Tag Archives: εικονοκλάστες

Σαντιάγο, Χιλή: Ανάληψη ευθύνης για πυρπόληση λεωφορείου της Transantiago

Όπως είχαμε προειδοποιήσει… Επιστρέψαμε.

Μέσω του παρόντος κειμένου αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την ολοκληρωτική καταστροφή μιας μηχανής της γραμμής 230 της εταιρείας Transantiago στη συνοικία του Πουέντε Άλτο στις 11:30 της 26ης Δεκέμβρη 2016 μέσω της τοποθέτησης ενός αυτοσχέδιου εμπρηστικού μηχανισμού.

Αντίστοιχη ενέργεια είχαμε επιχειρήσει και στις 18 Αυγούστου, τοποθετώντας έναν μηχανισμό σε λεωφορείο της γραμμής 110 της συνοικίας Μαϊπού, με ασαφή όμως αποτελέσματα. Αυτήν τη φορά, έχοντας πάρει το μάθημά μας, τροποποιήσαμε κάποιες επιχειρησιακές λεπτομέρειες ώστε να είμαστε εντελώς σίγουρες/οι πως το μικρό μας σαμποτάζ θα ήταν εξολοκλήρου επιτυχές.

Με αυτόν τον τρόπο, αχρηστέψαμε έναν μικρό κρίκο της εμπορικής ροής που μεταφέρει ως επί το πλείστον καταπιεσμένες/ους έτσι ώστε να επιβραδύνουμε τα τρισάθλια γρανάζια της κοινωνικής παραγωγής και να χαθεί, έστω και για λίγο, η υπεραξία που παράγεται για επιχειρηματίες, διευθυντάδες και κάθε λογής μαζηγέτες με την προσωρινή και υποχρεωτική καθυστέρηση της μεταφοράς εκμεταλλευόμενων, που ταΐζει τις τσέπες των πλουσίων μέσω της μισθωτής εργασίας και της φρενήρους κατανάλωσης που κυριαρχούν αυτές τις μέρες.

Κάνουμε ξεκάθαρη τη θέση μας· στο στόχαστρό μας δεν ήταν ποτέ οι φτωχές/οί ούτε οι απόκληρες/οι του κάμπου ή της πόλης. Απόδειξη γι’ αυτό συνιστά πως επιλέξαμε ένα λεωφορείο πρακτικά άδειο, λίγο προτού φτάσει στο τέρμα του για να ενσωματωθεί γρήγορα και πάλι στη ροή της εκμετάλλευσης, κατανάλωσης και μιζέριας με την οποία συνεργάζεται το μέσο της συλλογικής μετακίνησης. Επίσης, ο μηχανισμός μας ήταν παρασκευασμένος με τέτοιον τρόπο ώστε, ακόμα κι αν υπήρχαν μέσα στο λεωφορείο επιβάτες, να παραγάγει αρκετό θόρυβο ως προειδοποίηση για το αναπόφευκτο, ήτοι τον εμπρησμό μας. Συμπληρωματικά μ’ αυτά τα μέτρα, καταστρώσαμε το πλάνο μας για να το φέρουμε εις πέρας μονάχα στην περίπτωση όπου δεν θα υπήρχε κανείς κοντά στο σημείο της αρχικής ανάφλεξης, κι αν δεν συνέτρεχε αυτή η προϋπόθεση, απλά δεν θα ’χαμε βάλει μπρος το σχέδιό μας.

Έτσι έχουν λοιπόν τα πράγματα, και διόλου δεν διστάζουμε να πούμε πως χτυπήσαμε εύστοχα τις τσέπες όσων δεν γνωρίζουν την επισφάλεια μιας οικονομικά δύσκολης ζωής, μπλοκάροντας τη ροή που αντιπροσωπεύει το Κεφάλαιο μέσω αυτού του μικρού αλλά αποτελεσματικού σαμποτάζ, και ταυτόχρονα θυμίζοντας πως αυτόν τον μήνα δεν είναι τα πάντα φράγκα και κατανάλωση, κι ότι εξακολουθούν να υφίστανται πολλοί λόγοι για αγώνα.

Αφιερώνουμε αυτήν τη δράση στα συντρόφια Χουάν Φλόρες Ρικέλμε, Νάταλυ Καζανόβα Μουνιός και Ενρίκε Γκουσμάν Αμαντέο, τα οποία βρίσκονται αιχμάλωτα κατηγορούμενα για διάφορες βομβιστικές επιθέσεις κι απειλούνται με υψηλότατες ποινές. Το σαμποτάζ στη ροή εμπορευμάτων στον νότιο τομέα του Σαντιάγο είναι ένα κάποιο σινιάλο αλληλεγγύης στα συντρόφια αυτά, που ζούσαν κοντά στη συνοικία στην οποία χτυπήσαμε.

Με αυτήν τη χειρονομία θέλουμε να χαιρετίσουμε εκ νέου τους ακυβέρνητους συντρόφους Φρέντυ Φουεντεβίγια Σάα, Μαρσέλο Βιγιαρροέλ Σεπούλβεδα και Χουάν Αλίστε Βέγκα, που ’ναι και οι τρεις έγκλειστοι στη Φυλακή Υψηλής Ασφαλείας, καταδικασμένοι για τη μιντιακή Υπόθεση Σεκιούριτι. Στέλνουμε επίσης μια αδερφική αγκαλιά στους Ιγκνάσιο Μουνιός Ντελγάδο, Κέβιν Γκαρρίδο και Χοακίν Γκαρσία, αιχμαλώτους του Κοινωνικού Πολέμου επειδή τροφοδότησαν την επαναστατική αντεπίθεση στη Χιλή.

Ξεχωριστή αναφορά κάνουμε στη Νατάλια Κογιάδο (Τάτο), η οποία είναι φυλακισμένη επειδή πραγματοποίησε ένα παρόμοιο σαμποτάζ με το δικό μας σχεδόν πριν από 2 χρόνια. Συντρόφισσα, οι πεποιθήσεις σου θρέφουν τα εξεγερμένα όνειρα!

Δραττόμαστε επίσης αυτού του μικρού δημόσιου βήματος για να θυμίσουμε πως στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν υπήρξαν συντρόφια που πήγαν ακόμα παραπέρα και δεν αρκέστηκαν στο σαμποτάρισμα της εμπορικής ροής, αλλά την ανέκτησαν κιόλας, απαλλοτριώνοντας κάποια από τα χρήματα με τα οποία μας κλέβουν τη ζωή τ’ αφεντικά κι οι διευθυντάδες του Κράτους/Κεφαλαίου. Έτσι, σε μια άσκηση μαχητικής μνήμης, φέρνουμε στο παρόν τους Σέρχιο Βαλδές, Ιγκνάσιο Εσκομπάρ Ντίας και Ενρίκε Τόρρες, συντρόφους του αντάρτικου Κινήματος Νεολαίας Λαουτάρο, οι οποίοι έπεσαν νεκροί ενόσω κάλυπταν την αποχώρηση ομάδων τους μετά από ληστεία σε υποκατάστημα της τράπεζας Santander στις 18 Δεκέμβρη 1991 στην πόλη Κοκίμπο της Χιλής.

Δεν ήταν όμως μονάχα οι σύντροφοι των πολιτικοστρατιωτικών σχηματισμών που εφάρμοζαν αυτές τις πρακτικές· γι’ αυτό, σ’ εγγύτητα προς τις ιδέες μας, δεν ξεχνάμε τον αναρχικό Κλάουντιο Λαβάτσα, που αυτήν τη στιγμή εκτίει βαριά ποινή ύστερα από ληστεία ενός απ’ αυτά τα κέντρα συσσώρευσης πλούτου, ενέργεια που όλως παραδόξως πραγματοποιήθηκε επίσης μια 18η Δεκέμβρη, αλλά το έτος 1996 στην Ισπανία.

Συνάμα με όλα αυτά, δεν μπορούμε σε αυτή την περίσταση να μην αναφερθούμε σ’ έναν αδερφό μας, ο οποίος υπήρξε ενεργό μέλος τούτης της ομάδας και έπεσε νεκρός το πρωινό της 11ης Δεκέμβρη πριν από 3 χρόνια, στη διάρκεια ανταλλαγής πυροβολισμών, σε απόπειρα απαλλοτρίωσης τράπεζας στη συνοικία του Πουδαουέλ. Σίγουρα, ο Σεμπαστιάν Οβερσλούιχ θα μας είχε συντροφέψει σε αυτήν τη νέα συνωμοτική μας γύρα, αν δεν τον είχε δολοφονήσει ένας πληρωμένος εκτελεστής του Κεφαλαίου. Μερικές απ’ αυτές τις εξεγερσιακές φλόγες είναι προς τιμήν σου, κάνοντας αυτήν τη μικρή χειρονομία έναν χαιρετισμό λευτεριάς στη μνήμη σου.

Με επιμονή, μνήμη, αλληλεγγύη κι ανατροπή συνεχίζουμε τον πόλεμο ενάντια στην εξουσία!

Όπως χτες, έτσι και σήμερα εξακολουθούν να υφίστανται λόγοι για αγώνα!

Να επεκτείνουμε το μίσος για τ’ αφεντικά!

Όσο υπάρχει μιζέρια θα υπάρχει εξέγερση!

Σεμπαστιάν Οβερσλούιχ παρών!

Εικονοκλαστικός Κύκλος Μικέλε Αντζολλίλο
Ανταγωνιστικοί Πυρήνες του Νέου Αντάρτικου Πόλης

[Φυλακές Κορυδαλλού] Πολιτική δήλωση του Μιχάλη Νικολόπουλου σχετικά με το δικαστήριο για την απόπειρα απόδρασης

λάβαμε στις 14 Ιούνη 2016η δήλωση σε pdf

Πολιτική δήλωση του Μιχάλη Νικολόπουλου σχετικά με το δικαστήριο για την απόπειρα απόδρασης.

Έχουν περάσει περίπου 5.5 χρόνια από τότε που άκουσα τις σειρήνες της αστυνομίας να με καταδιώκουν ένα όμορφο πρωινό του Γενάρη. Καταζητούμενος και αποφασισμένος να μην παραδώσω την τύχη της ζωής μου στους εχθρούς της ελευθερίας, οπλισμένος πέρα από το πιστόλι στο τσαντάκι μου με την συλλογική δύναμη των ανθρώπων που βρίσκουν πολιτική και υπαρξιακή διέξοδο στην ολομέτωπη αναρχική επίθεση ενάντια στην οργανωμένη τυραννία του συστήματος. Έχουν περάσει περίπου 5.5 χρόνια που βρίσκομαι κλειδωμένος στα κελιά της δημοκρατίας, στην κοίτη του σωφρονιστικού κήτους.

