Tag Archives: ενάντια στην κανονικότητα

Μυτιλήνη: Κατάληψη του ΑΤΕ στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου από Αναρχικές/ούς

6 Δεκέμβρη 2008, εξάρχεια, ένας από μας δολοφονείται. Ο μπάτσος Κορκονέας και ο συνεργός του Σαραλιώτης εκτελούν εν ψυχρώ τον δεκαπεντάχρονο Αλέξη. Για περίπου ένα μήνα η ελλάδα βιώνει μία πρωτοφανή κοινωνική εξέγερση με συγκρούσεις, καταλήψεις και χιλιάδες ανθρώπους στο δρόμο. Το ξέσπασμα αυτό αποτελεί επίσης προϊόν της τεταμένης κοινωνικο-οικονομικής κατάστασης που άρχισε να γίνεται έκδηλη εκείνη την εποχή στην ελλάδα. Η οργή, ο αυθορμητισμός και όχι η πολιτική μεθόδευση κάποιων ομάδων ήταν αυτό που οδήγησε στην εξέγερση του ’08. Η ίδια οργή σήμερα οφείλει να εκφραστεί ξανά αδιαμεσολάβητα απαντώντας τόσο στην οχτάχρονη διόγκωση της καταστολής που έχει ακολουθηθεί από το ίδιο το κράτος και τους τοποτηρητές του, όσο και ενάντια σε κάθε οικονομικό – κοινωνικό – πολιτικό πρόβλημα που παράγεται σε μια συνθήκη αυξανόμενης κυριαρχίας του κράτους και του καπιταλισμού που βρίσκεται σε μια φάση βίαιης αναδιάρθρωσης τα τελευταία χρόνια.

Εμείς απ’ την πλευρά μας, ζώντας στη Μυτιλήνη, έχουμε γίνει μάρτυρες δεκάδων κρατικών δολοφονιών εις βάρος μεταναστών-τριών, είτε άμεσες από χέρια λιμενικών, είτε έμμεσες λόγω πνιγμών – στην προσπάθειά τους να φτάσουν σε ένα ‘ασφαλές’ μέρος με σάπιες βάρκες και ακραία καιρικά φαινόμενα. Όμως για αυτές τις πολιτικές που ασκούνται πάνω στα σώματα των μεταναστών-τριών δεν παίζει ρόλο μόνο το κράτος. Όσοι-ες μετανάστες-τριες επιβιώνουν, πέφτουν θύματα οικονομικής εκμετάλλευσης από την τοπική κοινωνία, ενώ όσοι δεν μπορούν να συνεισφέρουν στην τοπική οικονομία αλλά και γενικότερα δεν έχουν κάποια παραγωγική αξία, στοιβάζονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης κατά χιλιάδες. Τα παραπάνω σε συνδυασμό με τη στάση των ντόπιων πατριωτών ρουφιάνων έθρεψαν και άφησαν χώρο στο να αναδυθούν νεοφασιστικές συμπεριφορές και ομάδες, που με το προσωπείο του πατριωτισμού και της ‘αγανάκτησης’ για το “προσφυγικό” βγήκαν στην επιφάνεια.

Στο σήμερα,
για μας ο Δεκέμβρης δεν αποτελεί μία τυχαία αναταραχή του ιστορικού γίγνεσθαι.

Ο Δεκέμβρης ήταν μια πυκνή στιγμή που ξεπεράσαμε τους εαυτούς μας και τις εαυτές μας σπάζοντας τις συντεταγμένες ρουτίνες της κανονικότητας που επιτάσσει η κυριαρχία. Εκείνες τις μέρες κανείς και καμία δεν άφησε την εργασία να του κλέψει το χρόνο. Εκείνες τις μέρες τα εμπορεύματα καταστρέφονταν τελετουργικά και μαζικά, γίνονταν όπλα, οδοφράγματα ή αποκαΐδια, αντί να λατρεύονται, όπως επιτάσσει το θέαμα. Ο κόσμος μέσα σε μια διάχυτη παιγνιώδη κατάσταση, απαλλοτρίωνε, κατέστρεφε, χάριζε. Εκείνες τις μέρες ξεπεράσαμε το φόβο και την αδράνεια κάνοντας δικούς μας τους δρόμους, σε μια συνθήκη με ανοιχτές τις άπειρες δυνατότητες. Μια φλεγόμενη ρωγμή στην κανονικότητα, στην εξουσία και στα πλέγματά της.

Οι ρωγμές όμως βαθαίνουν και δημιουργούν ρήγματα. Ο Δεκέμβρης του ’08, η πλατεία Ταξίμ, το φλεγόμενο Παρίσι φέτος, “κλείνουν το μάτι” το ένα στο άλλο σε έναν εξεγερσιακό χορό.

Γι’ αυτούς και άλλους τόσους λόγους, αποφασίσαμε να καταλάβουμε το κτήριο της ΑΤΕ ως αντίδραση στη γενικευμένη ανοχή και απάθεια που έχει καταλάβει ολόκληρη την κοινωνία αλλά και το ίδιο το κίνημα. Δεν θέλουμε η 6 Δεκέμβρη να αποτελέσει άλλη μία καθιερωμένη επέτειο, αλλά μια αναζωπύρωση της εξεγερτικής προοπτικής που γεννήθηκε τον Δεκέμβρη του ’08.

Καλούμε όσους/ες αλληλέγγυους/ες στην συνέλευση της Κατειλημμένης ΑΤΕ στις 16:00 αλλά και σε στήριξη καθ’ όλη τη διάρκειά της.

ΓΙΑΤΙ ΤΟ STONEWALL, ΤΟ ΣΙΑΤΛ, Ο ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ, Η ΤΑΞΙΜ
ΖΟΥΝΕ ΣΤΑ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

Αναρχικές/οί

[5 Δεκέμβρη 2016]

Τριπλός εμπρησμός στο κέντρο της Αθήνας

Τις τελευταίες μέρες του Μαΐου, στο κέντρο της Αθήνας, πυρπολήσαμε 2 ATM της Alpha Bank, καθώς και έναν εκσκαφέα που χρησιμοποιούνταν για την επέκταση της γραμμής του metro στην περιοχή των Εξαρχείων.

Αντιλαμβανόμαστε την προσπάθεια του κράτους να αναβαθμίσει τον μηχανισμό ελέγχου και πειθάρχησης, με σκοπό να εδραιώσει μια καταναλωτική και ειρηνική κανονικότητα παντού και να επιτεθεί στους χώρους διάχυσης των αναρχικών θεωρήσεων και πρακτικών, γι’ αυτό και επιλέγουμε την επίθεση με όλα τα μέσα σε κάθε μορφή εξουσίας.

Πραγματοποιήσαμε αυτή τη δράση επιπλέον στη μνήμη του συντρόφου μας Mauricio Morales, που σκοτώθηκε στις 22/5/2009, και σε αλληλεγγύη με τα έγκλειστα συντρόφια μας.

ΟΛΑ ΤΑ ΠΕΣΟΝΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΜΑΣ ΖΟΥΝ
ΜΕΣΑ ΑΠ’ ΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ

ΑΝΤΑΡΤΙΚΑ ΣΙΝΙΑΛΑ ΣΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΤΗΣ ΣΠΦ
ΚΡΕΜΑΛΑ ΣΤΟΥΣ ΔΙΚΑΣΤΕΣ, ΣΤΟΥΣ ΜΠΑΤΣΟΥΣ ΣΦΑΙΡΕΣ

FIGHT NATIONS, SQUAT THE WORLD

Πυρήνας διάχυσης της εξεγερτικής βίας/FAI-IRF

στ’ αγγλικά

Θεσσαλονίκη: Παρέμβαση ενάντια στις φόλες

Το Σάββατο 26/3 πραγματοποιήθηκε παρέμβαση από περίπου 30 συντρόφισσες και συντρόφους, με αφορμή το γεγονός ότι η ευρύτερη περιοχή του κέντρου, από την πλατεία στο άγαλμα Βενιζέλου, την Αγ. Δημητρίου, την Ολύμπου, ως και την πλατεία Αντιγονιδών, είχε γεμίσει με φόλες που είχαν ως αποτέλεσμα το θάνατο γατών αγνώστου αριθμού.

Κατά τη διάρκεια της παρέμβασης μοιράστηκαν πολλά κείμενα, πετάχτηκαν τρικάκια, κολλήθηκαν δυο διαφορετικές αφίσες και γράφτηκαν πολλά συνθήματα στις περιοχές που προαναφέραμε.

Αφίσες εδώ: 1, 2. Τρικάκια εδώ: 1, 2.
Το κείμενο που μοιραζόταν ακολουθεί παρακάτω.

Continue reading Θεσσαλονίκη: Παρέμβαση ενάντια στις φόλες

Αθήνα: Ανάληψη ευθύνης για πυρπόληση τρόλεϊ

Λάβαμε στις 23 Γενάρη 2016:

Στις 21-1, λίγο πριν τα μεσάνυχτα, επιτεθήκαμε με μολότοφ σε σταθμευμένο τρόλεϊ στη συμβολή των οδών Μπουμπουλίνας και Βασ. Ηρακλείου. Πριν πυρπολήσουμε το όχημα κατεβάσαμε τον οδηγό κι ένα ακόμα άτομο που βρισκόταν μέσα.

Η ενέργεια αυτή έγινε ως άμεση απάντηση στην εισβολή των κρατικών λακέδων στα κελιά των συντρόφων της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς και του Νίκου Ρωμανού στις 20-1 στις φυλακές Κορυδαλλού.

Τα ΜΜΜ αποτελούν μια κρίσιμη κρατική υποδομή, απαραίτητη για την ομαλή ροή και λειτουργία της κοινωνίας και του πολιτισμού. Καίγοντας ένα μέσο μαζικής μεταφοράς κάνουμε το ελάχιστο που μπορούμε για να σαμποτάρουμε την κανονικότητα.

Καμιά επίθεση σε φυλακισμένους συντρόφους δεν θα μείνει αναπάντητη.

Να μαυρίσουμε τα ημερολόγια.

Εδιμβούργο: Σαμποτάζ σε ΑΤΜ [διορθωμένο]

Εδιμβούργο, Σκωτία, 22/12/2015:

Τη νύχτα της 22ας Δεκέμβρη σαμπόταρα 3 ΑΤΜ στην ευρύτερη περιοχή του Εδιμβούργου. Χρησιμοποίησα αφρό πολυουρεθάνης για να μπλοκάρω όλες τις εισόδους και εξόδους. Αυτό το υλικό διαστέλλεται και στερεοποιείται ύστερα από λίγο. Μ’ αυτόν τον τρόπο επιτίθεμαι στα τείχη της πολιτισμένης μου ύπαρξης. Η αγριότητα δεν υφίσταται στο φάντασμα της Φύσης. Το μόνο πράγμα που υπάρχει σε κάτι τόσο ιδεαλιστικό όσο αυτό είναι η αλλοτρίωση του πολιτισμένου. Η αγριότητα δεν έχει πρόσωπο, εκδηλώνεται με την παραβίαση της συστηματοποίησης. Η επίθεση δεν αποβαίνει αποτελεσματική όταν αυτοπεριοριζόμαστε σε άκαμπτα δίπολα. Ο διαχωρισμός Φύση – Πολιτισμός είναι εξίσου πολιτισμένος. Ο άυλος πολιτισμός είναι ακόμα δολιότερος από τον υλικό. Όταν ο αντι-πολιτισμός λογίζεται μονάχα σαν εξέγερση κατά της τεχνολογίας και σαν υπεράσπιση της ιερής Φύσης, τότε είναι μυωπικός και προϊόν κοινωνικής αλλοτρίωσης, κι όχι ενσυνείδητη επιλογή.

Αυτό το σαμποτάζ είναι η εξωτερίκευση μισανθρωπικών συναισθημάτων. Στοχεύει ενάντια σ’ εκείνους που θα βρούνε το πρωί παγωμένη την κανονικότητά τους έστω και για λίγες ώρες και που θα δικάσουνε τον δράστη. Η μάζα είναι σάπια κι ίσως ακόμα πιο απεχθής απ’ όσους κυριαρχούνε σήμερα, διότι είτε διαμαρτύρονται επειδή το φάντασμα της Δικαιοσύνης τους δεν είναι ικανοποιημένο ή απλώς έχουνε γίνει αυτόματα της κοινωνίας. Ο αφέντης υφίσταται μέσω της μάζας, δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Έτσι, υπό αυτή την έννοια, δεν έχω τίποτα να πω με αυτούς που είναι στην πλευρά των καταπιεσμένων. Με όλους τους άλλους, όποια κι αν είναι η προσέγγισή τους, εφόσον δεν έχουν καταναλωθεί από μια νέα ηθική ή άλλες αλυσίδες εις βάρος του εγώ, θα είχα να πω αρκετά.

