Tag Archives: αγώνας για ζωή και αξιοπρέπεια

Αθήνα: Κινητοποίηση στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού

λάβαμε στις 5 Σεπτέμβρη 2016

Τα τελευταία χρόνια οι ηγεσίες του υπουργείου στα πλαίσια της «βελτίωσης» των συνθηκών στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού εξήγγειλαν την λειτουργία μίας νέας σύγχρονης πτέρυγας.

Η πτέρυγα κατασκευάστηκε, οι παλαιές πτέρυγες που βρισκόμασταν εγκαταλείφθηκαν και το αποτέλεσμα τελικά μετά από 2,5 χρόνια «διαμονής» είναι να δημιουργούνται κάθε φορά νέα προβλήματα αντί να ξεπεραστούν τα παλιά.

Ενδεικτικά αναφέρουμε την περσινή απόπειρα μεταφοράς του προαυλίου των φυλακών σε ένα τσιμεντένιο κουτί ελάχιστων τετραγωνικών μέτρων που θυμίζει κλουβί ζωολογικού κήπου, το οποίο χρησιμοποιείται (ακόμα και σήμερα) ως χώρος συγκέντρωσης των απορριμμάτων των φυλακών. Τότε ξεκινήσαμε μία κινητοποίηση και αρνηθήκαμε άνθρωποι και σκουπίδια να προαυλιζόμαστε παρέα.

Σήμερα, η «υπερσύγχρονη» πτέρυγα έχει μετατραπεί σε ένα χωνευτήρι ψυχών με ασφυκτικά γεμάτους θαλάμους, καθώς έχουμε κονσερβοποιηθεί μέχρι και 120 κρατούμενες στον έναν όροφο της πτέρυγας, χωρητικότητας 60 ατόμων με θερμοκρασίες που το καλοκαίρι μετατρέπουν τον όροφο σε καμίνι κάνοντας ακόμα πιο αποπνικτική την κατάσταση. Τονίζουμε ότι τα δύο μοναδικά παράθυρα του κοινόχρηστου διαδρόμου παραμένουν κλειστά για τις ανάγκες ελέγχου των κρατουμένων και διαχωρισμού τους από τον κάτω όροφο.

Σε όλο αυτόν τον παραλογισμό, κανείς αρμόδιος δεν προνόησε, επίσης, ότι υπάρχουν κρατούμενες με βαριές και μεταδιδόμενες ασθένειες (π.χ. οροθετικές, κρατούμενες με σύφιλη). Το αποτέλεσμα είναι να μην υπάρχει δυνατότητα γι’ αυτές τις κρατούμενες να έχουν ξεχωριστούς θαλάμους, η σωφρονιστική υπηρεσία να υποπέφτει αναγκαστικά σε «λάθος» τοποθέτησή τους σε θαλάμους υγιών κρατουμένων, αλλά και να μην λαμβάνουν ούτε καν την απαιτούμενη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και διατροφή.

Την ίδια στιγμή που εντός των γυναικείων φυλακών υπάρχει ξεχωριστή πτέρυγα για τους άντρες οροθετικούς συγκρατούμενους και ξεχωριστή διατροφή, σε ό,τι αφορά τον γυναικείο πληθυσμό των φυλακών, οι αρμόδιοι εξακολουθούν να πειραματίζονται με τη ζωή και την υγεία τόσο των ασθενών όσο και όλων των υπόλοιπων κρατουμένων.

Το πιο παράδοξο, όμως, είναι πως τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, υπάρχει ένας ολόκληρος σχεδόν άδειος όροφος που ενώ και αυτός προοριζόταν για την μετεγκατάσταση των γυναικείων φυλακών, τελικά χρησιμοποιήθηκε για την τοποθέτηση των βουλευτών της Χ.Α. Τώρα πια που αποφυλακίστηκαν όλοι οι βουλευτές (έχουν μείνει μόνο 4 μέλη της Χ.Α. που κρατούνται για άλλες υποθέσεις) ο όροφος αυτός παραμένει αχρησιμοποίητος.

Διεκδικούμε από το υπουργείο το αυτονόητο:

1. Να λειτουργήσει και αυτός ο όροφος, όπως είχε αρχικά προβλεφθεί, και να παραχωρηθεί στις γυναικείες φυλακές ώστε να υπάρξει αποσυμφόρηση και να εξασφαλίσουμε έναν ανθρώπινο όρο διαβίωσης.

2. Σε αυτόν τον όροφο να υπάρξουν θάλαμοι για τις οροθετικές συγκρατούμενές μας, οι οποίες να μπορούν να λαμβάνουν πλήρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και διατροφική στήριξη.

Από τις 26/08/2016 αρνούμαστε να μπούμε στα κελιά μας για μία ώρα μετά το βραδυνό κλείσιμο (αντί για 21:00, στις 22:00) έως ότου μια επιτροπή από το υπουργείο δικαιοσύνης έρθει εδώ στις γυναικείες φυλακές ώστε να λυθεί αυτό το τόσο κομβικό ζήτημα για εμάς.

Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού

Υπόγεια κελιά Κορυδαλλού: Για την υπόθεση του Μιχάλη Μακρυγιάννη, κρατούμενου στις φυλακές Λάρισας

[βλ. και προηγούμενη ενημέρωση εδώ]

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ Μ. ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ

Τον Απρίλη του 2015 εκδίδεται απ’ το υπουργείο δικαιοσύνης διάταξη για την αποφυλάκιση όσων κρατουμένων έχουν εκτίσει το 1/3 της ποινής τους.

Όμως για άλλη μία φορά αποδεικνύεται πως οι νόμοι δεν ισχύουν για όλους. Ο κρατούμενος Μ. Μακρυγιάννης, ενώ έχει ξεπεράσει κατά πολύ το 1/3 της ποινής του (έχει συμπληρώσει 24 χρόνια φυλακής συν 6 χρόνια μεροκαμάτων), παραμένει φυλακισμένος και καταδικασμένος απ’ την εγκληματική αδιαφορία και την ένοχη σιωπή του υπουργείου Δικαιοσύνης.

Στις συνεχείς αιτήσεις του προς το υπουργείο, υπήρξε μέσω προφορικής απάντησης, τόσο απ’ τον υπουργό Παρασκευόπουλο όσο κι απ’ τον υφυπουργό Παπαγγελόπουλο, η διαβεβαίωση πως σύντομα θα αποκατασταθεί η αδικία εις βάρος του και θα αποφυλακιστεί καθώς κρατείται παρανόμως.

Παρόλα αυτά ο Μιχάλης συνεχίζει μέχρι σήμερα να είναι όμηρος αορίστου χρόνου.

Με λίγα λόγια τον εξαίρεσαν απ’ τον νόμο, που το ίδιο το υπουργείο είχε καταθέσει. Θεωρητικά οι νόμοι δεν λειτουργούν με εξαιρέσεις. Ή ισχύουν για όλους ή για κανέναν.

Όμως όπως έχει φανεί μέσα στις φυλακές κυριαρχεί μία ιδιότυπη αστυνομικο-δικαστική μαφία υπό την ανοχή του υπουργείου δικαιοσύνης.

Με εντολές που προέρχονται από την ΓΑΔΑ προς τους αντίστοιχους φιλικούς δικαστικούς κύκλους, συντάσσονται μαύρες λίστες για πολιτικούς κρατούμενους και απείθαρχους ποινικούς που δεν ξεπούλησαν την αξιοπρέπειά τους και δεν υπέγραψαν συμβόλαιο σιωπής με την αδικία που επικρατεί στις φυλακές.

Ο Μ. Μακρυγιάννης, στα 24 χρόνια φυλακής, δεν έγινε κρατούμενος που σκύβει το κεφάλι και αγωνίστηκε για τα δικαιώματα των φυλακισμένων. Αγώνες που ξεπληρώθηκαν με πειθαρχικά και μεταγωγές.

Αυτό οι αστυνομικές και δικαστικές αρχές δεν του το συγχώρεσαν και τώρα τον εκβιάζουν με την αόριστη παραμονή στη φυλακή.

Όπως γράφει και ο ίδιος στο κείμενό του: «Ξεπλήρωσα το χρέος μου στην Πολιτεία, για ό,τι έκανα και δεν έκανα, δικαίως και αδίκως εδώ και χρόνια (…) Έχει τελειώσει η δικαστική ποινή μου εδώ και χρόνια κι έχει αρχίσει άλλη ποινή προσωπικής εκδίκησης και τιμωρία σε αργό θάνατο, ψυχολογικό βασανισμό στερώντας και καταπατώντας τα πάντα με στόχο την ψυχική και φυσική εξόντωσή μου…»

Όπως φαίνεται στην Ελλάδα ενώ έχει καταργηθεί, στα χαρτιά, η θανατική ποινή, δεν έπαψε ποτέ να ισχύει. Κι αν παλιά εκτελούσαν με τουφεκισμό, σήμερα εκτελούν με την αδιαφορία και την αόριστη παράταση φυλάκισης.

