Tag Archives: Παραγουάη

Παραγουάη: Η χαρά της πυρπόλησης του κοινοβουλίου (ενός συμβόλου κρατικής καταστολής)

Οι εξουσιαστές στην Παραγουάη είναι πάντα κύριοι των πάντων, ακόμα και των κοινωνικών και πολιτικών συγκρούσεων. Τα πλοκάμια τους είναι πολλά. Τον λαό τον θέλουν να συμμετέχει σε αυτές τις συγκρούσεις ως θεατής ή ως πιόνι. Υποχρεωμένος να συμμετάσχει με αυτόν τον τρόπο, ο λαός μερικές φορές ξυπνάει και επανεφευρίσκει την σύγκρουση σύμφωνα με τα δικά του συμφέροντα και απαιτήσεις, διαρρηγνύοντας όσα οι ελίτ περιμένουν απ’ αυτόν, υπερβαίνοντας τον δοσμένο ρόλο κι αλλάζοντας δραματικά την κατάσταση.

Αυτό είδαμε στις 31 Μάρτη. Η πυρπόληση του κοινοβουλίου δεν συμπεριλαμβανόταν στα πλάνα που είχε η ελίτ για να κουμαντάρει την εσωτερική της σύγκρουση, ήταν ωστόσο στις ορέξεις του λαού, ο οποίος βλέπει σε αυτόν τον θεσμό χρόνια και δεκαετίες πολιτικής καταπίεσης προς πυρπόληση. Ο λαός αποφάσισε να δώσει διέξοδο στις επιθυμίες του και έζησε την χαρά της πυρπόλησης του κοινοβουλίου, παραβιάζοντας όλα τα προκαθορισμένα πλάνα, διαφεύγοντας του ελέγχου της εξουσίας, σκορπίζοντας φωτιά.

Τα γεγονότα αλλάζουν όταν ο λαός μπαίνει στο παιχνίδι και γίνεται πρωταγωγιστής της ιστορίας του, κι έτσι όπως μας ληστεύουν την ζωή κάθε στιγμή, μπορούμε κι εμίς να απαλλοτριώσουμε τους εξουσιαστές και για μια στιγμή να τους πάρουμε τον αέρα. Στους εξουσιαστές δεν τους αρέσει που ο λαός διαφεύγει του ελέγχου τους και είναι τότε που τα εκτελεστικά τους όργανα απευθύνουν ένα κάλεσμα για αδράνεια στο όνομα μιας ειρήνης που ποτέ δεν είναι για τον λαό, αλλά για τους άλλους και τα συμφέροντά τους. Αυτή η στιγμή μπορεί να κρατήσει πολύ λίγο: τώρα ήδη καλούν σε κοινωνική ειρήνη, σε αδράνεια.

Οι λαϊκές στιγμές και συμβάντα που λαμβάνουν χώρα σε κρίσιμες καταστάσεις όπως αυτή που ζήσαμε στις 31 Μάρτη δεν χωράνε στα σχέδια, ούτε στο μυαλό όσων καταπιάνονται με την πολιτική θεωρητικολογία χωρίς ποτέ να βλέπουν πέρα από τα κομματικά τους πλάνα.

Η άμεση δράση, η κινητοποίηση στους δρόμους είναι παιδαγωγική εν κινήσει και ο κόσμος ανακαλύπτει εκεί πως είναι πιο αυτόνομος απ’ όσο νομίζει, σε μια απελευθερωτική και δημιουργική εμπειρία κοινωνικής σύγκρουσης που εναντιώνεται σε χρόνια ανισότητας και πολιτικών καταχρήσεων. Οι ατομικές και συλλογικές ιστορίες των ατόμων λειτουργούν και υλοποιούνται σε συγκεκριμένες δράσεις, ενάντια σε όσα αντιλαμβάνονται καθημερινά ως εξουσία και στην αλληλεγγύη απέναντι σε όσες κι όσους είναι πλάι τους υποφέροντας από την ίδια καταστολή. Είναι αλαζονικό να χαρακτηρίζει κανείς αυτές τις ενέργειες ως «αυτοσχεδιασμό».