Αυτό το σαμποτάζ έγινε ενάντια στην κοινωνία και στις αλυσίδες του άυλου πολιτισμού. Ενάντια στο ήθος της υπαγόρευσης λόγου και δράσης από ένα σκεπτικό εσωτερίκευσης ή υποχρεωτικής άκαμπτης διεθνοποίησης και ομογενοποιημένων σκοπών μερικών που ανάγουν τις αλυσίδες της κουλτούρας τους σε ιδεολογία. Το πιο σημαντικό σκέλος του πολιτισμού είναι οι πυλώνες του, που δεν είναι άλλοι από τα πράγματα που ’χουν εγγραφεί σε καθέναν από μας. Η εναντίωση σε οποιονδήποτε κυρίαρχο πολιτισμό με έναν άλλον εξακολουθεί να συντηρεί απομεινάρια της κοινωνίας. Η κουλτούρα ακολουθεί τα δικά της ήθη, έθιμα και παραδόσεις. Κατ’ ουσίαν εναντιώνεται στην ατομικότητα. Οι ατομικότητες δε δεσμεύονται απ’ τις ιδέες, αλλά μονάχα απ’ τα εγώ τους. Το εγώ είναι η μόνη ουσία που μπορεί να εναντιωθεί στο κράτος, στην κοινωνία και στον πολιτισμό. Η ποικιλομορφία του είναι άπειρη. Δεν έχει ιερό, αφέντη, ηθική. Είναι το πρώτο βήμα προς την πλήρη καταστροφή του υπάρχοντος.

Οι δράσεις δυστυχώς δε μιλάνε από μόνες τους, κι η αντίληψη πρέπει να είναι βαθιά σαν την άβυσσο του καθενός. Ξέρω ότι με αυτή μου την ενέργεια δεν αλλάζω τίποτα απ’ όσα μισώ, όμως αλλάζω πράγματα εντός μου. Είναι το ξέσπασμα εντός της δικής μου αβύσσου και η ανάληψη ευθύνης εντός απομόνωσης. Μέσα στην ασημαντότητα της ύπαρξης οι μόνες σημαντικές στιγμές είναι αυτές τις οποίες ένα εγώ ή ενσυνείδητες ατομικότητες δημιουργούν για τον εαυτό τους. Οτιδήποτε άλλο είναι προϊόν προς κατανάλωση. Κατά τη γνώμη μου, αυτοί που ενσυνείδητα μάχονται ενάντια στο υπάρχον δε χρειάζονται ποτέ κάποια δικαιολογία για να επιδιώξουν τον συντονισμό και να πράξουν. Δεν περιμένουν τους κατάλληλους καιρούς, μήτε έχουν την ανάγκη της μνημόνευσης συγκεκριμένων γεγονότων για να πράξουν. Χαιρετίζω τους συντρόφους Παναγιώτη Αργυρού και Νίκο Ρωμανό, που κάλεσαν σ’ έναν Μαύρο Δεκέμβρη από την Ελλάδα.

Οδεύοντας προς το τίποτα…

Πυρήνας αναρχικής και μηδενιστικής συνείδησης «Γεράκι του Χάους»

Ρέθυμνο: Απάντηση στο κάλεσμα για τον Μαύρο Δεκέμβρη

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΥΡΟ ΔΕΚΕΜΒΡΗ

Ως πρωτοβουλία συντρόφων/ισσων από το Ρέθυμνο επιλέγουμε να «απαντήσουμε» στο κάλεσμα των έγκλειστων συντρόφων μας για έναν «Μαύρο Δεκέμβρη». Διαβάζοντας το κάλεσμα μας γεννήθηκε η ανάγκη να εκφράσουμε τι σημαίνει για μας αυτό το εγχείρημα. Το κείμενο των συντρόφων θίγει αρκετά και ενδιαφέροντα ζητήματα, εμείς επιλέγουμε να επικεντρωθούμε και να αναπτύξουμε ορισμένα από αυτά, χωρίς να παραλείπουμε τη σημαντικότητα των υπολοίπων.

Αρχικά θα θέλαμε να αναφερθούμε στις οργανωτικές πτυχές αυτού του καλέσματος. Η πρόσκληση για δημιουργία μιας «άτυπης πλατφόρμας συντονισμού», που θα καταφέρει να ξεπεράσει τις θεωρητικές αγκυλώσεις μέσα στα πλαίσια της εξεγερτικής αναρχίας, έρχεται να προτείνει κάτι νέο σε σχέση με ό,τι έχει προταθεί το τελευταίο χρονικό διάστημα. Η αφορμαλιστική του βάση μπορεί να αποτελέσει πρόσφορο έδαφος για να εκφραστούν και να δράσουν ελεύθερα όποιοι σύντροφοι ή συλλογικότητες επιλέξουν να ανταποκριθούν στο κάλεσμα. Για τους ανωτέρω λόγους επιλέγουμε να συντονίσουμε τις δράσεις μας κάτω από το πλαίσιο του άτυπου συντονισμού και χάραξης στρατηγικής, που προτείνεται από τους έγκλειστους συντρόφους.

Ως ατομικότητες έχουμε παρατηρήσει ότι το τελευταίο διάστημα η αναρχική τάση τείνει να συσπειρώνεται και να πλαισιώνει «μεγάλα γεγονότα», δυστυχώς τρέχοντας πίσω από αυτά. Το απτό αποτέλεσμα είναι να βρισκόμαστε απροετοίμαστοι και οι δράσεις μας να μην έχουν τα επιθυμητά αποτελέσματα. Επιδιώκουμε να γίνουμε όλοι εμείς ο πυροκροτητής των γεγονότων, να δημιουργήσουμε τις κατάλληλες συνθήκες και παύουμε να βρισκόμαστε σε αμυντική θέση απέναντι στο καθεστώς, που δημιουργούν κράτος και κεφάλαιο, αλλά επιλέγουμε να περάσουμε στην επίθεση. Στο Ρέθυμνο η οποιαδήποτε διατάραξη της κοινωνικής ομαλότητας αποτελεί σπάνιο γεγονός. Μέσα από τη δράση μας επιδιώκουμε να διαταράξουμε το θέσφατο της ρεθυμνιακής κανονικότητας.

Αυτή η πρώτη απόπειρα συντονισμού και δράσης έχει ως θεματική τον «Μαύρο Δεκέμβρη». Η παρακαταθήκη του Δεκέμβρη του 2008 ήταν σημαντική για την αναρχία. Εκατοντάδες καταλήψεις, ομάδες άμεσης δράσης, αυθόρμητες και οργανωμένες επιθέσεις, αδιαμεσολάβητη διάχυση του αναρχικού λόγου μέσα από τις παρεμβάσεις στα μέσα μαζικής εξημέρωσης, είναι όλα αυτά που αναπολούμε και θέλουμε να τα επανεντάξουμε στις καθημερινές πρακτικές της αναρχίας. Επίσης η εφαρμογή στη πράξη όλων αυτών μπορεί να δοκιμάσει τις αντοχές μας, τη δυναμική μας, τα όρια μας αλλά και να επεκτείνει τις συντροφικές μας σχέσεις.

Για όλους τους ανωτέρω λόγους, σκοπούς, δράσεις και επιδιώξεις επιλέγουμε να σταθούμε στο πλευρό όλων των συντρόφων τόσο εντός όσο και εκτός των τειχών, που θα δράσουν κάτω από το πλαίσιο του «Μαύρου Δεκέμβρη».

ΟΙ ΦΩΤΙΕΣ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΤΟΥ 08 ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΒΗΣΑΝ
ΑΛΛΑ ΚΑΙΝΕ ΑΚ
OΜΑ ΜΕΣΑ ΜΑΣ

Πρωτοβουλία συντρόφων/ισσων από το Ρέθυμνο για το Μαύρο Δεκέμβρη

Επικοινωνία: mavrosdekembris_reth@riseup.net

Αθήνα: Ενημέρωση από τη συγκέντρωση-μικροφωνική της 11/7 στο Μοναστηράκι

Το Σάββατο 11/7, πραγματοποιήθηκε στο Μοναστηράκι συγκέντρωση-μικροφωνική που είχε καλεστεί από Αναρχικές/ούς για τη συστημική αποσταθεροποίηση. Μαζεύτηκαν περίπου 40 συντρόφισσες/φοι. Διαβάστηκε το παρακάτω κείμενο. Πετάχτηκαν τρικάκια, μοιράστηκαν κείμενα, ενώ, όσο διήρκεσε η μικροφωνική, ήταν αναρτημένο πανό το οποίο έγραφε: «Απέναντι σε κράτος, κεφάλαιο και τις αναδιαρθρώσεις τους, να ορθώσουμε την αδιαλλαξία της αναρχικής σύγκρουσης».

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟ

Καλούμε σε:
ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ
Κυριακή 12/7, 18.00, Προπύλαια

Μερικές φωτογραφίες από τη συγκέντρωση-μικροφωνική:

Αθήνα: Όλες/οι στους δρόμους

Να μετατρέψουμε την Κυριακή σε μέρα δυναμικής μάχης και αγώνα.

Ο κύκλος του δημοψηφίσματος έκλεισε πετυχαίνοντας (εν μέρει) τους σκοπούς της συγκυβέρνησης: αφενός να αποκτήσει μια λευκή επιταγή για ένα τρίτο μνημόνιο, με την κοινωνική βάση πολιτικά ”συνένοχη”, αφετέρου να προωθήσει τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες επικύρωσης αυτής της συμφωνίας με τις λιγότερες δυνατές αντιστάσεις και ταραχές. Η σύγκλιση του συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών την επομένη του δημοψηφίσματος, η αίτηση στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης για νέα χρηματοδότηση, αλλά και οι δηλώσεις του πρωθυπουργού, προς κάθε κατεύθυνση, ότι στόχος του είναι η παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ, βοηθούν στο ξεκαθάρισμα του πολιτικού τοπίου.

Την Κυριακή 12 Ιουλίου, στη σύνοδο κορυφής της ευρωπαϊκής ένωσης, η συγκυβέρνηση αποφασίζει, σε συνεργασία με τους 27 ”εταίρους”, το νέο μνημόνιο, που αποτελεί το πιθανότερο σενάριο, κατά την άποψή μας. Χωρίς ωστόσο να αποκλείεται και ανανέωση του ραντεβού, πράγμα που θα οδηγήσει σε περαιτέρω ασφυξία των τραπεζών, δυσχεραίνοντας τα νέα μέτρα ακόμη περισσότερο, ή δρομολογώντας πολιτικές εξελίξεις (κυβέρνηση εθνικού σκοπού, σταδιακή δρομολόγηση των τεχνικών διαδικασιών νέου/παράλληλου νομίσματος, κτλ.).

Ως αναρχικές/-οί, θεωρούμε ότι δεν υπάρχει ικανοποιητική λύση μέσα στα πλαίσια της όποιας κρατικής διαχείρισης, ότι τα μνημόνια, το χρέος, η εκμετάλλευση και η ευρύτερη καταπίεση δεν είναι ζήτημα ”λάθος πολιτικής”, αλλά γέννημα-θρέμμα των ίδιων των κρατικών και καπιταλιστικών δομών. Να χαλάσουμε τα όποια σχέδια της συγκυβέρνησης, την όποια διαπραγμάτευση, το όποιο αποτέλεσμα. Να μετατρέψουμε την Κυριακή σε μέρα δυναμικής μάχης και αγώνα.

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟ

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, ΠΟΥ ΤΟ ΣΥΝΤΗΡΕΙ, ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΠΟΥ ΤΟ ΑΝΑΠΑΡΑΓΕΙ

Καλούμε σε:

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ
Σάββατο 11/7, 18.00, Μοναστηράκι

ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ
Κυριακή 12/7, ημέρα της συνόδου κορυφής, 18.00, Προπύλαια

Αναρχικές/οί για τη συστημική αποσταθεροποίηση

Η τεχνική της βεβαιότητας

«Τρόμαξα που βρέθηκα στη μέση του τίποτα, ένα τίποτα εγώ ο ίδιος. Ένιωσα πως ασφυκτιούσα, στη σκέψη κι αίσθηση ότι τα πάντα είναι τίποτα, ατόφιο τίποτα».
Τζάκομο Λεοπάρντι

Η μεταφορά της «ψυχικής ασθένειας» αποστερεί απ’ το άτομο οτιδήποτε είναι κατεξοχήν μοναδικό και προσωπικό στον τρόπο ζωής του, στη μέθοδο με την οποία αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα και εντός της τον εαυτό του. Πρόκειται για μία απ’ τις πιο επικίνδυνες επιθέσεις κατά του ενικότροπου, γιατί διαμέσου αυτής το άτομο επανεισάγεται πάντοτε στο κοινωνικό, στο συλλογικό, στη μόνη «υγιή» διάσταση ύπαρξης.

