Tag Archives: απόδραση

Φυλακές της Φερράρα: Πράξη αλληλεγγύης του Αλφρέντο Κόσπιτο για τα συντρόφια της ΣΠΦ

Το πρωί της 30ής Αυγούστου 2016 ο Αλφρέντο Κόσπιτο, αναρχικός αιχμάλωτος στην Ιταλία, έσπασε το διαχωριστικό τζάμι στην αίθουσα επισκεπτηρίου της πτέρυγας υψηλής ασφαλείας AS2 των φυλακών της Φερράρα σ’ ένδειξη αλληλεγγύης στα έγκλειστα συντρόφια της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς στην Ελλάδα, που καταδικάστηκαν σε περισσότερα από εκατό χρόνια έκαστος/η για σχέδιο απόδρασης απ’ τις φυλακές Κορυδαλλού. Δεν ξέρουμε αν τον έχωσαν στην απομόνωση ή υπέστη πειθαρχικά μέτρα εντός της πτέρυγας. Ακολουθεί γραπτό του ίδιου του Αλφρέντο.
Σήμερα, 30 Αυγούστου, σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά τη σύλληψή μου, θέλησα να γιορτάσω τούτη την επέτειο χαρίζοντάς μου το δώρο της καταστροφής των διαχωριστικών γυαλιών της αίθουσας επισκεπτηρίου.

Αυτή η δράση είναι η συμβολή μου στην επαναστατική αλληλεγγύη με τους αδελφούς μου και την αδελφή μου της ΣΠΦ-FAI-FRI, που καταδικάστηκαν στην πολλοστή δίκη σε 110 έτη ο καθένας/η καθεμία για μια ματαιωμένη απόπειρα απόδρασης.

Ο αναρχικός κρατούμενος δεν είναι καμιά σημαιούλα, κι ούτε πρέπει να στήσουμε κάνα μνημείο γύρω του, άλλες φορές είναι κομμάτι της καρδιάς μας κι άλλες όχι… ωστόσο εξακολουθεί να αγωνίζεται, να ζει… Δεν είναι να τον μνημονεύουμε, αλλά ν’ αποζητάμε να πάρουμε εκδίκηση για πάρτη του, ν’ αποζητάμε την απελευθέρωσή του, μα στο κάτω κάτω μπορεί επίσης να το κάνει και μονάχος του, επειδή από τη φύση του δεν ανήκει σε κάνα κοπάδι…

Ζήτω η FAI-FRI

Ζήτω η ΣΠΦ

στα ισπανικά

[Φυλακές Κορυδαλλού] Χρήστος Τσάκαλος: Οδοιπορικό μνήμης στη δίκη σχεδίου απόδρασης

λάβαμε στις 24 Ιούλη 2016

Οδοιπορικό μνήμης για τη δίκη του σχεδίου απόδρασης
Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς – Χρήστος Τσάκαλος
(Β’ μέρος)

i) Τα πάντα είναι ζήτημα… αισθητικής

Θα ξεκινήσω με έναν ανορθόδοξο τρόπο. Λένε πως τα πάντα είναι πολιτική. Εγώ θεωρω πως το αισθητικό κομμάτι έχει σαφώς πολιτικές προεκτάσεις. Η αισθητική αλλά και η γλώσσα του σώματος των δικαστών στη δίκη για το σχέδιο απόδρασης ήταν ενδεικτική. Η πρόεδρος του δικαστηρίου απ’ την πρώτη στιγμή έμοιαζε σαν να είχε φτύσει κάποιος δίπλα της κόντρα στον άνεμο, ο εκ δεξιών της εφέτης είχε μονίμως ένα παγωμένο, ανέκφραστο πρόσωπο γερμανικής πειθαρχίας, ενώ ο αναπληρωτής πρόεδρος τοποθετώντας το κεφάλι του μέσα στο παχύσαρκο προγούλι του κοιμόταν συνεχώς, με κίνδυνο να πέσει απ’ την καρέκλα.

Η δίκη αυτή διεκδίκησε πολλές πρωτοτυπίες. Καταρχάς η λέξη «στρατοδικείο» αδικήθηκε απ’ την συχνή της χρήση, στις προηγούμενες πολιτικές δίκες και δεν μπορούσε να αποδόσει, πλέον, το μέγεθος του φασισμού του συγκεκριμένου δικαστηρίου.

Απ’ την αρχή, η πρόεδρος έκανε γνωστές τις διαθέσεις της. Παρά την απεργία των δικηγόρων, απαίτησε η δίκη να προχωρήσει κανονικά. Μάλιστα κατήργησε τους δικηγόρους και διόρισε νέους που θεωρούσε ότι θα υπακούσουν στις εντολές της. Χρειάστηκε, μετά από απαίτησή μας, να γίνει παρέμβαση του δικηγορικού συλλόγου για να πάρει πίσω την απόφασή της, ώστε να μην εκτεθεί.

Σε όλα τα προηγούμενα δικαστήρια, οι δικαστές, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο φρόντιζαν να διατηρούν ένα «επίπεδο» που ταίριαζε στο προφίλ του «πολιτικού αντιπάλου». Η συγκεκριμένη πρόεδρος ήταν… ελαττωματική… Το ύφος της, η κουλτούρα και η νοοτροπία της, ταίριαζε πιο πολύ σε… ψηφοφόρο του ΛΑΟΣ, που τηλεκανιβαλίζεται και μέσα στο λεωφορείο ρίχνει ανάθεμα και κατάρες στους μετανάστες, παρά σε εφέτη. Δεν είχε την στοιχειώδη στρατηγική να κρατήσει τα προσχήματα. Οι φράσεις της «θα μας κράξουν τα κανάλια, άμα φύγει κανένα δεκαοχτάμηνο», «θα σας βγουν ξινά τα γέλια», «θα δείτε τι θα πάθετε…», «αυτά στη φιλενάδα σου», αποτυπώνουν κάποια στιγμιότυπα της δίκης…

Γίνεται αντιληπτό, έτσι, ότι μπορεί οι δικαστικές αποφάσεις να συμμορφώνονται με τα κέντρα εξουσίας (π.χ. υποθέσεις Βγενόπουλου, Μπόμπολα, Μαρινάκη, Siemens, NOOR 1 κ.τ.λ.), ΟΜΩΣ αποκτούν και τις εντάσεις του προσωπικού ταπεραμέντου του κάθε δικαστή. Αυτό επιβεβαιώνει ότι η δικαστική εξουσία διαθέτει τεράστια ισχύ, που κληρονόμησε από την ιερά εξέταση του μεσαίωνα.

Η αλαζονεία των δικαστών και η εξουσία που απολαμβάνουν ως μικροί θεοί απ’ τον θρόνο της έδρας οφείλει να απασχολήσει την στρατηγική του αναρχικού αντάρτικου πόλης.

ii) Κατάσταση ψυχολογικής πολιορκίας

Ξαναγυρνώντας στη δίκη για το σχέδιο απόδρασης.

Θεωρούμε ότι ο βασικός πολιτικός σχεδιασμός είχε οργανωθεί στο ανακριτικό γραφείο του ειδικού εφέτη ανακριτή κατά της τρομοκρατίας Ε. Νικόπουλου. Το δικαστήριο απλώς έπρεπε να επικυρώσει ό,τι είχε ήδη αποφασιστεί στο βούλευμα. Το μήνυμα ήταν σαφές. Ο φόβος έπρεπε να κυριαρχήσει.

Στην αρχή η αστυνομία δοκίμασε την τακτική της διαίρεσης. Την ίδια μέρα που αποκαλύφθηκε το σχέδιο απόδρασης, τα μεσάνυχτα πραγματοποιήθηκε έκτακτη μεταγωγή εμένα και του αδερφού μου Γεράσιμου Τσάκαλου στα υπόγεια της ειδικής πτέρυγας. Έτσι θέλησαν να διασπάσουν την οργάνωση. Στη συνέχεια μας επιτέθηκαν με μία επικοινωνιακή ομίχλη, σμιλεμένη με ψέματα και φανταστικά σενάρια.

Τέσσερις μήνες πρωτοσέλιδα και δελτία ειδήσεων, μέσα από επιστολές που βρέθηκαν κατασκεύαζαν ιστορίες ηγεμονίας στη φυλακή, μιλούσαν για συγκοινωνούντα δοχεία «τρομοκρατών» και «μαφιόζων» και κατήγγειλαν «πάρτυ τρομοκρατών στις φυλακές». Παράλληλα τρομοκρατούσαν, κάνοντας λόγο για «αιματοκύλισμα που απεφεύχθη τελευταία στιγμή» και για «μακελειό που ετοίμαζαν οι Πυρήνες της Φωτιάς».

Έτσι έκρυβαν την ουσία, την επιθυμία μας να αποκτήσουμε την ελευθερία μας και να συνεχίσουμε τον αγώνα.

Το Μάρτη του 2015 το καζάνι του ψέματος ξεχείλισε… Η αντιτρομοκρατική συνέλαβε τη συντρόφισσα Αγγελική Σπυροπούλου και παράλληλα προφυλάκισε τη μητέρα μου, τη σύζυγο του αδερφού μου, ενώ ασκήθηκε δίωξη στον αδερφό του μέλους της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς Γιώργου Πολύδωρου.

Μια συνολικά ενορχηστρωμένη επίθεση απ’ τα αστυνομοδικαστικά κλιμάκια, που στόχευε να μας διασπάσει συντροφικά, να μας απαξιώσει πολιτικά και να μας τσακίσει συναισθηματικά.

Δημιουργήθηκε μια κατάσταση ψυχολογικής πολιορκίας. Οι δύο απεργίες πείνας που πέτυχαν την απελευθέρωση των συγγενών με πρωτοφανείς περιοριστικούς όρους (η Αθηνά Τσάκαλου «εξορίστηκε» στο νησί της Σαλαμίνας και απαγορευόταν να απομακρυνθεί από αυτό, ενώ η Εύη Στατήρη μπορούσε να μετακινηθεί μόνο 1 χλμ απ’ το σπίτι της ως ζώνη περιορισμένης «ελευθερίας»), δεν ισοφάρισαν την κατάσταση, απλά μας έδωσαν λίγο χρόνο, να σκεφτούμε για να οργανωθούμε…

Είναι φανερό πως το κράτος είχε προσωποποιήσει το μένος του σε κάποιους από εμάς. Όμως, αυτό ήταν και η παγίδα. Να θεωρήσουμε ότι ο πόλεμος της εξουσίας γίνεται μόνο με προσωποκεντρικά χαρακτηριστικά. Όχι, η εξουσία αδιαφορεί για τα ονόματα, αντίθετα επικεντρώνει το ενδιαφέρον της στις επιλογές που παίρνουν τα πρόσωπα.

Επιλογές που όσοι δεχτήκαμε προσωπική επίθεση βλέποντας όμηρους τους συγγενείς μας, δεν ήμασταν διατεθειμένοι να προδώσουμε. Continue reading [Φυλακές Κορυδαλλού] Χρήστος Τσάκαλος: Οδοιπορικό μνήμης στη δίκη σχεδίου απόδρασης

[Φυλακές Κορυδαλλού] Πολιτική δήλωση Πυρήνα Αντάρτικου Πόλης της ΣΠΦ στη δίκη σχεδίου απόδρασης

λάβαμε στις 25 Ιούνη 2016· το κείμενο σε pdf εδώ

Πολιτική δήλωση στην δίκη για απόδραση από Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς/Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης

Το παρακάτω κείμενο είναι η απομαγνητοφώνηση όσων ειπώθηκαν προφορικά στο δικαστήριο από τον Χρήστο Τσάκαλο εκ μέρους της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς/Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης. Στις επόμενες μέρες θα ανέβει και το ηχητικό αρχείο.

Να ξεκινήσουμε λέγοντας πως δεν απολογούμαστε.

Η απολογία έχει έναν δουλικό χαρακτήρα.

Είναι σαν να αναγνωρίζεις κάποιον ανώτερο από εσένα.

Σαν να παραχωρείς σε κάποιον την εξουσία να σε κρίνει και να αποφασίσει για σένα.

Προερχόμαστε απ’ την γενιά και την παράδοση εκείνων που αρνήθηκαν τις αλυσίδες της σκλαβιάς και δεν αναγνωρίζουμε ούτε θεούς, ούτε αφέντες, ούτε δικαστές…

Στεκόμαστε εδώ εκπροσωπώντας την οργάνωση Σ.Π.Φ – Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης. Δηλαδή εμένα και τους Συντρόφους Γ. Τσάκαλο, Γ. Πολύδωρο, Ό. Οικονομίδου.

Στεκόμαστε εδώ όχι για να απολογηθούμε αλλά για να σπάσουμε την σιωπή και τα ψέματα της εξουσίας.

Κατηγορούμαστε συνολικά ως οργάνωση Σ.Π.Φ. για τον εκρηκτικό μηχανισμό στην εφορία Κορυδαλλού, για το παγιδευμένο δέμα στο αστυνομικό τμήμα Ιτέας, για τον φάκελο βόμβα στον ειδικό εφέτη ανακριτή, για απόπειρα απόδρασης, για κατοχή όπλων, εκρηκτικών, ρουκετών με σκοπό την «διατάραξη» της κοινωνικής, οικονομικής, πολιτικής ζωής της χώρας..

Για εμάς οι κατηγορίες αυτές είναι τίτλος τιμής… Είναι η απόδειξη ότι ακόμα και μέσα στην φυλακή δεν μάθαμε να ζούμε σαν σκλάβοι…

-Αναλαμβάνουμε την πολιτική ευθύνη για την τοποθέτηση εκρηκτικού μηχανισμού στην εφορία Κορυδαλλού.

Ναι, σκοπός μας ήταν να ανατινάξουμε το κτίριο της εφορίας. Για τους νόμους σας αυτό είναι έγκλημα. Για την πραγματική ζωή αυτό είναι μια πράξη ελευθερίας.

Μας κατηγορείτε για τρομοκράτες… όμως τρομοκρατία είναι το ειδοποιητήριο της εφορίας, τρομοκρατία είναι η φοροληστρική καταιγίδα που σπρώχνει τους ανθρώπους σε κοινωνική γενοκτονία. Τρομοκρατία είναι οι ουρές έξω απ’ την εφορία που ο κόσμος πληρώνει ένα κράτος νταβατζή για να μην του πάρουν το σπίτι και τον κλείσουν φυλακή.

Επιλέξαμε να τοποθετηθεί ο εκρηκτικός μηχανισμός νύχτα αφού είχαν προηγηθεί 2 προειδοποιητικά τηλεφωνήματα, το κτίριο ήταν άδειο και κανένας δεν θα κινδύνευε απ’ την γειτονιά. Όσο κι αν έγινε προσπάθεια εδώ απ’ τον εισαγγελέα να κατευθύνει τους μάρτυρες για να δημιουργήσει την αίσθηση ενός τυφλού χτυπήματος, την καλύτερη απάντηση την έδωσε ένας γείτονας που μένει απέναντι απ’ την εφορία και είχε έρθει ως μάρτυρας κατηγορίας. Όταν τον ρώτησα “πότε τρομοκρατηθήκατε περισσότερο: απ’ την τοποθέτηση του εκρηκτικού μηχανισμού ή απ’ το ειδοποιητήριο της εφορίας;” χαμογέλασε και φεύγοντας απάντησε «απ’ την εφορία».

-Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την αποστολή παγιδευμένου δέματος βόμβα στο Α.Τ Ιτέας.

Ήταν τα αντίποινα για την οδύσσεια ενός αλβανού κρατούμενου, που αφού ξυλοκοπήθηκε στις φυλακές Μαλανδρίνου, βασανίστηκε στο Α.Τ Ιτέας, άφησε την τελευταία του πνοή στις φυλακές Νιγρίτας.

Η αποστολή του φακέλου βόμβα ήταν μια απόλυτα στοχευμένη πράξη, καθώς στην βία απαντάμε με βία…

-Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την αποστολή παγιδευμένου φακέλου στο σπίτι του ειδικού εφέτη ανακριτή Δ. Μόκκα.

Ήταν μια ελάχιστη επιστροφή της βίας που ασκείται καθημερινά στα δικαστήρια και στα ανακριτικά γραφεία που μοιράζουν τα χρόνια φυλακής σαν να είναι στραγάλια. Την ίδια στιγμή οι ίδιοι δικαστές απαλλάσσουν μεγαλοκαρχαρίες σαν τον Βγενόπουλο και τον Μπόμπολα, αποδεικνύοντας όχι μόνο πως η δικαιοσύνη δεν είναι τυφλή, αλλά πως συμπεριφέρεται σαν πιστό σκυλί των αφεντικών τους. Επίσης ο Δ. Μόκκας είχε χειριστεί υποθέσεις της Σ.Π.Φ και μέσω δικαστικού πραξικοπήματος είχε επιμηκύνει την προφυλάκιση του αδερφού μου Γ. Τσάκαλου σε 40 μήνες από 18 μήνες που είναι το όριο.

