Tag Archives: Κλάουντιο Λαβάτσα

[Ισπανία] Ενημέρωση για τον αναρχικό αιχμάλωτο Claudio Lavazza

Γεια χαρά σε όλxς, μια σύντομη ενημέρωση για την κατάσταση του αναρχικού συντρόφου Κλάουντιο Λαβάτσα, που κρατείται αιχμάλωτος στις φυλακές του ισπανικού κράτους από το 1996:

Από τη φυλακή του Τεϊσέιρο (στη Γαλικία) ο Κλάουντιο μετήχθη προσωρινά στη φυλακή του Βαλδεμόρο στη Μαδρίτη, απ’ όπου κατόπιν αιτήματός του πρόκειται να μεταφερθεί στη Γαλλία ώστε να περάσει δίκη για αδικήματα που του αποδίδονται από τα δικαστήρια του Παρισιού – κατά κύριο λόγο, για τη ληστεία σε υποκατάστημα της Τράπεζας της Γαλλίας (στο Σαν-Ναζαίρ το 1986). Ο Κλάουντιο έχει ήδη καταδικαστεί στη μέγιστη προβλεπόμενη ποινή για τα καταγγελλόμενα αδικήματα (όπως ορίζεται από τη γαλλική νομοθεσία σε περίπτωση ερημοδικίας προκειμένου να αποτρέπεται η παραγραφή αδικημάτων). Μες στους επόμενους μήνες λοιπόν θα διεξαχθεί κανονικά η δίκη, κι όταν ολοκληρωθεί, ο Κλάουντιο θα μεταφερθεί πίσω στην Ισπανία για να συνεχίσει να εκτίει εκεί τις συσσωρευμένες ποινές.

Θα είναι σε θέση να κοινοποιήσει τη διεύθυνση όπου θα μπορεί κανείς να του γράφει με το που φτάσει στη Γαλλία. Μέχρι τότε, ο Κλάουντιο ευχαριστεί για άλλη μια φορά όλα τα συντρόφια και τις περιστάσεις που τα τελευταία χρόνια δεν παρέλειψαν ποτέ να τον κάνουν να αισθάνεται αλληλεγγύη και επαναστατική στοργή!

Biblioteca Popolare Rebeldies
18 Οκτωβρίου 2016

Αθήνα: Συνθήματα για τη Γη και τους μακροχρόνια έγκλειστους αναρχικούς

Μερικά από τα συνθήματα που πατήθηκαν λίγες μέρες πριν την 11η Ιούνη σε διάφορες περιοχές του κέντρου της Αθήνας. Ο αγώνας συνεχίζεται: ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗ ΓΗ – ΦΩΤΙΑ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ.

Καταστρέψτε τις φυλακές και την κοινωνία που τις χρειάζεται!

Ρημάξτε την πόλη – Λευτερώστε τα μυαλά σας!

Για τη Γη κι ενάντια στο Κεφάλαιο!

Αυτοί χτίζουνε, εμείς καίμε! Ας είναι οι στάχτες γόνιμες (Α) Continue reading Αθήνα: Συνθήματα για τη Γη και τους μακροχρόνια έγκλειστους αναρχικούς

Αλληλεγγύη στους μακροχρόνια φυλακισμένους αναρχικούς Μάρκο Καμένις, Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα και Κλάουντιο Λαβάτσα

Απαξιώ τον οίκτο στο βλέμμα σου που με ταπεινώνει. Προτιμάω να με κοιτάς με φόβο μιας και τα μάτια αυτά θα δούνε την πτώση του πολιτισμού σου.

Η σκέψη αυτή είναι πως εγώ είμαι που κάθομαι εδώ σήμερα, σ’ ένα ατσάλινο και τσιμεντένιο κλουβί που μοιάζει με τάφο, γράφοντας σε σας αυτά τα λόγια, αλλά κάποια στιγμή στο μέλλον θα μπορούσατε να βρίσκεστε σεις πίσω απ’ τα τείχη της φυλακής γράφοντας ανάλογες σκέψεις προς τα έξω.
Χάρολντ Χ. Τόμσον [1942-2008]

Κάθε μέρα που περνάει ένα συντρόφι εντός των τειχών είναι άλλη μια μέρα μίσους και πολέμου απέναντι στους ένστολους και στην «πολιτισμένη» κοινωνία τους, που διαιωνίζει ως αποκάθαρση τον εγκλεισμό, απέναντι στις φυλακές και σε τούτη τη βιομηχανία της τιμωρίας.

Γι’ αυτό πολεμάμε καθετί που συντηρεί τις φυλακές, με διάχυση, άμεσες δράσεις, αυτοδιαχείριση και μια αναρχική αναζήτηση ελεύθερων ζωών· η αλληλεγγύη είναι επίσης η δική μας πράξη πολέμου ενάντια στο σύστημα που το μόνο που θέλει είναι να σηκώσει ένα τείχος σιωπής γύρω απ’ τις φυλακές, απομονώνοντας τους κρατουμένους, ώστε να διαβρώσει το μυαλό και το πνεύμα τους.