Ας πέσουν οι μάσκες κι ας απαντήσει επιτέλους το υπουργείο Δικαιοσύνης αν υπάρχουν κρατούμενοι που εξαιρούνται απ’ τα δικαιώματα και τα ευεργετήματα που το ίδιο έχει θεσμοθετήσει.

Ο Μ. Μακρυγιάννης δεν ζητάει ούτε χάρες, ούτε επιείκεια, απλά διεκδικεί τα δικαιώματά του που συνεχίζουν να του τα στερούν μέχρι σήμερα, μετά από 24 χρόνια φυλακή.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ

Πρωτοβουλία πολιτικών κρατουμένων απ’ τα υπόγεια των φυλακών Κορυδαλλού.

Παραμονή πρωτοχρονιάς: Παγκόσμια ημέρα δράσεων αλληλεγγύης συγγενών και φίλων πολιτικών κρατουμένων

ΔΙΕΘΝΕΣ ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΔΡΑΣΕΩΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
ΤΩΝ ΣΥΓΓΕΝΩΝ ΚΑΙ ΦΙΛΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

Εμείς που βιώνουμε την εμπειρία της αιχμαλωσίας των παιδιών μας, των συζύγων μας, των αδελφών μας, των φίλων μας.

Εμείς που ακούσαμε τις εξοντωτικές ποινές δεκάδων ετών φυλάκισης των τρομοδικείων του κράτους των εκμεταλλευτών.

Εμείς που σταθήκαμε όρθιοι και με αξιοπρέπεια δίπλα στους αιχμαλώτους – αγωνιστές της ελευθερίας, συγγενείς και φίλους μας.

Ήρθε η ώρα να υψώσουμε τη δική μας φωνή. Να προβάλουμε τη δική μας αλήθεια.

Προσκαλούμε και προτείνουμε μια Παγκόσμια Ημέρα δράσης αλληλεγγύης των συγγενών και φίλων πολιτικών κρατουμένων.

Από την Ελλάδα, την Ιταλία, την Ισπανία μέχρι τη Χιλή και το Μεξικό και σε όλη τη γη.

Ας βροντοφωνάξουμε όλοι μαζί:
ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ – ΟΙ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ.

Είμαστε και θα εξακολουθήσουμε να είμαστε δίπλα τους. Απέναντι στη βαρβαρότητα των τρομονόμων των φασιστικών και δημοκρατικών κυβερνήσεων της αυτοκρατορίας του πλούτου, θα συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε.

Προτείνουμε την 31 Δεκεμβρίου ως ημέρα παγκόσμιας δράσης των συγγενών των πολιτικών κρατουμένων.

Με πρωτοβουλίες εκδηλώσεων-παρεμβάσεων, στις φυλακές, στα δικαστήρια, στα υπουργεία και σε κάθε κέντρο εξουσίας.

Για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Μέχρι το γκρέμισμα κάθε φυλακής
Συνεχίζουμε να αντιστεκόμαστε.

Συγγενείς-φίλοι κρατουμένων και διωκόμενων αγωνιστών | Ελλάδα
sygeneis-filoi@espiv.net

το κάλεσμα στ’ αγγλικά, ιταλικά

Αλαμπάμα, ΗΠΑ: Μια μέρα στη ζωή μου (Μέρος 1ο)

Κείμενο του μακροχρόνια φυλακισμένου αναρχικού Μάικλ Κιμπλ:

Αυτή είναι μια τυπική μέρα για μένα. Δεν έχω δουλειά αφού καμιά δεν είναι διαθέσιμη, ούτε κι υπάρχει κάποιο σχολειό κατάρτισης ή ακαδημαϊκά μαθήματα.

Είναι τρεις τα ξημερώματα. Ξυπνάω στ’ άκουσμα του φύλακα μες στον κοιτώνα που γκαρίζει «Ετοιμαστείτε για μάσα». Αυτό είναι το ξεκίνημα της μέρας μου, κι ακούω αγριοφωνάρες δεσμοφυλάκων σε όλη τη διάρκειά της. Σέρνω το κορμί μου και σηκώνομαι απ’ την τάβλα μου, που ’χει ένα στρώμα τρεισήμισι ιντσών της κακιάς ώρας. Ξυπνάνε κι άλλοι κρατούμενοι και παίρνουν το δρόμο τους προς τους νιπτήρες και τις τουαλέτες. Βρίσκομαι σ’ έναν κοιτώνα 114 κρατουμένων, όπου μοιραζόμαστε όλους κι όλους έξι νιπτήρες και έξι καμπινέδες. Σχηματίζεται ουρά για τη χρήση των νιπτήρων και των καμπινέδων. Για καλή μου τύχη, πετυχαίνω με τη μία νιπτήρα που δεν είναι κατειλημμένος, βουρτσίζω τα δόντια μου και πλένω τα μούτρα μου. Δεν παίζει καθρέφτης. Επιστρέφω στο χώρο όπου κοιμάμαι, που είμαι αναγκασμένος να μοιράζομαι μ’ έναν άλλον κρατούμενο (λόγω υπερπληθυσμού), και φοράω (μόνο ένα άτομο τη φορά μπορεί να ντυθεί στο μικροσκοπικό χώρο) την ολόλευκη στολή που ’χει διανείμει το Σωφρονιστικό Τμήμα της Αλαμπάμα (ADOC) σ’ όλους τους κρατουμένους. Κοντοστέκομαι μέχρι ν’ ανοίξει η πόρτα του κοιτώνα, πράγμα που σηματοδοτεί ότι είναι έτοιμο το πρόγευμα. Έχει πάει τέσσερις στο περίπου. Βαδίζω κατά την αίθουσα όπου οι τοίχοι είναι βαμμένοι μ’ ένα καταθλιπτικό, κρεμώδες και κίτρινο χρώμα, χώρια τα γκρίζα σίδερα. Οι φύλακες με τις γουρουνόφατσές τους έχουν πάρει πόστα κατά μήκος της αίθουσας. «Βάλε από μέσα τη φανέλα σου, για να δω το βραχιoλάκι στον καρπό σου, τράβα ξυρίσου» – στο δρόμο μου για την κουζίνα, αυτό είναι το ρεφρέν που ακούω μονίμως να λένε σε διάφορους κρατουμένους τα χοιρινά όσο πηγαινοέρχονται πάνω κάτω στην αίθουσα. Τώρα είμαι στην ουρά του σερβιρίσματος. Δεν έχει γάλα σήμερα, μόνο νερουλή πολέντα, αυγά σε σκόνη, ένα κουταλάκι του γλυκού ζελέ και δυο πατημένα μικρά μπισκότα, συν χυμό πορτοκαλιού σε σκόνη. Λέω από μέσα μου: «Ε γαμώ τη! Βαρέθηκα τα ίδια και τα ίδια σκατά κάθε μέρα». Τρώω αυτά τ’ αποπλύματα τα τελευταία 28 χρόνια. Ο κοιτώνας μου είναι δεύτερος στη σειρά για συσσίτιο, έτσι παλουκώνομαι ανάμεσα σ’ εκατό και βάλε φυλακισμένους. Κάποιοι κουβεντιάζουνε, άλλοι κοιτάζουν το ταβάνι· είτε έχοντας το νου τους στα πουλιά που ζούνε στο φεγγίτη της κουζίνας, ελπίζοντας να μην πέσουνε κουτσουλιές απάνω τους ή στο φαΐ τους, είτε τσεκάροντας τα φωτιστικά σώματα που είναι γνωστό πως πέφτουν χωρίς προειδοποίηση απ’ την οροφή. Τρώω βιαστικά κι ύστερα περπατάω γρήγορα μέσα απ’ την αίθουσα προς τον κοιτώνα μου, μιλώντας με κάμποσους κρατουμένους στο διάβα μου που απλά παραμένουνε στην αίθουσα. Είναι περίπου τεσσερισήμισι το πρωί, και δε γυρνάω στο κρεβάτι, αλλά πάω στην αίθουσα τηλεόρασης κι ακούω ειδήσεις (NPR) στο ραδιόφωνο έως τις έξι η ώρα, όταν αλλάζει η βάρδια.