Η βία της μπατσαρίας δεν είναι ούτε περίεργη, ούτε ύποπτη, μήτε αποτελεί έκπληξη όπως λέγεται τώρα. Αυτή τη φορά η μπατσαρία, με το που έκλεισαν οι τηλεοπτικές κάμερες, μετέτρεψε τους δρόμους της Ασουνσιόν σε σκηνή από τη δεκαετία του 70 και τη χούντα του Στρόνερ, κάνοντας αυθαίρετα πεσίματα σε όσους περπατούσαν ακόμα και μακριά από την ζώνη της σύγκρουσης την νύχτα της 31ης Μάρτη και τα ξημερώματα της 1ης Απρίλη, συλλαμβάνοντας περισσότερα από 200 άτομα, τραμπουκίζοντας άτομα από την ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, με μάτσο βία, με βασανισμούς, με βίαιη και δυσανάλογη καταστολή, και πάνω απ’ όλα με την θρασύδειλη δολοφονία του νεαρού Ροδρίγο Κιντάνα, μετά από επίθεση της αστυνομίας σε γραφεία της αντιπολίτευσης.

Η συνταγματικότητα, η θεσμικότητα ή η νομιμότητα δεν είναι τα πραγματικά ζητήματα κι αυτό είναι κάτι που το ξέρουμε όλοι μας. Η νομιμότητα είναι η άσκηση της εξουσίας προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων της σε ορισμένο χρόνο, γι’ αυτό και αλλάζει όταν αλλάζουν τα συμφέροντά της. Η κρατική βία είναι μια απάντηση για να λήξει η πολιτική κρίση που παρήγαγαν οι ίδιοι τους οι κύκλοι. Το ότι δεν μας εκπλήσσει κάτι τέτοιο δεν σημαίνει πως δεν μας εξαγριώνει κιόλας. Η δολοφονία του Ροδρίγο Κιντάνα δεν αξίζει ατιμωρησίας.

Τώρα είναι η ώρα να δράσουμε, να βιώσουμε την εμπειρία της αυτονομίας στην άμεση δράση. Ενάντια σε κάθε προγνωστικό κι ενάντια σε όλα όσα περιμένουνε απ’ τον λαό, δηλαδή την υποταγή, την υπακοή στις προκαθορισμένες γραμμές των κομματικών γραφείων, τον ρόλο του μαθητευόμενου και του θεατή.

Ας αδράξουμε τη στιγμή, ας μην εκπληρώσουμε τους προκαθορισμένους ρόλους, ας πάψουμε για λίγο να είμαστε θεατές. Ας γίνουμε λαός, ας γίνουμε δράση.

Συντονιστικό Αναρχικών Ομάδων και Ατομικοτήτων της Ασουνσιόν – COGIA

Βίνιας Κουέ, Παραγουάη: Συγκρούσεις καταληψιών γης με την αστυνομία

Πολλές φορές είναι δύσκολο να χωνέψεις ότι τόσοι άνθρωποι συμβιβάζονται σε έναν κόσμο όπως αυτός που ζούμε. Κάθε μέρα σκοντάφτουμε πάνω σε τρομερές αδικίες, αλλά η κοινωνική ειρήνη ζει και βασιλεύει. Ο άνθρωπος είναι περίεργο πλάσμα και πρέπει να παραδεχτούμε πως η ικανότητά του να προσαρμόζεται δεν έχει όρια. Μερικές φορές όμως, αν και όλα φαίνονται δυσμενή, συμβαίνει το αντίθετο. Ένα βραχυκύκλωμα στη δημοκρατική μηχανή της ειρήνευσης. Είναι αυτές οι στιγμές που μερικοί άνθρωποι, κάποιες φορές μόνοι τους, κάποιες με χιλιάδες άλλους μαζί, αποφασίζουν να τραβήξουν το δρόμο της εξέγερσης. Είναι όμορφες εκπλήξεις που μας δίνουν δύναμη για να συνεχίσουμε. Στις 6 Δεκέμβρη 2011, η αστυνομία είχε προγραμματίσει την εκκένωση ενός δημοτικού οικοπέδου στην περιοχή του Βίνιας Κουέ, στην περιφέρεια της Ασουνσιόν.