Ζητούμενο όπως ισχυρίζονται οι ιεροκήρυκες της δημοκρατικής τάξης είναι ο σωφρονισμός μας για την ομαλή επανένταξη μας στην κοινωνία. Για μένα το μόνο σίγουρο είναι ότι όποιος μιλάει για σωφρονισμό και κοινωνική επανένταξη έχει ένα πτώμα στο στόμα του. Η φυλακή έχει ένα πολύ συγκεκριμένο ρόλο μέσα στην λειτουργία του συστήματος, επιτελεί ταυτόχρονα πολλές και διαφορετικές μεταξύ τους λειτουργίες και καμία από αυτές δεν αφορούν ούτε τον σωφρονισμό ούτε την κοινωνική επανένταξη. Και αυτό το λέω για να καταδείξω την υποκρισία της δημοκρατικής αφήγησης περί φυλακών καθώς ακόμα και να ίσχυε κάτι τέτοιο σαν αναρχικοί είμαστε εχθροί κάθε συστήματος εγκλεισμού και καταπίεσης.

Για την δημοκρατία θα ήταν μια ολοκληρωτική νίκη να μας δει να σκύβουμε το κεφάλι, να ικετεύουμε τους δυνάστες μας για καλύτερη μεταχείριση, να φιλάμε τον σταυρό της μετάνοιας, να ορκιζόμαστε πίστη στους δικούς σας αιώνιους δικτάτορες.

Έχοντας περάσει αρκετά χρόνια μέσα στις φυλακές έχουμε δει το πώς λειτουργεί αυτό που ουσιαστικά προσδιορίζεται ως σωφρονιστικό σύμπλεγμα. Μια άκρως επικερδής δραστηριότητα που εκμεταλλεύεται την αδυναμία του εγκλεισμού και τον πόνο των ανθρώπων για να μεγαλώσει τα κέρδη της.

Το κεφάλαιο μέσα στις φυλακές αποτυπώνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το αδιάρρηκτο νήμα μεταξύ νόμιμου και παράνομου καπιταλισμού, τον αιμοδιψή χαρακτήρα του, την υποκρισία των δημοκρατικών παραστάσεων που εξακολουθούν να μιλάνε για σωφρονισμό, την ομαλή αναπαραγωγή του μέσω ενός λαβύρινθου διαπλεκόμενων συμφερόντων που στο τέλος του περιμένει πάντα ο εκάστοτε αντιπρόσωπος της καπιταλιστικής κυριαρχίας.

Στην πραγματικότητα όποιος πετάξει τις πέτρες τις αλήθειας στις νεκροστολισμένες βιτρίνες που εμπορεύονται ανθρώπινα δικαιώματα και δικαιοσύνη θα δει την πραγματικότητα ντυμένη με τα ρούχα της πιο πρόστυχης εκμετάλλευσης να περιφέρεται στα παζάρια τις ελπίδας αναζητώντας υποψήφια θύματα.

Γραφεία δικαστών, πολιτικών, δικηγόρων και εισαγγελέων αποτελούν τα σημεία όπου διεξάγεται η πραγματική όσμωση μέσω οικονομικών συναλλαγών με πεδίο άγριας και αδίστακτης εκμετάλλευσης τους ίδιους τους κρατούμενους. Μια καλοστημένη μπίζνα για κάθε στάδιο τις δικονομικής διαδικασίας, ανακριτής, πρωτόδικο, εφετείο, άρειος πάγος και κατά την διάρκεια της φυλάκισης ένα νέο πεδίο κερδοφόρων συναλλαγών για ευνοϊκές μεταγωγές, άδειες, προνόμια με αποδέκτες των κερδών αυτή την φορά τα στελέχη και τους διοικητές των σωφρονιστικών καταστημάτων.

Είναι ολοφάνερο λοιπόν ότι κομμάτι του παράνομου κεφαλαίου φεύγει από τις τσέπες των κατόχων του για να καταλήξει στους φουσκωμένους τραπεζικούς λογαριασμούς όσων ανάφερα παραπάνω σε μια κεφαλαιακή ροή που μπορεί κανείς να χαρακτηριστεί και ως ξέπλυμα. Στην σκιά όλων αυτών ένα αθέατο παρασκήνιο με πρωταγωνιστές τους θηριοδαμαστές και τα έγκλειστα ζώα του ζωολογικού κήπου ξεδιπλώνεται στους βρώμικους διαδρόμους και τις πτέρυγες των φυλακών. Ιεραρχία, εκβιασμοί, διακίνηση πρέζας, ανθρώπινος εξευτελισμός, λαθρεμπόριο, υποταγή, ψυχοσωματική καταστροφή, συμπληρώνουν με τραγικό τρόπο την διασφάλιση της τάξης εντός της φυλακής και την ροή του χρήματος μεταξύ των εμπλεκόμενων εντός και εκτός των τειχών.

Αυτός είναι ο σωφρονισμός και αυτές είναι οι φυλακές της δημοκρατίας σας, για αυτό και κάθε φορά που κάποιος οπλίζεται για να επιτεθεί εναντίον τους, ένα χαμόγελο απλώνεται στα όμορφα πρόσωπα των ανθρώπων που εξακολουθούν να πιστεύουν στην δικαιοπραξία του αγώνα. Για κάθε φυλακή που καταστρέφεται, για κάθε επίθεση σε αντιπρόσωπους της που κλειδώνουν ψυχές και συναισθήματα. Για κάθε στιγμή αναρχικής εκδίκησης η ευτυχία διαπερνάει τα σώματα πολλών κρατούμενων και ταλαιπωρημένων οικογενειών που έχουν ζήσει την καταστροφική ρουτίνα του εγκλεισμού στο πετσί τους.

Για αυτό και από την πρώτη στιγμή που βρεθήκαμε στην φυλακή αποφασίσαμε να μην συμβιβαστούμε ποτέ με την ιδέα να παραδώσουμε τα σώματα μας στην ιερά εξέταση της δικαιοσύνης και να περιμένουμε καρτερικά να δούμε την ζωή να περνάει από μπροστά μας κλεισμένοι μέσα σε τέσσερις τοίχους. Δεν συμβιβαστήκαμε ποτέ με την ιδέα να στρογγυλέψουμε τις προθέσεις μας για τον κόσμο της εξουσίας ώστε να εξασφαλίσουμε μια καλύτερη μεταχείριση. Αντίθετα με κάθε ευκαιρία αναζητήσαμε τρόπους ώστε να ανοίξουμε τρύπες μέσα από την κοιλιά του Λεβιάθαν και να αποδράσουμε από τον κόσμο των σκιών που βρισκόμαστε. Να αποδράσουμε από τον μεθοδευμένο αργό θάνατο που αποτελεί την εκσυγχρονισμένη κατασταλτική διαχείριση της εξουσίας απέναντι σε όσους αποκλίνουν ή αντιτίθεται στις προσταγές της.

Η πρώτη μας απόπειρα να κάνουμε το άλμα προς την ελευθερία με ένα πιστόλι και μερικά μαχαίρια απέτυχε εξαιτίας ενός εθελόδουλου δεσμοφύλακα που την τελευταία στιγμή ειδοποίησε τους ομοίους του και έτσι η τελευταία πόρτα που έμενε για να πατήσουμε στα μονοπάτια της αναρχικής παρανομίας κλειδώθηκε οριστικά με αποτέλεσμα να ακολουθήσει ομηρία και διαπραγματεύσεις ενώ ελεύθεροι σκοπευτές και ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας είχαν είδη πάρει θέσεις έτοιμοι να εισβάλουν για να μας εξοντώσουν. Αφού εξασφαλίσαμε ότι δεν θα άλλαζε το καθεστώς κράτησης μας παραδώσαμε τον οπλισμό μας όχι όμως και την επιθυμία μας να δώσουμε ένα οριστικό τέλος στο καθεστώς αιχμαλωσίας μας. Ακολούθησαν διάφορα σχέδια τα οποία έμειναν στα σκαριά μέχρι την επόμενη οργανωμένη απόπειρα μας που είναι το σχέδιο απόδρασης που δικάζεται σε αυτήν την αίθουσα, σε ένα δικαστήριο το οποίο έχει αποδείξει και με το παραπάνω ότι εκτελεί πιστά τις εντολές που δίνονται από τα υψηλά κλιμάκια της δικαιοσύνης και της αντιτρομοκρατικής που θέλει να μας θάψει οριστικά μέσα στις φυλακές. Ένα σχέδιο το οποίο θα αποτελούσε ίσως μια από τις πιο πετυχημένες αποδράσεις αναρχικών ανταρτών πόλης στην σύγχρονη επαναστατική ιστορία. Ο τοίχος που μας χώριζε από την επιστροφή μας στο αναρχικό αντάρτικο πόλης θα ανατινάζονταν με ένα βαν γεμάτο εκρηκτικά κατάλληλα τοποθετημένα ώστε να κατευθυνθεί το ωστικό κύμα τους αποκλειστικά και μόνο στον τοίχο της φυλακής. Ένα άλλο βαν γεμάτο όπλα και ένα ρουκετοβόλο θα αποτελούσε το μέσο διαφυγής μας και από εκεί και μετά οι εχθροί της ελευθερίας θα είχαν πολλούς λόγους για να φοβούνται για τις μίζερες και άθλιες υπάρξεις τους.

Το γεγονός ότι κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή το σχέδιο αποτράπηκε μετά τις συλλήψεις της αντιτρομοκρατικής και το κατασταλτικό πογκρόμ που ακολούθησε δεν σημαίνει ότι εμείς έχουμε παραδοθεί στις σαδιστικές σας ορέξεις. Εξακολουθούμε να παραμένουμε εχθροί της γενικευμένης υποδούλωσης που και εσείς σαν δικαστές εκπροσωπείτε. Αν ψάξει κάποιος το γιατί η απάντηση είναι απλή. Continue reading [Φυλακές Κορυδαλλού] Πολιτική δήλωση του Μιχάλη Νικολόπουλου σχετικά με το δικαστήριο για την απόπειρα απόδρασης

Αθήνα: Αισθητική παρέμβαση σε αγάλματα (21/02/2016)

Τα σκιάχτρα του κυρίαρχου πολιτισμού αποτυπώνονται σε μάρμαρο, σφυρηλατούνται από την οικονομική και κρατική υπεροχή, και στοιχειώνουν τις συνειδήσεις με το ψύχος, τη σοβαροφάνεια, την ευπρέπεια και την άχρονη ακινησία τους. Ανάγονται σε σύμβολα λόγω της αποδοχής τους από το κάθε κυρίαρχο σύστημα, καθώς ουσιαστικά το αναπαράγουν, προωθώντας τις αξίες οι οποίες το συνιστούν. Τα είδωλα της κάθε εποχής διαμορφώνουν, με θεαματικούς όρους, την εκάστοτε παράδοση, ορίζοντας προορισμούς και μέσα, Ιθάκες και ταξίδια.

Επιτιθόμαστε ανοιχτά στις παραδόσεις που διαιωνίζουν την ηθική εξουσιαστή και σκλάβου, αφέντη και υποτακτικού, και κάθε σύμβολό τους μας είναι εχθρικό. Μέσα στον πολιτισμό των όσιων και των ιερών, επιλέγουμε να είμαστε βλάσφημοι και εικονοκλάστες. Στα πλαίσια αυτής της επιλογής, προχωρήσαμε στη μετουσίωση 5 αγαλμάτων-ειδώλων, στο κέντρο της Αθήνας, μέσω της αισθητικής παρέμβασης.

ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ – ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΒΑΣΗ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΙΔΩΛΩΝ ΤΟΥ

ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΗ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ

Τζωρτζ Κάνινγκ (1770-1827): Αρχικά υπουργός εξωτερικών της μεγάλης βρετανίας και μετέπειτα πρωθυπουργός για μικρό χρονικό διάστημα, ο Κάνινγκ ήταν φημισμένος φιλέλλην και υποστηρικτής της ανεξαρτησίας του ελληνικού έθνους. Το 1800 παντρεύτηκε με την κόρη του στρατηγού Τζων Σκοτ, ο οποίος είχε μεγάλη περιουσία στην Ινδία. Το 1821, ο Κάνινγκ διορίζεται κυβερνήτης της Ινδίας. Το 1827 πεθαίνει από πνευμονία. Άφησε πίσω του το υψίστου ομορφιάς απόφθεγμα «Ευχαριστώ τον Θεό, που η τύχη μου είναι συνυφασμένη με την τύχη της ανθρωπότητας». Σκεφτήκαμε λοιπόν να προσφέρουμε έναν ελάχιστο φόρο τιμής στην εξαιρετική αυτή προσωπικότητα, χαρίζοντάς του έναν πιο ιδιαίτερο θάνατο. Στο άγαλμά του, που δεσπόζει στην ομώνυμη πλατεία, του φορέσαμε μια γραβάτα ως θηλιά. Πλέον η πνευμονία γιατρεύεται με φάρμακα, ο αστισμός όμως μόνο με αυτοκτονία.

Βλάσης Γαβριηλίδης (1848-1920): Χαρακτηρίζεται ως πατέρας της δημοσιογραφίας στην ελλάδα. Πολιτικάντικο μυαλό, καθώς ήταν, ο Γαβριηλίδης αρχικά διατηρούσε στενές επαφές με τον Τρικούπη, στη συνέχεια υποστήριζε ένθερμα τη συγκέντρωση όλων των εξουσιών στον «ύψιστο» βασιλιά Γεώργιο Α’, ενώ εν τέλει τάχθηκε υπέρ της πολιτικής του Βενιζέλου. Καθώς δεν είχε συμπαγή πολιτική ύπαρξη, ακολουθώντας κλασική δημοσιογραφίστικη τακτική, ίπτατο σα φάντασμα από την πολιτική του ενός εξουσιαστή στον άλλον. Έτσι κι εμείς, θέλοντας να τον βοηθήσουμε στο ταξίδι του, χαρίσαμε στο άγαλμά του, που βρίσκεται στην Κλαυθμώνος, ένα φάντασμα-γορικό, κίτρινο σεντόνι, για να τονίζει την πραγματική του υπόσταση.

Παναγιώτης Κανελλόπουλος (1902-1986): Υποστηρικτής της αβασίλευτης δημοκρατίας, επιδίωκε την εθνική συμφιλίωση, την παύση του διχασμού, για την ανοικοδόμηση του ελληνικού έθνους. Ο κατά τα άλλα αντιστασιακός Κανελλόπουλος φημίζεται για το ότι αποκάλεσε τη Μακρόνησο ως «νέο παρθενώνα», τον τόπο εξορίας ως σημαντικό μνημείο του ελληνισμού. Στα μεταπολεμικά χρόνια, ανέλαβε ανά διαστήματα κυβερνητικές θέσεις, διετέλεσε 2 φορές πρωθυπουργός για μικρό χρονικό διάστημα (1945 και 1967 – τελευταίος πρωθυπουργός πριν τη χούντα, στην οποία και εναντιώθηκε), καταλήγοντας το 1977 εκλεγμένος ανεξάρτητος βουλευτής σε συνεργασία με τη νέα δημοκρατία. Θέλοντας να «στηρίξουμε» αυτόν τον δημοκράτη αντιφασίστα, βρήκαμε την προτομή του στη δεξιά πλευρά απ’ την πρυτανεία και του χαρίσαμε ένα φουτεράκι, για τις κρύες νύχτες του χειμώνα, και μια μπαλακλάβα «για να τον κοιτάν στα μάτια». Με τα νέα του αξεσουάρ, ευελπιστούμε ότι θα ξαναβγεί στα χνάρια του αντιφασιστικού αγώνα, να μοιράσει κάνα κουτουλίδι σε κάναν φασίστα, να θυμηθεί τα παλιά.

Αδαμάντιος Κοραής (1748-1833): Μέγας λόγιος, δάσκαλος του «ύψιστου» ελληνικού γένους, εκπρόσωπος του νεοελληνικού διαφωτισμού, ορθόδοξος χριστιανός, υποστηρικτής της αγνής ελληνικής καθαρεύουσας –απαλλαγμένης από τα «μιαρά» ξενικά στοιχεία– ο Κοραής, ως περήφανος πατριώτης, επιδίωκε την πνευματική ανάπτυξη του έθνους, εκδίδοντας και μεταφράζοντας βιβλία αρχαία ελληνικά, διαφωτιστικά και θεολογικά. Απεικονισμένος πλέον ως άγαλμα μπροστά απ’ την πρυτανεία, στέκεται καθιστός, με ένα βιβλίο στο ένα χέρι. Σκεφτήκαμε πως τόσο καιρό θα έχει βαρεθεί να κρατά το βιβλίο στην ίδια σελίδα, οπότε του κολλήσαμε ένα κείμενο ενάντια στον νόμο για τις ειδικές συνθήκες κράτησης. Πέρα από αυτό, του προσφέραμε στο άλλο χέρι ένα «κοκταίηλ», με το στουπί του, και, επειδή γύρω οι κάμερες είναι πολλές και οι τουρίστες ενοχλητικοί, του χαρίσαμε ένα full face για να την παλεύει.

Ιωάννης Καποδίστριας (1776-1831): Αρχικά υπουργός εξωτερικών της ρωσίας και έπειτα πρώτος κυβερνήτης της ελλάδας υπό την επιτήρηση των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων, προώθησε μεταρρυθμίσεις για την ανόρθωση των κρατικών μηχανισμών, όπως δημιουργία τακτικού στρατού, ίδρυση της στρατιωτικής σχολής ευελπίδων, του εθνικού νομισματοκοπείου και της εθνικής χρηματιστικής τράπεζας, δημιουργία νομικού πλαισίου, εισαγωγή της πατάτας κ.λπ. Στα πλαίσια της εσωτερικής «τάξεως και ασφαλείας», προχώρησε σε φίμωση του αντικυβερνητικού τύπου της εποχής και δίωξη των εκδοτών του. Το άγαλμά του στολίζει την πρυτανεία, δίπλα από τον Κοραή. Του κάναμε δώρο στο πιάτο το αγαθό που εισήγαγε, προτηγανισμένο σε παρθένο ηλιέλαιο, και, για να τον βοηθήσουμε να γευτεί τον σύγχρονο πολιτισμό, του δέσαμε το στόμα μ’ ένα φίμωτρο.

αναρχική ομάδα τέχνης Οχετός
oxetos@riseup.net
oxetos.espivblogs.net

[Ηνωμένο Βασίλειο] «Αδερφοί μου ανθρωπιστές…»

Αδερφοί μου ανθρωπιστές, εμείς είμαστε γνωστικοί
δεν είμαστε σαν εκείνους τους αλόγιαστους
ζυγιάζουμε τις σκέψεις και τις δράσεις μας
λογαριάζουμε λαό, κοινωνίες, όλους τους ανθρώπους.

Κάναμε εμείς λόγο για μαζικές κοινωνίες; Όχι δα!
έχουμε παραδεχτεί την ατομικότητα
πρόκειται για υπηρέτρια της αξίας του ανθρώπου
γι’ αυτό και συνεχίζουμε την υπηρεσία μας εντός κοινωνίας.

Ο καπιταλισμός είναι το μαύρο φίδι που δηλητηριάζει τους ανθρώπους
οι τακτικές αυτές ακολουθούνται κι απ’ αυτούς τους απερίσκεπτους,
τη νέμεσή μας
εμείς όμως είμαστε αναρχιστές με αξίες κι ιδανικά
οι κοινωνίες μας θα αγκαλιάσουνε ανθρωποσύνη, ζώα και γη.

Πιστεύουμε πως μπορούμε εμείς να ’μαστε δημιουργοί…
αυτή είν’ η ομορφιά μας, αντί του θεού, τώρα πια ο άνθρωπος
κι έπειτα μιλάμε και για δικαιώματα των ζώων κι ανακύκλωση
επ’ ουδενί δε σχετιζόμαστε με ανθρωποκεντρισμό. Όχι δα!

Τι κι αν θα έχουμε ένα άλλο σύστημα;
Φτάνει να μην είναι καπιταλισμός!
το σύστημά μας θα βασίζεται σε ισότητα κι αγάπη
κι άμα συμβεί και ξεστρατίσουμε απ’ το μονοπάτι
έχουμε το πολιτικό το σκεπτικό, θα καθυποτάξουμε τα λαθεμένα συναισθήματα,
έχουμε άμεση δημοκρατία.

Archegonos, ‘Ωδή στη λιμνάζουσα τάφρο του κοινωνικού αναρχισμού’

Από το αγγλικό περιοδικό Actualising Collapse (‘Πραγματωνόμενη Κατάρρευση’), μια συλλογή από εικονοκλαστικά κείμενα, εξεγερμένες σκέψεις, προτάσεις για τον πόλεμο άνευ συνόρων ενάντια στο τεχνο-βιομηχανικό σύστημα, γραπτά φυλακισμένων ανταρτών πόλης, κείμενα απολίτιστων σαμποτέρ, ανακοινωθέντα από τις πρώτες γραμμές της μαύρης διεθνούς των αναρχικών της πράξης, άρθρα αναφορικά με τον ιλεγκαλισμό και τον ατομικισμό, τακτική ανάλυση, κάποιες μεγαληγορίες και ποιήματα.

Τολούκα, Μεξικό: Σχέδιο Φοίνικας, Πράξη Μοναδική (αρ. 9)

Ορμώμενοι από πρωτοβουλία ατομική, χωρίς βάσεις βοηθείας μήτε πολύπλοκες γλωσσολογίες/επαναστατικές θεωρίες, αλλά ούτε και περίπλοκους μηχανισμούς καταστροφής, εφορμούμε! Ντου μοναδικό μηδενιστικού εξαγνισμού, ταυτόσημο και δίχως ηθικές, ιδεολογικές ή υλικές περιστροφές.

Σε αυτόν τον αναπόδραστο πόλεμο ριχνόμαστε μέσω της εγγύτητας και εξασκούμε τον αφορμαλισμό από την μπάντα της ατομικής πρωτοβουλίας. Οι εμπρησμοί και οι εκρήξεις αυτής της πράξης είναι απότοκο της εικονοκλαστικής επιθυμίας κάθε αγριεμένου που συσχετίστηκε εγωιστικά μαζί τους. Είναι η μονάδα που συγκρούεται με τον πολιτισμό και το τεχνοβιομηχανικό σύστημα, κι είναι μέσα απ’ τη μοναδικότητα που αναδύεται η συγγένεια με κάθε σπάστη.