Οι συμπεριφορικές νόρμες που ρυθμίζουν την ανθρώπινη μάζα γίνονται απόλυτες, η «αποκλίνουσα» πράξη που ακολουθεί μια διαφορετική λογική γίνεται ανεκτή μονάχα όταν απογυμνώνεται απ’ το ιδιάζον της «νόημα», απ’ την προκείμενη «λογικότητα» την οποία υποκρύπτει. Οι όποιες αιτιολογήσεις συνδέονται μόνο με συλλογικές πράξεις, που μπορούν να επανεισάγονται, αν όχι στους κωδικούς της κυρίαρχης κουλτούρας, τότε σ’ εκείνους των διαφόρων εθνοτικών, ανταγωνιστικών και ποινικών υποκουλτούρων οι οποίες υπάρχουν. Έτσι, η κατανομή νοημάτων, συμβόλων και ερμηνειών της πραγματικότητας εμφανίζεται ως το καλύτερο αντίδοτο στην τρέλα.

Άρα, όποιος ξαφνικά σκοτώνει την οικογένειά του είναι φρενοβλαβής, ή καλύτερα, ένα «τέρας», ενώ όποιος βάζει φωτιά σ’ ένα καταφύγιο αλλοδαπών παρουσιάζεται ως ξενόφοβος (εκ της μεθόδου, το πολύ να κριθεί λίγο βεβιασμένος, μα παραμένει εντός των ορίων της λογικής) κι όποιος σφαγιάζει σε κατάσταση κηρυγμένου πολέμου δεν είναι τίποτε άλλο παρά «καλός στρατιώτης».

Άρα, σύμφωνα με την ταξινομητική γενίκευση που βάζει τους πάντες στο ίδιο τσουβάλι, απαλλοτριώνοντας τη βιωμένη τους ενικότητα, οι φρενοβλαβείς είναι «επικίνδυνοι για την κοινωνία». Ειλικρινώς, το μόνο που μπορεί να κάνει κανείς είναι να συμφωνήσει μ’ αυτήν τη διαπίστωση, σίγουρα όχι λόγω της υποτιθέμενης και πρότερης επιθετικότητας και βίας που αποδίδεται σε όσους υπόκεινται σε ψυχιατρική διάγνωση (οι κάθε είδους ψυχίατροι και εκπαιδευτές είναι αναμφίβολα πολύ πιο επικίνδυνοι), αλλά επειδή εν γνώσει ή εν αγνοία τους έχουν παραβιάσει τους ουσιαστικώς ποσοτικούς κώδικες που συνιστούν ομαλότητα/κανονικότητα. Αυτό που εκπλήσσει είναι ότι, ύστερα από πολλά χρόνια εξημέρωσης, υπάρχει έστω και κάποιος που δεν ανταποκρίνεται σε πολιτιστικά ερεθίσματα, αν όχι εντελώς αυτόματα, τουλάχιστον μ’ έναν άκρως προβλέψιμο τρόπο. Η απροβλεψία είναι η πηγή της μεγαλύτερης αγωνίας για κάθε κοινωνία και τους φύλακές της, διότι συχνά πρόκειται περί της ποιότητας του ατόμου – κανένα κίνητρο, καμιά αξία, κανένας σκοπός που να είναι κοινωνικώς κατανοήσιμα, μονάχα μια ατομική λογική, κατ’ ανάγκην ανώμαλη/αντικανονική.

Η άμυνα έναντι αυτού του κινδύνου ανατίθεται στις διακηρύξεις της επιστήμης. Με άλλα λόγια, η «ανθυγιεινή» χειρονομία, της οποίας ο δημιουργός δεν φέρει ευθύνη, παραμένει συνέπεια μιας εξωγενούς αναποδιάς που θα μπορούσε να πλήξει και να δώσει έναυσμα σε χιλιάδες ανθρώπους σαν και του λόγου του. Ο μηχανισμός λοιπόν είναι καλά μελετημένος: μια χειρονομία στερούμενη νοήματος, στερούμενη μιας υποκρύπτουσας βούλησης γίνεται αβλαβής, κι έτσι είναι εύκολο να εξουδετερωθεί, μαζί με τον δημιουργό της, υπό το άλλοθι –που ’ναι κι αυτό «κοινωνικό»– της ίασης.

Η ψυχιατρική διάγνωση πέφτει πάνω στο άτομο σαν τσεκούρι, ακρωτηριάζοντας τη γλώσσα του, το νόημά του, τα μονοπάτια που τράβηξε στη ζωή του. Υποστηρίζει πως όλα τούτα τα εξαλείφει ως παράλογα, αλόγιστα. Ενώπιόν τους ο ψυχίατρος συμπεριφέρεται τηρώντας την εξολοθρευτική στάση εκείνου που μεταμορφώνει τις εμπειρίες της ζωής σε δυσλειτουργίες της ψυχής, τα συναισθήματα σ’ έναν κακοήθη όγκο που πρέπει ν’ αφαιρεθεί.

Οι ψυχίατροι, ως τεχνικοί της βεβαιότητας, είναι η πιο αποτελεσματική αστυνομία της κοινωνικής τάξης. Η πραγματικότητα, σαν το νόημα της ύπαρξης, διαθέτει σαφή και κατηγορηματικά όρια σύμφωνα με αυτούς τους ιερείς που περιφέρονται με τις λευκές ρόμπες. Η αποστολή τους: να «επαναφέρουν» όσους έχουνε χαθεί αποτολμώντας να διαβούν τα στριφογυριστά μονοπάτια της ανοησίας «στα συγκαλά τους».

Μπορεί η αστυνομία να περιορίζεται, όπως λέγεται συνήθως, στο τσάκισμά σου, όμως ο ψυχίατρος απαιτεί κιόλας να σε ακούσει να λες: «Σας ευχαριστώ, είμαι καλά τώρα».

Το κομβικό σημείο στη συζήτηση δεν έγκειται στους τέσσερις τοίχους και στα σίδερα του ασύλου, ούτε στα ηλεκτροσόκ και στα κρεβάτια βίαιης καθήλωσης, μήτε σε μια κακή σε αντιδιαστολή με κάποια καλή ψυχιατρική, αλλά στην ίδια την «ψυχιατρική σκέψη», υπό την έννοια του να βάζουμε με τον νου μας οποιονδήποτε αντιμετωπίζει διαφορετικά υποκείμενα με την κλινική ματιά της διάγνωσης, πάντοτε γυρεύοντας τα συμπτώματα μιας παθολογίας σε αυτά, προκειμένου να ακυρώσει τη διαφορετικότητα με μια «θεραπεία», που τα επαναφέρει ώστε να είναι περισσότερο σαν εμάς.

Αν ο αληθινός σκοπός των «νέων δομών» ψυχιατρικής ήταν η διέγερση της δημιουργικότητας, της ατομικής ανάπτυξης, η απελευθέρωση της επικοινωνίας και η εξέλιξη της ικανότητας για σύναψη σχέσεων, δεν θα ’τανε «ψυχιατρικές» δομές ή τόποι «θεραπείας/αποκατάστασης», αλλά μάλλον ιδανικοί τόποι για τον καθέναν και την καθεμιά, τόποι ελευθερίας. Το πρόβλημα είναι ότι αυτές οι δομές δεν είναι τίποτε άλλο από γκέτο, στα οποία δεν συναντά κανείς άτομα που αλληλεπιδρούν στο επίπεδο της αμοιβαιότητας, αλλά, απεναντίας, δύο «κατηγορίες» προσώπων σε ασύμμετρες θέσεις: τους επαγγελματίες και τους πελάτες, τους υγιείς και τους νοσούντες, αυτούς που βοηθάνε κι αυτούς που βοηθιούνται. Σε αυτά τα μέρη οι υγιείς προσπαθούν να πείσουν τους νοσούντες ότι αυτό που έκαναν και σκέφτονταν ως εκείνη την ώρα ήτανε λάθος, ή μάλλον «ανθυγιεινό», και μέσω της «εύθυμης» μεθόδου της ομάδας συνάντησης, του χορού, του θεάτρου και της μουσικής… τους οδηγούν προς τις δυαδικότητες της ομαλότητας/κανονικότητας.

Η «αυτονομία» και η «αυτοπραγμάτωση» περί τις οποίες πλαταγίζουν τις γλώσσες τους οι δημοκρατικοί αυτοί χειριστές είναι αποκλειστικά δικές τους, και κατ’ αυτούς είναι αναγκαίο να συμμορφώνεται κανείς, προκειμένου να ’ναι σε θέση να βγει απ’ τον περίβολο της επούλωσης. Τα ψυχιατρικά φάρμακα αυτά καθαυτά, ως αναλγητικά (αναισθητικά) για το μυαλό, σηματοδοτούν την απόπειρα παρεμπόδισης κάθε εξέλιξης, κάθε διόδου –όσο οδυνηρή κι αν είναι ώρες ώρες αυτή– που ένα άτομο βάζει μπροστά ως αντίδραση σε ό,τι το καταπιέζει. Χωρίς να δίνουμε έκταση στην όλη διαδικασία, σε τούτη τη στιγμή «κρίσης» –που δεν αποτελεί απαραιτήτως ένα πέρασμα προς την απελευθέρωση–, το γεγονός παραμένει ότι η απάντηση της εξουσίας είναι γενικευμένη νάρκωση, συλλογική αποβλάκωση, που μας καθιστά στάσιμους κι ήρεμους, αγκυροβολημένους στην ατάραχή μας μιζέρια.

άρθρο του Μάρκο Μπεάκο [Marco Beaco] δημοσιευμένο στην ιταλική αναρχική εφημερίδα Canenero (1994/7)· η απόδοση στα ελληνικά βασίστηκε στην αγγλική μτφρ. του Βόλφι Λάντστραϊχερ [Wolfi Landstreicher]

Αθήνα: Ενημέρωση από τη μικροφωνική παρέμβαση στα Προπύλαια

Σάββατο 4/7 στις 17:00 είχε καλεστεί ανοιχτή μικροφωνική παρέμβαση υπέρ της αποχής στο δημοψήφισμα. 40-45 Συντρόφισσες και Σύντροφοι ανταποκρίθηκαν. Πετάχτηκαν τρικάκια – μοιράστηκαν κειμενα – σηκώθηκε πανο.

Τα κειμενα που διαβαστηκαν: 1 | 2 | 3 | 4 | 5

Αναρχικοί/ές για τη συστημική αποσταθεροποίηση

[Ελλάδα] Μόνος δρόμος η σύγκρουση

Την Κυριακή 5 Ιούλη 2015 η ελληνική δημοκρατία στήνει άλλο ένα υπερθέαμα, καλώντας όλους τους πολίτες με δικαίωμα ψήφου να συμμετάσχουν σε ένα δημοψήφισμα όπου το επίδικο, καταπώς μας λέει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, είναι αν θα επικυρωθεί ή όχι από τον λαό η πολιτική της λιτότητας και των περικοπών, ή η πολιτική μιας βιώσιμης λύσης για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους και η ανάκαμψη της οικονομίας, καλώντας μας να ψηφίσουμε ΟΧΙ στη φερόμενη ως τελεσίγραφη πρόταση των δανειστών. Από την άλλη μπάντα, οι υποστηρικτές του ΝΑΙ σε αυτό το δημοψήφισμα υποστηρίζουν πως αυτό που παίζεται είναι η παραμονή ή όχι της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην κοινή νομισματική ζώνη του ευρώ.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της βδομάδας που μας πέρασε η καθεστωτική προπαγάνδα, όποιο προσωπείο κι αν πήρε σε σχέση με το δημοψήφισμα και όποια πολιτική σκοπιμότητα κι αν εξυπηρετούσε, ήταν καταιγιστική. Με τις τράπεζες κλειστές και τις τηλεοράσεις στη διαπασών, με έναν επικοινωνιακό βομβαρδισμό τρομοελπίδας στους δρόμους, με χιλιάδες μπάτσους σε επιφυλακή για την προστασία της έννομης τάξης. Για όσους δεν κατάλαβαν ακόμα περί τίνος πρόκειται, αυτό που βιώνουμε είναι η ολική επαναφορά του κοινοβουλευτισμού. Σε αυτόν τον παροξυσμό δημοκρατίας ανταποκρίθηκαν δυστυχώς και πολλοί από αυτούς που αυτοπροσδιορίζονται ως αναρχικοί/αντεξουσιαστές/ελευθεριακοί. Κάπως έτσι κορυφώνεται η διαδικασία αφομοίωσης ενός σημαντικού πλήθους των λεγόμενων «κινημάτων αντίστασης» από την κυβερνώσα αριστερά και τον ρεφορμισμό, μια διαδικασία που βρισκόταν σε εξέλιξη τα τελευταία χρόνια, από τότε που οι αγανακτισμένοι αριστεροί και δεξιοί δεν ήταν ακόμα σε κυβερνητικά πόστα αλλά στις πλατείες όλης της χώρας.

