Tag Archives: Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο

[Βόρεια Αμερική] Το τηλεσκόπιο ή το καλειδοσκόπιο: Μια κριτική στο ELF

Ιανουάριος 2012
Πρόταση ενός κριτικού ατόμου για μια διάχυτη επιθετική έφοδο

«Διακυβεύονται οι ζωές μας, και δε θ’ απαρνηθούμε κανένα όπλο που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ως δικό μας»
—Ανωνύμου

Όσον αφορά το σύντομο ιστορικό του Earth Liberation Front (Μετώπου Απελευθέρωσης της Γης), μιας οργάνωσης που έχει εμπνεύσει πολύ το βορειοαμερικανικό πλαίσιο και απέσπασε αξιοσημείωτη προσοχή των μίντια, θα ήθελα να παρουσιάσω κάποια σημεία ώστε να κριτικάρω, ν’ αποσαφηνίσω και να επισημάνω τους τρόπους με τους οποίους το ELF μπορεί να γίνει κατανοητό ως μεθοδολογία παρά ως ιδεολογία. Στο τέλος αυτού του άρθρου διατυπώνεται μια πρόταση προς αναρχικούς/-ές προκειμένου ν’ αναπτύξουν τις δικές τους δράσεις ξεχωριστά σε πυρήνες, ομάδες ή οποιεσδήποτε άτυπες δομές που τους ταιριάζουν, είτε ευθυγραμμίζονται με τις «κατευθυντήριες γραμμές του ELF» είτε όχι.

Προφανώς κάτι τέτοιο είναι δύσκολο, επειδή αφενός το ELF υπάρχει όντως ως οργάνωση κι αφετέρου συναπαρτίζεται από πολλούς διάσπαρτους πυρήνες και ατομικότητες. Έτσι, η κριτική θα καταπιαστεί με τις κατευθυντήριες γραμμές του ELF, χωρίς να κρίνονται τ’ άτομα αυτά καθαυτά.

Μια ιδεολογία: Μονοθεματικότητα και άσκηση πολιτικής πίεσης με δυναμίτη

«Οι θεοί είχαν καταδικάσει τον Σίσυφο να σπρώχνει ασταμάτητα ένα βράχο ως την κορφή ενός βουνού, απ’ όπου ο βράχος κυλούσε προς τα κάτω απ’ το ίδιο του το βάρος. Είχαν σκεφτεί με μια κάποια λογική πως δεν υπάρχει πιο τρομερή τιμωρία απ’ την ανώφελη και ανέλπιδη εργασία»
—Αλμπέρ Καμύ, Ο μύθος του Σίσυφου

Οι λόγοι ανάληψης δράσης τους οποίους προτάσσει το ELF είναι κάτι που θα ήθελα να αμφισβητήσω. Οι κατευθυντήριες αυτές δηλώνουν τα εξής:

“1) Να προκληθεί η μέγιστη δυνατή οικονομική ζημία σε συγκεκριμένο φορέα που αποκομίζει κέρδος από την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος.
2) Να ενημερωθεί η κοινή γνώμη για τις φρικαλεότητες που διαπράττονται ενάντια στο περιβάλλον και στη ζωή.
3) Να παρθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα προφύλαξης ώστε να μη βλαφθεί οποιαδήποτε ζωή.
Οι κατευθυντήριες γραμμές είναι εν πολλοίς παρόμοιες με τους στόχους του ELF, με μία σημαντική εξαίρεση. Η τελευταία από τις τρεις κατευθυντήριες δηλώνει ότι πρέπει κανείς να παίρνει όλα τα απαραίτητα προνοητικά μέτρα για να μην τεθεί οποιαδήποτε ζωή σε κίνδυνο. Το ELF θεωρεί εαυτόν ως μη βίαιη οργάνωση, καθώς οι δράσεις της ομάδας δεν έχουν επιφέρει καμία φυσική βλάβη εις βάρος ανθρώπων· με κανέναν τρόπο δεν πρόκειται για καθαρή σύμπτωση, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για δέσμευση στις ίδιες κατευθυντήριες. Τα άτομα που ενδιαφέρονται να δραστηριοποιηθούν εντός του ELF χρειάζεται να τηρήσουν τις παραπάνω κατευθυντήριες γραμμές και να δημιουργήσουν το δικό τους στενά δεμένο ανώνυμο πυρήνα, συντιθέμενο από αξιόπιστους και ειλικρινείς ανθρώπους. Υπενθυμίζεται πως το ELF όπως και ο κάθε πυρήνας εντός του διατηρούν την ανωνυμία τους όχι μονάχα μεταξύ τους, αλλά και έναντι του ευρύτερου κοινού. Άρα, δεν υπάρχει κάποια ρεαλιστική περίπτωση να γίνει κανείς ενεργό μέλος ενός ήδη υπάρχοντα πυρήνα. Πάρτε πρωτοβουλία, διαμορφώστε το δικό σας πυρήνα, και κάντε ό,τι χρειάζεται να γίνει προκειμένου να προστατέψετε κάθε ζωή πάνω στον πλανήτη!”[i]

Αφ’ ης στιγμής θέτουν τη Γη προ της απόφασής τους ως συνειδητοποιημένων ατόμων[ii], ξεκινά ν’ αναπτύσσεται μια ψύχωση, ένα μαρτυρικό σύμπλεγμα ως προς τη Γη· κάτι παρόμοιο με τον τρόπο λειτουργίας της πλειονότητας της αριστεράς σήμερα, που τροφοδοτεί μια ψυχολογική ανάγκη για αυτοαιτιολόγηση στην καθημερινότητα. Όταν, για παράδειγμα, ακτιβιστές αφιερώνουν τόσο πολλή ενέργεια σε συγκεκριμένου τύπου ενέργειες (μάζεμα υπογραφών, αποκλεισμούς χώρων, παθητικές καθιστικές διαμαρτυρίες κ.τ.λ.), έχοντας όλους τους σωστούς και τεκμηριωμένους λόγους για να πράξουν ανάλογα, και δε βλέπουν τα ποθητά αποτελέσματα, απελπίζονται από τις ίδιες τους τις πράξεις. Πιστεύω πως είναι σημαντικό να έχει κανείς μιαν αίσθηση ατομικών προθέσεων και αυτοκινήτρων, αντί να γίνεται τυφλός ως προς τους λόγους που ενεργεί ενάντια στον κόσμο γύρω του. Λέγοντας τυφλός εννοώ το ν’ αδυνατεί να μη βλέπει πέρα από τους τρόπους με τους οποίους παίρνει κανείς αποφάσεις αναφορικά με τις δράσεις που αναλαμβάνει, και παράλληλα ν’ αδυνατεί να βλέπει την αιτία και τον αντίκτυπο των δράσεων αυτών. Αυτή η τύφλωση οικοδομεί ένα μαρτυρικό σύμπλεγμα παρόμοιο μ’ εκείνο του Σίσυφου, που κυλούσε την πέτρα πάνω σε ένα βουνό μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει. Αυτή η στενόμυαλη οπτική οφείλεται στην αποκλειστική εστίαση πάνω στο θέατρο των πολιτικών υποθέσεων και στην ταυτόχρονη παραμέληση της υπόλοιπης ζωής.

Το να έχει κάποιος αυτόν τον τρόπο αντίληψης για την πραγματικότητά του μπορεί να δημιουργήσει κάτι παρόμοιο μ’ αυτό που αποκαλείται «μονοθεματική καμπάνια». Μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση, αντί να πραγματοποιεί κανείς καταλήψεις δέντρων [διαμαρτυρίες κατά τις οποίες ακτιβιστές δένονται ή/και σκαρφαλώνουν ψηλά σε δέντρα για να αποτρέψουν την κοπή τους], όπως κάνει το Earth First!, ένα άτομο ή μια ομάδα τοποθετεί εμπρηστικούς μηχανισμούς για να εκθέσει τις «άδικες ενέργειες» κάποιας εταιρείας. Όταν η ίδια η εταιρεία δεν ενδιαφέρεται να αλλάξει τους λόγους της ύπαρξής της, το όλο πράγμα γίνεται ολότελα μια ηθική μάχη μεταξύ «δίκιου» και «άδικου» – λέγοντας την αλήθεια στην εξουσία τη στιγμή που η εξουσία δεν ενδιαφέρεται καθόλου ν’ ακούσει. Αυτό καταλήγει σ’ ένα ατέρμονο κυνήγι κάποιας θλιβερής μορφής αλλαγής. Continue reading [Βόρεια Αμερική] Το τηλεσκόπιο ή το καλειδοσκόπιο: Μια κριτική στο ELF

Γένοβα: Ανάληψη ευθύνης του αναρχικού αιχμαλώτου Νικόλα Γκάι για την επίθεση κατά Αντινόλφι

Δήλωση που κατέθεσε ο Νικόλα Γκάι στο δικαστήριο της Γένοβας την 30ή Οκτώβρη 2013, στο πλαίσιο συντομευμένης διαδικασίας:

«Κανείς δεν μπορεί να με κρίνει
Ούτε καν εσύ
Σε πονάει η αλήθεια, το ξέρω»
Κατερίνα Καζέλλι

Ας διατυπώσω λίγα λόγια για να καταθέσω μερικά απλά γεγονότα προτού εδραιωθεί η «αλήθεια» απ’ τα δικαστικά όργανα. Σε περίπτωση που δεν είναι ήδη σαφές, να πω ότι χρησιμοποιώ τον όρο «αλήθεια» με ειρωνική χροιά, καθώς στην πραγματικότητα δεν αναγνωρίζω κανένα δικαστήριο πέρα απ’ την ίδια μου τη συνείδηση. Οι μόνοι υπεύθυνοι για ό,τι συνέβη στη Γένοβα στις 7 Μάη 2012 είμαστε εγώ και ο Αλφρέντο. Κανένας και καμία απ’ τα φιλικά μας πρόσωπα ή τα συντρόφια μας δεν ήξερε τι σχεδιάζαμε και τι πραγματώσαμε στη συνέχεια. Όσο βαθιά και να σκάψετε μες στις ζωές και στις σχέσεις μας μπας και βρείτε συνεργούς στο «έγκλημα», δεν πρόκειται να εισφέρετε οποιεσδήποτε αποδείξεις περί του αντιθέτου· βέβαια θα το προσπαθήσετε, αλλά σ’ αυτή την περίπτωση δε θα μπορέσετε παρά ν’ αμολήσετε ψέματα σε μια προσπάθεια να παγιδεύσετε εχθρούς του υπάρχοντος. Καταλαβαίνω ότι δεν είναι εύκολο σ’ αυτούς που έχουνε αφιερώσει όλη τους τη ζωή στην υπηρεσία της εξουσίας να χωνέψουν την ιδέα ότι δύο άτομα, οπλισμένα μονάχα με την αποφασιστικότητά τους, μπορούν να βάλουνε μπρος μιαν απόπειρα να μπλοκάρουν τα γρανάζια του τεχνοβιομηχανικού συστήματος αντί να πειθαρχήσουν και να τους ρίξουνε λάδι για να γυρίζουν, μα τι να κάνουμε, ακριβώς έτσι έχει το πράγμα. Για χρόνια υπήρξα μάρτυρας της συστηματικής καταστροφής της φύσης και οποιασδήποτε πτυχής κάνει τη ζωή ν’ αξίζει να τη ζει κανείς, μιας καταστροφής που διεξάγεται απ’ την τεχνολογική ανάπτυξη, της οποίας δεν παύουν ποτέ να πλέκουνε το εγκώμιο. Χρόνια και χρόνια παρατηρούσα μ’ ενδιαφέρον, μα πάντοτε ως θεατής, τις εμπειρίες εκείνων των εξεγερμένων που, ακόμη και σ’ αυτόν το φαινομενικά ειρηνευμένο κόσμο, συνέχιζαν να έχουνε ψηλά το κεφάλι επιβεβαιώνοντας τη δυνατότητα μιας ελεύθερης και άγριας ζωής.

Μετά την καταστροφή της Φουκουσίμα, όταν ο Αλφρέντο μου πρότεινε να τον βοηθήσω στην πραγμάτωση μιας ενέργειας κατά του πυρηνικού μηχανικού Ρομπέρτο Αντινόλφι, δέχτηκα χωρίς δισταγμό. Επιτέλους μπορούσα να εκδηλώσω έμπρακτα την άρνησή μου απέναντι στο τεχνοβιομηχανικό σύστημα και να βάλω ένα τέλος στη συμμετοχή μου σε συμβολικές διαμαρτυρίες, οι οποίες πάρα πολύ συχνά αποτελούνε επιδείξεις ανημποριάς και τίποτα περισσότερο. Όποιος ή όποια έχει την παραμικρή νοημοσύνη δε γίνεται να τρέφει αυταπάτες ότι το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος ή τα καραγκιοζιλίκια κάποιου γκουρού της πράσινης οικονομίας μπορούνε να διαγράψουν, έτσι από μόνα τους, τις εγγενώς πιο επιζήμιες πτυχές του κόσμου όπου είμαστε εξαναγκασμένοι να ζούμε. Όποιος ή όποια το θέλει, είναι σε θέση να δει ότι η Finmeccanica με τη θυγατρική της Ansaldo Nucleare εξακολουθούν να παράγουν όπλα μαζικής καταστροφής· απλώς το κάνουνε εκτός των ιταλικών συνόρων – λες και η ακτινοβολία σέβεται αυτούς τους άθλιους φραγμούς. Στη Ρουμανία (στην Τσερναντόβα, γδαρμένη περιοχή που είναι κυρίως γνωστή για τ’ αμέτρητα περιστατικά σε πυρηνικό εργοστάσιό της), στη Σλοβακία και στην Ουκρανία, για να αναφερθώ μόνο στις πιο πρόσφατες και άμεσες επενδύσεις, η Ansaldo Nucleare συνεχίζει να σκορπά το θάνατο και να συμβάλλει στην καταστροφή της φύσης. Εξίσου προφανές θα πρέπει να ’ναι σε όλους κι όλες το γεγονός ότι, με άλλους 190 πυρηνικούς σταθμούς μοναχά στην Ευρώπη, το ερώτημα δεν είναι αν άλλο ένα Τσερνόμπιλ μπορεί να συμβεί αλλά πότε θα συμβεί. Κι επιπλέον, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτά τα τερατουργήματα δε σκοτώνουνε μονάχα όταν βρίσκονται σε λειτουργία, αλλά δολοφονούνε και με τα πυρηνικά τους απόβλητα, που μεταφέρονται μπρος και πίσω σ’ όλη την Ευρώπη, χωρίς κανείς να ξέρει πραγματικά τι να κάνει με δαύτα. Πυρηνικά απόβλητα απ’ τους ιταλικούς σταθμούς παραγωγής πυρηνικής ενέργειας, οι οποίοι έκλεισαν προ δεκαετιών, τώρα μεταφέρονται στη Γαλλία προκειμένου να γίνουν «ασφαλή»: αντλούνε καύσιμο απ’ αυτά, το οποίο διοχετεύουν σε άλλους αντιδραστήρες, καθώς επίσης κάμποσα κιλά πλουτωνίου που μπορεί μονάχα να χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή βομβών (το λέω απλά για να υπενθυμίσω ότι δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ στρατιωτικής και αστικής-πολιτικής χρήσης όσον αφορά τα πυρηνικά), κι έπειτα τ’ απόβλητα στέλνονται πίσω εξίσου επικίνδυνα όσο ήταν και πρωτύτερα. Ως προς το ζήτημα αυτό, πάλι, ποιος ξέρει τι θα κάνουνε οι Αμερικανοί με το ουράνιο που μεταφέρθηκε αυτό το καλοκαίρι στις ΗΠΑ κρυφά από ένα χώρο εναπόθεσης πυρηνικών αποβλήτων στην ιταλική περιφέρεια της Μπαζιλικάτα… Θα μπορούσα να μιλάω για ώρες σχετικά με τη ζημία και την καταστροφή που ’χει προκληθεί απ’ την πυρηνική ενέργεια, να φέρω αμέτρητα παραδείγματα, να καταπιαστώ με ό,τι συμβαίνει τώρα στη Φουκουσίμα της Ιαπωνίας (όπου μερικοί μερικοί ισχυρίζονται πως δεν προκλήθηκαν θάνατοι απ’ τον πυρηνικό σταθμό…), αλλά δεν είμαι εδώ πέρα για να γυρέψω δικαιολογίες. Ίσως η πυρηνική ενέργεια να είναι το μοναδικό στοιχείο αυτού του πολιτισμένου κόσμου όπου ο παραλογισμός και το τερατούργημα του τεχνοβιομηχανικού συστήματος μπορεί να γίνει κατανοητό απ’ τον καθέναν και την καθεμιά, ωστόσο αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι στο βωμό της τεχνολογικής ανάπτυξης θυσιάζουμε κάθε περιφρούρηση της ατομικής μας ελευθερίας και της ευκαιρίας να ζήσουμε μια ζωή που ν’ αξίζει να βιωθεί. Τώρα εναπόκειται σε καθέναν και καθεμία από μας ν’ αποφασίσει αν θέλει να είναι πειθήνιο υποκείμενο ή να προσπαθήσει να ζήσει, εδώ και τώρα, την άρνηση του υπάρχοντος. Εγώ την έκανα την επιλογή μου, με χαρά και δίχως τύψεις.