Η οργάνωση ποτέ δεν ξεχνάει αυτούς που με απόφασεις γκιλοτίνα θέλησαν να την τελειώσουν. Το μόνο που έχουμε να προσθέσουμε είναι πως η επιλογή να χτυπήσουμε συμβολικά τον συγκεκριμένο δικαστή με μικρή ποσότητα εκρηκτικής ύλης, σήμερα πλέον μπαίνει στην διαδικασία της αυτοκριτικής. Από εδώ και πέρα η οργάνωση εγκαταλείπει τα συμβολικά χτυπήματα και θα χτυπάει με όλη την δύναμη πυρός της την δικαστική εξουσία που στραγγαλίζει την ελευθερία μας.

Τα χτυπήματά μας δεν θα είναι πλέον συμβολικά, αλλά πραγματικά, όσο πραγματικά είναι και τα χρόνια των ποινών που ρίχνουν οι δικαστές.

-Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τα όπλα, τα εκρηκτικά και τις ρουκέτες που βρέθηκαν απ’ την αστυνομία.

Ο Malcolm X είχε πει «όσοι μιλάνε για επανάσταση αλλά δεν χρησιμοποιούν βία, καλά θα κάνουν να διαγράψουν την λέξη επανάσταση από το λεξιλόγιό τους».

Γνωρίζουμε απ’ την πρώτη στιγμή ότι όλοι αυτοί που λεηλάτησαν την ζωή μας με τους νόμους, τις φυλακές, τα πλούτη τους δεν πρόκειται να μας χαρίσουν την ελευθερία, επειδή απλά θα τους το ζητήσουμε ευγενικά. Όπως επέβαλαν την αδικία με την βία του στρατού και της αστυνομίας, ΜΟΝΟ με την αναρχική ένοπλη βία θα τους γκρεμίσουμε απ’ τους θρόνους τους.

Για όλους αυτούς που μας βλέπουν σαν τις ψείρες της γης, έχει έρθει η ώρα να μεταφέρουμε τον φόβο στις δίκες τους αυλές, στα δικά τους σπίτια.

-Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για το σχέδιο απόδρασης απ’ τις φυλακές Κορυδαλλού.

Η απόδραση απ’ τις φυλακές είναι η πιο μεγάλη κατάφαση στην ομορφιά της ελευθερίας. Η ελευθερία που διεκδικούμε δεν χωράει στα καλούπια των νόμων.

Δεν μας ενδιαφέρει η ελευθερία των προσκυνημένων.

Η απόδρασή μας συνδέεται με την συνέχεια του αναρχικού αντάρτικου πόλης και της δράσης της Σ.Π.Φ.

Γιατί η πραγματική ελευθερία υπάρχει μόνο μέσα απ’ τον αγώνα για ελευθερία.

Κανονικά θα σταματάγαμε εδώ αυτήν την δήλωση.

Όμως όπως είναι χρέος για έναν αναρχικό επαναστάτη να αναλαμβάνει την ευθύνη για τις πράξεις του και να υπερασπίζεται την οργάνωσή του, έτσι είναι και υποχρέωσή του να μην σιωπά ούτε να αδιαφορεί για την αδικία και το ψέμα που έχει στήσει χορό πάνω σε άλλους ανθρώπους. Σήμερα δικάζονται εδώ άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση με την Σ.Π.Φ. Αυτοί οι άνθρωποι πακεταρίστηκαν σε έναν φάκελο 187Α με την ένδειξη «συμμετοχή και ένταξη στην Σ.Π.Φ με τις επιβαρυντικές διατάξεις». Continue reading [Φυλακές Κορυδαλλού] Πολιτική δήλωση Πυρήνα Αντάρτικου Πόλης της ΣΠΦ στη δίκη σχεδίου απόδρασης

[Φυλακές Κορυδαλλού] Πολιτική δήλωση της Αγγελικής Σπυροπούλου στη δίκη σχεδίου απόδρασης της ΣΠΦ

λάβαμε στις 23 Ιούνη 2016

Πολιτική Δήλωση της Αγγελικής Σπυροπούλου στην δίκη για το σχέδιο απόδρασης της ΣΠΦ

«Η δικαιοσύνη γεννήθηκε τη στιγμή που
χάσαμε τον έλεγχο επάνω στις ζωές μας»
(Bruno Filippi)

Η πολιτική μου υπόσταση και συνείδηση δεν θα μου επέτρεπαν ποτέ να βρεθώ «απολογούμενη» μπροστά σε μια στημένη παρωδία, όπως αυτή που διαδραματίζεται το τελευταίο διάστημα σε αυτήν εδώ την αίθουσα, γι’ αυτό το λόγο τα όσα θα πω κινούνται σε καθαρά πολιτικό και όχι δικονομικό επίπεδο. Η πολιτική δράση ούτε αρχίζει ούτε τελειώνει με βάση τον ποινικό κώδικα, συνεπώς σε καμία περίπτωση εσείς, τόσο σαν άτομα όσο και σαν θεσμός, δεν είστε σε θέση να την κρίνετε.

Ως αναρχικοί που τασσόμαστε ενάντια στο κράτος οφείλουμε να εναντιωνόμαστε και στους νόμους που το υποθάλπουν και που δικαιολογούν την ύπαρξη του.

Τι είναι όμως το δίκαιο;

Τίποτα παραπάνω από ένα σύμπλεγμα κανόνων που ορίζουν το σωστό και το λάθος, το καλό και το κακό, το ηθικό και το ανήθικο. Είναι ένας «οδηγός» κοινωνικής συμπεριφοράς που αποσκοπεί στην επιλογή της υποταγής και στη διατήρηση της εξουσίας μέσω του φόβου των κυρώσεων για κάθε παρέκκλιση από το επιτρεπτό, από το νόμιμο…

Είναι «δίκαιο» οι τράπεζες να αποτελούν τους παγκόσμιους τοκογλύφους, είναι όμως «άδικο» να τις τινάζεις στον αέρα με μια γερή δόση εκρηκτικών. Τότε μετονομάζονται σε «κοινωφελή ιδρύματα» και η δικαιοσύνη σας μοιράζει ισόβια…

Είναι «δίκαιο» οι κυβερνήσεις να βομβαρδίζουν σωρηδόν αμάχους στα πλαίσια των κατά τ’ άλλα «ανθρωπιστικών» τους πολέμων, είναι «άδικο» όμως να εκτελέσεις αυτούς που ευθύνονται για τον θάνατο χιλιάδων…

Ένα παιχνίδι των λέξεων που διαμορφώνει το συλλογικό φαντασιακό ανάγοντας το δόγμα του «νόμου και της τάξης» σε ύψιστη αρετή, με μοναδικό σκοπό τη διατήρηση του υπάρχοντος εξουσιαστικού συστήματος.

Ο κόσμος της κυριαρχίας τον οποίο προστατεύετε και συντηρείτε, προωθεί ή καλύτερα επιβάλλει μια συστηματοποιημένη ζωή οι εκφάνσεις της οποίας δυναστεύουν, υποδουλώνουν και περιορίζουν τις δυνατότητες της ανθρώπινης ύπαρξης. Οι συμπεριφορές , οι σκέψεις, τα συναισθήματα, οι σχέσεις, μεταφέρονται σε μηχανικές διαδικασίες που διαμορφώνουν αυτό που αποκαλείται ομαλότητα ή κοινωνική νόρμα. Ο τρόπος ζωής που μου προτείνετε συνοψίζεται σε μια άθλια επαναληπτικότητα, προδιαγεγραμμένη και χωρίς ανατροπές. Μια βαρετή πορεία μιας ανούσιας ύπαρξης που απλά περιμένει να τη διακόψει ο θάνατος.

Εγώ όμως δεν χωράω στο κόσμο σας. Δεν αντέχω αυτή την απόλυτα οργανωμένη πλήξη του.

Είναι εκείνες οι στιγμές το βράδυ, λίγο πριν κοιμηθείς όπου καπνίζεις το τελευταίο τσιγάρο και κάνεις την αποτίμηση της μέρας που πέρασε. Ο καπνός μπερδεύεται με τις σκέψεις σου και στην τελευταία τζούρα καταλήγεις… Η μέρα σου δεν ήταν αρκετή… Η αίσθηση του ανικανοποίητου σε κατακλύζει και σου κόβει την ανάσα… «Δεν μπορώ να ζήσω έτσι…» «Δεν θέλω να ζήσω έτσι». Σε παίρνει ο ύπνος ενώ στο μυαλό σου επαναλαμβάνονται τα λόγια…

Η νέα μέρα έρχεται να σε φέρει αντιμέτωπο με την πραγματικότητα και έχει έρθει η ώρα να κάνεις τις επιλογές σου… Εγώ από την επιβίωση επέλεξα να ζήσω… Αντί για την ασφάλεια της κανονικότητας επέλεξα να ξεκινήσω ένα ταξίδι προς το άγνωστο των πιθανοτήτων όπου κάθε στιγμή κρύβει τη δική της έκπληξη. Εκεί όπου η ένταση έρχεται να αντικαταστήσει την υποτονικότητα.

Η ανάγκη που καίει μέσα μου να αρνηθώ την ομοιομορφία που η νομιμότητα σας επιτάσσει με οδήγησε σε μια διαδικασία διαρκούς εξέγερσης για την απόδραση από τα τόσο στενά όρια μιας κοινωνίας-φυλακής. Σε αυτή τη διαδρομή ο χρόνος μηδενίζει. Τα ρολόγια μας σταματούν τη στιγμή της επίθεσης. Δεν χρειάζονται πια «αφορμές». Πάψαμε να υπολογίζουμε τα «πρέπει». Το κόστος, τις συνέπειες…

Ο σκοπός είναι ένας, να μεγιστοποιήσουμε την απειλή, να δημιουργήσουμε έναν επικίνδυνο εσωτερικό εχθρό που θα χτυπά στην καρδιά του συστήματος σας. Ο δρόμος αυτός είναι μοναχικός και συχνά σε φέρνει αντιμέτωπο με τον ίδιο σου τον εαυτό, με τις δικές σου, προσωπικές, αντιφάσεις. Είναι ένας πόλεμος που ξεκινά από μέσα σου και ξεχύνεται ορμητικά ενάντια σε κάθε έκφανση του σύγχρονου πολιτισμένου κόσμου σας. Στον πόλεμο αυτό, που ως αναρχικοί έχουμε κηρύξει εναντίον σας και δεν το αρνηθήκαμε λεπτό, δεν υπάρχουν ουδέτερες στάσεις.

Οι σύντροφοι της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς, παρά την πολύχρονη αιχμαλωσία τους, δεν υποχώρησαν. Αρνήθηκαν να σκύψουν το κεφάλι και να φιλήσουν το σταυρό της μετάνοιας. Υπερασπίστηκαν στο ακέραιο και με αξιοπρέπεια την αναρχική τους υπόσταση. Παρότι, λοιπόν, δεν είμαι μέλος της Συνωμοσίας, μας συνδέει η κοινή πολιτική συνείδηση. Μοιραζόμαστε τις ίδιες αξίες, τις ίδιες ιδέες και το ίδιο πάθος για ελευθερία. Η πολιτική συγγένεια που μας συνδέει δεν θα μπορούσε παρά να με κάνει να σταθώ αλληλέγγυα δίπλα τους.

Η αλληλεγγύη δεν είναι απλώς συναισθηματικά φορτισμένη λέξη. Η αλληλεγγύη χαράζει εξεγερτικές κατευθύνσεις και αποτρέπει τη λήθη από το να γίνει η ταφόπλακα των αιχμαλώτων συντρόφων. Σε αυτό ακριβώς το σημείο είναι που γεννιέται η συνενοχή. Ποια θα μπορούσε να είναι αυθεντικότερη και ειλικρινέστερη ένδειξη αλληλεγγύης προς αυτούς τους συντρόφους από το να συμβάλλω ηθικά και πρακτικά στο σπάσιμο της αιχμαλωσίας τους; Μόνο περήφανη μπορώ να νιώσω που συμμετείχα στην απόπειρα απόδρασης της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς και κανένα δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να κρίνει την επιλογή μου.

Η φυλακή, άλλωστε, είναι μια στάση για όποιον αποφασίσει να οπλίσει τις επιθυμίες και τις αρνήσεις του. Κι εδώ αρχίζουν οι αντιφάσεις… Εμείς που αγαπάμε τόσο πολύ την ελευθερία είμαστε εγκλωβισμένοι στο τσιμέντο… Εμείς που αγαπάμε τη ζωή με πάθος φλερτάρουμε με τον θάνατο κάθε λεπτό. Αν η φυλακή έχει ως στόχο να μας « εξημερώσει», μάθετε πως οι τοίχοι και οι κλειδαριές μάς τρέφουν με οργή και η όρεξη για εκδίκηση μεγαλώνει… Μπορούμε να αποτύχουμε, δεν μπορούμε όμως να υποταχθούμε… Δεν πρόκειται για την αρχή και σίγουρα ούτε για το τέλος μιας ιστορίας αλλά για την διαδρομή κι εκεί είναι που βρίσκεται όλη η ομορφιά…

Γι’ αυτούς τους λόγους, αλλά και για όλους τους λόγους του κόσμου αναλαμβάνω, περήφανα και χωρίς ίχνος μεταμέλειας, την ευθύνη για την έμπρακτη πολιτική συνεισφορά μου στο σχέδιο απόδρασης της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς. Όσες φορές και να γυρνούσα τον χρόνο πίσω θα έκανα ξανά και ξανά την ίδια επιλογή.

Αγγελική Σπυροπούλου – γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού

το κείμενο σε pdf

[Φυλακές Κορυδαλλού] Πολιτική δήλωση της Όλγας Οικονομίδου στο δικαστήριο για την απόπειρα απόδρασης

λάβαμε στις 20 Ιούνη 2016

Όλγα Οικονομίδου – Πολιτική δήλωση στο δικαστήριο για την απόπειρα απόδρασης

Σήμερα σε αυτή την αίθουσα δεν ήρθα για να απολογηθώ. Δεν στέκομαι υπόλογη απέναντί σας, γιατί δεν έχω μετανιώσει για τίποτα. Χίλιες φορές να γύριζα το χρόνο πίσω, η απόφαση θα ήταν η ίδια. Η επιθυμία για ελευθερία ούτε δικάζεται ούτε φυλακίζεται.

Είμαι αναρχική επαναστάτρια, μέλος της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς και μαζί με τους συντρόφους μου, έχουμε αναλάβει την ευθύνη από την πρώτη στιγμή της σύλληψής μας. Όπως τότε, έτσι και τώρα, η οργάνωση ανέλαβε την ευθύνη για το σχέδιο απόδρασής μας από τα κελιά της δημοκρατίας και για οτιδήποτε χρειαζόταν για να υλοποιηθεί το σχέδιό μας.

Η Συνωμοσία δεν δικάζεται για πρώτη φορά μέσα σε αυτές τις ειδικά διαμορφωμένες αίθουσες, γιατί η δράση της αποτελεί ζωντανό κομμάτι της ιστορίας των ένοπλων επαναστατικών οργανώσεων που συνεχίζεται.

Η πολιτική αυτή δίκη είναι η απάντηση της κυριαρχίας, ώστε να θάψει την έμπρακτη αμφισβήτησή της, την ένοπλη αντιπαράθεση που έχουμε επιλέξει. Στο μονοπώλιο της σαδιστικής βίας της εξουσίας το αναρχικό αντάρτικο πόλης είναι η αναγκαία δική μας απάντηση.

Στην εποχή του ολοκληρωτισμού, όπου η εξουσία έχει διεισδύσει σε κάθε πτυχή της ατομικής ύπαρξης, αυτό που κυριαρχεί σήμερα είναι μία εθιμική ανελευθερία, μια βελούδινη σκλαβιά που βαπτίστηκε δημοκρατία, που περνάει από γενιά σε γενιά ως παράδοση.

Αν στη χούντα υπήρχε απαγόρευση κυκλοφορίας, σήμερα η δημοκρατία παραχωρεί 1 χιλιόμετρο ελευθερίας, όπως στην περίπτωση της Εύης Στατήρη και εξορία στη Σαλαμίνα για την Αθηνά Τσάκαλου. Οι διώξεις συγγενών πολιτικών κρατουμένων όπως στην περίπτωση του Χρήστου Πολύδωρου, Αθηνάς Τσάκαλου και Εύης Στατήρη είναι μία επανάληψη φασιστικών πρακτικών που εφάρμοζε η στρατιωτική χούντα στους συγγενείς πολιτικών κρατουμένων.

Αν κάποτε φοβόσουν τις σιδερένιες αλυσίδες, σήμερα τα χρυσά κλουβιά της κατανάλωσης, οι επίπλαστες επιθυμίες και ανάγκες, επιλέγονται εθελοντικά.

