Tag Archives: αντάρτικο

[Φυλακές Κορυδαλλού] Χρήστος Τσάκαλος: Οδοιπορικό μνήμης στη δίκη σχεδίου απόδρασης

λάβαμε στις 24 Ιούλη 2016

Οδοιπορικό μνήμης για τη δίκη του σχεδίου απόδρασης
Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς – Χρήστος Τσάκαλος
(Β’ μέρος)

i) Τα πάντα είναι ζήτημα… αισθητικής

Θα ξεκινήσω με έναν ανορθόδοξο τρόπο. Λένε πως τα πάντα είναι πολιτική. Εγώ θεωρω πως το αισθητικό κομμάτι έχει σαφώς πολιτικές προεκτάσεις. Η αισθητική αλλά και η γλώσσα του σώματος των δικαστών στη δίκη για το σχέδιο απόδρασης ήταν ενδεικτική. Η πρόεδρος του δικαστηρίου απ’ την πρώτη στιγμή έμοιαζε σαν να είχε φτύσει κάποιος δίπλα της κόντρα στον άνεμο, ο εκ δεξιών της εφέτης είχε μονίμως ένα παγωμένο, ανέκφραστο πρόσωπο γερμανικής πειθαρχίας, ενώ ο αναπληρωτής πρόεδρος τοποθετώντας το κεφάλι του μέσα στο παχύσαρκο προγούλι του κοιμόταν συνεχώς, με κίνδυνο να πέσει απ’ την καρέκλα.

Η δίκη αυτή διεκδίκησε πολλές πρωτοτυπίες. Καταρχάς η λέξη «στρατοδικείο» αδικήθηκε απ’ την συχνή της χρήση, στις προηγούμενες πολιτικές δίκες και δεν μπορούσε να αποδόσει, πλέον, το μέγεθος του φασισμού του συγκεκριμένου δικαστηρίου.

Απ’ την αρχή, η πρόεδρος έκανε γνωστές τις διαθέσεις της. Παρά την απεργία των δικηγόρων, απαίτησε η δίκη να προχωρήσει κανονικά. Μάλιστα κατήργησε τους δικηγόρους και διόρισε νέους που θεωρούσε ότι θα υπακούσουν στις εντολές της. Χρειάστηκε, μετά από απαίτησή μας, να γίνει παρέμβαση του δικηγορικού συλλόγου για να πάρει πίσω την απόφασή της, ώστε να μην εκτεθεί.

Σε όλα τα προηγούμενα δικαστήρια, οι δικαστές, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο φρόντιζαν να διατηρούν ένα «επίπεδο» που ταίριαζε στο προφίλ του «πολιτικού αντιπάλου». Η συγκεκριμένη πρόεδρος ήταν… ελαττωματική… Το ύφος της, η κουλτούρα και η νοοτροπία της, ταίριαζε πιο πολύ σε… ψηφοφόρο του ΛΑΟΣ, που τηλεκανιβαλίζεται και μέσα στο λεωφορείο ρίχνει ανάθεμα και κατάρες στους μετανάστες, παρά σε εφέτη. Δεν είχε την στοιχειώδη στρατηγική να κρατήσει τα προσχήματα. Οι φράσεις της «θα μας κράξουν τα κανάλια, άμα φύγει κανένα δεκαοχτάμηνο», «θα σας βγουν ξινά τα γέλια», «θα δείτε τι θα πάθετε…», «αυτά στη φιλενάδα σου», αποτυπώνουν κάποια στιγμιότυπα της δίκης…

Γίνεται αντιληπτό, έτσι, ότι μπορεί οι δικαστικές αποφάσεις να συμμορφώνονται με τα κέντρα εξουσίας (π.χ. υποθέσεις Βγενόπουλου, Μπόμπολα, Μαρινάκη, Siemens, NOOR 1 κ.τ.λ.), ΟΜΩΣ αποκτούν και τις εντάσεις του προσωπικού ταπεραμέντου του κάθε δικαστή. Αυτό επιβεβαιώνει ότι η δικαστική εξουσία διαθέτει τεράστια ισχύ, που κληρονόμησε από την ιερά εξέταση του μεσαίωνα.

Η αλαζονεία των δικαστών και η εξουσία που απολαμβάνουν ως μικροί θεοί απ’ τον θρόνο της έδρας οφείλει να απασχολήσει την στρατηγική του αναρχικού αντάρτικου πόλης.

ii) Κατάσταση ψυχολογικής πολιορκίας

Ξαναγυρνώντας στη δίκη για το σχέδιο απόδρασης.

Θεωρούμε ότι ο βασικός πολιτικός σχεδιασμός είχε οργανωθεί στο ανακριτικό γραφείο του ειδικού εφέτη ανακριτή κατά της τρομοκρατίας Ε. Νικόπουλου. Το δικαστήριο απλώς έπρεπε να επικυρώσει ό,τι είχε ήδη αποφασιστεί στο βούλευμα. Το μήνυμα ήταν σαφές. Ο φόβος έπρεπε να κυριαρχήσει.

Στην αρχή η αστυνομία δοκίμασε την τακτική της διαίρεσης. Την ίδια μέρα που αποκαλύφθηκε το σχέδιο απόδρασης, τα μεσάνυχτα πραγματοποιήθηκε έκτακτη μεταγωγή εμένα και του αδερφού μου Γεράσιμου Τσάκαλου στα υπόγεια της ειδικής πτέρυγας. Έτσι θέλησαν να διασπάσουν την οργάνωση. Στη συνέχεια μας επιτέθηκαν με μία επικοινωνιακή ομίχλη, σμιλεμένη με ψέματα και φανταστικά σενάρια.

Τέσσερις μήνες πρωτοσέλιδα και δελτία ειδήσεων, μέσα από επιστολές που βρέθηκαν κατασκεύαζαν ιστορίες ηγεμονίας στη φυλακή, μιλούσαν για συγκοινωνούντα δοχεία «τρομοκρατών» και «μαφιόζων» και κατήγγειλαν «πάρτυ τρομοκρατών στις φυλακές». Παράλληλα τρομοκρατούσαν, κάνοντας λόγο για «αιματοκύλισμα που απεφεύχθη τελευταία στιγμή» και για «μακελειό που ετοίμαζαν οι Πυρήνες της Φωτιάς».

Έτσι έκρυβαν την ουσία, την επιθυμία μας να αποκτήσουμε την ελευθερία μας και να συνεχίσουμε τον αγώνα.

Το Μάρτη του 2015 το καζάνι του ψέματος ξεχείλισε… Η αντιτρομοκρατική συνέλαβε τη συντρόφισσα Αγγελική Σπυροπούλου και παράλληλα προφυλάκισε τη μητέρα μου, τη σύζυγο του αδερφού μου, ενώ ασκήθηκε δίωξη στον αδερφό του μέλους της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς Γιώργου Πολύδωρου.

Μια συνολικά ενορχηστρωμένη επίθεση απ’ τα αστυνομοδικαστικά κλιμάκια, που στόχευε να μας διασπάσει συντροφικά, να μας απαξιώσει πολιτικά και να μας τσακίσει συναισθηματικά.

Δημιουργήθηκε μια κατάσταση ψυχολογικής πολιορκίας. Οι δύο απεργίες πείνας που πέτυχαν την απελευθέρωση των συγγενών με πρωτοφανείς περιοριστικούς όρους (η Αθηνά Τσάκαλου «εξορίστηκε» στο νησί της Σαλαμίνας και απαγορευόταν να απομακρυνθεί από αυτό, ενώ η Εύη Στατήρη μπορούσε να μετακινηθεί μόνο 1 χλμ απ’ το σπίτι της ως ζώνη περιορισμένης «ελευθερίας»), δεν ισοφάρισαν την κατάσταση, απλά μας έδωσαν λίγο χρόνο, να σκεφτούμε για να οργανωθούμε…

Είναι φανερό πως το κράτος είχε προσωποποιήσει το μένος του σε κάποιους από εμάς. Όμως, αυτό ήταν και η παγίδα. Να θεωρήσουμε ότι ο πόλεμος της εξουσίας γίνεται μόνο με προσωποκεντρικά χαρακτηριστικά. Όχι, η εξουσία αδιαφορεί για τα ονόματα, αντίθετα επικεντρώνει το ενδιαφέρον της στις επιλογές που παίρνουν τα πρόσωπα.

Επιλογές που όσοι δεχτήκαμε προσωπική επίθεση βλέποντας όμηρους τους συγγενείς μας, δεν ήμασταν διατεθειμένοι να προδώσουμε. Continue reading [Φυλακές Κορυδαλλού] Χρήστος Τσάκαλος: Οδοιπορικό μνήμης στη δίκη σχεδίου απόδρασης

Φυλακές της Φερράρα, Ιταλία: Ανοιχτή επιστολή του Αλφρέντο Κόσπιτο προς συντρόφια στην Ελλάδα

Ακολουθεί γραπτό του αναρχικού Αλφρέντο Κόσπιτο το οποίο συνέταξε κατά τα τέλη Μάη του 2016, αλλά δημοσιεύτηκε με καθυστέρηση ενός μήνα, καθώς ο έγκλειστος σύντροφος βρίσκεται ακόμη υπό υψηλή επιτήρηση στην πτέρυγα υψηλής ασφαλείας AS2 των φυλακών της Φερράρα, κι ενώ τυπικά η αλληλογραφία του δεν υπόκειται σε καθεστώς λογοκρισίας, οι επικοινωνίες του εξακολουθούν να υφίστανται καθυστερήσεις κι ελέγχους.
Μια άποψη

Μια ατομική συνεισφορά στον διάλογο που άνοιξαν οι αδερφοί και αδερφές της ΣΠΦ-Πυρήνας αντάρτικου πόλης-FAI

Είχα την ευχαρίστηση να διαβάσω το κείμενό σας των πέντε σημείων μεταφρασμένο από ‘Sin Banderas Ni Fronteras’ και μου ήρθε μια μεγάλη επιθυμία να συνεισφέρω στη συζήτηση. Οι ενημερώσεις εδώ, στις φυλακές της Ιταλίας, είναι περιορισμένες, κι ελπίζοντας ότι η ισπανική μετάφραση του κειμένου είναι αξιόπιστη, θα προσπαθήσω στο μέτρο του δυνατού να πω τις σκέψεις μου. Δηλώνω εκ των προτέρων ότι, εξαιτίας της συνθήκης στην οποία βρίσκομαι και λόγω της μικρής μου γνώσης για την κατάσταση στην Ελλάδα, η συνεισφορά μου θα είναι περιορισμένη. Προσπερνώ γρήγορα την ενδιαφέρουσα ανάλυση που κάνετε ως προς την κατάσταση του αναρχικού κινήματος στην Ελλάδα και την ιστορική εξέλιξή του μέσα στα τελευταία δέκα χρόνια, που μου θυμίζει εν πολλοίς (λαμβανομένων υπόψη των ιστορικών διαφορών) την ιταλική κατάσταση της «υποχώρησης» μετά την εμπειρία της ένοπλης πάλης της δεκαετίας του ’70 (ευτυχώς για σας, χωρίς τα ελεεινά απότοκα των μεταμελειών και αποκηρύξεων), που εδώ, στην Ιταλία, για να ’μαστε και λιγάκι αισιόδοξοι, έκανε να γεννηθεί από τις στάχτες τού lottarmatismo[1] ένας αναρχισμός πιο ζωτικός και γνήσιος. Συμφωνώ μαζί σας ότι τα λόγια των αναρχικών κρατουμένων δεν θα πρέπει να αγιοποιούνται και να λαμβάνονται ως απόλυτες αλήθειες· είναι απλά θεωρητικές συνεισφορές στον αγώνα. Όπως επίσης είμαι πολύ σύμφωνος όταν υποστηρίζετε ότι έχουμε ανάγκη να: «Θυμόμαστε παλιότερες εμπειρίες, όχι για να τις μιμηθούμε, αλλά για να τις ξεπεράσουμε». Ακριβώς γι’ αυτό η δημιουργία ενός «αυτόνομου αναρχικού κινήματος»,[2] ενός «αυτόνομου αναρχικού πόλου για την οργάνωση του αναρχικού αντάρτικου πόλης», μιας «διεθνούς αναρχικής ομοσπονδίας»,[3] μου φαίνεται ένα βήμα προς τα πίσω. Μια επιστροφή στο παρελθόν, σε παλιά μοντέλα, με τα οποία ρισκάρουμε να οδηγηθούμε πίσω στην κλασική ειδική οργάνωση σύνθεσης, ένα παλιό εργαλείο, ένα στομωμένο νυστέρι. Μετά τον ‘Μαύρο Δεκέμβρη’, υπέροχη εκστρατεία δράσης στην οποία συμμετείχαν και πολλές ομάδες της FAI-FRI, αισθανθήκατε την ανάγκη να προτείνετε ένα ποιοτικό άλμα, αισθανθήκατε την αναγκαιότητα ενός «αυτόνομου αναρχικού πόλου» δομημένου με «τους δικούς μας πολιτικούς μηχανισμούς, χωρίς γραφειοκρατία, τις δικές μας συνελεύσεις χωρίς ωτακουστές, τις δικές μας οργανώσεις χωρίς βαθμίδες»[4] και το κάνατε με το όνομα ΣΠΦ-Πυρήνας αντάρτικου πόλης-FAI.

Κατανοώ πλήρως τον ενθουσιασμό και την ανάγκη που αισθάνεστε να ενισχυθείτε, να γίνετε όλο και πιο κοφτεροί, να ενώσετε τις διάφορες επαναστατικές αναρχικές τάσεις, ατομικιστές, μηδενιστές, εξεγερσιακούς, αντάρτες, αλλά δεν πιστεύω ότι είναι αυτός ο δρόμος. Και πάνω απ’ όλα μια τέτοια πρόταση δεν θα πρέπει να προέρχεται από έναν πυρήνα της FAI/FRI. Και εξηγούμαι: το να παραχθεί μια οργάνωση δομημένη μέσω της δημιουργίας συνελεύσεων, αμείλικτα θα επέφερε τη γέννηση ειδικών οργανώσεων, αλλοιώνοντας τον άτυπο χαρακτήρα του εργαλείου της FAI-FRI, και θα παρέκκλινε απ’ τους στόχους που έχει θέσει η άτυπη ομοσπονδία, κάνοντάς την έτσι να αποστερηθεί την απλή της φύση ως εργαλείου επικοινωνίας. Μια πρόταση όπως η δική σας σίγουρα αντιπροσωπεύει μια γενναιόδωρη προσπάθεια, αλλά το να προωθείς στο όνομα της FAI-FRI τη γέννηση ενός αυτόνομου αναρχικού πόλου, το να κάνεις ποσοτική, ιδεολογική κουβέντα περί συνένωσης τομέων του κινήματος, θα μετασχημάτιζε την άτυπη ομοσπονδία σε μιαν οργάνωση που από τη φύση της, υπ’ αυτές τις προϋποθέσεις, δεν θα μπορούσε παρά να γίνει ηγεμονική, να τη φτωχύνει, να την επιβραδύνει και τελικά κάποια στιγμή να τη σκοτώσει.

Μια πρόταση όπως η δική σας που γίνεται στο όνομα της FAI-FRI περισσότερο θα μας διαιρούσε παρά θα μας ένωνε, περισσότερο θα μας εξασθενούσε παρά θα μας ενδυνάμωνε. Δεν θα κουραστώ ποτέ να επαναλαμβάνω ότι, κατά τη γνώμη μου, η άτυπη ομοσπονδία θα πρέπει να «περιορίζεται» στο να είναι ένα απλό εργαλείο που να μπορούν επίσης να το χρησιμοποιούν σύντροφοι και συντρόφισσες όπως εγώ, εντελώς ξένοι προς οποιαδήποτε οργάνωση, χαρίζοντας στον εαυτό τους τη δυνατότητα να συνδέονται με άλλα μεμονωμένα άτομα ή πυρήνες που είναι διάσπαρτοι ανά τον κόσμο. Η FAI-FRI είναι ένα όπλο πολέμου, κι όσο πιο απλή είναι η δομή της, όσο πιο στοιχειώδεις είναι οι δυναμικές της λειτουργίας της, τόσο πιο αποτελεσματική θα είναι. Μειώνοντας την πολυσυνθετότητα, αυξάνεις την αποτελεσματικότητα. Σαν ένα μαχαίρι καλοακονισμένο, σαν ένα Τοκάρεφ καλολαδωμένο. Κατά τη γνώμη μου, δυο είναι οι μεθοδολογίες που χρειάζεται να αποφύγουμε ώστε να μη μεταμορφώσουμε τη FAI σε μια παχυδερμική, αργοκίνητη δομημένη οργάνωση: ο συντονισμός και η συνέλευση. Δυο μεθοδολογίες με τις οποίες θα ρισκάραμε να τη μετατρέψουμε σε αναρχική ειδική οργάνωση, που στο βάθος δεν είναι τίποτε άλλο από τη συνήθη αναρχική ομοσπονδία, εμποτισμένη με ιδεολογία, που ισοπεδώνει οποιαδήποτε διαφωνία την περιβάλλει μέχρι ν’ αφανιστεί από τα χτυπήματα της καταστολής. Τόσο ο συντονισμός όσο και οι συνελεύσεις χρειάζονται την άμεση γνωριμία αναμεταξύ ομάδων και μεμονωμένων ατόμων. Για να συντονιστούν οι εκπρόσωποι των διαφόρων ομάδων πρέπει να συναντηθούν και να ορίσουν χρονικές προθεσμίες ή οτιδήποτε άλλο για τις δράσεις. Μέσα στις συνελεύσεις τα επιμέρους άτομα γνωρίζονται και λένε τις σκέψεις τους, συντελώντας αναπόφευκτα σε αρχηγίσκους: όποιος ξέρει να μιλάει ή να κινείται καλύτερα, όποιος έχει περισσότερο χρόνο να αφιερώσει στη συνέλευση, υπαγορεύει τη γραμμή, παράγοντας ιεραρχίες και ανάθεση. Τόσο ο συντονισμός όσο και η συνέλευση μας εκθέτουν στην καταστολή· όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους, κι όπως ένα κάστρο από τραπουλόχαρτα, αν πέσει το ένα, θα πέσουν όλα. Η FAI με πολύ απλό και φυσικό τρόπο, μέσω της συλλογικής εμπειρίας των δεκάδων διασκορπισμένων ανά τον κόσμο ομάδων, έχει αντικαταστήσει χωρίς καν να το αντιληφθεί αυτές τις δυο παλιές μεθοδολογίες με τις επαναστατικές καμπάνιες, οι οποίες δεν έχουν ανάγκη προθεσμιών ή αμοιβαίας γνωριμίας, μιλούν μόνο μέσω των πράξεων. Δεν χρειάζεται συντονισμός όταν αρκεί να επικοινωνήσεις την έναρξη μιας εκστρατείας μέσω αναλήψεων ευθύνης, γραπτών που ακολουθούν τις δράσεις κι ανοίγουν συζητήσεις ανάμεσα στις διαφορετικές τάσεις (εξεγερσιακούς, ατομικιστές, μηδενιστές, κοινωνιστές και αντικοινωνιστές αναρχικούς), χαράσσοντας καινούργιες διαδρομές που δεν είναι ποτέ χαρακτηρισμένες από ομοιομορφία, από ιδεολογία, από πολιτική. Όσο για τη συνέλευση, είναι ένας τρόπος να πολιτικοποιήσεις, να ιδεολογικοποιήσεις απλούς και φυσικούς δεσμούς συγγένειας, φιλίας, αγάπης, αδερφοσύνης που κάθε ομάδα της FAI-FRI εμπεριέχει, δεσμούς που αφορούν την πιο μύχια ζωή της καθεμιάς, και μόνο τη στιγμή της πράξης συνυφαίνονται με την ύπαρξη της άτυπης ομοσπονδίας· δεσμούς που αφορούν μόνο το άτομο και την ομάδα του, και δεν μπορούν να φυλακιστούν σ’ ένα πολιτικό εργαλείο όπως η συνέλευση.

Εφόσον δεν υπάρχουν άμεσες επαφές μεταξύ ομάδων, αν ήταν να δημιουργηθούν εξουσιαστικοί μηχανισμοί, αυτοί θα παρέμεναν υποχρεωτικά περιορισμένοι σ’ αυτή την όποια ομάδα, χωρίς να επιμολύνουν όλο τον οργανισμό.

Βέβαια, γνωρίζω καλά ότι όσοι θέλουν να κάνουν επανάσταση πρέπει αναγκαστικά να συσχετιστούν με συνελεύσεις και συντονισμούς, γιατί η επανάσταση γίνεται με τους εκμεταλλευόμενους, με τους αποκλεισμένους, με το αποκαλούμενο «πραγματικό κίνημα».

Ο άτυπος χαρακτήρας της FAI-FRI είναι ανεπαρκής για έναν «πολιτικό» στόχο τέτοιου βεληνεκούς. Η άτυπη ομοσπονδία τραβάει μια δική της διαδρομή πολέμου, η οποία στα όρια των δυνατοτήτων της θέλει μόνο να καταστρέψει και όχι να οικοδομήσει κάτι. Μια απρόβλεπτη διαδρομή, ποτέ ιδεολογική, ποτέ πολιτική, ποτέ εποικοδομητική, η οποία κατά καιρούς διασταυρώνεται μ’ εκείνη του «πραγματικού κινήματος». Δυο διαδρομές με ξεχωριστές στοχεύσεις· η πρώτη αυτή του αναρχικού, μαχητικού, βίαιου, επαναστατικού κινήματος με τις συνελεύσεις του και τις οργανώσεις του, ειδικές ή μη, και η δεύτερη αυτή της FAI-FRI, ενός απλού, στοιχειώδους, βασικού, άτυπου εργαλείου ώστε να κάνουμε πόλεμο, να χτυπάμε και μετά να εξαφανιζόμαστε, να επικοινωνούμε χωρίς ποτέ να εμφανιζόμαστε. Χρειάζεται να κρατιούνται καλά διαχωρισμένες οι δυο διαδρομές· αν πήγαιναν μαζί, θα αλληλοεξουδετερώνονταν.

Πάνω απ’ όλα, ένα πράγμα πρέπει να είναι ξεκάθαρο, ότι όποιος συμμετέχει στη FAI-FRI, το κάνει μόνο τη στιγμή της πράξης· μετά ο καθένας γυρίζει στη ζωή του ως αναρχικού, μηδενιστή, ατομικιστή, στα εγχειρήματά του, στη δική του προοπτική ως αντάρτη ή επαναστάτη με όλα τα συνακόλουθα, συνελεύσεις, συντονισμούς, πυρήνες συγγένειας, καταλήψεις, κομούνες, εδαφικούς αγώνες, και πάει λέγοντας.

Η FAI-FRI (έτσι τουλάχιστον την αντιλαμβάνομαι εγώ) δεν είναι ούτε κόμμα ούτε κίνημα, πόσω μάλλον οργάνωση· απεναντίας, είναι ένα μέσο για να ενισχύουμε και να ενδυναμώνουμε τις επιμέρους ομάδες συγγένειας ή ατομικότητες της πράξης μέσω διεθνών εκστρατειών όπου ενώνουμε τις δυνάμεις μας χωρίς συντονισμούς, χωρίς να παραχωρούμε πολύτιμη ελευθερία. Ένα μέσο απ’ το οποίο μπορεί να επωφεληθεί οποιοσδήποτε αναρχικός επιδιώκει την καταστροφή στο εδώ και τώρα. Δεν είναι τέλειο εργαλείο, πολλά πράγματα μπορούν να καλυτερεύσουν αρχής γενομένης από τις διεθνείς εκστρατείες οι οποίες, κατά τη γνώμη μου, δεν έχουν αξιοποιηθεί στο έπακρο. Φανταστείτε να επικεντρωθούν οι δυνάμεις σε στόχους ενός ίδιου είδους, διεθνούς εμβέλειας. Και τι πιο διεθνές και επιζήμιο από τις πολυεθνικές, από την τεχνολογική βιομηχανία, από την επιστήμη… Αν οι καμπάνιες είναι γενικές, πιστεύω πως καταλήγουν να χάνουν σε δύναμη και σε νόημα, αν περιορίζονται σε μιαν υπόθεση απλής ένδειξης γενικής αλληλεγγύης δεν αξιοποιούνται στο έπακρο οι πραγματικές δυνατότητες ενός εργαλείου που θα μπορούσε (σε αυτή την περίπτωση, ναι) να κάνει ένα τεράστιο ποιοτικό άλμα.

Η πρώτη γενιά της ΣΠΦ είχε μια σπουδαία αρετή· κάποιες κουβέντες που πρωτύτερα γίνονταν μονάχα σε θεωρητικό επίπεδο, μέσω της δύναμης και συνεκτικότητάς τους πραγματώθηκαν, πήραν πνοή μέσα από διεθνείς εκστρατείες. Ένας παλιότερος λόγος, τον οποίο στις αρχές της δεκαετίας του ’60 οι ευρωπαϊκές αναρχικές νεολαιίστικες ομοσπονδίες είχαν κάνει πράξη και που έμοιαζε να ανήκει σ’ ένα μακρινό παρελθόν, ξαναζωντάνεψε στο σήμερα χάρις στο κουράγιο και στη φαντασία των έγκλειστων εδώ και χρόνια, μα ποτέ παραδομένων αδερφιών στα ελληνικά κάτεργα. Ένας λόγος κατεξοχήν επίκαιρος που, μέσω του άτυπου χαρακτήρα, ξαναγεννήθηκε κι είναι δυνατότερος από ποτέ.

Alfredo Cospito

Το πρωτότυπο κείμενο στα ιταλικά.

[1] Αναφέρεται στην ένοπλη πάλη με αριστερές καταβολές οργάνωσης (σ.τ.μ.).
[2] Το ελληνικό κείμενο κάνει λόγο για: αυτόνομο αναρχικό πολιτικό χώρο. Διευκρινιστικά, στην ανεπιμέλητη ισπανική εκδοχή η λέξη χώρος έχει κατ’ επανάληψη μεταφραστεί ως ‘κίνημα’.
[3] Το ελληνικό κείμενο αναφέρεται σε: αναρχική διεθνή. Όμως, στην ισπανική εκδοχή αυτό το σημείο έχει (καινοφανώς) αποδοθεί ως ‘Διεθνής Αναρχική Ομοσπονδία’, και μάλιστα με πεζοκεφαλαία.
[4] Για την ακρίβεια, το ελληνικό κείμενο γράφει: τις δικές μας διαδικασίες χωρίς γραφειοκρατία, τις δικές μας συνελεύσεις χωρίς φλυαρίες, τις δικές μας οργανώσεις χωρίς αξιώματα.

Η μετάφραση στα ελληνικά έγινε από τη ΣΠΦ/Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης FAI-IRF.

[Φυλακές Κορυδαλλού] Χρήστος Τσάκαλος: Οδοιπορικό μνήμης στις δίκες «250 ενεργειών» και σχεδίου απόδρασης της ΣΠΦ

λάβαμε στις 17 Ιούλη 2016

Οδοιπορικό μνήμης στις δίκες
(υπόθεση «250 ενεργειών», σχεδίου απόδρασης)
Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς – Χρήστος Τσάκαλος
(κι ένας πρώτος απολογισμός)

i) Ποινές σε χρόνο μετά θάνατο

Συνήθως όταν τελειώνει κάτι, κοιτάμε μόνο τον λογαριασμό που κάναμε. Μετράμε το κέρδος και τις ζημιές.

Σπάνια γυρνάμε το χρόνο πίσω, για να αναλογιστούμε τη διαδρομή που έφερε το τελικό αποτέλεσμα. Και ακόμα πιο σπάνια κοιτάμε μπροστά για να δούμε ποιος είναι ο καινούργιος ορίζοντας που ξεπροβάλλει, όταν το σήμερα γίνει χθες…

Πριν 2 εβδομάδες τελείωσαν δύο δικαστήρια εναντίον της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς. Το ένα διήρκησε περίπου 3 χρόνια κι ήταν για την υπόθεση των 250 επιθέσεων της οργάνωσης και το άλλο κράτησε 5 επεισοδιακούς μήνες με διαρκείς εντάσεις με την πρόεδρο και ήταν για το σχέδιο απόδρασης.

Για όσους αναλάβαμε την πολιτική ευθύνη για τη Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς και υπερασπίσαμε την οργάνωση και τις ενέργειές της το πρώτο δικαστήριο μας καταδίκασε από 28 έως 21 χρόνια τον καθένα και το δεύτερο σε 115 χρόνια…

Το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι οι δικαστές πιστεύουν στη μεταθάνατο ζωή, καθώς για τις ποινές αυτές δεν φτάνει μία ανθρώπινη ζωή.

Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι η επιλογή του αντάρτικου πόλης και η ένοπλη αναρχική δράση εξακολουθεί να φοβίζει την εξουσία…

ii) Το σκηνικό της παράστασης

Ας δούμε, όμως, πρώτα το σκηνικό που εξελίχθηκε η παράσταση. Γενικά δεν μου αρέσει η λογική της θυματοποίησης με την εξιστόρηση υπερβολών που απλά συντηρούν φοβικούς μύθους. Αν θέλουμε να νικήσουμε τον φόβο, θα πρέπει να τον κοιτάξουμε κατάματα κι όχι να τον μεγενθύνουμε… Ίσως η τραγικοποίηση των γεγονότων κάνει πιο ενδιαφέρουσα την αφήγηση, όμως απομακρύνει την αλήθεια.

Το δικαστήριο για τις 250 επιθέσεις της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς (ο ακριβής αριθμός είναι 148 ενέργειες, όμως η υπόθεση έμεινε γνωστή ως «υπόθεση των 250») χαρακτηριζόταν από μία σχετικά ήπια και μετριοπαθή στάση των δικαστών απέναντί μας, ως προς τη συμπεριφορά τους.

Κατά τη διάρκεια της δίκης, η σύνθεση του δικαστηρίου επέλεξε μία βελούδινη χαλαρότητα ως προς κάποια τεχνικά ζητήματα (ώρα προσέλευσης, διακοπή της δίκης όταν συνέπεπτε χρονικά με την δίκη της Χ.Α. κ.ά.).

Προφανώς, αυτό ήταν κυρίως αποτέλεσμα της στάσης που κρατήσαμε στο δικαστήριο. Όταν απ’ την πρώτη στιγμή στη δίκη δηλώσαμε ότι αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τη Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς και αδιαφορούμε για το ποινικό κόστος, ουσιαστικά απενεργοποιήσαμε το βασικό τους φόβητρο.

Τους αφαιρέσαμε το πλεονέκτημα της άσκησης φόβου μέσω της τιμωρίας των ποινών. Αμήχανοι, πλέον, οι δικαστές ένιωθαν συχνά έξω απ’τα νερά τους.

Παράλληλα οι πολιτικές δηλώσεις που γίνονταν, οι τοποθετήσεις και οι ερωτήσεις στους μάρτυρες που αναδείκνυαν τα πολιτικά κίνητρα των πράξεών μας, απ’ τη μεριά μας, επιβεβαίωναν το γεγονός ότι πρόκειται για μία πολιτική δίκη παρόλο που οι δικαστές το αρνούνταν απ’ την πρώτη στιγμή.

iii) Πολιτικοί συμβολισμοί και ποινικοί παραδειγματισμοί

Κάθε δίκη εναντίον μιας αναρχικής ένοπλης οργάνωσης παράγει έναν συμβολισμό και έναν παραδειγματισμό.

Έναν πολιτικό συμβολισμό, καθώς θέλει να αποπολιτικοποιήσει την υπόθεση και να την παρουσιάσει ως μία καθαρά ποινική αξιολόγηση γεγονότων. Και έναν ποινικό παραδειγματισμό, καθώς μέσα απ’ τις μακροχρόνιες ποινές που θα καταδικάσει επιδιώκει να φοβίσει νέους συντρόφους και να τους απομακρύνει από την επιλογή του αντάρτικου πόλης.