Εμείς θα βγούμε από ’δώ μέσα χαρακτηρισμένοι ως τρομοκράτες, και το αστείο είναι πως μπορείτε να το πείτε αυτό δίχως να αισθάνεστε πως γίνεστε ρεντίκολο: το λέει ο ποινικός κώδικας. Ένα πράγμα είναι σίγουρο, ότι οι λέξεις έχουν χάσει ολότελα το νόημά τους· αν είμαστε εμείς τρομοκράτες, τότε πώς θ’ αποκαλούσατε όσους παράγουν όπλα, συστήματα εντοπισμού στόχων για πυραύλους, μη επανδρωμένα αεροσκάφη, μαχητικά-βομβαρδιστικά αεροπλάνα, εξοπλιστικά για το κυνήγι ανθρώπων που προσπαθούν να διασχίσουνε τα σύνορα, σταθμούς πυρηνικής ενέργειας, όσους είναι εφάμιλλοι με ένστολους φονιάδες και διαβόητους δικτάτορες· με άλλα λόγια, πώς θα ορίζατε τη Finmeccanica; Στα σίγουρα οι εντολείς σας δεν έχουν ούτε ίχνος φαντασίας, μιας και προκειμένου να διαλύσουν τις όποιες αμφιβολίες εγείρονται αναφορικά με τις πραγματικές λειτουργίες του εν λόγω ομίλου διορίσανε πρόσφατα γενικό κουμάντο της Finmeccanica τον πρώην αστυνομικό διευθυντή Τζάννι Ντε Τζεννάρο: δεδομένης της ευθύνης του για τους βασανισμούς στα κρατητήρια του Μπολτσανέτο και για το μακελειό στο σχολείο Ντιάζ την περίοδο της συνόδου της G8 στη Γένοβα το 2001, όταν ο ίδιος ήταν αρχηγός της αστυνομίας, εύλογα σκεφτήκανε πως ήταν ο σωστός άνθρωπος στη σωστή θέση.

Για να επανέλθω στο λόγο που καταθέτω τούτη τη δήλωση, θα ’θελα να κάνω ορισμένες διευκρινίσεις σχετικά με τη «λαμπρή» επιχείρηση που οδήγησε στη σύλληψή μας. Ποιος ξέρει πόσες χειραψίες και χτυπήματα στην πλάτη ανταλλάξανε τα πανούργα λαγωνικά που καταφέρανε ν’ αξιοποιήσουν το μοναδικό μα κρίσιμο λάθος που κάναμε, σφάλμα που οφείλεται στην απειρία μας και στην άμεση αναγκαιότητα να κάνουμε κάτι μετά την καταστροφή της Φουκουσίμα. Στην ουσία δεν προσέξαμε μία κάμερα τηλεπαρακολούθησης που ’χει τοποθετήσει ο πλήρης ζήλου ιδιοκτήτης ενός μπαρ για να προστατεύει τα σάντουιτς που πουλάει. Δυστυχώς για μας, δεν πήραμε πρέφα την κάμερα ενόσω μελετούσαμε τη διαδρομή από το σημείο όπου εγκαταλείψαμε το μοτοσακό ως τη στάση όπου αλλάξαμε λεωφορεία, μέχρι που φτάσαμε στα περίχωρα της πόλης προς την κατεύθυνση του Αρεντσάνο, όπου ήταν σταθμευμένο το αυτοκίνητό μου, το οποίο χρησιμοποιήσαμε για να πάμε στη Γένοβα και να φύγουμε απ’ την περιοχή. Για να πω όλη την αλήθεια, η κάμερα δεν ήταν το μόνο λάθος μας, διότι χάσαμε επίσης πολύτιμες στιγμές όταν διαφεύγαμε απ’ τον τόπο της δράσης, καθώς παραλύσαμε στο άκουσμα της λυσσασμένης κραυγής του μαθητευόμενου μάγου της διάσπασης του ατόμου: «Μπάσταρδοι!… Ξέρω ποιος σας έστειλε!» Δεν το ’χω να προβώ σε εικασίες σχετικά με τη σημασία αυτής της φράσης, ούτε η στιγμή ευνοεί ήρεμους συλλογισμούς, ούτε κι έχω το συνήθειο να χτίζω κάστρα στον αέρα από τα λόγια που εκφέρει κάποιο άλλο πρόσωπο, αλλά προσωπικά συμπέρανα ότι είχαμε βάλει τα χέρια μας μέσα σ’ ένα σωρό από σκατά. Καθετί άλλο που επιστρατεύτηκε για να δικαιολογήσει την κράτησή μας, είτε είναι διαστρεβλωμένο είτε απλά λαθεμένο. Το διαβόητο απόσπασμα των υποκλοπών για την «πιστόλα», όπου φέρομαι να δήλωσα ότι έριξα εγώ τη βολή, είναι εντελώς ακατάληπτο. Τώρα πια δεν έχει καν νόημα να κληθούν εμπειρογνώμονες να τ’ αναλύσουν, πάντως όμως επειδή είχα τα χέρια μου στο τιμόνι του μοτοποδηλάτου θα ήταν αδύνατο να βαστάω και το πιστόλι, ακριβώς όπως μου φαίνεται λογικά ασυνάρτητο ότι τάχα θα το έλεγα αυτό στο συγκεκριμένο άτομο που είχε συμμετάσχει στη δράση μαζί μου, δηλαδή στον Αλφρέντο. Όσο για τον εκτυπωτή που κατασχέθηκε απ’ το σπίτι των γονιών μου, και το εγκληματολογικό εργαστήριο της αστυνομίας υποστήριξε πως ήταν ο ίδιος που χρησιμοποιήθηκε για την εκτύπωση του φυλλαδίου της προκήρυξης, τι να πει κανείς πέρα από το γεγονός ότι εγώ αγόρασα τον υπολογιστή και τον εκτυπωτή, και τους καταστρέψαμε και τους δυο μετά τη σχετική χρήση – ας σημειωθεί κιόλας ότι, αφότου το δικαστικό συμβούλιο της επανεξέτασης επικύρωσε την προφυλάκισή μας, ακόμη και οι επιστήμονες της Μονάδας Επιστημονικών Ερευνών (RIS) διακρίβωσαν ότι ο κατασχεμένος εκτυπωτής πιθανότατα δεν ήταν αυτός που χρησιμοποιήθηκε για την προκήρυξη. Όσον αφορά την κλοπή του μοτοποδηλάτου, για την οποία κατηγορούμαστε εμείς οι δυο μαζί με άγνωστους φαντομάδες, τα πράγματα είναι λιγότερο πολύπλοκα απ’ όσο προσπαθείτε σεις να τ’ ανασκευάσετε. Τριγυρίσαμε στην πόλη προσπαθώντας να βρούμε άκρη στο πρόβλημα, γιατί δεν είχαμε καμία εμπειρία σε αυτού του είδους την πρακτική. Ως γνωστόν η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς, κι έτσι στην ευχάριστη τοποθεσία του Μπολτσανέτο πέσαμε πάνω σ’ ένα σκούτερ με τα κλειδιά ακόμα στη μίζα. Τσακώσαμε τα κλειδιά κι αποφασίσαμε να επιστρέψουμε στο σημείο λίγες μέρες μετά, έχοντας μαζί κι ένα κράνος. Το μηχανάκι ήταν ακόμα στο ίδιο μέρος, κι απλώς το καβάλησα, το ’βαλα μπρος και το πήγα προς τη μεριά του νεκροταφείου Σταλιένο, όπου παρέμεινε παρκαρισμένο έως και δεκαπέντε μέρες πριν από τη δράση, οπότε το μετακίνησα πλησιέστερα στην οικία του πυρηνικού μηχανικού Αντινόλφι. Να με συγχωρεί ο κάτοχος του σκούτερ που αφαίρεσα τα κράνη κι άλλα αντικείμενα που υπήρχανε κάτω απ’ τη σέλα και που πέταξα το πίσω μπαουλάκι, μα θα μας στέκονταν εμπόδιο, και δε μας καλοφάνηκε η ιδέα να προσπαθήσουμε να τα επιστρέψουμε. Ένα άλλο στοιχείο που οι ανακριτές έχουνε κεντήσει, και φοβάμαι πως θα προσπαθήσουν να το χρησιμοποιήσουνε στο μέλλον επιτελώντας επάξια το ρόλο τους ως ιεροεξεταστών, είναι μια υποκλοπή απ’ το εσωτερικό του Κέντρου Ελευθεριακών Σπουδών (CSL) της Νάπολης, όπου κάποιοι σύντροφοι φέρονται να σχολίασαν το φυλλάδιο της προκήρυξης το οποίο υποτίθεται πως λάβανε, σε παγκόσμια πρώτη, μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Δεν έχω ιδέα για τι πράγμα μιλάνε, δε θα υπεισέλθω καν στη λεπτομέρεια του πόσο δύσκολο είναι να κατανοήσει κανείς το διάλογο, για να μην πω ότι είναι εντελώς ακατάληπτος, μήτε χρειάζεται να σταθώ στην προφανή συνήχηση μεταξύ των λέξεων «Valentino» και «volantino» («φυλλάδιο» στα ιταλικά), αλλά δηλώνω απερίφραστα ότι η προκήρυξη στάλθηκε μόνο μέσω απλού ταχυδρομείου (ταχυδρομήσαμε τις επιστολές την ώρα που αλλάζαμε λεωφορεία στο δρόμο του γυρισμού, σ’ ένα γραμματοκιβώτιο πάνω στην προκυμαία, κοντά στο πορθμείο των φέρι), γι’ αυτό είναι απλά αδύνατο να έχουνε λάβει την προκήρυξη μέσω e-mail.

Είμαι βέβαιος ότι θα χρησιμοποιήσετε τη δική μας υπόθεση προς παραδειγματισμό, ότι η εκδίκησή σας θα είναι δρακόντεια, ότι θα κάνετε τα πάντα για να μας κρατήσετε απομονωμένους (αρκεί να πω ότι η αλληλογραφία μας στη φυλακή υπόκειται σε λογοκρισία για περισσότερο από ένα χρόνο), αλλά σας έχω άσχημα νέα: οι προσπάθειές σας θα πέσουν στο κενό. Για τουλάχιστον 150 χρόνια δικαστές, ακόμα πιο αδυσώπητοι από σας, έχουν πασχίσει να καταργήσουν την ιδέα της δυνατότητας για μια ζωή λεύτερη από εξουσία, μα οι προσπάθειές τους απέδωσαν πενιχρά αποτελέσματα. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω με νηφαλιότητα ότι οι κατασταλτικές σας ενέργειες, όσο μεγάλης κλίμακας και να ’ναι, όσο και να χτυπάνε αδιακρίτως, δε θα μπορέσουνε ποτέ να εξαρθρώσουν ή να εξαλείψουν κάτι. Αν νομίζετε ότι, χάρη σε μας, θα είστε σε θέση να εντοπίσετε άλλους/-ες αναρχικούς/-ές που έχουν αποφασίσει να βιώσουν τη χαοτική, αυθόρμητη και άτυπη δυνατότητα της FAI, είστε βαθιά γελασμένοι και το μόνο που θα κάνετε είναι μια τρύπα στο νερό ως συνήθως. Ούτε εγώ ούτε ο Αλφρέντο γνωρίζουμε οποιονδήποτε ή οποιαδήποτε έχει κάνει τούτη την επιλογή. Κυνηγάτε ένα φάντασμα, που δεν μπορείτε να το κλείσετε στα στενά κουτάκια των δικών σας κωδίκων δικονομίας. Κι αυτό γιατί εκδηλώνεται τη στιγμή όπου οι καταστροφικές εντάσεις εκείνων που τη θέτουν σε κίνηση ενώνονται για να πράξουν, τη στιγμή εκείνη όπου ελεύθερες γυναίκες και ελεύθεροι άνδρες αποφασίζουν να βιώσουν έμπρακτα την αναρχία. Τώρα που η εμπειρία του Πυρήνα Όλγα ήρθε στο τέλος της, μπορώ μονάχα να σας διαβεβαιώσω ότι έχω βρει νέους λόγους για να τροφοδοτώ το μίσος μου και περαιτέρω κίνητρα για να επιθυμώ την καταστροφή του υπάρχοντος, που είναι καμωμένο από εξουσία, εκμετάλλευση και καταστροφή της φύσης.

Αγάπη και συνενοχή στις αδερφές και στους αδερφούς που με τις πράξεις τους, σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, κάνουν το τρελό όνειρο της FAI/FRI πραγματικότητα.

Αγάπη και συνενοχή στις συντρόφισσες και στους συντρόφους που, ανώνυμα ή μη, συνεχίζουν να επιτίθενται στ’ όνομα της δυνατότητας για μια ζωή λεύτερη από εξουσία.

Αγάπη και λευτεριά σ’ όλους τους αναρχικούς κρατουμένους.

Ζήτω η μαύρη διεθνής όσων τα σπάνε με τη θανατηφόρα τάξη του πολιτισμού.

Ζήτω η αναρχία!

Nicola Gai

(Φυλακή της Φερράρα, Σεπτέμβρης του 2013)

Ιταλία: Καταδικάστηκαν οι αναρχικοί Αλφρέντο Κόσπιτο και Νικόλα Γκάι

Το πρωί της 12ης Νοέμβρη 2013 ολοκληρώθηκε η συντομευμένη διαδικασία* στο δικαστήριο της Γένοβας κι ανακοινώθηκαν οι ποινές κατά των συντρόφων Αλφρέντο Κόσπιτο και Νικόλα Γκάι, διωκόμενων για τον τραυματισμό του μεγαλοστελέχους εταιρείας πυρηνικών Ρομπέρτο Αντινόλφι, πράξη της οποίας την ευθύνη ανέλαβαν οι δυο αναρχικοί στην αίθουσα του δικαστηρίου στις 30 Οκτώβρη. Οι σύντροφοι δεν παρουσιάστηκαν στη συνεδρίαση της 12ης Νοέμβρη.

Οι καταδικαστικές ποινές είναι:
– 10 χρόνια και 8 μήνες για τον Αλφρέντο
– 9 χρόνια και 4 μήνες για τον Νικόλα

Συγκεκριμένα, τους επιβλήθηκαν καταδίκες για επίθεση με τρομοκρατικούς σκοπούς (βάσει του άρθρου 280 του ιταλικού ποινικού κώδικα) ενωμένη με επικείμενο κίνδυνο κατά σώματος ή ζωής (reato ostativo), προβλέποντας έτσι την αποστέρηση προνομίων στη φυλακή, την απαγόρευση μεταβολής της ποινής σε κατ’ οίκον περιορισμό ή σε καθεστώς ημιελευθερίας κ.ο.κ., δεδομένης και της επικύρωσης του σκεπτικού περί σκοπού τέλεσης τρομοκρατικού εγκλήματος.

Ο υπολογισμός του ύψους της χρηματικής ικανοποίησης για μη οικονομικής φύσεως ζημία, αποζημίωση την οποία αιτήθηκαν οι ενάγοντες (το ιταλικό κράτος, η εταιρεία πυρηνικών Ansaldo Nucleare και ο ίδιος ο Αντινόλφι), αναβλήθηκε να οριστεί σε ενδεχόμενη διαδικασία μιας αστικής αγωγής.

Η προεδρεύουσα δικαστής Ανναλίζα Τζιακαλόνε επέδειξε πλήρη υποτέλεια στις προτάσεις της εισαγγελίας, σύμφωνα με τις οποίες προέκυψαν σκοποί τρομοκρατίας και ανατροπής της δημοκρατικής τάξης με το αιτιολογικό ότι στο πρόσωπο του Αντινόλφι, διευθύνοντα συμβούλου της Ansaldo Nucleare, χτυπήθηκε η Finmeccanica, ιταλική κρατική εταιρεία άμυνας με παγκόσμια συμφέροντα στην κατασκευή συστημάτων ελέγχου και στρατιωτικού εξοπλισμού.

Από πλευράς μας, έχοντας πλήρη βεβαιότητα ότι οι πραγματικοί παραγωγοί του αδιάκριτου τρόμου και θανάτου εδρεύουνε αλλού, στέλνουμε μια θερμή αλληλέγγυα αγκαλιά στον Νικόλα, στον Αλφρέντο και σε όσους κι όσες δεν υποκύπτουν στις λογικές του τρόμου που είναι ίδιον της κυριαρχίας.

Για να γράψετε στους αιχμάλωτους συντρόφους:
Nicola Gai — Alfredo Cospito
Casa Circondariale Ferrara, Via Arginone 327, ΙΤ-44122 Ferrara, Ιταλία

* Rito abbreviato: Αποτελεί ενιαία ακροαματική διαδικασία, χωρίς περαιτέρω διερευνήσεις, αιτήσεις, εξέταση μαρτύρων κ.τ.λ., όπου η καταδικαστική ποινή (εν προκειμένω το αίτημα της εισαγγελικής αρχής) μειώνεται αυτομάτως κατά ένα τρίτο. Οι εισαγγελείς παρουσιάζουν τα δεδομένα που διαθέτουν μέχρι εκείνη τη στιγμή, χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να υποβάλουν περισσότερα στοιχεία, και η ποινή δεν είναι εφέσιμη αλλά τελεσίδικη.