«Ώρα για καταμέτρηση!» κραυγάζει το νέο χοιρινό που μόλις ξεκίνησε τη βάρδιά του. «Πιάστε την τάβλα σας, ένας σε καθεμιά». Γυρνάω πλάι στον πάγκο μου· άλλα τρία γουρούνια μπαίνουν στον κοιτώνα για να μετρήσουν. «Σε μονή και ζυγή, όπως είμαστε!» ωρύονται κρατούμενοι σ’ όλο τον κοιτώνα, που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου σε ανυποψίαστους κρατουμένους οι οποίοι μπορεί να μιλάνε σε κινητό που έχουν προμηθευτεί στη ζούλα, να φουμάρουν τσιγαριλίκι, να γαμάνε, κι ούτω καθεξής. Μονή είναι η σειρά με τους μονούς αριθμούς και ζυγή είναι η σειρά με τους ζυγούς αριθμούς. Εγώ είμαι στη μονή σειρά (107). Μόλις βγαίνουν οι φύλακες απ’ τον κοιτώνα, ξαναπάω στην αίθουσα της τηλεόρασης και συνεχίζω ν’ ακούω NPR. Το δωμάτιο τηλεόρασης σιγά σιγά γεμίζει με κρατουμένους που περιμένουν να τους καλέσουν για μεροκάματο, να πάνε για βάρη και/ή να τους φωνάξουν στο μεγάλο προαύλιο, ή απλά περιμένουν ν’ ανοίξουν οι πόρτες ώστε να μπορέσουν να σουλατσάρουν έξω κι από κοιτώνα σε κοιτώνα. Όμως, τέτοιαν ώρα, σπάνια είναι ανοιχτό το μεγάλο προαύλιο, εκτός κι αν είναι μέρες «αδειάσματος». Μερικοί έχουν να πάνε σε διαφορετικά προγράμματα, όπως «διαχείριση άγχους», «αλλαγή εγκληματικού τρόπου σκέψης» κι άλλες συνεδρίες πλύσης εγκεφάλου. Μερικά ραντεβού είναι ιατρικά. Οι περισσότεροι απλά παρακολουθούν τις πρωινές τηλεοπτικές εκπομπές (Good Morning America, The Today Show), κι η πλειονότητα κάθεται γενικώς μπροστά στην τηλεόραση ολημερίς κι ολονυχτίς. Αδιάκοπη, συνεχής, συστηματική πλύση εγκεφάλου. Υπάρχει χρονοδιάγραμμα για την τηλεόραση, ας πούμε υπαγορεύεται ποιο κανάλι θα παίζει σε συγκεκριμένες ώρες μέσα στη μέρα και τη νύχτα. Δεν επιτρέπεται ν’ αποφασίσουμε εμείς τι θα θέλαμε να παρακολουθήσουμε.

«Πάτε έξω! Βιομηχανεργάτες, ασκούμενοι με βάρη!» γκαρίζει ο δεσμοφύλακας. Είναι γύρω στις εφτά και τέταρτο προ μεσημβρίας. Αν πρόκειται για μέρα «αδειάσματος» θα δώσει το σχετικό παράγγελμα. «Άδειασμα» είναι όταν ο αρχιφύλακας θέλει να μας γαμήσει υποχρεώνοντας τους πάντες να εκκενώσουμε τους κοιτώνες, δήθεν για τον καθαρισμό τους. Μαλακίες όμως, κι όταν δεν είναι μέρες «αδειάσματος», πάλι καθαρισμένα είναι τα καθιερωμένα. Το μόνο λοιπόν που θέλει είναι να μας γαμήσει τα πρέκια. Τα χοιρινά μάς βάζουν να στεκόμαστε, χωρίς να έχουμε κάπου να καθίσουμε ή να μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τουαλέτα, χωρίς να μπορούμε να πιούμε νερό από κάποια βρύση σε εργατοώρες, σε υπερβολική ψύχρα ή ζέστη επί τέσσερις ή πέντε ώρες. Αυτή είναι μια περίπτωση πρακτικής κρατικού βασανισμού. Μα έτσι κι αλλιώς εγώ βγαίνω έξω τέτοιαν ώρα, οπότε δεν ανησυχώ τόσο πολύ γι’ αυτό το πράγμα. Απλά νευριάζω επειδή ξέρω ότι (τα χοιρινά) το μόνο που κάνουνε είναι να μας πιλατεύουνε. Στην πάροδο των ετών έχω σκληραγωγήσει το σώμα μου ώστε να είναι σε θέση ν’ αντέξει το κρύο και τη ζέστη για μεγάλα χρονικά διαστήματα χωρίς δυσφορία.

Να πώς καταλήγω να την περνάω με τζόκινγκ για μπόλικη ώρα. Σε μέρες χωρίς «άδειασμα» μένω έξω ως τις εννιάμιση περίπου, ώσπου να ξανάρθει η στιγμή για καταμέτρηση. Μετά πηγαίνω πίσω στον κοιτώνα μου και διαβάζω ή απλά ξεκουράζομαι μέχρι τις έντεκα το πρωί (ώρα του μεσημεριανού γεύματος). Ακολουθείται η ίδια ρουτίνα όπως και με το πρόγευμα. Η μόνη διαφορά είναι στ’ αποπλύματα που σερβίρουν. Μπορεί να φάμε μαυρομάτικα και μπομπότα. Πολύ μ’ αρέσουνε. Δεν τρώω κρέας, γι’ αυτό πρέπει να συμπληρώνω τη διατροφή μου με ό,τι μου κάνει λιγότερο επικίνδυνο. Τελειώνω το φαγητό και βγαίνω έξω, όπου αράζω μ’ έναν δυο παίδες. Είναι πήχτρα έξω γιατί όλοι βρίσκονται σε διάλειμμα, και προκειμένου να φτάσεις στην κουζίνα για το συσσίτιο πρέπει να πας απ’ έξω κι όχι από την αίθουσα (μην τυχόν διασχίσεις τα όμορφα πλακάκια τους, τα οποία πληρώθηκαν με κεφάλαια της Επιτροπής Πρόνοιας Τροφίμων), η οποία είναι κι η συντομότερη διαδρομή. Σήμερα όμως, με το που στρίβω στη γωνία βγαίνοντας απ’ την κουζίνα, βλέπω πως τρέχει λεκτικός τσαμπουκάς ανάμεσα σε δυο τύπους. Ένας απ’ αυτούς τραβάει ξαφνικά ένα μαχαίρι απ’ τη ζώνη του κι αρχίζει να μαχαιρώνει τον άλλον τυπά. Τους προσπερνώ με βιάση. Γνωρίζω και τους δυο, τον έναν τον ξέρω πραγματικά καλά. Ο τύπος που δε βαστάει μαχαίρι προσπαθεί ν’ αντεπιτεθεί, μα σωριάζεται. Ο άλλος τυπάς τον καβαλικεύει και συνεχίζει να τον μαχαιρώνει. Περνάω μέσα απ’ το πλήθος που μαζεύτηκε σβέλτα να δει τι παίζει, και πάω στον κοιτώνα μου. Θα είχα προσπαθήσει να παρέμβω, αλλά είχα κι εγώ μαχαίρι απάνω μου, όπως συνηθίζουμε να κουβαλάμε μπόλικοι κρατούμενοι. Οι δεσμοφύλακες έχουνε πάρει γραμμή το μαχαίρωμα, και δυο απ’ αυτούς με προσπερνάνε τρέχοντας στο σημείο, ενώ άλλοι σκούζουνε «Κλείδωμα!».

Αυτή είναι η πραγματικότητα με την οποία έχω να παλέψω, κυριολεκτικά, μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει. Μερικοί από μας είμαστε τόσο κατεστραμμένοι απ’ αυτόν τον πολιτισμό, που ’χουμε μετατραπεί σε κινούμενες ωρολογιακές βόμβες. Περπατάμε τριγύρω με κάθε είδους καταπνιγμένου εκνευρισμού, θυμού, κι άλλα θέματα. Δεν έχω ανοσία σ’ αυτά τα συναισθήματα, αλλά έχω μάθει πώς να ανακατευθύνω τις απογοητεύσεις και την οργή μου σε ξεσηκωμό ενάντια στον πραγματικό εχθρό. Τέλος πάντων, όταν γυρνάω στον κοιτώνα, που έχει κλειδωθεί, πιάνω κουβέντα μ’ έναν τυπά που ονομάζεται Ραλφ, ο οποίος επιμένει να συζητά για θρησκεία μαζί μου. Δεν μπορεί να πιστέψει ότι δεν πιστεύω στον Θεό. Του λέω πως, αν υπάρχει ο θεός του, τότε είναι τύραννος, κι ότι δε θέλω να ’χω καμιά σχέση μαζί του (με τον Θεό). Και γιατί ντε και καλά να είναι αρσενικό; Τώρα θέλει να στήσει καυγά. Μα ο θεός του είναι ελεήμων, επιεικής κι αγαπησιάρης.

(Συνεχίζεται άλλη ώρα…)

Πηγή: Anarchy Live!

Ιταλία: Δήλωση κρατουμένων των φυλακών της Ιβρέας, κοντά στο Τορίνο, για την αυτοκτονία συγκρατουμένου τους

Το ακόλουθο κείμενο αφορά την «πρώτη αυτοχειρία του 2014 στις ιταλικές φυλακές».