Όταν βγήκαμε να πραγματώσουμε αυτή την ενέργεια για τους μακροχρόνια κρατούμενους Μάρκο Καμένις, Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα και Κλάουντιο Λαβάτσα, το κάναμε με τη βεβαιότητα ότι, πέρα απ’ τη διάχυση των υποθέσεών τους, μας έχει καταλάβει η ανάγκη να τους απευθύνουμε μια χειρονομία που να λέει ότι για μας είναι παρόντες, κατανοώντας κιόλας ότι δεν είναι απλώς αυτοί οι τρεις αναρχικοί σύντροφοι οι απαχθέντες με μακροχρόνια ποινή, οι έγκλειστοι σε καθεστώς απομόνωσης και τόσες άλλες μορφές κυριαρχίας και βασανισμού που επιφυλάσσει το κράτος για όσους από μας αψηφούν την τάξη-κοινωνία-πολιτισμό τους. Η δράση μας απευθύνεται και σε όλους εκείνους χωρίς όνομα κι όσους στην ανωνυμία τους αντιστέκονται πίσω απ’ τους τσιμεντένιους τοίχους. Η αλληλέγγυα χειρονομία μας είναι και για κείνους, πάει σ’ αυτούς τους εξίσου συντρόφους μας· η αλληλεγγύη αυτή είναι ένα όπλο που πρέπει διαρκώς να επιτίθεται σ’ αυτή την πτυχή του εγκλεισμού που αποβαίνει ολέθρια: την απομόνωση. Έτσι, ελπίζουμε μ’ αυτή τη χειρονομία να φτάσουμε στα μάτια τους και με ακέραια οργή να συνεχίσουμε να εφορμούμε μέχρι την πλήρη καταστροφή των φυλακών και της κοινωνίας-πολιτισμού που τις συντηρεί.

Απαξιώ τον οίκτο στο βλέμμα σου που με ταπεινώνει. Προτιμάω να με κοιτάς με φόβο μιας και τα μάτια αυτά θα δούνε την πτώση του πολιτισμού σου.

Γκρέμισμα στις φυλακές. Λευτεριά στους μακροχρόνια αιχμαλώτους.

Από άλλο μέρος του κόσμου…

Άγριοι και αχαλίνωτοι

[Ισπανικά κάτεργα] Μικρή συνέντευξη του Contra Info με τον έγκλειστο αντάρτη Κλάουντιο Λαβάτσα

(Συνέντευξη του μεταφραστικού δικτύου αντιπληροφόρησης Contra Info με τον αναρχικό Κλάουντιο Λαβάτσα, ο οποίος από το 1996 μέχρι σήμερα παραμένει αιχμάλωτος στα κελιά της ισπανικής δημοκρατίας. Η συνέντευξη παρουσιάστηκε στο πλαίσιο της εκδήλωσης αλληλεγγύης σε συντρόφια καταδικασμένα σε πολυετείς ποινές φυλάκισης ανά τον κόσμο, που έλαβε χώρα στο κατειλημμένο κοινωνικό κέντρο La Gatonera, στη Μαδρίτη, στις 11 Γενάρη 2014.)

Στο κυνήγι της πλήρους ελευθερίας, επέλεξες να επιτεθείς ενάντια στον κόσμο της εξουσίας με όλα τα πιθανά μέσα. Ποια ήταν τα πρωταρχικά κίνητρα που σε ώθησαν να επιλέξεις αυτό το μονοπάτι ένοπλης ανταρσίας;

Οι λόγοι για τους οποίους πήρα τον αντάρτικο δρόμο συνδέονται μ’ ένα σύνολο συνθηκών, αρχής γενομένης από την απόπειρα πραξικοπήματος στην Ιταλία, μέσω της στρατηγικής της έντασης (τρομοκρατικές βομβιστικές απόπειρες σε δημόσιους χώρους) που εφάρμοζε η άκρα δεξιά συνεπικουρούμενη από τις μυστικές υπηρεσίες, έως τις επιθέσεις που εξαπέλυαν τα πολιτικά κόμματα του συνταγματικού τόξου, με προεξάρχουσα τη Χριστιανική Δημοκρατία, υποδεικνύοντας ως υπευθύνους των σοβαρών αυτών χτυπημάτων την επαναστατική αριστερά και τους αναρχικούς. Ωθήθηκα επίσης λόγω και της αδικίας και κακοποίησης της εργατικής τάξης από τις Αρχές – τις ίδιες Αρχές που επικροτούσαν τη φασιστική κυβέρνηση του Μπενίτο Μουσσολίνι και τη συμμετοχή της Ιταλίας στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο στο πλευρό των γερμανών ναζί.

Στο βιβλίο σου «Αυτοβιογραφία ενός αμετανόητου» διηγείσαι πώς το 1981 συμμετείχες στην επίθεση στη φυλακή του Φροζινόνε (στην περιοχή του Λάτσιο, στην Ιταλία) με στόχο την απελευθέρωση ενός συντρόφου που ήταν έγκλειστος στο συγκεκριμένο κάτεργο. Σήμερα, ύστερα από περισσότερα από 30 χρόνια, σπάνιες είναι οι περιπτώσεις όπου η έμπρακτη αλληλεγγύη στους αιχμαλώτους του κοινωνικού πολέμου φτάνει σ’ αυτό το σημείο. Πώς μπορούμε να βάλουμε και πάλι επί τάπητος την προοπτική της άμεσης απελευθέρωσης των αδερφών μας;