Γένοβα: Ανάληψη ευθύνης του αναρχικού αιχμαλώτου Αλφρέντο Κόσπιτο για την επίθεση κατά Αντινόλφι

Δήλωση που κατέθεσε ο Αλφρέντο Κόσπιτο στο δικαστήριο της Γένοβας την 30ή Οκτώβρη 2013, στο πλαίσιο συντομευμένης διαδικασίας:

Από την κοιλιά του Λεβιάθαν

«τα όνειρα είναι να πραγματωθούν εδώ, στο παρόν, και όχι σ’ ένα υποθετικό μέλλον, γιατί τα μελλούμενα τα βγάζανε πάντοτε στο σφυρί οι ιερείς οποιασδήποτε θρησκείας ή ιδεολογίας ώστε να μπορούν να κλέβουν με ατιμωρησία. Θέλουμε ένα παρόν που ν’ αξίζει να βιώνεται, κι όχι απλώς να θυσιάζεται στη μεσσιανική προσδοκία ενός μελλοντικού επίγειου παραδείσου. Γι’ αυτό βαλθήκαμε να μιλάμε στην πράξη για μιαν αναρχία που πραγματώνεται τώρα, όχι αύριο. Το “όλα με τη μία” είναι ένα στοίχημα, ένα παιχνίδι στο οποίο έχουμε ριχτεί, όπου το διακύβευμα είναι η δική μας η ζωή, η ζωή ολωνών, ο δικός μας ο θάνατος, ο θάνατος ολωνών»
Πιερλεόνε Μάριο Πόρκου

«η επιστήμη είναι το αέναο ολοκαύτωμα της ζωής, φυγάδας, εφήμερης μα πραγματικής, στο βωμό των αιώνιων αφαιρέσεων. … Αυτό που διακηρύσσω λοιπόν είναι η εξέγερση της ζωής ενάντια στη διακυβέρνηση της επιστήμης»
Μιχαήλ Μπακούνιν

«ακόμα κι ενόσω ο άνθρωπος καταδίωκε ένα θεό μες στο δικό του το φαντασιακό, μια παιδιάστικη ηλιθιότητα τον κατακυρίευσε. … οι τεχνότητες ανέκυψαν υπέρτατες, κι αφού ενθρονίστηκαν, ρίξανε αλυσίδες πάνω στη διάνοια που τους είχε αναδείξει στην εξουσία»
Έντγκαρ Άλλαν Πόε

«η αυτοκρατορία που ’ναι θεμελιωμένη στο τίποτα, όπου κυρίαρχη βασιλεύει, τώρα δα καταρρέει. Δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος της αλήθειας. Σου συνιστώ μια γερή δόση ζωής! Σου συνιστώ μια γερή δόση ζωής! Τουλάχιστον έτσι θα ’σαι σε θέση να πεις πως την έχεις ζήσει»
Congegno

«μπάσταρδοι!… ξέρω ποιος σας έστειλε»
Ρομπέρτο Αντινόλφι

Ένα υπέροχο μαγιάτικο πρωινό ενέργησα, και στο διάστημα εκείνων των λίγων ωρών απόλαυσα τη ζωή μου στο έπακρο. Για πρώτη φορά άφησα πίσω μου το φόβο και τις αυτοαιτιολογήσεις, αψηφώντας το άγνωστο. Σε μιαν Ευρώπη γεμάτη με σταθμούς πυρηνικής ενέργειας, ένας απ’ τους κυριότερους υπευθύνους για την πυρηνική καταστροφή έμελλε να πέσει στα πόδια μου. Θέλω να είμαι πολύ σαφής: ο Πυρήνας Όλγα της FAI/FRI είναι μόνον εγώ και ο Νικόλα. Κανείς άλλος μήτε συμμετείχε μήτε συνεργάστηκε σ’ αυτήν τη δράση, ούτε και κανείς άλλος τη σχεδίασε. Κανείς δεν ήξερε οτιδήποτε για το εγχείρημά μας. Δεν πρόκειται να επιτρέψω να μπει η ενέργειά μου μέσα σ’ ένα αισχρό και παράλογο μιντιακό και δικαστικό καζάνι προκειμένου να αποσπαστεί η προσοχή απ’ τον πραγματικό στόχο της δράσης, με υλικά όπως «εκτροπή της δημοκρατικής τάξης», «ανατρεπτική οργάνωση», «ένοπλη συμμορία», «τρομοκρατία»: κενές φράσεις που γεμίζουν τα στόματα των δικαστών και των δημοσιογράφων.

Είμαι αντιοργανωτιστής αναρχικός γιατί εναντιώνομαι σε κάθε μορφή οργανωτικού αυταρχισμού κι εξαναγκασμού. Είμαι μηδενιστής γιατί ζω την αναρχία μου σήμερα, αντί να προσμένω μιαν επανάσταση η οποία, ακόμα κι αν ερχότανε ποτέ, θα δημιουργούσε μονάχα νέα εξουσία, νέα τεχνολογία, νέα πολιτισμικότητα. Ζω την αναρχία μου με φυσικότητα, χαρά, απόλαυση, χωρίς κάποιο πνεύμα μαρτυρίου, δίνοντας όλο μου τον εαυτό για ν’ αντιτεθώ σε τούτο το πολιτισμένο υπάρχον, που μου είναι αφόρητο. Είμαι αντικοινωνιστής επειδή είμαι πεπεισμένος πως η κοινωνία υφίσταται μονάχα υπό τη στόχευση της διαίρεσης μεταξύ των κυριάρχων και των κυριαρχημένων. Δεν επιδιώκω καμία μελλοντική «παραδείσια» σοσιαλιστική αλχημεία, δεν τρέφω οποιαδήποτε εμπιστοσύνη σε καμία κοινωνική τάξη. Η εξέγερσή μου δίχως επανάσταση είναι ατομική, υπαρξιακή, συνολικευμένη, απόλυτη, ένοπλη. Μέσα μου δεν υπάρχει ίχνος υπερανθρωπισμού, μήτε και κάποια καταφρόνια έναντι των καταπιεσμένων, του «πόπολου», αφού είμαι πεπεισμένος, όπως λέει και μια παροιμία της Ανατολής, ότι «δεν πρέπει να περιφρονείς το φίδι επειδή δεν έχει κέρατα, γιατί μια μέρα μπορεί να μεταμορφωθεί σε δράκο». Continue reading Γένοβα: Ανάληψη ευθύνης του αναρχικού αιχμαλώτου Αλφρέντο Κόσπιτο για την επίθεση κατά Αντινόλφι

Ιταλία: Δυο γράμματα του φυλακισμένου αναρχικού Νικόλα Γκάι από τη δεύτερη πτέρυγα υψηλής ασφαλείας της Φερράρα

Οι προφυλακισμένοι αναρχικοί Νικόλα Γκάι και Αλφρέντο Κόσπιτο κατηγορούνται για την ένοπλη επίθεση εναντίον του Ρομπέρτο Αντινόλφι, διευθύνοντα συμβούλου της εταιρείας πυρηνικής ενέργειας Ansaldo Nucleare, την ευθύνη της οποίας ανέλαβε ο Πυρήνας Όλγα/ΑΑΟ-ΔΕΜ.

Στις αρχές Αυγούστου του 2013 έγινε γνωστό ότι οι ιταλικές εισαγγελικές αρχές έβαλαν μπρος άλλη μία δίωξη κατά του συντρόφου Νικόλα Γκάι για «παρότρυνση σε τέλεση βίαιων πράξεων με τρομοκρατικούς σκοπούς», προβάλλοντας ως πειστήριο τα ακόλουθα δυο γράμματα και ιδίως την αναφορά του συντρόφου σε επίθεση του «Σχεδίου Φοίνικας» στην Αθήνα.

Συνεισφορά στη συνάντηση της 3ης Αυγούστου στην κατάληψη La Riottosa της Φλορεντίας.

Αγαπητές συντρόφισσες και αγαπητοί σύντροφοι, με χαρά έμαθα για τις συναντήσεις που πραγματοποιούνται με στόχο την οργάνωση μιας αλληλέγγυας παρουσίας ενόψει της δίκης μας. Σας στέλνω λοιπόν το παρακάτω κείμενο, το οποίο, αν και δε γράφτηκε συγκεκριμένα γι’ αυτές τις συνελεύσεις, πιστεύω πως μπορεί να δώσει τροφή για περαιτέρω συζήτηση.

Τόσο ο Αλφρέντο, όσο κι εγώ βρίσκουμε πολύ ενδιαφέρον το γεγονός πως το κείμενο «Με το κεφάλι ψηλά», το οποίο εισηγείται αυτές τις συναντήσεις, δεν επικεντρώνεται αποκλειστικά στην υπόθεσή μας, αλλά «χρησιμοποιεί» το συγκεκριμένο κατασταλτικό επεισόδιο προκειμένου να εγκαινιαστεί εκ νέου ένας διάλογος γύρω από θέματα τόσο σημαντικά, όπως είναι η επαναστατική αλληλεγγύη, η αναρχική δράση, η σύνδεση με τους κοινωνικούς αγώνες κ.τ.λ, για τα οποία, δυστυχώς, τελευταία δε γίνεται λόγος παρά μονάχα με τσιτάτα.

Από πλευράς μας, μπορούμε μονάχα να ευελπιστούμε πως όλες αυτές οι συζητήσεις που έχουν καλεστεί δε θα παραβλέψουνε ούτε στιγμή την πρακτική πτυχή του αναρχικού αγώνα, μιας και πιστεύουμε πως το σύνολο των επιχειρημάτων πρέπει να προσβλέπουν στο πώς θα καταστήσουμε τη δράση μας πιο κοφτερή και απτή.

Όσον αφορά την κεντρική κατηγορία εις βάρος μας, τον τραυματισμό του διευθύνοντα συμβούλου της Ansaldo Nucleare, θα τοποθετηθούμε αργότερα, όταν ξεκινήσει η δίκη στις 30 Οκτώβρη.

Δύναμη, συντρόφια, έχουμε έναν ολόκληρο κόσμο να γκρεμίσουμε!
Ζήτω η νέα αναρχία!

Νικόλα Γκάι (Φερράρα, 23 Ιούλη 2013)

Φερράρα, Ιούνης 2013
Σχετικά με τον αγώνα ενάντια στις φυλακές.


Εδώ και κάποιο διάστημα είναι προφανές ότι έχει επιστρέψει στο προσκήνιο ο αγώνας ενάντια στις φυλακές, με νέες φιγούρες «κοινωνικών εξεγερμένων» να εμφανίζονται στο παλκοσένικο του κινήματος, κι έτσι ν’ αρχινούν ξανά μανά: διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις και προτάσεις για ενημερωτικά δελτία που να δίνουνε χώρο στους οδυρμούς οι οποίοι βγαίνουνε μέσα απ’ τα μπουντρούμια του κράτους. Τίποτα καινούργιο στον ορίζοντα· πολύ συχνά το κίνημά μας, σαν τη σβούρα που κάνει κύκλους γύρω απ’ τον εαυτό της, αναπηδά σε μια διαφορετική πτυχή αυτού του γαμημένου κόσμου κι ύστερα περιστρέφεται και στροβιλίζεται ξανά.

Το ενδιαφέρον των συντρόφων αφυπνίζεται, δίνει ζωή σε συνελεύσεις, όπου υπογραμμίζεται η αναγκαιότητα της εμβάθυνσης των επιχειρημάτων, της κατανόησης του τι συμβαίνει στους τόπους του βασανισμού… και ποιο τ’ αποτέλεσμα; Αποφασίζεται να πάνε να μοιράσουνε φυλλάδια στους συγγενείς τις μέρες του επισκεπτηρίου και να οργανώσουν μια συγκέντρωση, που θα ’ναι σίγουρα επιτυχημένη μιας και πλείστοι όσοι φυλακισμένοι «θα ανταποκριθούν» μ’ ενθουσιασμό. Για να πούμε όμως και την αλήθεια, τελευταία προστέθηκε στο γνωστό σενάριο μια νέα πράξη, κομματάκι ανησυχητική: μία «αποφασιστική και επικοινωνιακή» μάζωξη μπροστά από το υπουργείο Δικαιοσύνης στη Ρώμη. Όσο το σκέφτομαι, τόσο δεν μπορώ να καταλάβω τι δουλειά έχουνε έξω απ’ το υπουργείο αναρχικοί, τσαντισμένοι για τα ξυλίκια που πέσανε στις φυλακές του Τολμέτζο, αν δε βρίσκονται εκεί για να το μπουρλοτιάσουνε.

Ενώ η φυλακή αποτελεί ένα μόνιμο πρόβλημα, οι «κινητοποιήσεις» εναντίον της αποτελούν απλά επεισόδια που διαρκούν ωσότου κάποια άλλη «έκτακτη ανάγκη» τραβήξει την προσοχή των συντρόφων, ή για όσο το υποκείμενο της προσοχής μας (ο κοινωνικός εξεγερμένος, ο φυλακισμένος προλετάριος κ.λπ.) δεν αναζητά κάποιο διαμεσολαβητή, λίγο πολύ θεσμοθετημένο, που να θεωρεί ότι είναι πιο κατάλληλος για να ικανοποιήσει τα αιτήματά του.

Θέλω να ξεκαθαρίσω ότι τις εκτιμήσεις μου δεν τις υπαγορεύει κάνα προσωπικό μπούχτισμα ή καμιά κομπορρημοσύνη ειδίκευσης στον τομέα αυτόν, αλλά η απλή εμπειρία από πρώτο χέρι: έχω συμμετάσχει σε διάφορες πρωτοβουλίες του αγώνα ενάντια στις φυλακές, κι όλες τους ήτανε απόρροια μιας παρόμοιας συλλογιστικής, έχοντας την ίδια πάντοτε κατάληξη. Θυμάμαι πολύ καλά τον αγώνα των ισοβιτών, όπου και σε κείνη την περίπτωση υπήρξε ενθουσιασμός, συνελεύσεις, συγκεντρώσεις, ένα ενημερωτικό δελτίο κατά των φυλακών, ώσπου οι πρωταγωνιστές αυτής της κινητοποίησης, συχνά περιγραφόμενοι ως αδάμαστοι εξεγερμένοι, αποφάσισαν να αναστείλουν την απεργία πείνας και να προσφύγουν σε πιο θεσμικά μονοπάτια για να επιλύσουν το πρόβλημά τους: πάπαλα αυτός ο αγώνας, και φτου κι απ’ την αρχή με κάποιον άλλον.

Πιστεύω ότι πρέπει να κοντοσταθούμε και να προβληματιστούμε σχετικά με το γιατί επαναλαμβάνονται κυκλικά οι ίδιες καταστάσεις, με παρόμοια πάντα αποτελέσματα. Γιατί δεν κατορθώνουμε να δώσουμε μεγαλύτερη συνέχεια και διεισδυτικότητα στη δράση μας; Πιστεύω ότι πρέπει να πάψουμε να παρασυρόμαστε απ’ το συναισθηματισμό, απ’ το κατεπείγον της κάθε περίστασης. Πολύ συχνά παίζουμε άμυνα, με αποτέλεσμα να φαντάζει ότι το έργο των αναρχικών είναι να επιλύσουν τα προβλήματα του κατά περίπτωση επαναστατικού «υποκειμένου»: φυλακισμένων, μεταναστών, εκμεταλλευόμενων κ.λπ. Είμαι πεπεισμένος ότι οι αναρχικοί θα έπρεπε «απλούστατα» να περνάνε στην επίθεση, καθένας με τις δικές του μεθόδους και στους δικούς του χρόνους, επιχειρώντας να ζήσουν την [….], τη χαρά της καταστροφής χωρίς ν’ αποζητούν τη «συναίνεση» των εκμεταλλευόμενων της εκάστοτε συγκυρίας.

Σε αυτό το σημείο, βέβαια, οποιοσδήποτε θα μπορούσε να μου πει ότι τα λόγια μου είναι διακηρύξεις αρχών, οι οποίες και βρίσκουν σύμφωνους τους πάντες, αλλά πρακτικά τι προτείνω να γίνει; Ας πάρουμε παράδειγμα απ’ όσα συμβαίνουν γύρω μας. Η φυλακή είναι τέτοιο τερατούργημα, που δε χρειάζεται να έχουμε γνώση και της παραμικρής αθλιότητας που λαμβάνει χώρα εντός της για να ξέρουμε ότι πρέπει να καταστραφεί. Ας μην επικεντρωνόμαστε σε λίγο ή πολύ βαθυστόχαστες μελέτες σχετικά με τους μετασχηματισμούς του μηχανισμού της φυλακής, αλλά ας πράξουμε όπως οι σύντροφοι της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς/Συμμορίες Συνείδησης/Πυρήνας Sole–Baleno/ΑΑΟ-ΔΕΜ* στην Ελλάδα: ας μάθουμε πού παρκάρει ο διευθυντής των φυλακών και ας πράξουμε αναλόγως. Ας μιμηθούμε τους συντρόφους του Εξεγερσιακού αντεξουσιαστικού πυρήνα Παναγιώτης Αργυρού/ΑΑΟ-ΔΕΜ, που στις 12 Μάη 2013 χτύπησαν την Εθνική Ένωση Σωφρονιστικών Υπαλλήλων στο Σαντιάγο της Χιλής. Ή, ακόμη, ας ακολουθήσουμε το παράδειγμα των ανώνυμων συντρόφων που πριν κάμποσους μήνες στο Τρέντο πυρπόλησαν τα οχήματα μιας εταιρείας που κερδοσκοπεί με την τροφοδοσία κρατουμένων.

Αν είμαστε όλοι σύμφωνοι ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από μια φυλακή που καίγεται, ας οπλίσουμε τις επιθυμίες μας κι ας πιάσουμε δουλειά.

Νικόλα Γκάι

* Στις αρχές Ιούνη ανατινάχτηκε το αυτοκίνητο της διευθύντριας των φυλακών του Κορυδαλλού, στην Αθήνα. Αυτή ήταν η πρώτη πράξη του «Σχεδίου Φοίνικας», την οποία ακολούθησε η επίθεση στο αυτοκίνητο ενός ανθρωποφύλακα της φυλακής του Ναυπλίου, στην Ελλάδα πάντα, από τους συντρόφους της Διεθνούς Συνωμοσίας για την Εκδίκηση/ΑΑΟ-ΔΕΜ. Το «Σχέδιο Φοίνικας» συνεχίστηκε με δύο ακόμη ενέργειες, μία στην Ινδονησία και άλλη μία, πάλι στην Ελλάδα.


Σ.τ.μ.: Μέτρα λογοκρισίας στην αλληλογραφία ήταν ήδη σε ισχύ εις βάρος των Νικόλα και Αλφρέντο, και πλέον επιβλήθηκαν επισήμως και στους Σέρτζιο και Στέφανο (φυλακισμένους στο πλαίσιο της επιχείρησης ευτολμία/Ardire), με το σκεπτικό ότι οι τελευταίοι διευκόλυναν την εκροή επιστολών των δύο κρατουμένων για την υπόθεση Αντινόλφι. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι όσα γράμματα αποστέλλονται δε φτάνουν ποτέ στα χέρια των τεσσάρων συντρόφων, που είναι έγκλειστοι στην ίδια πτέρυγα (AS2) της φυλακής της Φερράρα, αλλά κυρίως συνεπάγεται ότι η αλληλογραφία τους περνάει πρώτα από φακέλωμα των διωκτικών αρχών κι ότι ενδέχεται να παρακρατηθεί για κάποιο διάστημα και, κατά περίπτωση, να ενταχθεί σε δικόγραφα. Γι’ αυτό τώρα, πιο πολύ από ποτέ άλλοτε, είναι σημαντικό να τους αποστέλλονται γράμματα ώστε να σπάσει στην πράξη το μέτρο της απομόνωσής τους:

Sergio Maria Stefani, Stefano Fosco, Nicola Gai, Alfredo Cospito
Casa Circondariale di Ferrara, Via Arginone 327, ΙΤ-44122 Ferrara, Ιταλία

Ινδονησία: Εμπρηστικές επιθέσεις της Μονάδας Οργής/Διεθνούς Συνωμοσίας για την Εκδίκηση/FAI-FRI (Ιούνης 2013)

[26.6.2013]

«Αλυσοδεμένα αδέρφια, σύντροφοι που υποφέρετε, η μάχη πλησιάζει. Σύντομα, μεθυσμένοι από εκδίκηση, θα ξεχυθούμε στην επίθεσή· κι ο εχθρός θα τραπεί σε φυγή, γιατί η Ομοσπονδία του Άλγους είναι τρομερή».
—Μπρούνο Φιλίππι

Η ενέργεια μας μπορεί (αν όντως μπορεί) να ονομαστεί ΣΧΕΔΙΟ ΦΟΙΝΙΚΑΣ – ΜΕΡΟΣ 3. Πρόκειται για τη συλλογική μας απόφαση ν’ ανταποκριθούμε στο κάλεσμα των συντρόφων απ’ την Ελλάδα (1, 2).