5 Ιανουαρίου 2014

Θέλαμε να γνωστοποιήσουμε και να ενημερώσουμε σχετικά με την πραγματικότητα που βιώνεται στις φυλακές της Ιβρέας. Στις 3 Ιανουαρίου 2014, στον πρώτο όροφο και στην αριστερή πλευρά, ένας φίλος μας κρεμάστηκε στο κελί του. Μόνον εμείς, οι συγκρατούμενοι και οι φίλοι, επεμβήκαμε για να τον κατεβάσουμε και να κόψουμε το σκοινί που τον σκότωσε. Προσπαθήσαμε να τον επαναφέρουμε κάνοντάς του μαλάξεις και ρίχνοντάς του νερό στο πρόσωπο. Ένα παιδί, μαροκινός, του έκανε και τεχνητή αναπνοή και οι δεσμοφύλακες κοίταγαν από το παρατηρητήριο χωρίς να κάνουν τίποτα, μέχρι που πήραμε το φορείο για να τον πάμε στο ιατρείο. Ενώ αλληλοβοηθούμασταν για να σώσουμε τον φίλο μας πηγαίνοντάς τον στο ιατρείο, οι δεσμοφύλακες έσπρωξαν τον μαροκινό που βοηθούσε, και αυτός αναγκάστηκε ν’ αντιδράσει προκειμένου να μην τον χτυπήσουνε. Αφού είχαμε πάει τον φίλο μας στο ιατρείο, μας κλείδωσαν στα κελιά χωρίς να μας ενημερώσουν για τίποτα. Για να μάθουμε νέα, αναγκαστήκαμε να κάνουμε φασαρία και να αρχίσουμε να καίμε ό,τι βρίσκαμε μπροστά μας. Και η εφημερίδα λέει «ευχαριστώ» στους φύλακες… όλα αρχιδιές! Στο επισκεπτήριο δεν είχαν αφήσει τη γυναίκα του να τον δει επειδή είχε καθυστερήσει δέκα λεπτά να φτάσει. Σ’ έναν άλλον κρατούμενο απαγόρευσαν τα επισκεπτήρια επειδή ήτανε «αναιρεσείων» (έχοντας φάει την πρωτόδικη ποινή) κι ήθελε να αυτοπυρποληθεί προκειμένου να μιλήσει με τη διευθύντρια, αλλά εις μάτην. Οι ανθρωποφύλακες τον προκαλούσαν γελώντας να βάλει φωτιά στον εαυτό του και του λέγανε: «Τι μας νοιάζει, ρε, για σένα; Δεν πά’ να καείς κι ολόκληρος…» Αυτές ήταν οι απαντήσεις των δεσμοφυλάκων στον κρατούμενο. Αν δεν αισθάνεσαι καλά και ανάψεις το κόκκινο φως που είναι τοποθετημένο έξω απ’ το κελί, έρχονται μετά από μία ώρα, και αυτό μονάχα αν κάνουμε θόρυβο, αλλιώς δεν έρχονται καθόλου. Η διευθύντρια δεν έχει φανεί ποτέ. Το φαγητό: μια κουτάλα στον καθέναν… Τα Χριστούγεννα οι εθελοντές θέλανε να μοιράσουνε στους κρατουμένους πανετόνε (τυπικό χριστουγεννιάτικο ιταλικό γλυκό), όμως η διευθύντρια απάντησε πως δε γινότανε λόγω μεγάλου φόρτου εργασίας – έπρεπε να ανοιχτεί το πανετόνε, να κοπεί σε φέτες, και θα λέρωνε πολύ.

Τα σεντόνια αλλάζονται κάθε μήνα, αν όλα πάνε καλά. Το χριστουγεννιάτικό μας μενού: μια κουτάλα μακαρόνια με φασόλια και δυο κομματάκια κρέας στο φούρνο με σαλάτα το βράδυ.

Την Κυριακή τ’ απόγευμα το καρότσι δεν περνάει, άρα όποιος δεν έχει τίποτα δε θα μαγειρέψει και τίποτα.

Το χαρτί υγείας που μας δίνεται είναι δυο ρολά κάθε 25 μέρες.

Άμα πάει το πράγμα έτσι, οι νεκροί δεν έχουν τελειωμό, αν κάποιος δεν αποφασίσει να κάνει κάτι.

Όποιος μπορεί να μαγειρέψει, μαγειρεύει στην τουαλέτα, όπου θα ’πρεπε να κάνεις μοναχά τις ανάγκες σου, όχι να μαγειρεύεις.

Είμαστε δυο άτομα σε ένα κελί 2×3 μέτρα. Αυτή η φυλακή αποτελεί μια νάρκη έτοιμη να σκάσει απ’ τη μια στιγμή στην άλλη. Ο δεσμοφύλακας φωνάζει στο συνάδελφό του απ’ το παρατηρητήριο: «Άνοιξε στα ζώα να πάρουν αέρα για καμιά ώρα»…

Ωραία ενημέρωση έκανε το TG3 (δελτίο ειδήσεων του τρίτου καναλιού της RAI) όταν πέθανε ο φίλος μας: «Νεκρός 42χρονος κρατούμενος της Ιβρέας»… μα αυτός που πέθανε δεν ήταν κάνα κτήνος, άνθρωπος ήτανε, και είχε κι όνομα. Το είπανε τόσο γρήγορα, που όποιος άκουσε την είδηση είναι και τυχερός. Η CronacaQui (εφημερίδα του Τορίνο) λέει πως επενέβησαν οι δεσμοφύλακες… είδατε σε τι κόσμο ζούμε;

Η κοινή γνώμη δεν τα ξέρει αυτά τα πράγματα. Να γιατί πεθαίνει κανείς εξαιτίας κάποιου δεσμοφύλακα. Δε μας ακούει κανένας. Κράτα λίγο σήμερα, κράτα λίγο αύριο, στο τέλος πεθαίνεις.

Μια κραυγή βοηθείας και ένα στοργικό χαιρετισμό απ’ τους κρατουμένους των φυλακών της Ιβρέας.

(στο έγγραφο ακολουθούν οι υπογραφές των κρατουμένων)

Αίγυπτος: Σεξουαλικός βασανισμός διαφωνούντων υπό τον Μουμπάρακ, το Ανώτατο Συμβούλιο των Ενόπλων Δυνάμεων, και τη Μουσουλμανική Αδελφότητα

Μεταγραφή του περιεχομένου του οπτικοακουστικού υλικού, βάσει και των αγγλικών υποτίτλων:

Το βίντεο ξεκινά με τη μαρτυρία του Καρίμ: «Οι ξυλοδαρμοί δεν κάνουνε καμιά μεγάλη διαφορά. Ξυλοφορτώματα, προσβολές – ντάξει, συνεχίστε ακάθεκτοι. Αλλά κείνο το άλλο πράμα… σε κάνει να μισείς ολάκερο τον κόσμο. Σε κάνει να μισείς τον ίδιο σου τον εαυτό· να μισείς ακόμα και τη μυρωδιά του σώματός σου· τα πάντα γύρω σου. Όταν με συνέλαβαν, υπήρχανε στα κρατητήρια πολλοί άλλοι νεαροί σαν εμένα, όλοι τους σε άθλιο χάλι. Πρέπει κιόλας να ήμουνα ο μεγαλύτερος απ’ όλους εκεί πέρα. Με γδύσανε, ύστερα μου περάσανε χειροπέδες. Με υπέβαλαν στο βασανιστήριο του απαγχονισμού. Έπειτα… εμμ… να σταματήσουμε για ένα λεπτό;… Δεν υπάρχει λόγος ντροπής… κανείς δε θα ’πρεπε να ντρέπεται κι από πάνω… που προσπαθούνε να εξευτελίσουν άντρες, να τσακίσουνε την αξιοπρέπειά τους. Το πράμα αρχινά από έναν από δαύτους, που ξεκινάει να σε μπαλαμουτιάζει, με τα χέρια του. Σου βγάζει τα ρούχα. Σαν άντρας, θα κακοποιούσες σεξουαλικά έναν άλλον άντρα; Δεν ξέρω καν πώς να το περιγράψω…»

Ο Καρίμ βρισκόταν σε καθιστική διαμαρτυρία στην πλατεία Ταχρίρ, στο Κάιρο. Τον απήγαγε η αστυνομία τη στιγμή που έβγαινε απ’ το μετρό. Καταθέσεις και μαρτυρίες δείχνουν μια αύξηση της χρήσης σεξουαλικών βασανιστηρίων τα τελευταία δυο χρόνια.

Ακολουθούν στιγμιότυπα απ’ το δεύτερο αστυνομικό τμήμα της περιοχής Σούμπρα του Καΐρου, μ’ έναν αξιωματικό που την πέφτει μανιασμένα σ’ έναν πολίτη απειλώντας ότι θα τον βιάσει: «Έλα ’δώ, πιτσιρικά, να σου γαμήσω τον κώλο!»