Το να πέσει στο τραπέζι το ζήτημα της άμεσης απελευθέρωσης των έγκλειστων αδερφών μας σήμερα, όπως ακριβώς και χτες, είναι μία από τις θεμελιώδεις στοχεύσεις σ’ αυτόν τον κοινωνικό πόλεμο… αλλά εδώ, ενώ το σύστημα έχει εξελιχθεί σε υποδομές και μέσα καταστολής, εμείς έχουμε μείνει στην προϊστορία, δίχως να προχωρήσουμε στη στρατιωτική και τεχνολογική προετοιμασία, ώστε να ορθώσουμε ανάστημα απέναντι στις επιβλητικές μακροφυλακές. Είναι σχεδόν αδύνατο να επιτεθούμε σ’ αυτά τα οικοδομήματα, τ’ αποκομμένα από χωριά και πόλεις, όπως το κάναμε στην Ιταλία το 1981, απελευθερώνοντας τελικά δύο κρατουμένους. Είναι αλήθεια ότι οι καιροί αλλάξανε. Εφόσον γίνεται λόγος για επιθέσεις στο σύστημα, ακόμα κι αν δε μας αρέσει να χρησιμοποιούμε όρους όπως στρατιωτική και τεχνολογική προετοιμασία, είναι προφανές ότι για πόλεμο και σύγκρουση μιλάμε, και για να ’χουμε επιτυχίες είναι αναγκαίο να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων που επιβάλλει η τεχνολογική πρόοδος του κατασταλτικού συστήματος. Δε λέω πως είναι ανέφικτο να επιτεθεί κανείς σε δομές όπως οι μακροφυλακές, αλλά έτσι όπως είμαστε, το να λευτερώσει κανείς φυλακισμένους και φυλακισμένες από ’κεί μέσα, φαντάζει σαν άπιαστο όνειρο.

Κατά τη διάρκεια της μακράς πορείας σου στον πολύμορφο αγώνα, υποθέτουμε πως συσχετίστηκες με διάφορους τύπους οργάνωσης της αντεπίθεσης κόντρα στο κατεστημένο. Ποιες είναι οι εμπειρίες που αποκόμισες σχετικά με την πραγματική αυτοοργάνωση της μάχης, δίχως διευθύνοντες και διευθυνόμενους;

Τα βιώματά μου στην αυτοοργάνωση της μάχης, χωρίς διευθύνοντες και διευθυνόμενους, ωρίμασαν σιγά σιγά στα 16 χρόνια παρανομίας. Κανείς δε γεννιέται μάστορας, κι όλοι μας πρέπει να μαθαίνουμε από τους υπόλοιπους, απ’ αυτούς που είναι καλύτερα προετοιμασμένοι κι έχουν μεγαλύτερη εμπειρία. Οι αναρχικοί έχουμε αναμεταξύ μας μερικές βασικές αρχές που μας επιτρέπουν να προχωράμε σβέλτα στην αυτοοργάνωση της μάχης: Άπαξ και σχηματιστεί η ομάδα, υπάρχουν κουμάντα που πρέπει να σεβαστεί ο καθένας… για παράδειγμα, αν εγώ είμαι τσακάλι σε τακτικές επίθεσης, οι υπόλοιποι θα πρέπει να με ακούσουν, χωρίς να με βλέπουν σαν διευθυντή και χωρίς να νιώθουνε διευθυνόμενοι. Είναι προφανές ότι όλοι κι όλες έχουν λόγο πάνω στο θέμα, αλλά αν τα λόγια είναι απότοκο έλλειψης ικανότητας ή εμπειρίας, τότε θα πρέπει να μ’ ακούσουν για την αίσια έκβαση της επιχείρησης. Παρομοίως, θα πρέπει κι εγώ ν’ ακούσω όποιον είναι μανούλα σε οποιοδήποτε άλλο θέμα, εφόσον αποδεικνύεται πιο ικανός από μένα. Μ’ άλλα λόγια, είμαι μάστορας ανάλογα με τις εκάστοτε συνθήκες, κι είμαι κάλφας όταν κάποιος καλύτερα προετοιμασμένος από μένα αναλαμβάνει την ευθύνη της ομάδας. Είναι με αυτόν τον τρόπο, σύμφωνα με τις εμπειρίες μου, που δημιουργείται η αυτοοργάνωση.

Είναι η αναρχία ένας δρόμος παράνομος εξ ορισμού, κι αν είναι έτσι, πώς μπορούν να σμίξουν οι εξεγερμένες ατομικότητες σε ποταμούς που πνίγουνε τους νόμους και κανόνες οι οποίοι μας κρατάνε δεμένους στη μιζέρια;

Η αναρχία είναι από τη φύση της ιλεγκαλιστική, γιατί επιδιώκει να υπάρξει στο περιθώριο της νομιμότητας που επιβάλλει το σύστημα. Εμείς οι αναρχικοί έχουμε τους δικούς μας νόμους και μορφές ύπαρξης, που είναι πάντοτε καταδικαστέοι από τους νόμους και τις μορφές ύπαρξης των κρατών. Το απλό γεγονός της μη αποδοχής των κανόνων που επιβάλλει η μισθωτή εργασία, και της επιδίωξης να ζήσουμε κλέβοντας τα φράγκα των πλουσίων, θεωρείται παράνομο από το σύστημα, αλλά για μας είναι δίκαιο και υποχρεωτικό, κι ως εκ τούτου νόμιμο από τη δική μας οπτική. Παρομοίως, οποιαδήποτε συμπεριφορά που δε μετέχει στη συντήρηση της καπιταλιστικής εξουσίας μπορεί να θεωρηθεί ως αυτός ο ποταμός που αναφέρετε, ο οποίος παρασέρνει νόμους και νόρμες που μας κρατάνε δέσμιους της εξαθλίωσης.