Απόψε (26 Ιούνη) βγήκαμε κουβαλώντας τη φωτιά και κάψαμε ολοσχερώς τον τρίτο όροφο του πρώην ξενοδοχείου Sheraton, νυν The Media Hotel and Towers, στην οδό Σάχαρι Μάουνταιν στην Τζακάρτα. Η φωτιά μας είναι μια ανταπόκριση στο κάλεσμα των αδερφών μας στην Ελλάδα εντός του σχεδίου Φοίνικας, όπως και μια χειρονομία αλληλεγγύης στον Κώστα Σακκά, αναρχικό που έχει αναλάβει δράση απεργίας πείνας για να κατακτήσει τη λευτεριά του. Βάλαμε τον εμπρηστικό μηχανισμό με χρονοδιακόπτη μέσα σ’ έναν από τους κάδους απορριμμάτων στο δωμάτιο του καραόκε (που βρίσκεται στον τρίτο όροφο) κι αφήσαμε τη φωτιά να μιλήσει για μας.

Ας ταξιδέψουνε μακριά οι επαναστατικοί μας χαιρετισμοί, μέχρι τους προσκείμενους στη Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς· στον πυρήνα φυλακισμένων μελών της· στους 4 αναρχικούς που συνελήφθησαν στην Κοζάνη –ποτέ δε σας λησμονάμε– στην Ελλάδα· στους Κόσπιτο και Γκάι στην Ιταλία· στους Κάρλα, Ιβάν, Χουάν, Μαρσέλο και Φρέντυ στη Χιλή· στον Χένρυ στη Βολιβία· και πάντοτε στους αναρχικούς κρατουμένους σε Ελλάδα και Ιταλία, καθώς και σε άλλους πυρήνες της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας και του Διεθνούς Επαναστατικού Μετώπου ανά τον κόσμο.

Ποτέ δε θα πούμε πως είμαστε λίγοι, αλλά θ’ αφήνουμε τη φωτιά να μιλάει στη θέση μας.

Ας μετατρέψουμε το σχέδιο Φοίνικας σ’ ένα διεθνές σχέδιο για την εκδίκηση!

Μονάδα Οργής/Διεθνής Συνωμοσία για την Εκδίκηση
Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο (FRI)-Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία (FAI)

[30.6.2013]

Μια συμβολή στην Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία-Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο

Η κοινωνία σήμερα είναι η φυλακή. Ενώπιον του συστήματος των φυλακών κανείς δεν μπορεί να μένει ουδέτερος. Καθένας από μας εν πλήρη συνειδήσει έχει κάνει μια επιλογή, έχει επιλέξει με ποια πλευρά θα ταχθεί. Δεν υπάρχουνε ασύνειδες επιλογές. Γιατί μια επιλογή γίνεται από ένα άτομο, δεν είναι ουρανοκατέβατη. Συνεπώς, δε θα υπάρξουνε «άμαχοι» σ’ αυτόν τον ασύμμετρο πόλεμο. Υπάρχουν μονάχα δυο ανταγωνιστικές πλευρές: αυτοί που πολέμησαν για τη συνολική καταστροφή της κοινωνίας κι εκείνοι που πολέμησαν για να την προασπιστούν. Continue reading Ινδονησία: Εμπρηστικές επιθέσεις της Μονάδας Οργής/Διεθνούς Συνωμοσίας για την Εκδίκηση/FAI-FRI (Ιούνης 2013)

Ελλάδα: Κείμενο του φυλακισμένου αναρχικού Παναγιώτη Αργυρού

Όπως έχει γίνει γνωστό, τις πρώτες μέρες του Ιανουαρίου του 2013 υπέστην σοβαρό τραυματισμό στο κεφάλι μετά από ατύχημα. Ακολούθησαν δύο διαδοχικές επεμβάσεις στο κεφάλι μου και παραμονή τριών μηνών σε διάφορα νοσοκομεία. Εδώ και καιρό, φυσικά, έχω διαφύγει τον κίνδυνο και είμαι σε στάδιο ανάρρωσης αναμένοντας μια τελευταία επέμβαση αποκατάστασης στο κεφάλι. Τώρα βρίσκομαι ξανά ανάμεσα στους συντρόφους μου και τα αδέρφια μου της ΣΠΦ, γεγονός που από μόνο του με κάνει να αισθάνομαι καλύτερα.

Σιγά σιγά αποκτώ εικόνα για το ενδιαφέρον που εκδηλώθηκε κατά τη διάρκεια της νοσηλείας μου και αισθάνομαι την ανάγκη να ευχαριστήσω όλους εκείνους που στάθηκαν δίπλα μου με διάφορους τρόπους, από την αιμοδοσία (που μου ήταν απαραίτητη) μέχρι την οικονομική ενίσχυση για την κάλυψη ιατρικών εξόδων.

Ξεχωριστή θέση έχουν όμως στην καρδιά μου οι σύντροφοι από τη Διεθνή Συνωμοσία Εκδίκησης FAI/IRF που πυρπόλησαν ιδιωτικό όχημα στην Ινδονησία, και οι σύντροφοι από τον Αντιεξουσιαστικό Εξεγερσιακό Πυρήνα FAI/IRF που επιτέθηκαν με εμπρηστικούς μηχανισμούς στο κτήριο της εθνικής ένωσης σωφρονιστικών υπαλλήλων και παλαιότερα σε εγκαταστάσεις των χιλιανών δεσμοφυλάκων στη Χιλή, για την πολύ μεγάλη τιμή που μου έκαναν να δώσουν το όνομά μου στους πυρήνες άμεσης δράσης που ανέλαβαν την ευθύνη για αυτές τις αναρχικές επιθέσεις ενάντια στην κυριαρχία. Αδέρφια, να ξέρετε πως είστε στη σκέψη μου και πως αυτές οι ενέργειες με συγκίνησαν βαθύτατα. Μακάρι η φωτιά της Εξέγερσης και της Αναρχίας να κρατάει πάντα ζεστές τις καρδιές σας και τα χέρια σας οπλισμένα απέναντι στους εχθρούς της ελευθερίας.

Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλες εκείνες τις ομάδες άμεσης δράσης σε Ελλάδα και εξωτερικό που ενδιαφέρθηκαν για την κατάστασή μου και μου ευχήθηκαν καλή ανάρρωση.

Με χαρά μου διαπιστώνω πως όλο αυτόν τον καιρό το εγχείρημα της FAI/IRF παραμένει δυναμικό και ενεργό. Θέλω να ελπίζω πως στο μέλλον θα γιγαντωθεί η έντασή του, και η διάχυσή του θα προκαλεί φόβο στους εξουσιαστές παγκοσμίως.

ΖΗΤΩ Η FAI/IRF
ΖΗΤΩ Η ΜΑΥΡΗ ΔΙΕΘΝΗΣ ΤΩΝ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ΤΗΣ ΠΡΑΞΗΣ

Παναγιώτης Αργυρού
Μέλος της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς

[Χιλή] 22 Μάη – Τέσσερα χρόνια από το θάνατο του αναρχικού Μαουρίσιο Μοράλες Ντουάρτε

Mauricio Morales Presente | Εκδόσεις «Μαύρη Διεθνής», 112 σελ.

Καμία εμπειρία δεν μπορεί να συνοψιστεί με λίγο μελάνι και χαρτί· ακόμα λιγότερο η εμπειρία κάποιου που αποφάσισε να προκαλέσει τους εξουσιαστές με κάθε δυνατό τρόπο και σε κάθε τόπο. Δεν υπάρχουν σελίδες που να μπορούν να επεξηγήσουν αποτελεσματικά κάποιον που πέθανε πολεμώντας ενάντια στην εξουσία. Μέσα λοιπόν σ’ αυτές τις σελίδες δε θα βρεθεί ολόκληρη η ζωή του Μάουρι. Δε συμπυκνώνουμε όλες τις εμπειρίες του και τις στιγμές όπου διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας. Επιθυμούμε ειλικρινά να μην είναι αυτή η τελευταία συλλογή των γραπτών του. Δεν είμαστε ιδιοκτήτες των σκέψεών του, των σκηνικών που έζησε ή των αναλύσεών του. Ελπίζουμε να βγει στο φως περισσότερο υλικό που έχει σχέση με αυτόν, όχι ως φετίχ, όχι ως μια μέρα στο ημερολόγιο, αλλά μάλλον ως ανάμνηση που λαχταρά τη στιγμή της υλοποίησης.

ΜΑΟΥΡΙ, ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΙ ΔΕ ΣΕ ΞΕΧΝΑΝΕ

Εξώφυλλο | Διαβάστε το βιβλίο ως PDF

Επικοινωνία με τη συνέλευση αλληλεγγύης και παραλαβή αντιτύπων: sal.spf@gmail.com

Επικοινωνία με τα φυλακισμένα μέλη της Ε.Ο. ΣΠΦ: sinomosiapf@riseup.net

Σύντομα θα αναρτηθεί η ολοκληρωμένη έκδοση, που θα περιέχει επίσης πρόλογο από τα φυλακισμένα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς.

Ισπανία: Αντικληρικά και αντιτραπεζικά δωρίσματα

φιτίλι / σπίρτα / ταχύ φιτίλι βαρελότου / παξιμάδια και βίδες / μπαρούτι

Δε θέλει πολλή ρητορεία για να εξηγήσει κανείς τα κίνητρα μιας επίθεσης εναντίον ενός τραπεζικού υποκαταστήματος.

Ας θέσει ο καθένας τα δικά του.

Στις 20 Δεκέμβρη 2012 με τη συνενοχή της νύχτας.

Μια καφετιέρα με πυρίτιδα και βίδες.

Τρία γκαζάκια συναρμολογημένα με κολλητική ταινία.

Αποφασιστικότητα.

Επίσης, την ίδια μέρα είπαμε να βάλουμε λίγη φαντασία, κι έτσι στείλαμε δυο εκρηκτικά πλαστικά πέη στον επίσκοπο της πόλης της Παμπλόνα (η ενέργεια αποκρύφτηκε απ’ τον Τύπο) και στο διευθυντή ενός ελιτίστικου κολεγίου των Λεγεωνάριων του Χριστού. Το τελευταίο προξένησε ελαφρά τραύματα σε μία υπάλληλο του ταχυδρομείου που το ψαχούλεψε. Δεχτείτε τη συγγνώμη μας γι’ αυτή την ενόχληση.

Την επόμενη φορά δε θ’ αποτύχουμε.

Πλησιάζουμε.

Λέσχη τεχνιτών του καφέ προς νέες του χρήσεις (ενίοτε θεαματικές) – FAI/FRI

Αντικληρική ομάδα για την προώθηση της χρήσης του σεξουαλικού παιγνίου – FAI/FRI

στα ισπανικά

Ρωσία: Έφοδος με μολότοφ σε υποκατάστημα της τράπεζας Sberbank στη νότια Μόσχα

Πρώτα απ’ όλα θέλουμε να στείλουμε έναν «πύρινο» χαιρετισμό σε όλα μας τ’ αδέρφια. Ατσάλινα λόγια δύναμης σε όσους κι όσες βρίσκονται στη φυλακή ή στην παρανομία. Δεν ξεχνάμε τους πεσόντες συντρόφους μας, και κάνουμε ό,τι μπορούμε ώστε να εκδικηθούμε για το χαμό τους.[1] Για τη λευτεριά σας και τη δικιά μας! Κανείς άλλος δε θα κερδίσει την ευτυχία μας, πέρα από μας τους ίδιους. Ταράξτε τα νερά![2] Θα τους ρίξουμε μεσοπέλαγα και θα τους φάνε τα ψάρια! Δεν υπάρχει καμιά ανάγκη να εξηγούμε ή να αιτιολογούμε ό,τι κάνουμε. Κάθε μέρα η συνείδησή μας μας ωθεί να παραβούμε «το νόμο». Μόνο η χαρά της μάχης και της αντίστασης μας γεμίζει με το συναίσθημα της άχρονης ανυποταξίας. Θυμηθείτε το συναίσθημα λιγάκι, όλοι κι όλες εσείς που έχετε πετάξει μια μολότοφ ή χρησιμοποιήσει κάποιο όπλο, αλλά ύστερα ριζωθήκατε στη ρουτίνα κι αποσυρθήκατε απ’ την άμεση δράση. Θυμηθείτε το συναίσθημα λιγάκι, όλοι κι όλες εσείς που γυρεύατε ή νιώσατε αυτή την εμπειρία στα σωθικά σας, αλλά δε λέτε να το πάρετε απόφαση. Όλα είναι στο χέρι σας. Ναι, εσείς θα φωτίσετε το δρόμο που χαράσσετε με τις φωτιές σας.

Να μη βρει κανείς τα χνάρια και τ’ αποτυπώματά σας, μήτε μπάτσος μήτε σμήνη ολόκληρα από πυροσβέστες!

Σήμερα (Σάββατο, 19.1.2013) βγήκαμε στο δρόμο για ακόμα μία φορά. Μόλις σκοτείνιασε, μπροστά σε δεκάδες παθητικούς θεατές, επιτεθήκαμε εναντίον ενός κλειστού υποκαταστήματος του ταμιευτηρίου Sberbank στη νότια Mόσχα. Όσο οι περαστικοί μάς δείχνανε τον εκνευρισμό τους κι έκαναν ανόητες ερωτήσεις, εμείς σπάγαμε τη βιτρίνα. Κι όσο εμείς ρίχναμε το ένα χτύπημα μετά το άλλο και προχωρούσαμε τη δράση, εκείνοι που έπαιρναν απλώς μάτι άρχισαν να ζυγώνουν και να μας περικυκλώνουν. Μόλις ανοίξαμε μια καλή τρύπα για να περάσουμε τις μολότοφ, πετάξαμε αρκετά κοκτέιλ μέσα. Κανείς απ’ τους τίμιους καταθέτες και φορολογουμένους δεν είχε το σθένος να παρέμβει υπέρ της ιδιοκτησίας της τράπεζας. Το μόνο που καταφέρανε ήτανε να μαζέψουνε τους μπάτσους. Ύστερα από 15 λεπτά, πράγματι εμφανίστηκε περιπολικό με τη σειρήνα του να ουρλιάζει, μα οι μπάτσοι δεν είχανε κανέναν να συλλάβουν. Είχαμε ήδη γίνει καπνός μέσα απ’ το κοντινό πάρκο, μπήκαμε στην υπόγεια διάβαση του σταθμού Νοβογιασενέφσκι, απ’ όπου διαφύγαμε ασφαλείς και πήγαμε σπίτια μας.

Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς Ρωσίας
FAI-IRF

[1] Αναφορά στη διαδήλωση μνήμης της 19ης Γενάρη, στην επέτειο του θανάτου της Αναστάζια Μπαμπούροβα και του Στανισλάφ Μαρκέλοφ, που δολοφονήθηκαν το 2009 από ναζιστικό τάγμα θανάτου.
[2] Αναφορά στα λόγια του προέδρου της Ρωσίας Πούτιν, που καλούσε την αντιπολίτευση «να φέρεται ήρεμα και να μην ταράζει τα νερά», απ’ όπου και ξεπήδησε ένα δημοφιλές σύνθημα.

πηγή

Η μετάφραση στα ελληνικά έγινε από τα φυλακισμένα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς/Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία-Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο (ΣΠΦ/FAI-IRF)

Ντομοντέντοβο, Ρωσία: Καταστροφή χριστιανικών σταυρών

(πρόσφατο κολάζ του Ουόλτερ Μποντ)
(πρόσφατο κολάζ του Ουόλτερ Μποντ)

Τις νύχτες της 25ης Δεκέμβρη 2012, της 7ης και της 20ής Γενάρη 2013 κόπηκαν σύρριζα τρεις ξύλινοι σταυροί στο Ντομοντέντοβο, κοντά στη Μόσχα.

Εγκατεστημένα πλάι σε πολυτελείς επαύλεις, στην περιοχή ενός κυνηγετικού καταφυγίου κι ενός εργοταξίου αμμοβολών, αυτά τα σύμβολα θρησκευτικού δογματισμού εκτός του ότι ευλογούσαν τη δράση κλεφτών, δολοφόνων και βιαστών εκεί πέρα, επιπλέον υποδήλωναν περίτρανα τη στόχευση της περαιτέρω αρπαγής εδαφών και λεηλασίας της φύσης. Εμείς είμαστε ενάντια σ’ αυτά τα αναπτυξιακά σχέδια.

Ενάντια στην εισβολή της Εκκλησίας στην άγρια φύση.
Ενάντια σε κάθε θρησκεία.

Χαιρετίζουμε τον αδερφό μας Ουόλτερ Μποντ. Μας χαροποίησε η είδηση της νέας του απόφασης αναφορικά με το Ισλάμ. Ελάχιστα τζαμιά υπάρχουνε στα μέρη μας, γι’ αυτό κι η εικονοκλαστική μας δραστηριότητα περιορίζεται σε επιθέσεις εναντίον ζουρλών φανατικών ορθοδόξων.

Χαιρετισμούς στους αντικληρικαλιστές συντρόφους μας στην Αυστραλία και στο Ηνωμένο Βασίλειο!