Αν κάποτε υπήρχε λογοκρισία, σήμερα οι οθόνες είναι γεμάτες με παραπληροφόρηση, ψέματα, διαστρέβλωση και επιλεκτική αποσιώπηση γεγονότων, στο όνομα της ελευθερίας του λόγου. Οι στρατοχωροφύλακες της δικτατορίας, αντικαταστάθηκαν από τα δημοκρατικά ΜΑΤ, προς υπεράσπιση των συμβόλων και κατόχων εξουσίας. Οι ερπύστριες των τανκς αντικαταστάθηκαν από τις ερπύστριες των τραπεζών, για την διαφύλαξη των συμφερόντων του κεφαλαίου ώστε να εγκαθιδρυθεί η οικονομική τυραννία.

Αυτές οι πολιτικές ολοκληρωτισμού και τα παιχνίδια τρόμου της καταστολής διαμόρφωσαν τη ζωή σε μία κοινωνία η οποία κυριαρχείται από ατελείωτη τρομοκρατία του κρατικού μηχανισμού. Κάθε μετριοπαθής αντίσταση είναι αναποτελεσματική. Η ανάκτηση της ελευθερίας θα γίνει μόνο μέσα από την επαναστατική βία. Για αυτό και η επιλογή του αναρχικού αγώνα, της ένοπλης βίας είναι επίκαιρη όσο ποτέ.

Η απόφασή μου να αποδράσω ήταν και παραμένει συνειδητή πολιτική επιλογή. Είναι μία πράξη πολέμου για να συνεχίσω ό,τι ξεκίνησα. Για την συνέχιση της επαναστατικής δράσης της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς.

Άλλωστε από την υποκριτική σας ηθική, τους περιορισμούς και τους κανόνες, από τον πολιτισμό σας που μυρίζει ηττοπάθεια και θάνατο έχω δραπετεύσει ήδη. Το μονοπάτι της διαρκούς επίθεσης είναι η διαδρομή που διάλεξα και αυτή δεν έχει εισιτήριο επιστροφής.

Καμία ανακωχή. Καμία μεταμέλεια.

Οικονομίδου Όλγα,
Μέλος της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς / FAI-IRF

το κείμενο σε pdf

[Φυλακές Κορυδαλλού] Πολιτική δήλωση του Παναγιώτη Αργυρού σχετικά με το δικαστήριο της απόπειρας απόδρασης

λάβαμε στις 15 Ιούνη 2016η δήλωση σε pdf

Πολιτική δήλωση του Παναγιώτη Αργυρού σχετικά με το δικαστήριο της απόπειρας απόδρασης

Κοιτώντας πίσω…

“Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται, άπαξ που λένε, σαν μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον με αυτήν την αυτόνομη μορφή της δεν πρόκειται να ξαναϋπάρξει ποτέ.
Και εμείς τι την κάνουμε ρε αντί να την ζήσουμε;
Τι την κάνουμε; Την σέρνουμε από εδώ και από εκεί δολοφονώντας την…” (Χρόνης Μίσσιος)

Τα δικαστήρια διαθέτουν μια δική τους μονάδα μέτρησης της ζωής και της ελευθερίας, μια μονάδα μέτρησης που χρησιμοποιεί τύπους και αλγόριθμους της νομικής γλώσσας για να ζυγίσει το δίκαιο και το άδικο, το σωστό και το λάθος, το κανονικό και το αποκλίνον. Και μέσα στη διαδικασία αυτή όπου ζωές και ελευθερίες τοποθετούνται στη ζυγαριά του νόμου, σου δίνεται κάποια στιγμή η δυνατότητα να κοιτάξεις πίσω, νιώθεις ένοχος ή δεν νιώθεις. Είναι μια στιγμή με βαρύτητα γιατί ότι πεις ίσως ρίξει κι άλλο τσιμέντο γύρω σου, ίσως μεγαλώσει το μέτρημα εκείνων των στιγμών που η πόρτα ανοίγει και κλείνει, ίσως κάνει το αυτί σου να συνηθίσει ακόμα περισσότερο στον ήχο του κλειδιού που γυρνάει στην σχισμή της πόρτας τόσο ώστε να νομίζεις ότι πάντα άκουγες αυτόν τον ήχο, ότι δεν υπήρχε πρωινό ή σούρουπο που δεν άκουσες αυτόν τον ήχο στην προκαθορισμένη ώρα.

Εδώ είμαστε λοιπόν… Πεντέμισι χρόνια ακούω αυτό το κλειδί. Πεντέμισι χρόνια το μάτι μου τρακάρει σε τοίχους. Πεντέμισι χρόνια με δύο καταδίκες (37 και 19 χρόνια αντίστοιχα) και άλλες δύο στα υπ’ όψιν. Και τώρα σε αυτήν εδώ την δίκη ακόμα μια. Αυτή θα είναι η πέμπτη κατά σειρά δίκη που περιμένω “να δω τι θα πάθω” ή “που θα μου βγουν ξινά τα γέλια”. Και είναι ξανά εκείνη η στιγμή που πρέπει να βάλω έναν καθρέφτη μπροστά στο παρελθόν και τις επιλογές μου και να κοιτάξω πίσω. Κοιτάζω λοιπόν…

Κοιτάζω και βλέπω τον εαυτό μου να μεγαλώνει την εποχή των εγκληματικά αδιάφορων, των φιλήσυχων τεράτων. Κοιτάζω και θυμάμαι πως από μικρό μου έλεγαν να μην σκαλίζω πολύ πράγματα που δεν καταλαβαίνω. Θυμάμαι πως προσπάθησαν να με διδάξουν πως είναι λάθος να νοιάζεσαι για πράγματα που κανείς άλλος δεν φαινόταν να νοιάζεται. Θυμάμαι, μαθητής δημοτικού ακόμα τους ανθρωπιστικούς βομβαρδισμούς στο Κόσοβο και τις διάφορες φιλανθρωπικές οργανώσεις να έρχονται στα σχολεία να μας πείσουν ότι η ζωής ενός ορφανού παιδιού στην Γιουγκοσλαβία αξίζει όσο ένα τετράδιο Unicef. Θυμάμαι τις νύχτες στο σαλόνι του σπιτιού μου να βλέπω στην τηλεόραση νεκροθάφτες να παρουσιάζουν εκπομπές μετρώντας νούμερα νεκρών το ίδιο αδιάφορα σαν να μετρούσαν τα νούμερα κάποιας τυχερής κλήρωσης. Θυμάμαι την ανθρωπιστική μόδα υιοθεσίας παιδιών του τρίτου κόσμου, παιδιών που υπέφεραν και πέθαιναν διψασμένα και πεινασμένα κάπου πολύ μακριά για να στεναχωρηθούμε εμείς.

Θυμάμαι τους δρόμους γεμάτους ανάπηρους πρόσφυγες πολέμου και τον κόσμο να τους πετάει κέρματα σαν να τους φτύνει. Θυμάμαι τα παιδιά των φαναριών, θυμάμαι τους οδηγούς να βρίζουν τους μετανάστες που σαν ελατήρια πετάγονταν μέσα στην κίνηση για να καθαρίσουν παρμπρίζ και αυτό το “πίσω στην χώρα σας”. Θυμάμαι τους άστεγους στις γωνίες των εμπορικών δρόμων, μπροστά ή λίγο πιο πέρα από λαμπερές βιτρίνες γεμάτα άχρηστα προϊόντα που κατασκευάζονταν από ανήλικους σε κάποιο εργοστάσιο μιας τριτοκοσμικής χώρας για να μπορεί να τα απολαμβάνει κάθε δυτικός πολίτης, και τους περαστικούς που τους προσπερνούσαν αδιάφοροι και ίσως λίγο ενοχλημένοι που η παρουσία τους εκεί διατάρασσε την αισθητική τους.

Θυμάμαι τους μετανάστες μικροπωλητές που κουβαλούσαν μέσα σε ένα σεντόνι την πραμάτεια τους και τους μπάτσους να τους κυνηγούν, να τους χτυπάνε και να τους τραβάνε από τον λαιμό σέρνοντας τους στο δρόμο εκεί μπροστά στα μάτια των περαστικών που το μόνο που φαινόταν να τους ενοχλεί ήταν ότι αυτό έτυχε να συμβεί στην διάρκεια της δικής τους βόλτας.

Θυμάμαι να μπαίνω στην εφηβεία στην αυγή του millennium. Τότε που όλοι γιόρταζαν και χαίρονταν μόνο και μόνο επειδή είχαμε 2000 και κυκλοφορούσαν νέες εκδώσεις λογισμικών για υπολογιστές. Θυμάμαι πως η πλειοψηφία των συμμαθητών μου δεν έδιναν δεκάρα για όλα αυτά παρά μόνο για τις νέες κυκλοφορίες επώνυμων ρούχων, παπουτσιών, κινητών και video games. Μια ολόκληρη γενιά ξόδευε τις εφηβικές της ανησυχίες σε ακριβά σκουπίδια νιώθοντας ικανοποίηση για το γεγονός ότι είχαν την δυνατότητα να ξοδεύουν για αυτά ακριβώς τα σκουπίδια. Μια ολόκληρη γενιά έμαθε να διασκεδάζει παρακολουθώντας ηλίθια reality show τύπου Big Brother όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια εκμηδενίζονταν εθελοντικά για λίγη δημοσιότητα και ένα οικονομικό έπαθλο, την ίδια ακριβώς στιγμή που έβρεχε ατσάλι και θάνατο στην Μέση Ανατολή στο όνομα του πολέμου κατά της τρομοκρατίας.

Ήταν εκείνη η εποχή που το ηθικό και το αξιακό υπόβαθρο της κοινωνίας ήταν ισάξιο με εκείνο του πιο βρωμερού απόπατου. Ήταν η εποχή των λυμένων κοινωνικών προβλημάτων. Χρηματιστήριο, είσοδος στο Ευρώ, εξάρθρωση της τρομοκρατίας και το άνοιγμα της πιο πανηγυρικής περιόδου: η προετοιμασία της περήφανης Ολυμπιάδας του 2004. Η πρωτεύουσα εκσυγχρονίστηκε ακολουθώντας τα πρότυπα των ευρωπαϊκών μητροπόλεων, οι δημόσιες συγκοινωνίες αναβαθμίστηκαν με μετρό, τραμ και καινούρια οικολογικά λεωφορεία, ενώ άνοιξαν και νέα οδικά δίκτυα για να μην πάνε χαμένα τόσα στρέμματα καμένης δασικής έκτασης από τους προηγούμενους καλοκαιρινούς εμπρησμούς των οικοπεδοφάγων. Ήταν το άνοιγμα μιας μακράς τουριστικής περιόδου και κάπως έπρεπε να αναβαθμιστούν και οι οδικές αρτηρίες της επαρχίας, για να είναι πιο προσβάσιμα όλων των ειδών τα μπουρδέλα, εκεί δηλαδή όπου και αναδείχθηκε το πραγματικό ιερό πνεύμα του νέο ελληναράδικου πολιτισμού, εκεί όπου η τιμημένη ελληνική αγροτιά ξόδευε τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις προκειμένου να επιδοθεί στον βιασμό χιλιάδων μεταναστριών του πρώην ανατολικού μπλοκ ώστε να αποκτήσουν και οι Ελληνίδες νοικοκυρές μια νέα εθνική ταυτότητα στο σύγχρονο κοινωνικό περιβάλλον καθώς μοιράζονταν την ίδια κοινή ανησυχία “ήρθε η τσουλάρα να μας κλέψει τον άντρα”. Θυμάμαι την χυδαία ανεμελιά εκείνης της εποχής. Όταν οι μετανάστες που πνίγονταν στο Αιγαίο δεν ήταν αρκετοί ώστε να απασχολούν τις ειδήσεις και να μπορούν οι τότε πολιτικοί να χαρίζουν σωσίβια σε όσα παιδιά γλύτωναν από τα ναυάγια. Τότε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών ήταν λιγότερα και οι δολοφονίες και βασανισμοί που γίνονταν σε αυτά δεν έφταναν τόσο συχνά προς τα έξω και αν έφταναν ήταν στα ψιλά των ειδήσεων για να μην στεναχωρηθούν οι τηλεθεατές. Οπότε ποιους ενδιέφερε αν τα εργοτάξια των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων χτίζονταν πάνω στα πτώματα μεταναστών εργατών από τα εκατοντάδες εργατικά ατυχήματα προκειμένου να παραδοθούν στην ώρα τους για να μπορεί το φίλαθλο κοινό να παρακολουθήσει ντοπαρισμένους αθλητές να κερδίζουν μετάλλια, ήταν ένα υπέροχο ελληνικό καλοκαίρι όπου όλοι ανακάλυψαν την κρυφή γοητεία του να είσαι Έλληνας. Τότε που ο κόσμος γεμάτος εθνική αλλοφροσύνη πλημμύριζε τις πλατείες των πόλεων για να πανηγυρίσει τις νίκες της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου σε συγκεντρώσεις που θα ζήλευαν ίσως μέχρι και οι αγανακτισμένοι, φωνάζοντας με ένα στόμα μια ψυχή “είναι βαριά η πούτσα του τσολιά”. Ήταν το καλοκαίρι της περήφανης Ελλάδας και τίποτα δεν φαίνονταν να στεναχωρεί το “λαό” εκτός από τους πανηγυρισμούς των αλβανών μεταναστών για την νίκη της δικής τους εθνικής ομάδας. Ιερή αγανάκτηση κατέκλυσε το ντόπιο στοιχείο καθώς “δεν φτάνει που τα παιδιά τους κλέβουν την σημαία στις παρελάσεις από τους λεβέντες μας έχουν το θράσος να μας ρεζιλεύουν κιόλας στις πλατείες μας”. Μια ιερή αγανάκτηση που προκάλεσε πανελλαδικό πογκρόμ που κόστισε τουλάχιστον μια ζωή ενός μετανάστη και τον τραυματισμό εκατοντάδων άλλων. Το κοινωνικό θυμικό εκείνης της εποχής δεν επηρεάζονταν από το γεγονός ότι οδεύαμε προς μια “κοινωνία ελέγχου και επιτήρησης” με τα πολυδιαφημισμένα ζέπελιν με τις κάμερες που έβλεπαν μέσα από τοίχους και κάμερες κυκλοφορίας με αναγνώριση βιομετρικών χαρακτηριστικών να φυτρώνουν παντού αλλά μπορούσε να βγάλει τον κόσμο στους δρόμους με μαχαίρια και καραμπίνες επειδή πληγώθηκε το “εθνικό τους φιλότιμο”.

Για μένα όμως τότε ήταν η στιγμή που κάτι θα έσπαγε οριστικά μέσα μου και θα περνούσα στην απέναντι όχθη. Γιατί δεν είναι μόνο ότι συνέβαιναν όλα αυτά και ακόμα χειρότερα αλλά κυρίως η παντελής κοινωνική αδιαφορία και σιωπή. Θυμάμαι από πολύ μικρός να ρωτάω, να ρωτάω, να ρωτάω… Να ρωτάω για τους βομβαρδισμούς στην τηλεόραση, για τα παιδιά στην Αφρική, για τους άστεγους, για τους επαίτες, για τους μετανάστες, για την αστυνομική βία και η απάντηση, ψυχρή, στυγνή, κυνική, “συμβαίνουν αυτά”. Έτσι απλά. Λες και επρόκειτο για κάποια φυσική καταστροφή, ένα σεισμό ή μια πλημμύρα. Παντού μικροί και μεγάλοι παπαγάλιζαν ωμά την ίδια απάντηση “συμβαίνουν αυτά”, και οι πιο θρασείς προσέθεταν “ωραία και τι θες να κάνω εγώ τώρα;” Όταν κοιτάζω πίσω λοιπόν σε εκείνο το καλοκαίρι του 2004 βλέπω τον εαυτό μου, 15 χρονών αηδιασμένο και οργισμένο με τον κόσμο γύρω μου με διάθεση κινηθώ εναντίον του. Ναι για αυτό είμαι ένοχος. Για αυτό να με καταδικάσετε. Γιατί από πολύ νωρίς διέπραξα το έγκλημα να κοιτάξω στην καρδιά αυτού του κόσμου και να δω την σαπίλα του, από τότε λοιπόν δεν θα ήμουν ποτέ ξανά ο ίδιος. Δεν θα έβρισκα ησυχία πουθενά αν δεν έκανα κάτι, οτιδήποτε, έστω και ολομόναχος. Από εκείνη την στιγμή και μετά ορκίστηκα μέσα μου πως σε αυτή την κοινωνία θα είμαι για πάντα ένα αναρχικό, ένα αντικοινωνικό στοιχείο που θα μάχεται για την καταστροφή του πολιτισμού που γεννάει τόση αθλιότητα. Continue reading [Φυλακές Κορυδαλλού] Πολιτική δήλωση του Παναγιώτη Αργυρού σχετικά με το δικαστήριο της απόπειρας απόδρασης

[Φυλακές Κορυδαλλού] Πολιτική δήλωση του Μιχάλη Νικολόπουλου σχετικά με το δικαστήριο για την απόπειρα απόδρασης

λάβαμε στις 14 Ιούνη 2016η δήλωση σε pdf

Πολιτική δήλωση του Μιχάλη Νικολόπουλου σχετικά με το δικαστήριο για την απόπειρα απόδρασης.