Ακολουθούν μερικές στροφές και δράσεις που τις εντάσσουμε στο Σχέδιο Φοίνικας και τις αφιερώνουμε σε συγκεκριμένες ατομικότητες με τις οποίες συμμεριζόμαστε όσα πράττουν και δικαιώνουν, παρά τις παθιασμένες διαφορές που ίσως να προκύπτουν. Τούτο ’δώ πάει εξαιρετικά αφιερωμένο, σαν κολασμένη πυρά γιομάτη βούληση, στους Αλφρέντο Κόσπιτο και Νικόλα Γκάι του Πυρήνα Όλγα/ΑΑΟ, στον Ανδρέα Τσαβδαρίδη, μέλος της ΑΑΟ και χωμένο στο Σχέδιο Φοίνικας, στον αντιπολιτισμικό πολεμιστή Αντριάν Μαγνταλένο (κρατούμενο σ’ αυτές τις γαίες), καθώς και στον εξεγερμένο ληστή Σεμπαστιάν Οβερσλούιχ, προσφάτως πεσόντα στη μάχη.

Αδέρφια, εδώ είμαστε!

Χαράζει!
Μι’ απόπειρα γραφής η οποία δεν ξεφορτώνει
Το κακόφωνο αβίωτο που ζούμε
Κάθε ανατολή το κάνει υποχρεωτικό
Άλλο ξημέρωμα!
Φουμάροντας λιγάκι, δίχως ντελίριο
Κρυστάλλινη αλήθεια, δεν ξεγελάς τις πράξεις
Η μέρα δεν είναι άλλο παρά καρουζέλ με ώρες
Θε’ μου χρόνε! Πατέρα μου πολιτισμέ!
Άλλο ξημέρωμα!
Ρουτίνα πρωινή, απογεματινή ή και νυχτόφωτη
Τεχνολογία/βιομηχανία, τα μπινιάρια που ’ναι πάντοτε παρόντα
Άλλο ξημέρωμα!
Κι είπε η φαντασία:
Πού θα πάει το σκοινί;
Κι Εγώ το πάθος ασυγκράτητο
Κάτι θα κάνει κρακ
όπου να ’ναι
Σημείο τιλτ, θριαμβολογεί πικρά το Εγώ
Σαν κατακάθι ζωής
Αφού τρόπος άλλος δεν μπορεί να υπάρχει
για τους αλήτες της πράξης
Άλλο ξημέρωμα!
Τ’ αντέχεις;
Ύμνος ζωής, και μην τυχόν τον κακομεταφράσεις!
Όχι βιονικοί
Ούτε κομμούνια/χριστιανοί
Γέλα, τραγούδα, χόρεψε σαν νιότη αγριεμένη
Ανέμελοι, κυνικοί και εικονοκλάστες
Άλλο ξημέρωμα!
Ξημέρωμα;
Να τα πάρει πρόσωπο η δρεπάνη!

Αναλαμβάνουμε επίσης την ευθύνη για τις επιθέσεις με εκρηκτικούς μηχανισμούς το ξημέρωμα της 18ης Νοέμβρη (του 2013) σε μια εκκλησία και μια τράπεζα στη συνοικία Σαν Σεμπαστιάν της Τολούκα, στο Μεξικό, όπως και για την τοποθέτηση του εμπρηστικού/εκρηκτικού μηχανισμού που ’σκασε σε άλλη τράπεζα στις 21 Δεκέμβρη (του αυτού έτους) κοντά στο αεροδρόμιο της Τολούκα.

Για το θρίαμβο του Εγώ!
Κόντρα στο τεχνοσύστημα και στον πολιτισμό!

Αντιπολιτισμική Φράξια του Μετώπου Απελευθέρωσης της Γης
προσκείμενη στην Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία (FA/FLT/FAI)

Ιταλικές φυλακές: Ένας αντιπολιτισμικός χαιρετισμός του Culmine για τα συντρόφια στο Μεξικό

Αγαπημένα συντρόφια στο Μεξικό, απαντάμε με αυτό το γράμμα στο χαιρετισμό σας που, απ’ την ιταλική πρεσβεία στην Πόλη του Μεξικού, έφερε στα κελιά «μας» έναν υπέροχο άνεμο συνενοχής. Είμαστε καλά, τόσο όσον αφορά τη φυσική όσο και την πνευματική μας κατάσταση, κι η δύναμη και η αποφασιστικότητα δεν έπαψαν να μας συνοδεύουν, παρ’ ότι βρισκόμαστε προφυλακισμένοι περισσότερο από ένα χρόνο σ’ αυτό το ειδικό καθεστώς υψηλής ασφαλείας.

Η έρευνα εναντίον μας παραμένει ανοιχτή, και παρά τις όσες αλλαγές συντελέστηκαν στο ενδιάμεσο, είναι σχεδόν ανέφικτο να κάνουμε προβλέψεις για την εξέλιξή της. Γι’ αυτό, με τούτο το γράμμα δεν μπορούμε να σας ενημερώσουμε σχετικά με το νομικό σκέλος της υπόθεσής μας, αλλά θέλουμε να επαναλάβουμε πως δεν έχουμε αλλάξει ούτε στο παραμικρό τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε και θέτουμε τα ερωτήματα που κρίνουμε σημαντικά.

Όλο αυτό το διάστημα, έχουμε συνεχίσει να μεταφράζουμε και να διακινούμε προκηρύξεις δράσεων –όποτε κρίνουμε πως είναι αναγκαίο– δείχνοντας έτσι την εξεγερμένη μας αλληλεγγύη προς όλα τα αξιόμαχα συντρόφια κι επιχειρώντας να ακουστεί η φωνή μας (συμπεριλαμβανομένης της αυτοκριτικής) σχετικά με το τι συνέβη στο μπλογκ του “Culmine”, προσδοκώντας να εξακολουθήσει να υπάρχει ως μέσο αναρχικής αντιπληροφόρησης.

Ανάμεσα σε άλλα θέματα, θα θέλαμε ιδίως να υπογραμμίσουμε τη σημασία που έχουν για μας οι τοποθετήσεις σχετικά με τον λεγόμενο αντιπολιτισμό, παρά το γεγονός ότι στο παρελθόν διαχειριζόμασταν ένα μπλογκ. Μπορεί να φαντάζει πράγματι σε όλους κι όλες μας αντιφατική η συνύπαρξη αντιπολιτισμικών θέσεων με την εφαρμογή συγκεκριμένων τεχνολογικών εργαλείων με την πρόθεση να προωθηθεί το ανεκτίμητο και αναγκαίο έργο της αντιπληροφόρησης. Έπειτα από χρόνια αναστοχασμού πάνω στο θέμα, και μετά και τα πρόσφατα συμβάντα, πιστεύουμε πως έφτασε η στιγμή να αναρωτηθούμε τι σημαίνει στ’ αλήθεια ο αντιπολιτισμός.

Αρκεί μονάχα να σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε τον υπολογιστή και να ανακηρυχτούμε ή να αισθανθούμε αντιπολιτισμικοί; Αρκεί να σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε την τεχνολογία, και για ποια τεχνολογία μιλάμε; Κόβουμε το ίντερνετ, αλλά όχι το ψυγείο και το πλυντήριο; Δε χρησιμοποιούμε το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, αλλά συνεχίζουμε να χρησιμοποιούμε τους φακέλους και τα γραμματόσημα; Είμαστε διατεθειμένοι να αποδεχτούμε τον πολιτισμό μέχρι κάποιου σημείου, κι αν είναι έτσι, μέχρι πού φτάνει αυτό; Είναι μονάχα σ’ αυτό το επίπεδο όπου θα πρέπει να εστιάσει η αναζήτηση μιας υποθετικής μοναδικής σημασίας του όρου «αντιπολιτισμός»; Αν «αντιπολιτισμός» πάει να πει, για παράδειγμα, να αντιτίθεται κανείς στη νανοτεχνολογία και στη βιοτεχνολογία (δηλαδή στον έλεγχο και στη χειραγώγηση καθετί ζωντανού), γιατί δε θα μπορούσε να σημαίνει επίσης να αντιτάσσεται κανείς, φέρ’ ειπείν, στην υπερβιομηχανοποιημένη βέγκαν τροφή; Είμαστε βέγκαν εδώ και πάρα πολλά χρόνια και διερωτόμαστε σχετικά με το θέμα, αφού έχουμε προσέξει ότι ο βεγκανισμός και ο αντιπολιτισμός φαίνεται πολλές φορές να πηγάζουν από τις ίδιες αντεξουσιαστικές προθέσεις. Αναρωτηθήκαμε κάμποσες φορές πώς και για πόσον ακόμα καιρό θα κρατάμε την πίστη (ήδη πολύ διαδεδομένη ανάμεσα σε πολλούς αναρχικούς και αντεξουσιαστές) ότι το να έρθει κανείς πιο κοντά στη «Φύση» και στο «φυσικό» αποτελεί συνώνυμο του αντιπολιτισμού; Δεν μπορούμε, ούτε και θέλουμε, να δώσουμε μια καταληκτική απάντηση στο ερώτημα αν μπορούμε να πραγματώσουμε μια φόρμα «φυσικής» ζωής, αλλά είμαστε βέβαιοι ότι αυτό έχει να κάνει πρώτα απ’ όλα με ένα πλανητικό πρόβλημα: αυτό της δημογραφικής έκρηξης. Κατά τη γνώμη μας, από μια ριζοσπαστική αναρχο-οικολογική προοπτική, είναι αδύνατο να μη λάβουμε υπόψη τις καταστροφικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις της πληθυσμιακής αύξησης, του πολιτισμού και των γιγαντιαίων μητροπόλεων. Επομένως, τι σημαίνει στ’ αλήθεια ο αντιπολιτισμός;

Αν ο πολιτισμός μπορεί να θεωρηθεί από κάθε άποψη μια κουλτούρα (ένα σύνολο κανόνων, χρήσεων και συνηθειών που συμμερίζεται μια ομάδα ατόμων), μήπως αποτελεί επίσης κουλτούρα κι ο «αντιπολιτισμός»; Με ποια μέσα μπορούμε να ανατρέψουμε μια χιλιετή κουλτούρα; Είναι άραγε άσχετο τ’ ότι ο αντιπολιτισμός είναι απότοκο του ίδιου του πολιτισμού; Πόσο σημαντικό είναι να διατηρήσει κανείς τη μέγιστη δυνατή συνεκτικότητα; Και πάλι, πώς συμφιλιώνεται η αντιπολιτισμική Αναρχία με τη διαχείριση ενός μπλογκ; Έχει κάποιο νόημα να ανταλλάσσουμε ιδέες, προβληματισμούς, πρακτικές μέσω του διαδικτύου, και να φαντασιωνόμαστε έναν ιδεατό κόσμο όπου το ίντερνετ δε θα ’πρεπε καν να υπάρχει; Ο αποκαλούμενος «φυσικός, λεύτερος και άγριος κόσμος», στον οποίο προσβλέπουμε πολλοί και πολλές από μας (συμπεριλαμβανομένων νεότερων αναρχικών συντρόφων, που γεννήθηκαν στον αστερισμό της υψηλής τεχνολογίας), αρχίζει εκεί όπου τελειώνει ό,τι ζούμε σήμερα, ή αντιτίθεται εν μέρει σε όλο αυτό;

Εμείς υποστηρίζουμε ότι στην παρούσα ιστορική φάση –σε ό,τι αφορά το μέτωπο της αντιπληροφόρησης– είναι σχεδόν αδιανόητο να πάψουμε να χρησιμοποιούμε μια συγκεκριμένη τεχνολογία από τη στιγμή που μας δίνει την ευχέρεια να έρθουν σε επαφή αναρχικοί απ’ όλο τον κόσμο, άτομα που πιθανότατα δε θα είχανε ποτέ συναντηθεί από κοντά και, μ’ αυτόν τον τρόπο, έχουν τη δυνατότητα να συνδιαλέγονται πάνω σε ενδιαφέρουσες πτυχές του αγώνα.