Ητ και Μπίλλυ, στην Ινδονησία: καλώς ήλθατε πίσω στη λευτεριά!

Αυτόνομοι Ξυλουργοί,
Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία-Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο

πηγή

Η μετάφραση στα ελληνικά έγινε από τα φυλακισμένα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς/Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία-Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο (ΣΠΦ/FAI-IRF)

Ινδονησία: Αποφυλάκιση των αναρχικών συντρόφων Eat και Billy

ultraegoist

Στις αρχές Οκτώβρη του 2011 οι αναρχικοί Ρέυχαρτ Ρουμπαγιάν (Ητ) και Μπίλλυ Αουγκουστάν συνελήφθησαν με την κατηγορία εμπρησμού εναντίον ενός τραπεζικού μηχανήματος αυτόματης ανάληψης μετρητών. Επίσης, εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης για ένα τρίτο συντρόφι (Κ.), που παραμένει στην παρανομία – κι ευχόμαστε να μην πιαστεί ποτέ!

Ο Ητ και Μπίλλυ, ατίθασα και περήφανα μέλη του Πυρήνα Ζήτω ο Λουσιάνο Τορτούγα (ινδονησιακού τομέα της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας), ανέλαβαν την ευθύνη για την επίθεση και στη συνέχεια πέρασαν από δίκη, εκτίοντας συνολικά λίγο περισσότερο από ένα χρόνο στα μπουντρούμια.

Και οι δύο σύντροφοι αφέθηκαν πλέον ελεύθεροι: ο Μπίλλυ βγήκε από τη φυλακή τον Νοέμβρη, ενώ ο Ητ αποφυλακίστηκε υπό όρους τον Δεκέμβρη. Τους ευχόμαστε ό,τι καλύτερο.

Ελλάδα: «Μη λες πως είμαστε λίγοι· πες μονάχα ότι είμαστε αποφασισμένοι» —της Ε.Ο. ΣΠΦ και του Θεόφιλου Μαυρόπουλου

Συνεισφορά των εννέα φυλακισμένων μελών της Ε.Ο. ΣΠΦ και του αναρχικού κρατουμένου Θεόφιλου Μαυρόπουλου σε διεθνή αναρχική συνάντηση που καλέστηκε υπό εξεγερτική προοπτική (Ζυρίχη, 10-13 Νοέμβρη 2012)

«Μη λες πως είμαστε λίγοι.. Πες μονάχα ότι είμαστε αποφασισμένοι..»

Το ζήτημα δεν είναι αν ζούμε περισσότερο ή λιγότερο φτωχά, αλλά το ότι ζούμε με έναν τρόπο που δε μας περιέχει. Δε θέλουμε να επαναλάβουμε πράγματα που έχουν ήδη ειπωθεί.

Έχουμε εξορίσει απ’ το μυαλό μας την ιδέα μιας κεντρικής εξουσίας, και δεν πιστεύουμε στους μύθους του φαντάσματος του προλεταριάτου. Δεν έχουμε απέναντί μας ένα απομονωμένο κράτος που απ’ τα ανάκτορα της εξουσίας του δίνει εντολές, ούτε μια κοινωνία που περιμένει να αφυπνιστεί για να εξεγερθεί. Σήμερα η κοινωνία είναι ένα διάχυτο κοινωνικό εργοστάσιο παραγωγής συμπεριφορών, αξιών, ηθικής, συνηθειών.

Λειτουργεί σαν μια κοινωνική μηχανή θανάτου που κατασπαράζει χρόνο, χώρο συναισθήματα και συνειδήσεις. Το κέντρο του κράτους και η καρδιά του συστήματος βρίσκονται διασκορπισμένα σε εκατομμύρια μικρές και μεγάλες αναπαραστάσεις εξουσίας μέσα στην καθημερινότητά μας. Βρίσκονται στη γλώσσα που μιλάμε, στις εικόνες των διαφημίσεων, στην αρχιτεκτονική των πόλεων, στην εικονική πραγματικότητα της τεχνολογίας, στον ανθρωποκεντρικό πολιτισμό, στα όπλα των μπάτσων, στα εθνικά σύμβολα των φασιστών, στις κλειδαριές της ιδιοκτησίας, στα πρότυπα που ερωτευόμαστε, στους τοίχους των φυλακών.

Δεν υπάρχουν αθώοι. Όλοι μας είμαστε μέρος της κοινωνικής μηχανής της εξουσίας. Το ερώτημα είναι αν είμαστε το λάδι ή η άμμος στα γρανάζια της. Γι’ αυτό απορρίπτουμε την ιδέα της φαινομενικής αθωότητας της κοινωνίας. Η σιωπή ποτέ δεν είναι αθώα. Μισούμε τόσο το χέρι που κρατάει το μαστίγιο, όσο και την πλάτη που παθητικά το υπομένει.

Σήμερα η κοινωνική μηχανή μετασχηματίζεται. Η οικονομική κρίση που εξαπλώνεται πάνω από τις προνομιούχες δυτικές κοινωνίες δημιουργεί την ανάγκη για μετασχηματισμό της διαχείρισης της εξουσίας. Ένα νέο στρατιωτικό-αστυνομικό κράτος σε συνδυασμό με τη δικτατορία της τεχνολογίας, θωρακίζει πλέον την εξουσία. Νέα αστυνομικά σώματα ασφαλείας, στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, επανεμφάνιση του στρατού στους δρόμους, εξέλιξη των συστημάτων ασφαλείας, τράπεζες DNA, πειράματα γενετικού ελέγχου ναρκοθετούν όλο και περισσότερες επικράτειες της ζωής μας.

Παράλληλα η κοινωνική μάζα περνάει από την εποχή της καταναλωτικής φρενίτιδας στην περίοδο της αποκαθήλωσης των οικονομικών υποσχέσεων και της παρατεταμένης αγωνίας. Continue reading Ελλάδα: «Μη λες πως είμαστε λίγοι· πες μονάχα ότι είμαστε αποφασισμένοι» —της Ε.Ο. ΣΠΦ και του Θεόφιλου Μαυρόπουλου

Ελλάδα – ΣΠΦ/AAO-ΔΕΜ: «Οι μοναχικοί λύκοι δεν είναι μόνοι…»

Τα εννέα φυλακισμένα μέλη της Ε.Ο. Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς και ο αναρχικός Θεόφιλος Μαυρόπουλος έγραψαν το ακόλουθο κείμενο ειδικά για το 10ο τεύχος του αναρχικού-εξεγερσιακού περιοδικού «325», που εκδίδεται από συντρόφια στην Αγγλία. Δημοσιεύτηκε λοιπόν πρώτα στ’ αγγλικά στις 7 Νοέμβρη 2012.

Οι μοναχικοί λύκοι δεν είναι μόνοι…

Σήμερα ζούμε στην εποχή του φόβου, στο βασίλειο της παρακμής. Παντού γύρω μας απλώνεται ένας άρρωστος κόσμος, που αρνείται όμως να πεθάνει. Ο κόσμος της οικονομίας πέφτει, αλλά δεν γκρεμίζεται. Όλοι οι ιεροκήρυκες κάθε ιδεολογίας, επιστήμονες, οικονομολόγοι, δημοσιογράφοι, πολιτικοί, κοινωνιολόγοι, συνδικαλιστές, αριστεροί, ανθρωπιστές, συμφωνούν σε μία κοινή αλήθεια με τ’ όνομα «οικονομική κρίση».

Έτσι, το φάντασμα της οικονομικής κρίσης πλανάται πάνω από την πρώην προνομιούχα επικράτεια του δυτικού πολιτισμού, αφού πρώτα άφησε πίσω του εκατόμβες νεκρών και ερείπια πολέμου στις «υποανάπτυκτες ζώνες» του υπόλοιπου κόσμου.

Όμως, εμείς αρνούμαστε την αλήθεια που μας προσφέρουν. Αρνούμαστε να χαθούμε μέσα σε μαθηματικούς υπολογισμούς, οικονομικούς όρους και δανειακές συμβάσεις. Αρνούμαστε να δεχτούμε πως η ζωή στριμώχνεται ανάμεσα σε στατιστικές. Δεν μπορούν οι αριθμοί να εξηγήσουν γιατί συνεχώς φτωχαίνει η ύπαρξή μας. Εμείς μιλάμε για μια διαφορετική φτώχεια, και όχι μονάχα τη φτώχεια του πελάτη των σούπερ μάρκετ. Μιλάμε για τη φτώχεια των λέξεων, των συναισθημάτων, των σκέψεων, των περιπλανήσεων, των εντάσεων. Μιλάμε για την ενότητα που κατοικεί μέσα στο σύγχρονο άνθρωπο-κατοικίδιο των κλουβιών της μητρόπολης, που μόνος του φυλάκισε τον εαυτό του.

Σήμερα υπάρχει μια κρίση που φτωχαίνει τη ζωή μας, αλλά αυτή δεν είναι η οικονομική κρίση, είναι η κρίση αξιών. Η κοινωνία αντάλλαξε τις αξίες της ελευθερίας, του σεβασμού, της αλληλεγγύης, της αξιοπρέπειας με μια θέση στον καταναλωτικό παράδεισο. Τώρα ήρθε η ώρα να εκπέσει και στην κόλασή του, καθώς σήμερα βιώνει την κατάρρευση του συστήματος που πιστά προσκυνούσε τόσα χρόνια.

Οι πρεσβευτές του σύγχρονου τρόπου ζωής μιλάνε για τη σωτηρία της οικονομίας μέσω διαρθρωτικών αλλαγών και αναπτυξιακών προγραμμάτων, ενώ οι ιδεολόγοι της αριστεράς ζητιανεύουν την κάθαρση των θεσμών. Δυστυχώς, στην Ελλάδα στο χορό του παραλόγου μπαίνει και η τάση της γραφειοκρατικής κοινωνικής αναρχίας, που φαντασιώνεται την αναβίωση νεκρών ιδεολογιών μιλώντας για αυτοδιαχείριση των μέσων παραγωγής και εργατικές κολεκτίβες.

Έτσι, οι κοινωνιστές αναρχικοί, ενώ αρνούνται το σύστημα, αντί να καταστρέψουν τις ταξικές ταυτότητες και την οικονομία, μιλούν τη γλώσσα τους. Μιλούν για την ανατροπή του υπάρχοντος, δίχως όμως να ξεριζώνουν από μέσα τους την οικονομοκεντρική λογική. Για εμάς, ως αναρχοατομικιστές και μηδενιστές, η οικονομία δεν είναι το κλειδί για την απελευθέρωση. Η οικονομία είναι ένα μέρος του προβλήματος και όχι το ίδιο το πρόβλημα. Ο μόνος τρόπος για να χτυπήσουμε την καρδιά του προβλήματος είναι να καταστρέψουμε την οικονομία και τους διαχωρισμούς της, και να μιλήσουμε για τις ανθρώπινες σχέσεις. Ο κόσμος δε θα γίνει πιο όμορφος ή πιο ελεύθερος αν κολλεκτιβοποιήσουμε την εργασία, αλλά μόνο αν ανατινάξουμε τη σχέση της εργασίας και καταστρέψουμε τη νοοτροπία, την ηθική και την κουλτούρα της. Το ίδιο θα συμβεί με τη φιλία, με τον έρωτα, με την απόλαυση, με την ίδια την έννοια της ζωής.

Στο δρόμο για τη διαρκή αναρχική εξέγερση δεν κρατάμε τίποτα που μας καθηλώνει στο παρελθόν. Γκρεμίζουμε τους μύθους του επαναστατικού υποκειμένου, του προλεταριάτου, της αιώνιας αναμονής των αντικειμενικών συνθηκών, της κοινωνικής συμπάθειας προς το λαό, αυτήν τη βραδυκίνητη μάζα που με την αδράνειά της μας εμποδίζει να αναπνέουμε… Continue reading Ελλάδα – ΣΠΦ/AAO-ΔΕΜ: «Οι μοναχικοί λύκοι δεν είναι μόνοι…»

Λίμα, Περού: Συμβολική κίνηση αλληλεγγύης προς ομήρους του κοινωνικού πολέμου

Στον κοινωνικό πόλεμο κανένας μαχητής δεν είναι μόνος, καμία μαχήτρια δεν είναι μόνη… Κρατούμενοι και κρατούμενες σε πόλεμο

Για να αφήσουμε στην μπάντα την παθητική στάση πολλών και να τοποθετηθούμε σύμφωνα με τις ιδέες μας, νιώσαμε την ανάγκη να εκφράσουμε και να προβληματιστούμε για ό,τι νιώθουμε απέναντι σε συντρόφια μας, δρώντας μέσω της αντεξουσιαστικής προπαγάνδας που δεν αναγνωρίζει ούτε εθνικότητες ούτε σύνορα.

Έτσι, το πανό αυτό είναι μια χειρονομία δικαίωσης της αλληλεγγύης μας σε όλους τους αντάρτες που συνεχίζουν να επεκτείνουν τον πόλεμο ενάντια στην εξουσία και αντεπιτίθενται πίσω από τα κάγκελα της απομόνωσης, χωρίς να τους φρενάρει το γεγονός της αιχμαλωσίας τους.

Είναι επίσης μια απόδειξη της απόρριψης της δικαιοσύνης που παρέχει η εξουσία για να μπορεί να διαιωνίζει τη μίζερη ύπαρξή της.

Αναπαράγουμε και επεκτείνουμε τις χειρονομίες αλληλεγγύης και εξεγερτικής προπαγάνδας για τους Λουσιάνο Πιτρονέγιο, Κάρλα Βερδούγο, Ιβάν Σίλβα, τους κρατουμένους της υπόθεσης σεκιούριτι, τον Μάριο Λόπες στο Μεξικό, τα φυλακισμένα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς και τους κατηγορουμένους του Επαναστατικού Αγώνα στην Ελλάδα, τον Μάρκο Καμένις στην Ελβετία, τον Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα στη Γερμανία, και όλους τους εξεγερμένους που μέσα από τις φυλακές του Κεφαλαίου δεν απαρνούνται τη στάση τους και δρουν βάσει των ιδεών τους.

Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία/Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο
Ατομικιστική Φράξια

Λευτεριά στους/στις ομήρους του κοινωνικού πολέμου

πηγή

Οαχάκα, Μεξικό: Εμπρηστική επίθεση σε λεωφορείο της εταιρείας συγκοινωνιών Tucdosa

«Η λευτεριά δεν κατακτιέται γονυπετώντας, αλλά με υψωμένο ανάστημα, ανταποδίδοντας χτύπημα το χτύπημα, καταπατώντας πληγή την πληγή, θάνατο το θάνατο, εξευτελισμό τον εξευτελισμό, τιμωρία την τιμωρία. Ας αναβλύσει το αίμα σαν χείμαρρος, μιας και αυτό είναι το τίμημα της λευτεριάς σου».
Ρικάρδο Φλόρες Μαγκόν

Σε όποιον θέλει να το καταλάβει:

Θα μπορούσαμε ν’ αποφασίσουμε να το βουλώσουμε, κι έτσι να καταλήξουμε να σαβανώσουμε στη λήθη τις λίγες κραυγές πολέμου που τολμάνε να υψωθούν ενάντια στη μίζερη σιωπή αυτής της επιβεβλημένης πραγματικότητας.

Θα μπορούσαμε να λακίσουμε και ν’ αφήσουμε μονάχους στο δρόμο τούς λίγους γενναίους που τολμάνε να βαδίσουν το μονοπάτι της ουτοπίας, επιχειρώντας με τον τρόπο τους να τινάξουν την ανύπαρκτη ειρήνη και την ευμάρειά της. Θα μπορούσαμε να πάρουμε άλλες διαδρομές, και να επιστρέψουμε στην ειρήνευση και στη συμφιλίωση, ή θα μπορούσαμε ακόμη να επιδιώξουμε αυτή την ειρήνευση και συμφιλίωση με τους νεκρούς και εξαφανισμένους μας. Θα μπορούσαμε να καταλήξουμε να σβήνουμε τη φωτιά της εξέγερσης και να ενωθούμε με τους πυρο-σβέστες που σήμερα καμώνονται πως είναι εμπρηστές.

Όμως όχι! Αποφασίζουμε να βάλουμε στο τραπέζι την πράξη της άρνησης αυτού του κόσμου, αποφασίζουμε να συγκρουστούμε στους δρόμους με τη βίαιη και καταπιεστική «ειρήνη» της τάξης, που κάθε φορά διαβρώνεται όλο και περισσότερο και μας καταδυναστεύει μέσω των θεσμών της, αποφασίζουμε να μετατρέψουμε την τρομοκρατία που έχουν χρησιμοποιήσει ενάντια στους δικούς μας, και φέρει μαζί της τραυματίες, συλληφθέντες, νεκρούς κι εξαφανισμένους, σε αντάρτικες φλόγες και ανατρεπτική λύσσα που υλοποιούνται μέσω άμεσων επιθέσεων και συγκρούσεων, προκαλώντας φθορές στις ιδιοκτησίες τους και στις δομές που τους υποστηρίζουν. Αποφασίζουμε να μιλήσουμε και πάλι για επανάσταση, για αναρχισμό και για δράση, όχι ως ένα όνειρο που πάντα αναβάλλουμε και αφήνουμε για το επόμενο «σχέδιο δράσης» ή τις συνθήκες που θα ’ρθουν, αλλά ως μια πραγματικότητα που τη ζει κανείς μέρα με τη μέρα ατομικά και που στοχεύει στο συλλογικό, στο εδώ και στο τώρα, ως ρήξη με την καθημερινότητα, με το πρόταγμα ενός ξεσηκωμού και μιας βίαιης εξέγερσης που θα συντρίψει κάθε μορφή εξουσίας και κυριαρχίας των ατόμων πάνω στα άτομα.

Αφήνουμε στην άκρη τα λόγια, κι αναλαμβάνουμε συγκεκριμένα την ευθύνη για την τοποθέτηση ενός εμπρηστικού μηχανισμού στη μπροστινή ζάντα ενός λεωφορείου της εταιρείας Tucdosa, που βρισκόταν ακριβώς πίσω από τις εγκαταστάσεις της εταιρείας PepsiCo, στις 00.14 τη νύχτα της 23ης Σεπτέμβρη (μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια).