Έχουν περάσει περίπου 5.5 χρόνια από τότε που άκουσα τις σειρήνες της αστυνομίας να με καταδιώκουν ένα όμορφο πρωινό του Γενάρη. Καταζητούμενος και αποφασισμένος να μην παραδώσω την τύχη της ζωής μου στους εχθρούς της ελευθερίας, οπλισμένος πέρα από το πιστόλι στο τσαντάκι μου με την συλλογική δύναμη των ανθρώπων που βρίσκουν πολιτική και υπαρξιακή διέξοδο στην ολομέτωπη αναρχική επίθεση ενάντια στην οργανωμένη τυραννία του συστήματος. Έχουν περάσει περίπου 5.5 χρόνια που βρίσκομαι κλειδωμένος στα κελιά της δημοκρατίας, στην κοίτη του σωφρονιστικού κήτους.

Ζητούμενο όπως ισχυρίζονται οι ιεροκήρυκες της δημοκρατικής τάξης είναι ο σωφρονισμός μας για την ομαλή επανένταξη μας στην κοινωνία. Για μένα το μόνο σίγουρο είναι ότι όποιος μιλάει για σωφρονισμό και κοινωνική επανένταξη έχει ένα πτώμα στο στόμα του. Η φυλακή έχει ένα πολύ συγκεκριμένο ρόλο μέσα στην λειτουργία του συστήματος, επιτελεί ταυτόχρονα πολλές και διαφορετικές μεταξύ τους λειτουργίες και καμία από αυτές δεν αφορούν ούτε τον σωφρονισμό ούτε την κοινωνική επανένταξη. Και αυτό το λέω για να καταδείξω την υποκρισία της δημοκρατικής αφήγησης περί φυλακών καθώς ακόμα και να ίσχυε κάτι τέτοιο σαν αναρχικοί είμαστε εχθροί κάθε συστήματος εγκλεισμού και καταπίεσης.

Για την δημοκρατία θα ήταν μια ολοκληρωτική νίκη να μας δει να σκύβουμε το κεφάλι, να ικετεύουμε τους δυνάστες μας για καλύτερη μεταχείριση, να φιλάμε τον σταυρό της μετάνοιας, να ορκιζόμαστε πίστη στους δικούς σας αιώνιους δικτάτορες.

Έχοντας περάσει αρκετά χρόνια μέσα στις φυλακές έχουμε δει το πώς λειτουργεί αυτό που ουσιαστικά προσδιορίζεται ως σωφρονιστικό σύμπλεγμα. Μια άκρως επικερδής δραστηριότητα που εκμεταλλεύεται την αδυναμία του εγκλεισμού και τον πόνο των ανθρώπων για να μεγαλώσει τα κέρδη της.

Το κεφάλαιο μέσα στις φυλακές αποτυπώνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το αδιάρρηκτο νήμα μεταξύ νόμιμου και παράνομου καπιταλισμού, τον αιμοδιψή χαρακτήρα του, την υποκρισία των δημοκρατικών παραστάσεων που εξακολουθούν να μιλάνε για σωφρονισμό, την ομαλή αναπαραγωγή του μέσω ενός λαβύρινθου διαπλεκόμενων συμφερόντων που στο τέλος του περιμένει πάντα ο εκάστοτε αντιπρόσωπος της καπιταλιστικής κυριαρχίας.

Στην πραγματικότητα όποιος πετάξει τις πέτρες τις αλήθειας στις νεκροστολισμένες βιτρίνες που εμπορεύονται ανθρώπινα δικαιώματα και δικαιοσύνη θα δει την πραγματικότητα ντυμένη με τα ρούχα της πιο πρόστυχης εκμετάλλευσης να περιφέρεται στα παζάρια τις ελπίδας αναζητώντας υποψήφια θύματα.

Γραφεία δικαστών, πολιτικών, δικηγόρων και εισαγγελέων αποτελούν τα σημεία όπου διεξάγεται η πραγματική όσμωση μέσω οικονομικών συναλλαγών με πεδίο άγριας και αδίστακτης εκμετάλλευσης τους ίδιους τους κρατούμενους. Μια καλοστημένη μπίζνα για κάθε στάδιο τις δικονομικής διαδικασίας, ανακριτής, πρωτόδικο, εφετείο, άρειος πάγος και κατά την διάρκεια της φυλάκισης ένα νέο πεδίο κερδοφόρων συναλλαγών για ευνοϊκές μεταγωγές, άδειες, προνόμια με αποδέκτες των κερδών αυτή την φορά τα στελέχη και τους διοικητές των σωφρονιστικών καταστημάτων.

Είναι ολοφάνερο λοιπόν ότι κομμάτι του παράνομου κεφαλαίου φεύγει από τις τσέπες των κατόχων του για να καταλήξει στους φουσκωμένους τραπεζικούς λογαριασμούς όσων ανάφερα παραπάνω σε μια κεφαλαιακή ροή που μπορεί κανείς να χαρακτηριστεί και ως ξέπλυμα. Στην σκιά όλων αυτών ένα αθέατο παρασκήνιο με πρωταγωνιστές τους θηριοδαμαστές και τα έγκλειστα ζώα του ζωολογικού κήπου ξεδιπλώνεται στους βρώμικους διαδρόμους και τις πτέρυγες των φυλακών. Ιεραρχία, εκβιασμοί, διακίνηση πρέζας, ανθρώπινος εξευτελισμός, λαθρεμπόριο, υποταγή, ψυχοσωματική καταστροφή, συμπληρώνουν με τραγικό τρόπο την διασφάλιση της τάξης εντός της φυλακής και την ροή του χρήματος μεταξύ των εμπλεκόμενων εντός και εκτός των τειχών.

Αυτός είναι ο σωφρονισμός και αυτές είναι οι φυλακές της δημοκρατίας σας, για αυτό και κάθε φορά που κάποιος οπλίζεται για να επιτεθεί εναντίον τους, ένα χαμόγελο απλώνεται στα όμορφα πρόσωπα των ανθρώπων που εξακολουθούν να πιστεύουν στην δικαιοπραξία του αγώνα. Για κάθε φυλακή που καταστρέφεται, για κάθε επίθεση σε αντιπρόσωπους της που κλειδώνουν ψυχές και συναισθήματα. Για κάθε στιγμή αναρχικής εκδίκησης η ευτυχία διαπερνάει τα σώματα πολλών κρατούμενων και ταλαιπωρημένων οικογενειών που έχουν ζήσει την καταστροφική ρουτίνα του εγκλεισμού στο πετσί τους.

Για αυτό και από την πρώτη στιγμή που βρεθήκαμε στην φυλακή αποφασίσαμε να μην συμβιβαστούμε ποτέ με την ιδέα να παραδώσουμε τα σώματα μας στην ιερά εξέταση της δικαιοσύνης και να περιμένουμε καρτερικά να δούμε την ζωή να περνάει από μπροστά μας κλεισμένοι μέσα σε τέσσερις τοίχους. Δεν συμβιβαστήκαμε ποτέ με την ιδέα να στρογγυλέψουμε τις προθέσεις μας για τον κόσμο της εξουσίας ώστε να εξασφαλίσουμε μια καλύτερη μεταχείριση. Αντίθετα με κάθε ευκαιρία αναζητήσαμε τρόπους ώστε να ανοίξουμε τρύπες μέσα από την κοιλιά του Λεβιάθαν και να αποδράσουμε από τον κόσμο των σκιών που βρισκόμαστε. Να αποδράσουμε από τον μεθοδευμένο αργό θάνατο που αποτελεί την εκσυγχρονισμένη κατασταλτική διαχείριση της εξουσίας απέναντι σε όσους αποκλίνουν ή αντιτίθεται στις προσταγές της.

Η πρώτη μας απόπειρα να κάνουμε το άλμα προς την ελευθερία με ένα πιστόλι και μερικά μαχαίρια απέτυχε εξαιτίας ενός εθελόδουλου δεσμοφύλακα που την τελευταία στιγμή ειδοποίησε τους ομοίους του και έτσι η τελευταία πόρτα που έμενε για να πατήσουμε στα μονοπάτια της αναρχικής παρανομίας κλειδώθηκε οριστικά με αποτέλεσμα να ακολουθήσει ομηρία και διαπραγματεύσεις ενώ ελεύθεροι σκοπευτές και ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας είχαν είδη πάρει θέσεις έτοιμοι να εισβάλουν για να μας εξοντώσουν. Αφού εξασφαλίσαμε ότι δεν θα άλλαζε το καθεστώς κράτησης μας παραδώσαμε τον οπλισμό μας όχι όμως και την επιθυμία μας να δώσουμε ένα οριστικό τέλος στο καθεστώς αιχμαλωσίας μας. Ακολούθησαν διάφορα σχέδια τα οποία έμειναν στα σκαριά μέχρι την επόμενη οργανωμένη απόπειρα μας που είναι το σχέδιο απόδρασης που δικάζεται σε αυτήν την αίθουσα, σε ένα δικαστήριο το οποίο έχει αποδείξει και με το παραπάνω ότι εκτελεί πιστά τις εντολές που δίνονται από τα υψηλά κλιμάκια της δικαιοσύνης και της αντιτρομοκρατικής που θέλει να μας θάψει οριστικά μέσα στις φυλακές. Ένα σχέδιο το οποίο θα αποτελούσε ίσως μια από τις πιο πετυχημένες αποδράσεις αναρχικών ανταρτών πόλης στην σύγχρονη επαναστατική ιστορία. Ο τοίχος που μας χώριζε από την επιστροφή μας στο αναρχικό αντάρτικο πόλης θα ανατινάζονταν με ένα βαν γεμάτο εκρηκτικά κατάλληλα τοποθετημένα ώστε να κατευθυνθεί το ωστικό κύμα τους αποκλειστικά και μόνο στον τοίχο της φυλακής. Ένα άλλο βαν γεμάτο όπλα και ένα ρουκετοβόλο θα αποτελούσε το μέσο διαφυγής μας και από εκεί και μετά οι εχθροί της ελευθερίας θα είχαν πολλούς λόγους για να φοβούνται για τις μίζερες και άθλιες υπάρξεις τους.

Το γεγονός ότι κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή το σχέδιο αποτράπηκε μετά τις συλλήψεις της αντιτρομοκρατικής και το κατασταλτικό πογκρόμ που ακολούθησε δεν σημαίνει ότι εμείς έχουμε παραδοθεί στις σαδιστικές σας ορέξεις. Εξακολουθούμε να παραμένουμε εχθροί της γενικευμένης υποδούλωσης που και εσείς σαν δικαστές εκπροσωπείτε. Αν ψάξει κάποιος το γιατί η απάντηση είναι απλή. Continue reading [Φυλακές Κορυδαλλού] Πολιτική δήλωση του Μιχάλη Νικολόπουλου σχετικά με το δικαστήριο για την απόπειρα απόδρασης

[Φυλακές Κορυδαλλού] Κείμενο από ΣΠΦ-Πυρήνα Αντάρτικου Πόλης για εκδήλωση στη Βραζιλία

Πατήστε πάνω στην εικόνα για να διαβάσετε/κατεβάσετε το pdf – συνεισφορά του Πυρήνα Αντάρτικου Πόλης της ΣΠΦ στην παρουσίαση της μπροσούρας Nosso dia Chegará («Η μέρα μας θα έρθει»), που έγινε στις 26 Μάη 2016 στην Biblioteca KAOS του Πόρτο Αλέγκρε.

Περισσότερα σε πορτογαλικά και αγγλικά εδώ.

Ενημέρωση από την υπόγεια πτέρυγα των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού

Μετά την πρόσφατη απόπειρα απόδρασης από την υπόγεια πτέρυγα των γυναικείων φυλακών του Κορυδαλλού, πάρθηκαν νέα μέτρα ασφαλείας που έχουν ήδη υλοποιηθεί και περιλαμβάνουν την τοποθέτηση extra καμερών παρακολούθησης, νέων κιγκλίδων σε διάφορα σημεία, αύξηση του αριθμού των σωφρονιστικών υπαλλήλων που υπηρετούν στο υπόγειο.

Σήμερα το πρωί Τετάρτη 13 Απριλίου επιχείρησαν να τοποθετήσουν δεύτερη σειρά από κάγκελα στα κελιά των κρατουμένων, στερώντας τους ουσιαστικά και το ελάχιστο οπτικό πεδίο που έχουν, οι οποίοι και αντέδρασαν έντονα σε αυτή την προοπτική. Παράλληλα ξεκίνησε το γνωστό και χιλιοπαιγμένο έργο της μετάθεσης ευθυνών μεταξύ υπουργείου Δικαιοσύνης και φυλακής.

Επίσης έγινε γνωστό ότι σε χρόνο ρεκόρ εγκρίθηκε από το υπουργείο κονδύλι της τάξης των 17.000 ευρώ γι’ αυτά τα πρόσθετα μέτρα ασφαλείας.

Οι κρατούμενοι στην υπόγεια πτέρυγα των γυναικείων φυλακών είναι αποφασισμένοι να αντιδράσουν με όποιο τρόπο θεωρούν πρόσφορο προκειμένου να ματαιώσουν αυτό το νέο σχέδιο εις βάρος τους.

Ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του για το τι θα συμβεί από εδώ και πέρα, είτε πρόκειται για το υπουργείο Δικαιοσύνης, είτε για την διεύθυνση των φυλακών.

Αθήνα: Δικαστικό πραξικόπημα στη δίκη για το σχέδιο απόδρασης της ΣΠΦ

(λάβαμε στις 31 Μάρτη 2016)

ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΣΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ ΠΥΡΗΝΩΝ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΠΟΔΡΑΣΗΣ

Σήμερα 31 Μαρτίου συνεδρίασε το δικαστήριο για το σχέδιο απόδρασης των μελών της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς. Λόγω της συνεχιζόμενης αποχής των δικηγόρων, οι συνήγοροι υπεράσπισης, ζήτησαν διακοπή της δίκης. Μάλιστα προσκόμισαν έγγραφα από τον δικηγορικό σύλλογο που πιστοποιούσαν την συνέχιση της αποχής και την συμμετοχή των δικηγόρων σε αυτή.

Ο εισαγγελέας Κούτρας πρότεινε τη διακοπή της δίκης, λόγω της αποχής των δικηγόρων και το δικαστήριο αποσύρθηκε για να αποφασίσει. Όταν επέστρεψε η έδρα, η πρόεδρος του δικαστηρίου Α. Υφαντή ανακοίνωσε ότι το προεδρείο, μειοψηφούντος ενός δικαστή, ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ το αίτημα των συνηγόρων υπεράσπισης και αποφασίζει την συνέχιση της δίκης. Μάλιστα έθεσε τελεσίγραφο στους δικηγόρους υπεράσπισης λέγοντας «αν δεν ασκήσετε τα καθήκοντά σας θα καταργηθείτε…»

Όλοι οι συνήγοροι, ανάμεσά τους ο Φ. Ραγκούσης, ο Θ. Μαντάς και ο Σ. Φυτράκης, έκαναν λόγο για πρωτοφανή αυθαιρεσία, αφού η πρόεδρος Υφαντή όχι μόνο παρατύπως επεμβαίνει στο συνδικαλιστικό της όργανο (δικηγορικός σύλλογος) ακυρώνοντας τις αποφάσεις του εργασιακού της κλάδου, ΑΛΛΑ ουσιαστικά στερεί από τους κατηγορούμενους το δικαίωμα να έχουν δικηγόρους.

Από τα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς πήρε το λόγο ο Χ. Τσάκαλος και δήλωσε ότι με αυτόν τον τρόπο επιβεβαιώνεται για ακόμη μία φορά ότι δικαστές που έχουν επιλεγεί για να δικάσουν πολιτικές δίκες, στην πραγματικότητα ακολουθούν εντολές συγκεκριμένων πολιτικών κύκλων και δίνουν τα διαπιστευτήριά τους υπακούοντας τυφλά σε εντολές συγκεκριμένων πολιτικών κύκλων με επικεφαλής τώρα τον πρώην υπουργό δικαιοσύνης Χ. Αθανασίου με αντάλλαγμα την προαγωγή τους. Συνέχισε λέγοντας ότι ιδιαίτερα σε αυτήν την δίκη έχει δοθεί εντολή για fast track διαδικασία, με τελικό σκοπό την εξυπηρέτηση πολιτικών συμφερόντων.

Ολοκληρώνοντας την παρέμβασή του δήλωσε ότι είναι γνωστές οι παρεμβάσεις που έγιναν από τον ίδιο τον Χ. Αθανασίου στον ειδικό εφέτη ανακριτή Ε. Νικόπουλο για την προφυλάκιση των συγγενών τους ως αντίποινα για την συνέχιση της επαναστατικής δράσης της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς.