Ο σεξουαλικός βασανισμός δεν είναι κάτι καινούργιο. Το καθεστώς τον χρησιμοποίησε συστηματικά επί ολόκληρα έτη, προκειμένου να σπάσει το πνεύμα αντίστασης που ορθώνεται ενάντια στη βία και στην τυραννία τους. Continue reading Αίγυπτος: Σεξουαλικός βασανισμός διαφωνούντων υπό τον Μουμπάρακ, το Ανώτατο Συμβούλιο των Ενόπλων Δυνάμεων, και τη Μουσουλμανική Αδελφότητα

Αργεντινή: Η αναξιοπρέπεια των κανονικών

Ενώ σε διάφορα σημεία του πλανήτη μια αναδυόμενη μαχητικότητα αρχίζει να παίρνει υπόσταση, εκδηλώνεται και οργανώνεται, στην αργεντίνικη επικράτεια το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ζει σ’ ένα είδος μπουρμπουλήθρας. Εδώ αρκεί μονάχα να μιλήσει κανείς ανοιχτά εναντίον της κυβέρνησης Κίρσνερ για να τον καταχωρίσουν στη μία πλευρά ή στην αντίπαλη, αν τυχόν καταφερθεί εναντίον των πολυεθνικών. Έτσι είναι· αν και κανείς ποτέ δεν ξέρει με σιγουριά από τι ακριβώς ορίζεται η μια πλευρά ή η άλλη, πάντως φαίνεται να υπάρχουν δυο πλευρές…

Το τελευταίο διάστημα η πολιτική ξεγυμνώνεται με μεγαλύτερη ευκολία ως ένα απλό ζήτημα ταυτότητας. Σε απάντηση στο διευρυμένο αντικιρσνερικό φάσμα που καλούσε σε διαδήλωση με το σλόγκαν «Στις 8 Νοέμβρη: Εγώ θα πάω», τα κάθε λογής κυβερνητικά στελέχη αντέταξαν το σύνθημα «Στις 8 Νοέμβρη: Εγώ δε θα πάω».

Από πότε όμως έγινε σημαντικό ν’ ανακοινώνει κάποιος πως δεν πρόκειται να συμμετάσχει σ’ ένα κάλεσμα; Ίσως από τότε που εντάθηκε ο εθισμός στο φέισμπουκ και στις μανιέρες του, ή από τότε που το πολιτικό άρχισε να εκδηλώνεται στην αθλιότερη έκφανσή του: αποδίδοντας σε καθέναν από μία ταυτότητα, την αίσθηση του ανήκειν σε μία ομαδοποίηση ή σ’ έναν τομέα. Μ’ αυτόν τον τρόπο, τα επιχειρήματα καταλήγουν να ’ναι απλό τσοντάρισμα, που το μόνο που κάνουν είναι να μπαλώνουν την ήδη ειλημμένη απόφαση ως προς την επιλογή ένταξης σε μία πλευρά, η οποία δεν επιλέγεται απαραίτητα στη βάση της εγκυρότητας ή της ανακρίβειας των επιχειρημάτων. Γιατί τα επιχειρήματα αυτά μπορούν να εξυπηρετούν τόσο για το ένα πράγμα όσο και για το άλλο, μιας και δε μετράει το να έχεις δίκιο, αλλά το να επιβάλλεις το δικό σου δίκιο. «Δικό σου» που λέει ο λόγος, γιατί αυτά τα δίκια δεν είναι τίποτ’ άλλο από τα δίκια της τάδε ή δείνα όψης της μπουρζουαζίας.

Αυτά τα «επιχειρήματα», που παρουσιάζονται ως το επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης, δεν είναι τίποτα παραπάνω απ’ το ασήμαντο συμπλήρωμα μιας ταυτότητας που, όταν δεν καταναλώνει θρησκεία ή μπάλα, καταναλώνει πολιτική. Η κουβέντα μες στο σπίτι έχει πάρει την ίδια τηλεοπτική δυναμική που την έχει θηλάσει: τη μορφή ειδήσεων, ψευτο-έρευνας ή αρχειακού προγράμματος. Οι γείτονες, οι συγγενείς, οι συνάδελφοι ή οι κυβερνοναύτες συζητούν λες και παίρνουν μέρος σε τηλεοπτικό πάνελ, χωρίς να διακυβεύεται τίποτα πέραν των εκφρασμένων απόψεων, κι ενόσω η καθημερινή ζωή συνεχίζει απαράλλακτη…

Χωρίς τον καταιγισμό των μέσων μαζικής επικοινωνίας, που βγάζουν στο προσκήνιο το σαματά, αυτός θα ήταν άλλος ένας απ’ τους τόσους διαπληκτισμούς μεταξύ μπουρζουάδων, από κείνους τους καβγάδες που επιλύονται σε γραφεία πίσω από κλειστές πόρτες ή μέσω τραπεζικών λογαριασμών. Όμως, και οι δυο πλευρές έχουν στοιχηματίσει στην «πίεση της κοινής γνώμης», δηλαδή στο τσουβάλιασμα όσων κατοικούν στην Αργεντινή υπό την ιδιότητα του πολίτη, ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης, μέσα στην παραζάλη δύο επιλογών καταπίεσης και εκμετάλλευσης.

Εξ ου και η βαρύτητα της 7ης Δεκέμβρη (7D) ή του «νόμου περί μέσων μαζικής ενημέρωσης». Ακόμη κι από μέσους διανοουμένους –της μιας ή της άλλης μπάντας– εκφράστηκε η γνώμη πως το «χαζοκούτι», που τόσο έχει επικριθεί, θα μπορούσε ν’ αρχίσει να μεταδίδει κάτι άλλο εκτός από ένα σωρό χαζομάρες, μα αυτό εξαρτάται, λέει, απ’ τον ιδιοκτήτη του μέσου.

Η σημασία που δίνεται στην 7η Δεκέμβρη, πέρα απ’ το ασαφές αποτέλεσμα της όλης διαμάχης, οφείλεται στη χρησιμότητα του νόμου για την περαιτέρω θωράκιση των διαφόρων θέσεων, και κυρίως της ιδέας ότι δεν μπορεί κανείς να παραμένει αμέτοχος στη «συζήτηση». Ακριβώς όπως γίνεται λόγος για την υπεράσπιση του δικαιώματος της ψήφου, παρ’ ότι «όλοι τα ίδια σκατά είναι», έτσι γίνεται λόγος και για την υπεράσπιση της ελευθερίας της έκφρασης, έστω και χωρίς να υπάρχει τίποτα καινούργιο που να εκφράζεται, πόσω μάλλον η ιδέα της δημιουργίας δικών μας «μέσων» για να το πράξουμε. Όπως όλες οι δημοκρατικές ελευθερίες, έτσι και η ελευθερία της έκφρασης ελέγχεται από το κράτος και καθορίζεται από το Κεφαλαίο. Αν το ζητούμενο είναι ν’ ασκηθεί ριζοσπαστική κριτική στην καθεστηκυία τάξη, δεν προβλέπεται να εμπιστευτούμε καμιά νομοθεσία για να το κάνουμε, ούτε και «να χρησιμοποιήσουμε τα μέσα του εχθρού για να κάνουμε τη φωνή μας ν’ ακουστεί», τακτική που ουδέποτε έφερε καλά αποτελέσματα.

Κάθε μέρα πολιτικοποιούμαστε όλο και περισσότερο, αλλά με τη χειρότερη σημασία του όρου, γινόμαστε δηλαδή όλο και περισσότερο πολίτες, όλο και πιο θεσμικοποιημένοι. Το σύνθημα ξεσηκωμού «Να φύγουν όλοι» του 2001 έχει γελοιοποιηθεί ως παιδαριώδες, ως κρετίνικο, ως παράδειγμα του «πόσο άσχημα ήμασταν πριν και πόσο καλά είμαστε τώρα», σύμφωνα πάντα με τους καθεστωτικούς που συσπειρώνονται γύρω απ’ την κυβέρνηση. Κι όποτε η αντιπολίτευση ανασύρει τη θύμηση του 2001, το κάνει κατασκευάζοντας το μύθο του ένδοξου αργεντίνικου λαού που ανέτρεψε μία κυβέρνηση. Οι κατσαρόλες λοιπόν απομονώνονται απ’ το πλαίσιο των συνελεύσεων, των πικετοφοριών και της οργάνωσης, στερούμενες του περιεχομένου τους, της δυνητικότητας του συνθήματος «να φύγουν όλοι». Continue reading Αργεντινή: Η αναξιοπρέπεια των κανονικών

Χιλή: Ενημέρωση σχετικά με την κατάσταση του αιχμάλωτου συντρόφου Alberto Nicolas Olivares Fuenzalida

prison

Ο Αλμπέρτο Νικόλας Ολιβάρες Φουενσαλίδα είναι ένας ελευθεριακός αντικοινωνιστής σύντροφος που στο παρελθόν συμμετείχε στον αντάρτικο σχηματισμό του Πατριωτικού Μετώπου Μανουέλ Ροδρίγκες (FPMR). Επί της παρούσης εκτίει μία ποινή κάθειρξης 15 ετών, κατηγορούμενος για απαλλοτριώσεις. Πριν από μερικά χρόνια συνίδρυσε τη μαχητική συλλογικότητα κρατουμένων 22 Γενάρη στη μνήμη των νεολαίων Fabián López Luque και Alex Muñoz Hoffman, οι οποίοι έπεσαν στη μάχη κατά τη διάρκεια απαλλοτρίωσης χρηματαποστολής στο Σαντιάγο στις 22 Γενάρη 1992.