Εμείς κινούμαστε σε άλλη λογική, και δεν αναγνωρίζουμε καμία κατεπείγουσα συνθήκη και κανένα καθεστώς εξαίρεσης ως ικανά να μας κάνουν να άρουμε τα αναρχικά προτάγματά μας και να συνταχτούμε πλάι στους κρατιστές, ό,τι προβιά κι αν φοράνε αυτοί. Οι επικλήσεις στο λαϊκό συμφέρον εν όψει της μιας ή της άλλης εκδοχής οικονομικού μοντέλου που θα μας κάτσει στο σβέρκο σε ατομικό, μικροκοινωνικό και μακροκοινωνικό επίπεδο είναι το λιγότερο αφελείς, αν όχι βαθιά αντιδραστικές και αντεπαναστατικές. Σκοπός μας δεν είναι να αλλάξουμε τον έναν ζυγό με κάποιον άλλον, τάχα ελαφρύτερο, αλλά ν’ απαλλαγούμε μια και καλή από το σύνολο των σχέσεων κυριαρχίας, όπως αυτές μεταφράζονται σε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας. Κι αυτό θα το κάνουμε με ή χωρίς το πολυκέφαλο τέρας που λέγεται λαός.

Οι καταπιεσμένοι και οι αποκλεισμένοι, οι παρίες και οι περιθωριακοί, οι αλήτες και οι εξεγερμένοι δεν συνθηκολογούμε με την εξουσία στις κάλπες, δεν ουρλιάζουμε εθνικοαπελευθερωτικά σλόγκαν, ούτε και συναινούμε στα άτυπα κονκλάβια της συνελευσιοκρατίας του αναρχικού χώρου. Δεν είμαστε ούτε με την αντιπροσωπευτική ούτε με τη συμμετοχική/άμεση δημοκρατία και οπωσδήποτε δεν τρώμε το παραμύθι του ελληνοκεντρισμού που μας σερβίρουν οι πατριώτες κάθε είδους. Ξέρουμε καλά πως η ύπαρξή μας είναι πεπερασμένη και πως όσα καλά χρόνια μάς απομένουν θέλουμε να τα ζήσουμε ελεύθερα. Ξέρουμε τι να προτείνουμε και για το τώρα και για το μετά σε όσους κι όσες ανασαίνουνε τον ίδιο αγέρα ανταρσίας, κι εδώ και παντού στον κόσμο: απαλλοτριώσεις, σαμποτάζ, συγκρούσεις, ταραχές, αγώνα με κάθε μέσο για τη συνολική λευτεριά. Ξέρουμε ακόμα πως μαζί με όλες τις αρνήσεις μας κι όλη την καταστροφική μας όρεξη έχουμε ευθύνη απέναντι στα προτάγματά μας να οραματιστούμε και να κάνουμε πράξη μια ζωή χειροποίητη, μια ζωή απαλλαγμένη από την τυραννία της κοινωνίας-φάμπρικα, μια ζωή ακυβέρνητη.

Δύναμη σε όσους κι όσες εντός κι εκτός των φυλακών κρατάνε ψηλά τις μαύρες σημαίες.

ΑΝΑΡΧΙΑ – ΑΠΟΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗ – ΑΜΕΣΗ ΔΡΑΣΗ – ΕΞΕΓΕΡΣΗ

Μεμονωμένα

Αθήνα: Αναρχικές παρεμβάσεις ενάντια στο δημοψήφισμα και στις θεσμικές λύσεις

Την Τετάρτη 1/7 κατά τις μεσημεριανές ώρες υπήρξε αυθόρμητη παρέμβαση από 20 συντρόφους/ισσες, κεντρικά στους δρόμους και τα μαγαζιά των Εξαρχείων φωνάζοντας συνθήματα, πετώντας τρικάκια και μοιράζοντας κείμενα. Κατά τις απογευματινές ώρες σηκώθηκαν 2 πανό ως αντίδραση με αφορμή την κοινωνικοπολιτική-οικονομική συγκυρία του δημοψηφίσματος. Το πρώτο στην πλατεία Εξαρχείων με σύνθημα “Ούτε δεξιά, ούτε αριστερή διαχείριση – Σύγκρουση στο τώρα για την καταστροφή κράτους κ’ κεφαλαίου” και το δεύτερο στην πύλη του πολυτεχνείου με σύνθημα “Ούτε εκλογές, ούτε δημοψηφίσματα – Σαμποτάζ στις θεσμικές διαδικασίες”.

Την Πέμπτη 2/7, πραγματοποιήθηκε το απόγευμα παρέμβαση στο Κουκάκι και τα Άνω Πετράλωνα. 20 συντρόφισσες/φοι φωνάξαμε και γράψαμε με spray συνθήματα, μοιράσαμε κείμενα και πετάξαμε τρικάκια.

ΑΝΑΡΧΙΚΕΣ/ΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΑΠΟΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗ

[Αθήνα] Αποχή και σαμποτάζ στο δημοψήφισμα

«Τι καλύτερο για ένα καθεστώς εξουσίας, από το να δένει ο εξουσιαζόμενος μόνος τα χέρια του πισθάγκωνα και να αισθάνεται και ευγνώμων για κάθε χαλάρωμα των δεσμών του;»

Οι κυβερνώντες, αφού αφομοίωσαν και κεφαλαιοποίησαν εύρος των κοινωνικών αντιδράσεων των προηγούμενων ετών, πλέον ως συγκυβέρνηση καλούν το διαταξικό υβρίδιο, που ακούει στο όνομα λαός να προσέλθει στις κάλπες για το περιβόητο δημοψήφισμα στις 5/7. Τι είναι όμως το δημοψήφισμα και τι διακυβεύεται σε αυτό;

Αρχικά, το παρόν δημοψήφισμα (αν εντέλει γίνει) αποτελεί μία θεσμική λύση μέσω της οποίας δίνεται στο λαό η ψευδαίσθηση συμμετοχικότητας στη διαχείριση της ζωής του. Βλέπουμε τη συγκυβέρνηση, με τη λύση αυτή, να αποποιείται με καινοφανή τρόπο των ευθυνών της για την οικονομική πολιτική και να επιχειρεί τη μετακύλησή τους στην κοινωνική βάση, που τον ανέδειξε για να τη βγάλει από το οικονομικό αδιέξοδο, επιτυγχάνοντας έτσι και τη σύνδεσή της με το λαϊκό αίσθημα και το δημοκρατικό φρόνημα. Επιπλέον, προσπαθεί να εγκλωβίσει τη λαϊκή αντίληψη μέσα στο επίπλαστο δίπολο «ΝΑΙ ή ΟΧΙ» ,που εμπεριέχεται σαφώς στα όρια τα οποία καθορίζουν οι παγκόσμιοι συσχετισμοί οικονομικών δυνάμεων. Είναι φανερό, πως ένα ενδεχόμενο «ναι» δε θα σήμαινε τίποτα παραπάνω από τη συνέχιση των υπαρχουσών συνθηκών με ένα μνημόνιο ύψους 12 δις ευρώ και με όρους μάλιστα καθορισμένους απ τους ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Το κεϋνσιανό μοντέλο που προωθούνταν προεκλογικά, σε εποχές άκρατου νεοφιλελευθερισμού, δεν είναι εφικτό παρά την κληρονομημένη από το παρελθόν δυναμική και ευελιξία του. Τα μέτρα ύψους 8 δις που εμπεριέχονται στην πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης, πέραν του ότι διατηρούν στο ακέραιο όλους τους προηγούμενου εφαρμοστικούς νόμους των μνημονίων, έχουν κυρίως φορολογικό χαρακτήρα και θα επέφεραν αναπόφευκτα περεταίρω ύφεση στην οικονομίαμε αποτέλεσμα τη φυγή κεφαλαίων και τη διεύρυνση της ανεργίας. Ως γνωστόν, η εφαρμογή παρεμβατικών πολιτικών στην εποχή του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου είτε αποτελεί μηχανισμό παραπλάνησης της κοινωνικής βάσης είτε οι αρχιτέκτονές τους είναι αφελείς. Συνεπώς, η ανακοίνωση του δημοψηφίσματος αποτελεί παραδοχή του υπάρχοντος αδιεξόδου. Ο κοινωνικός ιστός καλείται να επιλέξει εντέλει πια συμφέροντα θα εξυπηρετήσει εντός των γεωπολιτικών συσχετισμών.

Αφού καθίσταται αυτονόητο ότι η μνημονιακή πολιτική συνεχίζεται και το κόλλημα βρίσκεται στη διατύπωση απομένει μόνο η εθνική υπερηφάνεια και η προσκόλληση στο εθνικό καθήκον. Συνεπώς, είτε με ευρώ είτε με δραχμή, είτε εντός είτε εκτός της Ε.Ε, είτε με μνημόνιο είτε με άλλο μνημόνιο δεν υπάρχει διέξοδος εντός των ορίων που θέτει το κράτος και το κεφάλαιο.

Στην ουσία η συμμετοχή στη διαδικασία είναι συνενοχή. Αναγνωρίζει και νομιμοποιεί τη λογική ότι πέρα απ΄ την πολιτική των μνημονίων της κυβέρνησης ή των θεσμών δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Ακόμα όμως κι αν υπήρχε, ακόμα κι αν η οικονομική μας ανάλυση δεν αναδείκνυε τις αντιφάσεις του κεφαλαίου, θα εξακολουθούσαμε να βρισκόμαστε σε ανηλεή πόλεμο με τις κυριαρχικές δομές που μας καταδικάζουν σε υποτέλεια και παραδίδουν τις σχέσεις μας στη διαχείριση των εξουσιαστικών μηχανισμών.

Γι’ αυτό προτάσσουμε:

ΑΠΟΧΗ ΚΑΙ ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΣΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ

ΠΟΛΕΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΣΑ

Αναρχικές/οί για τη συστημική αποσταθεροποίηση

[Αθήνα] Αποχή από το δημοψήφισμα – Σύγκρουση με τους θεσμούς της δημοκρατίας

Λάβαμε από Αντιεκπαιδευτική Επίθεση:

Το ελληνικό κράτος ψάχνει για συνενόχους. Το δημοψήφισμα είναι ο καλύτερος τρόπος για να τους βρει. Προσφέροντας απλόχερα αυταπάτες ελεύθερης βούλησης και βάζοντάς μας να συνεισφέρουμε στην επιχείρηση ενίσχυσής του, υλοποιείται η πιο τρελή του επιθυμία: Θα είμαστε εμείς αυτοί που θα σφραγίσουμε την ταφόπλακά μας! Το δίλημμα απλό: Ναι ή οχι; Κακοί ξένοι δανειστές ή καλή αριστερή διαχείριση του κρατους; Βαρύ μνημόνιο ή ελαφρύ μνημόνιο; Μέτρα 12 δις ή μέτρα 8 δις; Άλλη μια ευκαιρία να εναποθέσουμε τις ζωές μας στην κυβέρνηση και στους σωτήρες της. Άλλη μια ευκαιρία για εθνική ενότητα. Να ξεχάσουμε ό,τι μας χωρίζει και μαζί με κάθε καρυδιάς καρύδι (φασίστες, πατριώτες, αφεντικά, νοικοκυραίους) να αντιμετωπίσουμε τον κοινό εξωτερικό εχθρό, τους δανειστές, βγάζοντας έτσι λάδι τα ντόπια αφεντικά.

Ως αναρχικοί/-ές μαθητές/-τριες διαλέγουμε την αποχή στο δημοψήφισμα (παρότι δεν έχουμε δικαίωμα να ψηφίσουμε). Εναντιωνόμαστε στα συστημικά διλήμματα και στις αυταπάτες και ξεκαθαρίζουμε πως εκ των προτέρων δεν πρόκειται να συμμετέχουμε σε καμία εκλογική, θεσμική, κρατική διαδικασία, είτε με δεξιά κυβέρνηση είτε με αριστερή. Γιατί πολύ απλά, κάθε τέτοια διαδικασία και κάθε επιλογή που μας δίνεται μέσω αυτής θα στοχεύει στην σταθεροποίηση του συστήματος και τη διατήρηση-εξάπλωση της κρατικής-εθνικής-θεσμικής κυριαρχίας. Παρ’ όλα αυτά, δεν προτάσσουμε την αποχή ως μια εναλλακτική λύση ή ως μια τρίτη πρόταση γιατί θεωρούμε ότι η αποχή από μόνη της ως επιλογή οδηγεί στην παθητικότητα και την αφομοίωση.