Στην συνέχεια ο Φ. Ραγκούσης, ο Θ. Μαντάς και ο Σ. Φυτράκης και οι υπόλοιποι συνήγοροι κατήγγειλαν ότι αυτές οι μεθοδεύσεις απ’ την μεριά της προέδρου Υφαντή με σκοπό να τους καταργήσει και ουσιαστικά να προχωρήσει σε μία δίκη χωρίς δικηγόρους, θυμίζουν άλλες εποχές και είναι εκτός πλαισίου της νομιμόμητας. Τόνισαν ότι είναι πρωτοφανές πρόεδρος δικαστηρίου ουσιαστικά να διώχνει και να παύει τους συνηγόρους υπεράσπισης ΜΟΝΟ και ΜΟΝΟ επειδή ασκούν το δικαίωμα της αποχής στα πλαίσια της κινητοποίησης του δικηγορικού συλλόγου που συμμετέχουν.

Ο εισαγγελέας Κούτρας παίρνοντας το λόγο ζήτησε απ’ το προεδρείο να ανακαλέσει την απόφασή του και να δώσει την διακοπή που ζητούν οι συνήγοροι ώστε να μην υπάρχουν υπόνοιες για πολιτικές μεθοδεύσεις που αναφέρθηκαν από τους κατηγορούμενους.

Το προεδρείο απεσύρθη για να συνεδριάσει και λίγη ώρα αργότερα η πρόεδρος Υφαντή, απροκάλυπτα, αδιαφορώντας τόσο για το αίτημα των συνηγόρων όσο και για την τοποθέτηση του εισαγγελέα Κούτρα, ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ τη συνέχιση της δίκης, την κατάργηση όλων των δικηγόρων και τον διορισμό νέων συνηγόρων που διάλεξε η ίδια.

Εν μέσω διαμαρτυριών που ακολούθησαν, τα παριστάμενα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς μαζί με την Αγγελική Σπυροπούλου κατέθεσαν αίτηση εξαίρεσης της προέδρου Υφαντή δηλώνοντας ότι είναι πιο ξεκάθαρο από ποτέ ότι η συγκεκριμένη δικαστής εκτελεί χρέη εντολοδόχου και εξυπηρετεί πολιτικές σκοπιμότητες με τον τρόπο που διευθύνει τη δίκη…

Η πρόεδρος Υφαντή φανερά αμήχανη καταλόγισε ευθύνες στον πρόεδρο του δικηγορικού συλλόγου Β. Αλεξανδρή λέγοντας ότι αυτός ευθύνεται και η ίδια θα συνεχίσει την δίκη με ή χωρίς συνηγόρους…

Εν μέσω αντεγκλήσεων το δικαστήριο διέκοψε για τις 12 απριλίου που θα εξεταστεί η αίτηση εξαίρεσης.

Η φασιστική στάση της προέδρου Υφαντή, που φιλοδοξεί με αυτόν τον τρόπο να προαχθεί από εφέτης σε πρόεδρο εφετών, αποδεικνύει πως αυτή η δίκη έχει τελειώσει πριν καν αρχίσει. Το πρώτο βήμα ήταν η κατάργηση των δικηγόρων και η αντικατάστασή τους με δικηγόρους της επιλογής της. Μετά την περίπτωση της προέδρου Κλάπα, που καταδίκασε σε ισόβια και 120 χρόνια τον Ν. Μαζιώτη, αφανείς αλλά γνωστοί πολιτικοί κύκλοι με πρωτεργάτη τον Χ. Αθανασίου μεθοδεύουν τις πολιτικές δίκες των επαναστατικών οργανώσεων με σκοπό την εξόντωση των πολιτικών τους αντιπάλων…

Το στοίχημα που τίθεται στον αλληλέγγυο κόσμο του αγώνα είναι αν θα επιτρέψει τον φασιστικό μονόλογο των δικαστών να κυριαρχήσει ή θα τον ανατρέψει στην πράξη…

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ

Αλληλέγγυοι/ες Αναρχικοί/ές

Φυλακές Κορυδαλλού: Κείμενο μελών της ΣΠΦ-FAI/IRF για την πρόσφατη απόπειρα απόδρασης με ελικόπτερο

το κείμενο σε 2σέλιδο PDF

Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς

Ελεύθεροι πολιορκημένοι

Η φυλακή είναι ένας σταθμός στην πορεία των επαναστατών προς την ελευθερία. Είναι μια ενδιάμεση στάση, όχι όμως ένας τερματισμός.

Η εξουσία από τα μαθηματικά συχνά διαλέγει την αφαίρεση. Όπως αφαιρεί ζωές με βομβαρδισμούς στις εμπόλεμες ζώνες των ενεργειακών και γεωπολιτικών συμφερόντων της, όπως αφαιρεί απ’ το τοπίο των αστικών κέντρων τους πρόσφυγες, ενταφιάζοντάς τους σε απομακρυσμένα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως αφαιρεί τα ελάχιστα ψίχουλα της κακοπληρωμένης μισθωτής σκλαβιάς, χτυπώντας πιο βάναυσα το μαστίγιο σε σώματα που έχουν συνηθίσει τη ραχίτιδα, έτσι θέλει να αφαιρέσει από τον χάρτη όσους την αμφισβητούν, κλειδώνοντάς τους σε φυλακές…

Με αυτόν τον τρόπο, ένας αναρχικός επαναστάτης ζει την πιο μεγάλη αντίφαση. Αγωνίζεται για την ελευθερία κι όμως φλερτάρει με την αιχμαλωσία της φυλακής, αγαπά τόσο πολύ τη ζωή κι όμως ο θάνατος απ’ τους φρουρούς της εξουσίας θέλει να του στήσει καρτέρι.

Στα χρόνια που είμαστε στη φυλακή, τα βήματά μας συνήθισαν να μετριούνται ανάμεσα σε συρματοπλέγματα, τα μάτια μας αποστήθισαν κάθε εκατοστό των λίγων τετραγωνικών μέτρων του προαυλίου, όμως η σκέψη μας ποτέ δεν αιχμαλωτίστηκε απ’ τα κάγκελα.

Πώς να αφήσεις τον εαυτό σου να παραδοθεί, όταν αντικρίζεις απ’ τη μια τον προκλητικό πλούτο των ισχυρών της γης και απ’ την άλλη τα βουρκωμένα μάτια ενός παιδιού στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, απ’ τη μια τη μαφία των πολιτικών, των δικαστών και των δημοσιογράφων να λογαριάζουν τους ανθρώπους σαν ψείρες της γης κι απ’ την άλλη άντρες και γυναίκες να αυτοκτονούν απ’ τα αδιέξοδα της κρίσης, να ψάχνουν στα σκουπίδια για φαγητό, να κοιμούνται στους δρόμους, απ’ τη μια στρατιές χαρούμενων σκλάβων να θαμπώνονται από βιτρίνες και οθόνες μιας ψεύτικης ζωής κι απ’ την άλλη η κακή συντροφιά της μοναξιάς και της σιωπής να είναι ο μόνος τους συνοδοιπόρος.

Δεν έχουμε σκοπό να συνθηκολογήσουμε με την τυραννία της εξουσίας, ούτε να συνηθίσουμε να ζούμε σαν δούλοι.

Γνωρίζουμε ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται… ούτε παραχωρείται… Η ελευθερία ανθίζει απ’ το αίμα και τις θυσίες των αγώνων μας. Κι αν ακόμα μια φορά το πολυπόθητο ραντεβού μας με την ελευθερία αναβλήθηκε απ’ τη θρασυδειλία ενός πιλότου-πρώην αστυνομικού και το ελικόπτερο δεν έφτασε στον προορισμό του, αυτό δεν σημαίνει ότι θα παραδοθούμε…

Γνωρίζουμε πως η ανάκτηση της ελευθερίας μας θα γίνει μόνο μέσα από την επαναστατική βία, που θα επιτεθεί στο μονοπώλιο της σαδιστικής βίας της εξουσίας.

Μια ελευθερία που για εμάς ΤΑΥΤΙΖΕΤΑΙ με τη συνέχιση του αντάρτικου πόλης για την όξυνση του αναρχικού αγώνα. Μια ελευθερία που θα βαδίσει πάνω στα συντρίμμια του γερασμένου κόσμου και των μνημείων του… των φυλακών, των δικαστηρίων, των κοινοβουλίων, των αστυνομικών τμημάτων, των στρατοπέδων συγκέντρωσης, των εργαστηρίων του τεχνολογικού ολοκληρωτισμού…

Με τη σιγουριά και την αποφασιστικότητα εκείνων που θα τα παίξουν όλα για όλα για την απελευθέρωση, ξαναθέτοντας στο τραπέζι το δίλημμα… ‘Ελευθερία ή Θάνατος…’

Μια απόφαση… μαχόμαστε μέχρι το τέλος

Ποτέ μετανιωμένοι

Ποτέ ηττημένοι

Ο αγώνας συνεχίζεται…

Συντροφικούς χαιρετισμούς στην αναρχική – μέλος του Ε.Α. Πόλα Ρούπα

Τα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς – FAI/IRF
Πολύδωρος Γιώργος
Οικονομίδου Όλγα
Τσάκαλος Γεράσιμος
Τσάκαλος Χρήστος

Φυλακές Κορυδαλλού: Κείμενο του μέλους του Επαναστατικού Αγώνα Νίκου Μαζιώτη σχετικά με την επιχείρηση απόδρασης και τα ισόβια

Κείμενο του Νίκου Μαζιώτη για την επιχείρηση απόδρασης από τις φυλακές Κορυδαλλού και την καταδικαστική απόφαση της 2ης δίκης του Επαναστατικού Αγώνα σε ισόβια κάθειρξη

Η απόπειρα απόδρασης με ελικόπτερο στις 21 Φεβρουαρίου 2016 από τις φυλακές Κορυδαλλού, επιχείρηση που πραγματοποίησε η συντρόφισσα Πόλα Ρούπα, μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, ήταν μια επαναστατική πράξη, μια ενέργεια αντάρτικου για την απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων. Ήταν μια ενέργεια συνέχισης της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα, απάντηση στις κατασταλτικές επιχειρήσεις του κράτους εναντίον της οργάνωσης αλλά και εναντίον άλλων συντρόφων πολιτικών κρατουμένων που βρίσκονται στις φυλακές για ένοπλη δράση, και γι’ αυτό ήταν μια παραδειγματική πράξη αλληλεγγύης μεγάλης και μοναδικής σημασίας. Η επιχείρηση απόδρασης ήταν μια ενέργεια προς την κατεύθυνση συνέχισης της ένοπλης επαναστατικής δράσης, για την προώθηση του αγώνα για την ανατροπή του κεφαλαίου και του κράτους, για την ανατροπή της πολιτικής των προγραμμάτων διάσωσης του καθεστώτος που έχει επιβάλει η τρόικα των υπερεθνικών αφεντικών της χώρας, ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ, στους οποίους έχει προστεθεί και ο ESM, με την ψήφιση και εφαρμογή του γ’ μνημονιακού προγράμματος από την κυβέρνηση Σύριζα. Ο ένοπλος αγώνας στις σημερινές συνθήκες είναι πιο επίκαιρος και αναγκαίος από ποτέ. Η αποτυχία της επιχείρησης αυτής δεν θα μας λυγίσει. Θα αγωνιζόμαστε όσο ζούμε και όσο αναπνέουμε.

Ο Επαναστατικός Αγώνας έχει αποδείξει ότι έχει μείνει όρθιος όλα αυτά τα χρόνια παρά τα αλλεπάλληλα κατασταλτικά χτυπήματα και τις θυσίες, με το αίμα του συντρόφου Λάμπρου Φούντα, που σκοτώθηκε σε συμπλοκή με αστυνομικούς στη Δάφνη σε προπαρασκευαστική ενέργεια της οργάνωσης στις 10 Μαρτίου 2010, με τις συλλήψεις μας ένα μήνα αργότερα, στις 10 Απριλίου, παραμονές της υπογραφής του Α’ Μνημονίου, καθώς και τη σύλληψή μου στο Μοναστηράκι όπου τραυματίστηκα μετά από καταδίωξη και συμπλοκή με αστυνομικούς στις 16 Ιουλίου 2014. Ο Επαναστατικός Αγώνα έμεινε όρθιος γιατί αναλάβαμε την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής μας στην οργάνωση –είμαστε οι πρώτοι που το κάναμε ως ένοπλη επαναστατική και αναρχική οργάνωση στην Ελλάδα– και γιατί υπερασπίσαμε την ίδια μας την ιστορία, τις ενέργειες της οργάνωσης καθώς και το σύντροφο Λάμπρο Φούντα, που σκοτώθηκε για να μην περάσει το μνημόνιο και για να γίνει η κρίση ευκαιρία για την κοινωνική επανάσταση. Μείναμε όρθιοι ως οργάνωση γιατί αδιαφορήσαμε για το κόστος και το τίμημα, γιατί δεν προδώσαμε, δεν λιποτακτήσαμε, δεν κοιτάξαμε ο καθένας να σώσει τον εαυτό του τη στιγμή της καταστολής. Ακριβώς γιατί αναλάβαμε την πολιτική ευθύνη μείναμε ζωντανοί ως οργάνωση στη φυλακή το 2010-11, δώσαμε μια πολιτική μάχη εναντίον του εχθρού στο 1ο ειδικό δικαστήριο, όταν είχαμε αποφυλακιστεί λόγω παρέλευσης του δεκαοκτάμηνου, επιλέξαμε να μην παραδοθούμε στην φυλακή και περάσαμε στην παρανομία συνεχίζοντας τον ένοπλο αγώνα και την δράση της οργάνωσης.

Η επίθεση του Επαναστατικού Αγώνα – Κομάντο Λάμπρος Φούντας στις 10 Απριλίου του 2014 εναντίον της Τράπεζας της Ελλάδας που είναι παράρτημα της ΕΚΤ, ενός από τους πιο λαομίσητους οργανισμούς του κουαρτέτου πλέον των υπερεθνικών αφεντικών, και σε κτήριο που στεγαζόταν το γραφείο του μόνιμου αντιπροσώπου του ΔΝΤ στην Ελλάδα, αφενός ακύρωνε την κατασταλτική επιχείρηση του 2010 και αφετέρου συνέχιζε τη στρατηγική της οργάνωσης που είχε εγκαινιαστεί το 2009 με τις επιθέσεις στα κεντρικά γραφεία και σε υποκατάστημα της Citibank, σε υποκατάστημα της Eurobank και στο Χρηματιστήριο Αθηνών. Εδώ και χρόνια ο Επαναστατικός Αγώνας βρίσκεται απέναντι στην αιχμή του δόρατος της κρατικής καταστολής αφού η αντιμετώπισή του όπως και γενικότερα της ένοπλης επαναστατικής δράσης αποτελεί μείζονα προτεραιότητα για την επιβίωση του καθεστώτος που επιδιώκει την εξάλειψη του εσωτερικού εχθρού για την απρόσκοπτη επιβολή και εφαρμογή των προγραμμάτων διάσωσης που αποτελούν πολιτικές κοινωνικής γενοκτονίας και εκκαθάρισης τμημάτων του πληθυσμού.