Η ανυποχώρητη στάση του Αλμπέρτο και οι διαρκείς του αγώνες εντός των τειχών αποτελούν τους λόγους για τους οποίους η εξουσία προσπαθεί ανηλεώς να τον γονατίσει και να του σπάσει το ηθικό. Για να τον απομονώσουν και ν’ αποτρέψουν τη δημιουργία αδελφικών δεσμών με άλλους κρατουμένους, οι ανθρωποφύλακες τον είχαν τοποθετήσει για περισσότερα από έξι χρόνια σε πτέρυγα όπου κρατούνται παιδόφιλοι.

Το τελευταίο επεισόδιο βασανισμού του συντρόφου έλαβε χώρα τις πρώτες πρωινές ώρες της 23ης Νοέμβρη 2012, μετά από μία μέρα συγκρούσεων ανάμεσα σε δύο ομάδες κρατουμένων οι οποίοι φαγώθηκαν μεταξύ τους για το ποιος θα κάνει το κουμάντο εντός του Κέντρου Προληπτικής Κράτησης Νότιου Σαντιάγο (γνωστό και ως ex-Penitenciaría). Οι συγκρούσεις κατέληξαν στο θάνατο του 29χρονου Rodrigo Edgardo Salazar Muñoz και στον τραυματισμό αρκετών άλλων φυλακισμένων, με αποτέλεσμα την επιτόπου μεταγωγή δεκάδων έγκλειστων σε άλλες φυλακές της χώρας.

Κατά τις 2.30 της 23ής Νοέμβρη, λοιπόν, οι δεσμοφύλακες μπούκαραν στο κελί του Αλμπέρτο, τον άρπαξαν διά της βίας, τον έδεσαν χειροπόδαρα και τον μετέφεραν στις φυλακές της Κονσεπσιόν ενώ φορούσε μόνο τα εσώρουχά του, βρίσκοντας την ευκαιρία να τον ξυλοκοπήσουν άγρια και επιχειρώντας να του φορτώσουν το φόνο του 29χρονου. Παρομοίως, όλοι οι κρατούμενοι που μεταφέρθηκαν σε άλλες φυλακές δεν κατάφεραν να πάρουν μαζί τους κανένα απ’ τα προσωπικά τους αντικείμενα, πλην των ρούχων που φορούσαν τη στιγμή εκείνη, ούτε τους επιτράπηκε να ενημερώσουν τους συγγενείς και φίλους τους για τη βίαιη μεταγωγή.

Σήμερα, ο Αλμπέρτο Νικόλας Ολιβάρες Φουενσαλίδα βρίσκεται απομονωμένος στην πτέρυγα υψίστης ασφαλείας της φυλακής της Κονσεπσιόν. Σύμφωνα με το καθεστώς που του έχει επιβληθεί, όλες οι αιτήσεις για επισκεπτήριο θα πρέπει να πάρουν την έγκριση της «κοινωνικής υπηρεσίας» των φυλακών, η οποία ανακρίνει τους αιτούντες και αποφασίζει σχετικά. Όσα επισκεπτήρια εγκριθούν πραγματοποιούνται με τηλέφωνο πίσω από τζάμι, ενώ επιτρέπεται μόνο μία συνάντηση το μήνα χωρίς φυσικό διαχωριστικό. Επιπλέον, ο σύντροφος δεν έχει δυνατότητα να ακολουθήσει τη χορτοφαγική του δίαιτα, δεδομένου ότι δεν έχει πρόσβαση σε αντίστοιχα τρόφιμα.

Δύναμη και αλληλεγγύη στον Αλμπέρτο Ολιβάρες!
Λευτεριά σε όλα τα αιχμάλωτα συντρόφια!

Μαδρίτη: Εμπρηστικός μηχανισμός σε γραφείο του ισπανικού οργανισμού (μη) απασχόλησης εργατικού δυναμικού

Το βράδυ της Δευτέρας, 19 Νοεμβρίου, ένας εμπρηστικός μηχανισμός τοποθετήθηκε στην είσοδο ενός παραρτήματος του Εθνικού Ιδρύματος Απασχόλησης (INEM)* στη συνοικία Προσπεριδάδ της Μαδρίτης. Η επιλογή του μέρους έγινε γιατί πρόκειται για μια φάμπρικα καθημερινής ταπείνωσης, αποθάρρυνσης και ρουτίνας. Γιατί αποπνέει, τόσο αυτό όσο και όλα τα γραφεία απασχόλησης, το ίδιο βαρύ συναίσθημα ασφυκτικής μονοτονίας. Επιλέχτηκε γιατί μας δολοφονούν και όσοι επιβιώσουν τρώνε τα αποφάγια.

Δε διεκδικούμε μόνο την αξιοπρέπειά μας, αλλά αυτή η δράση είναι μια απτή απόδειξη της απογοήτευσής μας, της έλλειψης ελπίδας και του μίσους που μπορείς να δεις στα μάτια μας, στα μάτια των ανθρώπων που μπαίνουν μαζί μας στο μετρό κάθε πρωί.

Στην πραγματικότητα, την ευθύνη για τη δράση αναλαμβάνει η ειδικευόμενη που γυρνά κάθε βράδυ σπίτι της νιώθοντας την ταπείνωση να την πλακώνει, η εργαζόμενη που περνά τρεις φορές περισσότερο χρόνο με τις συναδέλφους της στη δουλειά παρά με τη σχέση της, η άνεργη που περνά μια ολόκληρη γαμημένη ζωή με προσευχές γιατί δεν την καλούν σε μια συνέντευξη, η νεαρή μάνα που δεν ξέρει πώς στο διάολο θα ταΐσει τα παιδιά της αν τους πετάξουν έξω απ’ το σπίτι όπου μένουν τώρα…

Κάντε εσείς την επόμενη δράση ένα βράδυ.
Γαμήστε και αυτούς και τις δουλείες τους.
Για τη διάχυση του μίσους με μελάνι, πέτρες και βενζίνη.

στα ισπανικά

* έχει μετονομαστεί σε Δημόσια Υπηρεσία Κρατικής Απασχόλησης (SEPE)

«Δον Πέδρο, ένας αυθεντικός Στωικός», κείμενο του Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα από τις γερμανικές φυλακές

Ο Δον Πέδρο ήταν (κι ίσως συνεχίζει να ’ναι) ένας «γνήσιος Στωικός», ένα ον «Μοναδικό» και «Εγωιστικό», που κατέληξε στη φυλακή επειδή σκότωσε ή μαχαίρωσε κάποιον (ποτέ δεν κατάφερα να επιβεβαιώσω τα πάντα γύρω από αυτό το κεφάλαιο της ζωής του)…

Τον γνώρισα στο «Ειδικό Τμήμα» (πτέρυγα των FIES, «Αρχείων Κρατουμένων Ειδικής Παρακολούθησης») της «Αγριελιάς», στην Αλμερία της Ισπανίας. Σωματικά, ήταν κάποιος που ταίριαζε απόλυτα με το στερεότυπο που έχουμε όλοι για τον Δον Κιχώτη: σχετικά ψηλός, λεπτός, κοντά στα πενήντα, με ένα μυτερό γκριζαρισμένο μουσάκι και κοντό μαλλί…

Περπατούσε πολύ καμαρωτός, υπερβολικά μεγαλοπρεπής, αλλά το πιο αξιοπρόσεκτο χαρακτηριστικό του ήταν ο τόνος της φωνής και ο τρόπος έκφρασής του. Μιλούσε πολύ αργά και επέλεγε συνειδητά κάθε του λέξη, στυλώνοντας σε κάποιον το βλέμμα του (που ταλαντευόταν ανάμεσα στην υπεροψία και στην ειρωνεία), προσπαθώντας να ανακαλύψει αν ο συνομιλητής του άξιζε ή όχι το χρόνο του και αν καταλάβαινε αυτό που προσπαθούσε να εκφράσει…

Λεγόταν πως είχε υπάρξει καθηγητής λογοτεχνίας (κάτι που θεωρείται αρκετά αξιέπαινο) σε κάποιο ινστιτούτο στη Βαλένθια. Ο λόγος που κατέληξε στα FIES δεν ήταν φυσικά για συμμετοχή σε διαμαρτυρίες, ταραχές ή απόπειρες απόδρασης… Αυτό θα πήγαινε κόντρα στις «αξίες» και «φιλοσοφικές αρχές» του· όχι εις μάτην, και δεδομένου ότι θεωρούσε τον εαυτό του «Γνήσιο Νιτσεϊκό», μόστραρε μονίμως τη μισανθρωπία του…

Όχι, ο Δον Πέδρο έβγαλε το μάτι ενός δεσμοφύλακα όταν εκείνος τσέκαρε από «τη ρουφιάνα» της πόρτας τι έκανε μες στο κελί του… Έκτοτε η ζωή του Δον Πέδρο υπήρξε ένα μακρύ οδοιπορικό μέσα στις ειδικές φυλακές της ισπανικής δημοκρατίας…

Περιττεύει να πούμε ότι δεν «ξέπεφτε» στην «καταγγελία» των αναρίθμητων ξυλοδαρμών και βασανιστηρίων που υπέστη από τους ανθρωποφύλακες.