Τον πολιτικό συμβολισμό είναι στο χέρι μας να τον αντιστρέψουμε και να τον γυρίσουμε μπούμερανγκ εναντίον των ηθικών αυτουργών του.

Στη δίκη των «250 επιθέσεων», ενώ στην αρχή οι δικαστές αρνήθηκαν τον πολιτικό της χαρακτήρα, τελικά κατά τη διάρκεια της δίκης τόσο ο πρόεδρος, συχνά ανέφερε «εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με κατηγορούμενους του «κοινού ποινικού εγκλήματος», όσο κι ο εισαγγελέας έκανε ιστορική αναδρομή στη γαλλική επανάσταση και μιλούσε για το φαινόμενο των ενόπλων ομάδων επαναστατικής βίας.

Καταφέραμε, λοιπόν, να μετατρέψουμε την αίθουσα του δικαστηρίου σε ένα πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης. Continue reading [Φυλακές Κορυδαλλού] Χρήστος Τσάκαλος: Οδοιπορικό μνήμης στις δίκες «250 ενεργειών» και σχεδίου απόδρασης της ΣΠΦ

[Φυλακές Κορυδαλλού] Τοποθέτηση Νίκου Μαζιώτη σε εκδήλωση 4ης Ιούνη 2016 – τρία χρόνια κατάληψη Α.Σ.Καρδίτσας

Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη, μέλους του Επαναστατικού Αγώνα, στο 3ήμερο εκδηλώσεων για τα 3 χρόνια κατάληψης του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού Καρδίτσας, τον Ιούνη του 2016.

(Η τοποθέτηση έγινε την 2η μέρα του 3ημέρου στην εκδήλωση-συζήτηση «Ένοπλος αγώνας και επαναστατική προοπτική» – Οι ερωτήσεις καθώς και οι απαντήσεις του συντρόφου είναι μέρος από το σύνολο αυτών που τέθηκαν.)

Η ιστορική εμπειρία έχει αποδείξει ότι η σχέση ένοπλου αγώνα και επανάστασης είναι νομοτελειακή.

Αντικειμενικά δε γίνεται επανάσταση χωρίς την προσφυγή ενός κομματιού της κοινωνίας στα όπλα για την ανατροπή του καθεστώτος. Ουσιαστικά η επανάσταση είναι ένας εμφύλιος πόλεμος όπου ένα κομμάτι της κοινωνίας επιβάλλει τη θέλησή του σε ένα άλλο με τη βία και τα όπλα.

Η ιστορία χαρακτηρίζεται και καθορίζεται από τις κοινωνικές και ταξικές συγκρούσεις και τα αντικρουόμενα συμφέροντα που υπάρχουν και η επανάσταση είναι η κορύφωση των κοινωνικών και ταξικών συγκρούσεων.

Είναι σωστό αυτό που έχει λεχθεί, ότι «η βία είναι η μαμή της ιστορίας».

Μιλώντας για επανάσταση εννοούμε την ανατροπή του κεφαλαίου και του κράτους από το λαό που θα προσφύγει απαραίτητα στον ένοπλο αγώνα, μιλάμε για έναν ένοπλο λαό.

Μιλώντας για επανάσταση εννοούμε την αφαίρεση και την κατάληψη των οχυρών του εχθρού, εκεί όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, εκεί που βρίσκονται οι κεντρικές λειτουργίες του κράτους, το κοινοβούλιο, τα υπουργεία, η κεντρική τράπεζα, τα γραφεία των μεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων και των τραπεζών και φυσικά απαραίτητη προϋπόθεση είναι ο αφοπλισμός της αστυνομίας και των σωμάτων ασφαλείας του καθεστώτος και του στρατού.

Φυσικά, μιλώντας ως αναρχικός, στόχος μιας επανάστασης δεν είναι η αντικατάσταση της υπάρχουσας εξουσίας από μια άλλη που αναπαράγει τις ταξικές διαιρέσεις αλλά στόχος είναι η ακρατική αταξική κοινωνία και η άμεση συντριβή του κράτους.

Πέρα βέβαια από την απαραίτητη προσφυγή στα όπλα, για να γίνει μια επαναστατική απόπειρα, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η ύπαρξη επαναστατικού κινήματος που θα έχει το ρόλο της πολιτικής πρωτοπορίας και τον ένοπλο αγώνα στις στοχεύσεις του ώστε να πραγματοποιηθεί η επαναστατική απόπειρα.

Η ιστορική εμπειρία έχει δείξει ότι όλες οι επαναστάσεις ήταν ένοπλες και πάντα υπήρχαν τα κινήματα που καθορίζουν τον πολιτικό χαρακτήρα τους και είχαν το ρόλο της πρωτοπορίας. Από την Παρισινή Κομμούνα, τη Ρωσική Επανάσταση, τη Μεξικάνικη, τη Γερμανική, την Ισπανική, την Κινεζική Επανάσταση και την Κουβανική ως τα κινήματα Εθνικής Αντίστασης στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, την απόπειρα του ΚΚΕ για ανατροπή το 1947-49 και τους αντιαποικιακούς και αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες σε χώρες του Τρίτου Κόσμου, όλες οι επαναστάσεις ήταν ένοπλες και υπήρχαν κινήματα που καθόρισαν το χαρακτήρα τους.

Και οι αναρχικοί ιστορικά έχουν παίξει το ρόλο της πρωτοπορίας σε γεγονότα όπως στην Παρισινή Κομμούνα μαζί με τους μπλανκιστές, στη Ρωσική Επανάσταση, ιδιαίτερα στη ΝΑ Ουκρανία με το αντάρτικο του Μάχνο, την Μαχνοβτσίνα, στην Ισπανική Επανάσταση με τις οργανώσεις CNT-FAI. Η Ισπανική Επανάσταση δεν θα γινόταν αν δεν υπήρχε ένα οργανωμένο αναρχικό κίνημα, οι οργανώσεις CNT-FAI, όπως δεν θα γινόταν η Οκτωβριανή χωρίς τους μπολσεβίκους, η Γερμανική χωρίς τους Σπαρτακιστές, η Κινεζική χωρίς το κομμουνιστικό κόμμα, η Αλγερινή χωρίς το FLN (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο), η Κουβανική χωρίς την ανταρτοομάδα του Φιντέλ Κάστρο. Όπως δεν θα υπήρχε το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και ο Δημοκρατικός Στρατός στη δεκαετία του 1940 χωρίς το ΚΚΕ.

Για να γίνει μια επανάσταση χρειάζονται δύο παράγοντες, οι αντικειμενικές και οι υποκειμενικές συνθήκες. Continue reading [Φυλακές Κορυδαλλού] Τοποθέτηση Νίκου Μαζιώτη σε εκδήλωση 4ης Ιούνη 2016 – τρία χρόνια κατάληψη Α.Σ.Καρδίτσας

[Φυλακές Κορυδαλλού] Πολιτική δήλωση Πυρήνα Αντάρτικου Πόλης της ΣΠΦ στη δίκη σχεδίου απόδρασης

λάβαμε στις 25 Ιούνη 2016· το κείμενο σε pdf εδώ

Πολιτική δήλωση στην δίκη για απόδραση από Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς/Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης

Το παρακάτω κείμενο είναι η απομαγνητοφώνηση όσων ειπώθηκαν προφορικά στο δικαστήριο από τον Χρήστο Τσάκαλο εκ μέρους της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς/Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης. Στις επόμενες μέρες θα ανέβει και το ηχητικό αρχείο.

Να ξεκινήσουμε λέγοντας πως δεν απολογούμαστε.

Η απολογία έχει έναν δουλικό χαρακτήρα.

Είναι σαν να αναγνωρίζεις κάποιον ανώτερο από εσένα.

Σαν να παραχωρείς σε κάποιον την εξουσία να σε κρίνει και να αποφασίσει για σένα.

Προερχόμαστε απ’ την γενιά και την παράδοση εκείνων που αρνήθηκαν τις αλυσίδες της σκλαβιάς και δεν αναγνωρίζουμε ούτε θεούς, ούτε αφέντες, ούτε δικαστές…

Στεκόμαστε εδώ εκπροσωπώντας την οργάνωση Σ.Π.Φ – Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης. Δηλαδή εμένα και τους Συντρόφους Γ. Τσάκαλο, Γ. Πολύδωρο, Ό. Οικονομίδου.

Στεκόμαστε εδώ όχι για να απολογηθούμε αλλά για να σπάσουμε την σιωπή και τα ψέματα της εξουσίας.

Κατηγορούμαστε συνολικά ως οργάνωση Σ.Π.Φ. για τον εκρηκτικό μηχανισμό στην εφορία Κορυδαλλού, για το παγιδευμένο δέμα στο αστυνομικό τμήμα Ιτέας, για τον φάκελο βόμβα στον ειδικό εφέτη ανακριτή, για απόπειρα απόδρασης, για κατοχή όπλων, εκρηκτικών, ρουκετών με σκοπό την «διατάραξη» της κοινωνικής, οικονομικής, πολιτικής ζωής της χώρας..

Για εμάς οι κατηγορίες αυτές είναι τίτλος τιμής… Είναι η απόδειξη ότι ακόμα και μέσα στην φυλακή δεν μάθαμε να ζούμε σαν σκλάβοι…

-Αναλαμβάνουμε την πολιτική ευθύνη για την τοποθέτηση εκρηκτικού μηχανισμού στην εφορία Κορυδαλλού.

Ναι, σκοπός μας ήταν να ανατινάξουμε το κτίριο της εφορίας. Για τους νόμους σας αυτό είναι έγκλημα. Για την πραγματική ζωή αυτό είναι μια πράξη ελευθερίας.

Μας κατηγορείτε για τρομοκράτες… όμως τρομοκρατία είναι το ειδοποιητήριο της εφορίας, τρομοκρατία είναι η φοροληστρική καταιγίδα που σπρώχνει τους ανθρώπους σε κοινωνική γενοκτονία. Τρομοκρατία είναι οι ουρές έξω απ’ την εφορία που ο κόσμος πληρώνει ένα κράτος νταβατζή για να μην του πάρουν το σπίτι και τον κλείσουν φυλακή.

Επιλέξαμε να τοποθετηθεί ο εκρηκτικός μηχανισμός νύχτα αφού είχαν προηγηθεί 2 προειδοποιητικά τηλεφωνήματα, το κτίριο ήταν άδειο και κανένας δεν θα κινδύνευε απ’ την γειτονιά. Όσο κι αν έγινε προσπάθεια εδώ απ’ τον εισαγγελέα να κατευθύνει τους μάρτυρες για να δημιουργήσει την αίσθηση ενός τυφλού χτυπήματος, την καλύτερη απάντηση την έδωσε ένας γείτονας που μένει απέναντι απ’ την εφορία και είχε έρθει ως μάρτυρας κατηγορίας. Όταν τον ρώτησα “πότε τρομοκρατηθήκατε περισσότερο: απ’ την τοποθέτηση του εκρηκτικού μηχανισμού ή απ’ το ειδοποιητήριο της εφορίας;” χαμογέλασε και φεύγοντας απάντησε «απ’ την εφορία».

-Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την αποστολή παγιδευμένου δέματος βόμβα στο Α.Τ Ιτέας.

Ήταν τα αντίποινα για την οδύσσεια ενός αλβανού κρατούμενου, που αφού ξυλοκοπήθηκε στις φυλακές Μαλανδρίνου, βασανίστηκε στο Α.Τ Ιτέας, άφησε την τελευταία του πνοή στις φυλακές Νιγρίτας.

Η αποστολή του φακέλου βόμβα ήταν μια απόλυτα στοχευμένη πράξη, καθώς στην βία απαντάμε με βία…

-Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την αποστολή παγιδευμένου φακέλου στο σπίτι του ειδικού εφέτη ανακριτή Δ. Μόκκα.

Ήταν μια ελάχιστη επιστροφή της βίας που ασκείται καθημερινά στα δικαστήρια και στα ανακριτικά γραφεία που μοιράζουν τα χρόνια φυλακής σαν να είναι στραγάλια. Την ίδια στιγμή οι ίδιοι δικαστές απαλλάσσουν μεγαλοκαρχαρίες σαν τον Βγενόπουλο και τον Μπόμπολα, αποδεικνύοντας όχι μόνο πως η δικαιοσύνη δεν είναι τυφλή, αλλά πως συμπεριφέρεται σαν πιστό σκυλί των αφεντικών τους. Επίσης ο Δ. Μόκκας είχε χειριστεί υποθέσεις της Σ.Π.Φ και μέσω δικαστικού πραξικοπήματος είχε επιμηκύνει την προφυλάκιση του αδερφού μου Γ. Τσάκαλου σε 40 μήνες από 18 μήνες που είναι το όριο.

Η οργάνωση ποτέ δεν ξεχνάει αυτούς που με απόφασεις γκιλοτίνα θέλησαν να την τελειώσουν. Το μόνο που έχουμε να προσθέσουμε είναι πως η επιλογή να χτυπήσουμε συμβολικά τον συγκεκριμένο δικαστή με μικρή ποσότητα εκρηκτικής ύλης, σήμερα πλέον μπαίνει στην διαδικασία της αυτοκριτικής. Από εδώ και πέρα η οργάνωση εγκαταλείπει τα συμβολικά χτυπήματα και θα χτυπάει με όλη την δύναμη πυρός της την δικαστική εξουσία που στραγγαλίζει την ελευθερία μας.

Τα χτυπήματά μας δεν θα είναι πλέον συμβολικά, αλλά πραγματικά, όσο πραγματικά είναι και τα χρόνια των ποινών που ρίχνουν οι δικαστές.

-Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τα όπλα, τα εκρηκτικά και τις ρουκέτες που βρέθηκαν απ’ την αστυνομία.

Ο Malcolm X είχε πει «όσοι μιλάνε για επανάσταση αλλά δεν χρησιμοποιούν βία, καλά θα κάνουν να διαγράψουν την λέξη επανάσταση από το λεξιλόγιό τους».

Γνωρίζουμε απ’ την πρώτη στιγμή ότι όλοι αυτοί που λεηλάτησαν την ζωή μας με τους νόμους, τις φυλακές, τα πλούτη τους δεν πρόκειται να μας χαρίσουν την ελευθερία, επειδή απλά θα τους το ζητήσουμε ευγενικά. Όπως επέβαλαν την αδικία με την βία του στρατού και της αστυνομίας, ΜΟΝΟ με την αναρχική ένοπλη βία θα τους γκρεμίσουμε απ’ τους θρόνους τους.

Για όλους αυτούς που μας βλέπουν σαν τις ψείρες της γης, έχει έρθει η ώρα να μεταφέρουμε τον φόβο στις δίκες τους αυλές, στα δικά τους σπίτια.

-Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για το σχέδιο απόδρασης απ’ τις φυλακές Κορυδαλλού.

Η απόδραση απ’ τις φυλακές είναι η πιο μεγάλη κατάφαση στην ομορφιά της ελευθερίας. Η ελευθερία που διεκδικούμε δεν χωράει στα καλούπια των νόμων.

Δεν μας ενδιαφέρει η ελευθερία των προσκυνημένων.

Η απόδρασή μας συνδέεται με την συνέχεια του αναρχικού αντάρτικου πόλης και της δράσης της Σ.Π.Φ.

Γιατί η πραγματική ελευθερία υπάρχει μόνο μέσα απ’ τον αγώνα για ελευθερία.

Κανονικά θα σταματάγαμε εδώ αυτήν την δήλωση.

Όμως όπως είναι χρέος για έναν αναρχικό επαναστάτη να αναλαμβάνει την ευθύνη για τις πράξεις του και να υπερασπίζεται την οργάνωσή του, έτσι είναι και υποχρέωσή του να μην σιωπά ούτε να αδιαφορεί για την αδικία και το ψέμα που έχει στήσει χορό πάνω σε άλλους ανθρώπους. Σήμερα δικάζονται εδώ άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση με την Σ.Π.Φ. Αυτοί οι άνθρωποι πακεταρίστηκαν σε έναν φάκελο 187Α με την ένδειξη «συμμετοχή και ένταξη στην Σ.Π.Φ με τις επιβαρυντικές διατάξεις». Continue reading [Φυλακές Κορυδαλλού] Πολιτική δήλωση Πυρήνα Αντάρτικου Πόλης της ΣΠΦ στη δίκη σχεδίου απόδρασης

[Φυλακές Κορυδαλλού] Πολιτική δήλωση της Όλγας Οικονομίδου στο δικαστήριο για την απόπειρα απόδρασης

λάβαμε στις 20 Ιούνη 2016

Όλγα Οικονομίδου – Πολιτική δήλωση στο δικαστήριο για την απόπειρα απόδρασης

Σήμερα σε αυτή την αίθουσα δεν ήρθα για να απολογηθώ. Δεν στέκομαι υπόλογη απέναντί σας, γιατί δεν έχω μετανιώσει για τίποτα. Χίλιες φορές να γύριζα το χρόνο πίσω, η απόφαση θα ήταν η ίδια. Η επιθυμία για ελευθερία ούτε δικάζεται ούτε φυλακίζεται.

Είμαι αναρχική επαναστάτρια, μέλος της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς και μαζί με τους συντρόφους μου, έχουμε αναλάβει την ευθύνη από την πρώτη στιγμή της σύλληψής μας. Όπως τότε, έτσι και τώρα, η οργάνωση ανέλαβε την ευθύνη για το σχέδιο απόδρασής μας από τα κελιά της δημοκρατίας και για οτιδήποτε χρειαζόταν για να υλοποιηθεί το σχέδιό μας.

Η Συνωμοσία δεν δικάζεται για πρώτη φορά μέσα σε αυτές τις ειδικά διαμορφωμένες αίθουσες, γιατί η δράση της αποτελεί ζωντανό κομμάτι της ιστορίας των ένοπλων επαναστατικών οργανώσεων που συνεχίζεται.

Η πολιτική αυτή δίκη είναι η απάντηση της κυριαρχίας, ώστε να θάψει την έμπρακτη αμφισβήτησή της, την ένοπλη αντιπαράθεση που έχουμε επιλέξει. Στο μονοπώλιο της σαδιστικής βίας της εξουσίας το αναρχικό αντάρτικο πόλης είναι η αναγκαία δική μας απάντηση.

Στην εποχή του ολοκληρωτισμού, όπου η εξουσία έχει διεισδύσει σε κάθε πτυχή της ατομικής ύπαρξης, αυτό που κυριαρχεί σήμερα είναι μία εθιμική ανελευθερία, μια βελούδινη σκλαβιά που βαπτίστηκε δημοκρατία, που περνάει από γενιά σε γενιά ως παράδοση.

Αν στη χούντα υπήρχε απαγόρευση κυκλοφορίας, σήμερα η δημοκρατία παραχωρεί 1 χιλιόμετρο ελευθερίας, όπως στην περίπτωση της Εύης Στατήρη και εξορία στη Σαλαμίνα για την Αθηνά Τσάκαλου. Οι διώξεις συγγενών πολιτικών κρατουμένων όπως στην περίπτωση του Χρήστου Πολύδωρου, Αθηνάς Τσάκαλου και Εύης Στατήρη είναι μία επανάληψη φασιστικών πρακτικών που εφάρμοζε η στρατιωτική χούντα στους συγγενείς πολιτικών κρατουμένων.

Αν κάποτε φοβόσουν τις σιδερένιες αλυσίδες, σήμερα τα χρυσά κλουβιά της κατανάλωσης, οι επίπλαστες επιθυμίες και ανάγκες, επιλέγονται εθελοντικά.

Αν κάποτε υπήρχε λογοκρισία, σήμερα οι οθόνες είναι γεμάτες με παραπληροφόρηση, ψέματα, διαστρέβλωση και επιλεκτική αποσιώπηση γεγονότων, στο όνομα της ελευθερίας του λόγου. Οι στρατοχωροφύλακες της δικτατορίας, αντικαταστάθηκαν από τα δημοκρατικά ΜΑΤ, προς υπεράσπιση των συμβόλων και κατόχων εξουσίας. Οι ερπύστριες των τανκς αντικαταστάθηκαν από τις ερπύστριες των τραπεζών, για την διαφύλαξη των συμφερόντων του κεφαλαίου ώστε να εγκαθιδρυθεί η οικονομική τυραννία.

Αυτές οι πολιτικές ολοκληρωτισμού και τα παιχνίδια τρόμου της καταστολής διαμόρφωσαν τη ζωή σε μία κοινωνία η οποία κυριαρχείται από ατελείωτη τρομοκρατία του κρατικού μηχανισμού. Κάθε μετριοπαθής αντίσταση είναι αναποτελεσματική. Η ανάκτηση της ελευθερίας θα γίνει μόνο μέσα από την επαναστατική βία. Για αυτό και η επιλογή του αναρχικού αγώνα, της ένοπλης βίας είναι επίκαιρη όσο ποτέ.

Η απόφασή μου να αποδράσω ήταν και παραμένει συνειδητή πολιτική επιλογή. Είναι μία πράξη πολέμου για να συνεχίσω ό,τι ξεκίνησα. Για την συνέχιση της επαναστατικής δράσης της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς.

Άλλωστε από την υποκριτική σας ηθική, τους περιορισμούς και τους κανόνες, από τον πολιτισμό σας που μυρίζει ηττοπάθεια και θάνατο έχω δραπετεύσει ήδη. Το μονοπάτι της διαρκούς επίθεσης είναι η διαδρομή που διάλεξα και αυτή δεν έχει εισιτήριο επιστροφής.

Καμία ανακωχή. Καμία μεταμέλεια.

Οικονομίδου Όλγα,
Μέλος της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς / FAI-IRF

το κείμενο σε pdf

[Φυλακές Κορυδαλλού] Πολιτική δήλωση του Παναγιώτη Αργυρού σχετικά με το δικαστήριο της απόπειρας απόδρασης

λάβαμε στις 15 Ιούνη 2016η δήλωση σε pdf

Πολιτική δήλωση του Παναγιώτη Αργυρού σχετικά με το δικαστήριο της απόπειρας απόδρασης

Κοιτώντας πίσω…

“Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται, άπαξ που λένε, σαν μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον με αυτήν την αυτόνομη μορφή της δεν πρόκειται να ξαναϋπάρξει ποτέ.
Και εμείς τι την κάνουμε ρε αντί να την ζήσουμε;
Τι την κάνουμε; Την σέρνουμε από εδώ και από εκεί δολοφονώντας την…” (Χρόνης Μίσσιος)

Τα δικαστήρια διαθέτουν μια δική τους μονάδα μέτρησης της ζωής και της ελευθερίας, μια μονάδα μέτρησης που χρησιμοποιεί τύπους και αλγόριθμους της νομικής γλώσσας για να ζυγίσει το δίκαιο και το άδικο, το σωστό και το λάθος, το κανονικό και το αποκλίνον. Και μέσα στη διαδικασία αυτή όπου ζωές και ελευθερίες τοποθετούνται στη ζυγαριά του νόμου, σου δίνεται κάποια στιγμή η δυνατότητα να κοιτάξεις πίσω, νιώθεις ένοχος ή δεν νιώθεις. Είναι μια στιγμή με βαρύτητα γιατί ότι πεις ίσως ρίξει κι άλλο τσιμέντο γύρω σου, ίσως μεγαλώσει το μέτρημα εκείνων των στιγμών που η πόρτα ανοίγει και κλείνει, ίσως κάνει το αυτί σου να συνηθίσει ακόμα περισσότερο στον ήχο του κλειδιού που γυρνάει στην σχισμή της πόρτας τόσο ώστε να νομίζεις ότι πάντα άκουγες αυτόν τον ήχο, ότι δεν υπήρχε πρωινό ή σούρουπο που δεν άκουσες αυτόν τον ήχο στην προκαθορισμένη ώρα.

Εδώ είμαστε λοιπόν… Πεντέμισι χρόνια ακούω αυτό το κλειδί. Πεντέμισι χρόνια το μάτι μου τρακάρει σε τοίχους. Πεντέμισι χρόνια με δύο καταδίκες (37 και 19 χρόνια αντίστοιχα) και άλλες δύο στα υπ’ όψιν. Και τώρα σε αυτήν εδώ την δίκη ακόμα μια. Αυτή θα είναι η πέμπτη κατά σειρά δίκη που περιμένω “να δω τι θα πάθω” ή “που θα μου βγουν ξινά τα γέλια”. Και είναι ξανά εκείνη η στιγμή που πρέπει να βάλω έναν καθρέφτη μπροστά στο παρελθόν και τις επιλογές μου και να κοιτάξω πίσω. Κοιτάζω λοιπόν…

Κοιτάζω και βλέπω τον εαυτό μου να μεγαλώνει την εποχή των εγκληματικά αδιάφορων, των φιλήσυχων τεράτων. Κοιτάζω και θυμάμαι πως από μικρό μου έλεγαν να μην σκαλίζω πολύ πράγματα που δεν καταλαβαίνω. Θυμάμαι πως προσπάθησαν να με διδάξουν πως είναι λάθος να νοιάζεσαι για πράγματα που κανείς άλλος δεν φαινόταν να νοιάζεται. Θυμάμαι, μαθητής δημοτικού ακόμα τους ανθρωπιστικούς βομβαρδισμούς στο Κόσοβο και τις διάφορες φιλανθρωπικές οργανώσεις να έρχονται στα σχολεία να μας πείσουν ότι η ζωής ενός ορφανού παιδιού στην Γιουγκοσλαβία αξίζει όσο ένα τετράδιο Unicef. Θυμάμαι τις νύχτες στο σαλόνι του σπιτιού μου να βλέπω στην τηλεόραση νεκροθάφτες να παρουσιάζουν εκπομπές μετρώντας νούμερα νεκρών το ίδιο αδιάφορα σαν να μετρούσαν τα νούμερα κάποιας τυχερής κλήρωσης. Θυμάμαι την ανθρωπιστική μόδα υιοθεσίας παιδιών του τρίτου κόσμου, παιδιών που υπέφεραν και πέθαιναν διψασμένα και πεινασμένα κάπου πολύ μακριά για να στεναχωρηθούμε εμείς.

Θυμάμαι τους δρόμους γεμάτους ανάπηρους πρόσφυγες πολέμου και τον κόσμο να τους πετάει κέρματα σαν να τους φτύνει. Θυμάμαι τα παιδιά των φαναριών, θυμάμαι τους οδηγούς να βρίζουν τους μετανάστες που σαν ελατήρια πετάγονταν μέσα στην κίνηση για να καθαρίσουν παρμπρίζ και αυτό το “πίσω στην χώρα σας”. Θυμάμαι τους άστεγους στις γωνίες των εμπορικών δρόμων, μπροστά ή λίγο πιο πέρα από λαμπερές βιτρίνες γεμάτα άχρηστα προϊόντα που κατασκευάζονταν από ανήλικους σε κάποιο εργοστάσιο μιας τριτοκοσμικής χώρας για να μπορεί να τα απολαμβάνει κάθε δυτικός πολίτης, και τους περαστικούς που τους προσπερνούσαν αδιάφοροι και ίσως λίγο ενοχλημένοι που η παρουσία τους εκεί διατάρασσε την αισθητική τους.

Θυμάμαι τους μετανάστες μικροπωλητές που κουβαλούσαν μέσα σε ένα σεντόνι την πραμάτεια τους και τους μπάτσους να τους κυνηγούν, να τους χτυπάνε και να τους τραβάνε από τον λαιμό σέρνοντας τους στο δρόμο εκεί μπροστά στα μάτια των περαστικών που το μόνο που φαινόταν να τους ενοχλεί ήταν ότι αυτό έτυχε να συμβεί στην διάρκεια της δικής τους βόλτας.

Θυμάμαι να μπαίνω στην εφηβεία στην αυγή του millennium. Τότε που όλοι γιόρταζαν και χαίρονταν μόνο και μόνο επειδή είχαμε 2000 και κυκλοφορούσαν νέες εκδώσεις λογισμικών για υπολογιστές. Θυμάμαι πως η πλειοψηφία των συμμαθητών μου δεν έδιναν δεκάρα για όλα αυτά παρά μόνο για τις νέες κυκλοφορίες επώνυμων ρούχων, παπουτσιών, κινητών και video games. Μια ολόκληρη γενιά ξόδευε τις εφηβικές της ανησυχίες σε ακριβά σκουπίδια νιώθοντας ικανοποίηση για το γεγονός ότι είχαν την δυνατότητα να ξοδεύουν για αυτά ακριβώς τα σκουπίδια. Μια ολόκληρη γενιά έμαθε να διασκεδάζει παρακολουθώντας ηλίθια reality show τύπου Big Brother όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια εκμηδενίζονταν εθελοντικά για λίγη δημοσιότητα και ένα οικονομικό έπαθλο, την ίδια ακριβώς στιγμή που έβρεχε ατσάλι και θάνατο στην Μέση Ανατολή στο όνομα του πολέμου κατά της τρομοκρατίας.

Ήταν εκείνη η εποχή που το ηθικό και το αξιακό υπόβαθρο της κοινωνίας ήταν ισάξιο με εκείνο του πιο βρωμερού απόπατου. Ήταν η εποχή των λυμένων κοινωνικών προβλημάτων. Χρηματιστήριο, είσοδος στο Ευρώ, εξάρθρωση της τρομοκρατίας και το άνοιγμα της πιο πανηγυρικής περιόδου: η προετοιμασία της περήφανης Ολυμπιάδας του 2004. Η πρωτεύουσα εκσυγχρονίστηκε ακολουθώντας τα πρότυπα των ευρωπαϊκών μητροπόλεων, οι δημόσιες συγκοινωνίες αναβαθμίστηκαν με μετρό, τραμ και καινούρια οικολογικά λεωφορεία, ενώ άνοιξαν και νέα οδικά δίκτυα για να μην πάνε χαμένα τόσα στρέμματα καμένης δασικής έκτασης από τους προηγούμενους καλοκαιρινούς εμπρησμούς των οικοπεδοφάγων. Ήταν το άνοιγμα μιας μακράς τουριστικής περιόδου και κάπως έπρεπε να αναβαθμιστούν και οι οδικές αρτηρίες της επαρχίας, για να είναι πιο προσβάσιμα όλων των ειδών τα μπουρδέλα, εκεί δηλαδή όπου και αναδείχθηκε το πραγματικό ιερό πνεύμα του νέο ελληναράδικου πολιτισμού, εκεί όπου η τιμημένη ελληνική αγροτιά ξόδευε τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις προκειμένου να επιδοθεί στον βιασμό χιλιάδων μεταναστριών του πρώην ανατολικού μπλοκ ώστε να αποκτήσουν και οι Ελληνίδες νοικοκυρές μια νέα εθνική ταυτότητα στο σύγχρονο κοινωνικό περιβάλλον καθώς μοιράζονταν την ίδια κοινή ανησυχία “ήρθε η τσουλάρα να μας κλέψει τον άντρα”. Θυμάμαι την χυδαία ανεμελιά εκείνης της εποχής. Όταν οι μετανάστες που πνίγονταν στο Αιγαίο δεν ήταν αρκετοί ώστε να απασχολούν τις ειδήσεις και να μπορούν οι τότε πολιτικοί να χαρίζουν σωσίβια σε όσα παιδιά γλύτωναν από τα ναυάγια. Τότε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών ήταν λιγότερα και οι δολοφονίες και βασανισμοί που γίνονταν σε αυτά δεν έφταναν τόσο συχνά προς τα έξω και αν έφταναν ήταν στα ψιλά των ειδήσεων για να μην στεναχωρηθούν οι τηλεθεατές. Οπότε ποιους ενδιέφερε αν τα εργοτάξια των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων χτίζονταν πάνω στα πτώματα μεταναστών εργατών από τα εκατοντάδες εργατικά ατυχήματα προκειμένου να παραδοθούν στην ώρα τους για να μπορεί το φίλαθλο κοινό να παρακολουθήσει ντοπαρισμένους αθλητές να κερδίζουν μετάλλια, ήταν ένα υπέροχο ελληνικό καλοκαίρι όπου όλοι ανακάλυψαν την κρυφή γοητεία του να είσαι Έλληνας. Τότε που ο κόσμος γεμάτος εθνική αλλοφροσύνη πλημμύριζε τις πλατείες των πόλεων για να πανηγυρίσει τις νίκες της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου σε συγκεντρώσεις που θα ζήλευαν ίσως μέχρι και οι αγανακτισμένοι, φωνάζοντας με ένα στόμα μια ψυχή “είναι βαριά η πούτσα του τσολιά”. Ήταν το καλοκαίρι της περήφανης Ελλάδας και τίποτα δεν φαίνονταν να στεναχωρεί το “λαό” εκτός από τους πανηγυρισμούς των αλβανών μεταναστών για την νίκη της δικής τους εθνικής ομάδας. Ιερή αγανάκτηση κατέκλυσε το ντόπιο στοιχείο καθώς “δεν φτάνει που τα παιδιά τους κλέβουν την σημαία στις παρελάσεις από τους λεβέντες μας έχουν το θράσος να μας ρεζιλεύουν κιόλας στις πλατείες μας”. Μια ιερή αγανάκτηση που προκάλεσε πανελλαδικό πογκρόμ που κόστισε τουλάχιστον μια ζωή ενός μετανάστη και τον τραυματισμό εκατοντάδων άλλων. Το κοινωνικό θυμικό εκείνης της εποχής δεν επηρεάζονταν από το γεγονός ότι οδεύαμε προς μια “κοινωνία ελέγχου και επιτήρησης” με τα πολυδιαφημισμένα ζέπελιν με τις κάμερες που έβλεπαν μέσα από τοίχους και κάμερες κυκλοφορίας με αναγνώριση βιομετρικών χαρακτηριστικών να φυτρώνουν παντού αλλά μπορούσε να βγάλει τον κόσμο στους δρόμους με μαχαίρια και καραμπίνες επειδή πληγώθηκε το “εθνικό τους φιλότιμο”.