Οι επικηρύξεις από το State Department και το ελληνικό κράτος το 2007 με ένα εκατομμύριο δολάρια και οχτακόσιες χιλιάδες ευρώ αντιστοίχως μετά την επίθεση της οργάνωσης με αντιαρματική ρουκέτα στην πρεσβεία των ΗΠΑ, οι πανηγυρισμοί της κυβέρνησης Παπανδρέου για τις συλλήψεις μας το 2010 και οι δηλώσεις κυβερνητικού αξιωματούχου ότι απέτρεψαν χτύπημα που θα τελείωνε την οικονομία παραμονές της υπογραφής του Α’ Μνημονίου και με το φόβο κατάρρευσης της ελληνικής οικονομίας, οι επικηρύξεις της κυβέρνησης Σαμαρά το 2014 όταν είχαμε βγει στην παρανομία και είχαμε καταδικαστεί σε 50 χρόνια κάθειρξη από το 1ο ειδικό δικαστήριο έναντι του ποσού των δύο εκατομμυρίων ευρώ –ένα για τη συντρόφισσα Ρούπα και ένα για μένα–, οι πανηγυρισμοί για τη σύλληψή μου 3 μήνες μετά την επίθεση του Επαναστατικού Αγώνα στην Τράπεζα της Ελλάδας, τα συγχαρητήρια των ΗΠΑ για τη σύλληψή μου και οι δηλώσεις περί πολιτικής σταθερότητας, τα ειδικά μέτρα που εφάρμοσαν μετά τη σύλληψή μου, η μεταγωγή μου στις φυλακές τύπου Γ΄ τον Δεκέμβριο του 2014 –η πρώτη μεταγωγή πολιτικού κρατουμένου, που είχε προαναγγελθεί ήδη από τότε που συνελήφθηκα–, η ένταξή μου τον Απρίλιο του 2015 στη λίστα «διεθνών τρομοκρατών» του State Department παρά το ότι ήμουν στη φυλακή, το ανθρωποκυνηγητό των αρχών να συλλάβουν τη συντρόφισσα Ρούπα, αποδεικνύει τη μεγάλη σημασία που δίνει το καθεστώς στο να καταπολεμήσει τον Επαναστατικό Αγώνα. Γιατί καταστολή του Επαναστατικού Αγώνα και εφαρμογή των μνημονιακών προγραμμάτων μαζί με την πολιτική σταθερότητα του καθεστώτος πάνε μαζί. Continue reading Φυλακές Κορυδαλλού: Κείμενο του μέλους του Επαναστατικού Αγώνα Νίκου Μαζιώτη σχετικά με την επιχείρηση απόδρασης και τα ισόβια

Κείμενο της Πόλας Ρούπα για την απόπειρα απόδρασης του Νίκου Μαζιώτη από τις φυλακές Κορυδαλλού

το κείμενο της συντρόφισσας σε 16σέλιδο PDF

δημοσιεύτηκε στις 8/3/2016 στο athens.indymedia.org

Χανιά: Αφίσα για δίκη σχεδίου απόδρασης της ΣΠΦ, απεργία πείνας του Φάμπιο Ντούσκο και κινητοποίηση κρατουμένων Κορυδαλλού

Συνέλευση Ενάντια Στον Εγκλεισμό (ΣΕΣΕ)

η αφίσα σε διάσταση εκτύπωσης εδώ

[Ελληνικές φυλακές] Φημολογούμενη επικείμενη μεταγωγή του Νίκου Μαζιώτη, μέλους του Επαναστατικού Αγώνα

Λάβαμε στις 28 Φλεβάρη 2016:

Σχεδιάζεται η μεταγωγή του συντρόφου N. Μαζιώτη
από τις φυλακές Κορυδαλλού

Πριν από λίγες μέρες έγινε ευρεία σύσκεψη με τη συμμετοχή «διαφόρων παραγόντων» (στελεχών του υπουργείου Δικαιοσύνης, διεύθυνση των φυλακών, αντιτρομοκρατικής κλπ) στο υπουργείο Δικαιοσύνης με αφορμή τα μέτρα ασφαλείας στις φυλακές Κορυδαλλού μετά τις τελευταίες εξελίξεις.

Μετά απ’ αυτή τη σύσκεψη διέρρευσε μια φήμη από το υπουργείο Δικαιοσύνης ότι σχεδιάζεται η μεταγωγή του συντρόφου Νίκου Μαζιώτη από τις φυλακές Κορυδαλλού μόλις τελειώσει η 2η δίκη του Επαναστατικού Αγώνα που ολοκληρώνεται σε λίγες μέρες, παρά το γεγονός ότι βρίσκεται σε εξέλιξη το εφετείο της 1ης δίκης του Επαναστατικού Αγώνα που είναι ακόμα στο αρχικό στάδιο.

Αυτό που φημολογείται ότι θα εφαρμοστεί με εισήγηση του γραμματέα του υπουργείου Δικαιοσύνης Ευτύχιου Φυτράκη και τη σύμφωνη γνώμη του υπουργού Δικαιοσύνης Νικόλαου Παρασκευόπουλου είναι η μεταγωγή του συντρόφου Μαζιώτη σε άλλη φυλακή, πιθανόν στο Δομοκό και η συνεχή επαναμεταγωγή του στο ειδικό δικαστήριο των φυλακών Κορυδαλλού για το εφετείο της 1ης δίκης όταν υπάρχει συνεδρίαση χωρίς να αποκλείεται η παραμονή του στο Μεταγωγών ή στη ΓΑΔΑ τις ημέρες των συνεδριάσεων. Είναι κάτι που έχει εφαρμοστεί πιλοτικά σε κάποιες περιπτώσεις ποινικών κρατουμένων που η παραμονή τους στις φυλακές Κορυδαλλού θεωρείται από τις αρχές ότι εγκυμονεί κινδύνους. Ήδη αυτήν την περίοδο γίνεται κινητοποίηση στις φυλακές Κορυδαλλού από τους κρατούμενους όπου ανάμεσα στα άλλα αιτήματα ζητούν την επαναμεταγωγή στον Κορυδαλλό του κρατούμενου Φάμπιο Ντούσκο ο οποίος βρίσκεται στην Αθήνα για δίκη και αντί να βρίσκεται στις φυλακές Κορυδαλλού κρατείται στη ΓΑΔΑ όπου μεταφέρθηκε με τη βοήθεια των ΕΚΑΜ.

Ένα χρόνο μετά την απεργία πείνας των πολιτικών κρατουμένων που κατήργησε τις φυλακές τύπου Γ, η κυβέρνηση Σύριζα επαναδραστηριοποιεί ένα άτυπο καθεστώς τύπου Γ και απομόνωσης για επιλεγμένους «επικίνδυνους» κρατούμενους. Άλλωστε οι ειδικές συνθήκες που υπήρχαν στο ειδικό παράρτημα των φυλακών Κορυδαλλού ποτέ δεν καταργήθηκαν, απεναντίας αυτή την περίοδο υλοποιείται σχέδιο με επιπλέον μέτρα ασφαλείας, όπως η εφαρμογή πανοπτικού υπερελέγχου, η 24ωρη παρακολούθηση κλπ.

Η κυβέρνηση Σύριζα μέσα σε ένα μόλις χρόνο έκανε στροφή 180 μοιρών σε όλα τα επίπεδα. Ψήφισε το 3ο Μνημόνιο, επαναδραστηριοποίησε την αντιαναρχική ομάδα Δέλτα την οποία μετονόμασε σε Όμικρον, υπαναχώρησε σε αιτήματα που μερικώς είχε ικανοποιήσει μετά την απεργία πείνας των πολιτικών κρατουμένων, βίαιη λήψη DNA, αποφυλακίσεις συγγενών, εκπαιδευτικές άδειες όπως του συντρόφου Ρωμανού, ενώ αρνείται να χορηγήσει άδειες στον σύντροφο Κουφοντίνα.

Αυτή την περίοδο που συμπληρώνεται ένας χρόνος από την απεργία πείνας των πολιτικών κρατουμένων, μία απεργία πείνας με αμιγώς πολιτικά αιτήματα, η οποία ήταν η πρώτη κινητοποίηση σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο που ήρθε σε ευθεία σύγκρουση με την αριστερή κυβέρνηση Σύριζα, υπάρχει σε εξέλιξη μια καμπάνια ενάντια στους τρομονόμους.

Είναι ευκαιρία να κινητοποιηθούμε και να σταθούμε εμπόδιο στα σχέδια της κυβέρνησης Σύριζα και του υπουργείου Δικαιοσύνης για την πολιτική – και όχι μόνο – απομόνωση ενάντια στους συντρόφους μας.

Ένα χρόνο μετά ο αγώνας ενάντια στις φυλακές τύπου Γ συνεχίζεται.

ΚΑΜΙΑ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΗ ΜΕΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ Ν. ΜΑΖΙΩΤΗ

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

ΑΜΕΣΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΤΡΟΜΟΝΟΜΩΝ

Αλληλέγγυοι – Αλληλέγγυες

Μυτιλήνη: Πανό και αφισοκόλληση στο πανεπιστήμιο αιγαίου

Λάβαμε στις 26 Φλεβάρη 2016:

Σηκώσαμε 2 πανό και πραγματοποιήσαμε αφισοκόλληση στο πανεπιστήμιο αιγαίου, με αφορμή την δίκη για το σχέδιο απόδρασης των μελών της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς και την απεργία πείνας του Fabio Dusko. Ως αίτημα συμπεριλάβαμε και την άμεση μεταφορά όλων των έγκλειστων αναρχικών συντρόφων μας που βρίσκονται σε ειδικά διαμορφωμένες πτέρυγες απομόνωσης, σε πτέρυγες γενικού πληθυσμού, αίτημα στο οποίο θεωρούμε σημαντική την άμεση στήριξη και πλαισίωσή του από το σύνολο του αναρχικού κινήματος.

Καμία δίωξη στους συγγενείς των αναρχικών συντρόφων μας.

Αλληλεγγύη και δύναμη στον απεργό πείνας Fabio Dusko, συγκατηγορούμενο στη δίκη του σχεδίου απόδρασης της ΣΠΦ. Να σταματήσει το ειδικό καθεστώς κράτησής του.

Άμεση μεταφορά όλων των έγκλειστων αναρχικών συντρόφων μας που βρίσκονται σε ειδικά διαμορφωμένες πτέρυγες απομόνωσης, σε πτέρυγες γενικού πληθυσμού όπου θα μπορούν να είναι μαζί με τους υπόλοιπους συντρόφους τους.

Αναρχική βιβλιοθήκη Τεφλόν

Μυτιλήνη: Για μια αφορμαλιστική οργάνωση – Κάλεσμα για δράσεις αλληλεγγύης

Λάβαμε στις 23 Φλεβάρη:

Αρχικά θέλουμε να χαιρετίσουμε τους συντρόφους από Ρέθυμνο που στο κείμενό τους με τίτλο “Πρόταση για σχηματισμό ενός Εξεγερτικού Συνδέσμου Θεωρίας και Πράξης” προτείνανε ως όνομα της αφορμαλιστικής δομής, που δυναμικά έχει ξεκινήσει να διογκώνεται τον τελευταίο καιρό, το “Εξεγερτικός Σύνδεσμος Θεωρίας και Πράξης”, όνομα το οποίο αποδεχόμαστε με μεγάλο ενθουσιασμό και αγάπη.

Θέλοντας τώρα να εγκαινιάσουμε μια αφορμαλιστική σύμπραξη με, δημόσιες και μη, ομάδες και ατομικότητες και με αφορμή την δίκη για την απόπειρα απόδρασης των μελών της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς, στην οποία δικάζονται και οι συγγενείς των συντρόφων μας. Μια εκδικητική, κατασταλτική, διαδικασία την οποία προσπαθεί να εγκαθιδρύσει το κράτος το τελευταίο διάστημα στην προσπάθειά του να τσακίσει το σθένος των αμετανόητων συντρόφων μας.

Καλούμε σε δράσεις αλληλεγγύης για το εν λόγω ζήτημα, συλλογικότητες και ατομικότητες, δημόσιες και μη, διεθνώς.

Ενάντια στην σήψη κομματιών του αναρχικού χώρου, που επικρατεί σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, σήψη η οποία διαχέει την αδράνεια, την αδιαφορία αλλά και την ιδεολογικοποίηση της φυγομαχίας στους κόλπους του κινήματος, εμείς προτάσσουμε την Αναρχική διαρκή επανάσταση καθώς και το αυτοξεπέρασμα ή έστω την μετατόπιση των ορίων του εφικτού πάνω σε αυτό το ζήτημα. Η κοινωνική απεύθυνση εμάς μας βρίσκει σύμφωνους, καθώς την θεωρούμε αναπόφευκτη, όμως μας βρίσκει εκ διαμέτρου αντίθετους όταν αυτή υπόκειται σε ιδεολογικές εκπτώσεις απευθυνόμενη σε κοινωνικές ομάδες οι οποίες βρίθουν κερδοσκοπικών χαρακτηριστικών ή εθελοτυφλούν σκοπίμως.

Καμία δίωξη στους συγγενείς των Αναρχικών συντρόφων μας, δύναμη στα Αναρχικά αδέρφια μας ανά τον κόσμο, έγκλειστους και μη.

Αλληλεγγύη και δύναμη στον απεργό πείνας Fabio Dusko, συγκατηγορούμενο στη δίκη του σχεδίου απόδρασης της ΣΠΦ. Να σταματήσει το ειδικό καθεστώς κράτησής του.

Άμεση μεταφορά όλων των έγκλειστων αναρχικών συντρόφων μας, που βρίσκονται σε ειδικά διαμορφωμένες πτέρυγες απομόνωσης, σε πτέρυγες γενικού πληθυσμού όπου θα μπορούν να είναι μαζί με τους υπόλοιπους συντρόφους τους.

Φωτιά στα μπουντρούμια της δημοκρατίας.
Ζήτω η Αναρχία.

Αναρχική βιβλιοθήκη Τεφλόν

[Φυλακές Κορυδαλλού] Χρήστος Τσάκαλος: “Η αέναη κίνηση προς την ελευθερία”

Λάβαμε στις 20 Φλεβάρη 2016:

Η αέναη κίνηση προς την ελευθερία…

“Είναι σα να παίζεις μια παρτίδα με σημαδεμένη τράπουλα… Ξέρεις ότι οι πιθανότητες είναι εναντίον σου αλλά συνεχίζεις να παίζεις… Για ποιον λόγο… μα για να συνεχιστεί το παιχνίδι… Και να βρεθούν κάποιοι άλλοι στο μέλλον να κερδίσουν την παρτίδα… Αυτή είναι η κληρονομιά μας…”

Στις 15 Φεβρουαρίου ξεκίνησε το δικαστήριο για το σχέδιο απόδρασης της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς. Συνολικά δικαζόμαστε 28 άτομα, μεταξύ των οποίων οι συγγενείς μας και άλλοι άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση με την υπόθεση.

Ως Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς έχουμε αναλάβει την ευθύνη για το σχέδιο απόδρασης και την υλικοτεχνική προετοιμασία του (όπλα, εκρηκτικά, ρουκέτες, κλεμμένα οχήματα) που βρέθηκαν στα κρησφύγετα της οργάνωσης.

Την απάντηση όμως στο τι μας οδήγησε στην απόφαση της απόδρασης, δε θα τη βρουν οι δικαστές κι οι μπάτσοι ούτε στα όπλα ούτε στα εκρηκτικά ούτε στα αποκρυπτογραφημένα μηνύματα που ανακάλυψαν.

Την απάντηση μπορεί να τη βρει ο καθένας αρκεί να αφουγκραστεί το κροτάλισμα των αλυσίδων που του φόρεσαν και τις βάφτισαν ελευθερία. Μια “ελευθερία” που αντάλλαξε τη ζωή μας με καλώδια, συσκευές και οθόνες… Μια “ελευθερία” που φορά τη μάσκα του χαρούμενου σκλάβου… Όμως τίποτα αληθινό δεν υπάρχει πίσω από τη μάσκα…

Η ζωή στραγγαλίζεται απ’ τον εκβιασμό της οικονομικής τυραννίας, τον κακοπληρωμένο ιδρώτα των εργασιακών κάτεργων, τα κλομπ, τα δακρυγόνα και τις σφαίρες της καταστολής…

Παράλληλα ο ουρανός βρέχει θάνατο με βόμβες που μετατρέπουν ολόκληρες χώρες σε μαζικούς τάφους, μικρά παιδιά ξεβράζονται νεκρά σε ακτές του Αιγαίου και χιλιάδες άνθρωποι ξεχνιούνται μέσα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης…

Την ίδια στιγμή το ψέμα γίνεται αλήθεια απ’ την προπαγάνδα των δημοσιογράφων, η τεχνολογία ελέγχει τις στιγμές και τα συναισθήματά μας, το θέαμα ντύνει φανταχτερά τη μοναξιά μας, και ο δυτικός άνθρωπος γίνεται θύτης και θύμα της αμνησίας του, καθώς ξέχασε τι σημαίνει να ζεις ελεύθερος. Αυτή είναι η απάντηση όχι μόνο στο γιατί να αποδράσει κανείς από τη φυλακή, αλλά και στο να γίνει δραπέτης από τη νόμιμη ζωή ενός υπηκόου…

Αυτές οι σκέψεις είναι ο ηθικός αυτουργός της απόδρασής μας. Αν μπορούσαμε, ακόμα και με τα νύχια θα σκάβαμε τους τοίχους για να αποδράσουμε και να ξεθάψουμε τα όπλα για την υπόθεση της ελευθερίας και της επανάστασης. Κι όσες απόπειρες κι αν αποτύχουν, όσα κεφάλια κι αν σπάσουν πάνω στα σίδερα της φυλακής, στο τέλος τα σίδερα θα λυγίσουν.

Γιατί τα αποθέματα δε μετριούνται ούτε σε όπλα ούτε σε εκρηκτικά αλλά στην πεποίθηση ότι αυτός ο κόσμος πρέπει να γκρεμιστεί, για να ανθίσει η ελευθερία.

Το πείσμα μας, το γνωρίζουν τόσο οι δικαστές όσο και οι μπάτσοι. Γι’ αυτό επέλεξαν να πάρουν όμηρους τους συγγενείς μας. Για να μας εκβιάσουν συναισθηματικά και να αποσπάσουν τη σιωπή μας. Όμως ανακωχή ανάμεσα σε εμάς και την εξουσία δε θα υπάρξει ποτέ…

Οι δικαστικές αρχές μέσα σε 10.000 σελίδες δικογραφίας, προσπαθούν να κάνουν πιο πειστικό το ψέμα τους και καλούν 20 μάρτυρες κατηγορίας (οι μισοί στελέχη της Αντιτρομοκρατικής) για να το επιβεβαιώσουν. Κατηγορούν τη μάνα μου, την Εύη (σύζυγο του αδερφού μου) και τον Χρήστο (αδερφό του συντρόφου Γ. Πολύδωρου) ως μέλη “της τρομοκρατικής οργάνωσης ΣΠΦ”.