Παράλληλα, νιώθουμε ότι η κατάχρηση συγκεκριμένων τεχνολογικών εργαλείων αυξάνει κατά πολύ τον κίνδυνο να καταστεί εξ ολοκλήρου εικονική η συσχέτιση ανάμεσα στα συντρόφια, αλλά και στ’ ανθρώπινα όντα εν γένει. Ασφαλώς, εξαρτάται από εμάς να καθορίσουμε το όριο που θέλουμε να αποδώσουμε σ’ αυτή την έννοια, αφήνοντας να γίνει κατανοητό πως ο πολιτισμός, για τον οποίο μιλάμε με τόση ανυπομονησία και απέχθεια, έχει εν πολλοίς να κάνει με μιαν αδιαμφισβήτητη δόση εικονικής ζωής.

Θα μας άρεσε πολύ τα σημεία με τα οποία καταπιαστήκαμε ακροθιγώς σε αυτό το γράμμα να μπορούσαν να γίνουν αντικείμενο συζήτησης και εμβάθυνσης απ’ όλους αυτούς τους αντεξουσιαστές που βρίσκουν ενδιαφέρον σε τέτοια θέματα.

Σε πλήρη συγγένεια, σας στέλνουμε τις πιο ζεστές και δυνατές εξεγερμένες αγκαλιές μας!

“Culmine”, 4 Αυγούστου 2013

Ελίζα Nτι Μπερνάρντο (αναρχική κρατούμενη)
C.C. Rebibbia Femminile, Via Bartolo Longo 92, IT-00156 Roma, Ιταλία

Στέφανο Γκαμπριέλε Φόσκο (αναρχοατομικιστής κρατούμενος)
C.C. Via Arginone 327, IT-44122 Ferrara, Ιταλία

πηγή

Συνέντευξη του αναρχικού περιοδικού «Aversión» με τα φυλακισμένα συντρόφια του μπλογκ αντιπληροφόρησης Culmine

Ακολουθεί μετάφραση μιας συνέντευξης που πήρε μέσω αλληλογραφίας η συντακτική ομάδα του αναρχικού περιοδικού «Aversión» στην Ισπανία από τα συντρόφια Στέφανο Φόσκο και Ελίζα Ντι Μπερνάρντο, διαχειριστές του αναρχικού μπλογκ αντιπληροφόρησης Culmine, που είναι προφυλακισμένοι απ’ τον Ιούνη του 2012 στην Ιταλία, στο πλαίσιο της αποκαλούμενης επιχείρησης Ευτολμία (Ardire).

AVERSIÓN: Τα τελευταία χρόνια, λόγω ζητημάτων τα οποία έχουν να κάνουν περισσότερο με την κατεύθυνση που παίρνει το σύστημα και που δεν είναι της παρούσης να αναλυθούν, έχει γίνει ξεκάθαρο ότι ο τρόπος με τον οποίο συσχετιζόμαστε έχει επηρεαστεί. Μπλογκ και σελίδες έχουν κάνει την εμφάνισή τους, αντικαθιστώντας το έργο που μέχρι στιγμής κάλυπταν οι έντυπες εκδόσεις μας. Πώς βλέπετε να επηρεάζει κάτι τέτοιο τους αγώνες και τον τρόπο με τον οποίο τους αντιλαμβανόμαστε;

CULMINE: Είμαστε απόλυτα πεπεισμένοι ότι βιώνουμε μια νέα περίοδο εντός του αναρχισμού. Τα μπλογκ και οι ιστοσελίδες επιτρέπουν τη διάχυση επικοινωνηθέντων, κειμένων και θεωρήσεων με τρόπο ταχύτατο σε όλο τον πλανήτη, καθιστώντας δυνατή την ανταλλαγή ιδεών και προτάσεων ανάμεσα σε συντρόφια που πιθανότατα δε θα είχαν ποτέ τη δυνατότητα να συναντηθούν από κοντά. Πρόκειται για πραγματική επανάσταση στις σχέσεις μεταξύ αναρχικών. Έχουμε πλήρη συνείδηση των μεγάλων περιορισμών που ανακύπτουν απ’ αυτόν το νέο τρόπο συσχέτισης, είτε λόγω της ίδιας της φύσης του εργαλείου, που δεν είναι ουδέτερη, αλλά τη διαχειρίζεται και την ελέγχει ο εχθρός, είτε λόγω του υψηλού κινδύνου που εγκυμονεί, όπως συνέβη και στην περίπτωση του μπλογκ Culmine, το οποίο βέβαια δεν επέλεξε το δρόμο της ανωνυμίας.

Το αναρχικό μπλογκ Culmine φυλακίστηκε στις 13 Ιούνη 2012 λόγω του έργου αντιπληροφόρησης που παρήγε. Το έργο σχετικά με τους αγώνες και τον τρόπο με τον οποίο τους αντιλαμβανόμαστε είναι εξαιρετικά πολύπλοκο. Πρέπει να ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι σήμερα, στο 2013, όλα τα κινήματα χρησιμοποιούν το διαδίκτυο: πολιτικά, οικολογικά, πολιτιστικά, αλλά μέχρι και αντιτεχνολογικά (θ’ άξιζε να εμβαθύνουμε σε αυτό το παράδοξο, αλλά δεν είναι της ώρας). Ακόμα και εντός των διαφόρων εκδοχών του αναρχισμού, σχεδόν όλες οι ομάδες, ανεξαιρέτως τάσης, δικτυώνονται μέσω του ίντερνετ, αν και το τελευταίο διάστημα παίζουν πολύ τα κοινωνικά δίκτυα όπως το Twitter και το Facebook, με δυσμενείς συνέπειες. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, ποτέ δεν ήμασταν της γνώμης ότι τα μπλογκ αντιπληροφόρησης θα ’πρεπε να αντικαταστήσουν τις έντυπες εκδόσεις. Continue reading Συνέντευξη του αναρχικού περιοδικού «Aversión» με τα φυλακισμένα συντρόφια του μπλογκ αντιπληροφόρησης Culmine

Eλλάδα: Μήνυμα αλληλεγγύης στον Αλφρέντο Κόσπιτο και στον Σέρτζιο Μαρία Στεφάνι από τα φυλακισμένα μέλη της Ε.Ο. ΣΠΦ και τον Θεόφιλο Μαυρόπουλο

ΣΠΦ – Στα άκρα… για τον Alfredo και τον Sergio

Ο αδερφός μας Αλφρέντο Κόσπιτο (κατηγορούμενος για τους πυροβολισμούς εναντίον στελέχους εταιρείας πυρηνικής ενέργειας τους οποίους ανέλαβε ο Πυρήνας Όλγα της FAI), μαζί με το σύντροφο Σέρτζιο Μαρία Στεφάνι ξεκίνησαν απεργία πείνας στις 29 Γενάρη ενάντια στις απαγορεύσεις επισκεπτηρίου που ήθελαν να τους επιβάλουν οι δεσμοφύλακες.

Στις 18 Φεβρουαρίου ο Αλφρέντο διέκοψε την απεργία αφού η διοίκηση της φυλακής δεσμεύτηκε για την ικανοποίηση του αιτήματός του. Ο Σέρτζιο συνεχίζει περιμένοντας κι αυτός την ικανοποίηση του αιτήματός του. Ο Αλφρέντο, φυσικά, παραμένει αλληλέγγυος στο σύντροφο Σέρτζιο και, ως χειρονομία στήριξης, προκάλεσε δολιοφθορές στο χώρο της φυλακής.

Παράλληλα, πριν λίγες μέρες και καθώς η έρευνα σχετικά με τους πυροβολισμούς για τους οποίους κατηγορείται ο Αλφρέντο κατέληγε σε αδιέξοδο, οι μπάτσοι ζήτησαν DNA απ’ το σύντροφο με σκοπό να κάνουν «έρευνα» για μία άλλη επίθεση. Πρόκειται για την επίθεση στη Μονάδα Επιστημονικών Ερευνών (RIS) της αστυνομίας το 2005 στην Πάρμα.

Εξαιτίας της άρνησης του Αλφρέντο να δώσει DNA, οι μπάτσοι έκαναν επιδρομή στο κελί (στις 19 Φλεβάρη) και συνέλεξαν μόνοι τους δείγματα DNA από το χώρο.

Αν δεν ήμασταν αιχμάλωτοι στις ελληνικές φυλακές, οι ΠΡΑΞΕΙΣ θα είχαν τον πρώτο λόγο. Τώρα όμως, έστω και πίσω απ’ τα κάγκελα της φυλακής, στέλνουμε στον Αλφρέντο και στον Σέρτζιο αυτά τα λίγα λόγια ως χαιρετισμό και ως υπόσχεση:

Σε αυτόν τον κόσμο, οι λύκοι κατοικούν στα άκρα. Στη μέση βρίσκονται αυτοί που δεν τολμούν.

Κάποιος απ’ τη μέση μπορεί να ρωτήσει προς τη μεριά μας: «Γιατί κυνηγάτε το αδύνατο…;»

Όμως η φωνή μας που μιλάει απ’ την καρδιά φωνάζει: «Δεν υπάρχει αδύνατο για τον Άνθρωπο. Ποτέ μη βάζεις σύνορα στη θέληση του Ατόμου. Να σπας τα όρια. Να πεθαίνεις και να λες “Θάνατος δεν υπάρχει…” Να αρνιέσαι τη μάζα. Να αρνιέσαι την κοινωνία και τον ειρηνικό θάνατο του κομπάρσου».

Μια έκρηξη μέσα μας φωνάζει: «Είμαι Εγώ, εισβάλλω στη σκηνή του κόσμου και ανατινάζω την ησυχία του».