Σύμφωνα λοιπόν, με το τελευταίο σκεπτικό, η μόνη αποχή που μας ικανοποιεί είναι αυτή που έρχεται ως απόρροια της σύγκρουσης, της εξεγερτικής δράσης και του αναρχικού αγώνα. Μακριά από κόμματα και κομματικές γραμμές. Μακριά από σωτήρες και ηγέτες. Αυτοοργανωμένα, ριζοσπαστικά και επιθετικά. Γιάτι μόνο έτσι μπορούμε να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.

ΟΛΟΜΕΤΩΠΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

[Ηνωμένο Βασίλειο] Απαλλοτρίωσε την ύπαρξή σου πίσω!

Ο μύθος ότι το πλιάτσικο είναι μια βίαιη κι εγκληματική πράξη έχει ανέκαθεν ενσταλαχτεί μέσα μας από τους «ενταγμένους»· πρόκειται για τη βίαιη όσο και ρατσιστική διατήρηση της «ιδιοκτησίας» που κρατάει την εξουσία τους ανέπαφη.

Η ιδιωτική ιδιοκτησία είναι ένα επινόημα μονάχα! Υπάρχει για να συγκρατεί τους «αποκλεισμένους» απ’ το να βάλουν πραγματικά χέρι σε ό,τι τους έχει κλαπεί μέσα στους αιώνες της γενοκτονίας που συνεχίζεται και τώρα, κάθε μέρα και ώρα που περνάει!

Το πλιάτσικο είναι ο έσχατος κίνδυνος για την εξουσία του κράτους και του καπιταλισμού επειδή αποκαλύπτει με αμεσότητα, μέσω μιας ταραχής ή ακόμη και εξέγερσης, ότι η ιδιοκτησία είναι μια δομή συγκατάβασης, που προστατεύεται απ’ τη βία μπάτσων, οργάνων ασφάλειας και ανθρωποφυλάκων συνεχώς παρόντων στην καθημερινή μας τη ζωή.

Εν μέσω σύγκρουσης με τις κατασταλτικές μονάδες μπάτσων, ανοίγεται ένας χώρος, μια ρωγμή, απελευθερώνεται ένα έδαφος, όπου γκρεμίζονται οι σχέσεις ιδιοκτησίας, κι ό,τι δεν μπορούσαμε να έχουμε βρίσκεται επιτέλους στα χέρια μας χωρίς καμιά πληρωμή. Η αντιμετώπιση μιας ανισότητας απ’ την αρχή, η απόρριψη μιας ηθικής, η ύστατη εκδίκηση εν μέσω αυτής της και καλά ζωής, που ούτε καν δεχόμαστε!

Η απαλλοτρίωση* και το πλιάτσικο δεν πρέπει σώνει και ντε να προκύψουν από μια μαζική αναταραχή, το μόνο που χρειάζεσαι είναι μια χούφτα από στενούς φίλους, ακόμη και συντρόφους, για να πας παραπέρα, να φτάσεις κατευθείαν στην καρδιά του προβλήματος του κράτους, του καπιταλισμού του, της αστυνομίας, της ιδιοκτησίας κι ακόμη και του ρατσισμού που εμάς μας έχει πατόκορφα γραμμένους!
Τι άλλη επιλογή υπάρχει; Περιτριγυρισμένοι, βομβαρδισμένοι από διαφημιστικές πινακίδες και ριάλιτι στην τιβί που υπαγορεύουν στους αφελείς τι εστί ζωή. Είτε πρόκειται για το «τέλειο σώμα» ή το τελευταίο αναλώσιμο στο οποίο δεν έχει κανείς πρόσβαση. Μια πρόσοψη που χρειάζεται μονάχα να συντριβεί μ’ ένα καλό ΠΕΤΡΟΒΟΛΗΜΑ!

Γιατί από σένα εξαρτάται αν θες τελικά στ’ αλήθεια να επιλέξεις την απελευθέρωση απ’ τον έλεγχο για πρώτη σου φορά. Τα τρόφιμα που υπάρχουν μες στα Tesco Express σε κάθε γωνιά. Τα λεφτά που υπάρχουν σε ΑΤΜ της τράπεζας Barclays κατά μήκος της λεωφόρου. Η βενζίνη σε όλες τις Mercedes Benz και τα πρατήρια BP που παίρνει το μάτι. Βάλε φωτιά στους σεκιουριτάδες, τους μπάτσους που στήνουν φραγμούς, στους ανθρωποφύλακες, τους φρουρούς που μας σκιάζουν.

Η πρώτη σύγκρουση είναι αυτή με την οποία παλεύουμε στο μυαλό μας. Όταν έρθει η στιγμή, η νίκη της ξεχειλίζει στο καθημερινό πεδίο. Πάει πολύς καιρός που έχει ποτιστεί το μυαλό των «αποκλεισμένων». Μια εκδοχή ζωής που μας την πουλάνε με το που κάνουμε πως ξυπνάμε. Κι είμαστε συνένοχοι μέσα σε αυτό. Φτάνοντας στο σημείο να ξεπουλιόμαστε στη σκλαβιά. Μόνο και μόνο για ψήγματα σταθερότητας. Δίχως να ταρακουνάμε το κλουβί των μπάρκοουντς, τη φυλακή του υπολογισμού, το σούπερ μάρκετ της εγγυημένης προσωπικότητας, εκείνης της ειδικής προσφοράς.

Εσύ = Προϊόν, Αριθμός, Αιχμάλωτος; ΟΧΙ!

Κλέψε μέσα απ’ το σπασμένο τζάμι όσο περισσότερα μπορείς. Κι άσε τα υπόλοιπα να καούν συθέμελα. Ήρθε η ώρα να πάρουμε πίσω τη ζωή μας, να την κάνουμε δική μας. Ν’ αποδράσουμε απ’ τα γκέτο που μας περικυκλώνουν.

ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΕ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΣΟΥ ΠΙΣΩ!

– Απολίτιστοι/ες στο περιθώριο

* Πρακτική αναρχικών η οποία περιλάμβανε κλοπή, ληστεία (ιδίως τραπεζών), απάτες και παραχάραξη νομισμάτων. Ένας τρόπος για την επίτευξη σκοπών όπως η χρηματοδότηση επαναστατικών δραστηριοτήτων, αναρχικής προπαγάνδας και της απελευθέρωσης αναρχικών αιχμαλώτων. Παρατηρείται επίσης αναμεταξύ ιλεγκαλιστών αναρχικών (απότοκο του ατομικιστικού αναρχισμού) και μηδενιστών ως ένα άλλο μέσο, όπου κανείς ενστερνίζεται ανοιχτά την εγκληματικότητα ως τρόπο ζωής.

Πηγή: Ιn Τhe Βelly Οf Τhe Βeast

Μερικά λόγια για το 12ο Παγκόσμιο Συνέδριο Βιολογικής Ψυχιατρικής στην Αθήνα

Από τις 14 έως τις 18 Ιούνη 2015 θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα το 12ο παγκόσμιο συνέδριο βιολογικής ψυχιατρικής. Το συνέδριο διοργανώνεται από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Εταιρειών Βιολογικής Ψυχιατρικής (WFSBP) και θα λάβει χώρα στο πολυτελές Μέγαρο Διεθνές Συνεδριακό Κέντρο Αθηνών (Βασ. Σοφίας και Κόκκαλη).

Το παρόν κείμενο αποτελεί μια συνεισφορά ενάντια στον κόσμο του εγκλεισμού της ψυχιατρικής και σε όσους τον συντηρούν. Είναι μια ελάχιστη χειρονομία μνήμης και αλληλεγγύης για όλα εκείνα τα άτομα που αποκλείστηκαν, αιχμαλωτίστηκαν, βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν από τα συστήματα ελέγχου και επιτήρησης του μυαλού και της ψυχής, αλλά κι ένα κάλεσμα εναντίωσης στην επέλαση των επιστημών της καταστολής. Δεδομένου πως πάντοτε είναι χρήσιμο να ανατρέχουμε στην Ιστορία για να δούμε πού βρισκόμαστε και προς τα πού πάμε, αξίζει να κάνουμε μια σύντομη αναδρομή.

Η ψυχιατρική αποκαλύπτει τον ρόλο κοινωνικού ελέγχου που επιτελεί από τα γεννοφάσκια της, ως ιατρική επιστήμη που προσανατολίζεται στη διαχείριση των κοινωνικών προβλημάτων παράλληλα με την εγκαθίδρυση της σύγχρονης δημοκρατίας ακριβώς με τη μορφή που την αντιλαμβανόμαστε σήμερα. Η περίοδος-ορόσημο του Μεγάλου Εγκλεισμού του 17ου αιώνα, όπως διατάχθηκε από φορείς δικαστικούς και όχι ιατρικούς, σηματοδοτεί την έναρξη της διαμόρφωσης των απαραίτητων συνθηκών για την ανάπτυξη της ψυχιατρικής, αλλά και της σύγχρονης ιατρικής.

Η Ιστορία καταδεικνύει τον κατασταλτικό ρόλο που διαδραμάτισε η ψυχιατρική μέσω παραδειγμάτων λιγότερο ή περισσότερο γνωστών: η «δημοκρατική νόσος» (morbus democraticus) που χρησιμοποιήθηκε εναντίον των εξεγερμένων της Κομμούνας του Παρισιού, η δραπετομανία (drapetomania) που εφαρμόστηκε στους μαύρους σκλάβους που επιχειρούσαν να διαφύγουν από τους αφέντες τον 19ο αιώνα, η ομοφυλοφιλία που συμπεριλαμβανόταν στο θλιβερό Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών (DSM) μέχρι το 1973/4, οπότε και αφαιρέθηκε μετά την πολιτική δράση κάποιων, η σχιζοφρένεια που χρησιμοποιήθηκε εναντίον των διαφωνούντων σε «κομμουνιστικές» χώρες, ή το «κόκκινο γονίδιο» του φασίστα Βαγέχο-Νάχερα το οποίο χρησιμοποιήθηκε για να κατηγοριοποιηθούν οι εχθροί του ισπανικού κράτους την εποχή του ισπανικού εμφυλίου πολέμου. Επί της παρούσης, ψυχιατρικές διαγνώσεις όπως η διαταραχή ελλειμματικής προσοχής, η αντικοινωνική διαταραχή της προσωπικότητας, η κοινωνική φοβία, ανάμεσα σε άλλες, καθώς και η χρήση που τους γίνεται, εξυπηρετούν ώστε να χαρακτηρίσουν συγκεκριμένες συμπεριφορές ως κοινωνικά καταδικαστέες λόγω μη προσαρμοστικότητας ή ελλιπούς παραγωγικότητας. Πίσω από ένα παραπέτασμα υποτιθέμενης επιστημονικής αντικειμενικότητας και ιδεολογικής αθεωρητικότητας, κρύβεται η καταστολή με διάφορα μέσα. Γιατί «η επιστήμη είναι υποταγμένη στο Κεφάλαιο από την απαρχή του ιστορικού της κύκλου» (Cuadernos de Negación/Τετράδια της Άρνησης, τ. 8). Η πρακτική της χρησιμεύει για την υποτίμηση των τρόπων ζωής που είναι διαφορετικοί από αυτούς που προμοτάρουν τα κράτη και το Κεφάλαιο, τη συμμόρφωση αυτών των ζωών στα επίπεδα αποδοτικότητας που επιτάσσει το Κεφάλαιο, και τον αποκλεισμό όσων δεν προσαρμόζονται με τη Μηχανή. Σε αυτά τα περισσεύματα προσφέρεται η φαρμακολογική σωτηρία. Σε όσους δεν έχουν ακόμα διαγνωστεί δίνεται μια προειδοποίηση, και θα συμπεριληφθούν στην ομάδα προς έλεγχο, ώστε να αποκομιστούν οφέλη ακόμα και από την ίδια τη διαδικασία ελέγχου (ανάλυση πρόληψης κινδύνων, υγειονομική παρακολούθηση πληθυσμών…), κι έτσι να αποφευχθούν και να τραπούν σε μια συγκεκριμένη κατεύθυνση οι μη προβλέψιμες πιθανότητες.