Κι ο λόγος είναι ο εξής:

Δικαίωση και αλληλεγγύη για όλα τα συντρόφια που αιχμαλωτίστηκαν από τα κράτη ανά την υφήλιο· με τρόπο άμεσο, αυτή η δράση προστίθεται στις συντονισμένες επιθέσεις που έλαβαν χώρα σε όλο το εύρος της πλανητικής γεωγραφίας και συγκεκριμένα σε αυτές που ξέσπασαν στη χώρα μας. Συνεχίζουμε να παροτρύνουμε την εξάπλωση των αντάρτικων δράσεων, και μ’ αυτές συνεχίζουμε να υψώνουμε τη φωνή μας, κραδαίνοντας την αλληλεγγύη ως το καλύτερό μας όπλο (σε αυτές τις περιπτώσεις) για το σύντροφό μας Μάριο Λόπες «Τρίπα», που αυτήν τη στιγμή βρίσκεται αιχμάλωτος στα νύχια των ανθρωποφυλάκων.

Να δείξουμε στους πλανημένους και ζήτουλες που μετέχουν στο «2ο Συνέδριο Ενάντια στην Επιβολή» ότι δε χρειάζονται μέρες ολόκληρες για να συζητήσουν ένα υποτιθέμενο «σχέδιο δράσης». Η ενέργειά μας πραγματοποιήθηκε σε απόσταση μικρότερη ενός χιλιομέτρου από το μέρος όπου βρέθηκαν για να «συζητήσουν» τις μορφές υπό τις οποίες είναι πρόθυμοι να συνεχίσουν να κυριαρχούνται· η συμμετοχή σε τέτοιου τύπου εκδηλώσεις σημαίνει τη συμμετοχή στην ίδια την καταπίεση, και σ’ αυτή την περίπτωση υπάρχουν δυο δρόμοι, ο πρώτος της παθητικότητας που μετατρέπεται σε συνενοχή και ο δεύτερος της τρέλας που γίνεται πραγματικότητα.

Ο πόλεμος ενάντια στο υπάρχον δεν είναι καινούργιος· αυτός ο πόλεμος, που γεννιέται απ’ τα ένστικτά μας της επιβίωσης και ξεπηδά απ’ την απόρριψη όσων μας καταπιέζουν και μας φθείρουν, έχει απλωθεί σε όλο το εύρος της Ιστορίας και της πλανητικής γεωγραφίας, ανακτώντας ως εργαλείο την αντάρτικη, ανατρεπτική και βίαιη δράση.

Τέλος, δηλώνουμε ότι αυτή δεν είναι η πρώτη αντάρτικη ενέργεια αναρχικής εξεγερσιακής κοψιάς που λαμβάνει χώρα στην πολιτεία της Οαχάκα, αλλά έχουν παίξει κι άλλες δράσεις σαμποτάζ του συστήματός τους και στιβαρής σύγκρουσης που έχουν αποβεί ζημιογόνες για τις δομές του Κεφαλαίου από τη νύχτα της 21ης Δεκέμβρη 2011 (με την τοποθέτηση άλλου εμπρηστικού μηχανισμού σ’ ένα ΑΤΜ έξω από τις εγκαταστάσεις της γραμματείας Οικονομικών) μέχρι σήμερα. Η ανάληψη ευθύνης δεν είχε κριθεί σκόπιμη από πλευράς μας, τώρα όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει, ένας αδερφός είναι φυλακισμένος και πρέπει να του δώσουμε τη σπίθα που θα του ζεστάνει τα σωθικά.

Δεν είναι της ώρας ν’ αναφερθούμε στα ποσοτικά χαρακτηριστικά των δράσεων, εκφραζόμαστε μόνο σε σχέση με την πρόσφατη ενέργεια, μιας και με αυτή δίνουμε το έναυσμα για μια σειρά προκηρύξεων που θα ακολουθήσουν, κηρύσσοντας από αυτό εδώ το χαράκωμα τον πόλεμο ενάντια σε κράτος-Κεφάλαιο.

Αλληλεγγύη στο σύντροφο Μάριο Λόπες και στη συντρόφισσα Φελίσιτυ· δύναμη, συντρόφια, είμαστε μαζί σας!
Αλληλεγγύη στους κρατουμένους των αντιαναρχικών επιχειρήσεων στην Ιταλία· δύναμη, συντρόφια, είμαστε μαζί σας!
Αλληλεγγύη στα συντρόφια που είχαν απαχθεί από το χιλιανό κράτος· το θέατρο έπεσε, συνεχίζουμε απτόητοι!
Δύναμη και αλληλεγγύη στα συντρόφια της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς στην Ελλάδα· δύναμη από την Οαχάκα του Μεξικού μέχρι την Ινδονησία, Ητ και Μπίλλυ!
Και άμεση αλληλεγγύη με τα απαχθέντα συντρόφια ανά τον κόσμο· αυτές οι δράσεις είναι για πάρτη σας!

Ενάντια στην ανύπαρκτη ειρήνη και ευμάρειά τους…
Σε πόλεμο ενάντια σε κάθε εξουσία…

Φωτιά σε κράτος-Κεφάλαιο!
Ζήτω ο εξεγερσιακός αγώνας!
Ζήτω η αναρχία!

Σε πόλεμο ενάντια σε κράτος-Κεφάλαιο,
Εξεγερσιακός Αναρχικός Ανταγωνιστικός Πυρήνας Εκτέλεσης – 25 Νοέμβρη – προσκείμενος στην Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία/Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο (FAI/FRI)

πηγή

Χαλκιδική: Συνθήματα και γκράφιτι για τη λευτεριά

Γαμήστε τους ολυμπιακούς αγώνες του 2012 στο Λονδινο

Είμαστε εξαγριωμένοι!

Συμμετέχοντας στο κάλεσμα του Contra Info, γράψαμε κάποια συνθήματα για την ελευθερία και επίσης κάναμε ένα γκράφιτι αναδεικνύοντας τις προθέσεις και την ψυχολογική μας κατάσταση. Οι δράσεις μας έλαβαν χώρα σε μέρη της Χαλκιδικής.

Όσο θα υπάρχει το χρήμα, θα υπάρχει η ανισότητα.
Όσο θα υπάρχει το Κράτος, θα υπάρχει η καταπίεση.

Αλληλεγγύη στους μαχητές της ελευθερίας
και τους αναρχικούς-ελευθεριακούς ένοπλους αντάρτες!

Ουτοπιστές και Αναρχικοί από παντού

Αγγλία: Ανάληψη ευθύνης για σαμποτάζ σε σιδηροδρομικές γραμμές του Μπρίστολ από την Ομάδα 22 Μάη / Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία

Η δράση πραγματοποιήθηκε τη μέρα μνήμης του πεσόντα μαχητή Μαουρίσιο Μοράλες και σχολιάστηκε ευρέως και ποικιλοτρόπως από τα τρομολαγνικά μίντια του Ηνωμένου Βασιλείου, περήφανης διοργανώτριας χώρας των φετινών Ολυμπιακών Αγώνων… Ακολουθεί η μετάφραση της προκήρυξης.
22 Μάη 2012

Ο σκοπός της επίθεσης αντάρτικου είναι να διαδώσει τον αγώνα σε διαφορετικές επικράτειες και πτυχές της ζωής. Οι τομείς των οικονομικών, δικαστικών, επικοινωνιών, στρατών και των μεταφορικών υποδομών θα εξακολουθήσουν να αποτελούν στόχους για τη νέα γενιά τού χαμηλής έντασης αντάρτικου πόλης – την Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία (FAI) / Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο.

Τα μέσα γι’ αυτόν τον αγώνα είναι πάντοτε εύκαιρα. Το πρωί της 22ας Μάη πλήξαμε δύο σημεία στα σιδηροδρομικά δρομολόγια του Μπρίστολ, στις εξωτερικές μεριές του σταθμού Πάτσγουεϊ (βόρεια) και του σταθμού Πάρσον Στρητ (νότια). Σηκώσαμε τις πλάκες σκυροδέματος που διατρέχουν το μήκος του δικτύου και πυρπολήσαμε τα καλώδια σηματοδότησης που εντοπίσαμε στην τάφρο από κάτω, προτού εισέλθουν οι συρμοί πάνω στη γραμμή. Επιλέξαμε ειδικά αυτές τις τοποθεσίες προκειμένου να πληγούν, μεταξύ άλλων, οι υπάλληλοι του υπουργείου Άμυνας, καθώς και οι επιχειρήσεις της στρατιωτικής βιομηχανίας Raytheon, Thales, HP, QinetiQ κ.λπ., στο επιχειρηματικό πάρκο πλησίον του σιδηροδρομικού σταθμού Φίλτον Άμπυ Γουντ, και ο εταιρικός κόμβος του Μπρίστολ, κοντά στο σταθμό Τεμπλ Μηντς. Η κανονική λειτουργία δεν αποκαταστάθηκε πριν από το βράδυ.

Η πιθανή εξάπλωση τέτοιων μπλόκων εν γένει προξενεί σημαντικό πρόβλημα στη ροή εμπορευμάτων και στη διασφάλιση πως η εργασιακή εκμετάλλευση θα φτάσει στην ώρα της, βασικές ανησυχίες για το διακρατικό καπιταλισμό.

Τέτοιες δράσεις είναι μέθοδος δοκιμασμένη στο χρόνο για τη διασάλευση του μύθου της «κοινωνικής ειρήνης»: από παρόμοιες δολιοφθορές στη Γαλλία· οχήματα ταχυμεταφοράς μετρητών που καταστράφηκαν στην Κρήτη· το νυχτερινό σπάσιμο εκδοτηρίων εισιτηρίων σε σταθμό τρένου στην Αυστραλία· αντίσταση σε αναπτυξιακά έργα αυτοκινητόδρομων που κατατρώγουν ακόμα περισσότερο τ’ άγρια τοπία (όπως το δάσος του Κίμκι στη Ρωσία) ενώ εκτοπίζουν ζώα και ανθρώπους που επιμένουν στην άρνησή τους ν’ αφομοιωθούν εντός του βιομηχανικού πολιτισμού (όπως το σχέδιο για το TIPNIS της Βολιβίας, σε μία από τις πιο πλούσιες σε βιοποικιλότητα περιοχές του κόσμου)· μέχρι τη συμβολική κατάληψη και τον εμπρησμό αστικού λεωφορείου στο Λονδίνο τον περασμένο Αύγουστο. Για να μην αναφέρουμε και τους συντρόφους/τις συντρόφισσές μας απ’ την Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία / Φωτιές στον Ορίζοντα, στην Αθήνα, κι από την Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία / Συνένοχες Ατομικότητες για την Καταστροφή του Υπάρχοντος, στο Κουρικό Χιλής, απειθείς με τα οδοφράγματά τους… Continue reading Αγγλία: Ανάληψη ευθύνης για σαμποτάζ σε σιδηροδρομικές γραμμές του Μπρίστολ από την Ομάδα 22 Μάη / Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία

Αργεντινή: Σχετικά με την αποτελεσματικότητα των τηλεφωνημάτων-φάρσα για τοποθέτηση βόμβας

Το υπέροχο μονοπάτι προς την Απόλυτη Λευτεριά

Προχώρα αργά ή με βιάση
αλλά προχώρα…
Σκέψου χαμηλόφωνα ή δυνατά
αλλά σκέψου…
Στεναγμός είναι η ζωή
και όποιος δεν αυτοκαθορίζεται,
ούτε σπέρνει
ούτε θερίζει
ούτε ευχαριστιέται
ούτε χαίρεται την ύπαρξη.
Προχώρα!
Σκέψου!

—Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα

Λάβαμε γνώση της ανακοίνωσης του Πυρήνα Συνωμοτών για την Επέκταση του Χάους/ Φίλοι της Γης/ Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία, που μας κοινοποιήθηκε στις 22 Ιούνη και στην οποία ασκούν κριτική (ή μάλλον επιτίθενται) σε δύο συγκεκριμένες δράσεις που πραγματοποιήθηκαν στην περιοχή του Μπουένος Άιρες: μία απειλή για τοποθέτηση βόμβας σε ένα υποκατάστημα της εταιρείας Falabella, και μία ακόμα στο θέατρο Κολόν. Την ευθύνη για την τελευταία την έχουμε αναλάβει εμείς.

Κουβεντιάσαμε αρκετά για το αν έπρεπε να στείλουμε την παρούσα ανακοίνωση ή όχι, και τελικά αποφασίσαμε να το κάνουμε, αλλά πρωτίστως να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν θέλουμε να μπούμε σε κανενός είδους διαδικτυακό ντιμπέιτ ή «να βρούμε μια τρύπα σε κάποια διαδικτυακή σελίδα του ακρατικού γκέτο». Δεν μας ενδιαφέρει κάτι τέτοιο, αλλά ναι, μας ενδιαφέρει να αποσαφηνίσουμε κάποια σημεία.

– Αν γινόμαστε «βαρετοί» δεν μας νοιάζει, γιατί ούτως ή άλλως δεν μας ενδιαφέρει να διασκεδάσουμε κανέναν. Ναι, εφορμούμε με χαρά, αλλά όχι για να σπάμε πλάκα.

– Λένε ότι «η στάση μας δεν οδηγεί σε τίποτ’ άλλο από την επιτάχυνση της καταστολής». Τυπικό επιχείρημα των κομμάτων της αριστεράς. Σε αυτή την περίπτωση, αν οι δράσεις μας εντείνουν την καταστολή, τι θα έλεγαν για την πυρπόληση μιας τράπεζας ή ενός αυτοκινήτου;

– Οι ενέργειές μας συνεισφέρουν στην καταστροφή του κράτους/Κεφαλαίου, και «δεν παίζουμε την κοινωνική επανάσταση», είμαστε κομμάτι της.

– Αυτοί οι άνθρωποι λένε ότι «αυτά τα πεπραγμένα τίποτα το επαναστατικό δεν έχουν», ενώ φαίνεται να καθορίζουν ποιος «αξίζει την περηφάνια του να ’ναι μέλος της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας και του Διεθνούς Επαναστατικού Μετώπου». Μήπως θα ’πρεπε να τους ζητήσουμε να μας υποδείξουν πού πρέπει να υπογράψουμε κάνα συμβόλαιο ή που καταθέτουμε αίτηση για την κάρτα μέλους, ώστε να ’μαστε μέλη της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας και του Διεθνούς Επαναστατικού Μετώπου;

Την απειλή στο θέατρο Κολόν την πραγματοποιήσαμε για να αποσταθεροποιήσουμε την τάξη στο εν λόγω μέρος, προκαλώντας χάος, μνημονεύοντας το σύντροφο Σεβερίνο Ντι Τζοβάννι, ο οποίος τον Ιούνη του 1925, μαζί με άλλα συντρόφια, μπαχάλεψε μια εκδήλωση των Ιταλών και Αργεντινών μπουρζουάδων φασιστών που λάμβανε χώρα στο ίδιο θέατρο. Τα καταφέραμε. Όπως ανέφεραν τα καθεστωτικά μέσα: «Σύμφωνα με πηγές, κατά τη διάρκεια του απογεύματος έφτασε ένα μήνυμα σε ένα από τα γραφεία του συγκροτήματος των θεατρικών εγκαταστάσεων που προειδοποιούσε σχετικά με την τοποθέτηση βόμβας στο κτήριο. Γι’ αυτόν το λόγο εκκενώθηκαν οι χώροι και ερευνήθηκαν από εκπαιδευμένους σκύλους. Μετά τις 19.00 οι αστυνομικές πηγές ενημέρωσαν ότι δεν είχε βρεθεί κάποιος εκρηκτικός μηχανισμός, όπως προειδοποιούσε το ανώνυμο μήνυμα».

Είμαστε σε πόλεμο. Ενάντια στο κράτος, στο Κεφάλαιο και στους υπερασπιστές τους. Αυτούς που νομιμοποιούν το ρόλο της εξουσίας και της καταπίεσής της, ψηφίζοντας, ζητώντας περισσότερη ασφάλεια, περισσότερη μπατσαρία, καταναλώνοντας σκατά.

Βαδίζουμε προς την Αναρχία παίρνοντας το μονοπάτι που θεωρούμε αναγκαίο για να προσεγγίσουμε την αγαπημένη μας Λευτεριά. Κάνουμε στην άκρη κάθε εμπόδιο που εμφανίζεται στο διάβα μας.

Ξέρουμε καλά ότι, μονάχα με απειλές για τοποθέτηση βόμβας, δεν πρόκειται να δούμε τα όνειρά μας να γίνονται πραγματικότητα, αλλά ξέρουμε επίσης ότι όλα τα μέσα είναι σημαντικά και επαναστατικά, από την πένα μέχρι τις σφαίρες· δεν υπάρχει κάτι πιο σπουδαίο απ’ άλλα.

Μπορούμε να βαδίσουμε διαφορετικά μονοπάτια· το σημαντικό δεν είναι ποιος θα φτάσει πρώτος, αλλά να φτάσουμε όλοι κι όλες μαζί, με ένα χαμόγελο στα χείλη, οπλισμένοι/-ες με αγάπη και οργή. Όλοι κι όλες μαζί για την Κοινωνική Επανάσταση.

Χαιρετίζουμε τα άγρια σκυλιά απ’ τις άλλες αγέλες. Αποφασίζουμε να αλυχτήσουμε μαζί, και θα δαγκώσουμε με λύσσα…

Επαναστατική Οργάνωση–Εμπρηστές Συνωμότες
Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία / Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο

πηγή

Ελλάδα: «Το χάος προ των πυλών» —Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς και Θεόφιλος Μαυρόπουλος

ΣΠΦ – ΤΟ ΧΑΟΣ ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ
(Ιταλία, Μεξικό, Ελλάδα)

Την Τετάρτη, 13 Ιουνίου, στήθηκε η διεθνής αντιαναρχική εκστρατεία με το όνομα «επιχείρηση ευτολμία». Οι δυνάμεις της ROS (ιταλική αντιτρομοκρατική) και οι καραμπινιέροι τέθηκαν υπό των εντολών της ιεροεξετάστριας-εισαγγελέως Μανουέλα Κόμοντι της Περούτζια, και προχώρησαν σε οκτώ συλλήψεις αναρχικών συντρόφων. Παράλληλα γίνονται έρευνες εναντίον και άλλων συντρόφων (ανάμεσά τους και οι σύντροφοι των Edizioni Cerbero).