Είμαστε εμείς, οι Εξόριστοι Αναρχικοί, οι Μηδενιστές, οι Εικονοκλάστες, που γκρεμίζουμε τα είδωλα του κόσμου σας.

Στους συντρόφους προσφέρουμε τη φωτιά του Προμηθέα.
Στους εχθρούς τον πόλεμο.
Στους αδιάφορους… τίποτα.

Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς FAI/IRF
και ο αδερφός Θεόφιλος Μαυρόπουλος

Φυλακές Κορυδαλλού, Φλεβάρης 2013

Ντομοντέντοβο, Ρωσία: Καταστροφή χριστιανικών σταυρών

(πρόσφατο κολάζ του Ουόλτερ Μποντ)
(πρόσφατο κολάζ του Ουόλτερ Μποντ)

Τις νύχτες της 25ης Δεκέμβρη 2012, της 7ης και της 20ής Γενάρη 2013 κόπηκαν σύρριζα τρεις ξύλινοι σταυροί στο Ντομοντέντοβο, κοντά στη Μόσχα.

Εγκατεστημένα πλάι σε πολυτελείς επαύλεις, στην περιοχή ενός κυνηγετικού καταφυγίου κι ενός εργοταξίου αμμοβολών, αυτά τα σύμβολα θρησκευτικού δογματισμού εκτός του ότι ευλογούσαν τη δράση κλεφτών, δολοφόνων και βιαστών εκεί πέρα, επιπλέον υποδήλωναν περίτρανα τη στόχευση της περαιτέρω αρπαγής εδαφών και λεηλασίας της φύσης. Εμείς είμαστε ενάντια σ’ αυτά τα αναπτυξιακά σχέδια.

Ενάντια στην εισβολή της Εκκλησίας στην άγρια φύση.
Ενάντια σε κάθε θρησκεία.

Χαιρετίζουμε τον αδερφό μας Ουόλτερ Μποντ. Μας χαροποίησε η είδηση της νέας του απόφασης αναφορικά με το Ισλάμ. Ελάχιστα τζαμιά υπάρχουνε στα μέρη μας, γι’ αυτό κι η εικονοκλαστική μας δραστηριότητα περιορίζεται σε επιθέσεις εναντίον ζουρλών φανατικών ορθοδόξων.

Χαιρετισμούς στους αντικληρικαλιστές συντρόφους μας στην Αυστραλία και στο Ηνωμένο Βασίλειο!

Ητ και Μπίλλυ, στην Ινδονησία: καλώς ήλθατε πίσω στη λευτεριά!

Αυτόνομοι Ξυλουργοί,
Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία-Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο

πηγή

Η μετάφραση στα ελληνικά έγινε από τα φυλακισμένα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς/Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία-Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο (ΣΠΦ/FAI-IRF)

Ελλάδα: «Το χάος προ των πυλών» —Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς και Θεόφιλος Μαυρόπουλος

ΣΠΦ – ΤΟ ΧΑΟΣ ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ
(Ιταλία, Μεξικό, Ελλάδα)

Την Τετάρτη, 13 Ιουνίου, στήθηκε η διεθνής αντιαναρχική εκστρατεία με το όνομα «επιχείρηση ευτολμία». Οι δυνάμεις της ROS (ιταλική αντιτρομοκρατική) και οι καραμπινιέροι τέθηκαν υπό των εντολών της ιεροεξετάστριας-εισαγγελέως Μανουέλα Κόμοντι της Περούτζια, και προχώρησαν σε οκτώ συλλήψεις αναρχικών συντρόφων. Παράλληλα γίνονται έρευνες εναντίον και άλλων συντρόφων (ανάμεσά τους και οι σύντροφοι των Edizioni Cerbero).

Ούτε γνωρίζουμε τις λεπτομέρειες της υπόθεσης, ούτε είμαστε δικηγόροι για να μιλήσουμε με τη γλώσσα των αποδεικτικών ή μη στοιχείων. Το μόνο που ξέρουμε είναι πως οι αστυνομίες του κόσμου θέλουν να χτυπήσουν τη νέα αναρχία.

Οι δικαστές, οι εισαγγελείς, οι ανακριτές και οι μπάτσοι της αντιτρομοκρατικής θέλουν να γονατίσουν και να αλυσοδέσουν με χειροπέδες τους αδάμαστους εξεγερμένους που φωτίζουν τις νύχτες με τις ανταρσίες τους και βάφουν τις πόλεις με τα χρώματα της αναρχικής διαρκούς εξέγερσης.

Όμως, όλοι εμείς οι αναρχικοί της πράξης, οι μηδενιστές, οι χαοτικοί, οι αντικοινωνιστές έχουμε διαβεί οριστικά το σημείο που κάθε επιστροφή στην ησυχία της κανονικότητας δεν είναι πια εφικτή. Η νέα αναρχία μοιάζει με παλίρροια που στο ξέσπασμά της κατακλύζει χώρες, σύνορα και γλώσσες. Σύντροφοι που δεν έχουμε συναντηθεί ποτέ, που δε μιλάμε την ίδια γλώσσα, που μας χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα, συρματοπλέγματα και τοίχοι φυλακών, γελάμε και μελαγχολούμε με τις κοινές μας χαρές και λύπες, και η αναρχία μας καίει σαν το φως χιλίων ήλιων που ανατέλλουν μέσα στην παγωμένη νύχτα του πλήθους.

Αυτήν τη διεθνή ανταρσία θέλουν να χτυπήσουν οι αστυνομίες του κόσμου. Δεν είναι σύμπτωση που λίγο καιρό πριν από την «επιχείρηση ευτολμία» οι δυνάμεις της αντιτρομοκρατικής στη Βολιβία προχώρησαν σε συλλήψεις για τις επιθέσεις της FAI Βολιβίας. Δεν είναι τυχαίο πως η «επιχείρηση ευτολμία», εκτός από τα οκτώ αναρχικά συντρόφια στην Ιταλία, επεκτάθηκε στη Γερμανία και στην Ελβετία θέτοντας στο στόχαστρό της τους ήδη φυλακισμένους συντρόφους Gabriel Pombo Da Silva και Marco Camenisch. Αυτές οι αλχημείες των μπάτσων έγιναν τη στιγμή που οι δυο σύντροφοί μας βρίσκονται στα όρια της αποφυλάκισής τους μετά από 18 και 21 χρόνια φυλακής, αντίστοιχα.

Όμως, η παράσταση της εισαγγελικής μαριονέτας Μ. Κόμοντι δε σταματά εδώ. Με την «επιχείρηση ευτολμία» έξι σύντροφοι της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς βρισκόμαστε υπό δικαστική έρευνα για την αλληλογραφία που είχαμε με κάποιους από τους συλληφθέντες συντρόφους.

Φυσικά, τα λαμόγια της ελληνικής αντιτρομοκρατικής δεν έχασαν την ευκαιρία να μιλήσουν για τη δήθεν συμβολή τους στην «επιχείρηση ευτολμία» μέσω υποτιθέμενων πληροφοριών που συνέλεξαν από την παρακολούθηση e-mail ανάμεσά μας. Βέβαια, οι Ιταλοί συνάδελφοί τους δεν τους επιβεβαίωσαν, καθώς οι υποτιθέμενες πληροφορίες μέσω των e-mail (που περιλαμβάνονται στην ιταλική δικογραφία) ήταν μεταφράσεις πολιτικών κειμένων που έχουν δημοσιευτεί στα αναρχικά δίκτυα αντιπληροφόρησης Culmine και ParoleArmate.

Όμως, για να μην αφήσουμε ούτε ένα χιλιοστό υποψίας δικονομικών «δικαιολογιών», ξεκαθαρίζουμε τα εξής: Ανεξάρτητα από τη δικαστική έρευνα, δηλώνουμε ότι στηρίζουμε όλες τις εξεγερτικές βίαιες ενέργειες της FAI-IRF με όλη μας τη λύσσα και την καρδιά.

Κάθε λέξη της FAI μας βρίσκει απόλυτα σύμφωνους και την κουβαλάμε μέσα μας αναζητώντας τρόπους να γίνει πράξη από τα χέρια μας. Η FAI-IRF ήταν, είναι και θα είναι η ουσία της διαρκούς αναρχικής εξέγερσης. Συμμετέχουμε, στηρίζουμε και προωθούμε την άτυπη αναρχική ομοσπονδία-διεθνές επαναστατικό μέτωπο (FAI-IRF).

Όμως, η προπαγάνδα του εχθρού και οι στρατιωτικο-αστυνομικές επιχειρήσεις του, όπως η «επιχείρηση ευτολμία», εκτός από τις συλλήψεις αποσκοπούν και στο να κατασκευάσουν ένα κλίμα φόβου. Θέλουν να μεταφέρουν το φόβο της φυλακής και την εικόνα της παντοδύναμης αστυνομίας, ώστε να διακόψουν τις εχθροπραξίες της νέας αναρχίας εναντίον του συστήματος.

Αυτό που τώρα έχει για μας σημασία είναι να πολεμήσουμε το φόβο. Είναι ο δικός μας τρόπος να περάσουμε πρώτοι στην επίθεση. «Αυτό σημαίνει να βυθίσουμε το μαχαίρι πιο βαθιά στην καρδιά του εχθρού, χωρίς φόβο για τις συνέπειες που συνεπάγεται, με την οργή και την εικονοκλαστική χαρά που πάντα κουβαλάμε μαζί μας στα χαμόγελα και στα μάτια μας» (Tomo – Αδερφός Σύντροφος υπό δικαστική έρευνα για την «επιχείρηση ευτολμία»)

Δεν κοιτάμε πίσω, παρά μόνο μπροστά…

Όσοι φοβήθηκαν, ή κουράστηκαν, ας κατεβούν τώρα από το τρένο. Δεν υπάρχει εισιτήριο επιστροφής. Ούτε Αναβολή και ενδιάμεσες στάσεις… Σφίγγουμε τα χέρια μας σε γροθιά και βαδίζουμε ενάντια στην εποχή μας, έχοντας γι’ αδέρφια τους συντρόφους μας.

«Αρκετά, αρκετά, αρκετά!
Καθώς ο ποιητής μεταμορφώνει τη λύρα του σε μαχαίρι
Καθώς ο φιλόσοφος μεταμορφώνει την έρευνά του σε βόμβα (…)
Είναι η ώρα, είναι η ώρα, είναι η ώρα!
Και η κοινωνία θα πέσει
Η πατρίδα θα πέσει
Η οικογένεια θα πέσει
Όλα θα πέσουν αφότου ο Ελεύθερος Άνθρωπος γεννηθεί…»
—Ρέντσο Νοβατόρε

ΛΕΥΤΕΡΙΑ στους ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ Giuseppe, Stefano, Elisa, Alessandro, Sergio, Katia, Paola, Giulia

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ και ΔΥΝΑΜΗ στ αδέρφια μας Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα και Μάρκο Καμένις

Τα φυλακισμένα μέλη της ΣΠΦ πρώτης περιόδου
FAI-IRF
Και ο αναρχικός της πράξης Θεόφιλος Μαυρόπουλος

ΖΗΤΩ Η FAI-IRF
ZHΤΩ Η ΦΩΤΙΑ της ΝΕΑΣ ΑΝΑΡΧΙΑΣ

ΥΓ. Τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι λέξεις έφτασαν τα νέα μιας άσχημης είδησης. Στο Μεξικό τραυματίστηκε ο αναρχικός σύντροφος Mario López καθώς εξερράγη πάνω του ο εμπρηστικός μηχανισμός που μετέφερε.