Αν το ραντεβού με την επανάσταση είναι καθημερινό, προκύπτει η αναγκαιότητα της άμεσης δράσης τόσο για την καταστροφή όλων όσων μας καταπιέζουν όσο και για τη δημιουργία ενός κόσμου νέου. Πώς παντρεύονται αυτά τα δυο ανατρεπτικά ζητήματα δίχως να πέσουμε ούτε στη στεγνή κι αποξενωτική στράτευση, αλλά ούτε και στον ηττοπαθή ρεφορμισμό;

Η δημιουργία ενός κόσμου νέου, και η αναγκαιότητα επαναστατικής δουλειάς σε καθημερινή βάση για την περαίωση ανατρεπτικών εκκρεμοτήτων, δεν μπορεί να πέσει ούτε στη στεγνή κι αποξενωτική στρατιωτικοποίηση μήτε στη ρεφορμιστική ηττοπάθεια. Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί μ’ αυτό το ζήτημα γιατί ελλοχεύει ο κίνδυνος της κόπωσης, που συνεπάγεται την εγκατάλειψη συντρόφων. Σ’ αυτό το σημείο είναι όπου η δημιουργικότητά μας εκδηλώνεται μέσω συνεισφοράς νέων διεγέρσεων και ιδεών, αφού η επανάσταση και το μονοπάτι προς αυτή δεν μπορούν να εκπέσουν στην αποξένωση… Κάθε τόσο πρέπει να στεκόμαστε και ν’ ανασαίνουμε, αλλιώς την πατάμε με τη ρουτίνα. Οι χρόνοι και οι παύσεις στις δράσεις μας μας ανήκουν, κι ούτε η εξουσία ούτε η κοινωνική θλίψη είναι παραπάνω από τις ανάγκες μας ως ελεύθερων ατόμων.

Το 1996 αιχμαλωτίστηκες στο Σιέτε Πουέρτας, έπειτα από αποτυχημένη διαφυγή κατόπιν απαλλοτρίωσης του κεντρικού υποκαταστήματος της τράπεζας Santander στην Κόρδοβα της Ισπανίας. Ποιες ήταν τότε οι αντιδράσεις των αναρχικών κύκλων (εντός κι εκτός εισαγωγικών), τόσο εντός του ισπανικού κράτους όσο και εκτός;

Το χωριό όπου αιχμαλωτίστηκα λέγεται Μπουχαλάνθε. Sietepuertas είναι τ’ όνομα της καφετέριας όπου μ’ έδεσε η εθνοφυλακή, κι αυτή η καφετέρια πλέον δεν υπάρχει, μιας και τη θέση της πήρε ένα τραπεζικό υποκατάστημα. Οι αντιδράσεις των αναρχικών κύκλων στην ισπανική επικράτεια ποίκιλλαν, με μερικούς ν’ ασκούν σκληρή κριτική κι άλλους να επικροτούν την απαλλοτρίωση της τράπεζας Santander στην Κόρδοβα (μιας από τις πλουσιότερες τράπεζες της πόλης). Όσον αφορά τις αντιδράσεις εκτός Ισπανίας, λάβαμε μια συγκινητική χειρονομία αλληλεγγύης από την Ιταλία. Θυμάμαι όταν ήμουνα στην απομόνωση στη φυλακή της Κόρδοβας, τραυματισμένος και ξυλοκοπημένος, έλαβα ένα τηλεγράφημα από τη χώρα καταγωγής μου που μ’ έκανε να κλάψω από τη θέρμη και τη συντροφικότητα που το χαρακτήριζαν. Αργότερα, με το πέρασμα του χρόνου, έφτασαν επίσης γράμματα και καρτ ποστάλ από την Ισπανία και άλλες χώρες της ευρωπαϊκής αλλά και της διεθνούς κοινότητας· πολλά μηνύματα, με την ίδια ένταση και στοργή.

Έκανες πράξη την αντεπίθεση πέρα από τα κρατικά σύνορα, ξεγελώντας για χρόνια της Αρχές διαφόρων χωρών. Πώς βλέπεις σήμερα τον αντιπατριωτικό και διεθνιστικό αγώνα των αναρχικών ανά τον κόσμο;

Τους αντιπατριωτικούς και διεθνιστικούς αγώνες των αναρχικών ανά τον κόσμο τούς βλέπω παρόντες και συνεχείς, με αποτέλεσμα τα πολύ σκληρά αντίποινα των αστυνομιών και των δικαστηρίων, που τους τρέμουν. Εσείς, που είστε έξω, θα ’χετε παραπάνω πληροφορίες για την ένταση αυτών των μαχών. Αυτό που θα μου άρεσε εμένα να δω, προτού εξαφανιστώ, είναι ένας κάποιος θρίαμβος. Αυτό θα ήταν και για μένα και για σας το πιο όμορφο δώρο που θα μπορούσαμε να ’χουμε… Μακάρι να συμβεί σύντομα.