Ούτε γνωρίζουμε τις λεπτομέρειες της υπόθεσης, ούτε είμαστε δικηγόροι για να μιλήσουμε με τη γλώσσα των αποδεικτικών ή μη στοιχείων. Το μόνο που ξέρουμε είναι πως οι αστυνομίες του κόσμου θέλουν να χτυπήσουν τη νέα αναρχία.

Οι δικαστές, οι εισαγγελείς, οι ανακριτές και οι μπάτσοι της αντιτρομοκρατικής θέλουν να γονατίσουν και να αλυσοδέσουν με χειροπέδες τους αδάμαστους εξεγερμένους που φωτίζουν τις νύχτες με τις ανταρσίες τους και βάφουν τις πόλεις με τα χρώματα της αναρχικής διαρκούς εξέγερσης.

Όμως, όλοι εμείς οι αναρχικοί της πράξης, οι μηδενιστές, οι χαοτικοί, οι αντικοινωνιστές έχουμε διαβεί οριστικά το σημείο που κάθε επιστροφή στην ησυχία της κανονικότητας δεν είναι πια εφικτή. Η νέα αναρχία μοιάζει με παλίρροια που στο ξέσπασμά της κατακλύζει χώρες, σύνορα και γλώσσες. Σύντροφοι που δεν έχουμε συναντηθεί ποτέ, που δε μιλάμε την ίδια γλώσσα, που μας χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα, συρματοπλέγματα και τοίχοι φυλακών, γελάμε και μελαγχολούμε με τις κοινές μας χαρές και λύπες, και η αναρχία μας καίει σαν το φως χιλίων ήλιων που ανατέλλουν μέσα στην παγωμένη νύχτα του πλήθους.

Αυτήν τη διεθνή ανταρσία θέλουν να χτυπήσουν οι αστυνομίες του κόσμου. Δεν είναι σύμπτωση που λίγο καιρό πριν από την «επιχείρηση ευτολμία» οι δυνάμεις της αντιτρομοκρατικής στη Βολιβία προχώρησαν σε συλλήψεις για τις επιθέσεις της FAI Βολιβίας. Δεν είναι τυχαίο πως η «επιχείρηση ευτολμία», εκτός από τα οκτώ αναρχικά συντρόφια στην Ιταλία, επεκτάθηκε στη Γερμανία και στην Ελβετία θέτοντας στο στόχαστρό της τους ήδη φυλακισμένους συντρόφους Gabriel Pombo Da Silva και Marco Camenisch. Αυτές οι αλχημείες των μπάτσων έγιναν τη στιγμή που οι δυο σύντροφοί μας βρίσκονται στα όρια της αποφυλάκισής τους μετά από 18 και 21 χρόνια φυλακής, αντίστοιχα.

Όμως, η παράσταση της εισαγγελικής μαριονέτας Μ. Κόμοντι δε σταματά εδώ. Με την «επιχείρηση ευτολμία» έξι σύντροφοι της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς βρισκόμαστε υπό δικαστική έρευνα για την αλληλογραφία που είχαμε με κάποιους από τους συλληφθέντες συντρόφους.

Φυσικά, τα λαμόγια της ελληνικής αντιτρομοκρατικής δεν έχασαν την ευκαιρία να μιλήσουν για τη δήθεν συμβολή τους στην «επιχείρηση ευτολμία» μέσω υποτιθέμενων πληροφοριών που συνέλεξαν από την παρακολούθηση e-mail ανάμεσά μας. Βέβαια, οι Ιταλοί συνάδελφοί τους δεν τους επιβεβαίωσαν, καθώς οι υποτιθέμενες πληροφορίες μέσω των e-mail (που περιλαμβάνονται στην ιταλική δικογραφία) ήταν μεταφράσεις πολιτικών κειμένων που έχουν δημοσιευτεί στα αναρχικά δίκτυα αντιπληροφόρησης Culmine και ParoleArmate.

Όμως, για να μην αφήσουμε ούτε ένα χιλιοστό υποψίας δικονομικών «δικαιολογιών», ξεκαθαρίζουμε τα εξής: Ανεξάρτητα από τη δικαστική έρευνα, δηλώνουμε ότι στηρίζουμε όλες τις εξεγερτικές βίαιες ενέργειες της FAI-IRF με όλη μας τη λύσσα και την καρδιά.

Κάθε λέξη της FAI μας βρίσκει απόλυτα σύμφωνους και την κουβαλάμε μέσα μας αναζητώντας τρόπους να γίνει πράξη από τα χέρια μας. Η FAI-IRF ήταν, είναι και θα είναι η ουσία της διαρκούς αναρχικής εξέγερσης. Συμμετέχουμε, στηρίζουμε και προωθούμε την άτυπη αναρχική ομοσπονδία-διεθνές επαναστατικό μέτωπο (FAI-IRF).

Όμως, η προπαγάνδα του εχθρού και οι στρατιωτικο-αστυνομικές επιχειρήσεις του, όπως η «επιχείρηση ευτολμία», εκτός από τις συλλήψεις αποσκοπούν και στο να κατασκευάσουν ένα κλίμα φόβου. Θέλουν να μεταφέρουν το φόβο της φυλακής και την εικόνα της παντοδύναμης αστυνομίας, ώστε να διακόψουν τις εχθροπραξίες της νέας αναρχίας εναντίον του συστήματος.

Αυτό που τώρα έχει για μας σημασία είναι να πολεμήσουμε το φόβο. Είναι ο δικός μας τρόπος να περάσουμε πρώτοι στην επίθεση. «Αυτό σημαίνει να βυθίσουμε το μαχαίρι πιο βαθιά στην καρδιά του εχθρού, χωρίς φόβο για τις συνέπειες που συνεπάγεται, με την οργή και την εικονοκλαστική χαρά που πάντα κουβαλάμε μαζί μας στα χαμόγελα και στα μάτια μας» (Tomo – Αδερφός Σύντροφος υπό δικαστική έρευνα για την «επιχείρηση ευτολμία»)

Δεν κοιτάμε πίσω, παρά μόνο μπροστά…

Όσοι φοβήθηκαν, ή κουράστηκαν, ας κατεβούν τώρα από το τρένο. Δεν υπάρχει εισιτήριο επιστροφής. Ούτε Αναβολή και ενδιάμεσες στάσεις… Σφίγγουμε τα χέρια μας σε γροθιά και βαδίζουμε ενάντια στην εποχή μας, έχοντας γι’ αδέρφια τους συντρόφους μας.

«Αρκετά, αρκετά, αρκετά!
Καθώς ο ποιητής μεταμορφώνει τη λύρα του σε μαχαίρι
Καθώς ο φιλόσοφος μεταμορφώνει την έρευνά του σε βόμβα (…)
Είναι η ώρα, είναι η ώρα, είναι η ώρα!
Και η κοινωνία θα πέσει
Η πατρίδα θα πέσει
Η οικογένεια θα πέσει
Όλα θα πέσουν αφότου ο Ελεύθερος Άνθρωπος γεννηθεί…»
—Ρέντσο Νοβατόρε

ΛΕΥΤΕΡΙΑ στους ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ Giuseppe, Stefano, Elisa, Alessandro, Sergio, Katia, Paola, Giulia

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ και ΔΥΝΑΜΗ στ αδέρφια μας Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα και Μάρκο Καμένις

Τα φυλακισμένα μέλη της ΣΠΦ πρώτης περιόδου
FAI-IRF
Και ο αναρχικός της πράξης Θεόφιλος Μαυρόπουλος

ΖΗΤΩ Η FAI-IRF
ZHΤΩ Η ΦΩΤΙΑ της ΝΕΑΣ ΑΝΑΡΧΙΑΣ

ΥΓ. Τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι λέξεις έφτασαν τα νέα μιας άσχημης είδησης. Στο Μεξικό τραυματίστηκε ο αναρχικός σύντροφος Mario López καθώς εξερράγη πάνω του ο εμπρηστικός μηχανισμός που μετέφερε.

Ο Μάριο Λόπες συνελήφθη, ενώ παράλληλα ασκήθηκε δίωξη στη συντρόφισσά του Felicity Ryder.

Ο αδερφός μας Μάριο Λόπες, στο δημόσιο γράμμα που έβγαλε από το νοσοκομείο όπου νοσηλεύεται, ανέλαβε την ευθύνη για τη μεταφορά του εμπρηστικού μηχανισμού, δηλώνοντας ότι ως αναρχικός βρίσκεται σε διαρκή πόλεμο με το κράτος και την εξουσία.

Ακούμε τη φωνή του… Φωνή σταθερή, χαρούμενη, οργισμένη…

Είμαστε οι νιχιλιστές που κουβαλάμε τη φωτιά στην παγωμένη μοναξιά του πλήθους, είμαστε οι αναρχοατομικιστές που σκοτώνουμε τη σιωπή της βουβής μάζας, είμαστε οι χαοτικοί αναρχικοί της πράξης που έχουμε τ’ άστρα στα μάτια και στην καρδιά μας. Τα πέντε βέλη του σήματος της FAI και της Συνωμοσίας δείχνουν το σημείο όπου όλα γίνονται αληθινά. Το σημείο της διαρκούς αναρχικής εξέγερσης…

ΔΥΝΑΜΗ και ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ στον ΑΔΕΡΦΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΜΑΡΙΟ ΛΟΠΕΣ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ στη ΦΕΛΙΣΙΤΥ ΡΑΪΝΤΕΡ

«Ποτέ ηττημένοι, ποτέ μετανιωμένοι!»
—Τορτούγα

βλ. και Συνέλευση αλληλεγγύης στην Ε.Ο. ΣΠΦ
και σε όσους/όσες διώκονται για την ίδια υπόθεση
επικοινωνία: sal.spf@gmail.com

Σαντιάγο, Χιλή: Δεύτερη επιστολή του Λουσιάνο Πιτρονέγιο (Τορτούγα) απ’ τον εγκλεισμό

Η Άβυσσος δε μας σταματά

Ανακοινωθέν ένα χρόνο μετά την έκρηξη που παραλίγο να μου κοστίσει τη ζωή

Αρχές Ιούνη 2012

Προς τις αντάρτικες συνειδήσεις· στα συντρόφια μου που βρίσκονται διάσπαρτα στον κόσμο:

Έχει περάσει ένας χρόνος και κάτι από τότε που όλα άλλαξαν για μένα, εκείνο το κρύο πρωινό της 1ης Ιούνη, και νομίζω ότι το να μην τοποθετηθώ επ’ αυτού θα ήταν σαν να παίζω το παιχνίδι που εξυπηρετεί το λόγο για τον οποίο βρίσκομαι εδώ, αιχμάλωτος στο νοσοκομείο της φυλακής Σαντιάγο 1, συν του ότι θα ήταν ατιμωτικό για μένα τον ίδιο, αλλά κυρίως για όλους εσάς, τα αγαπημένα μου συντρόφια που νοιάζονται για μένα.

Πρέπει να το πω, θέλησα να κάνω έναν απολογισμό αυτού του χρόνου που πέρασε απ’ όταν συνέβησαν όλα αυτά, αλλά δεν το δήλωσα δημοσίως για δύο λόγους: πρώτον, επειδή το κείμενο εκείνο ήταν αρκετά δεσμευτικό, και δεύτερον, και πιο σημαντικό κατά τη γνώμη μου, γιατί πραγματικά σε αυτό δεν ανέλυα τίποτα, ήταν απλώς ένα κράμα από απογοήτευση, δυσαρέσκεια και μίσος που εκτόξευα εναντίον όλων, βρίζοντας την τύχη που αποχώρησε άτακτα, αλλά τώρα επιθυμώ να το κάνω, νιώθω πως έχω τη διαύγεια να σας εκφράσω κάποια λόγια που είμαι σίγουρος ότι τόσο τ’ αξίζετε.

Όμως, πριν ξεκινήσω, θα ήθελα να σας ενημερώσω για τους λόγους της καθυστέρησής μου. Οι μέρες δεν είναι εύκολες, ο συνεχής εγκλεισμός έχει αρχίσει να κάνει τη δουλειά του, και η διάθεσή μου ήταν φρικτή, λόγος για τον οποίο η πρώτη μου επιστολή κατέληξε να ’ναι ένα συνονθύλευμα οργής και θυμού· η αλαζονεία, η επιθετικότητα και η υπεροψία έχουν αρχίσει να εκδηλώνονται στις συμπεριφορές μου, ενώ μπροστά σε κάποιες καταστάσεις απλώς δε με αναγνωρίζω, αλλά αγωνίζομαι, αγωνίζομαι για να προχωρήσω και να μη με προδώσω, προσπαθώντας να παλέψω με μένα τον ίδιο στην καθημερινότητα, υπενθυμίζοντάς μου, κι όχι ξεχνώντας, ποιος είμαι και γιατί είμαι εδώ.

Ξεκινάω λοιπόν…

Όσον αφορά τις πληγές μου και την αποκατάστασή μου, προχωράω πολύ καλά, οι καθημερινές ασκήσεις και η εξάσκηση στη δίχειρη εργασία –τούτο θα το πω μ’ ένα τεράστιο χαμόγελο– με έχουν κάνει να ξεπεράσω την ανικανότητα της συνειδητοποίησης του ημιακρωτηριασμού μου. Σχετικά με την όρασή μου, αυτή έχει βελτιωθεί πολύ, αλλά θα πρέπει να συνεχίσω τη θεραπεία στα μάτια μου γι’ αρκετό καιρό ακόμα. Όσο για τα εγκαύματα, τα περισσότερα πλέον έχουν μετατραπεί σε ουλές και κάποια έχουν εξελιχτεί καλά, ωστόσο θα πρέπει να συνεχίσω να φοράω την ειδική στολή συμπίεσης και να χρησιμοποιώ ροδέλαιο. Τουλάχιστον για μένα, το κεφάλαιο που έχει να κάνει με τη φυσική μου κατάσταση έχει πια κλείσει, η βόμβα ευτυχώς δε με σκότωσε.

Η συναισθηματική μου κατάσταση έχει εξασθενήσει τις τελευταίες μέρες, αλλά αυτό οφείλεται στο συνεχή εγκλεισμό, ξέρω ότι όλοι οι κρατούμενοι έχουμε τα πάνω και τα κάτω μας, και γι’ αυτόν το λόγο είμαι αισιόδοξος, επειδή ξέρω ότι ο εγκλεισμός δε θα κρατήσει για πάντα κι ότι, ακόμα και αν κρατούσε, μόνο τη σάρκα μου θα είχαν, γιατί το μυαλό και το πνεύμα μου θα παραμείνει στο δρόμο, δίπλα σε κάθε μαχητή, χαμογελώντας και συνωμοτώντας, κι αυτό δε το λέω σαν ποιητικό σύνθημα, το βεβαιώνω ως μια πραγματικότητα που αντικατοπτρίζεται στην προβολή του εξεγερσιακού ονείρου, όπου με διάφορες μορφές συντρίβονται οι εξουσιαστικές αξίες της κυριαρχίας.

Η φυλακή είναι σκληρή, δε θα το αρνηθώ, αλλά γίνεται ν’ αντιμετωπιστεί, και είμαστε μάρτυρες αυτού εγώ και καθένα απ’ τα συντρόφια μου, που με διάφορους τρόπους με αγκάλιασαν για να μου δείξουν ότι δεν είμαι μόνος. Η παραδειγματική τιμωρία, για την οποία τόσο περηφανεύεται η εξουσία, δεν ισχύει, τουλάχιστον στην περίπτωσή μου, αφού τόσο εγώ, όσο και τα συντρόφια μου δεν επιτρέπουμε να σταθεί με επιτυχία αυτό το μιντιακό σόου, κι επιπλέον, το μοναδικό παράδειγμα εδώ συνεχίζουμε να το δίνουμε εμείς οι ίδιοι, κραδαίνοντας το καλύτερό μας όπλο, την αλληλεγγύη.

Αυτοκριτικές κάνω αρκετές, πάνω απ’ όλα σ’ αυτό το κεφάλαιο που λέγεται φυλακή, που μου έχει βγάλει το χειρότερό μου εαυτό, γι’ αυτό ταπεινά ζητώ δημόσια συγγνώμη σε όλα τα συντρόφια στα οποία έχω δείξει τα δόντια με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, σε όσους κι όσες έχω επιτεθεί μόνο και μόνο απ’ την επιθυμία να ξεσπάσω το θυμό μου, εκείνους κι εκείνες που δε θέλω να δω ή να τους γράψω από οργή και ζήλια για την κατάστασή τους, και κυρίως ζητώ συγγνώμη από όλους εκείνους που αναγκάστηκαν να υπομείνουν την γκρίνια μου, τις δυσάρεστες στιγμές και τον κάκιστο χαρακτήρα μου, μόνο και μόνο επειδή ήθελαν να μου εκφράσουν την αλληλεγγύη τους. Γι’ αυτό και πρέπει να τ’ ομολογήσω, δεν ήξερα να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων, της αλληλεγγύης τους, που είναι τεράστια, αλλά εδώ είμαστε, έτοιμοι να προχωρήσουμε, να πέσουμε και να σηκωθούμε ξανά, να μάθουμε από τα λάθη, αυτό άλλωστε είναι και το νόημα, έτσι δεν είναι;

Αν θα ’πρεπε να κάνω μια κριτική εποικοδομητική, θα ’ταν μόνο ότι ίσως λείπει πληροφόρηση από πρώτο χέρι σχετικά με τις συνέπειες της επιλογής μιας αντάρτικης ζωής, να πούμε τι σημαίνει να ζει κανείς στη φυλακή και στην απομόνωση, τι συνεπάγεται αυτό, να κατανοήσουμε καλύτερα το στίγμα τού να θεωρείται κάποιος/-α τρομοκράτης/-ισσα και τι συμβαίνει στη ζωή μας όταν γίνεται αυτό, να προσεγγίσουμε περισσότερο θέματα όπως η παρανομία και η εξορία, που είναι γνωστά μονοπάτια στον αγώνα για τη λευτεριά, μ’ έναν τρόπο πιο πραγματικό και λιγότερο ιδεατό, και τέλος να αρχίσουμε να μιλάμε περισσότερο για τα βασανιστήρια, τις μεθόδους που χρησιμοποιεί ο εχθρός, τη ρουφιανιά ως αξία-βάση για ένα αστυνομικό κράτος, τον ακρωτηριασμό ως πιθανότητα στον πόλεμο ενάντια στην εξουσία, τον πόνο και την αγωνία ως μέρος της ζωής των μαχητών, και ότι μπορούν να αντιμετωπιστούν όλες και καθεμία απ’ αυτές τις δύσκολες πιθανότητες, πέρα από τη σπέκουλα και τον τσαρλατανισμό. Continue reading Σαντιάγο, Χιλή: Δεύτερη επιστολή του Λουσιάνο Πιτρονέγιο (Τορτούγα) απ’ τον εγκλεισμό

Αφίσα αλληλεγγύης στη ΣΠΦ και στον Θεόφιλο Μαυρόπουλο από τους Διεθνιστικούς Πυρήνες Εμπρηστικής Προπαγάνδας/Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο

Αλληλεγγύη
στην Ε.Ο. Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς
και στον αναρχικό Θεόφιλο Μαυρόπουλο

Στις 27 Ιούνη 2012 τα μέλη της Επαναστατικής Οργάνωσης Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς και ο αναρχικός Θεόφιλος Μαυρόπουλος θα περάσουν δικαστήριο για «Προτροπή σε Κακουργηματικές Πράξεις».