Ο Μάριο Λόπες συνελήφθη, ενώ παράλληλα ασκήθηκε δίωξη στη συντρόφισσά του Felicity Ryder.

Ο αδερφός μας Μάριο Λόπες, στο δημόσιο γράμμα που έβγαλε από το νοσοκομείο όπου νοσηλεύεται, ανέλαβε την ευθύνη για τη μεταφορά του εμπρηστικού μηχανισμού, δηλώνοντας ότι ως αναρχικός βρίσκεται σε διαρκή πόλεμο με το κράτος και την εξουσία.

Ακούμε τη φωνή του… Φωνή σταθερή, χαρούμενη, οργισμένη…

Είμαστε οι νιχιλιστές που κουβαλάμε τη φωτιά στην παγωμένη μοναξιά του πλήθους, είμαστε οι αναρχοατομικιστές που σκοτώνουμε τη σιωπή της βουβής μάζας, είμαστε οι χαοτικοί αναρχικοί της πράξης που έχουμε τ’ άστρα στα μάτια και στην καρδιά μας. Τα πέντε βέλη του σήματος της FAI και της Συνωμοσίας δείχνουν το σημείο όπου όλα γίνονται αληθινά. Το σημείο της διαρκούς αναρχικής εξέγερσης…

ΔΥΝΑΜΗ και ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ στον ΑΔΕΡΦΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΜΑΡΙΟ ΛΟΠΕΣ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ στη ΦΕΛΙΣΙΤΥ ΡΑΪΝΤΕΡ

«Ποτέ ηττημένοι, ποτέ μετανιωμένοι!»
—Τορτούγα

βλ. και Συνέλευση αλληλεγγύης στην Ε.Ο. ΣΠΦ
και σε όσους/όσες διώκονται για την ίδια υπόθεση
επικοινωνία: sal.spf@gmail.com

Bruno Filippi [Λιβόρνο 1900 – Μιλάνο 1919], «Ένα κεφάλαιο που έχει κλείσει»

Το θλιβερό καθήκον του συντάκτη της νεκρολογίας είναι δικό μου. Είναι θλιβερό να γράφεις μια σελίδα με μια καρδιά που ρωτάει: και μετά τι; Μα είμαστε αφοσιωμένοι στον αγώνα: ή στο να επιτύχουμε την εξαφάνισή μας. Είναι αναπόφευκτο, κι έτσι ένας από μας αναπόφευκτα χάνεται.

Χμ! Και πώς θα κραυγάσουν οι μωροί: ξεροκέφαλε αναρχικέ! Ποιος μπορεί να κατανοήσει τη θύελλα που βρυχάται στο μυαλό μας; Ποιος μπορεί ν’ αντιληφθεί την πείνα μας για χαρά, για ζωή; Ποιος μπορεί να καταλάβει την ήττα μας που πηγάζει από ανθρώπινη δειλία;

Είμαστε μόνοι μας. Δε βρήκαμε τη συντροφιά των απόκοτων έτοιμη να συμμετάσχει στον αγώνα για την κατάκτηση της ζωής.

Γι’ αυτό, ηττηθήκαμε.

Και ένας από μας έχει χαθεί. Ο άλλος παραμένει με το βλέμμα του στυλωμένο στον ορίζοντα. Δεν μπορεί, δεν πρέπει ν’ αναχωρήσει. Αυτό είναι το πεπρωμένο μας. Θα βρούμε συντρόφους;

Αλλιώς, καθένας από μας με τον τρόπο του θα εξαφανιστεί, σιωπηλώς ή ταραχωδώς, από τη σκηνή του κόσμου.

Ένα κεφάλαιο έχει κλείσει.

Ένα κεφάλαιο αγώνα, ελπίδων, ψευδαισθήσεων. Το τέλος όμως δεν έχει έρθει. Καθώς αυτές οι παράξενες, ασυνήθιστες ζωές φτάνουν στο τέλος τους, θα φτάσουμε στο σημείο ν’ αντιληφθούμε πως θα ήταν καλύτερα αν δεν είχαν ποτέ γεννηθεί.

Κι αυτό είναι όλο κι όλο που ήταν να λεχθεί.

(Καλοκαίρι του 1918)

Απόσπασμα από το βιβλίο «Το σκοτεινό γέλιο ενός επαναστάτη: τα γραπτά του Μπρούνο Φιλίππι», που θα κυκλοφορήσει σύντομα από τις εκδόσεις Μαύρη Διεθνής, μεταφρασμένο στα ελληνικά από τα φυλακισμένα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς/FAI-IRF.

Λίμα, Περού: Ανάληψη ευθύνης από φράξια της FAI/FRI για διάφορες δράσεις (Σεπτέμβρης 2011 – Φλεβάρης 2012)

«η αλληλεγγύη […] είναι μια διαρκής επίθεση ενάντια στο σύστημα και την κοινωνία, μια πράξη που οι λέξεις σκευωρία, αθώος, ένοχος δε χωράνε. Γιατί σαν επαναστάτες είναι καθήκον μας να είμαστε πάντα ένοχοι για αυτό το σύστημα, πάντα επικίνδυνοι και πάντα περήφανοι για τις επιλογές μας. Δε διωκόμαστε για τις ιδέες μας, αλλά γιατί μας φάνηκε φτωχό να μην τις μετουσιώνουμε σε πράξεις»
Γεράσιμος Τσάκαλος, μέλος του Πυρήνα Φυλακισμένων Μελών της ΣΠΦ

Κατά τη διάρκεια αυτών των μηνών φροντίσαμε να στείλουμε τους χαιρετισμούς μας και την αλληλεγγύη μας στους συντρόφους σε αγώνα ανά τον κόσμο.

Τον Σεπτέμβρη μπογιές, συνθήματα, τρικάκια, εμπρηστικό υλικό, ως απάντηση στο κάλεσμα αλληλεγγύης για το σύντροφο Τορτούγα.

Τον Οκτώβρη μπογιές και συνθήματα στην πρόσοψη εκκλησίας.

Τον Δεκέμβρη μπογιές και συνθήματα, ως ένδειξη αλληλεγγύης στους συντρόφους της Ε.Ο. Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς.

Τον Γενάρη εμπρησμός διαφημιστικής πινακίδας.

Στις 19 Φλεβάρη τοποθετήθηκε εκρηκτικός μηχανισμός σε υποκατάστημα της BBVA, στο ξεκίνημα των ημερών δράσεων διεθνούς αλληλεγγύης με τους Φρέντυ, Μαρσέλο και Χουάν.

Στις 27 Φλεβάρη, σε συνέχεια του ίδιου καλέσματος, κρεμάστηκαν πανό σε δύο γέφυρες, πετάχτηκαν μπογιές και γράφτηκαν συνθήματα στην ίδια περιοχή.

«το να κουκουλώνεσαι προκειμένου να φέρεις εις πέρας αυτές τις δράσεις είναι το μέσο για να γίνει πράξη η αλληλεγγύη μας, είναι η ανταρσία ενάντια σε κάθε ον υπεύθυνο για την υποταγή, είναι η άρνηση αυτής της καθεστηκυίας τάξης. Είναι η απρόσωπη έκφραση της εξέγερσής μας ενάντια στις συνθήκες βίας (οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής) και η απόδειξη της δίχως όρους αγάπης μας για τη Λευτεριά, επειδή η Λευτεριά είναι έμφυτη εντός μας, και το να την κατορθώσεις δεν είναι ούτε δικαίωμα ούτε υποχρέωση»
ΑΑΟ/ΔΕΜ – Πυρήνας Εικονοκλαστικής-Εξεγερσιακής Πράξης

Είμαστε ανοιχτοί στο να εφαρμόσουμε βίαιες ενέργειες ως αυτοάμυνα απέναντι στον καπιταλισμό και σε αλληλεγγύη με τους δικούς μας. Δε θα ξεκινήσουμε ως αντάρτες για να καταλήξουμε να βαδίζουμε υποταγμένοι πιστεύοντας στην κοινωνική ειρήνη.

Αυτός είναι ο πόλεμος που έχουμε επιθυμήσει να διεξάγουμε απέναντι σε αυτές τις αδικίες, απέναντι στις πνευματικές φυλακές και σε ολόκληρο το σύστημα των φυλακών ανά τον κόσμο. Ενάντια στην εξημέρωση των ζωών μας και της μητέρας γης. Ο πόλεμος ενάντια στον πολιτισμό που βασανίζει και δολοφονεί στ’ όνομα του θεού και του χρήματος, ενάντια σε αυτούς που μας υποχρεώνουν να ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ, να ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ και να ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΟΥΜΕ. Αυτός είναι ο πόλεμός μας, να μη συμβιβαζόμαστε ποτέ και να κυνηγάμε πάντα κάτι παραπάνω.

Για εμάς τα λόγια δε φτουράνε, γι’ αυτό προχωράμε στην ΠΡΑΞΗ.

Δύναμη, σύντροφε Τορτούγα!

Αλληλεγγύη στους Ουόλτερ Μποντ, Χουάν, Μαρσέλο και Φρέντυ!

Αλληλεγγύη στα συντρόφια της Ε.Ο. ΣΠΦ στην Ελλάδα, σε όλους όσους πραγματώνουν την προπαγάνδα του κοινωνικού πολέμου στη Χιλή, στην Ισπανία, στη Βολιβία, στην Ιταλία, στο Μεξικό και σε όλο τον κόσμο!

ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΤΟΥΣ!

AΑΟ/ΔΕΜ – Ομάδα Επαναστατικοί Πυρήνες Άτυπης Οργάνωσης
/ Πυρήνας Εικονοκλαστικής-Εξεγερσιακής Πράξης
/ Ατομικιστική Φράξια
/ Μηδενιστικός Πυρήνας Σεβερίνο Ντι Τζοβάννι

πηγή/φωτό

Η μετάφραση στα ελληνικά έγινε από τα φυλακισμένα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς/Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία-Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο (ΣΠΦ/FAI-IRF)

Γουαγιακίλ, Εκουαδόρ: Ανάληψη ευθύνης πυρήνα της FAI/FRI για τη βομβιστική επίθεση σε φάμπρικα της Coca-Cola

(από φετινή δράση στη μνήμη του μάουρι, στη χιλή)

«Θα ’θελα να ξαπλώσω σ’ ένα μαλακό ευωδιαστό κρεβάτι από ρόδα…»
«Το νου σου στ’ αγκάθια», μου λένε.
«Και τι με νοιάζει; Μιας και τ’ αγκάθια περισσεύουν στη ζωή,
προτιμώ εκείνα των ρόδων που δίνουνε χαρά πλάι στην οδύνη».