Για μένα όμως τότε ήταν η στιγμή που κάτι θα έσπαγε οριστικά μέσα μου και θα περνούσα στην απέναντι όχθη. Γιατί δεν είναι μόνο ότι συνέβαιναν όλα αυτά και ακόμα χειρότερα αλλά κυρίως η παντελής κοινωνική αδιαφορία και σιωπή. Θυμάμαι από πολύ μικρός να ρωτάω, να ρωτάω, να ρωτάω… Να ρωτάω για τους βομβαρδισμούς στην τηλεόραση, για τα παιδιά στην Αφρική, για τους άστεγους, για τους επαίτες, για τους μετανάστες, για την αστυνομική βία και η απάντηση, ψυχρή, στυγνή, κυνική, “συμβαίνουν αυτά”. Έτσι απλά. Λες και επρόκειτο για κάποια φυσική καταστροφή, ένα σεισμό ή μια πλημμύρα. Παντού μικροί και μεγάλοι παπαγάλιζαν ωμά την ίδια απάντηση “συμβαίνουν αυτά”, και οι πιο θρασείς προσέθεταν “ωραία και τι θες να κάνω εγώ τώρα;” Όταν κοιτάζω πίσω λοιπόν σε εκείνο το καλοκαίρι του 2004 βλέπω τον εαυτό μου, 15 χρονών αηδιασμένο και οργισμένο με τον κόσμο γύρω μου με διάθεση κινηθώ εναντίον του. Ναι για αυτό είμαι ένοχος. Για αυτό να με καταδικάσετε. Γιατί από πολύ νωρίς διέπραξα το έγκλημα να κοιτάξω στην καρδιά αυτού του κόσμου και να δω την σαπίλα του, από τότε λοιπόν δεν θα ήμουν ποτέ ξανά ο ίδιος. Δεν θα έβρισκα ησυχία πουθενά αν δεν έκανα κάτι, οτιδήποτε, έστω και ολομόναχος. Από εκείνη την στιγμή και μετά ορκίστηκα μέσα μου πως σε αυτή την κοινωνία θα είμαι για πάντα ένα αναρχικό, ένα αντικοινωνικό στοιχείο που θα μάχεται για την καταστροφή του πολιτισμού που γεννάει τόση αθλιότητα. Continue reading [Φυλακές Κορυδαλλού] Πολιτική δήλωση του Παναγιώτη Αργυρού σχετικά με το δικαστήριο της απόπειρας απόδρασης

[Φυλακές Κορυδαλλού] Πολιτική δήλωση του Μιχάλη Νικολόπουλου σχετικά με το δικαστήριο για την απόπειρα απόδρασης

λάβαμε στις 14 Ιούνη 2016η δήλωση σε pdf

Πολιτική δήλωση του Μιχάλη Νικολόπουλου σχετικά με το δικαστήριο για την απόπειρα απόδρασης.

Έχουν περάσει περίπου 5.5 χρόνια από τότε που άκουσα τις σειρήνες της αστυνομίας να με καταδιώκουν ένα όμορφο πρωινό του Γενάρη. Καταζητούμενος και αποφασισμένος να μην παραδώσω την τύχη της ζωής μου στους εχθρούς της ελευθερίας, οπλισμένος πέρα από το πιστόλι στο τσαντάκι μου με την συλλογική δύναμη των ανθρώπων που βρίσκουν πολιτική και υπαρξιακή διέξοδο στην ολομέτωπη αναρχική επίθεση ενάντια στην οργανωμένη τυραννία του συστήματος. Έχουν περάσει περίπου 5.5 χρόνια που βρίσκομαι κλειδωμένος στα κελιά της δημοκρατίας, στην κοίτη του σωφρονιστικού κήτους.

Ζητούμενο όπως ισχυρίζονται οι ιεροκήρυκες της δημοκρατικής τάξης είναι ο σωφρονισμός μας για την ομαλή επανένταξη μας στην κοινωνία. Για μένα το μόνο σίγουρο είναι ότι όποιος μιλάει για σωφρονισμό και κοινωνική επανένταξη έχει ένα πτώμα στο στόμα του. Η φυλακή έχει ένα πολύ συγκεκριμένο ρόλο μέσα στην λειτουργία του συστήματος, επιτελεί ταυτόχρονα πολλές και διαφορετικές μεταξύ τους λειτουργίες και καμία από αυτές δεν αφορούν ούτε τον σωφρονισμό ούτε την κοινωνική επανένταξη. Και αυτό το λέω για να καταδείξω την υποκρισία της δημοκρατικής αφήγησης περί φυλακών καθώς ακόμα και να ίσχυε κάτι τέτοιο σαν αναρχικοί είμαστε εχθροί κάθε συστήματος εγκλεισμού και καταπίεσης.

Για την δημοκρατία θα ήταν μια ολοκληρωτική νίκη να μας δει να σκύβουμε το κεφάλι, να ικετεύουμε τους δυνάστες μας για καλύτερη μεταχείριση, να φιλάμε τον σταυρό της μετάνοιας, να ορκιζόμαστε πίστη στους δικούς σας αιώνιους δικτάτορες.

Έχοντας περάσει αρκετά χρόνια μέσα στις φυλακές έχουμε δει το πώς λειτουργεί αυτό που ουσιαστικά προσδιορίζεται ως σωφρονιστικό σύμπλεγμα. Μια άκρως επικερδής δραστηριότητα που εκμεταλλεύεται την αδυναμία του εγκλεισμού και τον πόνο των ανθρώπων για να μεγαλώσει τα κέρδη της.

Το κεφάλαιο μέσα στις φυλακές αποτυπώνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το αδιάρρηκτο νήμα μεταξύ νόμιμου και παράνομου καπιταλισμού, τον αιμοδιψή χαρακτήρα του, την υποκρισία των δημοκρατικών παραστάσεων που εξακολουθούν να μιλάνε για σωφρονισμό, την ομαλή αναπαραγωγή του μέσω ενός λαβύρινθου διαπλεκόμενων συμφερόντων που στο τέλος του περιμένει πάντα ο εκάστοτε αντιπρόσωπος της καπιταλιστικής κυριαρχίας.

Στην πραγματικότητα όποιος πετάξει τις πέτρες τις αλήθειας στις νεκροστολισμένες βιτρίνες που εμπορεύονται ανθρώπινα δικαιώματα και δικαιοσύνη θα δει την πραγματικότητα ντυμένη με τα ρούχα της πιο πρόστυχης εκμετάλλευσης να περιφέρεται στα παζάρια τις ελπίδας αναζητώντας υποψήφια θύματα.

Γραφεία δικαστών, πολιτικών, δικηγόρων και εισαγγελέων αποτελούν τα σημεία όπου διεξάγεται η πραγματική όσμωση μέσω οικονομικών συναλλαγών με πεδίο άγριας και αδίστακτης εκμετάλλευσης τους ίδιους τους κρατούμενους. Μια καλοστημένη μπίζνα για κάθε στάδιο τις δικονομικής διαδικασίας, ανακριτής, πρωτόδικο, εφετείο, άρειος πάγος και κατά την διάρκεια της φυλάκισης ένα νέο πεδίο κερδοφόρων συναλλαγών για ευνοϊκές μεταγωγές, άδειες, προνόμια με αποδέκτες των κερδών αυτή την φορά τα στελέχη και τους διοικητές των σωφρονιστικών καταστημάτων.

Είναι ολοφάνερο λοιπόν ότι κομμάτι του παράνομου κεφαλαίου φεύγει από τις τσέπες των κατόχων του για να καταλήξει στους φουσκωμένους τραπεζικούς λογαριασμούς όσων ανάφερα παραπάνω σε μια κεφαλαιακή ροή που μπορεί κανείς να χαρακτηριστεί και ως ξέπλυμα. Στην σκιά όλων αυτών ένα αθέατο παρασκήνιο με πρωταγωνιστές τους θηριοδαμαστές και τα έγκλειστα ζώα του ζωολογικού κήπου ξεδιπλώνεται στους βρώμικους διαδρόμους και τις πτέρυγες των φυλακών. Ιεραρχία, εκβιασμοί, διακίνηση πρέζας, ανθρώπινος εξευτελισμός, λαθρεμπόριο, υποταγή, ψυχοσωματική καταστροφή, συμπληρώνουν με τραγικό τρόπο την διασφάλιση της τάξης εντός της φυλακής και την ροή του χρήματος μεταξύ των εμπλεκόμενων εντός και εκτός των τειχών.

Αυτός είναι ο σωφρονισμός και αυτές είναι οι φυλακές της δημοκρατίας σας, για αυτό και κάθε φορά που κάποιος οπλίζεται για να επιτεθεί εναντίον τους, ένα χαμόγελο απλώνεται στα όμορφα πρόσωπα των ανθρώπων που εξακολουθούν να πιστεύουν στην δικαιοπραξία του αγώνα. Για κάθε φυλακή που καταστρέφεται, για κάθε επίθεση σε αντιπρόσωπους της που κλειδώνουν ψυχές και συναισθήματα. Για κάθε στιγμή αναρχικής εκδίκησης η ευτυχία διαπερνάει τα σώματα πολλών κρατούμενων και ταλαιπωρημένων οικογενειών που έχουν ζήσει την καταστροφική ρουτίνα του εγκλεισμού στο πετσί τους.

Για αυτό και από την πρώτη στιγμή που βρεθήκαμε στην φυλακή αποφασίσαμε να μην συμβιβαστούμε ποτέ με την ιδέα να παραδώσουμε τα σώματα μας στην ιερά εξέταση της δικαιοσύνης και να περιμένουμε καρτερικά να δούμε την ζωή να περνάει από μπροστά μας κλεισμένοι μέσα σε τέσσερις τοίχους. Δεν συμβιβαστήκαμε ποτέ με την ιδέα να στρογγυλέψουμε τις προθέσεις μας για τον κόσμο της εξουσίας ώστε να εξασφαλίσουμε μια καλύτερη μεταχείριση. Αντίθετα με κάθε ευκαιρία αναζητήσαμε τρόπους ώστε να ανοίξουμε τρύπες μέσα από την κοιλιά του Λεβιάθαν και να αποδράσουμε από τον κόσμο των σκιών που βρισκόμαστε. Να αποδράσουμε από τον μεθοδευμένο αργό θάνατο που αποτελεί την εκσυγχρονισμένη κατασταλτική διαχείριση της εξουσίας απέναντι σε όσους αποκλίνουν ή αντιτίθεται στις προσταγές της.

Η πρώτη μας απόπειρα να κάνουμε το άλμα προς την ελευθερία με ένα πιστόλι και μερικά μαχαίρια απέτυχε εξαιτίας ενός εθελόδουλου δεσμοφύλακα που την τελευταία στιγμή ειδοποίησε τους ομοίους του και έτσι η τελευταία πόρτα που έμενε για να πατήσουμε στα μονοπάτια της αναρχικής παρανομίας κλειδώθηκε οριστικά με αποτέλεσμα να ακολουθήσει ομηρία και διαπραγματεύσεις ενώ ελεύθεροι σκοπευτές και ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας είχαν είδη πάρει θέσεις έτοιμοι να εισβάλουν για να μας εξοντώσουν. Αφού εξασφαλίσαμε ότι δεν θα άλλαζε το καθεστώς κράτησης μας παραδώσαμε τον οπλισμό μας όχι όμως και την επιθυμία μας να δώσουμε ένα οριστικό τέλος στο καθεστώς αιχμαλωσίας μας. Ακολούθησαν διάφορα σχέδια τα οποία έμειναν στα σκαριά μέχρι την επόμενη οργανωμένη απόπειρα μας που είναι το σχέδιο απόδρασης που δικάζεται σε αυτήν την αίθουσα, σε ένα δικαστήριο το οποίο έχει αποδείξει και με το παραπάνω ότι εκτελεί πιστά τις εντολές που δίνονται από τα υψηλά κλιμάκια της δικαιοσύνης και της αντιτρομοκρατικής που θέλει να μας θάψει οριστικά μέσα στις φυλακές. Ένα σχέδιο το οποίο θα αποτελούσε ίσως μια από τις πιο πετυχημένες αποδράσεις αναρχικών ανταρτών πόλης στην σύγχρονη επαναστατική ιστορία. Ο τοίχος που μας χώριζε από την επιστροφή μας στο αναρχικό αντάρτικο πόλης θα ανατινάζονταν με ένα βαν γεμάτο εκρηκτικά κατάλληλα τοποθετημένα ώστε να κατευθυνθεί το ωστικό κύμα τους αποκλειστικά και μόνο στον τοίχο της φυλακής. Ένα άλλο βαν γεμάτο όπλα και ένα ρουκετοβόλο θα αποτελούσε το μέσο διαφυγής μας και από εκεί και μετά οι εχθροί της ελευθερίας θα είχαν πολλούς λόγους για να φοβούνται για τις μίζερες και άθλιες υπάρξεις τους.

Το γεγονός ότι κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή το σχέδιο αποτράπηκε μετά τις συλλήψεις της αντιτρομοκρατικής και το κατασταλτικό πογκρόμ που ακολούθησε δεν σημαίνει ότι εμείς έχουμε παραδοθεί στις σαδιστικές σας ορέξεις. Εξακολουθούμε να παραμένουμε εχθροί της γενικευμένης υποδούλωσης που και εσείς σαν δικαστές εκπροσωπείτε. Αν ψάξει κάποιος το γιατί η απάντηση είναι απλή. Continue reading [Φυλακές Κορυδαλλού] Πολιτική δήλωση του Μιχάλη Νικολόπουλου σχετικά με το δικαστήριο για την απόπειρα απόδρασης

Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη, μέλους του Επαναστατικού Αγώνα, στο 3ήμερο συζητήσεων στον Βόλο

Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη, μέλους του Επαναστατικού Αγώνα, στο 3ήμερο συζητήσεων (7-8-9 Απρίλη 2016) «Για το καθεστώς εξαίρεσης, την ιστορική μνήμη και την προώθηση του πολύμορφου αγώνα» που έγινε στον Βόλο από τη συνέλευση αναρχικών για την αλληλεγγύη εντός και εκτός των τειχών

Ποια ήταν η ανάγνωση των κοινωνικών συνθηκών και ποια αναγκαιότητα αναγνώρισες στη δημιουργία του Επαναστατικού Αγώνα και στην εξέλιξή του;

Η εποχή που ιδρύθηκε ο Επαναστατικός Αγώνας, το 2003, ήταν μία περίοδος όπου η παγκοσμιοποίηση του καπιταλισμού ήταν σε έξαρση, οι νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις επιβάλλονταν έχοντας ως ένα βαθμό την κοινωνική συναίνεση παντού, όχι μόνο στην Ελλάδα, υπήρχε μια αίσθηση ευημερίας και συστημικού θριάμβου, ο πόλεμος κατά της «τρομοκρατίας» βρισκόταν σε εξέλιξη από το 2001 και μετά, ο καπιταλισμός προπαγανδιζόταν από τους απολογητές του συστήματος ότι ήταν το τέλος της ιστορίας.

Στην Ελλάδα, υπήρχε μία ανάλογη αίσθηση ευημερίας και συστημικού θριάμβου, η οικονομία είχε ενσωματωθεί στο άρμα των διεθνών αγορών και της υπερεθνικής οικονομικής ελίτ, η χώρα είχε ενταχθεί στη ζώνη του ευρώ και στη διεθνή αντιτρομοκρατική συμμαχία, ενώ σε κατασταλτικό επίπεδο είχαμε τις συλλήψεις για την 17Ν και τον ΕΛΑ το 2002-2003, γεγονότα που φαινόταν να επισφραγίζουν τον συστημικό θρίαμβο απέναντι στο επαναστατικό πρόταγμα, στο πρόταγμα της ανατροπής του κεφαλαίου και του κράτους. Σε μια εποχή λοιπόν που το σύστημα, ο καπιταλισμός φαινόταν ότι νικούσε σε όλα τα επίπεδα, σε οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικοστρατιωτικό, ιδεολογικό επίπεδο –ας μην ξεχνάμε ότι απείχαμε κάτι παραπάνω από μια δεκαετία από την πτώση του αντίπαλου δέους, της Σοβιετικής Ένωσης και του ανατολικού μπλοκ–, ενώ είχε ξεθωριάσει το επαναστατικό πρόταγμα στην Ευρώπη, ήδη εδώ και χρόνια, με την ήττα των επαναστατικών κινημάτων και του δυτικοευρωπαϊκού αντάρτικου πόλης και με τις συλλήψεις στην Ελλάδα της τελευταίας αριστερής οργάνωσης αντάρτικου, της 17Ν, ο Επαναστατικός Αγώνας με την εμφάνιση του πήγαινε κόντρα στο ηττοπαθές κλίμα της εποχής και ξαναβάζει στην ιστορία το επαναστατικό πρόταγμα, το πρόταγμα της ανατροπής του κεφαλαίου και του κράτους.

Ακριβώς αυτό καθόρισε και την ταυτότητα και το όνομα της συλλογικότητας μας.

Πιστεύουμε ότι καθήκον των επαναστατών είναι να δρουν προς την κατεύθυνση της αλλαγής των δυσμενών συνθήκων και αυτό κάναμε το 2003 όταν ξεκινήσαμε.

Η σημασία αυτού του πράγματος αντικατοπτριζόταν π.χ. στην δήλωση που είχε κάνει ένας από τους βασικούς ιδεολογικούς απολογητές του συστήματος, ο δημοσιογράφος Ι. Πρετεντέρης, ο οποίος είχε δηλώσει όταν ο Επαναστατικός Αγώνας είχε γαζώσει με αυτόματο στις 30 Απριλίου 2007 το β’ αστυνομικό τμήμα Ν. Ιωνίας, στον Περισσό, ότι ο Επαναστατικός Αγώνας είναι η μοναδική οργάνωση αντάρτικου εκείνη την περίοδο στην Ευρώπη κοινωνικοεπαναστατικού χαρακτήρα σε αντιδιαστολή με την ΕΤΑ στην Ισπανία που είχε εθνικοαπελευθερωτικά χαρακτηριστικά και σε μια εποχή όπου δεν υπήρχαν άλλες οργανώσεις αντάρτικου στην Ευρώπη και με το σύστημα να φαίνεται να είναι αήττητο και να ευημερεί, αυτό φαινόταν «παράξενο».

Η σημασία της ύπαρξης του Επαναστατικού Αγώνα δεν αφορούσε μόνο την Ελλάδα αλλά είχε και διεθνή αντίκτυπο, πράγμα που αρκετοί σύντροφοι και αναρχικοί και κομμουνιστές στην Ευρώπη το αναγνωρίζουν. Προς την κατεύθυνση όπως είπα, της αλλαγής των δυσμενών συνθηκών που ίσχυαν στις αρχές της δεκαετίας του 2000, οι ενέργειες και ο λόγος της οργάνωσης το διάστημα 2003-2007, αναδείκνυε τη σαθρότητα στην οποία βασιζόταν η συστημική προπαγάνδα και ο μύθος της «ισχυρής οικονομίας» και της ευημερίας του συστήματος γενικότερα και αυτό επιβεβαιώθηκε μετά το 2008 με την εμφάνιση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.

Ακριβώς η ανάδειξη και η επιβεβαίωση του μύθου της «ισχυρής ελληνικής οικονομίας» και της ευημερίας που στηριζόταν στον υπέρογκο δανεισμό προετοίμασε και την εξέλιξη της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα στην αρχή της κρίσης, το 2009, όταν διατυπώσαμε για πρώτη φορά την άποψη ότι λόγω της κρίσης και των πολιτικών που θα αναγκάζονταν να πάρουν οι ελληνικές κυβερνήσεις, το σύστημα θα έχανε την κοινωνική συναίνεση που απολάμβανε ως ένα βαθμό τα προηγούμενα χρόνια, θα έχανε την κοινωνική νομιμοποίηση και θα ανοιγόταν η ιστορική ευκαιρία για μια επανάσταση στην Ελλάδα.

Ήδη στον απόηχο της εξέγερσης του Δεκεμβρίου του 2008 με τις ένοπλες επιθέσεις κατά των αστυνομικών των ΜΑΤ αλλά και με την καμπάνια των επιθέσεων του 2009, σε Citibank, Eurobank και Χρηματιστήριο Αθηνών, εμείς μιλήσαμε για κοινωνική επανάσταση, για τον καταλυτικό ρόλο του ένοπλου αγώνα σε μια τέτοια απόπειρα και για την δημιουργία επαναστατικού κινήματος που θα πραγματοποιήσει την απόπειρα αυτή.

Τότε αυτά τα πράγματα ακούγονταν για πρώτη φορά, ηχούσαν παράξενα στον αναρχικό αντιεξουσιαστικό χώρο, όμως τώρα εδώ και καιρό προβληματίζουν ολοένα και περισσότερους συντρόφους και συντρόφισσες. Continue reading Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη, μέλους του Επαναστατικού Αγώνα, στο 3ήμερο συζητήσεων στον Βόλο

[Ελληνικές φυλακές] Παρέμβαση του μέλους της ΣΠΦ Χρήστου Τσάκαλου σε εκδήλωση στην Καρδίτσα

(λάβαμε στις 30 Μάρτη 2016)

Στις 24 Μαρτίου πραγματοποιήθηκε παρουσίαση της μπροσούρας του Alfredo Cospito «Στην πηγή της θυματοποίησης» από τις Εκδόσεις «Μαύρη Διεθνής» στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Καρδίτσας. Έγινε τηλεφωνική παρέμβαση από τα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς Όλγα Οικονομίδου (που μετέφρασε την μπροσούρα από τα ιταλικά) και Χρήστο Τσάκαλο. Στη συνέχεια ακολούθησε συζήτηση ανάμεσα στους φυλακισμένους και στους συντρόφους της εκδήλωσης. Ακολουθούν κάποια αποσπάσματα από την παρέμβαση του Χρήστου Τσάκαλου σχετικά με τη λογική της θυματοποίησης και το αντιστάθμισμα της επιλογής της ανάληψης ευθύνης:

«Καλησπέρα, σύντροφοι (…). Θα ξεκινήσω με μία φράση που είχα διαβάσει κάπου και λέει “τη δύσκολη ώρα της καταστολής θα αποδειχθεί ο βαθμός συνείδησης του καθενός μας”.

Η μπροσούρα του Alfredo Cospito “Στην πηγή της θυματοποίησης” δεν έχει μόνο ενδιαφέρον από ιστορική άποψη, καθώς περιγράφει την κατάσταση και τον ξεπεσμό του αναρχικού κινήματος μετά το μακελειό της Πιάτσα Φοντάνα. Έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον γιατί, δυστυχώς, αντανακλά σε μεγάλο βαθμό τη νοοτροπία της θυματοποίησης που είναι διάχυτη στον ελληνικό αναρχικό χώρο.

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή…

Μιλώντας για το αντάρτικο πόλης στα χρόνια της μεταπολίτευσης κομβικό σημείο ήταν η δολοφονία του Χρήστου Κασίμη, μέλους του Ε.Λ.Α., το 1977 σε συμπλοκή με μπάτσους στις εγκαταστάσεις στο Ρέντη της γερμανικής εταιρείας A.E.G. κατά τη διάρκεια τοποθέτησης εμπρηστικών βομβών. Ακολουθεί η σύλληψη του Γιάννη Σερίφη, ο οποίος μιλάει για σκευωρία των διωκτικών αρχών και φρονηματική δίωξη.

Από το 1977 και για πολλά χρόνια η συντριπτική πλειοψηφία των συλληφθέντων, είτε επρόκειτο για “τρομοκρατική” δράση είτε για συγκρούσεις σε διαδηλώσεις, ακολουθούν τη γραμμή της σκευωρίας. Με απλά λόγια, “δεν έχω σχέση, διώκομαι για τις ιδέες μου, ήμουν περαστικός” (…). Αυτή η θυματοποιημένη υπερασπιστική γραμμή συνήθως αντιμετώπιζε την επιείκεια των δικαστικών αρχών, και οι περισσότεροι συλληφθέντες σύντομα αποφυλακίζονταν.

Το 1995, από τους 500 περίπου συλληφθέντες της κατάληψης του Πολυτεχνείου, μόλις οι 100-120 δήλωσαν αναρχικοί, ενώ οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους στις απολογίες τους έλεγαν ότι εγκλωβίστηκαν ή ότι πήγαν να καταθέσουν στεφάνι…

Το 1998 συλλαμβάνεται ο αναρχικός Νίκος Μαζιώτης για τη βόμβα στο υπουργείο Ανάπτυξης και αναλαμβάνει την ευθύνη. Η στάση του ενεργοποιεί μία μαχητική αλληλεγγύη, η οποία εκφράζεται εκτός από τις δημόσιες παρεμβάσεις (αφίσες, μικροφωνικές κ.λπ.) και με μία σειρά σχεδόν καθημερινών εμπρησμών (κυρίως πολυτελών αυτοκινήτων). Μέσα σε λίγους μήνες πραγματοποιούνται πάνω από 100 εμπρησμοί. Αυτό δημιουργεί ένα μούδιασμα στη μέχρι τότε επίσημη εμπροσθοφυλακή της αλληλεγγύης (αριστερά δίκτυα και επιτροπές αλληλεγγύης προσωπικοτήτων), η οποία δείχνει να είναι έξω από το γνωστό μοτίβο που ακολουθούσε το τρίπτυχο “συνήθης ύποπτος – σκευωρία – αθώος”. Ο λόγος είναι απλός. Παλιότερα η θυματοποιημένη στάση των συλληφθέντων παραχωρούσε έδαφος στην υπερασπιστική γραμμή “δίωξης ιδεών”, “καταστολής δικαιωμάτων”, “στοχοποίησης συνήθων υπόπτων” κ.ά. Έτσι προωθούνταν πιο πολύ η λογική της καταγγελίας του “αυταρχικού κράτους”, παρά η σύγκρουση και η επίθεση εναντίον του.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, οι περισσότεροι συλληφθέντες επέστρεψαν πάλι στην υπερασπιστική γραμμή της σκευωρίας.

Το 2002 πραγματοποιούνται οι συλλήψεις για τη 17 Νοέμβρη. Οι ρουφιανιές, οι καταδοτικές καταθέσεις και η συνεργασία με τους μπάτσους της πλειοψηφίας των συλληφθέντων αποτελούν μία μελανή σελίδα στην ιστορία της επαναστατικής βίας. Ο μόνος που διασώζει τη μνήμη και τη δράση της οργάνωσης είναι ο Δημήτρης Κουφοντίνας, ο οποίος αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη. Το ίδιο πράττει και ο Χρήστος Τσιγαρίδας μετά τις συλλήψεις για τον Ε.Λ.Α. (…).

Κατά τα άλλα, η θυματοποίηση είναι μια πανούκλα που εξαπλώνεται σε πολλές εκφράσεις του χώρου. Αν θυμάμαι καλά, το 2005 υπήρχε έξαρση επιθέσεων από μία παρέα φασιστών εκείνης της εποχής εναντίον συντρόφων στεκιών και καταλήψεων. Φυσικά, αυτές οι προκλήσεις δεν έμειναν αναπάντητες, και οργανώθηκαν εκτός από τις δημόσιες κινήσεις (αντιφασιστική πορεία) και αρκετές επιθέσεις, στέλνοντας τους φασίστες στο νοσοκομείο. Κι όμως, στη σφαίρα του δημόσιου λόγου, στις περισσότερες αφίσες, σε πολλά κείμενα, προβαλλόταν η θυματοποιημένη απεικόνιση της μισής αλήθειας. Θυμάμαι χαρακτηριστικά σε αφίσα γνωστής συλλογικότητας που κυκλοφορούσε υπήρχε μία λίστα με όλες τις επιθέσεις των φασιστών και καμία αναφορά στις επιθετικές ενέργειες από την πλευρά μας. Γενικά, η επικρατούσα αισθητική του δημόσιου λόγου ήταν ότι “οι φασίστες σκοτώνουν”, αλλά δεν λεγόταν κουβέντα για τις μαχητικές απαντήσεις που είχαν λάβει. Όλο αυτό εντασσόταν στη νοοτροπία της κατασκευής ενός θυματοποιημένου προφίλ που θύμιζε τη χριστιανική λογική, που υπαγορεύει ότι ο αδύναμος έχει το ηθικό πλεονέκτημα για την ενεργοποίηση της κοινωνικής συμπάθειας.

Παράλληλα, όμως, έχουμε και κάποιες περιπτώσεις με συλλήψεις επ’ αυτοφώρω (ληστεία τράπεζας, απόπειρα εμπρησμού οχημάτων Δημοτικής Αστυνομίας Φαλήρου) που οι συλληφθέντες ανέλαβαν την ευθύνη. (…)

Το 2010 έχουμε την ανάληψη ευθύνης τριών μελών της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς και τριών μελών του Επαναστατικού Αγώνα. Μία ανάληψη ευθύνης που δεν περιορίζεται σε κάποια συγκεκριμένη ενέργεια, που συνελήφθη π.χ. κάποιος επ’ αυτοφώρω, αλλά μία συνολική ανάληψη ευθύνης και στήριξη των ένοπλων οργανώσεων.

Αρχικά η πολιτική ανάληψη ευθύνης στηρίχτηκε από την πλειοψηφία του χώρου, αφού ήταν μία ξεκάθαρη ένδειξη συνέχισης του αγώνα παρά τις ποινικές συνέπειες και τα χρόνια φυλακής που περίμεναν τους συντρόφους. Πολύ σύντομα, όμως, υπήρξε μούδιασμα εντός του κινήματος από ένα κομμάτι το οποίο άρχισε να δείχνει ξεκάθαρα την προτίμησή του στους διωκόμενους που ακολουθούσαν τη γραμμή της σκευωρίας. Σύντομα κυριάρχησε πάλι η συνθηματολογία των διώξεων των πολιτικών φρονημάτων κ.ά. Αντίστοιχα, από κάποιους η επιλογή της ανάληψης πολιτικής ευθύνης χαρακτηρίστηκε ως οσιομαρτυρική στάση.