Η καταδίκη τους έχει ήδη παραγγελθεί απ’ τα ανάκτορα της εξουσίας. Αυτό είναι το δείγμα της αλαζονείας μια εξουσίας που πιστεύει ότι παίζει δίχως αντίπαλο.

Αυτή η δίκη είναι μια σφυγμομέτρηση του αγώνα… Με λίγα λόγια, οφείλουμε να διακόψουμε βίαια την επέλαση μιας σιδερένιας καταστολής, που αφού δεν μπορεί να γονατίσει εμάς, χτυπάει τους δικούς μας ανθρώπους.

Όμως το στοίχημα δεν είναι μόνο να ανατρέψουμε το δικαστικό πραξικόπημα που μας εκβιάζει μέσα απ’ τις διώξεις των συγγενών μας, αλλά και να μεταφέρουμε το φόβο στα σπίτια του εχθρού. Εκεί που νομίζει ότι είναι άτρωτος. Κι αν ήδη αντηχούν οι ερπύστριες της καταστολής που προελαύνει… καιρός είναι να ακουστούν και τα δικά μας όπλα…

“Μια μέρα όλα θα πρέπει να παιχτούν κορώνα-γράμματα”, ενάντια σε όλα μας τα χθες της αναβολής, χωρίς δισταγμούς να σταθούμε απέναντι απ’ τους δήμιούς μας… ή αυτοί ή εμείς…

Η απουσία διαγράφει τους ανθρώπους… όμως υπάρχουν κι αυτοί που λείπουν στην εξορία ή σε ένα μετρημένο χιλιόμετρο “ελευθερίας” και είναι παρόντες στην καρδιά μας…

Άνθρωποι σαν την Αθηνά, την Εύη και τον Χρήστο… γιατί τελικά σήμερα το να παραμένεις Άνθρωπος είναι από μόνο του μια θαρραλέα πράξη…

Η μέρα μας θα έρθει…

Τσάκαλος Χρήστος – μέλος της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς/FAI

Υπόγεια κελιά Κορυδαλλού: Αλληλεγγύη στον απεργό πείνας Fabio Dusko, συγκατηγορούμενο στη δίκη σχεδίου απόδρασης της ΣΠΦ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥ ΦΑΜΠΙΟ ΝΤΟΥΣΚΟ

Από τη Δευτέρα 15/02 ο κρατούμενος Φάμπιο Ντούσκο ξεκίνησε απεργία πείνας ενάντια στο ειδικό καθεστώς απομόνωσης που του έχουν επιβάλει οι αστυνομικές αρχές και το υπουργείο Δικαιοσύνης.

Συγκεκριμένα ο Ντούσκο μετήχθη, αρχικά, στις φυλακές Κορυδαλλού κατηγορούμενος για τη δίκη του σχεδίου απόδρασης της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς. Τα ξημερώματα της επόμενης μέρας με αιφνιδιαστική εισβολή των ΕΚΑΜ τον μετέφεραν στο Μεταγωγών. Ενώ μετά την πρώτη μέρα του δικαστηρίου τον μετέφεραν στην ΓΑΔΑ.

Όλα αυτά αποδεικνύουν ότι οι ειδικές συνθήκες κράτησης φυλακών τύπου Γ, όχι μόνο δεν καταργήθηκαν αλλά εγκαινιάστηκαν ξανά, με την λειτουργία τους εν κρυπτώ…

Την ίδια στιγμή, το δικαστικό πραξικόπημα συνεχίζει το μονόλογό του, καθώς στο δικαστήριο για το σχέδιο της απόπειρας απόδρασης της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς εκτός από τον Φάμπιο, ο οποίος κρατείται σε συνθήκες απομόνωσης και έχει ξεκινήσει απεργία πείνας, δεν μπορούν να παρευρεθούν ούτε η Αθηνά Τσάκαλου, ούτε η Εύη Στατήρη, αφού εξακολουθούν να ισχύουν οι φασιστικοί περιοριστικοί όροι που τους έχουν επιβληθεί (εξορία στη Σαλαμίνα για την πρώτη και ένα χιλιόμετρο ελευθερίας για την δεύτερη).

ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΦΑΜΠΙΟ ΝΤΟΥΣΚΟ.
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΟ ΕΙΔΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΤΟΥ.

ΝΑ ΑΡΘΟΥΝ ΟΙ ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΙΚΟΙ ΟΡΟΙ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΤΣΑΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΗΣ ΣΤΑΤΗΡΗ.

Πρωτοβουλία πολιτικών κρατουμένων από τα υπόγεια κελιά των φυλακών Κορυδαλλού.

[Φυλακές Κορυδαλλού] Αγγελική Σπυροπούλου: “Δίχως ίχνος μεταμέλειας”

ΔΙΧΩΣ ΙΧΝΟΣ ΜΕΤΑΜΕΛΕΙΑΣ

Τα βιώματα είναι η μαγιά της εξέλιξης τόσο σε πολιτικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Το πέρασμα από τη φυλακή είναι μία σχεδόν αναπόφευκτη εμπειρία για όποιον έχει αποφασίσει να περάσει στον ένοπλο αγώνα. Το ζήτημα όμως είναι, όπως και με κάθε εμπειρία, το αν και το πώς θα την αξιοποιήσεις.

Η γέννηση της φυλακής ανέκαθεν βασιζόταν στην καλλιέργεια και στη διαιώνιση της διασφάλισης της υποταγής όσων δεν συμμορφώνονται στα προκαθορισμένα πρότυπα της κοινωνίας. Υπάρχουν, ωστόσο, κάποιοι που η επιθυμία για ελευθερία καίει στην καρδιά τους με τρόπο που δεν τους επιτρέπει ούτε μία στιγμή της παραμονής τους στη φυλακή να δεχτούν το ρόλο που τους επέβαλαν ως κομμάτι του σωφρονιστικού αυτοματισμού. Σε ό,τι αφορά αυτούς τους ανθρώπους η φυλακή αποτυγχάνει παταγωδώς το σκοπό της, καθώς παρά τους τοίχους και τα κάγκελα που ορθώνονται γύρω τους αιχμαλωτίζοντας το κορμί τους, οι ίδιοι παραμένουν ανυπότακτοι και ουσιαστικά ελεύθεροι. Ούτε η ψυχή ούτε το πνεύμα χωράνε σε κλουβιά.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Πρώτα απ’ όλα ως αναρχικοί που έχουμε κηρύξει πόλεμο σε όλες τις εκφάνσεις του σύγχρονου πολιτισμένου κόσμου γνωρίζουμε καλά πως για να γίνουμε επικίνδυνοι χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε όλα τα μέσα. Το ένοπλο ήταν, είναι και θα παραμείνει αναπόσπαστο κομμάτι του πολύμορφου αναρχικού αγώνα. Η θεωρία είναι αναμφισβήτητα ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο που αποκτά όμως το αυθεντικό του νόημα μόνο όταν αποτυπώνεται στην αντίστοιχη πράξη. Είναι απαραίτητο να θεσπίσουμε μία σαφέστατη διαχωριστική γραμμή μεταξύ του εχθρού και των εαυτών μας, καθώς η απελευθέρωση από το σύστημα απαιτεί και την έμπρακτη άρνησή του. Η αντίσταση δεν μπορεί να σταματά εκεί που αρχίζει ο ποινικός κώδικας.

Δυστυχώς το βόλεμα και ο ιδεολογικοποιημένος φόβος που είναι διάχυτος στο μεγαλύτερο κομμάτι του ευρύτερου αναρχικού χώρου αποτελεί τη βάση της σύγχρονης πολιτικής θεωρίας. Αυτή η ακατάπαυστη φλυαρία και η ακίνδυνη δήθεν επαναστατική ρητορεία που ενστερνίζεται κομμουνιστικά προτάγματα ρέποντας όλο και περισσότερο στον εναλλακτισμό και στο ρεφορμισμό, το μόνο που καταφέρνει είναι να παράγει και να αναπαράγει μία κριτική του καναπέ η οποία αφενός απομακρύνεται συνεχώς από τις αναρχικές ιδέες και αξίες και αφετέρου είναι, σαφώς, παντελώς ανίκανη να συντελέσει στην καλλιέργεια ενός γόνιμου εδάφους που να προωθεί την εξέλιξη του καθενός ξεχωριστά αλλά και συλλογικά. Είναι πραγματικά οξύμωρο και τραγικό συνάμα πως ενώ η καταστολή οξύνεται παρατηρούμε συγχρόνως μια ειρήνευση του επίσημου αναρχικού χώρου.

Βέβαια η κατάσταση που επικρατεί δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία για κανέναν, εφόσον όλοι όσοι προερχόμαστε από τους κόλπους αυτού του χώρου, ερχόμαστε αντιμέτωποι με ένα δίλημμα. Είτε θα παραμείνουμε στάσιμοι διατηρώντας την κατάσταση ως έχει, είτε θα επιλέξουμε να την ξεπεράσουμε. Όσο τα άτομα που έρχονται σε επαφή με την αναρχία δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, δεν καθορίζουν δυναμικά και αποφασιστικά οι ίδιοι το πώς θέλουν να ενσαρκώσουν τα προτάγματά της, παρά αφήνονται σε έναν αναμφισβήτητα πολύ βολικό για όλους λήθαργο, γίνονται υποκείμενα βουβά τα οποία γνωρίζουν κατά βάθος το μέγεθος της απραξίας τους και κατά συνέπεια προσαρμόζουν την σκέψη τους στη σκέψη όσων έχουν περισσότερη ‘εμπειρία’ ή αναγνωρισιμότητα και η οποία σκέψη προφανώς δεν θα μπορούσε να είναι ιδιαίτερα ανατρεπτική εφόσον αποσκοπεί στη διατήρηση της υπάρχουσας άτυπης ιεραρχίας που όλοι ξέρουμε ότι λιμνάζει μέσα στο ‘χώρο’.

Επιπλέον είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή η εμμονή των περισσότερων ‘αναρχικών’ με την εύρεση ενός ‘επαναστατικού υποκειμένου’. Συχνά είναι η κοινωνία που ανάγεται σε ‘επαναστατικό υποκείμενο’. Μια μάζα δηλαδή ανθρώπων που αδυνατεί να ξυπνήσει από τον ήσυχο ύπνο των σταθερών βεβαιοτήτων που παρέχει η κανονικότητα της συνήθειας, της ρουτίνας και του βολέματος. Προσωπικά, αρνούμαι να επιτρέψω στους συμβιβασμούς και στην ακινησία της μάζας να εμποδίσουν το πέρασμά μου στην πράξη. Άλλωστε η ίδια η ουσία, η δομή της σύγχρονης κοινωνίας με τους θεσμούς, τους ρόλους και τις αξίες της που διέπουν την κάθε είδους ανθρώπινη σχέση και μας υπαγορεύουν το πώς να σκεφτόμαστε και το τι να αισθανόμαστε ανάγοντας τη μετριότητα σε ύψιστη αρετή δηλητηριάζει την κάθε μέρα, το κάθε λεπτό της ύπαρξής μου. Η καθημερινότητα γεμίζει μηχανικές κινήσεις που επαναλαμβάνονται συνεχώς σε ένα βαρετό φόντο περιμένοντας απλώς κάποια στιγμή να διακοπούν οριστικά από το θάνατο και τότε το μόνο που έχει απομείνει είναι το απέραντο κενό του ανικανοποίητου. Κάπως έτσι είναι δομημένη η πραγματικότητα και αποδεικνύεται αμετακίνητη στην ουσία της, γεγονός που την καθιστά εντελώς ανυπόφορη για εμένα.

Στα πλαίσια της απόφασης να απειλήσεις έμπρακτα και άμεσα το status quo αυτής της πραγματικότητας βρίσκεται και η απελευθέρωση των φυλακισμένων συντρόφων. Η απόφαση της απόδρασης ενισχύει τη διαχρονική επιλογή της μη παράδοσης στον εχθρό, καθώς ο φυσικός περιορισμός που σου επιβάλλει η φυλακή δεν έχει την ικανότητα να μειώσει σε ένταση το πάθος για ελευθερία που καίει στην καρδιά κάθε εξεγερμένου, ούτε είναι σε θέση να κάμψει την επιθυμία του να συνεχίσει να επιτίθεται τόσο στην εξουσία και τους μηχανισμούς της όσο και στην εθελόδουλη μάζα που με την υποτακτικότητα και την αδράνειά της διαμορφώνει ένα περιβάλλον ησυχίας, ομοιομορφίας, νομιμοφροσύνης και καθωσπρεπισμού που ισοπεδώνει την κάθε ατομικότητα και εκμηδενίζει την παραμικρή πιθανότητα απελευθέρωσης από τα δεσμά που μας έχουν επιβληθεί.

Ποια θα μπορούσε, λοιπόν, να είναι βαθύτερη, ουσιαστικότερη και ειλικρινέστερη ένδειξη αλληλεγγύης προς αυτούς τους συντρόφους, που χωρίς καμία μεταμέλεια αρνήθηκαν τη δικαιοσύνη της εξουσίας επιλέγοντας να ανακτήσουν την ελευθερία τους για να συνεχίσουν τις εχθροπραξίες εναντίον της, από το να μοιραστείς την ενοχή που ενέχεται στο να συνωμοτήσεις μαζί τους βοηθώντας στο σπάσιμο της αιχμαλωσίας τους.

Φυσικά κάθε επιλογή έχει και το αντίστοιχο κόστος, πόσο μάλλον όταν αυτή η επιλογή πληγώνει βαθιά το γόητρο του κράτους καθώς θέτει υπό σοβαρή αμφισβήτηση την φαινομενικά ανυπέρβλητη ισχύ του. Έτσι, αυτή τη φορά επιδεικνύοντας όλο το εκδικητικό του μένος προχώρησε ένα βήμα πιο πέρα διώκοντας, συλλαμβάνοντας και φυλακίζοντας συγγενείς των συντρόφων της Συνωμοσίας Χρήστου και Γεράσιμου Τσάκαλου και Γιώργου Πολύδωρου (Αθηνά Τσάκαλου, Εύη Στατήρη, Χρήστος Πολύδωρος), με την τραγελαφική κατηγορία της ένταξης και συμμετοχής στην Οργάνωση. Πρόκειται για έναν απελπισμένο και συνάμα εξαιρετικά προκλητικό τρόπο με τον οποίο προσπαθεί να κάμψει το ηθικό εκείνων που στα πρόσωπά τους αναγνωρίζει τον εσωτερικό εχθρό, τους αμετανόητους αναρχικούς της πράξης που όσα χρόνια κι αν προσθέσουν στις ποινές τους δεν σταματούν να επιτίθενται στην ουσία του είναι της δημοκρατίας, αψηφώντας κάθε συνθήκη. Παράλληλα με τη διεύρυνση της καταστολής σε τέτοιο βαθμό, η κυριαρχία αποσκοπεί στη διάχυση του φόβου ώστε να γίνει σαφές πως κάθε είδους σχέση με όσους αρνούνται να παραδώσουν τα όπλα τιμωρείται σκληρά, συνεπώς στοχεύει στην όσο το δυνατόν μεγαλύτερη απομόνωση των πολιτικών κρατουμένων. Ωστόσο, όσο κι αν νομίζουν πως με τέτοιες πρακτικές υπάρχει το ενδεχόμενο να αποκηρύξουμε τις αναρχικές μας αξίες ή την άμεση δράση, γελιούνται. Για άλλη μια φορά το μόνο που πρόκειται να εισπράξουν είναι η απόλυτη περιφρόνησή μας και η πιο δυνατή οργή μας.

Κλείνοντας, σε ό,τι αφορά την παρωδία που θα στηθεί στη δικαστική αίθουσα των φυλακών Κορυδαλλού, δεν έχω καμία διάθεση να υποδυθώ το ρόλο του θύματος του συστήματος καθότι αφενός θεωρώ τιμή μου το ότι συμμετείχα στην απόπειρα απόδρασης των συντρόφων της ΣΠΦ και αφετέρου κάτι τέτοιο θα σήμαινε, τουλάχιστον, μια ψυχολογική υποταγή εκ μέρους μου μπροστά στο νόμο και στην τάξη. Η κριτική του ποινικού κώδικα μου είναι παγερά αδιάφορη. Χίλιες φορές να γυρνούσα άλλωστε το χρόνο πίσω, θα έκανα ξανά και ξανά την ίδια επιλογή ζωής γιατί μόνο αναπνέοντας ελεύθερα νιώθω ζωντανή.