Bruno Filippi, Η ελεύθερη τέχνη του ελεύθερου πνεύματος

Την Τρίτη, 22 Μάη, κατά τις τρεις τα ξημερώματα, τοποθετήσαμε έναν εκρηκτικό μηχανισμό από τρία μασούρια δυναμίτη στην πηγή ηλεκτροδότησης ενός απ’ τους στυλοβάτες του καπιταλιστικού συστήματος: τη φάμπρικα εμφιάλωσης της Coca-Cola, στα 4,5 χιλιόμετρα επί της λεωφόρου Χουάν Τάνγκα Μαρένγκο, στην πόλη του Γουαγιακίλ. Μια φράση που είχαμε ακούσει και διαβάσει αντηχούσε κάθε φορά πιο δυνατά μες στα κεφάλια μας, και σ’ αυτή την περίπτωση όπως και σε μελλοντικές ούτε φανταζόμαστε, ούτε επιδιώκουμε, ούτε έχουμε τρόπο να παραμείνουμε άπραγοι· αυτήν τη φορά λοιπόν ενώνουμε με αποφασιστικότητα, περηφάνια κι αξιοπρέπεια την αγριεμένη μας κραυγή με αυτές των αδάμαστων ψυχών: «ΚΑΝΕΙΣ ΜΑΧΗΤΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΣ».

Κανείς μαχητής να μη μείνει μόνος, η αλληλεγγύη ανάμεσα στους ακρατιστές να μη μείνει στα λόγια, να μη ξεθωριάσει ποτέ η μνήμη! Βαράμε στο σκοπό που τρυπώνουν μέσα μας τούτες οι λέξεις, γιατί είναι η φωνή των αδερφών μας που μας καλεί, είναι το αίμα που ζητά τη λευτεριά του, κραυγάζοντας εκδίκηση με οργή και μένος, και γι’ άλλη μια φορά δε θέλουμε κι ούτε μπορούμε να στέκουμε κουφοί μπρος σ’ εκείνη τη φωνή.

Απ’ το 2009, η 22η Μάη δε θα ’ναι ποτέ πια μια μέρα κανονική, δεν μπορεί να ’ναι μια μέρα κανονική για όσους κηρύσσουν το μόνιμο πόλεμο στο σύστημα, για όσους νιώθουν κοντά σε αυτόν που τη ζωή του έπλασε με επίθεση, για όσους νιώθουν κοντά στην αδάμαστη αντίφαση: στον ΜΑΟΥΡΙΣΙΟ ΜΟΡΑΛΕΣ ΝΤΟΥΑΡΤΕ, τον Πάνκη Μάουρι, ο οποίος γνώριζε –καθώς γνωρίζει ο καθένας κι η καθεμιά μας που βυθίζεται στην επίθεση ενάντια στην εξουσία– ποια είναι η μοίρα που παραμονεύει· εδώ δυο δρόμοι υπάρχουν σίγουροι: «Ο ΘΑΝΑΤΟΣ Ή Η ΦΥΛΑΚΗ». Κι έτσι, ανέλαβε το ριζικό του, ως αναπόδραστο, χωρίς να χαμηλώσει το βλέμμα, δίχως αμφιβολίες, χωρίς να το εγκαταλείψει στην τύχη του. Με τον ίδιο τρόπο που κι εμείς έχουμε την ψυχή μας γιομάτη τατουάζ με τις αρχές μας.

Όμορφο και λαίμαργο είναι το μονοπάτι αυτού του πολέμου, όμορφο και λαίμαργο σε κάθε παρακλάδι και κάθε τακτική του, απροσπέλαστο στους μαλθακούς στο πνεύμα και στις ιδέες. Σ’ αυτούς απομένει μόνο η «κριτική της ελίτ», ο οικουμενικός ορθολογισμός, η μη ζωή του πολίτη, η συνεργασία με τον εχθρό.

Θα υπάρξουν κάποια άτομα ή πυρήνες που θα πουν με δυνατή φωνή: «εμείς δε χρειαζόμαστε φιξαρισμένες ημερομηνίες», «εμείς είμαστε οι αρνητές του νοήματος» ή άλλα συναφή. Λοιπόν, μας κάνει το ίδιο, άσχετα με το τι πιστεύει κάθε πυρήνας ή άτομο, εμείς δε θα μείνουμε ήσυχοι σ’ αυτήν εδώ ή σ’ άλλες ημερομηνίες που έπεσαν τ’ αδέρφια μας, μέρες που το μπαρούτι, ο δυναμίτης, οι εκρηκτικές ύλες ANFO, τα βιβλία και οι σφαίρες δε μας αρκούν, γιατί αυτοί οι πεσόντες είναι κομμάτι δικό μας και γιατί με τη σειρά μας όλοι/όλες μας αποτελούμε κομμάτι μιας παρακαταθήκης αδάμαστων και ανηλεών πνευμάτων που αντιμετώπισαν με τρόπο αποφασιστικό την εξουσία.

Σ’ αυτή την περίσταση θέλουμε να χαιρετίσουμε επίσης τα συντρόφια της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς, τους Ητ και Μπίλλυ, τον Ράμι Συριανό, το σύντροφο Τορτούγα και τα συντρόφια στη Χιλή, τους πυρήνες που δε συνθηκολογούν σε Χιλή, Ελλάδα, Βολιβία, Περού και Ιταλία, όλους τους φυλακισμένους κι όλες τις φυλακισμένες όπου και αν βρίσκονται, και όσους κι όσες έχουν περάσει στην παρανομία· δύναμη σε όλους κι όλες σας!

Πάνκη Μάουρι, η επιθυμία σου για λευτεριά
είναι βόμβα μεταδοτική!

Νυχτοπερπατάμε
μ’ έναν ήλιο στο μυαλό
και με δυο μεγάλα αστέρια από χρυσό
στα πυρακτωμένα μας τα μάτια.

Πυρήνας Εικονοκλαστών Ατομικοτήτων Μπρούνο Φιλίππι
Πολύ αγέρωχα μέλη της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας/
Διεθνούς Επαναστατικού Μετώπου (FAI/FRI)


Λίγα πράγματα είναι γνωστά για τον Μπρούνο Φιλίππι. Γεννήθηκε το 1900 στο Λιβόρνο της Ιταλίας. Όταν ήταν ακόμα παιδί, η οικογένειά του μετακόμισε στο Μιλάνο. Το 1915 ήταν ήδη γνωστός στους μπάτσους, που τον περιέγραφαν ως «επικίνδυνο στοιχείο». Την ίδια χρονιά συνελήφθη σε μία αντιμιλιταριστική διαδήλωση έχοντας στην κατοχή του ένα όπλο χωρίς σφαίρες (με την κάννη του να ’ναι ακόμη ζεστή). Πέρασε κάμποσο καιρό στη φυλακή. Μετά τον πόλεμο, το 1919, ξέσπασε κοινωνική αναταραχή σχεδόν σε όλη τη χώρα. Στο Μιλάνο γίνονταν συχνά πυκνά συγκρούσεις με την αστυνομία, και ο Φιλίππι ήταν ανάμεσα στους εξεγερμένους. Το ίδιο καλοκαίρι αρκετοί νέοι αναρχικοί, μαζί με τον Φιλίππι, ξεκίνησαν να επιτίθενται στους εχθρούς τους. Μία βόμβα εξερράγη στο δικαστικό μέγαρο της πόλης. Επίσης, έγινε απόπειρα τραυματισμού ενός απ’ τους πιο ισχυρούς Ιταλούς καπιταλιστές της εποχής, του βιομήχανου Τζοβάννι Μπρέντα [Giovanni Breda], στον οποίο έριξαν βιτριόλι, ενώ εξερράγη επίσης βόμβα στην οικία του. Άλλη μία βόμβα εξερράγη στο σπίτι ενός πλούσιου γερουσιαστή. Στις 7 Σεπτέμβρη 1919, ο 19χρονος τότε Μπρούνο ανέβαινε τα σκαλοπάτια του κτηρίου όπου στεγαζόταν η «λέσχη ευγενών». Μετέφερε πάνω του μια βόμβα, επιδιώκοντας να τινάξει στον αέρα τον τόπο αυτόν συνεύρεσης των πλουσιότερων καθαρμάτων του Μιλάνου. Ξαφνικά όμως η βόμβα εξερράγη, σκοτώνοντας τον νεαρό αναρχικό ατομικιστή. Ο ίδιος είχε συνεισφέρει κείμενά του στην αναρχική εφημερίδα Iconoclasta! (όπως και ο Ρέντσο Νοβατόρε). Το 1920 η συντακτική ομάδα της εφημερίδας τύπωσε μια μπροσούρα με τίτλο Μεταθανάτια γραπτά του Μπρούνο Φιλίππι.

βλ. και υποσημείωση στις σ. 29-30 εδώ

Κέιμπριτζ: «Απ’ το Ηνωμένο Βασίλειο ως την Ελλάδα, μπουρλότο στην κοινωνική ειρήνη»

17 Απρίλη 2012: Ο Πυρήνας Φωτιάς/FAI πυρπόλησε όχημα του Jobcentre σε αλληλεγγύη με τα συντρόφια της ΣΠΦ

Είμαστε στο πλευρό της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς/Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας (ΣΠΦ/FAI) και χαιρετίζουμε τους αδελφούς μας που βρίσκονται σε απεργία πείνας στις φυλακές του ελληνικού δημοκρατικού ολοκληρωτισμού για την οριστική μεταγωγή των αιχμαλώτων πολέμου της ΣΠΦ/FAI Γεράσιμου Τσάκαλου και Παναγιώτη Αργυρού· για την αξιοπρέπεια και την αντάρτικη αλληλεγγύη.

Δύναμη στη Συνωμοσία! Δύναμη στους αναρχικούς αντάρτες πόλης!

Δύναμη στον Μπίλλυ, στον Ητ, στον Λουσιάνο, στη Στέλλα, στους Εικονοκλάστες της Ιταλίας!

Στις 17 Απρίλη 2012 πυρπολήσαμε ένα προωθητικό/διαφημιστικό «βαν απασχόλησης» του γραφείου εύρεσης εργασίας Jobcentre του Κέιμπριτζ· μπήκαμε στον περιφραγμένο χώρο στάθμευσης, ανάψαμε τη φωτιά μας και την κάναμε, ακριβώς κάτω απ’ τη μύτη περαστικών μπάτσων.

Απ’ το Ηνωμένο Βασίλειο ως την Ελλάδα, μπουρλότο στην κοινωνική ειρήνη

Για τον αναρχισμό που ’ναι συνωμοτικός και βίαιος

Λάμπρο, Μαουρί, Αλέξη, Κάρλο – είστε πάντοτε στο πλάι μας

Πυρήνας Φωτιάς/Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία – Διεθνής Συνωμοσία Εκδίκησης

πηγή: 325