Μερικές μέρες πριν, περίπου 400 άτομα κατέλαβαν το συγκεκριμένο χώρο, στήνοντας πρόχειρα αντίσκηνα, με σκοπό να εγκατασταθούν εκεί. Οι κατασταλτικές δυνάμεις του Κάρλος Φιλίσολα [Carlos Filizzola], του αριστερού συνασπισμού Φρέντε Γκουασού [Frente Guasú] αριθμούσαν περίπου 600 άντρες: 90 ματατζήδες, 35 έφιπποι, 450 καπελάκηδες, μερικοί δικαστικοί επιμελητές και 2 αύρες. Όπως φάνηκε όμως, οι καταληψίες δεν συμμερίζονταν την ίδια γνώμη με το κράτος… Αντί να φύγουν με το κεφάλι κατεβασμένο και να παραμερίσουν μπροστά στον αστυνομικό εκφοβισμό, αποφάσισαν να συγκρουστούν. Ακολούθησαν 5 ώρες άγριων συγκρούσεων ανάμεσα στις κατασταλτικές δυνάμεις και εκατοντάδες κουκουλωμένων καταληψιών κάθε ηλικίας και φύλου. Παλούκια ενάντια στα γκλοπ, πέτρες ενάντια στις πλαστικές σφαίρες, μολότοφ και πυροτεχνήματα ενάντια στην αστυνομία.

Τελικά το οικόπεδο εκκενώθηκε, αλλά οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν στη γειτονιά. Οι ντόπιοι αναφέρουν πως οι μπάτσοι πέταξαν δακρυγόνα μέσα σε σπίτια, στοχεύοντας προς οτιδήποτε κινούνταν. Η καταστολή βέβαια έχει πολλά πρόσωπα: μετά από την αστυνομική βία, ο δικαστικός μηχανισμός και ο Τύπος ξεκίνησαν το έργο της ποινικοποίησης. 27 άτομα συνελήφθησαν και τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες ενώ για άλλα τόσα εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης.

Αλληλεγγύη στους εξεγερμένους του Βίνιας Κουέ!
Άμεση απελευθέρωση των 27 συλληφθέντων!

πηγή: periodico sin permiso
εδώ το 4ο τεύχος του μαχητικού περιοδικού αντιπληροφόρησης

Ενημέρωση (12/1/2012): Οι 27 συλληφθέντες, εκ των οποίων 7 ανήλικοι, έχουν αφεθεί ελεύθεροι. Οι ανήλικοι απελευθερώθηκαν μια μέρα μετά τα συμβάντα, ενώ οι υπόλοιποι μεταφέρθηκαν στης φυλακές της Ασουνσιόν (οι γυναίκες στη φυλακή Μπουέν Παστόρ και οι άντρες στη φυλακή Τακούμπου), όπου κρατήθηκαν μία βδομάδα. Ακόμα δεν είναι γνωστές οι κατηγορίες που τους έχουν απαγγελθεί ούτε πότε έχει οριστεί το δικαστήριο. Θα ακολουθήσουν νέες ενημερώσεις.

Η αρπαγή της Νότιας Αμερικής

Λίγα λόγια για το IIRSA και τον αυτοκινητόδρομο προς την κόλαση

Την 31η και 1η Σεπτέμβρη του 2000, σε μία σύσκεψη των αρχηγών κρατών της Νότιας Αμερικής, που πραγματοποιήθηκε στην πόλη της Μπραζίλια, την πρωτεύουσα της ομοσπονδιακής δημοκρατίας της Βραζιλίας, αποφασίστηκε η εφαρμογή του πλάνου IIRSA, μια πρωτοβουλία με καινούριο όνομα που ωστόσο κρύβει παλιά συμφέροντα. Ο στόχος της Πρωτοβουλίας για την Περιφερειακή Ολοκλήρωση της Νότιας Αμερικής είναι η κατασκευή νέων υποδομών μεταφοράς (αυτοκινητόδρομοι, πλωτή οδός, λιμάνια, αεροδρόμια, πετρελαϊκοί αγωγοί, σταθμοί παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας…) που υποτίθεται πως επιδιώκει τη σύνδεση των χωρών της νότιας Αμερικής πραγματώνοντας πιο αποτελεσματικά την εξόρυξη και διανομή των «φυσικών πόρων», των προϊόντων και του χρήματος. Σημαίνει δηλαδή την προώθηση του ελεύθερου εμπορίου εξασφαλίζοντας ένα πλιάτσικο των «πόρων» της ηπείρου με το πιο δυνατό χαμηλό κόστος για τις εταιρείες και εις βάρος του περιβάλλοντος και των συμφερόντων των πληθυσμών. Αυτό που δεν επιτεύχθηκε με το αποτυχημένο πλάνο ALCA επιχειρείται με αυτή την πρωτοβουλία, η οποία αν και έχει μπει σε εφαρμογή εδώ και σχεδόν 9 χρόνια, είναι ακόμα σχεδόν άγνωστη στην πλειονότητα των πληθυσμών των εμπλεκόμενων χωρών.