Στα δικαστήρια που ακολούθησαν, τόσο της Σ.Π.Φ. όσο και του Ε.Α., υπήρξε μία διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε αυτούς που ανέλαβαν την ευθύνη και αυτούς που ακολούθησαν μία διαφορετική υπερασπιστική γραμμή.

Εδώ είναι σημαντικό να εξηγήσω τι είναι η πολιτική ανάληψη ευθύνης. Η ανάληψη πολιτικής ευθύνης δεν είναι μία ηρωική πράξη, αλλά είναι μία πράξη συνέπειας σε όλα αυτά που υποστηρίζει κάποιος όταν έχει διαλέξει το αναρχικό αντάρτικο πόλης. Είναι αντιφατικό να κηρύττεις με τις πράξεις και τα λόγια σου τον πόλεμο μέχρις εσχάτων και τη στιγμή της σύλληψης να παρουσιάζεσαι ως θύμα.

Η ανάληψη ευθύνης είναι ένα διπλό μήνυμα. Ένα μήνυμα προς το κράτος, ότι οι φυλακές δεν λυγίζουν τους επαναστάτες, και ένα μήνυμα προς τους συντρόφους, ότι ο αγώνας συνεχίζεται όποιο κι αν είναι το κόστος. Η ανάληψη ευθύνης είναι ένα σινιάλο προς τους νέους αναρχικούς να στηρίξουν κι αυτοί το αναρχικό αντάρτικο πόλης, μαζί όμως με μία υπενθύμιση, ότι ο δρόμος για την επανάσταση είναι δύσβατος, κι αν τον διαλέξουμε, πρέπει να σηκώσουμε το τίμημα. Είναι το ηθικό πλεονέκτημα που έχουμε απέναντι στους νόμους και τις διώξεις τους, είναι η επιλογή να μην προδώσουμε τις αξίες μας και τους εαυτούς μας με αντάλλαγμα μία ευνοϊκότερη ποινή. (…)

Αυτό δεν σημαίνει ότι το κράτος δεν στήνει σκευωρίες. Όμως, η θυματοποιημένη νοοτροπία αρκετών αναρχικών να εμφανίζουν τους εαυτούς τους ως μόνιμο θύμα σκευωρίας συμπαρασύρει και τις πραγματικές σκευωρίες. Εδώ θυμάμαι περίπτωση ατόμου που το συνέλαβαν ασφαλίτες στη Θεσσαλονίκη σε ενέδρα δίπλα από όχημα σεκιούριτι με την τσάντα με τον εμπρηστικό μηχανισμό έτοιμο και δήλωνε ότι διώκεται για τις αναρχικές του ιδέες και δεν έχει καμία σχέση με την απόπειρα εμπρησμού. Με λίγα λόγια, η διόγκωση της χρήσης της σκευωρίας μετέδωσε το μικρόβιο της αμφισβήτησης της ειλικρίνειας σε όλες τις υποθέσεις των αναρχικών. Είναι σαν το παραμύθι με τον ψεύτη βοσκό. Όλοι πλέον αμφισβητούν την ειλικρίνεια ενός αναρχικού που συλλαμβάνεται και λέει ότι δεν έχει σχέση με την κατηγορία που του αποδίδεται, καθώς υποσυνείδητα ο καθένας σκέφτεται ότι “αρκετοί αναρχικοί το παίζουν άσχετοι”. Έτσι, σε περιπτώσεις πραγματικής σκευωρίας τα αντανακλαστικά του χώρου είναι ιδιαίτερα σκουριασμένα, καθώς επικρατεί έλλειψη αξιοπιστίας.

Κάποιος τώρα θα μπορούσε να ρωτήσει “δηλαδή η ανάληψη ευθύνης είναι η μόνη αξιοπρεπής στάση;”.

Όχι, δεν είναι η μόνη, αλλά σίγουρα είναι η πιο ξεκάθαρα επιθετική στάση απέναντι στο κράτος. Άλλωστε, η ανάληψη ευθύνης δεν είναι ούτε συμβόλαιο ούτε παράσημο που μας συνοδεύει σε όλη μας τη διαδρομή. Ο καθένας μας κρίνεται κάθε μέρα και ανάλογα με τη στάση του τιμάει ή ακυρώνει την επιλογή αγώνα που πήρε κάποτε.

Δεν πιστεύω στο αναρχόμετρο, αλλά θεωρώ ότι κάποια πράγματα πρέπει να τα υπερασπιζόμαστε.

Πρώτα απ’ όλα στις αναρχικές ένοπλες οργανώσεις υπάρχουν κάποιοι αξιακοί κώδικες, κάποιες αρχές και συμφωνίες. Μία από αυτές είναι η στάση που κρατάνε οι σύντροφοι της οργάνωσης σε περίπτωση σύλληψης. Βέβαια, η θεωρία από την πράξη συχνά έχουν απόσταση. Όταν όλα πάνε καλά σε μία οργάνωση, όλοι είναι στην πρώτη γραμμή. Όμως, ο άνθρωπος φαίνεται από το πώς τιμάει τις επιλογές του στα δύσκολα κι όχι στα καλά.

Όταν, λοιπόν, σε μία ομάδα έχει τεθεί το ζήτημα της ανάληψης ευθύνης και έχει συμφωνηθεί, αν μετά τη σύλληψη κάποιος κάνει πίσω, εκείνη τη στιγμή προδίδει τη συμφωνία, τις αρχές, τις ιδέες, την οργάνωση και τον ίδιο του τον εαυτό.

Παρ’ όλα αυτά, δεν θα είχα τόσο πρόβλημα αν κάποιος δεν σήκωνε το τίμημα και επέλεγε να σιωπήσει χωρίς να αναλάβει την ευθύνη, ξεκαθαρίζοντας όμως ότι δεν θέλει στήριξη από τον αναρχικό χώρο. Όμως, το θεωρώ ανέντιμο από τη μία να το παίξεις αγωνισταράς πίσω από γενικόλογες αναρχικές κορώνες και ταυτόχρονα να παραπονιέσαι ότι είσαι θύμα σκευωρίας.

Με την ανάληψη ευθύνης ουσιαστικά ενώνεις θεωρία και πράξη. Αντιστρέφεις τους όρους της ήττας μιας σύλληψης και τη μετατρέπεις σε ένα ακόμη ανοιχτό πεδίο μάχης. Γιατί τελικά στον πόλεμο με το κράτος, δεν υπάρχει μέση οδός… ή εχθρός της εξουσίας ή συμβιβασμένος. Γιατί σημασία δεν έχει αν συλληφθείς, αλλά αν παραδοθείς μέσα σου (…)».

το κείμενο σε 4σέλιδο PDF

Φυλακές Κορυδαλλού: Κείμενο μελών της ΣΠΦ-FAI/IRF για την πρόσφατη απόπειρα απόδρασης με ελικόπτερο

το κείμενο σε 2σέλιδο PDF

Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς

Ελεύθεροι πολιορκημένοι

Η φυλακή είναι ένας σταθμός στην πορεία των επαναστατών προς την ελευθερία. Είναι μια ενδιάμεση στάση, όχι όμως ένας τερματισμός.

Η εξουσία από τα μαθηματικά συχνά διαλέγει την αφαίρεση. Όπως αφαιρεί ζωές με βομβαρδισμούς στις εμπόλεμες ζώνες των ενεργειακών και γεωπολιτικών συμφερόντων της, όπως αφαιρεί απ’ το τοπίο των αστικών κέντρων τους πρόσφυγες, ενταφιάζοντάς τους σε απομακρυσμένα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως αφαιρεί τα ελάχιστα ψίχουλα της κακοπληρωμένης μισθωτής σκλαβιάς, χτυπώντας πιο βάναυσα το μαστίγιο σε σώματα που έχουν συνηθίσει τη ραχίτιδα, έτσι θέλει να αφαιρέσει από τον χάρτη όσους την αμφισβητούν, κλειδώνοντάς τους σε φυλακές…

Με αυτόν τον τρόπο, ένας αναρχικός επαναστάτης ζει την πιο μεγάλη αντίφαση. Αγωνίζεται για την ελευθερία κι όμως φλερτάρει με την αιχμαλωσία της φυλακής, αγαπά τόσο πολύ τη ζωή κι όμως ο θάνατος απ’ τους φρουρούς της εξουσίας θέλει να του στήσει καρτέρι.

Στα χρόνια που είμαστε στη φυλακή, τα βήματά μας συνήθισαν να μετριούνται ανάμεσα σε συρματοπλέγματα, τα μάτια μας αποστήθισαν κάθε εκατοστό των λίγων τετραγωνικών μέτρων του προαυλίου, όμως η σκέψη μας ποτέ δεν αιχμαλωτίστηκε απ’ τα κάγκελα.

Πώς να αφήσεις τον εαυτό σου να παραδοθεί, όταν αντικρίζεις απ’ τη μια τον προκλητικό πλούτο των ισχυρών της γης και απ’ την άλλη τα βουρκωμένα μάτια ενός παιδιού στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, απ’ τη μια τη μαφία των πολιτικών, των δικαστών και των δημοσιογράφων να λογαριάζουν τους ανθρώπους σαν ψείρες της γης κι απ’ την άλλη άντρες και γυναίκες να αυτοκτονούν απ’ τα αδιέξοδα της κρίσης, να ψάχνουν στα σκουπίδια για φαγητό, να κοιμούνται στους δρόμους, απ’ τη μια στρατιές χαρούμενων σκλάβων να θαμπώνονται από βιτρίνες και οθόνες μιας ψεύτικης ζωής κι απ’ την άλλη η κακή συντροφιά της μοναξιάς και της σιωπής να είναι ο μόνος τους συνοδοιπόρος.

Δεν έχουμε σκοπό να συνθηκολογήσουμε με την τυραννία της εξουσίας, ούτε να συνηθίσουμε να ζούμε σαν δούλοι.

Γνωρίζουμε ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται… ούτε παραχωρείται… Η ελευθερία ανθίζει απ’ το αίμα και τις θυσίες των αγώνων μας. Κι αν ακόμα μια φορά το πολυπόθητο ραντεβού μας με την ελευθερία αναβλήθηκε απ’ τη θρασυδειλία ενός πιλότου-πρώην αστυνομικού και το ελικόπτερο δεν έφτασε στον προορισμό του, αυτό δεν σημαίνει ότι θα παραδοθούμε…

Γνωρίζουμε πως η ανάκτηση της ελευθερίας μας θα γίνει μόνο μέσα από την επαναστατική βία, που θα επιτεθεί στο μονοπώλιο της σαδιστικής βίας της εξουσίας.

Μια ελευθερία που για εμάς ΤΑΥΤΙΖΕΤΑΙ με τη συνέχιση του αντάρτικου πόλης για την όξυνση του αναρχικού αγώνα. Μια ελευθερία που θα βαδίσει πάνω στα συντρίμμια του γερασμένου κόσμου και των μνημείων του… των φυλακών, των δικαστηρίων, των κοινοβουλίων, των αστυνομικών τμημάτων, των στρατοπέδων συγκέντρωσης, των εργαστηρίων του τεχνολογικού ολοκληρωτισμού…

Με τη σιγουριά και την αποφασιστικότητα εκείνων που θα τα παίξουν όλα για όλα για την απελευθέρωση, ξαναθέτοντας στο τραπέζι το δίλημμα… ‘Ελευθερία ή Θάνατος…’

Μια απόφαση… μαχόμαστε μέχρι το τέλος

Ποτέ μετανιωμένοι

Ποτέ ηττημένοι

Ο αγώνας συνεχίζεται…

Συντροφικούς χαιρετισμούς στην αναρχική – μέλος του Ε.Α. Πόλα Ρούπα

Τα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς – FAI/IRF
Πολύδωρος Γιώργος
Οικονομίδου Όλγα
Τσάκαλος Γεράσιμος
Τσάκαλος Χρήστος

[Ελλάδα] Ατομικότητα και αναρχική ομάδα —νέα μπροσούρα από τις εκδόσεις «Μαύρη Διεθνής»

κάντε κλικ στην εικόνα του εξωφύλλου για να διαβάσετε/κατεβάσετε το pdf

. . . Εξεγερμένος γίνεται αυτός που το επιθυμεί. Στα νεανικά χρόνια της ζωής ενός ατόμου η αμφισβήτηση και η αντίδραση είναι σχεδόν αυτονόητα στάδια στην εξέλιξή του. Μεγαλώνοντας η εκμετάλλευση, η μισθωτή σκλαβιά, η αίσθηση του ανικανοποίητου των άδειων κοινωνικών σχέσεων, η κανονικότητα, οι προκαθορισμένες νόρμες συμπεριφορών του κοινωνικού συνόλου και η συνειδητοποίηση της συνολικής ασχήμιας του συστήματος ωθούν κάποιους από τη νεανική αμφισβήτηση στην πολιτική συνειδητοποίησή τους.

Είμαστε όλοι αλλοτριωμένοι από αυτό το σύστημα, σε διαφορετικό βαθμό, αλλά είναι δικιά μας η επιλογή να πάρουμε την απόφαση επίθεσης στην πηγή αυτής της αλλοτρίωσης, την εξουσία. Κομβικό ρόλο σε αυτή την εξέλιξη παίζει η πρώτη επαφή με τις ιδέες της αναρχίας, όπου χωρίς ακόμα να έχουμε νιώσει πλήρως την καταπίεση αυτού του κόσμου, μας γεμίζει η σκέψη της δημιουργίας μιας ελεύθερης κοινωνίας με αυθεντικές σχέσεις μεταξύ ανθρώπων, απαλλαγμένη από εξουσιαστικές δομές. Με την αύξηση των βιωμάτων και των εμπειριών μας μέσα στο υπάρχον σύστημα γίνεται αντιληπτό ότι το μοντέλο του «κακού» κράτους και κεφαλαίου που καταπιέζει την «αγνή» κοινωνία είναι μια επιφανειακή ανάλυση που δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που βιώνουμε. Όπως αναφέραμε, η εξουσία είναι μια πολύπλοκη σχέση με φορέα της ανά στιγμές σχεδόν τον καθένα μας. Έτσι, όσο αντιλαμβανόμαστε ότι το κράτος και η κοινωνία δημιουργούν ένα σύμπλεγμα σχέσεων ανάμεσα σε αφέντες και εθελόδουλους, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα δύσκολο στοίχημα. Αυτό της ισορροπίας μεταξύ του τι θα θέλαμε και του τι κάνουμε στην πραγματική ζωή.

Προφανώς διαπιστώνουμε ότι δε γίνεται να συμπεριφέρεσαι με αναρχικό τρόπο σε κάθε συνθήκη που αντιμετωπίζεις σε αυτήν την κοινωνία. Καταλήγουμε να κάνουμε συμβάσεις και εισερχόμαστε σε μια περίοδο ξεκαθαρίσματος καθοριστική για τη ζωή του καθενός. Είναι η στιγμή που παίρνει το κάθε άτομο τις επιλογές του.

Τι θα ρισκάρεις και ως πού είσαι διατεθειμένος να φτάσεις για την επιθυμία σου να επιτεθείς σε ένα σύστημα που καθορίζει τις ζωές μας, δίνοντάς μας το ρόλο του γραναζιού και απαιτώντας την πλήρη υποταγή μας σε αυτό;

Εδώ ανάλογα με τις σκέψεις, τα βιώματα και τις αφορμές που σχηματοποιούν τη συνείδηση του ατόμου, ανοίγονται μπροστά του οι επιλογές που έχει. Αυτές για ένα άτομο που έχει συνειδητοποιήσει το ρόλο της εξουσίας και θέλει να την αρνηθεί, θα μπορούσαμε να τις συνοψίσουμε σε δυο βασικές. Βέβαια, αυτό γίνεται στα πλαίσια της απλούστευσης για να καταλήξουμε σε κάποια βασικά συμπεράσματα, και δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν διάφορες αποχρώσεις τους στο φάσμα των δυο αυτών κατευθύνσεων.

Κάποιοι μπροστά στο φόβο της καταστολής και των συνεπειών της δράσης θα επιλέξουν να κινηθούν στα νόμιμα όρια της διαμαρτυρίας που ορίζει το σύστημα σα μέσο εκτόνωσης κάθε πιθανής αμφισβήτησης που δέχεται. Είναι η επιλογή ατόμων να οριοθετούν τη δράση τους βάσει του ποινικού κώδικα και να απορρίπτουν οτιδήποτε θα είχε σοβαρές νομικές επιπτώσεις. Εδώ θα δούμε κάποιους λίγους εξ αυτών να αναγνωρίζουν ως αιτία της επιλογής τους το φόβο, και να το ξεκαθαρίζουν αυτό στους συντρόφους τους. Αυτή είναι μια σεβαστή θέση, γιατί καθίσταται ξεκάθαρη και είναι ειλικρινής. Το μεγαλύτερο όμως μέρος των ατόμων που απορρίπτουν τη δράση γιατί φοβούνται τις συνέπειες θα προσπαθήσουν να δικαιολογήσουν την επιλογή τους θεωρητικοποιώντας το φόβο τους. Φτάνουν στο σημείο να ασκούν κριτική στα άτομα που πράττουν και μπροστά στην αμηχανία της παραδοχής του φόβου τους, θα χρησιμοποιούν έναν πολιτικό μανδύα επικάλυψης της αλήθειας. Με επιφανειακά επιχειρήματα θα προσπαθήσουν να κρύψουν αυτή την απλή αλήθεια, καθώς είναι μια αναμενόμενη αντίδραση κάθε ατόμου να αμύνεται με ψευτοδικαιολογίες όταν αισθάνεται ότι μειώνεται ο εγωισμός του. Αυτή η άμυνα εξελίσσεται σε ιδεολόγημα. Η συμπεριφορά αυτή δεν είναι αποκλειστικότητα κάποιας συγκεκριμένης αναρχικής τάσης, απλώς προβάλλεται με διαφορετικά «ιδεολογικά» ψέματα.

Η άλλη επιλογή πηγάζει από τον πυρήνα της αναρχικής αντίληψης ότι δεν υπάρχει δράση χωρίς επαναστατική βία. Για να μη δημιουργηθούν παρανοήσεις, κομμάτι της δράσης είναι και οι πολύμορφες προπαγανδιστικές κινήσεις (πορείες, αφισοκολλήσεις, μικροφωνικές κ.λπ.) και τα εγχειρήματα (συνελεύσεις, καταλήψεις, σταθμοί ραδιοφώνου, ιστοσελίδες αντιπληροφόρησης κ.λπ.) που δεν εμπεριέχουν άμεσα βία. Αυτές οι κινήσεις και τα εγχειρήματα είναι απαραίτητα στη διάχυση των θέσεών μας και παίζουν σημαντικό ρόλο στην οργάνωση των αναρχικών. Όμως αυτά τα εγχειρήματα δεν πρέπει να καθίστανται αυτοσκοπός, παρά μόνο μέσα προώθησης της όξυνσης των εχθροπραξιών. Ο στόχος μας πάντα θα είναι οι βίαιες ενέργειες για την ανατροπή του συστήματος και αυτό πρέπει να προωθούν τα μέσα οργάνωσης και προπαγάνδισης του αγώνα μας. Όταν αυτά τα μέσα δεν προωθούν την εξεγερτική βία, τότε δεν είναι εργαλεία του σκοπού μας, αλλά ρεφορμιστικά εγχειρήματα της προηγούμενης κατεύθυνσης. Ο σκοπός μας είναι η καταστροφή της εξουσίας μέσω της άμεσης βίαιης δράσης, και όλα τα υπόλοιπα εργαλεία μας στοχεύουν στο να βοηθήσουν αυτή την επιθυμία μας, όπως εξάλλου και αυτό το ίδιο το κείμενο. . . .

απόσπασμα από την μπροσούρα «Ατομικότητα και αναρχική ομάδα»·
εκδόσεις «Μαύρη Διεθνής», 46 σελ., Γενάρης 2016
.

Στην έκδοση περιέχεται εισαγωγικό κείμενο από εκδόσεις «Μαύρη Διεθνής» / ΣΠΦ – Πυρήνα Αντάρτικου Πόλης.

Επίσης, περιλαμβάνεται επίλογος του αναρχικού αιχμαλώτου της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς Γεράσιμου Τσάκαλου, μέσα από την ειδική υπόγεια πτέρυγα φυλακών Κορυδαλλού, από τον Δεκέμβρη του 2015.

Συντρόφια της αναρχικής Κατάληψης Παπαμιχελάκη 39 στο Ρέθυμνο επιμελήθηκαν τη μορφοποίηση της μπροσούρας.

[Ελλάδα] Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς FAI/IRF – Πυρήνας Μητροπολιτικής Βίας: «Χαοτικές μεταβλητές»

κάντε κλικ στην εικόνα για να διαβάσετε/κατεβάσετε το pdf «Χαοτικές μεταβλητές – Μια θεωρητική συνεισφορά στην πρόταση για μία άτυπη αναρχική πλατφόρμα», που λάβαμε στις 2 Φλεβάρη 2016

το κείμενο σε απλή μορφή υπάρχει κι εδώ

Φυλακές Κορυδαλλού: Πολιτική τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη στο τελικό στάδιο της 2ης δίκης Επαναστατικού Αγώνα

η τοποθέτηση του συντρόφου σε 32σέλιδο pdf

Πολιτική τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη, μέλους του Επαναστατικού Αγώνα, στο τελικό στάδιο της 2ης δίκης της οργάνωσης

Τα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα δεν απολογούνται σε εγκληματίες όπως εσείς, δεν απολογούνται σε μισθοφόρους του κράτους, σε ανδρείκελα και γλείφτες των πλουσίων, των τραπεζών, των καπιταλιστών, όπως εσείς.

Το δικαστήριό σας βρίσκεται στην υπηρεσία της ΕΚΤ, της ΕΕ, του ΔΝΤ, της Τράπεζας της Ελλάδας, του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, όλων αυτών που ληστεύουν και δολοφονούν τον ελληνικό λαό.

Είναι όργανο της υπερεθνικής ολιγαρχίας και των ανδρείκελών τους, των ελληνικών κυβερνήσεων. Αυτοί σας πληρώνουν, αυτούς υπηρετείτε. Το πρώτο δικαστήριο εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα μάς καταδίκασε σε 50 χρόνια κάθειρξη για λογαριασμό της υπερεθνικής οικονομικής ελίτ, για λογαριασμό του ελληνικού κράτους-μαριονέτας των υπερεθνικών αφεντικών, για λογαριασμό του Χρηματιστηρίου, της Citibank, της Eurobank, της Shell, του κράτους-ηγέτη του παγκόσμιου καπιταλισμού, των ΗΠΑ, για λογαριασμό εγκληματιών πολιτικών όπως ο Βουλγαράκης, για λογαριασμό της ελληνικής αστυνομίας, που ο ρόλος της είναι να υπηρετεί τα αφεντικά, να φρουρεί τους ληστές και δολοφόνους του λαού, τους εκπροσώπους των κλιμακίων των υπερεθνικών οργανισμών.

Καταδικαστήκαμε σε 50 χρόνια κάθειρξη για να υπάρξει πολιτική σταθερότητα προς όφελος των δανειστών και των τοκογλύφων, όπως είναι η BNP Paribas, η Societe Generale, η Credit Agricole, η Deutsche Bank, η Deutsche Postbank, η Commerzbank, η Hypo Real Estate, η Barclays, η HSBC, η ING, η Citibank, η J.P. Morgan, όπως είναι η Τράπεζα Πειραιώς, η Εθνική, η Eurobank, η Alpha Bank, για αυτούς για τους οποίους υπογράφτηκε το Α’ Μνημόνιο. Αυτά είναι τα αφεντικά σας, αυτούς υπηρετείτε. Καταδικαστήκαμε σε 50 χρόνια κάθειρξη γιατί αναλάβαμε την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής μας στον Επαναστατικό Αγώνα και υπερασπίσαμε όλες τις ενέργειες της οργάνωσης.

Μας δικάζετε τώρα για 2η φορά, γιατί δεν αποδεχτήκαμε να πάμε φυλακή μετά τις συλλήψεις του 2010, γιατί βγήκαμε στην παρανομία και συνεχίσαμε τον Επαναστατικό Αγώνα, γιατί επιτεθήκαμε εκ νέου στα αφεντικά σας, στο παράρτημα της ΕΚΤ, την Τράπεζα της Ελλάδας και στο γραφείο του μόνιμου αντιπροσώπου του ΔΝΤ, γιατί πλήξαμε τα κεντρικά γραφεία της Τράπεζας Πειραιώς, γιατί πλήξαμε τη «μεγάλη επιτυχία» της τότε κυβέρνησης Σαμαρά, που βγήκε να δανειστεί μετά από 5 χρόνια από τις αγορές παραμονή της επίσκεψης της Γερμανίδας καγκελάριου Άνγκελα Μέρκελ, που θα ερχόταν στην Αθήνα για να συγχαρεί την κυβέρνηση Σαμαρά για το έργο της. Μας δικάζετε γιατί τιμήσαμε τον σύντροφό μας Λάμπρο Φούντα μ’ αυτήν την επίθεση, που έδωσε τη ζωή του για να γίνει η κρίση του συστήματος που υπηρετείτε ευκαιρία για την επανάσταση. Μας δικάζετε για λογαριασμό των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που επέβαλαν το Β’ και το Γ’ Μνημόνιο, που ανέλαβαν να φορτώσουν το βάρος του ελληνικού χρέους από τις τράπεζες στην πλάτη των ευρωπαίων πολιτών.

Μας δικάζετε για λογαριασμό των ελληνικών κυβερνήσεων, που από το 2008 ως σήμερα έχουν ληστέψει πάνω από 211,5 δισ. ευρώ από τον μόχθο του λαού για να τα δώσουν στις τράπεζες, για λογαριασμό αυτών που μέχρι σήμερα έχουν σκοτώσει πάνω από 4.000 ανθρώπους με τις πολιτικές που έχουν εφαρμόσει, και έχετε συμβάλει και εσείς σ’ αυτό.

Με δικάζετε γιατί δεν παραδόθηκα στο Μοναστηράκι και πυροβόλησα κατά των δούλων της εξουσίας, γιατί απαλλοτρίωσα τους τοκογλύφους της Εθνικής και της Τράπεζας Πειραιώς και γιατί πυροβόλησα αστυνομικό ο οποίος με ζήλο προσπάθησε να σώσει λεφτά των τοκογλύφων της Τράπεζας Πειραιώς. Μας δικάζετε για να τρομοκρατήσετε αυτούς που θα θελήσουν να αντισταθούν στο εγκληματικό καθεστώς σας.

Την αντίσταση στο εγκληματικό καθεστώς σας την βαφτίζετε «τρομοκρατία», την οποία αντιμετωπίζετε ως χειρότερο από το «κοινό έγκλημα». Πάντα η εξουσία αντιμετώπιζε τους πολιτικούς της εχθρούς με αυτόν τον τρόπο. Continue reading Φυλακές Κορυδαλλού: Πολιτική τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη στο τελικό στάδιο της 2ης δίκης Επαναστατικού Αγώνα

Φυλακές Κορυδαλλού: Κείμενο του μέλους της ΣΠΦ Χρήστου Τσάκαλου για τη δίκη του Σχεδίου Φοίνικας [διορθωμένο]

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΤΣΑΚΑΛΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ 4Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ Σ.Π.Φ

«ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝ ΠΙΑΣΤΕΙΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΣ, ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΑΔΟΘΕΙΣ»

Το «Σχέδιο Φοίνικας», για το οποίο δικαζόμαστε σε αυτήν τη δίκη, ήταν μια διεθνής πρόταση συντονισμού αναρχικών επιθέσεων που ξεκίνησε το 2013.

Ως αναρχικοί αντάρτες πόλεων, έχουμε μία διεθνιστική αντίληψη για την αναρχία. Από τις εκρήξεις και τις φωτιές στην Αθήνα, μέχρι τα οδοφράγματα και τις μολότωφ στο Σαντιάγο, ανιχνεύουμε αυθεντικές στιγμές του αναρχικού πολέμου.

Το «Σχέδιο Φοίνικας», οι προτάσεις της FAI (Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας), όπως και το πρόσφατο κάλεσμα του «Μαύρου Δεκέμβρη» εκφράζουν την επιθυμία να ενώσουμε αυτές τις στιγμές, να τις συντονίσουμε και να τις κάνουμε πιο οργανωμένες, πιο επικίνδυνες, πιο βίαιες, πιο απελευθερωτικές…

Γιατί η δυναμική προοπτική του αναρχικού αγώνα βρίσκεται στην οργάνωση και στη διεθνοποίησή του.

Εκεί που σύντροφοι και συντρόφισσες, που μιλάνε άλλες γλώσσες και έχουν διαφορετικά βιώματα και εμπειρίες, μοιράζονται το ίδιο πάθος για την ένοπλη καταστροφή της παγκόσμιας αυτοκρατορίας της εξουσίας.

Εκεί θέλουμε να βρεθούμε, στον πυρήνα της αναρχικής πράξης που η συνείδηση συναντά την πράξη, η ζωή το συναίσθημα και η ελευθερία τον άνθρωπο.

Η ονομασία του «Σχεδίου Φοίνικας» προήλθε από την επιθυμία να αναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες της καταστολής το αναρχικό αντάρτικο πόλης στην Ελλάδα. Είναι η αντίστροφη πορεία της φωτιάς προς τη στάχτη που εκφράστηκε με επιθέσεις στο Μεξικό, στη Χιλή, στην Αγγλία, στη Γερμανία, στην Ιταλία, στην Τσεχία, στη Ρωσία, στην Ινδονησία…

Στην Ελλάδα η Σ.Π.Φ και η F.A.I χτύπησαν με βόμβες τη διευθύντρια των φυλακών Κορυδαλλού, τον αρχιφύλακα των φυλακών Ναυπλίου, τον πρώην διοικητή της Αντιτρομοκρατικής, τον Ειδικό Εφέτη Ανακριτή κατά της Τρομοκρατίας.

Για τις 3 πρώτες ενέργειες δικαζόμαστε σε αυτό το δικαστήριο. Αυτή είναι η 4η κατά σειρά δίκη εναντίον της Σ.Π.Φ.

Με μία βασική διαφορά. Οι τρεις προηγούμενες δίκες ήταν για δράσεις της οργάνωσης πριν τη σύλληψή μας. Τώρα αυτό το δικαστήριο διεκδικεί την πρωτοτυπία να μας δικάζει για αναρχικές δράσεις που πραγματοποιήθηκαν ενώ εμείς ήμασταν ήδη στη φυλακή.

Σε αυτόν τον ενάμιση χρόνο της δίκης παρέλασαν ως μάρτυρες κατηγορίας μπάτσοι, πυροτεχνουργοί, στελέχη της αντιτρομοκρατικής, «θύματα» των αναρχικών επιθέσεων, διαβάστηκαν εκθέσεις πραγματογνωμοσύνης, επιδείχθηκαν βίντεο από την έκρηξη παγιδευμένου φακέλου, όμως νομικά κανείς δεν μπόρεσε να συνδέσει ή έστω να κατασκευάσει ένα στοιχείο που να δείχνει τον ρόλο του πυρήνα φυλακής της Σ.Π.Φ με το Σχέδιο Φοίνικας…

Αν ο ρόλος της δικαιοσύνης και των δικαστών είναι να προστατεύουν την εξουσία, ο ρόλος των αντάρτικων οργανώσεων είναι να διατηρούν τη συνωμοτικότητά τους και να μη δίνουν καμία πληροφορία στον εχθρό.

Έτσι, εισαγγελείς και ανακριτές έφτιαξαν το κατηγορητήριο για αυτήν τη δίκη με βάση ένα συλλογικό κείμενο της οργάνωσης από τη φυλακή που χαιρέτιζε και στήριζε την πρώτη βομβιστική επίθεση εναντίον της διευθύντριας των φυλακών Κορυδαλλού από τον πυρήνα της Σ.Π.Φ Sole – Baleno/Συμμορίες Συνείδησης.