Όντας έγκλειστος στα μπουντρούμια της ισπανικής δημοκρατίας, πραγματοποίησες σκληρούς αγώνες για να σπάσει η απομόνωση και για την κατάργηση του ειδικού καθεστώτος κράτησης FIES. Πώς συνεκτιμάς αυτές τις στιγμές σήμερα;

Μέσα στα κάτεργα της ισπανικής δημοκρατίας έδωσα σκληρούς αγώνες για την κατάργηση του καθεστώτος FIES και της απομόνωσης, για να καταργηθούνε οι πολυετείς ποινές και οι καμουφλαρισμένες ισόβιες καταδίκες. Τώρα συμμετέχω στον αγώνα ενάντια στα βασανιστήρια και στις κακοποιήσεις εντός των φυλακών, ο οποίος ξεκίνησε τον Οκτώβρη 2011 με συντονισμένες δράσεις και συμβολικές απεργίες πείνας την πρώτη κάθε μήνα, καταφέρνοντας τη δημιουργία ενός δικτύου στήριξης από αλληλέγγυους δικηγόρους για την προσφορά νομικής βοήθειας σε αγωνιζόμενους συντρόφους που αντιμετωπίζουν τ’ αντίποινα του συστήματος εγκλεισμού. Αυτές τις στιγμές δεν τις βλέπω ως παρελθόν… αλλά ως κάτι που είναι συνεχώς παρόν, μπορεί με μικρότερη ένταση και συμμετοχή της κοινότητας των φυλακισμένων απ’ ό,τι παλιότερα. Το να είναι κανείς κρατούμενος για μένα ισοδυναμεί με το να είναι σε διαρκή μάχη. Να ’σαι έγκλειστος σημαίνει να είσαι σε αγώνα· η φυλακή δεν είναι ένα μέρος όπου μπορεί κανείς να χαλαρώσει και να ξεχάσει την πραγματικότητα που τον περιβάλλει.

Η περίπτωσή σου είναι ενός από τους αναρχικούς καταδικασμένους σε πολυετείς ποινές φυλάκισης ανά τον κόσμο. Μετά από τόσα χρόνια εγκλεισμού, υπήρξαν αλλαγές στο περιβάλλον της κοινωνίας της φυλακής και στον πληθυσμό της;

Οι αλλαγές που έλαβαν χώρα στο περιβάλλον της κοινωνίας της φυλακής και στον πληθυσμό της είναι πολλές από τότε που μπήκα μέσα για πρώτη φορά, το 1980. Ο πληθυσμός έχει αλλάξει με την εισαγωγή των νόμιμων ναρκωτικών που παρέχει καθημερινά η υπηρεσία, όπως είναι η μεθαδόνη και τα ψυχοφάρμακα. Κατάφεραν να απομονώσουν ένα μεγάλο μέρος του έγκλειστου πληθυσμού, οδηγώντας τον στην εξατομίκευση. Πλέον δεν υπάρχει αυτή η μαχητική αλληλεγγύη που έπαιζε πριν, όταν άγγιζαν έναν από μας και ξεσηκώνονταν όλοι· υπάρχει ένας έλεγχος επί των κρατουμένων, όχι μονάχα με φυσικούς αλλά και με πνευματικούς όρους, που τους εμποδίζει να βρουν ένα μονοπάτι σύμφωνο με την προσωπικότητά τους. Οι ντρόγκες κάθε μέρα αποστερούν από κάποιον τον καλύτερο εαυτό του, κι αυτός απομένει μονάχα με το να ψάχνεται πώς θα συνεχίσει να τις παίρνει, τα υπόλοιπα είναι δευτερεύοντα και λίγη σημασία έχουν… αυτός είναι ο θλιβερός αγώνας τους, και το να επιχειρήσει κανείς να τους πείσει για το αντίθετο, στην πλειονότητα των περιπτώσεων είναι χάσιμο χρόνου και ενέργειας. Όποιος ναρκώνεται είναι διπλά σκλάβος του συστήματος, απ’ τη μια γιατί είναι αιχμάλωτος, κι απ’ την άλλη γιατί είναι εθισμένος. Ευτυχώς στις φυλακές υπάρχει επίσης μια μερίδα του έγκλειστου πληθυσμού… μικρή μερίδα… που δεν μπαίνει σε αυτό το παιχνίδι, με την οποία μπορεί κανείς ν’ αγωνιστεί από κοινού για να πετύχει αλλαγές εδώ μέσα.

Πάνω στο ίδιο θέμα, της πολύχρονης καταδίκης: πώς επηρέασε η μακρά αιχμαλωσία σου την αλληλεγγύη απέναντι στο πρόσωπό σου, αλλά και τις φιλικές και διαπροσωπικές σου σχέσεις;

Η αλληλεγγύη απ’ έξω ήταν και συνεχίζει να ’ναι πάντα κάτι για το οποίο νιώθω περήφανος, ιδίως τώρα που έχει εκδοθεί η αυτοβιογραφία μου.