Οι χρηματοδότες και μεγαλύτεροι υποστηρικτές του είναι η Διαμερικανική Τράπεζα Ανάπτυξης (BID), ο Αναπτυξιακός Οργανισμός των Άνδεων (CAF) και το Ταμείο Χρηματοδότησης της Λεκάνης Πλάτα (FONPLATA) που πρόκειται να δανείσουν με «γενναιοδωρία» στα εμπλεκόμενα κράτη τα 70 δισεκατομμύρια δολάρια που είναι απαραίτητα για την πραγμάτωση της πρωτοβουλίας, αυξάνοντας έτσι ακόμα περισσότερο το χρέος τους για τα επόμενα χρόνια και εξασφαλίζοντας κέρδη για το μέλλον. Ωστόσο, το εξωτερικό χρέος που γεννά αυτή η πρωτοβουλία δεν είναι παρά ένα από τα επικίνδυνα πρόσωπα αυτού του μέγκα-πρότζεκτ στη Νότια Αμερική.

Η Νότια Αμερική χωρίστηκε σε δέκα τμήματα, σε δέκα στρατηγικές μακρο-περιοχές όπου οργανώνονται τα αναπτυξιακά σχέδια που έχει ως στόχο να ολοκληρώσει το IIRSA. Λογικά οι αυτοκινητόδρομοι και οι άλλες οδοί επικοινωνίας κατασκευάζονται σε περιοχές πλούσιες σε φυσικούς πόρους όπως πετρέλαιο, φυσικό αέριο και νερό. Ο στόχος είναι η καπιταλιστική εκμετάλλευση αυτών των πόρων, οι οποίοι μέχρι στιγμής δεν έχουν εξορυχτεί ή χρησιμοποιούνται μερικώς, όπως στη περίπτωση του νερού στο οποίο έχουν ελεύθερη πρόσβαση οι πληθυσμοί που ζουν κοντά τους.

Η ζούγκλα δεν πωλείται

Μέσω του IIRSA επιχειρείται η προώθηση της διείσδυσης του Κεφαλαίου και των βιομηχανιών σε κάθε γωνιά της ηπείρου. Τα κυριότερα συμφέροντα είναι αυτά των πετρελαϊκών εταιρειών, των εταιρειών αγροβιομηχανίας και βιοκαύσιμων, των πολυεθνικών που εκμεταλλεύονται τους υδάτινους πόρους και ενός νέου παίχτη, των περιβαλλοντικών ΜΚΟ (conservacionistas), που καταπιάνονται με τη διαχείριση των προστατευόμενων περιοχών που θα δημιουργηθούν γύρω από την έρημο που θα αφήσουν πίσω τους τα μέγκα-πρότζεκτ, αλλά και με τη «μείωση» των περιβαλλοντικών επιπτώσεων.

Η βελτίωση των οδών μεταφοράς και η κατασκευή νέων θα επιτρέψουν την εξόρυξη και τη μεταφορά «πόρων» από περιοχές που μέχρι τώρα κάτι τέτοιο δεν ήταν εύκολο, θα ρίξουν το κόστος της μετακίνησης προς όφελος των εταιρειών εξόρυξης και θα ανοίξουν το δρόμο για την παραχώρηση και άλλων εκτάσεων γης για μονοκαλλιέργειες και ειδικότερα για καλλιέργειες για παραγωγή βιοκαυσίμων. Μόνο σαν παράδειγμα, η έγκριση της κατασκευής της πλωτής οδού που θα ενώνει την Παραγουάη με το Παρανά, στη Βραζιλία, έχει προσελκύσει επενδύσεις εκατομμυρίων για την καλλιέργεια σόγιας στις εκτάσεις που βρίσκονται κοντά στον ποταμό Παρανά, προκαλώντας την εξάντληση της γονιμότητας του εδάφους και τη μόλυνση του νερού λόγω της χρήσης αγροχημικών για την εντατική καλλιέργεια του συγκεκριμένου ελαιοπαραγωγού φυτού. Continue reading Η αρπαγή της Νότιας Αμερικής

