στην εξουσία.

Αλλά σε αυτή την περίπτωση σημαίνει, πάνω απ’ όλα, ένα μήνυμα φωτιάς για όλα τα φυλακισμένα συντρόφια και γι’ αυτούς που αντιμετωπίζουν τη «δικαιοσύνη» στην Ελλάδα, στη Χιλή, στην Ινδονησία και σε καθένα από τα μονοπάτια στα οποία η εξουσία ένιωσε πληγωμένη και αποζητά εκδίκηση.

Δείχνοντας αλληλεγγύη στους πολιτικούς κρατουμένους, όπως πάντοτε κάναμε εμείς, οι αναρχικοί: μέσω της δράσης• χαιρετίζουμε με χειροκροτήματα την απόπειρα απόδρασης των συντρόφων της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς στην Ελλάδα. Ο αγώνας ενάντια στις φυλακές κερδίζει δύναμη έχοντας ως στρατηγική την εξέγερση. Εμείς απ’ έξω είμαστε σε επαγρύπνηση, έτοιμοι να βοηθήσουμε σε αυτές τις εκδηλώσεις αντιπαράθεσης με τον έλεγχο, έτοιμοι να τις πραγματώσουμε επίσης. Η αξία τους μας εμψυχώνει σε αυτή την αναρχική επανάσταση. Continue reading Λα Πας, Βολιβία: Εμπρηστικές επιθέσεις σε ΑΤΜ – συντονισμένη άμεση δράση