Σε αυτό το συνέδριο θα συζητήσουν για φάρμακα που στοχεύουν να φέρουν επιπλέον επιδόσεις στον τομέα της παραγωγικότητας (από αμφεταμίνες μέχρι γνωστικούς ενισχυτές). Άλλα φάρμακα στοχεύουν να κάνουν έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής πιο βατό, αποκλείοντας άλλες μορφές ζωής που είναι λιγότερο προσαρμοσμένες και διαρρηγνύουν τον κύκλο παραγωγής-κατανάλωσης. Θα υπάρχουν ακόμη προληπτικά γενετικά τεστ, για να μας βάλουν στη θέση του ασθενή προτού καν διαγνωστούμε. Θα μας μιλήσουν επίσης για νέες εξελίξεις σε φάρμακα καταπολέμησης της «επιδημίας» των αυτισμών (πεδίο διευρυμένο πλέον, μέσω της έννοιας του «αυτιστικού φάσματος»), μια διάγνωση που αναδύεται ταυτόχρονα με τις ιδιωτικές και κρατικές επενδύσεις στην ανάπτυξη αυτών των φαρμάκων.

Η βιολογική ψυχιατρική είναι μια αιχμή του δόρατος της καταστολής, αλλά και της υπεραξίας. Δεν είναι η μοναδική όσον αφορά την ψυχική υγεία (ας μην ξεχνάμε αυτά τα ψυχοεκπαιδευτικά προγράμματα που, προκειμένου να μας περιθάλψουν βάσει μιας διάγνωσης, περιορίζουν τις εμπειρίες μας και καθορίζουν τις αποφάσεις μας). Ο ρόλος της είναι να απαλλοτριώνει τα βιώματά μας και να μας κάνει όντα αδύναμα, ανίκανα να χειριστούμε τη ζωή μας χωρίς να χρειαζόμαστε κάποιον ειδικό που θα τροποποιεί την εσωτερικότητά μας και θα μειώνει τη μοναδικότητά μας. Η εξουσία της περιλαμβάνει έναν λόγο που αβαντάρεται ευρέως από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και συνδράμει στην τροποποίηση νόμων και κανονισμών, στους οποίους συγκαταλέγονται αναγκαστικοί εγκλεισμοί, κινητές μονάδες ακούσιας θεραπευτικής αγωγής, δικαστικές επιτηρήσεις, τυποποίηση των ζωών. Είναι αδύνατον να μην εμπλακεί κανείς σε αυτό το παιχνίδι. Το γεγονός και μόνο της ύπαρξης της ψυχιατρικής, και της εξουσίας που αυτή διαθέτει, μας κάνει πάντοτε να τοποθετούμαστε γύρω απ’ αυτήν. Είτε μας αρέσει είτε όχι, δεν μπορούμε να διαφύγουμε όσων συνεπάγεται η δραστηριότητά της. Είναι πάντοτε υπαρκτή η πιθανότητα κάποιος να μας αιχμαλωτίσει, ή να μας κουράρει ενάντια στη θέλησή μας, ή να μας κολλήσει μια ταμπέλα και να μας αντιμετωπίσει διαφορετικά μπροστά σε μια συναισθηματική, πνευματική, αντιληπτική ή οποιουδήποτε ψυχικού τύπου κρίση. Κι αυτό που πρόκειται να αποφασίσουμε ενώπιον μιας τέτοιας κατάστασης πάντοτε περιλαμβάνει την ύπαρξη και την πιθανότητα της ψυχιατρικής.

Γι’ αυτό, την εξουσία που επιβάλλεται με τον λόγο της Επιστήμης εμείς την πολεμάμε. Τις ατραπούς φυγής που διατρέχουν αυτόν τον –υποτιθέμενα ομοιογενή– λόγο εμείς τις αμβλύνουμε. Γνωρίζουμε πως όσοι δουλεύουν σε αυτό το πεδίο δεν κάνουν τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο. Γνωρίζουμε πως υπάρχουν άτομα με κριτική ματιά που έχουν έναν λόγο και μια πρακτική αλλιώτικη από αυτήν που απαιτούν οι οργανισμοί της εξουσίας. Αυτός όμως ο λόγος και αυτή η πρακτική θα πρέπει να στέκουν ανταγωνιστικά με ριζικό τρόπο απέναντι στην εξουσία, για να μην της παραδοθούν ή να μην κατεβάσουν τον πήχη τη στιγμή που αυτή υποχρεώνεται να αναδιπλωθεί χαλαρώνοντας τον έλεγχό της για συγκεκριμένους ιστορικούς λόγους. Τη στιγμή που πολύς κόσμος αρχίζει να αισθάνεται όλο και περισσότερο τον έλεγχο και να αποκτά συνείδηση του καταπιεστικού ρόλου του κράτους/Κεφαλαίου και των μέσων του, αποφασίζοντας να παρέμβει στις υποθέσεις του και να ριζοσπαστικοποιήσει τις δράσεις του, τότε είναι που η εξουσία αφήνει περιθώριο για εναλλακτικές/ανταγωνιστικές πρακτικές. Το κάνει για να συνεχίσει να υποβάλλει τη δράση στον λόγο της, ακόμα και αφομοιώνοντας εναλλακτικές/κριτικές/ανταγωνιστικές τοποθετήσεις και απογυμνώνοντάς τες από το σφρίγος και τη ριζοσπαστικότητά τους, ενσωματώνοντάς τες έτσι στη δική της αφήγηση. Τις συνταγές της αριστεράς τις γνωρίζουμε καλά από τα τεκταινόμενα. Αυτή η βίαιη ομοιογένεια είναι πλασματική, κι επιβάλλεται με τη δύναμη του ελέγχου μέσω ολόκληρου του φάσματος των μέσων εκπαίδευσης των μαζών. Αυτά τα μέσα περιλαμβάνουν από τους δικτυωμένους θεσμούς ακαδημαϊκής εκπαίδευσης ή δημόσιας μέριμνας για την ψυχική υγεία μέχρι τις υποκειμενικότητες που εντάσσονται στους κόλπους τους και περιορίζονται στην εκπλήρωση του ρόλου τους, περνώντας στον Τύπο ή στους «ειδικούς» επί του θέματος, που συχνά πυκνά ανάγονται σε είδωλα (σε αυτό το συνέδριο θα παίξουν μπόλικα τέτοια δείγματα). Αυτές οι ατραποί διαφυγής, λοιπόν, θα πρέπει να διαρρήξουν τη θεαματική εικόνα που επιχειρούν να επιβάλουν και η οποία αρνείται, αποκρύπτει και αποσιωπά την πραγματικότητα της ψυχιατρικής: πως το κράτος και το Κεφάλαιο (μέσω διάφορων εταιρειών) εκπαιδεύουν σπεσιαλίστες στη βάση ενός μυθικού λόγου (δηλαδή της Επιστήμης και της Προόδου) για να λαδώσουν τους μηχανισμούς λειτουργίας μιας κοινωνίας που τρίζει απ’ όλες τις μπάντες και, ταυτόχρονα, να αποκομίσουν οφέλη από την ίδια τη δυσλειτουργία που παράγει.

Γι’ αυτό, όσοι κι όσες αναγνωρίζουμε τούτο το τόσο κερδοφόρο ψέμα και μισούμε τους υπερασπιστές του κι αυτούς που αποκομίζουν κέρδη από δαύτο, βάζουμε στο στόχαστρό μας οποιονδήποτε τα κονομάει από αυτόν τον αναγωγιστικό και συμφεροντολογικό λόγο. Καμιά λύπηση για δαύτους, ανεξάρτητα αν έχουν ή δεν έχουν επίγνωση του τι πράττουν. Άχρηστοι ψυχίατροι που ζούνε μονάχα για να αγοράσουν περισσότερα πράγματα κι εμπειρίες ενθυλακωμένες και δεν κοντοστέκονται ούτε λεπτό για να σκεφτούνε τι συνεπάγεται η καθημερινή τους δραστηριότητα, ψυχίατροι που πουλάνε πανάκειες, αν και γνωρίζουν πως σε τίποτα δεν βοηθάνε, και συνεχίζουν να εκμεταλλεύονται την ευθραυστότητα της υποκειμενικότητας σε μια εποχή γεμάτη απειλές, εργαστήρια που προωθούν ένα σωρό σκατά, που ακόμα κι αν ξέρουν τι ζημιά κάνουν τα πουλάνε μέσω των καναλιών του μάρκετινγκ, διευθυντές δημόσιων θεσμών που οργανώνουν το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης έτσι ώστε να συνεχίσουν να αναπαράγουν όλα αυτά τα σκατά, τα οποία και γνωρίζουν από πρώτο χέρι, και τους συμφέρει να εξακολουθήσουν να υπάρχουν για το δικό τους όφελος (επιτυχία, κέρδος, επαγγελματική σταδιοδρομία). Στο δρόμο όμως όλοι αξίζουνε το ίδιο. Οι ζωές τους δεν αξίζουν περισσότερο από αυτές όσων φυλακίζουν με ντρόγκες και νόρμες.

στα ισπανικά

Οαχάκα, Μεξικό: Επίθεση στα γραφεία του κυβερνώντος PRI την 1η Μάη

Μια ομάδα 15 συντρόφων ξεχύθηκε κατά τη διάρκεια της πολυπληθούς διαδήλωσης του Τομέα 22 των εργαζόμενων στην εκπαίδευση, προκειμένου να διαρρήξει την άνευρη και βαριεστημένη κανονικότητα και να δικαιώσει με αυτόν τον τρόπο τους έγκλειστους συντρόφους μας.

Άμεση αλληλεγγύη στους Λουίς Φερνάντο Σοτέλο, Φερνάντο Μπάρσενας, Αμπραάμ Κορτές Άβιλα.

Δικαιώνουμε επίσης τον αγώνα των λαών για αυτονομία και το μποϊκοτάρισμα της εκλογικής διαδικασίας.

Για έναν Μαύρο Ιούνη παντού.

Θάνατο στο κράτος και ζήτω η αναρχία!

στα ισπανικά

Αργεντινή: Σαμποτάζ σε γραμμή τρένου στο Μπουένος Άιρες

Καθετί στις πόλεις είναι σχεδιασμένο για να προωθεί και να διαιωνίζει την αδιάκοπη ροή του εμπορεύματος, ανθρώπινου ή μη. Εκατομμύρια πέσος επενδύονται σε αναπλάσεις σταθμών τρένων και εγκαίνια λειτουργίας άλλων, στην κατασκευή και συντήρηση οδικών δικτύων, σε τεχνολογικούς μηχανισμούς ελέγχου και καταστολής, σε εξοπλισμό για τους ένστολους σκλάβους στην υπηρεσία της εξουσίας.

Αυτά σκεφτόμενοι, επιδιώξαμε σήμερα να σαμποτάρουμε, έστω και για λίγο, την κανονική λειτουργία των γραναζιών που υποστηρίζουν τη δομή της κυριαρχίας, πραγματοποιώντας επίθεση με εμπρηστικό/εκρηκτικό μηχανισμό στις γραμμές του τρένου ανάμεσα στους σταθμούς Φλορέστα και Βίγια Λούρο.

Δεν μας ενδιαφέρει αν λεχθεί πως μ’ αυτές τις δράσεις θέτουμε σε κίνδυνο μονάχα τους εργαζομένους, δεν θα μπούμε σ’ αυτό το παιχνίδι. Το σημαντικό σήμερα ήταν να διαρρήξουμε την ασφυκτική κανονικότητα που επικροτεί η συντριπτική πλειονότητα της αστυνομικής κοινωνίας.

Σε άμεση αλληλεγγύη και συνενοχή με τα αδέρφια μας της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς, που βρίσκονται σε απεργία πείνας στις ελληνικές φυλακές από τις 2 του Μάρτη, απαιτώντας την άμεση απελευθέρωση προσώπων του κοντινού τους περίγυρου!

Είναι επείγον να δράσουμε, δεδομένου πως η κατάσταση της υγείας των συντρόφων μας είναι σοβαρή, κάτι που ήδη αποδεικνύεται απ’ το γεγονός πως οι 6 τους [επί της παρούσης 8] βρίσκονται στο νοσοκομείο.

Αλληλεγγύη στην Αγγελική και στους υπόλοιπους απεργούς πείνας!

Δύναμη στα συντρόφια στη Χιλή ενόψει των ετήσιων δράσεων στο πλαίσιο της Μέρας του Νεαρού Μαχητή. Να διαχύσουμε τις ταραχές παντού!