Ασουνσιόν, Παραγουάη: Παρουσίαση του αναρχικού περιοδικού Sin permiso

Χωρίς την άδεια του προέδρου, του στρατηγού, της εκκλησίας και της ηθικής της, εκρηγνυόμαστε σήμερα στο σκηνικό των ανατρεπτικών εκδόσεων. Με βαθιά αποστροφή για την εξουσία, αφήνοντας πίσω μας τις μουχλιασμένες ιδεολογίες, σημαδεύουμε με την πένα μας το υπάρχον και την αυξανόμενη καταστολή του, τις οικολογικές και κοινωνικές καταστροφές του.

Μέσω αυτού του περιοδικού θέλουμε να ανοίξει ένας διάλογος γύρω από την πραγματικότητα αυτής της χώρας, για να την κατανοήσουμε καλύτερα, αλλά πάνω από όλα για να της ασκήσουμε κριτική και να ανακαλύψουμε τρόπους ώστε να την αντιμετωπίσουμε με μεγαλύτερη δύναμη και ένταση. Το πράττουμε αυτό από την προοπτική του αυτόνομου και αντεξουσιαστικού αγώνα, γιατί δεν πιστεύουμε στα κόμματα και στις ιεραρχίες, ούτε στις διαπραγματεύσεις με το κράτος και το Κεφάλαιο.

Δεν απευθυνόμαστε στους «εργάτες», στους «αγρότες» ή στους «φοιτητές», αλλά σε όλους τους καταπιεσμένους που αρνούνται πεισματικά να δεχτούν την καθημερινή καταστολή και εκμετάλλευση, χωρίς να μας ενδιαφέρει ο κοινωνικός τους ρόλος.

Παρά την τρέχουσα κατάσταση, κι αν ακόμα ένας κόσμος χωρίς μιζέρια φαντάζει πολύ μακρινός, παρά την απάθεια και τη συναίνεση, δεν παύουμε να ονειρευόμαστε την ελευθερία. Θέλουμε να τη δοκιμάσουμε, να τη ζήσουμε και είμαστε πρόθυμοι να αγωνιστούμε γι’ αυτή.

Θέλουμε να συναντήσουμε τις εστίες αντίστασης στον περίγυρό μας. Θέλουμε να κοιτάξουμε την πραγματικότητα όχι μόνο ως κάτι το οποίο μας επιβάλλεται, αλλά ως κάτι του οποίου μπορούμε να είμαστε μέρος. Αυτή η πραγματικότητα εξαρτάται από την απάθεια και τη συνεργασία μας ή από την εξέγερση και την αντίστασή μας.

Εδώ είμαστε λοιπόν, χωρίς πολλές αξιώσεις, αλλά με τις καρδιές μας γεμάτες επιθυμίες και οργή. Τίποτα παραπάνω από μια ανατρεπτική αύρα σε ένα χειμωνιάτικο κοινωνικό τοπίο.  Με τη φιλοδοξία, ωστόσο, να μετατρέψουμε αυτό το αεράκι σε έναν άνεμο που μπορεί να φέρει καταιγίδα.

Και τότε;
Ούτε να υπακούς, ούτε να διατάζεις.
Ούτε αφέντης, ούτε σκλάβος· έξω!
Όσοι φοβούνται απαντούν:
«Μα κάτι τέτοιο είναι αδύνατον!»

Τίποτα δεν είναι δυνατόν σύμφωνα με αυτούς τους ανθρώπους. Μπορούν λοιπόν να περιμένουν τους Μεσσίες τους και να ονειρεύονται θεϊκούς παραδείσους ή τις ειδυλλιακές πόλεις του μέλλοντος…
(Βίκτορ Σερζ)

Μπορείτε να επισκεφτείτε την ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού Sin permiso («Χωρίς άδεια») εδώ: periodico sin permiso