Στο κείμενο αυτό, μάλιστα, μιλήσαμε με το συλλογικό «εμείς», γράφοντας «οργανώσαμε, σχεδιάσαμε, συνεχίζουμε», τονίζοντας το αδιαίρετο της οργάνωσης και της αμετανόητης επιθυμίας μας να στηρίξουμε και να συνεχίσουμε το αναρχικό αντάρτικο πόλης.

Οι εισαγγελείς και οι ανακριτές θέλησαν με έναν αλχημιστικό τρόπο να αποδώσουν κυριολεκτικά το συλλογικό «εμείς» που χρησιμοποιήσαμε και, με οδηγό αυτό το κείμενο, έστησαν όλη τη δίκη.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η δικαιοσύνη δοκιμάζει να μας λογοκρίνει και να μας δικάσει με βάση τα κείμενα που έχουμε δημοσιεύσει. Έχουν προηγηθεί άλλα δύο δικαστήρια για δύο κείμενά μας με την κατηγορία για προτροπή σε τέλεση βίαιων ενεργειών.

Δεν θα σταθώ όμως στο νομικό κομμάτι… αναρχικοί είμαστε και όχι δικηγόροι… Όλα αυτά αναφέρονται για να αποκρυπτογραφηθούν οι πραγματικές προθέσεις της εξουσίας.

Γιατί αυτό που επιδιώκουν δικαστές και μπάτσοι είναι να φορέσουν φίμωτρο στην οργάνωση, να καταστείλουν την παρουσία μας μέσα στη φυλακή, να απαγορεύσουν τα κείμενα που δημοσιεύουμε από τα κελιά μας, να λογοκρίνουν την πολεμική που εκτοξεύουμε ενάντια στο σύστημα, να κόψουν τις γέφυρες επικοινωνίας με τους συντρόφους μας έξω, να μας απομονώσουν και να κάνουν τον φόβο να κυβερνήσει, καθώς κάθε κείμενο θα σημαίνει επιπλέον χρόνια φυλακής.

Βέβαια, εξαιτίας των ήδη μακροχρόνιων ποινών μας (από 25 έως 80 έτη), αυτές οι κατασταλτικές μεθοδεύσεις με μία πρώτη ματιά δεν φαίνεται να έχουν καμία ιδιαίτερη αξία (που βέβαια, και να είχαν, αυτό δεν θα άλλαζε τη στάση μας και δεν θα υποχωρούσαμε ούτε ένα χιλιοστό απέναντι στους δικαστικούς εκβιασμούς).

Με εξαίρεση τις περιπτώσεις του Γεράσιμου Τσάκαλου, της Όλγας Οικονομίδου, του Γιώργου Πολύδωρου και του Θεόφιλου Μαυρόπουλου, που οι νέες υποδικίες χρησιμοποιήθηκαν για να παρατείνουν την προφυλάκισή τους και να μην αποφυλακιστούν λόγω λήξης 18μήνου, για τους υπόλοιπους από εμάς δεν υπήρχε καμία διαφορά καθώς τα επιπλέον χρόνια φυλακής συγχωνεύονται όλα στα 25 χρόνια. Όμως ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες. Εφαρμόζοντας εναντίον της Σ.Π.Φ τις πρώτες διώξεις για πολιτικά κείμενα, οι δικαστές εισάγουν καμουφλαρισμένα την αστυνομία σκέψης και σε άλλες περιπτώσεις αναρχικών.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του αναρχικού Παναγιώτη Μιχαλάκογλου, που ο ανακριτής απέρριψε την αίτηση αποφυλάκισής του εξαιτίας ενός αναρχικού κειμένου που είχε γράψει και είχε αναρτηθεί στο διαδίκτυο. Και αυτή δεν είναι η μοναδική περίπτωση.

Προφανώς μου είναι τελείως άχαρο να μιλάω για μεθοδεύσεις του κράτους τη στιγμή που το μόνο που με ενδιαφέρει είναι η συνέχιση του αναρχικού αντάρτικου πόλης.

Όμως η ανάλυση των σχεδιασμών του εχθρού, του κράτους, της αστυνομίας, των δικαστών, είναι απαραίτητη για όποιον προετοιμάζεται να τους πολεμήσει.

Όπως οι πρώτοι περιοριστικοί όροι που επεβλήθησαν σε κατηγορούμενους για τη Σ.Π.Φ, με απαγόρευση επικοινωνίας μεταξύ τους και εισόδου τους σε σχολές, έστρωσαν το έδαφος για την επιβολή εξορίας και τον μετρητή του ενός χιλιομέτρου ελευθερίας σε συγγενείς μου, έτσι και τώρα οι διώξεις πολιτικών κειμένων είναι ο πρόλογος για τις δηλώσεις μεταμέλειας και τη δημόσια αποκήρυξη του ένοπλου αγώνα που θα ζητηθούν στο μέλλον.

Ακολουθώντας το παράδειγμα της Ιταλίας από τα μολυβένια χρόνια, η εξουσία γνωρίζει πως η πραγματική ήττα για το αντάρτικο πόλης δεν έρχεται με τις συλλήψεις αλλά με την παράδοση, με την ανακωχή από τη μεριά μας. Όπως έλεγε κι ο στίχος από ένα ποίημα:«Δεν είναι το ζήτημα να πιαστείς αιχμάλωτος, το ζήτημα είναι να μην παραδοθείς…».

Διώκοντας στην αρχή τα κείμενα, στήνοντας δικαστήρια όπως αυτό εδώ για μια πολιτική δήλωση, είναι σίγουρο ότι στη συνέχεια θα δοκιμαστεί η δημόσια δήλωση αποκήρυξης του αντάρτικου πόλης ως προϋπόθεση για άδειες και αποφυλακίσεις πολιτικών κρατουμένων.

Φυσικά, η πανούκλα των νόμων που εφαρμόζεται αρχικά εναντίον της Σ.Π.Φ δεν πρόκειται να περιοριστεί. Αντίθετα, θα εξαπλωθεί ως επιδημία και θα επιδιώξει να χτυπήσει κάθε πτυχή της αναρχικής δράσης με ποινικές διώξεις για ανατρεπτικό περιεχόμενο εντύπων, αφισών, εκδηλώσεων… Όλα αυτά στα πλαίσια της προτροπής σε βίαιες ενέργειες.

Ήδη ο αντιτρομοκρατικός νόμος έχει στήσει το δόκανο… Με τις διατάξεις του, προκαλεί μία ομίχλη καταστολής, αναφέροντας «όποιος στηρίζει ηθικά τις τρομοκρατικές οργανώσεις, μπορεί να εκδιωχθεί και ο ίδιος…». Ποιο είναι το κριτήριο της ηθικής στήριξης; Για τους εκπροσώπους του νόμου και της τάξης ίσως και μια αφίσα ή μια εκδήλωση μπορεί να θεωρηθεί ηθική υποστήριξη στους «τρομοκράτες». Κι αν αυτά φαίνονται εικόνες από ένα μακρινό μέλλον, αντιστοιχούν στην πραγματικότητα που βιώνουν τώρα πολιτικοί κρατούμενοι.

Στις Η.Π.Α ο ακτιβιστής Έρικ ΜακΝτέιβιντ καταδικάσθηκε σε 20 χρόνια φυλακής, όταν συνελήφθη εξαιτίας πληροφοριοδότριας του FBI. Ο Έρικ δεν κατηγορήθηκε ποτέ για κάποια πράξη αλλά για την πρόθεσή του, σύμφωνα με την πληροφοριοδότρια, να σαμποτάρει υποδομές του συστήματος λεηλασίας της φύσης. Η κατηγορία που του κόστισε 20 χρόνια φυλακής ήταν «η σκέψη τέλεσης κακουργήματος».

Στη Γερμανία ο Thomas Meyer-Falk, που καταδικάστηκε για ανατρεπτικές πράξεις, παραμένει στη φυλακή για πολλά χρόνια μετά τη λήξη της ποινής του, καθώς η σωφρονιστική υπηρεσία έκρινε ότι δεν έχει μετανιώσει για τις επαναστατικές του ιδέες και εφάρμοσε εναντίον του την «αόριστη παράταση της κράτησής του».

Με το ίδιο πρόσχημα απορρίπτουν την αποφυλάκιση του αναρχικού Marco Camenisch, που κρατείται πάνω από 20 χρόνια στη φυλακή για αναρχική δράση.

Στην Ιταλία, πριν λίγα χρόνια, οι αστυνομικο-δικαστικές αρχές πραγματοποίησαν την κατασταλτική επιχείρηση με το ευφάνταστο όνομα «ευτολμία» (Ardire) εναντίον της αναρχικής ιστοσελίδας Culmine, επειδή δημοσίευε αναρχικά κείμενα και προκηρύξεις (ανάμεσά τους και αναλήψεις ευθύνης της FAI και της Σ.Π.Φ).

Στην Ελλάδα το Συμβούλιο της Φυλακής αρνήθηκε να χορηγήσει την άδεια που δικαιούνταν ο αντάρτης πόλης της 17Ν Δημήτρης Κουφοντίνας, γράφοντας στο αιτιολογικό της απόρριψης, ανάμεσα στα άλλα, ότι έχει υποστηρίξει δημόσια με δηλώσεις και κείμενά του τη Σ.Π.Φ και τον Επαναστατικό Αγώνα (στο έγγραφο γράφουν ΕΛΑ, αλλά πιθανότατα εννοούν τον ΕΑ).

Στη δημοκρατία η ελευθερία του λόγου φτάνει ως εκεί που δεν αμφισβητείται η εξουσία. Όμως ελευθερία με μέτρο δεν υπάρχει…

Επέλεξα να μιλήσω για τη στρατηγική του κράτους, των δικαστών και της αστυνομίας γιατί θεωρώ ότι είναι αναγκαίο να μπορούμε να αναλύουμε τον εχθρό, να αντιλαμβανόμαστε τις κινήσεις του, να εκτιμάμε τις προθέσεις του για να τον χτυπάμε όσο πιο δυνατά μπορούμε. Ζούμε στον καιρό των διαπιστώσεων. Όλοι γνωρίζουν, αλλά λίγοι αντιδρούν. Οι αλχημείες της καταστολής και της δικαιοσύνης δεν αναφέρονται εδώ για να δημιουργήσουν φόβο στους νέους συντρόφους. Ούτε για να εφευρεθούν υπερασπιστικές γραμμές που εξαντλούνται στην καταγγελία της αυθαιρεσίας των διωκτικών μηχανισμών. Ούτε για να εφαρμοστούν οι τακτικές της πολιτικής οπισθοχώρησης.

Το αντίθετο.

Όλα αυτά που αναφέρθηκαν δεν είναι κάποιο βραχυκύκλωμα του συστήματος. Είναι οι δομικές λειτουργίες του και ο πυρήνας του, που διατάζει την εξόντωση των εχθρών του καθεστώτος. Δεν υπάρχουν ελιγμοί, αλλά και να υπήρχαν δεν θα τους διαλέγαμε.

Όποιος θέλει να είναι αναρχικός, πρέπει να κάψει τις γέφυρες πίσω του και να μην περιμένει καμία επιείκεια από τον αντίπαλο. Όπως δεν δείχνουμε και εμείς καμία μεταμέλεια απέναντι στην εξουσία ακόμα κι όταν φυλακίζει τα χρόνια μας.

Εγκαταλείποντας τη νομική άμυνα της «αθωότητας» ή της «ανυπαρξίας στοιχείων» διαλύουμε τις ψευδαισθήσεις…

Στον αγώνα για την ελευθερία δεν υπάρχουν ημίμετρα ούτε η μέση οδός… Στον αγώνα για την ελευθερία ούτε ο θάνατος ούτε η φυλακή πρέπει να μπαίνουν εμπόδιο…

Το δίλημμα είναι ξεκάθαρο…

«Ή στην επίθεση ή στον καναπέ…»

Τσάκαλος Χρήστος
Μέλος της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς – FAI
08/01/2016

[Ελλάδα] Κείμενο από ΣΠΦ-Πυρήνα Αντάρτικου Πόλης FAI προς τον αναρχικό χώρο

Εδώ σε pdf.

Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς – Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ

Προς τον αναρχικό χώρο

i) Το κάλεσμα

Κάθε κάλεσμα δράσης, όπως ο «Μαύρος Δεκέμβρης», είναι μία απόπειρα συντονισμού των δυνάμεων μας. Είναι μία προσπάθεια να διακόψουμε την κανονική ροή της πραγματικότητας. Είναι ένα σχέδιο να εισβάλλουμε σε αυτήν με τα δικά μας χαρακτηριστικά και να την ανατρέψουμε. Είναι μία σφυγμομέτρηση της επιθυμίας μας για αναρχία στο εδώ και τώρα και της ικανότητάς μας να αναμετρηθούμε με τις δυνάμεις της τάξης. Είναι μια αφορμή για να συναντηθούμε γνωστοί και άγνωστοι στο πεδίο της δράσης και να δοκιμάσουμε οργανωμένες και αιφνιδιαστικές εφόδους στα ανάκτορα του κράτους. Είναι ένα διεθνές σινιάλο συνενοχής προς όλους τους συντρόφους εντός και εκτός των τειχών που ατσαλώνει την αλληλεγγύη μας. Είναι μία αναρχική συμφωνία που επιβεβαιώνει ότι υπάρχουν άνθρωποι σε όλα τα μήκη της γης, που δίχως να μιλάνε την ίδια γλώσσα, συντονίζουν τους παλμούς της καρδιάς τους, ευθυγραμμίζουν το βλέμμα τους απέναντι στον εχθρό, σφίγγουν τις γροθιές τους, φοράνε κουκούλα και επιτίθονται ενάντια στην κοινωνική μηχανή της εξουσίας, τις δομές και τις σχέσεις της. Το κάλεσμα του «Μαύρου Δεκέμβρη» είχε τέτοιες στιγμές..

Και τώρα τι; Επιστροφή στη κανονικότητα;

Κάθε κάλεσμα δράσης, μπορεί να είναι απλά ένα στιγμιότυπο εξέγερσης που επαναλαμβάνει τον εαυτό του, περιμένοντας την επόμενη επέτειο, την επόμενη αφορμή, το επόμενο «κάλεσμα» ή να γίνει ένα ραντεβού με την ιστορία…

Για όσους αναρχία σημαίνει, «καίω πίσω μου τις γέφυρες της συνθηκολόγησης και της κοινωνικής ειρήνης», η αναρχική δράση δεν έχει ημερομηνία έναρξης και λήξης…

Έτσι, το στοίχημα του «Μαύρου Δεκέμβρη» στην πραγματικότητα ξεκλειδώνει ένα μεγαλύτερο στοίχημα. Ένα στοίχημα, για όσους το ημερολόγιο της επίθεσης είναι διαρκώς κολλημένο στο σήμερα, στο εδώ και τώρα. Το στοίχημα της δημιουργίας ενός αυτόνομου αναρχικού πόλου για την οργάνωση του αναρχικού αντάρτικου πόλης.

ii) Η μνήμη δεν είναι σκουπίδι…

O «Μαύρος Δεκέμβρης» ήταν ένα ανοικτό κάλεσμα προς όλους, όμως καταγράφτηκε κυρίως, ως σημείο αναφοράς των εξεγερσιακών, των αναρχομηδενιστών, των νέων συντρόφων, των ανένταχτων, των «μπάχαλων» ενάντια στο κράτος (και εν μέρει και ενάντια στην ακινησία του επίσημου «χώρου», ενάντια στην πασιφιστική μεταστροφή του).

Εμείς δεν θα σταθούμε τόσο στο κάλεσμα του «Μαύρου Δεκέμβρη». Κάθε κάλεσμα δράσης είναι μία στιγμή μιας συνολικότερης ιστορίας που προηγήθηκε και ίσως ο επιταχυντής μίας προοπτικής που ακολουθεί.

Δεν θα υπήρχε ο «Μαύρος Δεκέμβρης» αν δεν υπήρχε ο Νοέμβρης, ο Οκτώβρης, ο Σεπτέμβρης… δεν θα υπήρχε το αναρχικό αντάρτικο πόλης αν δεν υπήρχαν οι συγκρουσιακές πορείες, τα οδοφράγματα και οι μολώτοφ, δεν θα υπήρχε η εξέγερση του 2008 αν δεν υπήρχαν οι εμπρηστές και οι καταδρομικές επιθέσεις της τριετίας πριν το ‘08, δεν θα υπάρχει προοπτική αν δεν υπάρχει μνήμη…

Διαχρονικά η αναρχία γεννάει στο εσωτερικό της το αναρχικό της ξεπέρασμα. Γεννάει τις τάσεις (αναρχοατομικισμός, αναρχομηδενισμός, εξεγερσιακή αναρχία κ.α.) με τις πιο κοφτερές γωνίες που διαλέγουν να κινούνται στα άκρα του κινήματος, του «χώρου», της επανάστασης… Άλλοτε τέτοιες τάσεις λειτουργούν ως πυροκροτητής για την αναρχία, ανεβάζοντας τον πήχη της αναρχικής επίθεσης κι άλλοτε κανιβαλίζονται μεταξύ τους μέσα στην έπαρση και την αλαζονεία τους…

Στην Ελλάδα η εμφάνιση αιρετικών τάσεων στο εσωτερικό του χώρου είναι τόσο παλιά όσο κι ο ίδιος… Αιρέσεις που είτε παρήκμασαν και μετεξελίχθηκαν σε κύκλους καλλιτεχνικού διαννοουμενισμού (π.χ. καταστασιακοί), είτε αφομοιώθηκαν και εντάχθηκαν στον επίσημο χώρο… Όλες, όμως, άφησαν το στίγμα τους σε μία ιστορία που ποτέ δεν τελειώνει…

Το 2005 ένας κύκλος ανθρώπων θέτει δημόσια με τον πιο ορατό τρόπο (αφίσες, περιοδικό, συμμετοχή σε συνελεύσεις) το στοίχημα της αναβάθμισης της αναρχικής βίας με σύνθημα «σκέψου επαναστατικά-πράξε επιθετικά». Εμφανίζεται, πλέον, πιο οργανωμένα και με σταθερή δημόσια παρουσία μία εξεγερσιακή τάση που στο στόχαστρό της δεν θέτει απλά το κράτος και την εξουσία αλλά και την συνενοχή της κοινωνικής απάθειας. Παράλληλα, τίθεται δημόσια το ζήτημα της άρνησης εργασίας με αιχμή τις ένοπλες ληστείες τραπεζών… Ουσιαστικά, η τμηματική θεματική της άρνησης εργασίας κλείνει το μάτι και αποτελεί στην πραγματικότητα τον πρόλογο συζητήσεων για την διάχυση του αναρχικού αντάρτικου πόλης. Γέννημα αυτή της διάχυτης κινητικότητας (εμπρησμοί, ληστείες, καταδρομικές επιθέσεις, συνελεύσεις όπως το Συντονιστικό δράσης) ήταν το Γενάρη του 2008 η Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς. Η Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς προκύπτει ως η οργανωμένη έκφραση μιας αναρχικής αιρετικής τάσης με σαφή ένοπλο προσανατολισμό και αναφορές στον αναρχοατομικισμό, στον μηδενισμό, στην επανάσταση της καθημερινής ζωής και την κριτική στο σύμπλεγμα κράτους-κοινωνίας. Δεν ήταν, φυσικά, αυτή η τάση που γέννησε την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008. Η εξέγερση δεν έχει πνευματικά δικαιώματα και ιδιοκτησία.

Ήταν, όμως, κυρίως αυτή η τάση που είχε τα αντανακλαστικά, να επιταχύνει μερικά απ’ τα πιο συγκρουσιακά γεγονότα που συνέβησαν τον Δεκέμβρη του 2008, μιας και οι δομές μικρών πυρήνων ήδη λειτουργούσαν με τακτικές συντονισμένων επιθέσεων.

iii) Φτάνοντας στο σήμερα

Οι πρώτες συλλήψεις για την Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς το Σεπτέμβριο του 2009 (υπόθεση Χαλανδρίου) προκάλεσαν μία παλίρροια φόβου. Η πλειοψηφία της αιρετικής τάσης (αναρχομηδενιστές, αναρχοατομικιστές, αντικοινωνιστές, κ.λ.π.) υποκλίθηκε στον πανικό της καταστολής, αφομοιώθηκε στην ασφάλεια του επίσημου χώρου και έμειναν πίσω σαν κουφάρια οι μεγαλόστομες δηλώσεις για «επανάσταση ή θάνατο» να θυμίζουν την προδοσία. Αυτοί που στάθηκαν συνεπείς, ήταν λίγοι σύντροφοι που παρέμειναν αμετανόητοι και θέλησαν να συνεχίσουν ό,τι είχε αρχίσει… Για όλα αυτά όμως έχουν γραφτεί πολλά… Σήμερα, ένα μεγάλο κομμάτι του χώρου συνολικά ζει με το αποτύπωμα της ήττας, του φόβου της καταστολής, της χαμένης ευκαιρίας μίας εξέγερσης που δεν ήρθε ποτέ στα χρόνια της οικονομικής κρίσης, της εσωστρέφειας, του ανταγωνισμού, των άτυπων ηγεμονισμών. Όμως, η παρακαταθήκη που αφήνεται δεν μπορεί να προσδιοριστεί πότε θα αξιοποιηθεί και σίγουρα τίποτα δεν χάνεται για πάντα. Continue reading [Ελλάδα] Κείμενο από ΣΠΦ-Πυρήνα Αντάρτικου Πόλης FAI προς τον αναρχικό χώρο

Φυλακές Κορυδαλλού: Κείμενο του μέλους της ΣΠΦ Παναγιώτη Αργυρού για τη δίκη του Σχεδίου Φοίνικας

ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΠΟΥ ΟΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΟΥΣ ΜΟΥ ΧΑΡΙΣΑΝ ΣΤΙΓΜΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

«Μόνο εκείνη τη στιγμή που η τάση μας για ελευθερία ενώνεται πάλι με τη δράση, καταφέρνουμε να βιώσουμε την αναρχία στο εδώ και στο τώρα. Δυστυχώς το όνειρο που κουβαλάμε στις καρδιές μας παραείναι μεγάλο για να αποφύγουμε τον κίνδυνο να βρεθούμε μπροστά στον τερατώδη τοίχο της εξουσίας, που ορθώνεται προστατεύοντας το κράτος και το κεφάλαιο. Όταν βάζουμε τη ζωή μας στο παιχνίδι, αναπόφευκτα καταλήγουμε να αντιμετωπίζουμε τη σκληρότητα που ενυπάρχει στον αγώνα: φυλακή ή θάνατος».
Nicola Gai

[Ιταλός αναρχικός σύντροφος που έχει αναλάβει την ευθύνη για τη συμμετοχή του στην επίθεση του Πυρήνα Όλγα FAI/IRF (πυροβολισμός κατά του Roberto Adinolfi, διευθυντικού στελέχους της Ansaldo Nucleare)]

Στο τέλος της 4ης κατά σειρά δίκης εναντίον της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς και εναντίον μου, ως αναρχικού που έχει αναλάβει την ευθύνη για τη συμμετοχή του σε αυτήν, θέλω να πω ορισμένα πράγματα όχι προς το δικαστήριο αλλά προς όλους τους συντρόφους και όλες τις συντρόφισσες που με τη δράση τους έδωσαν πνοή και υπόσταση στο Σχέδιο Φοίνικας.

Ο αυτονόητος χαιρετισμός όλων των φυλακισμένων μελών της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς στα συντρόφια του Πυρήνα Sole – Baleno (πυρήνας της σύμπραξης ΣΠΦ – Συμμοριών Συνείδησης) μάς κόστισε αρχικά τη δίωξή μας για ηθική αυτουργία σε 4 Πράξεις του Σχεδίου Φοίνικας: στην ανατίναξη προσωπικού οχήματος της διευθύντριας των φυλακών Κορυδαλλού στην Αθήνα, στην ανατίναξη προσωπικού οχήματος αρχιφύλακα που υπηρετεί στις φυλακές Ναυπλίου, στον εμπρησμό ξενοδοχειακής μονάδας στην Ινδονησία, και στην αποστολή παγιδευμένου δέματος-βόμβα στον πρώην διοικητή της Αντιτρομοκρατικής στην Αθήνα.

Εκ των υστέρων κι αφού έγινε αντιληπτό απ’ τις αρμόδιες αρχές ότι η κατηγορία της ηθικής αυτουργίας για την επίθεση στην Ινδονησία από τη Μονάδα Οργής/Διεθνή Συνωμοσία για την Εκδίκηση-FAI/IRF δε θα μπορούσε με τίποτα να αντέξει, κατέρρευσε πριν καν το στάδιο της δίκης.

Όσον αφορά όμως τις υπόλοιπες επιθέσεις και την κατηγορία που μου αποδίδεται για ηθική αυτουργία, από τη μια με προσβάλλει γιατί, ως αναρχικός, απεχθάνομαι τις ιεραρχικές σχέσεις οποιουδήποτε επιπέδου, από την άλλη όμως με βοηθάει να κατανοήσω ότι η κυριαρχία νιώθει απειλή όταν οι αναρχικοί αντάρτες, ακόμα και από θέση αιχμαλωσίας, επιχειρούν να δώσουν το στίγμα τους και να συνδεθούν με τον αγώνα εκτός των τειχών χαιρετίζοντας τις εχθροπραξίες των συντρόφων τους. Η κυριαρχία νιώθει απειλή όταν συνειδητοποιεί ότι η συνθήκη του εγκλεισμού δεν είναι αρκετή για να συντρίψει τη μαχητική ενέργεια των αναρχικών αιχμαλώτων. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να στηθούν ολόκληρα κατηγορητήρια περί ηθικών αυτουργών. Σε καμία περίπτωση όμως δεν αρκεί για να κάμψει το δικό μου ηθικό και τη θέλησή μου να συνδεθώ με όλα τα συντρόφια σε θέση μάχης.

Γι’ αυτό, με αφορμή το τέλος αυτής της δίκης, θέλω να απευθύνω έναν νέο χαιρετισμό στους αγαπημένους συντρόφους και συντρόφισσες που παντού, σε όλη τη Γη, έθεσαν σε κίνηση τη Συνωμοσία της Μαύρης Διεθνούς των αναρχικών της πράξης μέσα από όλες τις επιθέσεις του Σχεδίου Φοίνικας: από τη Χιλή έως τη Ρωσία, και από τη Γερμανία ως την Ινδονησία.

Αντί λοιπόν για απολογία ενώπιον των δικαστών, επιλέγω να στείλω μέσα από το κελί μου μια φλογισμένη αγκαλιά σε όλους όσους και όσες επέλεξαν την επίθεση και όπλισαν την Αναρχία με φωτιά και μπαρούτι.

Κάθε ξεχωριστή ενέργεια, κάθε ξεχωριστή δράση μού έδωσε δύναμη και φώτισε την καρδιά μου με τη φλόγα της αναρχικής εξέγερσης.

Από τη χώρα της αιχμαλωσίας, αισθάνθηκα κοντά μου κάθε σύντροφο και συντρόφισσα που απ’ τα χαρακώματα της συνωμοτικής επίθεσης υπονόμευσαν με κάθε δυνατό τρόπο την κοινωνική ομαλότητα.

Η δυναμική που εκδηλώθηκε με το Σχέδιο Φοίνικας άφησε σημαντικές παρακαταθήκες που, μελετώντας τις, αντιλήφθηκα τις νέες προοπτικές αγώνα που ανοίγονται για την Αναρχία όταν ξεπερνάει σύνορα και αποστάσεις και επιλέγει με άξονα την Άτυπη Οργάνωση τη μετωπική σύγκρουση με την κυριαρχία.

Ήταν ένα από εκείνα τα σημαντικά στοιχεία που με ώθησαν να συμβάλω ξανά σε μια καινούργια πρόταση για μια νέα θέση της αναρχικής μάχης μέσα από το κάλεσμα για έναν Μαύρο Δεκέμβρη, ένα κάλεσμα που έκανα από κοινού με τον αναρχικό σύντροφο Νίκο Ρωμανό.

Οι προοπτικές που άνοιξαν τότε με το Σχέδιο Φοίνικας, και με τον άτυπο συντονισμό της αναρχικής άμεσης δράσης διεθνώς, θεωρώ ότι μπορούν να εξελιχτούν σε κάτι πιο απειλητικό για την εξουσία αν συναντηθούν με όλο το υπόλοιπο φάσμα των αναρχικών πρακτικών, συνθέτοντας ένα μωσαϊκό αναρχικής πολύμορφης δράσης παγκοσμίως που θα κινείται διαρκώς ενάντια στην εξουσία.

Γι’ αυτό, το μόνο που έχω να πω στη Δικαιοσύνη σας είναι ότι ηθικά, πολιτικά και αξιακά βρίσκομαι με όλη μου την καρδιά μέσα σε κάθε αναρχική επίθεση ενάντια στην κυριαρχία. Αν θέλετε μπορείτε να μου χρεώσετε ηθική αυτουργία για τον αέναο αναρχικό πόλεμο ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας, όπως κι εγώ σας χρεώνω ηθική αυτουργία σε κάθε πράξη εξουσιαστικής βαρβαρότητας που υπογράφεται στο όνομα της Δικαιοσύνης. Τίποτα δε θα μπορούσε να μου δώσει μεγαλύτερη ικανοποίηση πέρα από τη χαρμόσυνη είδηση ότι μια σφαίρα καρφώθηκε στο κεφάλι σας ως επιβράβευση της άθλιας ζωής σας.

Ζήτω το Σχέδιο Φοίνικας

Ζήτω ο Μαύρος Δεκέμβρης

Ζήτω ο Άτυπος Συντονισμός της Αναρχικής Πολύμορφης Δράσης σε όλο τον κόσμο.

Παναγιώτης Αργυρού
μέλος της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς FAI/IRF

Ελληνικές φυλακές: Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη σε εκδήλωση του στεκιού Άτακτον στην Πάτρα (7/12/2015)

Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη σε εκδήλωση του Αναρχικού-Αντιεξουσιαστικού Στεκιού Άτακτον στην Πάτρα για τις δίκες του Επαναστατικού Αγώνα:

Χαιρετίζω τις συντρόφισσες και τους συντρόφους. Η ομιλία μου θα είναι ένα είδος ιστορικής ανασκόπησης.

Ο Επαναστατικός Αγώνας είναι μια ένοπλη αναρχική οργάνωση. Είναι μία οργάνωση ένοπλης προπαγάνδας ή αγκιτάτσιας που προπαγανδίζει μέσω των στοχευμένων ενεργειών της την κοινωνική επανάσταση, την ανατροπή του κεφαλαίου και του κράτους και την αντικατάστασή του από μια αταξική ακρατική κοινωνία.

Το 2003, όταν ξεκίνησε τη δράση της η οργάνωση, ήταν μια εποχή που ο νεοφιλελευθερισμός επέλαυνε ανεμπόδιστα, ο πόλεμος κατά της «τρομοκρατίας» μαινόταν από το 2001, ο καπιταλισμός και η οικονομία της αγοράς θριάμβευαν, το σύστημα φάνταζε ανίκητο, επικρατούσε μια φαινομενική ευημερία.

Το καθεστώς του «αν-ύπαρκτου σοσιαλισμού» είχε καταρρεύσει για πάνω από μια δεκαετία, οι επαναστατικές ένοπλες οργανώσεις στη Δ. Ευρώπη είχαν παρακμάσει ή είχαν εξαρθρωθεί από τα τέλη της δεκαετίας του ’80, δεν υπήρχε οποιοδήποτε αντίπαλο δέος στο σύστημα, η Δύση με αιχμή του δόρατος τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ έμοιαζε αλώβητη.