Να πάρουμε εκδίκηση για όσους έπεσαν νεκροί, όσους αιχμαλωτίστηκαν και βασανίστηκαν επειδή αγωνίστηκαν ενάντια στο σάπιο αργεντίνικο κράτος…

Κύκλος της Φωτιάς

στα αγγλικά

Ο τόπος του δόξα τω θεώ

τι κάνουμε; καλά;

(μωρέ, μας πήδηξε η εφορία, ο άλλος είναι φυλακή, πληρώνει τρίχες τ’ αφεντικό)
κουτσοβγαίνουμε, δόξα τω θεώ

οι δικοί σου, από υγεία;

(ε πού να πατήσουμε τώρα σε γιατρό)
βαστάνε, και οι δυο

το παιδί; διαβάζει για τη σχολή;

(σάμπως ξέρω; όλο έξω τριγυρίζει, να πιάσει μεροκάματο)
τ’ αρέσει εκεί που πέρασε, έτσι φαίνεται

τ’ άκουσες που έκοψε τα πολλά πολλά η ενορία;

(ε, τι ήτανε, κάτι όσπρια και χουφτιές ρύζι)
αλίμονο, όλο και κάπως τους βοηθά η εκκλησία

κάνανε περιουσία ντε

(τι να σου πω, εμείς τέτοιους δεν ξέρουμε)
για κάποιους, μπορώ και να το φανταστώ

να δεις που αυτοί ζούνε καλύτερα

(ναι, μπορεί και να μην πεταχτούν στο δρόμο)
πολλοί θα πάνε πίσω τώρα, δεν έχει δουλειά εδώ

και συ δηλαδή τι σκας;

(ω καημένε, μ’ έσκασες)
α μπα, όσο έχω την υγειά μου, λέω δόξα τω θεώ

ΗΠΑ: Εννέα σημεία σχετικά με το γιατί είναι ανάγκη να μπλοκάρουμε τα πάντα

Οι μπάτσοι πυροβολούν παιδιά, κι η παράσταση συνεχίζεται.
Η στεγαστική αγορά καταρρέει, κι η παράσταση συνεχίζεται.
Τα οικοσυστήματα καταστρέφονται, κι η παράσταση συνεχίζεται.
Οι αγορές τιμολογούν τις ζωές μας κι υποτάσσουν τις σχολές στις ανάγκες τους.
Ας μπλοκάρουμε αυτόν το μηχανισμό.
Ας μπλοκάρουμε τα πάντα.
Ας ξεκινήσουμε απ’ το μηδέν.

Εννέα σημεία σχετικά με το γιατί είναι ανάγκη να μπλοκάρουμε τα πάντα

1. Σε μια πόλη της οποίας η ζωή βασίζεται στο εμπόριο και στην ανταλλαγή προϊόντων, το να αποκλείσουμε όλα τα εμπορικά κανάλια σημαίνει να διακόψουμε την κανονικότητα. Ίσως πείτε: «Αυτό θα προκαλέσει δυσφορία».

Εμείς απαντάμε ότι αισθανόμαστε πολύ μεγαλύτερη δυσφορία με το να προσποιούμαστε πως όλα αυτά γύρω μας είναι φυσιολογικά, τ’ ότι οι μπάτσοι δολοφονούν μαύρους εφήβους και οι τράπεζες κι οι πολυεθνικές αποφασίζουν για το μέλλον μας. Τη στιγμή που η ανασφάλεια για τη ζωή μετατρέπεται σε φόβο. Τη στιγμή που κοντεύουμε ν’ αγγίξουμε τα ύστατα όρια της κοινωνικής και περιβαλλοντικής ερήμωσης.

2. Μια αυθόρμητη πορεία 200 ανθρώπων κάθε μέρα δημιουργεί περισσότερη αναστάτωση απ’ ό,τι μια μεγάλη προγραμματισμένη εκδήλωση των 20.000 ανθρώπων στη χάση και στη φέξη. Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ της αποδοτικότητας και της κενής συμμετοχής.

3. Η πολλαπλότητα των μορφών αγώνα και των στιγμών συγκρούσεων από τα κάτω μας καθιστά λιγότερο ελέγξιμους. Έτσι, δεν μπορούνε να μας βάλουν σε προκαθορισμένα κανάλια, μήτε και να μας κοτσάρουν την ταμπέλα των υποστηρικτών πολιτικών κομμάτων ή συνδικάτων. Αντιθέτως, γινόμαστε περισσότερο ευέλικτοι και λιγότερο προβλέψιμοι. Αποκτάμε έναν πλούτο σκέψης και δράσης.

4. Ζούμε σε μια φρενήρη κοινωνία όπου η λογική της οικονομίας καθορίζει το ρυθμό ζωής. Παραγωγή-κερδοφορία-ταχύτητα στη σχολή, στη δουλειά, στο σουπερμάρκετ. Τ’ ανθρώπινα όντα είμαστε ερείπια εγκαταλειμμένα στη ροή των εμπορικών ανταλλαγών, σώματα απομονωμένα σε εικονικά δίκτυα, ανήμπορα να καταλάβουμε καταπού βαδίζουμε. Καταβροχθισμένα από τ’ ανακουφιστικά κύματα θεάματος, απασχολημένα με το κυνήγι επίπλαστων αναγκών και τη χίμαιρα της προώθησης κάποιας σταδιοδρομίας, δεν είμαστε πια σε θέση να κατανοήσουμε την πιθανότητα για ατόφια αλλαγή. Έτσι, είναι επιτακτική ανάγκη να το σταματήσουμε. Πρέπει να σταματήσουμε αυτό το σόου πριν μας ξεκάνει.

5. Ας μπλοκάρουμε τα πάντα (από τα σχολεία μέχρι τους δρόμους) προκειμένου να πάρουμε μια ανάσα και να κόψουμε αυτήν τη βιάση για κέρδος και για θάνατο, προκειμένου να δούμε τα πράγματα από μια διαφορετική σκοπιά, μια προοπτική έκπληξης και ευχαρίστησης άμα βιώσουμε με άλλους κάποια απρόσμενη ελευθερία. Ας δημιουργήσουμε αυτοοργάνωση και εκτεταμένες συγκρούσεις ώστε να μπορούμε ν’ ανακτήσουμε τη δύναμη και το μυαλό μας, προτού μας πάρει η κάτω βόλτα.

6. Ένας απροσδόκητος και χαροποιός αποκλεισμός είναι ένα εργαλείο πρόκλησης. Είναι ένα εργαλείο για το σαμποτάρισμα των μηχανισμών μιας κοινωνικής μηχανής που μας θέλει αδιάφορους για τον κόσμο που μας περιβάλλει και αναίσθητους στα πάθη μας.

7. Όταν βγαίνουμε στο δρόμο σημαίνει επίσης πως παίρνουμε πίσω όλο τον αστικό χώρο που μας έχουν αρνηθεί, ότι κινούμαστε μέσα στην πόλη και γνωρίζουμε άλλες πραγματικότητες χωρίς να δημιουργούμε νέα δόγματα.

8. Εφόσον η οικονομία μπλοκάρει την ελεύθερη κυκλοφορία ανθρώπων και γνώσεων, εμείς θέλουμε να μπλοκάρουμε την οικονομία μέσω ελεύθερης και αγριεμένης κυκλοφορίας ανθρώπων και γνώσεων. Για να το πούμε αλλιώς: αν η οικονομία τους έχει ως στόχο τη λεηλασία και την καταστροφή της ζωής μας, ο δικός μας στόχος ας είναι να καταστρέψουμε την οικονομία τους και ν’ αρπάξουμε με πλιάτσικα ό,τι μας ανήκει.

9. Οι αποκλεισμοί είναι μονάχα ένα από τα μέσα. Δεν υπάρχει δρόμος προς τη νίκη. Απεναντίας, υπάρχουν πολλές πιθανές διαδρομές προς ανακάλυψη. Αφήνουμε τις υδρορροές σ’ εκείνους που σύντομα θα ρεύσουν πίσω σε αγώνες συμβιβασμένους με την εξουσία. Αφήνουμε τους υπονόμους σ’ εκείνους που θα προσπαθήσουν να καβαλήσουν το κύμα της διαμαρτυρίας με μόνο στόχο να βάλουνε νερό στο πολιτικό τους αυλάκι.

Εμείς προτιμάμε την ανοιχτή θάλασσα.

Ας εξαπλώσουμε τα μπλόκα και τις καταλήψεις, για τον Μάικ Μπράουν και για όλες κι όλους μας.

πηγή: anarchistnews.org (25.11.2014)

Νέα Υόρκη: Να λευτερώσουμε τον Τζέρρυ, να διαδώσουμε την αναρχία

Διαδήλωση θορύβου τον Ιούνη του 2013 έξω απ’ τη φυλακή επί της Περλ Στρητ, όπου κρατείται ακόμη ο Τζέρρυ Κοχ, αρνητής του ομοσπονδιακού μεγάλου σώματος ενόρκων στην περιοχή της Νέας Υόρκης

31 Δεκέμβρη 2013

Να είμαστε παρόντες μαζί, σ’ αυτή την άθλια πόλη, να συγκεντρωθούμε, έξω στο κρύο, να διαδηλώσουμε, μπροστά σ’ αυτό το φρικιαστικό κτήριο, ενάντια στην προσπάθεια να σωφρονιστούν όλοι εκείνοι που απορρίπτουνε τους νόμους της μητρόπολης· να γίνουμε ενόχληση, να προκαλέσουμε σκηνή, να διαταράξουμε, ή ν’ αποτρέψουμε, ή να εμποδίσουμε αυτήν τη μη ζωή που ρέει παντού ολόγυρά μας.

Μια κανονικότητα εκατομμυρίων μέσα σε κλειδωμένα κλουβιά

Ένα δίκτυο δημόσιων και ιδιωτικών επιχειρήσεων για τη διαχείριση τέτοιων φορέων

Μια ολόκληρη υποδομή, κατασκευασμένη και συντηρούμενη, από γυμνωμένη ζωή πίσω απ’ τα σίδερα.

«Ελάτε, όχι για να προσφύγετε στην Αρχή, να ξεστομίσετε την αλήθεια στην εξουσία, ή για οποιοδήποτε άλλο τέχνασμα, αλλά για να σταθείτε πλάι πλάι με συντρόφια και να δείξετε άμεση αλληλεγγύη σ’ εκείνους στην άλλη πλευρά του τοίχου.» (Αναρχικός Μαύρος Σταυρός της πόλης της Νέας Υόρκης)

Ο Τζέρρυ Κοχ, ο οποίος βρίσκεται μέσα στο Μητροπολιτικό Σωφρονιστικό Κέντρο του Μανχάτταν από τον Μάη του 2013, δεν είναι μόνο σύντροφός μας, είναι φίλος μας. Είναι κάποιος για τον οποίο νοιαζόμαστε, κάποιος που μας λείπει, και κάποιος τον οποίο εμπιστευόμαστε. Σε πρόσφατη δήλωσή του έγραψε: «Κατά τη διάρκεια ζόρικων στ’ αλήθεια στιγμών είναι που αποκαλύπτεται τι παραμένει ζωντανό βαθιά στο μέσα των ατόμων, και αυτή η επίγνωση μπορεί μερικές φορές να είναι εξαιρετικά επώδυνη. Αλλά εξίσου η επίγνωση αυτή μπορεί να μας κάνει πιο δυνατούς· παίρνω κουράγιο από εκείνους τους δικούς μου που έχουν επίσης αρνηθεί να γίνουν υποχείρια αυτού του τόπου. Η δική μου αντίσταση δεν είναι καμιά μοναδικότητα. Υπάρχει εντός εκείνων που πάντοτε έχουνε πει ΟΧΙ σε όσους βρίσκονται στην εξουσία. Η άρνησή μου να συνεργαστώ είναι η συμβολή μου σ’ αυτή την παρακαταθήκη της αψήφησης μπροστά στην αυθαίρετη και κατασταλτική εξουσία. Δε θα συνεργαστώ. Δε θα θεσμοποιηθώ. Δεν πρόκειται να κάνω κανένα συμβιβασμό σε αυτό».

Δεν είναι μονάχα οι φυλακισμένοι που μισούν αυτόν τον κόσμο, είναι κι εκείνοι που αισθάνονται το κρύο ατσάλι των πάντων που τους τοποθετούν εκεί. Η Αρχή που διατηρεί τις παρούσες αυτές συνθήκες δεν είναι μεταρρυθμίσιμη ή διαπραγματεύσιμη, μπορεί μονάχα να καταστραφεί, ν’ αχρηστευτεί και να κατανικηθεί.