Ποια είναι η παρούσα κατάσταση των δικονομικών διαδικασιών εναντίον σου και ποιες οι προοπτικές για το άμεσο και απώτερο μέλλον;

Αυτήν τη στιγμή η δικαστική μου υπόθεση συνεχίζει να είναι πολύπλοκη, βρίσκομαι 17 χρόνια κλειδαμπαρωμένος και η καταδίκη που μου έχει επιβληθεί στην Ισπανία είναι 25 χρόνια. Άπαξ και συμπληρωθεί, με περιμένει άλλη καταδίκη 27 χρόνων και 6 μηνών στην Ιταλία, και άλλη μία 30 χρόνων στη Γαλλία (συν μία ακόμη δίκη που εκκρεμεί και που με λίγη τύχη μπορεί να καταλήξει σε μια 15ετία ακόμα). Στόχος μου είναι να πετύχω το συμψηφισμό των ποινών που εκκρεμούν στα 30 χρόνια, αλλά θα είναι πολύ δύσκολο να μου αναγνωριστεί κάτι τέτοιο από κάποιο δικαστήριο. Αυτήν τη στιγμή δεν υπάρχει κανένα άρθρο της σωφρονιστικής νομοθεσίας που να λέει ότι με 30 συνεχή χρόνια στη φυλακή θα πρέπει να μ’ αφήσουν ελεύθερο. Για όλα θα πρέπει να παίξει αγώνας μέχρι να φτάσω στο δικαστήριο ανθρώπινων δικαιωμάτων και να μου αναγνωρίσουν ένα όριο, αλλιώς η δικιά μου περίπτωση θα ’ναι ισόβια καταδίκη.

Τι μήνυμα θα ήθελες να μεταδώσεις σε όσους κι όσες αγωνίζονται νύχτα μέρα, εντός κι εκτός των τειχών;

Σε αυτούς που αγωνίζονται νυχθημερόν, μέσα κι έξω από τα τείχη, θα έστελνα αυτό το μήνυμα… κρατηθείτε δυνατοί κι ελεύθεροι, γιατί ο καλύτερος τρόπος να αγωνιστεί κανείς ενάντια στο σύστημα και στις φυλακές είναι να μην μπει ποτέ του μέσα.

Μια δυνατή αγκαλιά σε όλους σας.
Κλάουντιο

Για να γράψετε στο σύντροφο:
Claudio Lavazza
C.P. Teixeiro (módulo 11)
Carretera Paradela s/n
15310 Teixeiro-Curtis (A Coruña)
España/Ισπανία

Μαδρίτη: Εκδήλωση αλληλεγγύης σε αναρχικούς αιχμαλώτους καταδικασμένους σε πολυετείς ποινές φυλάκισης

Το Σάββατο, 11 Γενάρη 2014, στο κατειλημμένο κοινωνικό κέντρο La Gatonera, επί της οδού Αμιστάδ 9, στη μαδριλένικη γειτονιά του Καραμπαντσέλ, θα πραγματοποιηθεί μια εκδήλωση αλληλεγγύης σε αναρχικούς κρατουμένους ανά τον κόσμο που έχουν καταδικαστεί σε πολυετείς ποινές φυλάκισης.

Η εκδήλωση θα ξεκινήσει στις 18.30 αποσκοπώντας στην ενημέρωση γύρω από ορισμένες υποθέσεις αδερφών μας που βρίσκονται εδώ και χρόνια έγκλειστοι στα δημοκρατικά κάτεργα διάφορων κρατών. Συγκεκριμένα, θα μιλήσουμε για τις υποθέσεις του Κλάουντιο Λαβάτσα και του Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα (φυλακισμένων στην Ισπανία), του Μάρκο Καμένις (αιχμαλώτου στην Ελβετία), του Τόμας Μάγερ-Φαλκ (κρατουμένου στη Γερμανία), της Μαρί Μέισον και του Έρικ ΜακΝτέιβιντ (φυλακισμένων στις ΗΠΑ), και του Χοσέ Μιγκέλ Σάντσες Χιμένες (κρατουμένου στη Χιλή). Θα ακολουθήσει κουβέντα σχετικά με τρόπους ενδυνάμωσης των δεσμών αλληλεγγύης μέσω δομών αντιπληροφόρησης και έμπρακτης στήριξης των αιχμαλώτων του κοινωνικού πολέμου.

Στη συνέχεια θα παίξει και καφενείο αλληλεγγύης, με βίγκαν σάντουιτς για να σκοτώσουμε την πείνα.

Σκοπός μας μ’ αυτήν τη συνάντηση είναι να δημιουργήσουμε μιαν ευκαιρία να σπάσει η σιωπή με την οποία επιδιώκουν να θάψουν τους αναρχικούς κρατουμένους, να διαχύσουμε το λόγο έγκλειστων συντρόφων και να προπαγανδίσουμε τον αγώνα με κάθε πιθανό μέσο ενάντια στην κοινωνία-φυλακή και στους βαστάζους της.

Είναι προφανές ότι πρόκειται για αυτοοργανωμένη δραστηριότητα, για την πραγμάτωση της οποίας λογαριάζουμε στη στήριξή σας, τόσο με τη φυσική σας παρουσία και ενεργό συμμετοχή, όσο και μέσω ελεύθερης συνεισφοράς στο κουτί ενίσχυσης για τα έγκλειστα συντρόφια.

Αιχμάλωτοι στο δρόμο! Δρόμο για την εξέγερση!

Contra Info

Σαντιάγο, Χιλή: Μπόμπα σε υποκατάστημα της BancoEstado

Το Εξεγερσιακό Συμβούλιο Αντάρτικου Πόλης «Ο Κλάουντιο Λαβάτσα Πετάει Πανκοτρικάκια» αναλαμβάνει την ευθύνη της επίθεσης στο υποκατάστημα της τράπεζας BancoEstado, τα ξημερώματα της 11ης Δεκέμβρη 2013.