Στον κοινωνικό πόλεμο κανείς και καμιά δεν είναι μόνος ή μόνη!

Ούτε ένα βήμα πίσω. Χιλιάδες βήματα μπροστά
κόντρα στην εξουσία και στους εκπροσώπους της.

Διεθνιστικοί Πυρήνες Εμπρηστικής Προπαγάνδας/FRI

Μπουένος Άιρες: Απειλή-φάρσα για βόμβα στο Teatro Colón, την όπερα της πόλης

Μέσω αυτής της προκήρυξης αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την απειλή-φάρσα τοποθέτησης βόμβας στο θέατρο Κολόν τη Δευτέρα, 11 Ιούνη. Το κάναμε αυτό για να μνημονεύσουμε το σύντροφο Σεβερίνο ντι Τζοβάννι, ο οποίος μαζί με άλλα συντρόφια πραγματοποίησαν μια παρέμβαση στην εν λόγω όπερα τον Ιούνη του 1925, ενάντια στη συγκέντρωση μεγάλων κεφαλιών του ιταλικού φασισμού και της αργεντίνικης ολιγαρχίας. Γι’ αυτήν τους τη δράση τα συντρόφια είχαν χτυπηθεί και προσαχθεί.

Εμείς συνεχίζουμε τους αγώνες τους, μέχρι την απόλυτη λευτεριά!

Ο Σεβερίνο ζει στις φλόγες της εξέγερσης!

Επαναστατική Οργάνωση-Εμπρηστές Συνωμότες
Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία / Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο

πηγή ~ για τη δράση του 1925, βλ. σελ. 29-35

Σύμφωνα με τον καθεστωτικό Τύπο, το κτήριο του θεάτρου Κολόν εκκενώθηκε στο πλαίσιο μεγάλης αστυνομικής επιχείρησης.

Ελβετία: Επαναστατικός χαιρετισμός του φυλακισμένου αναρχικού Μάρκο Καμένις, επ’ ευκαιρία της εκδήλωσης για την υπόθεση του Επαναστατικού Αγώνα (Αθήνα, 7-8 Ιούνη 2012)

Απ’ την Ελβετία στέλνω τους θερμότερους επαναστατικούς μου χαιρετισμούς σε σας, συντρόφισσες και σύντροφοι, επ’ ευκαιρία της εκδήλωσης-ημερίδας στις 7 με 8 Ιούνη στην Ελλάδα!

Τα θέματα της συνάντησής σας –ιστορία, τρέχουσα πραγματικότητα και προοπτική της διεθνούς κοινωνικής επανάστασης– είναι ζωτικής σημασίας και πιο επίκαιρα από ποτέ, σ’ αυτούς τους καιρούς της μη αναστρέψιμης κρίσης του κυρίαρχου συστήματος.

Ποτέ δεν ήταν οι καιροί τόσο ώριμοι κι επιτακτικοί για την πραγμάτωση και την οργάνωση του διεθνιστικού αγώνα προς την κατεύθυνση μιας κοινωνικοεπαναστατικής προοπτικής ως μόνης λύσης απέναντι στην κρίση του κυρίαρχου συστήματος, και για το σκοπό αυτόν η οικοδόμηση μιας διεθνιστικής επαναστατικής αλληλεγγύης είναι απολύτως αναγκαία· τούτες είναι δηλώσεις δικές σας, Πόλα και Νίκο, καθώς και πληθώρας μάχιμων συντρόφων που ’ναι περισσότερο από προφανείς και διαμοιρασμένες. Αυτό επιβεβαιώνεται κι απ’ την αυξανόμενη λαϊκή συναίνεση για μαχητική και ένοπλη επαναστατική παρέμβαση και την αντίστοιχη ένταση του φόβου και της τρομοκρατίας του συστήματος. Μπορούμε να εντοπίσουμε τη διεύρυνση της συναίνεσης, έστω και σε διαφορετικό βαθμό, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε πολλές άλλες χώρες της Δύσης και του κόσμου, την ώρα που η τρομοκρατία εκ μέρους των ελίτ και η διεθνής προώθηση της καταστολής τους είναι πολύ πιο σαρωτική και ενοποιημένη. Αυτό καθιστά ακόμα πιο σημαντική και επείγουσα μία εποικοδομητική ισχυρή ώθηση –ανάλυσης και πρακτικής– προς τη διεθνιστική επαναστατική αλληλεγγύη πέρα από τάσεις, κι όχι μόνο ενάντια στην καταστολή, αλλά σε ακόμα γενικότερο πλαίσιο, για μια σύγκλιση των επαναστατικών οδών που βρίσκονται σε ισχύ και υπό κατασκευή!

Αλληλεγγύη και αγάπη σε σας, συντρόφια, μέσα κι έξω απ’ τα μπουντρούμια που, στην Ελλάδα και παντού στον κόσμο, σ’ αυτή την πολύτιμη στιγμή και σε πολλές άλλες δημιουργείτε μέσα από επιθέσεις ταξικής δικαιοσύνης μια πλατφόρμα και ευκαιρία για την επαναδρομολόγηση της αντεπίθεσης με το ίδιο αιτιολογικό, συμβάλλοντας έτσι στην αντίσταση διαρκείας και στην επαναστατική επίθεση!

Έτσι ώστε να κυνηγηθούν ακόμα και μες στους καμπινέδες τους (που ’ναι σίγουρα μες στο λούσο)…!

Έτσι ώστε η φωτιά και το επαναστατικό σαμποτάζ με κάθε δυνατό μέσο, η φωνή του δυναμίτη και των Τοκάρεφ… να τους καταδιώξουν αμείλικτα κι όλο και περισσότερο, στις φωλιές τους, στους δρόμους και παντού, μέρα και νύχτα!

Συνεχίζοντας να τους επιστρέφουμε ένα απειροελάχιστο μέρος απ’ τον τρόμο και την οδύνη που, για αιώνες, έχουν ρίξει στον κόσμο και σε καθετί έμβιο για να πλουτίσουνε, ώσπου να γίνει τούτη η πράξη συνεισφορά, συμμετοχή και οργάνωση στην εξέγερση και στη γενικευμένη και διεθνή κοινωνική λαϊκή επανάσταση!

Αλληλεγγύη και αγάπη σε σας, συντρόφια Πόλα, Νίκο, και στους κατηγορούμενους συντρόφους της δίκης του Επαναστατικού Αγώνα!

Αλληλεγγύη και αγάπη σε σας, αδέλφια της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς/Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας (ΣΠΦ/FAI) μέσα κι έξω απ’ τις φυλακές στην Ελλάδα, και σε σας, συντρόφια της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας/Διεθνούς Επαναστατικού Μετώπου (FAI/FRI), σε όλο τον κόσμο!

Αλληλεγγύη και αγάπη σε κάθε άτομο και λαό, μέσα ή έξω απ’ τη γαλέρα, που αγωνίζεται εναντίον αυτού του παγκόσμιου συστήματος-γαλέρας!

Μέχρι ν’ απαλειφθεί και να καταστραφεί κάθε καταπίεση, εκμετάλλευση, εξουσία, κράτος και φραγμός!

Αρχές Ιούνη 2012, marco camenisch, φυλακή Λέντσμπουργκ, Ελβετία

στα ιταλικά (μέσω της Διεθνούς Κόκκινης Βοήθειας)

Γουαγιακίλ, Εκουαδόρ: Ανάληψη ευθύνης πυρήνα της FAI/FRI για τη βομβιστική επίθεση σε φάμπρικα της Coca-Cola

(από φετινή δράση στη μνήμη του μάουρι, στη χιλή)

«Θα ’θελα να ξαπλώσω σ’ ένα μαλακό ευωδιαστό κρεβάτι από ρόδα…»
«Το νου σου στ’ αγκάθια», μου λένε.
«Και τι με νοιάζει; Μιας και τ’ αγκάθια περισσεύουν στη ζωή,
προτιμώ εκείνα των ρόδων που δίνουνε χαρά πλάι στην οδύνη».

Bruno Filippi, Η ελεύθερη τέχνη του ελεύθερου πνεύματος

Την Τρίτη, 22 Μάη, κατά τις τρεις τα ξημερώματα, τοποθετήσαμε έναν εκρηκτικό μηχανισμό από τρία μασούρια δυναμίτη στην πηγή ηλεκτροδότησης ενός απ’ τους στυλοβάτες του καπιταλιστικού συστήματος: τη φάμπρικα εμφιάλωσης της Coca-Cola, στα 4,5 χιλιόμετρα επί της λεωφόρου Χουάν Τάνγκα Μαρένγκο, στην πόλη του Γουαγιακίλ. Μια φράση που είχαμε ακούσει και διαβάσει αντηχούσε κάθε φορά πιο δυνατά μες στα κεφάλια μας, και σ’ αυτή την περίπτωση όπως και σε μελλοντικές ούτε φανταζόμαστε, ούτε επιδιώκουμε, ούτε έχουμε τρόπο να παραμείνουμε άπραγοι· αυτήν τη φορά λοιπόν ενώνουμε με αποφασιστικότητα, περηφάνια κι αξιοπρέπεια την αγριεμένη μας κραυγή με αυτές των αδάμαστων ψυχών: «ΚΑΝΕΙΣ ΜΑΧΗΤΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΣ».

Κανείς μαχητής να μη μείνει μόνος, η αλληλεγγύη ανάμεσα στους ακρατιστές να μη μείνει στα λόγια, να μη ξεθωριάσει ποτέ η μνήμη! Βαράμε στο σκοπό που τρυπώνουν μέσα μας τούτες οι λέξεις, γιατί είναι η φωνή των αδερφών μας που μας καλεί, είναι το αίμα που ζητά τη λευτεριά του, κραυγάζοντας εκδίκηση με οργή και μένος, και γι’ άλλη μια φορά δε θέλουμε κι ούτε μπορούμε να στέκουμε κουφοί μπρος σ’ εκείνη τη φωνή.

Απ’ το 2009, η 22η Μάη δε θα ’ναι ποτέ πια μια μέρα κανονική, δεν μπορεί να ’ναι μια μέρα κανονική για όσους κηρύσσουν το μόνιμο πόλεμο στο σύστημα, για όσους νιώθουν κοντά σε αυτόν που τη ζωή του έπλασε με επίθεση, για όσους νιώθουν κοντά στην αδάμαστη αντίφαση: στον ΜΑΟΥΡΙΣΙΟ ΜΟΡΑΛΕΣ ΝΤΟΥΑΡΤΕ, τον Πάνκη Μάουρι, ο οποίος γνώριζε –καθώς γνωρίζει ο καθένας κι η καθεμιά μας που βυθίζεται στην επίθεση ενάντια στην εξουσία– ποια είναι η μοίρα που παραμονεύει· εδώ δυο δρόμοι υπάρχουν σίγουροι: «Ο ΘΑΝΑΤΟΣ Ή Η ΦΥΛΑΚΗ». Κι έτσι, ανέλαβε το ριζικό του, ως αναπόδραστο, χωρίς να χαμηλώσει το βλέμμα, δίχως αμφιβολίες, χωρίς να το εγκαταλείψει στην τύχη του. Με τον ίδιο τρόπο που κι εμείς έχουμε την ψυχή μας γιομάτη τατουάζ με τις αρχές μας.

Όμορφο και λαίμαργο είναι το μονοπάτι αυτού του πολέμου, όμορφο και λαίμαργο σε κάθε παρακλάδι και κάθε τακτική του, απροσπέλαστο στους μαλθακούς στο πνεύμα και στις ιδέες. Σ’ αυτούς απομένει μόνο η «κριτική της ελίτ», ο οικουμενικός ορθολογισμός, η μη ζωή του πολίτη, η συνεργασία με τον εχθρό.

Θα υπάρξουν κάποια άτομα ή πυρήνες που θα πουν με δυνατή φωνή: «εμείς δε χρειαζόμαστε φιξαρισμένες ημερομηνίες», «εμείς είμαστε οι αρνητές του νοήματος» ή άλλα συναφή. Λοιπόν, μας κάνει το ίδιο, άσχετα με το τι πιστεύει κάθε πυρήνας ή άτομο, εμείς δε θα μείνουμε ήσυχοι σ’ αυτήν εδώ ή σ’ άλλες ημερομηνίες που έπεσαν τ’ αδέρφια μας, μέρες που το μπαρούτι, ο δυναμίτης, οι εκρηκτικές ύλες ANFO, τα βιβλία και οι σφαίρες δε μας αρκούν, γιατί αυτοί οι πεσόντες είναι κομμάτι δικό μας και γιατί με τη σειρά μας όλοι/όλες μας αποτελούμε κομμάτι μιας παρακαταθήκης αδάμαστων και ανηλεών πνευμάτων που αντιμετώπισαν με τρόπο αποφασιστικό την εξουσία.

Σ’ αυτή την περίσταση θέλουμε να χαιρετίσουμε επίσης τα συντρόφια της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς, τους Ητ και Μπίλλυ, τον Ράμι Συριανό, το σύντροφο Τορτούγα και τα συντρόφια στη Χιλή, τους πυρήνες που δε συνθηκολογούν σε Χιλή, Ελλάδα, Βολιβία, Περού και Ιταλία, όλους τους φυλακισμένους κι όλες τις φυλακισμένες όπου και αν βρίσκονται, και όσους κι όσες έχουν περάσει στην παρανομία· δύναμη σε όλους κι όλες σας!

Πάνκη Μάουρι, η επιθυμία σου για λευτεριά
είναι βόμβα μεταδοτική!

Νυχτοπερπατάμε
μ’ έναν ήλιο στο μυαλό
και με δυο μεγάλα αστέρια από χρυσό
στα πυρακτωμένα μας τα μάτια.

Πυρήνας Εικονοκλαστών Ατομικοτήτων Μπρούνο Φιλίππι
Πολύ αγέρωχα μέλη της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας/
Διεθνούς Επαναστατικού Μετώπου (FAI/FRI)


Λίγα πράγματα είναι γνωστά για τον Μπρούνο Φιλίππι. Γεννήθηκε το 1900 στο Λιβόρνο της Ιταλίας. Όταν ήταν ακόμα παιδί, η οικογένειά του μετακόμισε στο Μιλάνο. Το 1915 ήταν ήδη γνωστός στους μπάτσους, που τον περιέγραφαν ως «επικίνδυνο στοιχείο». Την ίδια χρονιά συνελήφθη σε μία αντιμιλιταριστική διαδήλωση έχοντας στην κατοχή του ένα όπλο χωρίς σφαίρες (με την κάννη του να ’ναι ακόμη ζεστή). Πέρασε κάμποσο καιρό στη φυλακή. Μετά τον πόλεμο, το 1919, ξέσπασε κοινωνική αναταραχή σχεδόν σε όλη τη χώρα. Στο Μιλάνο γίνονταν συχνά πυκνά συγκρούσεις με την αστυνομία, και ο Φιλίππι ήταν ανάμεσα στους εξεγερμένους. Το ίδιο καλοκαίρι αρκετοί νέοι αναρχικοί, μαζί με τον Φιλίππι, ξεκίνησαν να επιτίθενται στους εχθρούς τους. Μία βόμβα εξερράγη στο δικαστικό μέγαρο της πόλης. Επίσης, έγινε απόπειρα τραυματισμού ενός απ’ τους πιο ισχυρούς Ιταλούς καπιταλιστές της εποχής, του βιομήχανου Τζοβάννι Μπρέντα [Giovanni Breda], στον οποίο έριξαν βιτριόλι, ενώ εξερράγη επίσης βόμβα στην οικία του. Άλλη μία βόμβα εξερράγη στο σπίτι ενός πλούσιου γερουσιαστή. Στις 7 Σεπτέμβρη 1919, ο 19χρονος τότε Μπρούνο ανέβαινε τα σκαλοπάτια του κτηρίου όπου στεγαζόταν η «λέσχη ευγενών». Μετέφερε πάνω του μια βόμβα, επιδιώκοντας να τινάξει στον αέρα τον τόπο αυτόν συνεύρεσης των πλουσιότερων καθαρμάτων του Μιλάνου. Ξαφνικά όμως η βόμβα εξερράγη, σκοτώνοντας τον νεαρό αναρχικό ατομικιστή. Ο ίδιος είχε συνεισφέρει κείμενά του στην αναρχική εφημερίδα Iconoclasta! (όπως και ο Ρέντσο Νοβατόρε). Το 1920 η συντακτική ομάδα της εφημερίδας τύπωσε μια μπροσούρα με τίτλο Μεταθανάτια γραπτά του Μπρούνο Φιλίππι.

βλ. και υποσημείωση στις σ. 29-30 εδώ