Στην Ελλάδα, οι πολιτικοοικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις που συντελούνταν στην Ευρώπη ήρθαν ως συνήθως με κάποια καθυστέρηση.

Οι νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις σταθεροποιήθηκαν την οκταετία 1996-2004 επί κυβερνήσεως Σημίτη, η ελληνική οικονομία το 1999 μέσω του «σκανδάλου» του χρηματιστηρίου πέρασε στον έλεγχο των διεθνών αγορών και της νέας υπερεθνικής οικονομικής ελίτ που αναδύθηκε μετά την πτώση του ανατολικού μπλοκ, ενώ το 2002-2003 είχαμε την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη και τις συλλήψεις για τον ΕΛΑ λίγο πριν την διοργάνωση της μεγάλης καπιταλιστικής φιέστας των ολυμπιακών αγώνων του 2004.

Σε μια εποχή λοιπόν που το σύστημα φάνταζε παντοδύναμο, όταν υπήρχε η νεοφιλελεύθερη συναίνεση, όταν η καπιταλιστική οικονομία αναπτυσσόταν και η παγκοσμιοποίηση βρισκόταν σε έξαρση, όταν η επαναστατική αριστερά είχε καταρρεύσει και στην Ελλάδα αυτό έγινε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο, το 2002-2003 με την 17Ν και τον ΕΛΑ λόγω της στάσης των περισσοτέρων από τους συλληφθέντες, με την συνεργασία και τις αποκηρύξεις, όταν η έννοια της επανάστασης είχε εξοβελιστεί και λοιδορηθεί όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς, ο Επαναστατικός Αγώνας πήρε τη σκυτάλη και το νήμα του αγώνα και όχι μόνο του ένοπλου αγώνα και με τη δράση του διακήρυξε ότι τίποτα δεν τελείωσε, ότι ο επαναστατικός αγώνας συνεχίζεται, ο αγώνας για την ανατροπή του κεφαλαίου και του κράτους συνεχίζεται μέσα σε νέες, διαφορετικές και πιο δύσκολες συνθήκες.

Σε αντίθεση με τον εναλλακτισμό και την ηττοπάθεια που επικρατούσαν ως ένα μεγάλο βαθμό στα κινήματα στην Ευρώπη που ήταν φυσικό επακόλουθο της ήττας των παλιών επαναστατικών κινημάτων των δεκαετιών του 1970 και ’80 και του δυτικοευρωπαϊκού αντάρτικου και σε αντίθεση με την επικρατούσα πεποίθηση των πιο «προωθημένων» κομματιών του ελληνικού α/α χώρου που μιλούσαν εκείνη την εποχή για εξέγερση, ο Επαναστατικός Αγώνας το 2003-2004 έθεσε το ζήτημα της επανάστασης ξανά.

Ακριβώς γιατί θέσαμε το ζήτημα της επανάστασης, γι’ αυτό το όνομά μας, η ταυτότητα της ένοπλης συλλογικότητάς μας είναι Επαναστατικός Αγώνας.

Η επανάσταση προϋποθέτει πέραν των άλλων μορφών δράσης απαραίτητα και τον ένοπλο αγώνα στη σύγκρουση με την κεντρική εξουσία. Η επανάσταση είναι στην ουσία εμφύλιος πόλεμος και προϋποθέτει την ένοπλη αναμέτρηση με το καθεστώς.

Ο Επαναστατικός Αγώνας με τα δικά του αναλυτικά και ερμηνευτικά εργαλεία από αναρχική και αντιεξουσιαστική σκοπιά, ανέλυσε πιστεύω την εποχή μας αρκετά εύστοχα, την εποχή της έξαρσης της παγκοσμιοποίησης των αρχών και των μέσων της δεκαετίας του 2000, όταν ο πόλεμος κατά της «τρομοκρατίας» είχε κηρυχτεί, όταν οι νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις σταθεροποιούνταν, όταν η δικτατορία των αγορών επεκτεινόταν αλλά και όταν εμφανίστηκε η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση από το 2008 και μετά, όταν αρχικά ήταν κρίση του χρηματοπιστωτικού τομέα, δηλαδή των τραπεζών και εξελίχτηκε σε κρίση χρέους, ιδιαίτερα επώδυνη για χώρες με υψηλό χρέος όπως η Ελλάδα και αποτέλεσε την αφορμή για μια πρωτοφανή επίθεση που ενορχηστρώθηκε από τους υπερεθνικούς οργανισμούς, ΔΝΤ, ΕΚΤ και ΕΕ.

Ο Επαναστατικός Αγώνας πέρα από τις στοχευμένες ενέργειες εναντίον δομών της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, διάβασε καλά την εποχή μας και έπεσε μέσα σε πολλές από τις προβλέψεις του. Continue reading Ελληνικές φυλακές: Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη σε εκδήλωση του στεκιού Άτακτον στην Πάτρα (7/12/2015)

Φυλακές Κορυδαλλού: Τοποθέτηση του συντρόφου Νίκου Μαζιώτη για συμπλοκή στο Μοναστηράκι και απαλλοτριώσεις τραπεζών

Τοποθέτηση του Ν. Μαζιώτη στην 2η δίκη του Επαναστατικού Αγώνα κατά την συνεδρίαση της 27ης Νοεμβρίου 2015
σχετικά με την συμπλοκή στο Μοναστηράκι
και τις απαλλοτριώσεις τραπεζών σε Μέθανα και Κλειτορία

Δεν με ενδιαφέρει καθόλου αν θα με καταδικάσετε για απόπειρες ανθρωποκτονίας κατά των αστυνομικών που με καταδίωκαν για να με συλλάβουν στο Μοναστηράκι. Το να με κατηγορείτε για πυροβολισμούς κατά αστυνομικών, είναι τίτλος τιμής για μένα, δεν είναι κατηγορία πραγματική. Το να προσπαθήσω να μη συλληφθώ χρησιμοποιώντας το όπλο μου, το να υπερασπίσω την ελευθερία μου πυροβολώντας αυτούς που είναι τα σκυλιά της εξουσίας, που υπηρετούν τους οικονομικά ισχυρούς, τους πλούσιους, το κράτος και τους πολιτικούς, που φρουρούν τα στελέχη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ε.Κ.Τ., του Δ.Ν.Τ., του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, όλους αυτούς που ληστεύουν και δολοφονούν το λαό, είναι τίτλος τιμής για μένα και όχι κατηγορία πραγματική.

Είμαι επαναστάτης και αγωνιστής, στρατιώτης στον πόλεμο με την εξουσία, το κεφάλαιο και το κράτος.

Και αυτός ο πόλεμος, αυτός ο αγώνας γίνεται και με τα όπλα, με πραγματικά πυρά και σφαίρες.

Όλοι όσοι συμμετέχουν σ’ αυτόν τον πόλεμο και από τα δύο στρατόπεδα, αντικειμενικά θα πληρώσουν το αντίτιμο των επιλογών τους.

Και το αντίτιμο μπορεί να είναι ο θάνατος ή τραυματισμός σε ένοπλη συμπλοκή ενώ για τους επαναστάτες όπως εγώ μπορεί να είναι επιπλέον πολύχρονη καταδίκη και φυλακή.

Η μεγάλη και αγεφύρωτη διαφορά μεταξύ μας είναι ότι οι αστυνομικοί όπως και οι δικαστές, είναι μισθοφόροι και υπηρέτες αυτών που κατέχουν την οικονομική και πολιτική εξουσία ενώ οι επαναστάτες και οι αγωνιστές όπως εγώ είμαστε εθελοντές πολεμιστές στον αγώνα για ελευθερία.

Επίσης μεγάλη διαφορά μεταξύ μας είναι ότι τα σκυλιά της εξουσίας ποτέ δεν παίρνουν την ευθύνη των πράξεών τους αλλά είναι δειλοί και ψεύτες ενώ επαναστάτες και αγωνιστές όπως εγώ αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους αδιαφορώντας για τις συνέπειες.

Έχω ήδη αναλάβει την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής μου στον Επαναστατικό Αγώνα από το 2003 ως σήμερα και έχω υπερασπίσει όλες τις ενέργειες της οργάνωσης. Έτσι και τώρα έχω αναλάβει την ευθύνη και υπερασπίζομαι την επίθεση του Επαναστατικού Αγώνα στη Διεύθυνση Εποπτείας της Τράπεζας της Ελλάδας στο Σύνταγμα στις 10/4/2014, τους πυροβολισμούς εναντίον των αστυνομικών στο Μοναστηράκι στις 16/7/2014 και τις απαλλοτριώσεις της Εθνικής τράπεζας των Μεθάνων και της τράπεζας Πειραιώς στην Κλειτορία Αχαΐας.

Το να περιμένει το κράτος και η αστυνομία ότι θα παραδινόμουν και ότι δεν θα χρησιμοποιούσα το όπλο μου για να διαφύγω είναι εντελώς γελοίο και δεν πιστεύω ότι ούτε οι ίδιοι θα είχαν μία τέτοια εκτίμηση.

Όμως σε μία ένοπλη συμπλοκή δεν μπορεί να υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Αν εγώ είμαι υπαίτιος απόπειρας ανθρωποκτονίας στη συγκεκριμένη περίπτωση, τότε το ίδιο υπαίτιος απόπειρας ανθρωποκτονίας είναι και ο αστυνομικός που με πυροβόλησε.

Είναι γελοίο το επιχείρημα ότι με πυροβόλησε μόνο και μόνο για να με τραυματίσει στο χέρι στοχευμένα και να με εξουδετερώσει μέσα σε κόσμο, με διερχόμενους πολίτες και αυτοκίνητα με κίνδυνο ακόμα και να πλήξει τον συνάδελφό του με τον οποίο είχα συμπλακεί.

Με πυροβόλησε για να με σκοτώσει στοχεύοντάς με στο σώμα, όμως δεν το κατάφερε για άσχετους λόγους με την θέλησή του όπως το ότι βρισκόμουν σε πάλη με αστυνομικό.

Να είστε σίγουροι ότι από τη δική μου μεριά, ότι εγώ ακόμα κι αν σκότωνα κάποιον από τους διώκτες μου, θα αναλάμβανα την ευθύνη όπως έχω κάνει όταν ως μέλος του Επαναστατικού Αγώνα έχω υπερασπίσει όλες τις ενέργειες της οργάνωσης, είτε βομβιστικές επιθέσεις, είτε απόπειρα εκτέλεσης κατά αστυνομικών των ΜΑΤ, είτε για απόπειρα εκτέλεσης υπουργού της κυβέρνησης.

Αντίθετα αυτοί που αποδεικνύουν ότι είναι δειλοί και ψεύτες είναι οι πραιτοριανοί του καθεστώτος σας, οι αστυνομικοί, οι οποίοι έχουν δολοφονήσει δεκάδες ανθρώπους από το 1974 ως σήμερα, άοπλους πολίτες, διαδηλωτές, νεολαίους, μετανάστες, πολίτες μειονοτικών ομάδων.

Στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων παρέμειναν ατιμώρητοι αποδεικνύοντας πόσο υποκριτές και ψεύτες είστε εσείς ως δικαστές αφού αξιολογείτε την ανθρώπινη ζωή με δύο μέτρα και σταθμά, ένα για την τάξη των ισχυρών, των πλουσίων, αυτών που έχουν την οικονομική και την πολιτική εξουσία και των λακέδων τους όπως είστε εσείς οι δικαστές και οι αστυνομικοί, και ένα για όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους του λαού, τους εργαζόμενους, τους νεολαίους, τους μετανάστες οι οποίοι θεωρούνται κατώτεροι από το σύστημά σας.

Θα αναφέρω ενδεικτικά κάποια παραδείγματα: Δολοφονία του 16χρονου μαθητή Ισίδωρου Ισιδωρόπουλου το 1976 σε καταδίωξη από αστυνομικούς, δολοφονία της 66χρονης Αναστασίας Τσιβίκα που σκοτώθηκε από αύρα της αστυνομίας που καταδίωκε διαδηλωτές σε επεισόδια στις 25/5/1976, δολοφονία του Βασίλη Τσιρώνη μέσα στο σπίτι του στο Π. Φάληρο το 1978 από άνδρες των ΜΕΑ, ξυλοδαρμός μέχρι θανάτου από ΜΑΤ των διαδηλωτών Ιάκωβου Κουμή και Σταματίνας Κανελλοπούλου στις 16/11/1980, σε πορεία που πήγαινε στην αμερικάνικη πρεσβεία και είχε απαγορευτεί από την κυβέρνηση Ράλλη, δολοφονία με πυροβολισμούς από πίσω στο κεφάλι του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά στις 17/11/1985 σε επεισόδια της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου από τον αστυνομικό Αθανάσιο Μελίστα, δολοφονία του μουσικού Θοδωρή Γιάκα στο Μοσχάτο το 1994 από τον αστυνομικό Λαγογιάννη που τον πυροβόλησε γιατί δεν σταμάτησε σε εξακρίβωση στοιχείων, δολοφονία του ρομά μικροπωλητή Τάσου Μουράτη από τον τροχονόμο Δημήτρη Τρίμη το 1996 στη Λιβαδειά που τον πυροβόλησε γιατί δεν σταμάτησε σε μπλόκο, δολοφονία του Ηλία Μέξη το 1997 οδηγού φορτηγού που πυροβολήθηκε από τον φρουρό του Μεταγωγών Πειραιά Τσαγκράκο γιατί οδηγούσε ανάποδα στο δρόμο που βρισκόταν το Μεταγωγών.

Δολοφονία Αλβανού κρατούμενου που πυροβολήθηκε γιατί συμμετείχε σε απόδραση από τις φυλακές Σταυρακίου Ιωαννίνων το 1997, δολοφονία του 17χρονου Σέρβου μαθητή Μάρκο Μπουλάτοβιτς στη Θεσσαλονίκη απ’ τον αστυνομικό Κυριάκο Βαντούλη που τον θεώρησε ύποπτο για κλοπή και τον πυροβόλησε στο στήθος, δολοφονία του Νίκου Λεωνίδη από τον αστυνομικό Ατματζίδη το 2000 στη Θεσσαλονίκη, δολοφονία του ρομά Μαρίνου Χριστόπουλου στο Ζεφύρι το 2001 από τον αστυνομικό της ομάδας Ζ Τυλιανάκη που τον πυροβόλησε γιατί δεν σταμάτησε σε μπλόκο, δολοφονία του Ηρακλή Μαραγκάκη στο Ηράκλειο Κρήτης το 2003 από αστυνομικούς των ΤΑΕ γιατί δεν σταμάτησε σε μπλόκο, δολοφονία του 16χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου το 2008 που πυροβολήθηκε από τους αστυνομικούς Κορκονέα και Σαραλιώτη, δολοφονία του 25χρονου εργάτη Αλβανού Νίκολα Τόντι με 9 σφαίρες από αστυνομικούς της ΟΠΚΕ το 2010.

Η ταξική δικαιοσύνη σας απάλλαξε στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων τους αστυνομικούς δολοφόνους οι οποίοι δεν είχαν το θάρρος να αναλάβουν την ευθύνη των πράξεών τους αλλά προέβαλαν γελοίους ισχυρισμούς ότι τάχα πυροβόλησαν κατά λάθος, ότι «εξοστρακίστηκε» η σφαίρα, ότι κινδύνευε η ζωή τους ενώ όλα τα θύματά τους ήταν άοπλα.

Οι αστυνομικοί των ΜΑΤ που ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου τους Κουμή και Κανελλοπούλου αθωώθηκαν το 1988, ο δολοφόνος του Καλτεζά, Μελίστας αθωώθηκε το 1990, ο Τυλιανάκης που δολοφόνησε τον Μ. Χριστόπουλο, ο Τρίμης που δολοφόνησε τον Τ. Μουράτη, ο Βαντούλης που δολοφόνησε τον Μπουλάτοβιτς, ο Ατματζίδης που δολοφόνησε τον Ν. Λεωνίδη, όλοι δικάστηκαν για ανθρωποκτονία από αμέλεια και έπεσαν στα μαλακά με μικρές ποινές με αναστολή. Οι δολοφόνοι του Ηρακλή Μαραγκάκη ενώ αρχικά καταδικάστηκαν σε ισόβια, στο εφετείο η κατηγορία μετατράπηκε σε απόπειρα ανθρωποκτονίας από αμέλεια και αποφυλακίστηκαν με ποινή με αναστολή. Ο Λαγογιάννης που δολοφόνησε τον Θοδωρή Γιάκα αρχικά καταδικάστηκε σε 10 χρόνια και βγήκε στα 3 με ανήκεστο βλάβη. Τον περασμένο Μάρτιο όπως έχω ήδη πει σε προηγούμενη τοποθέτησή μου, οι δολοφόνοι της ΟΠΚΕ που πυροβόλησαν με 9 σφαίρες τον Αλβανό εργάτη Νίκολα Τόντι δικάστηκαν για ανθρωποκτονία από αμέλεια σε 1 χρόνο με αναστολή ενώ το δικαστήριο με εισήγηση του εισαγγελέα έριξε κατά ένα μέρος την ευθύνη στο ίδιο το θύμα.

Υπάρχουν περιπτώσεις ξυλοδαρμών και βασανιστηρίων όπου επίσης η ταξική δικαιοσύνη σας έκανε τα στραβά μάτια, όπως στην περίπτωση βασανιστηρίων Αφγανών μεταναστών το 2003 στο Φαρμακονήσι από κομάντο του στρατού και λιμενικούς που τους σοδόμιζαν με γκλοπ, στην υπόθεση των βασανιστηρίων με φάλαγγα επίσης Αφγανών μεταναστών το 2004 στο αστυνομικό τμήμα Αγ. Παντελεήμονα, στην υπόθεση της απαγωγής και του ξυλοδαρμού των Πακιστανών εργατών το καλοκαίρι του 2005 μετά τις βομβιστικές επιθέσεις στο Λονδίνο από μέλη των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών της ΜΙ6 και μελών της ΕΥΠ, στην υπόθεση του ξυλοδαρμού του Κύπριου φοιτητή στη Θεσσαλονίκη το 2006 από ασφαλίτες –η λεγόμενη υπόθεση «ζαρντινιέρα»–, ο τραυματισμός διαδηλωτών το 2011 σε κινητοποίηση ενάντια στο Α’ Μνημόνιο από αστυνομικούς της ομάδας ΔΙΑΣ που έπεφταν με τις μηχανές πάνω τους, ο τραυματισμός του διαδηλωτή Καυκά το Μάη του 2011 σε κινητοποίηση ενάντια στο Α’ Μνημόνιο που χτυπήθηκε με πυροσβεστήρα από αστυνομικό των ΜΑΤ στο κεφάλι. Κανένας από όλους αυτούς τους βασανιστές και τραμπούκους δεν τιμωρήθηκε από την δικαιοσύνη σας αλλά απαλλάχτηκαν.

Είστε θρασύδειλοι να με κατηγορείτε γιατί πυροβόλησα εναντίον ένοπλων αστυνομικών που με καταδίωκαν να με συλλάβουν, ενώ εσείς ως κρατικός μηχανισμός και ως υπερασπιστές ενός εγκληματικού καθεστώτος όπως είναι ο καπιταλισμός, είστε υπεύθυνοι για δολοφονίες δεκάδων πολιτών, είστε υπεύθυνοι για την μαζικότερη και μεγαλύτερη κοινωνική ληστεία που διαπράττεται στα χρόνια των μνημονίων, για την υφαρπαγή περιουσιών προς όφελος των τραπεζών, για τους θανάτους 4000 ανθρώπων που πέθαναν στα χρόνια των μνημονίων.

Για τους ίδιους λόγους είστε θρασύδειλοι να θεωρείτε ως εγκληματικές πράξεις τις απαλλοτριώσεις των ληστρικών τοκογλυφικών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, της Εθνικής τράπεζας των Μεθάνων και της τράπεζας Πειραιώς της Κλειτορίας.

Ληστεία διαπράττετε εσείς που υφαρπάζετε τις περιουσίες του λαού, τους μισθούς των εργαζομένων, τις συντάξεις των απομάχων της δουλειάς, όταν κατάσχετε τα σπίτια των φτωχών προς όφελος των τραπεζών, όταν υφαρπάζετε τους πόρους των ασφαλιστικών ταμείων για λογαριασμό των τραπεζών για να τους επενδύσουν στο χρηματιστήριο, όταν στερείτε την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη από εκατοντάδες χιλιάδες ή εκατομμύρια ανθρώπους, όταν παίρνετε την μπουκιά από το στόμα των ανθρώπων, όταν με τις πολιτικές σας αφήνετε τα παιδιά υποσιτισμένα, όταν αφήνετε τους ηλικιωμένους απόμαχους της δουλειάς να πεθαίνουν άρρωστοι αφού πρώτα το σύστημά σας τους έστυψε στην εκμετάλλευση όταν ήταν νέοι.

Αυτά είναι ληστεία και εγκλήματα και αυτά χαρακτηρίζουν εσάς.

Εγώ και ο Επαναστατικός Αγώνας δεν στερήσαμε το ψωμί κανενός, δεν εκμεταλλευτήκαμε τον ιδρώτα κανενός όπως κάνουν τα αφεντικά σας, δεν στερήσαμε το μισθό από κανένα εργαζόμενο ή τη σύνταξη από κανένα συνταξιούχο, δεν κλέψαμε τα σπίτια από κανένα που βγάζει το ψωμί του από τον ιδρώτα του σε αντίθεση με σας που μέσα σε 7 χρόνια, από το 2008 ως σήμερα, το κράτος και η κυβέρνηση που υπηρετείτε έχουν ληστέψει 211,5 δισ. ευρώ από τα λαϊκά εισοδήματα και τα έχετε δώσει στις τράπεζες.

Εγώ απαλλοτρίωσα τους ληστές, αυτούς που ρουφούν το αίμα του λαού, απαλλοτρίωσα τα αφεντικά σας για να χρηματοδοτήσω τον αγώνα ενάντια στο καθεστώς σας και γιατί ήμουν παράνομος και εκτός νόμου και δεν είχα καμία επιλογή επιβίωσης.

Η απαλλοτρίωση των τραπεζών είναι από παλιά μία συνηθισμένη πρακτική και μέθοδος των επαναστατικών κινημάτων και των αντάρτικων οργανώσεων.

Οι αναρχικοί, οι μπολσεβίκοι, οι Ισπανοί αναρχοσυνδικαλιστές της δεκαετίας του 1920, οι αντάρτες του ΔΣΕ στα Καλάβρυτα, Αμαλιάδα, Ν. Ζίχνη Σερρών, οι Ισπανοί αναρχικοί και η οργάνωση Κίνημα για την Απελευθέρωση της Ιβηρικής (MIL) που έκαναν αντάρτικο εναντίον της δικτατορίας του Φράνκο στις δεκαετίες του ’40, ’50 και ’70, οι Τουπαμάρος της Ουρουγουάης, η Φράξια Κόκκινος Στρατός (RAF) και το Κίνημα 2 Ιούνη στη Δ. Γερμανία, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες και η Πρώτη Γραμμή στην Ιταλία, η Άμεση Δράση στη Γαλλία, οι Ένοπλες Επαναστατικές Δυνάμεις Κολομβίας (FARC), όλες αυτές οι αντάρτικες οργανώσεις προέβαιναν σε απαλλοτριώσεις τραπεζών και απαγωγές πλούσιων καπιταλιστών επιχειρηματιών για να χρηματοδοτήσουν τον αγώνα τους.

Εσείς που έχετε διαπράξει την πιο οργανωμένη και μαζική ληστεία εις βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας της κοινωνίας, θεωρείτε τις απαλλοτριώσεις τραπεζών ως εγκληματικές πράξεις, αποδεικνύοντας πόσο υποκριτές είστε.

Οι απαλλοτριώσεις τραπεζών όπως και οι δράσεις του αντάρτικου συνολικά είναι πράξεις δίκαιες. Δικαιοσύνη είναι η ανατροπή του καθεστώτος σας η οποία συνίσταται στην συνολική απαλλοτρίωση της καπιταλιστικής και κρατικής ιδιοκτησίας ώστε τα πάντα να ανήκουν σε όλους και όλοι να έχουν πρόσβαση στα βασικά αγαθά.

Νίκος Μαζιώτης, μέλος του Επαναστατικού Αγώνα

Κείμενο του Νίκου Μαζιώτη για τη μεθόδευση της αντιτρομοκρατικής και των διωκτικών αρχών

Κείμενο του Νίκου Μαζιώτη για την μεθόδευση της αντιτρομοκρατικής και των διωκτικών αρχών να συσχετιστεί η δράση του Επαναστατικού Αγώνα με ληστείες τραπεζών

Στη συνεδρίαση της 16ης Νοεμβρίου της 2ης δίκης του Επαναστατικού Αγώνα που αφορά την επίθεση σε κτήριο της Τράπεζας της Ελλάδος στις 10/04/2014, τη συμπλοκή στο Μοναστηράκι στις 16/07/2014 και τρεις απαλλοτριώσεις τραπεζών σε Μέθανα, Κλειτορία και Ακράτα η εισαγγελέας της έδρας εισήγαγε ένα έγγραφο της αντιτρομοκρατικής το οποίο υπογράφει ο διευθυντής υποστράτηγος Αντώνιος Μπάκας και το οποίο υποδεικνύει στην εισαγγελία εφετών Αθηνών τη συσχέτιση και συνένωση ασχέτων μεταξύ τους υποθέσεων, όπως ληστείες τραπεζών που χρονολογούνται από το 2008 ως το 2015 με τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα. Το έγγραφο αυτό αποκαλύπτει μια πρωτοφανή μεθόδευση των αστυνομικών και δικαστικών αρχών έτσι ώστε ληστείες τραπεζών να συσχετιστούν με τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα και τα πρόσωπα που ήδη κατηγορούνται για αυτές ή ερευνάται εμπλοκή τους, όπως οι Γιώργος Πετρακάκος, Μαρία Θεοφίλου, Θεμιστοκλής Ασημακόπουλος, Σπύρος Χριστοδούλου, Γρηγόρης Τσιρώνης, Παναγιώτης Ασπιώτης και ο Σπύρος Δραβίλας, που αυτοκτόνησε για να μη συλληφθεί, να παρουσιάζονται ότι είναι μέλη του Επαναστατικού Αγώνα. Το έγγραφο αυτό υποδεικνύει εντελώς αβάσιμα τη συσχέτιση των υποθέσεων εννέα τουλάχιστον ληστειών τραπεζών, στο Βελεστίνο στις 14/08/2013, στο Παλαιό Φάληρο στις 16/11/2011, στον Ωροπό Αττικής στις 31/01/2014, στο Δώριο Μεσσηνίας στις 21/03/2014, στο Σικούριο Λάρισας στις 05/06/2014, στο Δίστομο Βοιωτίας στις 22/08/2014, στη Φαρκαδόνα Τρικάλων στις 02/04/2015 και στον Αμπελώνα Λάρισας στις 30/04/2015. Επίσης, σύμφωνα με το έγγραφο, εξετάζεται και η συσχέτιση με τις παραπάνω και των υποθέσεων ληστειών τραπεζών στο Γαλατά Πόρου στις 11/08/2011, στις Σπέτσες στις 16/07/2012, στον Μαραθώνα στις 01/07/2014, στη Σαρωνίδα Αττικής στις 08/08/2014, ενώ επίσης γίνεται αναφορά σε ληστείες τραπεζών, στο Χολαργό στις 17/04/2008, στην οποία είχε σκοτωθεί ένας αστυνομικός, στις Σέρρες στις 31/03/2010 και στο Πόρτο Χέλι Αργολίδας στις 23/07/2010.

Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο σε αυτό το έγγραφο που να τεκμηριώνει τη συσχέτιση αυτών των υποθέσεων με τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα, όπως επίσης δεν υπάρχει απολύτως τίποτα που να τεκμηριώνει ότι τα πρόσωπα που ήδη κατηγορούνται ή εξετάζεται η εμπλοκή τους σε αυτές ότι είναι μέλη του Επαναστατικού Αγώνα. Αυτό που υπάρχει είναι ότι αφού αναφέρεται στις συλλήψεις, πρώτα τη δική μου στις 16/07/2014 στο Μοναστηράκι και στην εμπλοκή μου στις απαλλοτριώσεις τραπεζών σε Μέθανα και Κλειτορία, στο γεγονός ότι ο Πετρακάκος είναι συγκατηγορούμενός μου, σε Μέθανα από κοινού μ’ εμένα και στην Ακράτα μόνος του με αγνώστους και στις συλλήψεις των υπολοίπων που κατηγορούνται για κάποιες από τις άλλες ληστείες τραπεζών, καταλήγει στην αυθαίρετη εκτίμηση, ότι «τελέστησαν από εμπλεκόμενα σε αυτές πρόσωπα στα πλαίσια της τρομοκρατικής οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας». Το μαθηματικό θεώρημα της αντιτρομοκρατικής ισχυρίζεται ότι αφού εγώ και ο Πετρακάκος είμαστε συγκατηγορούμενοι και εφόσον ο Πετρακάκος κατηγορείται από κοινού με κάποια τουλάχιστον από τα άλλα πρόσωπα που αναφέρονται, τότε όλοι συσχετιζόμαστε, όλοι είναι μέλη του Επαναστατικού Αγώνα, με εμένα διευθυντή. Να υπενθυμίσω όμως ότι στις 3 Απριλίου 2013 έχω απαλλαγεί μαζί με τη συντρόφισσα Πόλα Ρούπα για την κατηγορία της διεύθυνσης στην πρώτη δίκη του Επαναστατικού Αγώνα. Είναι, επίσης, έωλος ο ισχυρισμός που αναφέρεται στο έγγραφο ότι ο μεγάλος οπλισμός που βρέθηκε κατά τις συλλήψεις των προαναφερθέντων προσώπων σε Μώλο Φθιώτιδας, Βόλο, Μαραθώνα, Αγχίαλο Μαγνησίας, ότι προοριζόταν για τη διάπραξη «τρομοκρατικών ενεργειών». «Η υπηρεσία μας λόγω του μεγάλου αριθμού και της βαρύτητας του κατά τα ανωτέρω αναφερθέντος και κατασχεθέντος συνολικού οπλισμού, ο οποίος αντικειμενικά είναι δυσανάλογος με εκείνον που κατά την κοινή λογική απαιτείται για την διάπραξη μόνον ενόπλων ληστειών εκτιμά α) ότι τα ανωτέρω εμπλεκόμενα σε προαναφερόμενες ποινικές υποθέσεις πρόσωπα είχαν ενταχθεί ως μέλη στην οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας δρώντας από κοινού και εναλλασσόμενα μεταξύ τους… β) ότι ο ανωτέρω βαρύτατος οπλισμός κατείχετο από κοινού από τα εμπλεκόμενα πρόσωπα… και γ) ότι οι πράξεις ενόπλων ληστειών διαπράχθηκαν με σκοπό την τέλεση τρομοκρατικών πράξεων». Δεν υπάρχει τίποτα μέσα στο έγγραφο που να τεκμηριώνει ότι όλος αυτός ο οπλισμός είναι του Επαναστατικού Αγώνα, ότι τα σπίτια στα οποία βρέθηκαν είναι γιάφκες της οργάνωσης κι ότι εγώ έχω πρόσβαση σ’ αυτόν τον οπλισμό. Όλες αυτές οι αλχημείες επιχειρούν να ξεπεράσουν ακόμα και την προηγούμενη προπαγανδιστική τακτική των προηγούμενων ετών της αντιτρομοκρατικής και του καθεστώτος που διοχέτευε σε παπαγαλάκια δημοσιογράφους και επαγγελματίες ψεύτες, περί συνεργασίας των οργανώσεων αντάρτικου με «ποινικούς», αφού τώρα με αυτή τη μεθόδευση παρουσιάζονται οι «ποινικοί» μαζί με κάποιους αντιεξουσιαστές όχι ως συνεργάτες αλλά ως μέλη. Αυτή η μεθόδευση επιχειρεί να επιβεβαιώσει το θεώρημα ότι «ποινικοί» και μέλη των οργανώσεων αντάρτικου είναι το ίδιο και να απονοηματοδοτήσει τον πολιτικό χαρακτήρα των ένοπλων επαναστατικών οργανώσεων που είναι πάγιος στόχος του κράτους.