Είχαμε γράψει τον Ιούνη: «Ο Τζέρρυ αποδέχτηκε τον εγκλεισμό του για μας. Και όχι απλώς για όσους από μας γνωρίζει, ή όσους από μας μένουμε στη Νέα Υόρκη, ή όσους από μας ζούμε στις Ηνωμένες Πολιτείες, ή έστω όσους από μας είμαστε σήμερα ακόμα ζωντανοί. Αλλά για εμάς, NOSOTROS, LOS LOBOS, που παίρνουμε την επανάσταση στα σοβαρά, που αναγνωρίζουμε πως η ομοσπονδιακή μας κυβέρνηση και η λογική της είναι η κύρια αιτία των βασάνων στον κόσμο, κι ως εκ τούτου της αξίζει να μην έχει τη συνεργασία κανενός, να μην έχει τη συμμετοχή ή συνδρομή κανενός, την ώρα που διαιωνίζει τη δυστυχία… Η αντίσταση δεν είναι θέμα κριτικής ή εναντίωσης στο τάδε ή στο δείνα, αλλά μάλλον η οικοδόμηση μιας δύναμης, μιας ζωής, εναντίον αυτού του κόσμου. Όταν ο Τζέρρυ αποδέχτηκε τον εγκλεισμό του φανέρωσε πως παίρνει στα σοβαρά αυτήν τη δύναμη, αυτήν τη ζωή, και για μας, που στεκόμαστε αλληλέγγυοι, δεν υπάρχει μονάχα η έκφραση αλληλεγγύης στον Τζέρρυ, αλλά είμαστε αλληλέγγυοι στο εμάς που μας βρίσκει να οικοδομούμε τη ζωή αυτή μαζί».

Nosotros, Los Lobos | Εμείς, Οι Λύκοι

Βερολίνο: Εμπρηστική επίθεση σε κεραία της Vodafone

Τη νύχτα της 27ης προς 28η Νοέμβρη 2013, επιτεθήκαμε με τη φωτιά σ’ ένα κομβικό δίκτυο ηλεκτρονικών επικοινωνιών του Βερολίνου, στη Γερμανία. Η πράξη δολιοφθοράς έγινε σε έναν πύργο κινητής τηλεφωνίας της Vodafone, και έχει συμβολικό χαρακτήρα, τόσο κατά της καθολικής επιτήρησης από τις κυβερνήσεις, τις μυστικές υπηρεσίες και τις διακρατικές εταιρείες, όσο και κατά της εύρυθμης λειτουργίας της μητρόπολης.

Η Vodafone επιλέχθηκε επειδή συνάπτει πρόθυμα συνεργασίες με τη βρετανική μυστική υπηρεσία GCHQ (Κυβερνητική Διεύθυνση Επικοινωνιών). Η GCHQ συνεργάζεται με την αμερικανική υπηρεσία πληροφοριών ΝSA (Υπηρεσία Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ). Και η NSA με τη σειρά της συνεργάζεται με τη γερμανική BND (Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Πληροφοριών). Οι μυστικές υπηρεσίες συλλέγουν πρότυπα κανονικότητας και συγκρίνουν συγκεκριμένες συμπεριφορές προκειμένου να διαπιστώσουν αν τυχόν σχεδιάζεις κάτι που αποκλίνει απ’ την ομαλότητα, πριν ακόμα το καταλάβεις κι εσύ ο ίδιος. Η συνέργια της βιομηχανίας μυστικών υπηρεσιών με τις μυστικές υπηρεσίες της βιομηχανίας διασφαλίζουν τις συνθήκες κέρδους και εξουσίας και για τις δυο πλευρές.

Για εμάς, η απρόσεκτη χρήση ηλεκτρονικών συσκευών και εφαρμογών διαδικτύου είναι προβληματική: κάθε κίνηση μπορεί να ψηφιοποιηθεί, και η τεχνολογία δεν είναι ουδέτερη. Δεν ξέρουμε πώς θα έμοιαζε μια χειραφετική ανάπτυξη της επικοινωνίας, αλλά πιστεύουμε ότι θα μπορούσε να λειτουργεί με διαφορετικό τρόπο, και θα πρέπει να τον ανακαλύψουμε από κοινού. Στο μεταξύ, ενθαρρύνουμε την παρεμπόδιση τέτοιων υποδομών ως την παράλυσή τους – κόντρα στο ρεύμα της εκμετάλλευσης και της επιτήρησης, ενάντια σε μια κοινωνία που βασίζεται στην καταστροφή του ανθρώπου και της φύσης.

Σαμποτάζ στις υποδομές παρακολούθησης, εκμετάλλευσης και χρησιμοθηρίας!
Τυφλώστε τις υπηρεσίες πληροφοριών!

Ελεύθερη μετακίνηση και άσυλο για τον Έντουαρντ Σνόουντεν και όλους τους ανθρώπους παγκοσμίως – Κάτω τα σύνορα και τα έθνη, για όλους!

Λευτεριά στην Τσέλση Μάννινγκ!

Να εκραγούν ηφαίστεια πολλά!

Ανώνυμοι / Ηφαιστειακή Ομάδα του Κάτλα

Ντόρτμουντ: Γκράφιτι για τους πρόσφυγες σε τρένο των γερμανικών σιδηροδρόμων

Λόγω της εντεινόμενης εκστρατείας σπίλωσης που στρέφεται ενάντια σε πρόσφυγες στο Ντούισμπουργκ, στο Αμβούργο, στο Βερολίνο, στο Ντόρτμουντ και στην υπόλοιπη Γερμανία, τις τελευταίες μέρες πραγματώσαμε μια δράση αλληλεγγύης με την αρωγή της Deutsche Bahn!

Ευχόμαστε σε όλους τους μαχόμενους μπόλικη δύναμη!

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ, ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΑΤΕ!

Υποβοήθηση απόδρασης όλων!
Ενάντια στη ρατσιστική κανονικότητα!

Λευτερογραφιάδες, 23 Οκτώβρη 2013

Ιταλία: Ενημέρωση για την υπόθεση του συντρόφου Φραντσέσκο Καρριέρι

«Ενάντια στη φυλακή και στην κοινωνία που την παράγει – Λευτεριά στον Φραντσέσκο»

Τις πρώτες μέρες του Οκτώβρη του 2013 κυκλοφόρησε ένα γράμμα του Φρα μέσα απ’ τη φυλακή Σαντ’Αγκοστίνο της Σαβόνα (βόρεια Ιταλία). Ο σύντροφος οδηγήθηκε εκεί αρχικά, κατηγορούμενος ότι παραβίασε τους περιοριστικούς του όρους – συγκεκριμένα ότι κάλεσε φίλους του στο σπίτι όπου βρισκόταν έγκλειστος. Ήδη όμως απ’ τον Φλεβάρη του τρέχοντος έτους είχε αρθεί η απαγόρευση επικοινωνίας ή συνάντησης με άλλα πρόσωπα πλην των συγκατοίκων του, συνεπώς η αιτιολόγηση της απόφασης των διωκτικών αρχών να τον ξαναστείλουν φυλακή ήτανε μονάχα προσχηματική.

Ο ίδιος σημειώνει μεταξύ άλλων: «Αυτή η εμπειρία δεν μπορεί παρά να ενισχύσει τα ιδεώδη μου και το μίσος μου ενάντια σ’ αυτή την κακόφημη και εκμεταλλευτική κοινωνία, η οποία απαρτίζεται από δολοφόνους μπάτσους, σαδιστές δικαστές και γουρούνια πολιτικούς. Δεν μπορώ παρά να ευχαριστήσω τους συντρόφους μου μες στο κελί, και όχι μόνον, που αμέσως μου απέδειξαν την ανθρωπιά και την αλληλεγγύη τους. Στέλνω όλη μου τη στοργή στους κοντινούς μου ανθρώπους και στην οικογένειά μου, που πάντοτε με στηρίζουν και μου δίνουν δύναμη να συνεχίσω».

Το παρακάτω φυλλάδιο μοιράστηκε εκτός των τειχών στη Σαβόνα, στις 28 Σεπτέμβρη, σε μιαν αυθόρμητη δράση αλληλεγγύης, όπου γράφτηκαν πολλά συνθήματα σε τοίχους ενάντια στην κανονικότητα μιας πόλης που φιλοξενεί μια διαβόητη φυλακή εν μέσω πολυκατοικιών.

Πάντα στο πλευρό όσων αγωνίζονται

Εδώ και σχεδόν ένα χρόνο ο Φραντσέσκο βρισκόταν σε κατ’ οίκον περιορισμό, σε αναμονή της δίκης στην οποία κατηγορείται για συμμετοχή στην εξέγερση της 15ης Οκτώβρη 2011 στη Ρώμη. Εκείνες τις μέρες δινόταν μια μάχη ενάντια στις κυβερνήσεις και στις πολιτικές τους, που έφεραν ολόκληρη τη χώρα σε μια καταστροφική κρίση. Μια κρίση που δεν τη δημιουργήσαμε εμείς, αλλά τ’ απότοκά της τα βιώνουμε κάθε μέρα, μια κρίση που μας υποχρεώνει να ζούμε κάτω απ’ ολοένα πιο δυσχερείς και πνιγηρές συνθήκες, εντείνοντας συνεχώς την εκμετάλλευσή μας, καθιστώντας μας όλο και πιο αλλοτριωμένους και πωρωμένους με κάλπικα όνειρα και επίπλαστες ανάγκες, διαιρώντας μας όλο και περισσότερο σ’ έναν πόλεμο αναμεταξύ φτωχών.

Χτες τ’ απόγευμα, την ώρα που ο Φραντσέσκο βρισκόταν με φιλική του συντροφιά στο σπίτι όπου τελούσε υπό κατ’ οίκον περιορισμό, κλιμάκιο καραμπινιέρων εισέβαλαν στο χώρο για έλεγχο, απήγαγαν τον Φραντσέσκο και τον μετήγαγαν στη φυλακή της Σαβόνα λόγω υποτιθέμενης παραβίασης ορισμένων υποχρεώσεων και περιορισμών που του είχαν επιβληθεί. Ωστόσο επικαλέστηκαν όρους που δεν ίσχυαν καν τη δεδομένη χρονική στιγμή, προλογίζοντας με αυτόν τον τρόπο τη σκλήρυνση της καταστολής εναντίον του. Η ανυπόστατη αυτή ενέργεια, αν δεν οφείλεται σε πλήρη ανικανότητα των μπάτσων, προήλθε από προμελετημένη, τρισάθλια και ύπουλη εκδικητική κίνηση της αστυνομίας.

Ανέκδοτα με καραμπινιέρους ξέρουμε μπόλικα, αλλά μας προκαλεί μεγάλη εντύπωση να είναι τόσο ηλίθιος ο κομαντάντε των καραμπινιέρων του Βαράτσε ώστε να μην μπορεί να διαβάσει σωστά δυο απλά περιοριστικά μέτρα, και να διατάσσει τη φυλάκιση ενός ατόμου εναντίον του οποίου η απαγόρευση επισκεπτηρίου είχε ήδη αρθεί απ’ τον Φλεβάρη του 2013.

Πρόκειται το δίχως άλλο για μια βεντέτα από μέρους των «πάντα πιστών» στο καθήκον τους καραμπινιέρων, που υπερασπίζονται τους κρατικούς θεσμούς επιχειρώντας εναντίον όποιου αποστρέφεται με εχθρότητα την επιβεβλημένη αυτήν κοινωνική τάξη.

Αυτή η εξέλιξη είναι μια ξεκάθαρη εκφοβιστική κίνηση με στόχο να κάμψει το ηθικό όποιου ακόμα και στα δύσκολα βγάζει μπροστά την υπόθεσή του με αξιοπρέπεια, δικαιώνοντας κάθε λεπτό τις ιδέες και τις επιλογές του. Περιττεύει να πούμε ότι μια φυλάκιση δεν μπορεί ούτε τον Φραντσέσκο να λυγίσει, ούτε και να δαμάσει την επιθυμία για λευτεριά, που μας εμψυχώνει και μας σπρώχνει καθημερινά να μπούμε στο παιχνίδι και να ριχτούμε στον αγώνα.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΦΡΑΝΤΣΕΣΚΟ

Αυτές τις μέρες οι κρατούμενοι σε πολλές φυλακές ανά την ιταλική επικράτεια αγωνίζονται ενάντια στις συνθήκες εγκλεισμού τους. Στέλνουμε και σ’ αυτούς όλη μας την αλληλεγγύη.

Για έναν κόσμο δίχως φυλακές! Λευτεριά σε όλες κι όλους!
Solidali15ottobregenova@gmail.com

Μετά την επικύρωση της εντολής επαναπροφυλάκισης του Φραντσέσκο, στις 3 Οκτώβρη, ο σύντροφος μεταφέρθηκε στη φυλακή του Σανρέμο. Μπορείτε να του γράψετε στην παρακάτω διεύθυνση:

Francesco Carrieri
Casa Circondariale di Sanremo, Strada Armea 144, ΙΤ-18038 Sanremo (Imperia), Ιταλία