Παρόλο που εμείς (οι κρατούμενοι σε καθεστώς FIES) το ’χαμε χούι να γελάμε μαζί του (πιο πολύ με τη φιλοσοφία ζωής του, παρά με τον ίδιο), μας καθόταν εντούτοις «συμπαθητικός», επίσης γιατί το μίσος του για τους ανθρωποφύλακες ήταν γνήσιο, κι όποτε του δινόταν η ευκαιρία, τους την άνοιγε.

Στον Δον Πέδρο άρεσε να συζητά μαζί μου… δεν κατόρθωνε να καταλάβει πώς «κάποιος σαν εμένα» (ένας φοιτητής φιλοσοφίας με μεγάλη γνώση των έργων του Νίτσε) μπορούσε να είναι «μαρξιστής» (δεν μπορούσε να καταλάβει τις διαφορές ανάμεσα στον Αναρχισμό και στον Κομμουνισμό, κι ακόμη λιγότερο τον Αναρχικό Κομμουνισμό) και «να ασπάζεται μεταφυσικές αυταπάτες»…

Έτσι σκοτώναμε λοιπόν το χρόνο μας: μερικές φορές κουβεντιάζαμε (φιλοσοφούσαμε;) για τους Μιλήσιους φιλοσόφους, τον Διογένη Λαέρτιο, τους Σωκράτη-Πλάτωνα-Αριστοτέλη, για να ολοκληρώσουμε με το Δάσκαλό του, τον Νίτσε και το αγαπημένο του έργο: «Τάδε έφη Ζαρατούστρα»…

Κάπου κάπου τουμπάρω στο κρεβάτι με το βλέμμα καρφωμένο στο ταβάνι και φαντάζομαι τον Δον Πέδρο να μιλά γι’ αυτό το φιλοσοφικό πάντρεμα του δασκάλου του με μια πολιτική «ιδεολογία» όπως ο μηδενισμός… και με πιάνουν τα γέλια…

Δον Πέδρο, ένας στωικός και μισανθρωπικός «Υπεράνθρωπος», τόσο συνεπής με τον εαυτό του, που αρνήθηκε ν’ αφήσει οποιαδήποτε «υπέρβαση» να του τη γλιτώσει. Εχθρός της ανθρωπότητας και του ανθρωπισμού, εγωιστής και μοναδικός, που κανείς απ’ όσους τον γνώρισαν προσωπικά δεν ξέρει για το βίο του και το έργο του το μετουσιωμένο σε αυτόν τον ίδιο: στην ηθική του…!

Γι’ αυτόν, όλα περιορίζονταν στο ακόλουθο: ο «υπεράνθρωπος» ήταν η ηθική και το ηθικό του· η στάση του απέναντι και εμπρός στην αντιξοότητα και στο υπάρχον: χωρίς λύπη μήτε δόξα…

Επειδή προφανώς, αν δεν υπάρχει ηθική και ηθικό (που συναποτελούν τον τρόπο με τον οποίο κάποιος αντιλαμβάνεται τον εαυτό του και δρα με συνέπεια), όλα το ίδιο κάνουν, και καταλήγουμε σ’ ένα «σχετικισμό» που καμία σχέση δεν έχει με το φιλοσοφικό ρεύμα του σύγχρονου στωικισμού.

Τον φαντάζομαι κορδωμένο να λέει: αυτοί είναι «τσαρλατάνοι», «Δον Πόμπο», τσαρλατάνοι…!

Πρέπει να πούμε ότι ο Δον Πέδρο απευθυνόταν σε όσους σεβόταν με την προσφώνηση Δον, και στους λοιπούς ως «συ»… Αυτός ήταν (και/ή συνεχίζει να ’ναι) ένας γνήσιος Στωικός: ο Δον Πέδρο…

Γκαμπριέλ,
Αρχές Σεπτέμβρη του 2012, Άαχεν.

Βουλγαρία: Αστυνομική βαρβαρότητα μέσα σε κέντρο κράτησης ενάντια σε πρόσφυγες από τη Συρία

Στις 16 Οκτώβρη 2012 οχτώ Σύριοι αιτούντες άσυλο χτυπήθηκαν κτηνωδώς από την αστυνομία μέσα στο κέντρο κράτησης αλλοδαπών στην πόλη Λιούμπιμετς, κοντά στο βουλγαροτουρκικό σύνορο.

Την ίδια μέρα, ένας κρατούμενος είχε προσπαθήσει να λάβει ενημέρωση απ’ τους ανθρωποφύλακες της φυλακής σχετικά με το αίτημά του να σταλεί πίσω στην Τουρκία. Οι φρουροί απάντησαν με βία. Όταν συγκρατούμενοί του αποπειράθηκαν να σταματήσουν τη συμπλοκή, υπέστησαν αμέσως άγριο ξυλοδαρμό.

Συνολικά, οχτώ άνθρωποι χτυπήθηκαν βάρβαρα με αστυνομικά κλομπ, από τρεις μπάτσους ο καθένας. Μετά την αστυνομική επίθεση, οι αιτούντες άσυλο τοποθετήθηκαν στην απομόνωση, όπου παραμένουν μέχρι σήμερα (19 Οκτώβρη). Δεν υπάρχει καμιά ενημέρωση για την κατάσταση της υγείας τους, αφού δεν αφήνουν κανέναν αλληλέγγυο να μιλήσει μαζί τους. Η μόνη γνωστή πληροφορία είναι πως ένας κρατούμενος έχει σπάσει το χέρι του.

Τα αιτήματα των έγκλειστων προσφύγων είναι:
– Άμεση έρευνα της αστυνομικής κτηνωδίας στα κέντρα κράτησης αλλοδαπών στη Βουλγαρία.
– Τιμωρία των αστυνομικών φρουρών που συμμετείχαν στους ξυλοδαρμούς.
– Άμεση μεταφορά όλων τους σε κέντρα μεταγωγών και υποδοχής στη Βουλγαρία.
– Πληροφορίες για τα δικαιώματα των αιτούντων άσυλο και προσφύγων στη Βουλγαρία.
– Συμμόρφωση με τις δεσμεύσεις που ανέλαβε το βουλγαρικό κράτος αναφορικά με τους πρόσφυγες και το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο.

Επικοινωνία με ομάδα αλληλεγγύης: solidarity.immigration@gmail.com

πηγή

Μαζική κινητοποίηση στις ελληνικές φυλακές (από 13/9) – Ανταρσία στις φυλακές Κορυδαλλού (23/9)

Από τις 13 Σεπτέμβρη 2012 διεξάγεται εκ νέου μαζική κινητοποίηση κρατουμένων σε πολλές ελληνικές φυλακές, συμπεριλαμβανομένης αποχής συσσιτίου και άλλων μορφών διαμαρτυρίας. Σε κάποιες εγκαταστάσεις γίνεται ολική απεργία στα μεροκάματα, ενώ σε άλλες μερική απεργία. Επίσης, σε κάποιες φυλακές η συμμετοχή των κρατουμένων στις κινητοποιήσεις είναι καθολική, ενώ σε άλλες μερική.

Το βράδυ της Κυριακής, 23 Σεπτέμβρη –αμέσως μετά τη συγκέντρωση συμπαράστασης από συγγενείς, φίλους και αλληλέγγυους που είχε καλεστεί στις 17.00μ.μ. έξω απ’ τις ανδρικές φυλακές Κορυδαλλού–, οι κρατούμενοι εξεγέρθηκαν, μαχόμενοι όχι μόνο για την αξιοπρέπειά τους αλλά και τη στοιχειώδη επιβίωσή τους μες στο κολαστήριο. Ιδίως στην Ε πτέρυγα, όπου οι κρατούμενοι αρνήθηκαν τουλάχιστον μέχρι τις 22.00μ.μ. να μπουν στα κελιά, έγινε επέμβαση των ΜΑΤ μαζί με χρήση χημικών και βομβίδων κρότου λάμψης στη νεκρή ζώνη (ανάμεσα στη φυλακή και στην κατοικημένη περιοχή).

Το απόγευμα, οι 50 περίπου συγκεντρωμένοι αλληλέγγυοι στάθηκαν για κάποια ώρα στο πάρκο επί της Γρηγορίου Λαμπράκη, κι ύστερα κατάφεραν να προσεγγίσουν το εξωτερικό σημείο κοντά στην Γ πτέρυγα των φυλακών (την οποία βλέπουμε μόνο από μακριά την Πρωτοχρονιά). Μόλις οι κρατούμενοι αντιλήφθηκαν την παρουσία του κόσμου, άρχισαν να φωνάζουν συνθήματα, να χτυπάνε τα κάγκελα και τις πόρτες, και να καίνε αντικείμενα πετώντας τα έξω απ’ τα παράθυρα.