Επειδή, όμως, παρουσιάζομαι και ως συνδετικός κρίκος και ως διευθυντής όλων αυτών των προσώπων θα πρέπει τα σαΐνια της αντιτρομοκρατικής και οι δικαστές που τους υποδεικνύεται να συνενώσουν άσχετες υποθέσεις, να τεκμηριώσουν και να αποδείξουν πότε και πώς αυτά τα άτομα εντάχτηκαν στον Επαναστατικό Αγώνα. Πώς τεκμηριώνεται η σύνδεσή μου, όχι ως άτομο, αλλά με την ιδιότητα του μέλους και διευθυντή του Επαναστατικού Αγώνα με τους Πετρακάκο, Χριστοδούλου, Τσιρώνη, Δραβίλα; Πώς τεκμηριώνεται ακόμη και η απλή γνωριμία μαζί τους; Κάποιοι από αυτούς βρίσκονταν για αρκετά χρόνια στις φυλακές την προηγούμενη δεκαετία όταν είχε ήδη αρχίσει τη δράση του ο Επαναστατικός Αγώνας απ’ το 2003. Ο Πετρακάκος βρισκόταν στη φυλακή από το 2003 ως το 2006, ο Χριστοδούλου απ’ το 1999 ως το 2007, ο Δραβίλας βρισκόταν στη φυλακή το 2005-2006 και από το 2008 ως τα τέλη του 2013, οπότε παραβίασε άδεια. Ο Τσιρώνης βρισκόταν στην παρανομία το 2006 και είχε επικηρυχθεί το 2009 φωτογραφιζόμενος από τότε ως μέλος του Επαναστατικού Αγώνα. Πώς και πότε εντάχθηκαν όλοι αυτοί στην οργάνωση; Να υπενθυμίσω ότι κάποιοι από αυτούς από το 2013 μέχρι σήμερα φωτογραφίζονται με υπόδειξη της αντιτρομοκρατικής στα Μ.Μ.Ε ως εμπλεκόμενοι με τη δράση μιας νεολενινιστικής οργάνωσης που έχει εμφανιστεί τα 2 τελευταία χρόνια. Πώς τώρα ξαφνικά έγιναν μέλη του Επαναστατικού Αγώνα, που είναι μια ένοπλη αναρχική οργάνωση αντάρτικου; Να υπενθυμίσω, επίσης, και εγώ πριν την επίθεση του Επαναστατικού Αγώνα στις 10/04/2014 στο κτήριο της Τράπεζας της Ελλάδας στο Σύνταγμα φωτογραφιζόμουν από τα Μ.Μ.Ε ως εμπλεκόμενος στην ίδια οργάνωση, ενώ είμαι αναρχικός και μέλος του Επαναστατικού Αγώνα και αυτό αποδεικνύει τα ψέματα της αντιτρομοκρατικής και των Μ.Μ.Ε. Να επισημάνω ότι ένα από τα πρόσωπα, ο Τσιρώνης, που φέρεται τώρα σύμφωνα με το έγγραφο να είναι μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, φωτογραφιζόταν από το 2006 ως εμπλεκόμενο με τη λεγόμενη «ομάδα των ληστών με τα μαύρα», που σύμφωνα με την αντιτρομοκρατική, έκανε ληστείες τραπεζών την περίοδο 2002-2006 και συσχετιζόταν με τον Επαναστατικό Αγώνα. Όμως, όπως έχω ήδη αναφέρει σε παλαιότερο κείμενό μου το Σεπτέμβρη του 2014, όσον αφορά τα ψέματα που επανειλημμένα διέδιδαν δημοσιογράφοι κατόπιν υποδείξεων της αντιτρομοκρατικής, παρά το γεγονός ότι έγιναν δίκες για την υπόθεση αυτή, δεν αποδείχθηκε ποτέ ότι υπάρχει σχέση με τον Επαναστατικό Αγώνα. Όμως μετά από χρόνια γίνεται νέα απόπειρα να εμπλέξουν τον Τσιρώνη ως μέλος του Επαναστατικού Αγώνα.

Όσον αφορά τις υποθέσεις των ληστειών τραπεζών που αναφέρονται στο επίμαχο έγγραφο σε καμία δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να με συσχετίζει ως φυσικό αυτουργό και ούτε κατηγορούμαι. Σε πολλές από αυτές όταν διαπράχθηκαν βρίσκομαι στη φυλακή, όπως όσον αφορά αυτή στη Σαρωνίδα Αττικής στις 08/08/2014, στο Δίστομο στις 22/08/2014, στη Φαρκαδόνα Τρικάλων στις 02/04/2015, στον Αμπελώνα Λάρισας στις 30/04/2015. Να υπενθυμίσω ότι όταν έγιναν αυτές οι ληστείες τραπεζών εγώ ήδη είχα συλληφθεί στο Μοναστηράκι στις 16/07/2014. Επίσης βρισκόμουν στη φυλακή και το διάστημα που διαπράχθηκαν οι υπό διερεύνηση ληστείες τραπεζών στο Γαλατά Πόρου στις 11/08/2011 και στο Πόρτο Χέλι Αργολίδας στις 23/07/2010. Όσον αφορά τις υποθέσεις των ληστειών τραπεζών στο Παλαιό Φάληρο στις 16/11/2011 και στο Ηράκλειο Αττικής στις 27/10/2011, εκείνη την περίοδο έχω μόλις αποφυλακιστεί μαζί με τη συντρόφισσα Πόλα Ρούπα μετά τη λήξη του 18μηνου (10/04/2010-11/10/2011) και βρισκόμαστε με περιοριστικούς όρους, όπως πέντε φορές παρουσία το μήνα στο αστυνομικό τμήμα Εξαρχείων και υπό παρακολούθηση από την αστυνομία. Προκειμένου να τεκμηριώσουν αυτή τη μεθόδευση οι ίδιες οι διωκτικές αρχές βγάζουν τον εαυτό τους ηλίθιους. Πώς σχετίζονται όλες αυτές οι ληστείες τραπεζών που αναφέρονται στο έγγραφο μ’ εμένα και τον Επαναστατικό Αγώνα; Πώς τεκμηριώνεται η σχέση μου με όλα αυτά τα πρόσωπα στα πλαίσια της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα; Γιατί γίνεται αναφορά στο έγγραφο για μια ληστεία τράπεζας στο Χολαργό το 2008; Για να με καταδικάσουν σε ισόβια παρουσιάζουν την υπόθεση αυτή ότι έγινε στα πλαίσια δράσης του Επαναστατικού Αγώνα; Πώς συνδέεται η υπό διερεύνηση υπόθεση ληστείας τράπεζας στις Σέρρες στις 31/03/2010, δέκα μέρες πριν τη σύλληψή μας στις 10 Απριλίου του 2010 σε περίοδο που όπως διαπιστώθηκε εκ των υστέρων βρισκόμασταν υπό παρακολούθηση και υπάρχουν καταγεγραμμένες τηλεφωνικές συνομιλίες που βγήκανε μετά τις συλλήψεις μας στη δημοσιότητα;

Η αντιτρομοκρατική ευελπιστεί ότι όσο πιο τερατώδη είναι τα ψέματα που υποστηρίζει τόσο υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα να γίνουν πιστευτά, πάντα βέβαια με τη βοήθεια των Μ.Μ.Ε, των μεγαλοκαλαναρχών, των μεγαλοεργολάβων, των εφοπλιστών και των βιομηχάνων που πίνουν το αίμα του λαού. Το κλειδί, όμως, για να αποπειραθεί να γίνει αυτή η μεθόδευση είναι το γεγονός ότι είμαι εκ νέου κατηγορούμενος ως «διευθυντής» του Επαναστατικού Αγώνα, όπως και η συντρόφισσα Πόλα Ρούπα στη δίκη που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη. Δεν είναι τυχαίο ότι παρά το γεγονός ότι το Έ τριμελές εφετείο κακουργημάτων με απόφασή του στις 03/04/2013 με απάλλαξε, όπως και τη συντρόφισσα Ρούπα, από την κατηγορία της «διεύθυνσης», τα τρία τελευταία χρόνια, όμως, και αφού είχαμε περάσει στην παρανομία, τα Μ.Μ.Ε. με υπόδειξη της αντιτρομοκρατικής εξακολουθούν να μας παρουσιάζουν ως «αρχηγούς» του Επαναστατικού Αγώνα κάτι που δείχνει ότι η μεθόδευση δεν είναι πρόσφατη, αλλά άρχισε να συναρμολογείται όταν σπάσαμε τους περιοριστικούς όρους και περάσαμε στην παρανομία απ’ το καλοκαίρι του 2012. Πώς γίνεται, όμως, με απόφαση της ίδιας της κρατικής «δικαιοσύνης» να απαλλάσσομαι από διευθυντής του Επαναστατικού Αγώνα το διάστημα 2003-2010 και να γίνομαι εκ νέου διευθυντής του Επαναστατικού Αγώνα από τον Ιούνιο του 2012 μέχρι τη σύλληψή μου στις 16/07/2014, όπως υποστηρίζει το κατηγορητήριο με το οποίο δικάζομαι τώρα. Είναι κάτι που με υπόδειξη του εγγράφου, που το υπογράφει ο διευθυντής της ΔΑΕΕΒ Μπάκας, καλούνται οι εφέτες να «αποδείξουν» κάνοντας αλχημείες.

Στη δίκη που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη κατηγορούμαι μαζί με τη συντρόφισσα Ρούπα εκ νέου για «ένταξη» και «συμμετοχή» στον Επαναστατικό Αγώνα και για «διεύθυνση» από τον Ιούνιο του 2012 μέχρι τις 16/07/2014 που συλλήφθηκα, «αλλά και με άλλα πρόσωπα των οποίων η ταυτότητα δεν έχει καταστεί ακόμα γνωστή». Πολλοί διευθυντές δηλαδή!! Στην αρχή της διαδικασίας έκανα αίτηση στο δικαστήριο να απορριφθούν οι δύο αυτές κατηγορίες, γιατί όσον αφορά την μεν πρώτη της «ένταξης» και «συμμετοχής» δεν γίνεται να καταδικαστώ δύο φορές για το ίδιο πράγμα, αφού έχω ήδη καταδικαστεί το 2013 και όσον αφορά τη δεύτερη της «διεύθυνσης», έχω απαλλαγεί επίσης το 2013. Το δικαστήριο αποφάσισε ότι όντως, δεν μπορώ να κατηγορηθώ εκ νέου για «ένταξη» και «συμμετοχή», αφού έχω ήδη καταδικαστεί, όμως απέρριψε το αίτημα για τη «διεύθυνση» και αποφάσισε τη διερεύνηση της εν λόγω κατηγορίας στην εξελισσόμενη διαδικασία και αυτό δεν είναι τυχαίο. Ακόμα και η εκδίκαση της ληστείας τράπεζας της Ακράτας που γίνεται στην υπό εξέλιξη δίκη και στην οποία δεν κατηγορούμαι καν εγώ αλλά αποκλειστικά και μόνο ο Πετρακάκος, είναι αυθαίρετη γιατί πουθενά δεν συνδέεται ούτε με την επίθεση στην Τράπεζα της Ελλάδας αποδεικνύοντας έτσι την μεθόδευση να σχετιστεί η δράση του Επαναστατικού Αγώνα με όλες αυτές τις υποθέσεις ληστειών τραπεζών και τα πρόσωπα που ερευνάται η εμπλοκή τους να παρουσιαστούν ότι είναι μέλη του Επαναστατικού Αγώνα. Το αίτημα να διαχωριστεί αυτή η υπόθεση σε αυτή την δίκη απορρίφθηκε και αυτό δεν είναι τυχαίο. Το έγγραφο της αντιτρομοκρατικής ήταν μία ευθεία παρέμβαση στην διαδικασία της δίκης που βρίσκεται σε εξέλιξη, έτσι ώστε να καταδικαστώ για τη «διεύθυνση» σε αντίθεση με την απαλλακτική απόφαση του 2013 και να ανοίξει ο δρόμος για τη μεθόδευση, τη συσχέτιση των υποθέσεων των ληστειών τραπεζών και των προσώπων που αναφέρονται στο έγγραφο με την οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας. Να υπενθυμίσω τον ισχυρισμό στην αγόρευση του εισαγγελέα της πρώτης δίκης του Επαναστατικού Αγώνα για την πρότασή του για απόρριψη της κατηγορίας της «διεύθυνσης» πράγμα που έγινε δεκτό. «Ισχυρίστηκαν οι τρεις πρώτοι κατηγορούμενοι κι εγώ το δέχτηκα ότι ο Επαναστατικός Αγώνας είναι μία αναρχική οργάνωση στην οποία δεν χωρούσαν αρχηγοί και διευθυντές, η οποία δεν έχει ιεραρχική δομή και στην οποία οι αποφάσεις επομένως λαμβάνονταν δημοκρατικά, είτε με πλειοψηφία, είτε με παμψηφία».

Αρχηγούς, διευθυντές και προϊσταμένους έχουν αυτοί που μας κατηγορούν, η οικονομική και πολιτική εξουσία, οι καπιταλιστές, οι κυβερνήσεις, το κράτος και οι μαριονέτες τους, οι διωκτικές αρχές, η δικαιοσύνη, η αστυνομία και οι δημοσιογράφοι – αχυράνθρωποι της εξουσίας που έχουν ως εργοδότες την οικονομική αριστοκρατία του τόπου. Όλη αυτή η ενορχηστρωμένη μεθόδευση αποδεικνύει τη λύσσα τους εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα, κάτι που ομολογουμένως μας τιμά. Μας τιμά γι’ αυτό που είμαστε, μία οργάνωση αναρχικών αγωνιστών που στράφηκε εναντίον της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας. Η λύσσα τους γίνεται ακόμα μεγαλύτερη, γιατί παρά τα ψέματά τους δεν έχουν καταφέρει να αποσπάσουν την κοινωνική συναίνεση εναντίον μας. Αντίθετα η πλειοψηφία της κοινωνίας θεωρεί τους ίδιους και το σύστημα που υπηρετούν ως υπεύθυνους για τα δεινά των πολιτών που μαστίζονται από την πείνα, τη φτώχεια, την εξαθλίωση, τους μαζικούς θανάτους-δολοφονίες από απελπισία και στερήσεις γιατί αυτοί είναι υπεύθυνοι για τη μαζικότερη κοινωνική ληστεία που υφίστανται ο τόπος, για την πολιτική κοινωνικής γενοκτονίας και εκκαθάρισης τμημάτων του πληθυσμού για να σωθούν τα αφεντικά, οι τράπεζες, οι δανειστές, οι πολυεθνικές, η υπερεθνική οικονομική ελίτ.

Νίκος Μαζιώτης, μέλος του Επαναστατικού Αγώνα

Βραζιλία: Αφίσα Μαύρου Δεκέμβρη απ’ το Αναρχικό Αντάρτικο Κίνημα (Μ.Ι.Α.)

Ούτε βήμα πίσω! Πόλεμο στο κράτος και στο Κεφάλαιο!

Αλληλεγγύη στους συντρόφους σε Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία, Χιλή, Τουρκία και Βραζιλία. Για την οικοδόμηση αναρχικών και λαϊκών αντάρτικων πόλης!

M.I.A. Movimento Insurgente Anarquista
m-i-a@riseup.net

Χιλή: Έκδοση αλληλεγγύης στην υπόθεση του Επαναστατικού Αγώνα

Τα συντρόφια της Συλλογικότητας Επαναστατικός Αγώνας (CLR) από τη Χιλή πραγματοποίησαν αυτή την έκδοση αλληλεγγύης στην υπόθεση του ΕΑ, που διακινείται στις πόλεις του Σαντιάγο, Βαλπαραΐζο, Πουέρτο Μοντ και Ικίκε. Ακολουθεί η μετάφραση του εισαγωγικού άρθρου και στη συνέχεια ο χαιρετισμός του αιχμάλωτου συντρόφου Νίκου Μαζιώτη.

Αλληλεγγύη στο αναρχικό αντάρτικο πόλης του Επαναστατικού Αγώνα

Ξεκινώντας τις εκδόσεις La Idea/Η Ιδέα, εγχείρημα της Συλλογικότητας Επαναστατικός Αγώνας (CLR), στοχεύαμε στη διάχυση ιδεών και εμπειριών από διαφορετικά μέρη και περιεχόμενα, με μια ποικιλία απόψεων που χρησιμεύουν τόσο για τον διάλογο, όσο και την ατομική και συλλογική ανατροφοδότηση μεταξύ συγγενικοτήτων. Ο κορμός φυσικά αυτών των εντύπων διαπνέεται από μια αναρχική προοπτική σύγκρουσης με κάθε μορφή εξουσίας, κι αυτό προφανώς δεν είναι κάτι τυχαίο. Αν κάνουμε μια μικρή αναδρομή όσων έχουν εκδοθεί μπορούμε να διακρίνουμε μια ξεκάθαρη γραμμή ενάντια στις φυλακές και για την αλληλεγγύη, όπου μέσω ιστοριών μάχης προβάλλονται οι ιδέες συντρόφων που βιώνουν τον εγκλεισμό με αξιοπρέπεια και ανυποταξία, περήφανοι για το δρόμο που διάλεξαν. Εντέλει, κάθε κουβέντα και δράση που περιλαμβάνεται σε αυτές τις συλλογές έχει ως στόχο να μας γεμίσει εμπειρίες και –μέσα από την ίδια μας την ιστορία– να μας κάνει να προχωρήσουμε και να αμυνθούμε με φωτιά απέναντι στις αντιξοότητες.

Γι’ αυτόν το μήνα του Οκτώβρη, στο πλαίσιο της νέας δίκης εναντίον της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας, δημοσιεύουμε προς ελεύθερη διακίνηση το δεύτερο μέρος της συλλογής «Επαναστατικός Αγώνας, Αντάρτικο Πόλης στη Μητρόπολη του 21ου αιώνα» (Ελλάδα) – βλ. και μέρος πρώτο. Αυτό το έντυπο επιδιώκει να ακολουθήσει την παρούσα διαδρομή των συντρόφων που είτε βρίσκονται στη φυλακή είτε στην παρανομία, με τρόπο τέτοιον ώστε το όραμα και η εμπειρία αγώνα τους ενάντια σε κράτος/Κεφάλαιο εντός ενός διαφορετικού πλαισίου να αποτελέσουν έναυσμα για το διάλογο και την πρακτική στους δικούς μας κύκλους.

Με αυτόν τον τρόπο θέλουμε επίσης οι εμπειρίες εντός των ελληνικών φυλακών από κοινού με τις εμπειρίες μαχητικής στάσης έναντι της αιχμαλωσίας που έχουν οικοδομηθεί στο δικό μας πλαίσιο, όπως και σε άλλα, να αποτελέσουν μια συνεισφορά στη δράση κάθε συντρόφου/συντρόφισσας που αντιμετωπίζει την εξουσία από τη θέση του εγκλεισμού, καθώς και στη δράση κάθε αλληλέγγυου περίγυρου που διαρρηγνύει τα σίδερα της απομόνωσης και κρατά ζωντανές τις σχέσεις με όσες/όσους βρίσκονται εντός των τειχών ενάντια στον εχθρό.

Προτού περάσουμε στη συλλογή γραπτών αυτού του εντύπου, ας θυμηθούμε εν συντομία το ιστορικό των συντρόφων μελών του Επαναστατικού Αγώνα και όσων διώκονται για την υπόθεση, και τις δίκες που αντιμετωπίζουν επί της παρούσης:

Στις 22 Μάη 2015 ξεκίνησε το εφετείο της πρώτης δίκης, που σχετίζεται με τις 16 ενέργειες αντάρτικου πόλης που πραγματοποίησε ο Επαναστατικός Αγώνας από το 2003 έως το 2010. Θυμίζουμε ότι πρωτόδικα οι αναρχικοί και μέλη της οργάνωσης Νίκος Μαζιώτης, Κώστας Γουρνάς και Πόλα Ρούπα καταδικάστηκαν σε 50 χρόνια κάθειρξης (25 χρόνια εκτίσιμη ποινή), ενώ οι αναρχικοί Βαγγέλης Σταθόπουλος και Χριστόφορος Κορτέσης, που αρνούνται τις κατηγορίες, καταδικάστηκαν σε περίπου 7 χρόνια φυλακής (έχουν αποφυλακιστεί με περιοριστικούς όρους).

Στις 16 Οκτώβρη 2015 ξεκίνησε η δεύτερη δίκη εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα, που αφορά την επίθεση της 10ης Απρίλη 2014 με ένα αυτοκίνητο-βόμβα με 75 κιλά εκρηκτικά στη Διεύθυνση Εποπτείας της Τράπεζας της Ελλάδος στην οδό Αμερικής, στην Αθήνα, όπου στεγαζόταν και ο μόνιμος αντιπρόσωπος του ΔΝΤ στην Ελλάδα W. McGrew, την ένοπλη συμπλοκή της 16ης Ιούλη 2014 στο Μοναστηράκι, που κατέληξε στον τραυματισμό και στην εκ νέου αιχμαλωσία του συντρόφου Νίκου, καθώς και απαλλοτριώσεις τραπεζών. Οι κατηγορούμενοι σε αυτήν τη νέα δίκη είναι τα μέλη της οργάνωσης Νίκος Μαζιώτης και Πόλα Ρούπα (καταζητούμενη), ο αναρχικός Αντώνης Σταμπούλος (προφυλακισμένος από την 1η Οκτώβρη 2014), που αρνείται τις κατηγορίες, και ο ιλεγκαλιστής Γιώργος Πετρακάκος (προφυλακισμένος από τις 24 Σεπτέμβρη 2015), που επίσης αρνείται το κατηγορητήριο.

Κλείνοντας, ελπίζουμε αυτή η μικρή έκδοση να συνεισφέρει με καλό τρόπο στον αναρχικό αγώνα στη χιλιανή επικράτεια, όσον αφορά την αλληλεγγύη, τις πεποιθήσεις και τα προτάγματα. Από αυτήν τη συλλογικότητα αγκιτάτσιας, προπαγάνδας και διάχυσης ακρατικών ιδεών και πρακτικών, από τη Χιλή μέχρι την Ελλάδα, στέλνουμε όλη μας τη συνενοχή στα συντρόφια μέλη του Επαναστατικού Αγώνα, και στους κατηγορουμένους για συμμετοχή στην οργάνωση. Αυτή η χειρονομία είναι μια σαφής ένδειξη διεθνούς συμβολικής αλληλεγγύης, που ξεπερνά τα τείχη της κοινωνίας του εγκλεισμού και ευελπιστούμε να φτάνει σαν ζωτικό οξυγόνο στους έγκλειστους αναρχικούς μαχητές, όπως και στη συντρόφισσα, που συνεχίζει να ξεφτιλίζει τους μπάτσους και την εξουσία.

Εκδόσεις La Idea
Συλλογικότητα Επαναστατικός Αγώνας (CLR)

*

Σύντομο μήνυμα του συντρόφου Νίκου Μαζιώτη για την παρούσα έκδοση

Η στήριξη και προώθηση του πολιτικού λόγου των φυλακισμένων αγωνιστών είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της επαναστατικής αλληλεγγύης· βοηθάει στο να σπάσει το τείχος σιωπής που θέλει να επιβάλει το κεφάλαιο και το κράτος γύρω από τους αιχμαλώτους του· όταν μάλιστα ο πολιτικός λόγος των φυλακισμένων αγωνιστών σπάει τα εθνικά σύνορα και ταξιδεύει μακριά σε άλλους συντρόφους και συντρόφισσες τότε αποκτά ακόμα πιο μεγάλη σημασία.

Στον Επαναστατικό Αγώνα το να εξακολουθούμε να μιλάμε μέσα από την φυλακή ως μέλη της οργάνωσης, το να εξακολουθούμε να μιλάμε για τον ένοπλο αγώνα, για την ανατροπή του καθεστώτος και την Κοινωνική Επανάσταση είναι πολύ σημαντικό. Η φωνή μας είναι το όπλο μας, και για την διάδοση του πολιτικού μας λόγου είναι πολύ σημαντική κάθε προσπάθεια, γι’ αυτό και αυτή η έκδοση είναι μια από τις σημαντικότερες πράξεις αλληλεγγύης.

Με συντροφικούς χαιρετισμούς

Νίκος Μαζιώτης, μέλος του Επαναστατικού Αγώνα
Φυλακές Κορυδαλλού

*

Το έντυπο μπορείτε να το κατεβάσετε εδώ και περιλαμβάνει τα παρακάτω:

Εισαγωγικό άρθρο των εκδόσεων La Idea [Σαντιάγο, Οκτώβρης 2015]

Σύντομο μήνυμα του Νίκου Μαζιώτη για την παρούσα έκδοση [Οκτώβρης 2015, μτφρ. από τα ελληνικά Contra Info]

Κείμενο του Νίκου Μαζιώτη για τη συγκρότηση συνέλευσης αλληλεγγύης για όλους τους πολιτικούς κρατούμενους και φυλακισμένους αγωνιστές [Νοέμβρης 2014, μτφρ. από τα αγγλικά Sin Banderas Ni Fronteras, επιμ. από τα ελληνικά Contra Info]

Κείμενο του Νίκου Μαζιώτη για τη μεταγωγή του στις φυλακές τύπου Γ στον Δομοκό [Γενάρης 2015, μτφρ. από τα ελληνικά Contra Info]

Κείμενο έναρξης απεργίας πείνας Νίκου Μαζιώτη [Μάρτης 2015, μτφρ. από τα ελληνικά Contra Info]

Κείμενο έναρξης απεργίας πείνας Κώστα Γουρνά και Δημήτρη Κουφοντίνα [Μάρτης 2015, μτφρ. από τα ελληνικά Contra Info]

Κείμενο του Νίκου Μαζιώτη για την απεργία πείνας της ΣΠΦ [Μάρτης 2015, μτφρ. από τα ελληνικά Contra Info]

Ενημέρωση για λήξη απεργιών πείνας [Μάρτης-Απρίλης 2015, μτφρ. από τα ελληνικά Contra Info]

Δήλωση του Νίκου Μαζιώτη για τη λίστα διεθνών «τρομοκρατών» των ΗΠΑ [Απρίλης 2015, μτφρ. από τα αγγλικά που αναρτήθηκε στο Indymedia Barcelona, ελαφρώς τροποποιημένη από Contra Info]

Συνεισφορά του Νίκου Μαζιώτη στην πρωτομαγιάτικη εκδήλωση της Διεθνούς Κόκκινης Βοήθειας που πραγματοποιήθηκε στην Ελβετία [Μάης 2015, μτφρ. από τα αγγλικά CLR]

Δήλωση του Νίκου Μαζιώτη στο εφετείο της 1ης δίκης του ΕΑ σχετικά με τη χρεοκοπία της χώρας [Ιούλης 2015, μτφρ. από τα αγγλικά Contramadriz, επιμ. από τα ελληνικά Contra Info]

Αφίσα αλληλεγγύης ενόψει της 2ης δίκης του ΕΑ από την κατάληψη Terra Incognita στη Θεσσαλονίκη [Οκτώβρης 2015, μτφρ. από τα ελληνικά Contra Info]

Φυλακές Κορυδαλλού: Πολιτική τοποθέτηση Γεράσιμου Τσάκαλου για 3η δίκη Χαλανδρίου

Σημ. του Contra Info: Η δίκη αφορά πέντε εμπρηστικές ενέργειες, τέσσερις ληστείες και μια απόπειρα απαλλοτρίωσης τράπεζας, όπως επίσης τρεις βομβιστικές επιθέσεις της ΣΠΦ από το 2009 («υπόθεση Χαλανδρίου»). Δικάζονται 8 αναρχικοί, οι αιχμάλωτοι Δημήτρης Πολίτης, Ανδρέας-Δημήτρης Μπουρζούκος, Γιάννης Μιχαηλίδης, Νίκος Ρωμανός, Φοίβος Χαρίσης και Αργύρης Ντάλιος, ο Κώστας Σακκάς (που βρίσκεται στην παρανομία αυτήν τη στιγμή) και το φυλακισμένο μέλος της ΣΠΦ Γεράσιμος Τσάκαλος, του οποίου την πολιτική τοποθέτηση λάβαμε στις 5 Νοέμβρη 2015:

Ως το τέλος πιστοί στις ιδέες, στους συντρόφους, στο σκοπό…

Καθώς πλησιάζει το τέλος ενός ακόμα ειδικού δικαστηρίου, βρίσκομαι ήδη 5 χρόνια σε καθεστώς αιχμαλωσίας στα κελιά της δημοκρατίας σας. Σε αυτή τη δίκη είμαι, ουσιαστικά, κατηγορούμενος όχι εξαιτίας ενός μεμονωμένου γεγονότος, όπως κάποιες δικές μου πλαστές ταυτότητες που βρέθηκαν σε σπίτια κατηγορούμενων για τη ληστεία στο Βελβεντό, αλλά λόγω της συνολικότερης επιλογής μου να είμαι αντίπαλος αυτού του συστήματος.

Από την πρώτη μου συμμετοχή σαν μαθητής στις πορείες και στις συγκρούσεις στο κέντρο της Αθήνας το 1999, ως σήμερα που βρίσκομαι αιχμάλωτος εδώ και κάποια χρόνια, ο βασικός πυρήνας της σκέψης και οι επιθυμίες μου παραμένουν οι ίδιες. Είμαι στρατευμένος στον αγώνα για την καταστροφή κάθε μορφής εξουσίας, καθώς και των κοινωνικών σχέσεων που συντηρούν την ύπαρξή της.

Σε αυτή τη διαδρομή εξελίχθηκα μέσα από τη δράση αλλά και από τα λάθη μου, έτοιμος πάντα να αναλάβω τις συνέπειές τους. Επαναπροσδιόρισα τη στρατηγική μου και τα μέσα αγώνα με γνώμονα πάντα την μεγαλύτερη δυνατή ζημιά στον αντίπαλο. Βίωσα την καταστολή και τη συνθήκη της αιχμαλωσίας να περιορίζει την ελευθερία μου. Απογοητεύτηκα με τις επιλογές ατόμων που θεωρούσα συντρόφους και τους απογοήτευσα με την εμμονή μου να μην κάνω εκπτώσεις στην αξιοπρέπεια και στις ιδέες μου. Προσπάθησα πάντα να μην παρεκκλίνω από τις αξίες και την επαναστατική ηθική έτσι όπως, τουλάχιστον, την ορίζω εγώ. Αντιλήφθηκα την ουσία της συντροφικότητας από ανθρώπους που στάθηκαν πλάι μου στις πιο δύσκολες στιγμές που πέρασα. Κατάλαβα τη δύναμη της αλληλεγγύης και την ομορφιά του ίδιου του αγώνα μας από άγνωστους, τόσο μακριά γεωγραφικά αλλά τόσο κοντινά συνειδησιακά, συντρόφους που βρίσκονται σε όλα τα πλάτη και τα μήκη αυτού του κόσμου.