Μιλάμε τη γλώσσα της μαύρης πυρίτιδας και του βουτανίου, δίχως να χρειάζεται να καταφύγουμε στις δικαιολογίες και στις παραλυτικές φοβίες που εξημερώνουνε τις καταπιεσμένες πλειοψηφίες. Μαχόμαστε μετωπικά κόντρα στην τάξη και στο νόμο των καπιταλιστών· εφορμούμε πάνω στη δημοκρατική αμνησία της εξουσίας.

Είμαστε σε πόλεμο μέχρι θανάτου προκειμένου να καταστρέψουμε την αστική κοινωνία και τις παραδόσεις της· έχουμε όπλα και εκρηκτικά που δεν τα ελέγχει κανείς, μήτε το κράτος μήτε καμιά ιεραρχική γκρούπα. Υπάρχουμε από πάντα. Είμαστε η εξεγερμένη νιότη, τα βάνδαλα σχολιαρόπαιδα, οι μπάχαλοι απαλλοτριωτές και μέρμηγκες. Φρενιασμένοι σαμποτέρ, πλαστογράφοι των δημοσίων εγγράφων, αντιπατριώτες, μοναχικοί γέροι, ψυχαναγκαστικοί αντικοινωνικοί, άνεργοι αληταράδες, πρώην κατάδικοι, εμπνευσμένοι δημιουργοί του χάους.

Μαζευτήκαμε λοιπόν σε τούτη την ομάδα για να τινάξουμε το γαλήνεμα των στρατιωτών της κυρίαρχης τάξης. Σε αυτή την ενέργεια συμμετείχαν κι αντεξουσιαστές εξεγερμένοι από άλλους αυτόνομους πυρήνες, με τους οποίους από κοινού προτάσσουμε: να οργανώσουμε ομάδες επίθεσης, να σταματήσουμε να φλυαρούμε με φυλλάδια, να μαζικοποιήσουμε τη γνώση του σαμποτάζ, να ραφινάρουμε τη στοχοθεσία, να παιδευτούμε σ’ όλα τα πεδία της σύγκρουσης, να συντονίσουμε πράξεις πολέμου, να στηρίξουμε τους διωκόμενους, να τιμωρήσουμε τους καταπιεστές, να συντροφέψουμε τους κρατουμένους μας και να γίνουμε κομμάτι του αγώνα ενάντια στις φυλακές, να κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη των νεκρών μας.

Μαχητικούς χαιρετισμούς στους συντρόφους που διώκονται για την υπόθεση σεκιούριτι (στη Χιλή). Στα πρόσωπα των Φρέντυ, Μαρσέλο, Χουάν και Κάρλος Γκουτιέρρες Κιδουλέο στρέφεται όλο το μίσος του κράτους, που τους βαστά αιχμαλώτους δίχως να έχουν δικαστεί και όντας σε ατέρμονη αναμονή, ή όπως λένε και οι συγγενείς τους «παρατηρώντας κι υπομένοντας μια νωθρή κοινωνία». Είμαστε μαζί σας, σύντροφοι, μην σπάσετε ποτέ! Χαιρετισμούς επίσης στους Χανς Νιεμέγερ, Μόνικα Καμπαγέρο και Φρανσίσκο Σολάρ! Είμαστε στο πλευρό όλων των αιχμαλώτων του κοινωνικού πολέμου σ’ ολάκερο τον κόσμο.

Να πολλαπλασιάσουμε τις επιθέσεις ενάντια στην εξουσία! Να εξαπλώσουμε το σαμποτάζ κόντρα στην κοινωνική ειρήνη! Κοινωνικός πόλεμος σ’ όλα τα μέτωπα! Φωτιά στις φυλακές! Να εξαπλώσουμε τον ανατρεπτικό, αυτόνομο κι αντεξουσιαστικό αγώνα!

Εξεγερσιακό Συμβούλιο Αντάρτικου Πόλης «Ο Κλάουντιο Λαβάτσα Πετάει Πανκοτρικάκια» (C.G.U.I-C.L.L.P)

πηγή: rojoscuro

Ιταλία, 4 Δεκέμβρη 1981: Απόδραση από τη φυλακή του Φροζινόνε

Ακολουθεί μετάφραση αποσπάσματος απ’ το βιβλίο «Αυτοβιογραφία ενός αμετανόητου» του ιταλικής καταγωγής αναρχικού Κλάουντιο Λαβάτσα [Claudio Lavazza, “Autobiografía de un irreductible”], που από το 1996 βρίσκεται έγκλειστος στα ισπανικά κάτεργα, έπειτα από μια ολόκληρη ζωή αγώνων στην παρανομία και στην ένοπλη αντιπαράθεση με κράτος και Κεφάλαιο.

Το 1981 μια ομάδα αγωνιστών, προερχόμενοι από μερικές μαχόμενες οργανώσεις της εποχής εκείνης, σχηματίζουν τους Οργανωμένους Κομμουνιστές για την Προλεταριακή Απελευθέρωση (C.O.L.P.) με στόχο τη δημιουργία ενός δικτύου στήριξης προς τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες που βρίσκονταν στην παρανομία, καθώς και για την απελευθέρωση κρατουμένων. Σημείο εκκίνησης αυτού του σχηματισμού αποτέλεσαν κάποιοι κοινοί τόποι προβληματισμού, όπως η ανταλλαγή απόψεων προς διεύρυνση των προοπτικών για την πραγμάτωση ένοπλων ενεργειών, με σκοπό τόσο την απελευθέρωση αιχμαλώτων, όσο και τη διάχυση ανάμεσα στα συντρόφια της ελπίδας για τη συνέχιση του αγώνα. Με αυτόν τον τρόπο, τα συντρόφια που συνέστησαν αυτήν την παράδοξη ομάδα αποφάσισαν ότι η πρώτη απελευθέρωση θα λάμβανε χώρα με επίθεση στη φυλακή του Φροζινόνε (κοντά στη Ρώμη), για να λευτερώσουν ένα σύντροφο καταδικασμένο σε πολυετή κάθειρξη.