Αγγελική Σπυροπούλου
Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού
14/02/2016

Ξάνθη: Αφίσα και κείμενο για δικαστήριο 2ης απόπειρας απόδρασης της ΣΠΦ στις 15/2

Την Κυριακή στις 14/2 κολλήθηκε η αφίσα ενόψει του δικαστηρίου της 2ης απόδρασης της Σ.Π.Φ. καθώς και η αφίσα που συνόδευε το κάλεσμα για δράσεις ενάντια στους τρομονόμους. Η αφισοκόλληση έγινε στο χώρο των εστιών και στις πολυτεχνικές σχολές (μέσα και έξω από την πόλη).

Επίσης τις προηγούμενες μέρες τυπώθηκε και το κείμενο το οποίο αφορούσε την ίδια υπόθεση – pdf εδώ.

Το κείμενο και η αφίσα συνδιαμορφώθηκαν με τους συντρόφους από το αναρχικό στέκι Utopia A.D. (Κομοτηνή).

Κείμενο του ταμείου αλληλεγγύης Ιωαννίνων ενόψει της δίκης για το σχέδιο απόδρασης της ΣΠΦ

Λάβαμε στις 12 Φλεβάρη:

Κείμενο για την υπόθεση «Γοργοπόταμος»

Στις 15 Φεβρουαρίου ξεκινά η δίκη της υπόθεσης «Γοργοπόταμος». Για την υπόθεση δικάζονται συνολικά 28 άτομα, μέσα στα οποία κατηγορούμενοι είναι και τα μέλη της ΕΟ Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς, η αναρχική Αγγελική Σπυροπούλου, η Αθηνά Τσάκαλου (μητέρα του Γεράσιμου και του Χρήστου Τσάκαλου, μελών της ΣΠΦ), η Εύη Στατήρη (σύντροφος του Γεράσιμου Τσάκαλου), καθώς και ο Χρήστος Πολύδωρος (αδελφός του Γιώργου Πολύδωρου, μέλους της ΣΠΦ). Η δίκη αφορά το σχέδιο απόδρασης των μελών της ΣΠΦ από τις φυλακές του Κορυδαλλού, για το οποίο οι ίδιοι έχουν αναλάβει απ’ τη πρώτη στιγμή την ευθύνη, υποστηρίζοντας την επιλογή τους για συνέχιση του αναρχικού αγώνα.

Αρχικά, η αστυνομοδικαστική μαφία εξαπολύει ένα κυνήγι μαγισσών, διώκοντας φίλους και συγγενείς πολιτικών κρατουμένων -με μόνα «αποδεικτικά στοιχεία» τις μεταξύ τους σχέσεις- και κατηγορώντας τους για «ένταξη και συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση». Τον Μάρτιο του 2015 προφυλακίζονται η Αθηνά Τσάκαλου και η Εύη Στατήρη, οι οποίες λίγο καιρό αργότερα σπάνε την αιχμαλωσία τους. Η Αθηνά έναν μήνα μετά, με την απεργία πείνας της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς και της αναρχικής συντρόφισσας Αγγελικής Σπυροπούλου, ενώ η Εύη έξι μήνες αργότερα με την απεργία πείνας της ίδιας και του συντρόφου της Γεράσιμου Τσάκαλου.

Η προφυλάκιση της Αθηνάς και της Εύης εμπίπτει στις διατάξεις του τρομονόμου 187Α που ουσιαστικά ποινικοποιεί τις φιλικές και συγγενικές σχέσεις με άτομα που κατηγορούνται για «τρομοκρατικές ενέργειες». Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου συγγενείς και φίλοι διώκονται με μόνη «απόδειξη» τις σχέσεις που έχουν αναπτύξει με άτομα που κατηγορούνται για τέτοιες υποθέσεις, όπως το πρόσφατο παράδειγμα της Μαρίας Θεοφίλου.

Σημαντικό ρόλο έπαιξε και το πολύμορφο κίνημα αλληλεγγύης που αναπτύχθηκε κατά την διάρκεια των δύο απεργιών πείνας, το οποίο κατάφερε να λυγίσει το πραξικόπημα της δικαστικής εξουσίας, μέσα από καταλήψεις, πορείες, συγκεντρώσεις, ενέργειες σαμποτάζ, εμπρηστικές επιθέσεις κλπ. Εντούτοις, παρότι η Αθηνά και η Εύη κατάφεραν να αποφυλακιστούν, οι δικαστές βρήκαν έναν διαφορετικό τρόπο να τις αιχμαλωτίσουν, αυτή την φορά μέσω των περιοριστικών όρων. Συγκεκριμένα, η Αθηνά βρίσκεται υπό καθεστώς εξορίας, αφού της έχει απαγορευτεί η έξοδος απ’ το νησί της Σαλαμίνας, ενώ η Εύη απαγορεύεται να ξεπεράσει την απόσταση του ενός χιλιομέτρου απ’ το σπίτι της. Έτσι η εξουσία καταφέρνει να επεκτείνει τον εγκλεισμό τους κι εκτός των τειχών. Ταυτόχρονα, τους απαγορεύουν κάθε επικοινωνία με τα μέλη της ΣΠΦ, δημιουργώντας ένα αόρατο πλέγμα απομόνωσης τους.

Επιπλέον, αξίζει να σημειωθεί ότι τον Μάρτιο του 2015 που η αντιτρομοκρατική συνέλαβε την Αθηνά, την Εύη και την Αγγελική, τα καθεστωτικά ΜΜΕ προέβαλαν εικόνες και βίντεο όπου «πάνοπλοι» αστυνομικοί τις μεταφέρουν κουκουλωμένες στα γραφεία της ΓΑΔΑ, δημιουργώντας την εντύπωση ότι πρόκειται για επικίνδυνους τρομοκράτες, καθώς παράλληλα όλο εκείνο το διάστημα αναπαρήγαγαν σχετικά με την υπόθεση μισές αλήθειες και αισχρά σενάρια της αντιτρομοκρατικής, ως συνεπείς ρουφιάνοι της εξουσίας. Η στάση των μέσων μαζικής εξημέρωσης δε μας εκπλήσσει καθόλου, αντιθέτως γνωρίζουμε πολύ καλά ότι αποτελεί έναν μηχανισμό προπαγάνδας που λειτουργεί για χάρη της κυριαρχίας και ως τέτοιον τον αντιμετωπίζουμε. Με αυτό τον τρόπο λοιπόν, παρουσιάζοντας δηλαδή σαν τρόπαια τις τρεις συλληφθείσες, η αστική δημοκρατία θέλησε να πανηγυρίσει τη νίκη της στον «αγώνα κατά της τρομοκρατίας».

Είναι εμφανές ότι η εξουσία προσπαθεί με κάθε ύπουλο μέσο αφενός να αποδυναμώσει ηθικά τους φυλακισμένους αγωνιστές, αποδεικνύοντας την εκδικητική της φύση και αφετέρου μέσω της επίδειξης δύναμης να τρομοκρατήσει και να καταστείλει όσους επιχειρήσουν να αναπτύξουν ανατρεπτική δράση. Γι’ αυτό στις 15 Φεβρουαρίου στέλνει στο εδώλιο συγγενείς και φίλους κρατουμένων, ποινικοποιώντας στην ουσία τις προσωπικές σχέσεις. Οι προθέσεις του αστυνομοδικαστικού συμπλέγματος είναι ξεκάθαρες. Από τη δικογραφία, που είναι πάνω από 10.000 σελίδες, οι δικαστές-δήμιοι επέλεξαν να καλέσουν μόλις 20 μάρτυρες (οι μισοί είναι αστυνομικοί της Αντιτρομοκρατικής) με σκοπό να προχωρήσουν σε μια fast-track δίκη, που απ’ ό,τι φαίνεται οι καταδίκες έχουν ήδη εκδοθεί.

Εμείς ως αναρχικοί/ές είναι αυτονόητο ότι στεκόμαστε αλληλέγγυοι/ες στους αιχμαλώτους του κράτους και δηλώνουμε συνένοχοι με όποιον επιλέγει με αξιοπρέπεια να περάσει στην επίθεση ενάντια σε κράτος, κεφάλαιο και φασίστες. Καλούμε τον κόσμο του αγώνα να κινητοποιηθεί, να αναλάβει δράση στα πλαίσια της πολυμορφία ώστε να εμποδίσουμε τα πραξικοπήματα της δικαστικής εξουσίας. Να υψώσουμε ανάχωμα στην ποινικοποίηση των προσωπικών σχέσεων.

ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΤΣΑΚΑΛΟΥ, ΕΥΗ ΣΤΑΤΗΡΗ ΚΑΙ ΧΡΗΣΤΟ ΠΟΛΥΔΩΡΟ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ «ΓΟΡΓΟΠΟΤΑΜΟΣ»

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΡΟΣΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
ΠΡΟΤΑΣΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΡΚΗ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΥΜΟΡΦΗ ΔΡΑΣΗ

ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ

Ταμείο αλληλεγγύης ιωαννίνων φυλακισμένων αγωνιστών
tameio-ioannina@espiv.net

βλ. και αυτοπαρουσίαση της δομής εδώ

Κομοτηνή: Δράσεις για την επικείμενη δίκη σχεδίου απόδρασης της ΣΠΦ & ενάντια στον τρομονόμο

Λάβαμε στις 12 Φλεβάρη:

Το απόγευμα της 12/2 στην κεντρική πλατεία της Κομοτηνής μοιράστηκε κείμενο του αναρχικού στεκιού Utopia A.D. & συντρόφων από Ξάνθη (εδώ σε pdf) ενόψει της δίκης σχετικά με το σχέδιο απόδρασης της ΣΠΦ, και κολλήθηκαν αφίσες ενάντια στον τρομονόμο σε κεντρικά σημεία της πόλης και στην παλιά Νομική.

Περισσότερες φωτογραφίες εδώ.

[Αθήνα] 15 Φεβρουαρίου: Έναρξη δίκης για το σχέδιο απόδρασης της ΣΠΦ

15 Φεβρουαρίου: ΔΙΚΗ για το σχέδιο απόδρασης της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς – Διώξεις συγγενών πολιτικών κρατουμένων

15 Φεβρουαρίου ορίστηκε το δικαστήριο για το σχέδιο απόδρασης των συντρόφων της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς απ’ τις φυλακές Κορυδαλλού. Συνολικά κατηγορούνται 28 άτομα. Οι σύντροφοι της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς έχουν αναλάβει απ’ την πρώτη στιγμή την ευθύνη για το σχέδιο απόδρασης, υποστηρίζοντας την επιλογή τους για συνέχιση του αναρχικού αγώνα.

Όμως η δικαστική μαφία αυτήν τη φορά πειραματίστηκε με τους συντρόφους μας εφαρμόζοντας εναντίον τους έναν ύπουλο και εκδικητικό εκβιασμό.

Εκτός του ότι διόγκωσε το κατηγορητήριο για αρκετούς κατηγορούμενους, που η σχέση τους με τη Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς περιοριζόταν απλά στα πλαίσια των φιλικών επαφών, ετοίμασε και νέες λαιμητόμους.

Ο ιεροεξεταστής Ε. Νικόπουλος (ειδικός εφέτης ανακριτής κατά της τρομοκρατίας) και τα δικαστικά συμβούλια που ακολούθησαν παρέπεμψαν στη δίκη τους συγγενείς των πολιτικών κρατουμένων (Γεράσιμου και Χρήστου Τσάκαλου, καθώς και Γιώργου Πολύδωρου), τη μητέρα τους Αθηνά Τσάκαλου, τη σύντροφο του πρώτου Εύη Στατήρη και τον αδερφό του Γιώργου, Χρήστο Πολύδωρο, με την κατηγορία της «ένταξης στην τρομοκρατική οργάνωση Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς»!!!

Η Αθηνά Τσάκαλου και η Εύη Στατήρη αρχικά είχαν προφυλακιστεί τον Μάρτιο του 2015 και στη συνέχεια έσπασαν την αιχμαλωσία τους.

Η Αθηνά έναν μήνα μετά, με την απεργία πείνας της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς και της αναρχικής συντρόφισσας Αγγελικής Σπυροπούλου, ενώ η Εύη έξι μήνες αργότερα με την απεργία πείνας της ίδιας και του συντρόφου της Γεράσιμου Τσάκαλου.

Κατά τη διάρκεια των 2 απεργιών πείνας, αναπτύχθηκε ένα πολύμορφο κίνημα που εναντιώθηκε στο δικαστικό πραξικόπημα, εκφράζοντας την αλληλεγγύη του με συγκεντρώσεις, πανό, καταλήψεις, σαμποτάζ και εμπρηστικές επιθέσεις…

Όμως, η νίκη του κινήματος με την αποφυλάκιση της Αθηνάς και της Εύης ήταν μισή νίκη.

Οι δικαστές-δήμιοι «παραχώρησαν» μία ανάπηρη ελευθερία. Η Αθηνά εξορίστηκε στο νησί της Σαλαμίνας και η Εύη έχει «μετρητή ελευθερίας» απόστασης ενός χιλιομέτρου από το σπίτι της.

Παράλληλα απαγορεύουν κάθε επικοινωνία τους με τους συγγενείς τους, δημιουργώντας ένα αόρατο πλέγμα απομόνωσής τους.

Μία στρατηγική της εξουσίας για απομόνωση των πολιτικών κρατουμένων που βλέπουμε ότι διευρύνεται και με την πρόσφατη απαγόρευση επισκεπτηρίου στο μέλος του Επαναστατικού Αγώνα Νίκο Μαζιώτη.

Παράλληλα η δικαστική μαφία συνεχίζει τις αλχημείες της εναντίον των συγγενών των πολιτικών κρατουμένων προφυλακίζοντας τη Μαρία Θεοφίλου.

Στις 15 Φεβρουαρίου, η εξουσία θα δοκιμάσει ξανά να στήσει τις γκιλοτίνες της εναντίον των συγγενών των πολιτικών κρατουμένων.

Ήδη έχει κάνει γνωστές τις προθέσεις της. Από τη δικογραφία, που είναι πάνω από 10.000 σελίδες, επέλεξε να καλέσει μόλις 20 μάρτυρες (οι μισοί είναι αστυνομικοί της Αντιτρομοκρατικής) με σκοπό να προχωρήσει σε μια fast-track δίκη, που απ’ ό,τι φαίνεται οι καταδίκες έχουν ήδη εκδοθεί…

Στις 15 Φεβρουαρίου, αρχίζει ένα νέο στοίχημα για τον κόσμο του αγώνα, για τους αρνητές της εξουσίας, για τους αλληλέγγυους… Το δικό μας στοίχημα είναι να ακυρώσουμε τα εκδικητικά σχέδια της εξουσίας, να σταθούμε δίπλα στους συντρόφους και να συνεχίσουμε ό,τι ξεκινήσαμε… Να ανατρέψουμε το δικαστικό πραξικόπημα και να σταθούμε ενάντια στις διώξεις των συγγενών των πολιτικών κρατουμένων.

Γιατί αυτό το δικαστήριο είναι η προεικόνιση μελλοντικών διώξεων. Ό,τι δοκιμαστεί σήμερα στους συγγενείς των πολιτικών κρατουμένων, αύριο θα δοκιμαστεί στους φίλους, στους αλληλέγγυους, στον κόσμο του αγώνα…

Γι’ αυτό και για όλους τους λόγους του κόσμου, ετοιμαζόμαστε ξανά να ριχτούμε σε νέες μάχες ενάντια στους νόμους των μπάτσων, των δικαστών και του ιερατείου της εξουσίας.

Στη φαρέτρα μας έχουμε την πρόσφατη μνήμη των κινήσεων ενάντια στις φασιστικές διώξεις των συγγενών των πολιτικών κρατουμένων, καθώς επίσης νωπά είναι ακόμα τα ίχνη των δράσεων του Μαύρου Δεκέμβρη, που λοξοδρόμησαν από τις σιωπηλές διαδρομές της κοινωνικής ειρήνης.

Στις προκλήσεις του κράτους και της δικαστικής μαφίας απαντάμε με την πρόκληση της εξεγερτικής δράσης. Με σημείο συνάντησης τη δίκη στις 15 Φλεβάρη και την εναντίωση στις διώξεις συγγενών, η αρχή του νέου έτους να γίνει η δικιά μας επανεκκίνηση με διεθνή καλέσματα, συνελεύσεις, αντιπληροφόρηση, πορείες, καταλήψεις, σαμποτάζ, επιθέσεις για τη συνολική ανατροπή του υπάρχοντος. Ούτε μια στιγμή χαμένη.

«Η πέτρα, το σίδερο, το ξύλο σπάει… όμως είναι αδύνατο να σπάσεις έναν αποφασισμένο άνθρωπο με συνείδηση

Αλληλεγγύη στους συντρόφους της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς και στην αναρχική Αγγελική Σπυροπούλου

Ενάντια στις διώξεις των συγγενών των πολιτικών κρατουμένων
(Χρήστου Πολύδωρου, Αθηνάς Τσάκαλου, Εύης Στατήρη)

στ’ αγγλικά