Είμαστε κομμάτι ενός πολέμου που υπάρχει και θα διαδραματίζεται όσο η καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο παραμένει ο θεμέλιος λίθος αυτής της κοινωνίας. Προσπαθούμε να διατηρήσουμε τη φλόγα της άρνησης που μπορεί να λειτουργήσει ως πυροκροτητής συνειδήσεων και επιλογών εξαπλώνοντας τον ιό της αμφισβήτησης. Επιδιώκουμε τη δημιουργία χαοτικών μεταβλητών στον κοινωνικό ιστό που θα διαταράξουν την ομαλότητα της υποταγμένης σκέψης. Είμαι μηδενιστής και απορρίπτω την αλλοτριωμένη ηθική και τις σάπιες αξίες που πρεσβεύει αυτή η κοινωνία. Αρνούμαι τη λογική της «κοινής γνώμης», μιας πλειοψηφίας που μπολιασμένη από τις ψευδαισθήσεις και την ελπίδα που της προσφέρει το σύστημα επιλέγει συνειδητά να το στηρίζει. Αρνούμαι να δίνω συνέχεια δικαιολογίες στην μάζα των πολλών που πάντα ψάχνει ένα νέο σωτήρα. Θα είμαι πάντα με αυτούς τους λίγους που με αυτοθυσία μάχονται αυτό το σύστημα καταπίεσης και αποβλάκωσης. Τα κίνητρά μου είναι η ικανοποίηση του να ξέρω ότι κινούμαι βάση των αναρχικών αξιών και της επαναστατικής ηθικής στο δρόμο για την απόλυτη ελευθερία. Η ικανοποίηση που προσφέρει η καταστροφή κάθε συμβόλου υποταγής αυτού του κόσμου.

Δεν είχα ποτέ σαν στόχο το ατομικό μου βόλεμα, γιατί τότε δεν θα επέλεγα να ρισκάρω την ζωή και την ελευθερία μου πραγματώνοντας τις ιδέες μου. Ίσως να επέλεγα να κάνω ληστείες τραπεζών αποκλειστικά για το βιοπορισμό μου ή να άνοιγα κάποιο εναλλακτικό μαγαζί. Για εμένα, όμως, κάτι τέτοιο δεν θα είχε καμία σχέση με την αναρχία έτσι όπως την αισθάνομαι και την καταλαβαίνω εγώ. Η αναρχία δεν είναι κάποιου είδους χόμπι, μια ευκαιριακή ασχολία ανάμεσα στα υπόλοιπα ενδιαφέροντά μας. Είναι μια συνολική επιλογή ζωής. Εμπεριέχει έννοιες και συναισθήματα άγνωστα στην πλειοψηφία των υπηκόων αυτού του συστήματος. Είναι η αυτοθυσία και η περηφάνια του να είσαι συνεπής και να πέφτεις στη φωτιά για τις ιδέες και τους συντρόφους σου αδιαφορώντας για το κόστος. Δεν βρίσκομαι σε αυτή τη θέση σήμερα γιατί δεν είχα άλλες επιλογές ζωής αλλά γιατί εγώ επέλεξα τη συγκεκριμένη. Για αυτό και το Σεπτέμβρη του 2009 όταν έγινε η πρώτη κατασταλτική επιχείρηση ενάντια στη Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς, αδιαφορώντας για το ότι δεν υπήρχε ένταλμα σύλληψης για’ μένα επέλεξα την εθελούσια παρανομία μαζί με τους συντρόφους μου. Ήξερα ότι έτσι θα μπορούσα να αξιοποιήσω ακόμα καλύτερα τη ζωή μου απαλλαγμένος από οτιδήποτε μπορούσε να με κρατήσει πίσω και να αφοσιωθώ πλήρως στον αγώνα για την επίθεση με κάθε μέσο στην κυριαρχία. Μια περίοδος που αν υπάρχει κάτι να μετανιώσω για αυτήν είναι ότι δεν πρόλαβα να την αξιοποιήσω όσο επιθυμούσα κάνοντας ακόμα περισσότερες επιθέσεις ενάντια σε αυτό που εκπροσωπείται εσείς εδώ σήμερα.

Η επιλογή της άρνησης της κυρίαρχης αντίληψης που κινεί αυτόν τον κόσμο είναι ένας δρόμος δύσκολος γιατί εμπεριέχει και μια εσωτερική μάχη με τις αλλοτριωμένες πτυχές του εαυτού σου. Πάντα θα προκύπτουν αντιφάσεις, εκπτώσεις, ίσως και συμβιβασμοί σε αυτή την πορεία καθώς και εμείς οι ίδιοι διατηρούμε αναπόφευκτα χαρακτηριστικά μιας κουλτούρας που αντιμαχόμαστε. Δεν υπάρχουν «καθαροί» άνθρωποι, μόνο «καθαρές» θεωρίες. Είναι στο χέρι του κάθε ατόμου, όμως, η δυνατότητα να τα αντιμετωπίσει όλα αυτά με κύριο γνώμονα τον ίδιο τον πυρήνα της αναρχικής συνείδησης και δίχως ποτέ να ξεχνάει τον σκοπό.

Στην πορεία μου ως αιχμάλωτος του συστήματος σας, υπήρξε η προσπάθεια εξέλιξης της νομικής διάστασης της καταστολής μέσω του πειραματισμού πάνω στην υπόθεση της οργάνωσης που ανήκω, της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς.

Σε εμάς δοκιμάστηκε για πρώτη φορά η αόριστη προφυλάκιση είτε μέσω αλλεπάλληλων υποδικιών είτε παράτασης αυτών πέρα από τα όποια τυπικά όρια. Εγώ, εν τέλει, παρέμεινα υπόδικος χωρίς καμία καταδίκη για 51 μήνες. Είναι με διαφορά ο μεγαλύτερος χρόνος προφυλάκισης κρατούμενου στον ελλαδικό χώρο. Μόλις αυτό το νομικό πείραμα ολοκληρώθηκε με την καταδίκη μου από κάποιο δικαστήριο μπήκε σε εφαρμογή η επιδίωξη του αστυνομικοδικαστικού μηχανισμού για την απομόνωση μου με τον έξω κόσμο. Μετά την αποτυχημένη σχεδίαση απόδρασης από τις φυλακές, πριν από περίπου ένα χρόνο, εγώ και ο αδερφός μου μετακινηθήκαμε έκτακτα το ίδιο βράδυ στην ειδική υπόγεια πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού όπου βρισκόμαστε ως σήμερα. Μια πτέρυγα που η κατασκευή της έγινε με τη λογική της εφαρμογής ενός μοντέλου καραντίνας συγκεκριμένων κρατούμενων από το γενικό πληθυσμό της φυλακής. Η συνέχεια αυτού του στοχευμένου σχεδίου ενάντια σε εμένα και τον αδερφό μου πραγματοποιήθηκε με τη σύλληψη των μόνων επισκεπτών που είχαμε εκτός των τειχών. Η σύλληψη της μητέρας μας Αθηνάς Τσάκαλου και της συντρόφου μου Εύης Στατήρη και η μετέπειτα προφυλάκισή τους εξυπηρετούσε συγκεκριμένες σκοπιμότητες. Από τη μια πλευρά επιδίωξε να δημιουργήσει ένα κλίμα φόβου σε όσους βρίσκονται αλληλέγγυοι στους πολιτικούς κρατούμενους ακόμα και όταν πρόκειται για συγγενείς τους. Ένα μήνυμα προς όποιον στέκεται δίπλα στους αιχμάλωτους, ότι πρέπει να είναι έτοιμος να βιώσει την αυστηρότητα και την ασυδοσία του δικαστικού συστήματος. Από την άλλη πλευρά αυτή η κίνηση δημιούργησε ένα καθεστώς ομηρίας που κάποιοι σκέφτηκαν ότι θα απέτρεπε οποιουδήποτε είδους δράση από την πλευρά μας. Μια μαφιόζικου τύπου κουλτούρα πιθανών αντίποινων στους συγγενείς μας αν δημιουργούσαμε ξανά οποιοδήποτε πρόβλημα.

Μετά από ένα δύσκολο αγώνα, που το μεγαλύτερο βάρος το σήκωσαν οι ίδιοι οι συγγενείς, επιτεύχθηκε τελικά η αποφυλάκισή τους. Το τελευταίο στάδιο αυτής της εκδικητικής στρατηγικής βρίσκει τη μητέρα μου σε μια ιδιόμορφη εξορία στο νησί της Σαλαμίνας από όπου της απαγορεύεται να μετακινηθεί και να μας επισκεφτεί στη φυλακή. Στη σύντροφό μου οι περιορισμοί είναι ακόμα βαρύτεροι καθώς της απαγορεύεται η μετακίνησή της σε ακτίνα μεγαλύτερη του ενός χιλιομέτρου από το σπίτι που κατοικεί. Επιπρόσθετα, και για να γίνει αντιληπτή η ανηθικότητα της παρέμβασης στην προσωπική μας ζωή, της απαγορεύεται η οποιουδήποτε είδους επικοινωνία μαζί μου. Στην ουσία για να παραμείνουν οι συγγενείς μας εκτός φυλακής πρέπει να παραμείνουν και μακριά μας σύμφωνα με το δικαστικό σύστημα.

Ξέρω ότι όλα αυτά που έχουν γίνει εναντίον μας τα τελευταία χρόνια είναι μια προσπάθεια να καμφθεί το ηθικό μας και να χαθεί το πάθος που έχουμε για την ελευθερία. Θα ήταν αστείο να έχω ψευδαισθήσεις για αλλαγή αυτής της στρατηγικής από την πλευρά του αντιπάλου. Αντίθετα, είμαι σίγουρος ότι νέοι πειραματισμοί νομικού και κατασταλτικού χαρακτήρα θα είναι πάντα έτοιμοι να μπούνε εμπόδιο στην ελευθερία μας.

Όσον αφορά τη συγκεκριμένη δίκη έχω την ανάγκη να ξεκαθαρίσω ορισμένα ζητήματα που αφορούν κάποιους από τους συγκατηγορούμενούς μου. Ξεκινώντας θέλω να αναφερθώ στην ίδια την κατηγορία που μου αποδίδεται σε αυτό το δικαστήριο. Βρίσκομαι εδώ κατηγορούμενος για πλαστογραφία, επειδή σε κάποιο σπίτι υπήρχαν πλαστές ταυτότητες που προφανώς είναι δικές μου. Στο πλαίσιο συντροφικών σχέσεων που υπήρχαν παλαιότερα με κάποιους από τους αναρχικούς που δικάζονται σήμερα εδώ με βοήθησαν στο να κρατήσουν προσωρινά αυτές τις ταυτότητες μέχρι που θα τις έπαιρνα εγώ όταν θα τις χρειαζόμουνα. Όσοι έχουν βρεθεί κάποια στιγμή στη θέση του κατηγορούμενου γνωρίζουνε καλά ότι δυστυχώς ποτέ τα πράγματα δεν εξελίσσονται ακριβώς έτσι όπως τα θέλουμε. Το ότι αξιοποιήθηκε το γεγονός όταν εντοπίστηκαν αυτές οι ταυτότητες για να γίνει η αφορμή μιας ακόμα υποδικίας που μπήκε εμπόδιο στην αποφυλάκισή μου δεν είναι προφανώς λάθος των αναρχικών που με καλή διάθεση και για λόγους αλληλεγγύης τότε με βοήθησαν. Είναι ξεκάθαρο ότι αν δεν εντοπίζονταν αυτές οι ταυτότητες τότε θα είχε βρεθεί ή δημιουργηθεί μια άλλη αφορμή από το δικαστικό σύστημα για να παραταθεί η προφυλάκισή μου.

Σε αυτό το σημείο θέλω να ξεκαθαρίσω ότι παρόλο που γνώριζα κάποιους από τους αναρχικούς που δικάζονται σήμερα εδώ και είχαμε σχέσεις αλληλεγγύης ποτέ δεν υπήρξαν μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς. Κανείς που κατηγορείται σήμερα σε αυτό το δικαστήριο, πέρα από εμένα, δεν είναι μέλος της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς.

Θέλω, όμως, να αναφερθώ και σε έναν άλλο κατηγορούμενο αναρχικό που βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε καθεστώς παρανομίας, τον Κώστα Σακκά. Μια δυνατότητα που κέρδισε από τον αγώνα που έδωσε πραγματοποιώντας απεργία πείνας. Σε αυτό το σημείο θέλω να επισημάνω κάτι. Είναι, και πρέπει να είναι, κομμάτι της επαναστατική ηθικής η αυτοκριτική όταν θεωρούμε μια επιλογή λαθεμένη. Σε ένα δημόσιο κείμενο που έβγαλα πριν από περίπου δύο χρόνια είχα τοποθετηθεί για τον αγώνα που είχε δώσει ο Κώστας Σακκάς. Υπάρχει, όμως, μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην πολιτική κριτική που όσο αυστηρή και αν είναι αποσκοπεί στην εξέλιξη της αναρχικής σκέψης και πρακτικής και στην κριτική που επηρεασμένη από κάποιες προσωπικές ρήξεις χάνει την πολιτική ουσία της. Βλέποντας τα γεγονότα τώρα μετά από ένα χρονικό διάστημα θεωρώ ότι σε κάποια σημεία εκείνου του κειμένου πάτησα αυτή τη γραμμή. Δεν αναλογούσε ούτε συνείσφερε κάπου η παρά-ιατρική μου «ανάλυση» της απεργίας πείνας κάποιου άλλου αφού ούτε κοινή απόφαση μεταξύ μας ήταν αυτή του η επιλογή, ούτε προφανώς θα μπορούσα να έχω πλήρη γνώση του τι γίνεται εφόσον ήταν ένας ατομικός αγώνας του Κ. Σακκά. Αυτή η πτυχή του κειμένου συμπαρέσυρε την πολιτική κριτική που έκανα για κάποιους δημόσιους χειρισμούς μετατρέποντας το σύνολο σε κάτι διαφορετικό από αυτό που επιθυμούσα. Κλείνοντας αυτή την παρένθεση θεωρώ χρέος μου να επαναλάβω και σε αυτό το δικαστήριο αυτό που είχα δημοσιοποιήσει σε κείμενό μου μετά την άσκηση δίωξης στον Κ. Σακκά για την υπόθεση Χαλανδρίου και των ενεργειών της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς που σχετίζονται με αυτήν.

Η σακούλα που βρέθηκε στο σπίτι του Χαλανδρίου με το αποτύπωμα του Κ. Σακκά είχε μεταφερθεί από εμένα εκεί καθώς την είχα πάρει από το σπίτι που συγκατοικούσα με τον Κ. Σακκά εκείνη την περίοδο στα Εξάρχεια. Πάνω σε αυτό το «στοιχείο» στήθηκε μια δίωξη που σκοπό είχε να τον προφυλακίσει ξανά την περίοδο μετά την απεργία πείνας που έκανε. Είναι άλλο δείγμα των χειρισμών της δικαιοσύνης σε υποθέσεις πολιτικής βίας που δυστυχώς έχουν καθιερωθεί πλέον και θεωρούνται δεδομένοι.

Κλείνοντας την πολιτική μου δήλωση πιστεύω ότι η επιδίωξη τέτοιων δικαστηρίων έχει ξεφύγει πλέον από το να στοχεύει αποκλειστικά τους ίδιους τους δράστες των πολιτικών ενεργειών με μεγάλες ποινές κτλ. Επεκτείνεται και στην καθιέρωση του φόβου σε νέους συντρόφους για την αποτροπή τους από το να ακολουθήσουν και αυτοί το αναρχικό αντάρτικο πόλης. Εμείς ως αιχμάλωτοι αυτού του πολέμου έχουμε χρέος να παραμείνουμε αλύγιστα συνεπείς και σταθεροί στον αγώνα μας ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας. Κανένας συμβιβασμός, καμία συνθηκολόγηση.

Η φωτιά συνεχίζει να καίει μέσα μας.

Αγώνας για την καταστροφή αυτού του συστήματος και της κοινωνίας που το στηρίζει.

Ως το τέλος πιστοί στις ιδέες, στους συντρόφους, στο σκοπό…

Ζήτω η Αναρχία

Τσάκαλος Γεράσιμος
Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς/ FAI – IRF
05-11-2015

pdf

Φυλακές Κορυδαλλού: Πολιτική δήλωση Χρήστου Τσάκαλου για 3η δίκη ΣΠΦ

Σημ. του Contra Info: Η δίκη αφορά 250 εκρηκτικές και εμπρηστικές επιθέσεις της ΣΠΦ. Δικάζονται 18 αναρχικοί/ές: οι αιχμάλωτοι Δημήτρης Πολίτης, Γιάννης Μιχαηλίδης, Γιώργος Καραγιαννίδης και Αλέξανδρος Μητρούσιας, ο Κώστας Σακκάς (που βρίσκεται στην παρανομία αυτήν τη στιγμή), η Στέλλα Αντωνίου, η Κωνσταντίνα Καρακατσάνη και ο Παναγιώτης Μασούρας, καθώς και τα δέκα φυλακισμένα μέλη της ΣΠΦ Μιχάλης Νικολόπουλος, Γιώργος Νικολόπουλος, Όλγα Οικονομίδου, Δαμιανός Μπολάνο, Γιώργος Πολύδωρος, Παναγιώτης Αργυρού, Χάρης Χατζημιχελάκης, Θεόφιλος Μαυρόπουλος, Γεράσιμος Τσάκαλος και Χρήστος Τσάκαλος, του οποίου την πολιτική δήλωση λάβαμε στις 5 Νοέμβρη 2015:

«Δεν μετανιώνω για τίποτα…»

Την Πέμπτη 5 Νοεμβρίου καλούμαι να απολογηθώ στο τρίτο δικαστήριο που διεξάγεται εναντίον της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς εδώ και 2,5 χρόνια. Είναι η δίκη για τις 250 επιθέσεις της οργάνωσης.

Σε μία αίθουσα μέσα στις φυλακές, με δικαστές, κάμερες, μπάτσους, ασφαλίτες, αντιτρομοκρατικάριους, λίγους συγγενείς κι ακόμα λιγότερους φίλους και συντρόφους, δικάζεται η δράση της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς.

Πώς να χωρέσουν, όμως, σε μία αίθουσα λίγων τετραγωνικών οι πράξεις μας που δοκίμασαν να αμφισβητήσουν την φρόνιμη και υπάκουη ιστορία της εποχής μας… Μια δράση που για αρκετές νύχτες διέκοψε τον αιώνιο ύπνο των ήσυχων ανθρώπων, τάραξε με τις εκρήξεις την σκλαβωμένη σιωπή της μητρόπολης και με τις προκηρύξεις αρνήθηκε τους κανόνες μιας ζωής, που η βία των αφεντικών είναι πανταχού παρούσα και εμείς διαρκώς απόντες…

Μέσα απ’ τις επιθέσεις μας θέλαμε να χτυπήσουμε την τυραννία μίας βάρβαρης πραγματικότητας. Επιδιώκουμε να ανατρέψουμε την ισορροπία του τρόμου της μηχανικά επαναλαμβανόμενης ζωής. Δοκιμάσαμε να ακυρώσουμε τον συμβιβασμό με τον θάνατο της εργασιακής σκλαβιάς, του τεχνολογικού ελέγχου, της πλήξης και των άδειων σχέσεων.

Επιθυμούσαμε να κάνουμε πόλεμο με την «ειρήνη» των τραπεζών, των δικαστών, των πλουσίων, των μπάτσων, των φασιστών, των δημοσιογράφων, των πολιτικών, αλλά και των «φιλήσυχων» πολιτών, που αντί να φωνάξουν, να οργιστούν και να πράξουν, λουφάζουν μέσα στην παραίτηση και γερνάνε μαζί με τα έπιπλά τους… Αυτοί οι «φιλήσυχοι» και νομοταγείς πολίτες είναι οι πιο υπεύθυνοι από όλους, γιατί με την «ησυχία» τους επιτρέπουν στην ασχήμια να κυβερνά τις ζωές μας…

Ποιων, λοιπόν, η δικαιοσύνη το δίκιο θα δικάσει;

Αφού πέρασα όλα τα στάδια τελετουργίας της δικαιοσύνης- ανακριτής- εισαγγελέας-προφυλάκιση- νέες διώξεις- νέα κατηγορητήρια- προφυλακίσεις συγγενών μου- δικαστήριο- μάρτυρες κατηγορίας, τώρα μου ζητούν να απολογηθώ…

Δεν πρόκειται να τους προσφέρω μία τέτοια ικανοποίηση. Ούτε μία λέξη στον εχθρό…

Αρνούμαι να υποδυθώ τον ρόλο του κατηγορούμενου. Μπορεί να μου φόρεσαν χειροπέδες, να μου κλείδωσαν τα χρόνια, να ύψωσαν συρματοπλέγματα στον ουρανό, να με ελέγχουν με κάμερες, όμως η επιθυμία μου να συνεχίσω τον ένοπλο αγώνα καίει σαν πυρακτωμένο σίδερο μέσα μου…

Ο μόνος τρόπος να κατηγορήσω τον εαυτό μου, θα ήταν να παραμείνω αδρανής, υπάκουος, πειθαρχημένος σαν ένας οικόσιτος σκλάβος που απολαμβάνει μια ανάπηρη ελευθερία.

Αρνούμαι, λοιπόν, να απολογηθώ στην θεολογία της δικαιοσύνης σας, που δεν ανέχεται την βλασφημία μιας αδούλωτης ζωής.

Ούτε πρόκειται να συμμετέχω σε έναν προσχηματικό διάλογο μεταξύ κουφών απαντώντας σε οποιαδήποτε ερώτηση των δικαστών…

Αυτά που γράφω εδώ δεν είναι για δικαστική χρήση…

Είναι για τους συντρόφους, για τους αναρχικούς, για τους φίλους, για τους αρνητές, τους ταραχοποιούς, για την μνήμη του αγώνα…

Κατηγορούμαι μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς και άλλους αναρχικούς για την υπόθεση των «250 εκρηκτικών και εμπρηστικών επιθέσεων» εναντίον της Βουλής, κομματικών γραφείων, σπιτιών υπουργών και εισαγγελέων, τραπεζικών μεγάρων, δημοσιογραφικών οργανισμών, εγκαταστάσεων φυλακών, πολυεθνικών, κτιρίων στρατιωτικών στόχων, εκκλησιών, αστυνομικών τμημάτων, δικαστηρίων, υπηρεσιών σεκιούριτι, καμερών και συστημάτων ασφαλείας, γραφείων της Χρυσής Αυγής, αντιπροσωπειών πολυτελών αυτοκινήτων, κρατικών υπηρεσιών, διπλωματικών οχημάτων, κ.α.

Απ’ την πρώτη στιγμή της σύλληψής μου έχω αναλάβει την ευθύνη και είναι τιμή μου που συμμετέχω στην Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς…

Αναλαμβάνω την ευθύνη σημαίνει δεν παραδίδω τα όπλα…

Αναλαμβάνω την ευθύνη σημαίνει δεν μετανιώνω για τίποτα…

Αναλαμβάνω την ευθύνη σημαίνει ότι ο φόβος δεν νίκησε…

Αναλαμβάνω την ευθύνη σημαίνει ότι ο αγώνας συνεχίζεται…

Η ανάληψη ευθύνης είναι μία υπόσχεση, ότι ο αιχμάλωτος αντάρτης θα επιστρέψει στον «τόπο του εγκλήματος», ότι θα βαδίσει ξανά στα μονοπάτια της παράνομης ελευθερίας…

Παράλληλα η ανάληψη ευθύνης είναι ένα σινιάλο συνενοχής προς τους νέους συντρόφους να συνεχίσουν ό,τι διέκοψε η καταστολή…

Γιατί πάντα θα υπάρχουν χέρια, που θα σηκώσουν το όπλο από εκεί που έπεσε από τον αιχμάλωτο, πάντα θα υπάρχουν ελεύθερα μυαλά και γενναίες καρδιές να συνεχίσουν να γράφουν την ιστορία του κόσμου απ’ την ανάποδη…

Αυτή η άρνηση συνθηκολόγησης και η προοπτική της, φοβίζουν τους τυράννους και τους ιδιοκτήτες του φόβου.

Μετά από τόσες συλλήψεις, ανακρίσεις, χρόνια φυλακής, νέες διώξεις, βαριές καταδίκες, δε κατόρθωσαν να αποσπάσουν έστω ένα σημάδι μεταμέλειας. Για αυτό έθρεψαν νέα ψέματα και σιδερόφραχτους ύπουλους εκβιασμούς…

Μετά την αποκάλυψη του σχεδίου απόδρασης της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς, έστησαν νέο κυνήγι μαγισσών, συνέλαβαν μανάδες, συζύγους και αδερφούς, θέσπισαν νέους τόπους εξορίας, όρισαν καραντίνα ενός χιλιομέτρου «ελευθερίας», απαγόρευσαν την επικοινωνία στον αδερφό μου και στην σύντροφό του και θέλησαν να υψώσουν τα τείχη της απόλυτης απομόνωσης…

Παράλληλα, πύκνωσαν την ομίχλη της καταστολής στέλνοντας ένα ξεκάθαρο μήνυμα προς τους αλληλέγγυους συντρόφους μας: « όποιος επικοινωνεί με φυλακισμένους της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς, μπορεί να βρεθεί στο διπλανό κελί.»

Μπάτσοι και δικαστές ανυπομονούσαν μέσω του βρώμικου πολέμου που εξαπέλυσαν, να κερδίσουν ένα τρόπαιο… Μια στρατηγική αναδίπλωση, ένα δισταγμό, ένα ελάχιστον ίχνος ανακωχής… Ματαιοπονούν…

Όσο κι αν με μάτωσαν εσωτερικά, τελικά ατσάλωσαν ακόμα πιο πολύ τη θέλησή μου.

Δεν θα μιλήσω για δικαστικές παρατυπίες, πολιτικά συμβόλαια σκοπιμοτήτων, αστυνομικές μεθοδεύσεις και έλλειψη στοιχείων…

Χάρισμά σας, δικαστές, ο νομικός πολιτισμός και δικό σας το τίμημα χιλιάδων φωνών που αντηχούν στις φυλακές για τα χιλιάδες χρόνια που τους στερήσατε στους τσιμεντένιους τάφους που τους καταδικάσατε να ζουν ζωντανοί-νεκροί…

Άλλωστε, έτσι όπως στοιβάζετε τις δικογραφίες στα συρτάρια σας, στοιβάζετε και ανθρώπινες ζωές στα κελιά με την ψυχραιμία ενός λογιστή που τακτοποιεί τα λογιστικά του βιβλία. Οι τήβεννοι και τα σακάκια σας στάζουν αίμα και η υποκρισία της δικαιοσύνης σας δεν μπορεί να το ξεπλύνει…

Με κατηγορείτε για 250 επιθέσεις εναντίον της αυτοκρατορίας που υπηρετείτε, αλλά για εμένα οι κατηγορίες σας είναι τίτλος τιμής.

Φυσικά, δεν πρόκειται να πω που ήμουν και που συμμετείχα καθώς δεν έχω σκοπό να δώσω το παραμικρό στοιχείο της αντάρτικης δράσης της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς στον εχθρό.

Αν θέλετε, όμως, θεωρήστε πως ήμουν σε όλες τις επιθέσεις της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς, όπως θα ήθελα να ήμουν σε κάθε επίθεση που αμφισβητεί την τυραννία αυτού του κόσμου… Στις συγκρούσεις και στα οδοφράγματα στη Χιλή, στις πορείες και στις οδομαχίες στο Μεξικό, στις φωτιές στις Βρυξέλλες, ανάμεσα στους αντιφασίστες στην Γερμανία, δίπλα στα συντρόφια της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας στην Ιταλία, στις ταραχές στο Ηνωμένο Βασίλειο, στα απελευθερωμένα εδάφη της Ροτζάβα, στην εξέγερση στην Δυτική Όχθη, στο σκοτάδι της νύχτας που αγκαλιάζει τους αναρχικούς συνωμότες της πράξης… Παντού εκεί που υπάρχουν Άνθρωποι, που δεν προσκυνούν, δεν λογαριάζουν τις πιθανότητες, εκεί που τολμάνε οι ζωντανοί…

Το γεγονός ότι την ιστορία την γράφουν οι νικητές απ’ τις πλούσιες επαύλεις, τα γραφεία των πολυεθνικών, τα κοινοβούλια, τα δελτία ειδήσεων, τα δικαστήρια, τα αστυνομικά μέγαρα… δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει η δικιά μας ιστορία… Η ιστορία του αγώνα, των εξεγέρσεων, των επαναστάσεων, των ανταρσιών, της αμφισβήτησης, της αλληλεγγύης, των αντάρτικων επιθέσεων, των λίγων «ευτυχισμένων τρελών» που περιφρόνησαν την εποχή τους και βάδισαν εναντίον της για να την αναποδογυρίσουν…

Η δράση της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς που δικάζεται σήμερα, είναι στιγμιότυπο αυτής της ιστορίας… Μικρό σαν μία σταγόνα ιστορίας, αλλά με έντονες κοφτερές γωνίες… Γωνίες που θα συνεχίσουν να αφήνουν βαθιές χαρακιές στον κόσμο της εξουσίας, καθώς η Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς θα οργανωθεί ξανά, αξιοποιώντας τις εμπειρίες, τις νίκες και τις ήττες, σε έναν αγώνα που δεν τελειώνει ποτέ…

Κι αν αυτή τη στιγμή, βρίσκομαι στην φυλακή, αυτό δεν σημαίνει ότι ο αγώνας δεν αξίζει ή δεν βγάζει πουθενά…

Κι αν σήμερα, κυβερνά το βασίλειο της ηττοπάθειας και της παραίτησης στην καρδιά των ανθρώπων… Κι αν αρκετοί βρεθούν και κουνήσουν το δάκτυλο επιτιμητικά λέγοντας «… και λοιπόν τι καταφέρατε με τα όπλα και τις βόμβες;», δεν χρειάζεται καν απάντηση.

Η ύπαρξη ενός κόσμου που βομβαρδίζει με θάνατο από τον ουρανό, που υψώνει τείχη με ξυράφια για να κόψει τον δρόμο των κατατρεγμένων, που αναγκάζει μικρά παιδιά να ψάχνουν τροφή στα σκουπίδια, που οδηγεί στον καθημερινό θάνατο εκατομμύρια ανθρώπους μέσω του στραγγαλισμού της οικονομικής κρίσης, που ανταλλάσσει την ζωή του με εικόνες από ψυχρές οθόνες, που βιάζει και λεηλατεί τη φύση… είναι το καλύτερο επιχείρημα γιατί το αναρχικό αντάρτικο πόλης είναι η μόνη έκφραση ζωής που θα ξαναδιάλεγα κι άλλες χίλιες φορές.

Τελειώνοντας πραγματικά αναρωτιέμαι… τι είναι πιο εξοργιστικό… οι άθλιοι νόμοι σας ή η αθλιότητα των ανθρώπων που τους δέχονται και υπακούν…

Το μόνο σίγουρο είναι πως αυτός ο κόσμος και τα ψεύτικα είδωλά του, με την βία ορθώθηκαν και μόνο με την βία θα γκρεμιστούν…

Για αυτό απέναντι στην τυραννία της πραγματικότητας που έχετε επιβάλλει, διαλέγω για πάντα τον μαγικό ρεαλισμό της αναρχίας και της επανάστασης που δεν τελειώνει ποτέ…

Τώρα, δικαστές, μπορείτε να με καταδικάσετε…

Δεν μετανιώνω για τίποτα…

Τσάκαλος Χρήστος από Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς,
Υπόγειο παράρτημα φυλακών Κορυδαλλού
04/11/2015

pdf

Ελλάδα: Ο τρομονόμος (άρθρο 187Α) με απλά λόγια

Οι «Συγγενείς-φίλοι κρατουμένων και διωκόμενων αγωνιστών» (sygeneis-filoi@espiv.net) κυκλοφόρησαν μια μικρή μπροσούρα όπου, μέσα από 7 ερωτήσεις που θέτει θεωρητικά ένας «νομοταγής πολίτης», αναλύεται με απλό λόγο ο τρομονόμος και αποδεικνύεται πως όσο υπάρχει αυτός ο εκτρωματικός νόμος κανένας δεν μπορεί να παραμένει στο απυρόβλητο.

κάντε κλικ στην εικόνα για να διαβάσετε/κατεβάσετε το pdf