Η φυλακή του Φροζινόνε βρισκόταν σχεδόν στο κέντρο της πόλης. Ιδωμένη απ’ έξω παρουσίαζε μια φριχτή όψη, εικόνα που υπερτονιζόταν από τους τέσσερις πυργίσκους ασφαλείας, απ’ όπου επιτηρούσαν ένοπλοι δεσμοφυλάκοι. Τα ψηλά τείχη που την περιέβαλλαν έκρυβαν τα όσα υπέφεραν οι έγκλειστοι και καθιστούσαν δύσκολο να διακρίνει οτιδήποτε κανείς απ’ έξω. Το σημείο δεν επέτρεπε να είμαστε παρκαρισμένοι για πολλή ώρα, γιατί ο κίνδυνος ελέγχου από τις δυνάμεις ασφαλείας ήταν διαρκής. Έπρεπε να κόβουμε βόλτες συνεχώς για να μπορέσουμε να συλλέξουμε πληροφορίες σχετικά με τη φυλακή. Μετά από έξι μήνες μακράς προετοιμασίας, αποφασίστηκε το σχέδιο της εφόδου. Μοιράσαμε τις δουλειές. Εμένα μου έλαχε η κάλυψη της επιχείρησης απ’ έξω, δηλαδή να φυλάω τα νώτα των συντρόφων μου. Αυτός ο ρόλος μού αντιστοιχούσε γιατί είχα τη μεγαλύτερη εμπειρία στη χρήση και στο χειρισμό τυφεκίου επίθεσης.

Ο χρόνος περνούσε μέχρις ότου έφτασε η στιγμή όπου δεν μπορούσαμε να περιμένουμε άλλο. Ο κρατούμενος σύντροφος διέτρεχε τον κίνδυνο να μεταχθεί ανά πάσα στιγμή εξαιτίας της αποτελεσματικής πολιτικής της διασποράς που εφάρμοζαν οι σωφρονιστικές αρχές, με στόχο την αποτροπή οποιασδήποτε απόπειρας απόδρασης. Αυτό που ήταν σίγουρο ήταν ότι δε λείπανε οι φυλακές ασφαλείας στις οποίες θα μπορούσαν να τον μεταγάγουν, πράμα που θα καθιστούσε σχεδόν αδύνατη οποιαδήποτε επιχείρηση απελευθέρωσης. Το σχέδιο δράσης δεν ήταν εύκολο στην πραγματοποίησή του. Η ιδέα ήταν να περάσουμε από την είσοδο των επικοινωνιών κι από εκεί, μέσα από μια μικρή πόρτα που βρισκόταν στην αίθουσα όπου οι συγγενείς παρέδιδαν τα πακέτα με τα ρούχα και τα τρόφιμα, να αποκτήσουμε πρόσβαση στο εσωτερικό των εγκαταστάσεων. Η αίθουσα αναμονής θα ήταν πιθανότατα φίσκα στον κόσμο… άντρες, γυναίκες και παιδιά, συγγενείς και φίλοι των κρατουμένων. Τρεις άντρες και μία γυναίκα θα παρουσιάζονταν βαριά οπλισμένοι εντός των τειχών της φυλακής. Εγώ θα παρέμενα έξω, κοντά στο κλεμμένο όχημα, για να διασφαλίσω την έξοδο των συντρόφων με το πέρας της επιχείρησης. Ένας βασικός κίνδυνος θα μπορούσε να παρουσιαστεί με τη μορφή ενός περιπολικού, που συνήθως άραζε πολύ κοντά στην πύλη. Είχαμε επίσης εντοπίσει τρία άτομα με πολιτικά με φάτσα καραμπινιέρων, οι οποίοι κάθονταν μουλωχτοί σε μια Alfa Romeo μεγάλου κυβισμού, όχημα που συνήθως χρησιμοποιούνταν σε τέτοιου τύπου παρακολουθήσεις. Οι καιροί ήταν δύσκολοι λόγω των μπαράζ ένοπλων επιθέσεων σε δομές και πρόσωπα του πολιτικού και σωφρονιστικού συμπλέγματος, γι’ αυτό και οι μισθοφόροι του κράτους ήταν εκπαιδευμένοι να σκοτώνουν, ενώ ήταν οπλισμένοι με υποπολυβόλο Beretta M12, πιστόλι Beretta 92S και αλεξίσφαιρο γιλέκο. Η πιθανότητα μιας συμπλοκής μαζί τους μας άγχωνε αφού σήμαινε κίνδυνο θανάτωσης. Το όλο πράγμα φάνταζε δυσοίωνο. Τελικά έφτασε η στιγμή της δράσης. Continue reading Ιταλία, 4 Δεκέμβρη 1981: Απόδραση από τη φυλακή του Φροζινόνε