[vimeo]http://vimeo.com/50091858[/vimeo]

Συγκεκριμένα, οι αλληλέγγυοι ανέβηκαν ένα στενό προς την αντίθετη μεριά των γυναικείων φυλακών, έστριψαν δεξιά και βγήκαν πίσω από τα γηπεδάκια ποδοσφαίρου και το σχολείο, ακριβώς 50 μέτρα από το τοιχίο. Η διμοιρία δεν μπόρεσε να ανακόψει τον κόσμο, που διαδήλωσε σ’ ένα υπερυψωμένο σημείο, έχοντας σχεδόν άμεση επαφή με τους έγκλειστους αγωνιστές. Οι κρατούμενοι έβαζαν φωτιά σε ρούχα, σεντόνια, κουβέρτες κ.ά., χαιρετούσαν με σηκωμένες γροθιές μέσα απ’ τα κελιά, φώναζαν και σφύριζαν δυνατά, όση ώρα οι συγκεντρωμένοι έλεγαν συνθήματα για τη λευτεριά. Διακρίνονταν 5-6 κεφάλια μέσα από κάθε κελί (άξιο απορίας πώς κοιμούνται ή πώς χωράνε όλοι σε τόσο μικρό χώρο). Οι αλληλέγγυοι έμειναν στο ίδιο σημείο για μισή ώρα, και τη στιγμή που αποχωρούσαν, οι φυλακισμένοι έκαιγαν ακόμα σεντόνια, φώναζαν συνθήματα και χαιρετούσαν με υψωμένες γροθιές. Φαινόταν πως θα ξηλώσουν τα κάγκελα με τα ίδια τους τα χέρια.

Στις 19.30μ.μ. η γενικευμένη στάση στις φυλακές Κορυδαλλού εξελισσόταν με τις Β και Γ πτέρυγες να καίγονται, ενώ είχε μπει φωτιά στο προαύλιο της Α πτέρυγας. Έγιναν κάποιες πρώτες διαπραγματεύσεις κρατουμένων με τη διοίκηση, αλλά τα πνεύματα ήταν ήδη ιδιαίτερα τεταμένα. Λίγο μετά, κατέφτασαν στην περιοχή πληθώρα κατασταλτικών δυνάμεων (διμοιρίες, μηχανοκίνητες μονάδες, περιπολικά, κλούβες κ.λπ.) καθώς οι μπάτσοι τέθηκαν σε ετοιμότητα για επέμβαση – εν αναμονή εισαγγελέα.

Κατά τις 20.00μ.μ. έκλεισε η Δ πτέρυγα, ενώ κατά τις 21.00μ.μ. κλειδώθηκε και η Α πτέρυγα, της οποίας οι κρατούμενοι είχαν μείνει μία ώρα έξω απ’ τα κελιά τους γιατί η διοίκηση είχε αποπειραθεί να τα κλείσει μία ώρα νωρίτερα απ’ ό,τι προβλεπόταν, και αρκετοί φυλακισμένοι αντέδρασαν έμπρακτα. Στις 21.40 οι κρατούμενοι της Β και της Γ πτέρυγας είχαν μπει επίσης στα κελιά.

Στην Ε πτέρυγα όμως επικράτησαν ταραχές, με την απεργία στα μεροκάματα να συνεχίζεται. Οι κρατούμενοι έσπασαν σχεδόν τα πάντα εντός αυτής της ακτίνας. Έγκλειστοι πήδησαν στη νεκρή ζώνη κι άρχισαν να πετούν πέτρες μέχρι το δρόμο έξω απ’ την περίφραξη. Δεκάδες ανθρωποφύλακες με κλομπ και κράνη έσπευσαν να τους καταστείλουν. Κατά τις 21.30 είχε ήδη σημάνει συναγερμός. Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες φήμες που κυκλοφορούσαν εκείνη την ώρα, επειδή στην Ε πτέρυγα κρατούνται πολλοί αραβόφωνοι ενδέχεται να ενίσχυσε την οργή η είδηση της καταστολής που είχε προηγηθεί εναντίον της πορείας μουσουλμάνων το μεσημέρι στην Ομόνοια, στο κέντρο της Αθήνας (αφορούσε διαμαρτυρία θρησκευτικού χαρακτήρα ενάντια σε αντιισλαμική ταινία γυρισμένη στις ΗΠΑ που «προσβάλλει τον προφήτη Μωάμεθ»). Σύντομα αντήχησαν οι πρώτοι κρότοι από δακρυγόνα. Διμοιρίες παρατάχθηκαν στη νεκρή ζώνη της φυλακής, εξαπολύοντας βίαιες επιθέσεις προκειμένου να καταπνίξουν την εξέγερση των κρατουμένων της Ε πτέρυγας, απ’ όπου λέγεται πως υπήρξαν απόπειρες απόδρασης.

Από τις 23.00μ.μ. έως και τη 01.00π.μ. η περιοχή (που είχε επίσης πνιγεί στα χημικά) και το κολαστήριο τελούσαν σε κατάσταση πολιορκίας από την αστυνομία, ενόσω διάφοροι κρατούμενοι ούρλιαζαν «Βάλτε φωτιές…» Περιμετρικά των φυλακών υπήρχαν κάθε λογής μπάτσοι, που δεν έπαψαν να πανικοβάλλουν τους κατοίκους: μόλις έβλεπαν κάποιον περίοικο να βγαίνει σε μπαλκόνι, ούρλιαζαν πως θα βγουν οι φυλακισμένοι και θα τους σκοτώσουν, ότι θα γίνουν έκτροπα, πως θα πάθουν ζημιά τα σπίτια τους κ.ο.κ.

Αναστατωμένοι, αρκετοί κάτοικοι παρέμειναν σε μπαλκόνια κοντινών κτηρίων. Στις 03.00 ακούστηκαν πυροβολισμοί: η εξωτερική φρουρά των φυλακών Κορυδαλλού έριξε σχεδόν 10 πυροβολισμούς στον αέρα. (Οι ενημερώσεις κατέληγαν εδώ. Ο αγώνας συνεχίζεται…)

Επόμενη συγκέντρωση αλληλεγγύης έξω από τις φυλακές Κορυδαλλού
Κυριακή, 30 Σεπτέμβρη, στις 17.00

Άμεση ικανοποίηση όλων των αιτημάτων των κρατουμένων

Αλληλεγγύη στους αγωνιζόμενους ομήρους του κράτους
Λευτεριά σε όσους κι όσες είναι στα μπουντρούμια

βλ. σχετικά i, ii, iii, iv, v, vi, viii

Σαντιάγο, Χιλή: Δεύτερη επιστολή του Λουσιάνο Πιτρονέγιο (Τορτούγα) απ’ τον εγκλεισμό

Η Άβυσσος δε μας σταματά

Ανακοινωθέν ένα χρόνο μετά την έκρηξη που παραλίγο να μου κοστίσει τη ζωή

Αρχές Ιούνη 2012

Προς τις αντάρτικες συνειδήσεις· στα συντρόφια μου που βρίσκονται διάσπαρτα στον κόσμο:

Έχει περάσει ένας χρόνος και κάτι από τότε που όλα άλλαξαν για μένα, εκείνο το κρύο πρωινό της 1ης Ιούνη, και νομίζω ότι το να μην τοποθετηθώ επ’ αυτού θα ήταν σαν να παίζω το παιχνίδι που εξυπηρετεί το λόγο για τον οποίο βρίσκομαι εδώ, αιχμάλωτος στο νοσοκομείο της φυλακής Σαντιάγο 1, συν του ότι θα ήταν ατιμωτικό για μένα τον ίδιο, αλλά κυρίως για όλους εσάς, τα αγαπημένα μου συντρόφια που νοιάζονται για μένα.

Πρέπει να το πω, θέλησα να κάνω έναν απολογισμό αυτού του χρόνου που πέρασε απ’ όταν συνέβησαν όλα αυτά, αλλά δεν το δήλωσα δημοσίως για δύο λόγους: πρώτον, επειδή το κείμενο εκείνο ήταν αρκετά δεσμευτικό, και δεύτερον, και πιο σημαντικό κατά τη γνώμη μου, γιατί πραγματικά σε αυτό δεν ανέλυα τίποτα, ήταν απλώς ένα κράμα από απογοήτευση, δυσαρέσκεια και μίσος που εκτόξευα εναντίον όλων, βρίζοντας την τύχη που αποχώρησε άτακτα, αλλά τώρα επιθυμώ να το κάνω, νιώθω πως έχω τη διαύγεια να σας εκφράσω κάποια λόγια που είμαι σίγουρος ότι τόσο τ’ αξίζετε.

Όμως, πριν ξεκινήσω, θα ήθελα να σας ενημερώσω για τους λόγους της καθυστέρησής μου. Οι μέρες δεν είναι εύκολες, ο συνεχής εγκλεισμός έχει αρχίσει να κάνει τη δουλειά του, και η διάθεσή μου ήταν φρικτή, λόγος για τον οποίο η πρώτη μου επιστολή κατέληξε να ’ναι ένα συνονθύλευμα οργής και θυμού· η αλαζονεία, η επιθετικότητα και η υπεροψία έχουν αρχίσει να εκδηλώνονται στις συμπεριφορές μου, ενώ μπροστά σε κάποιες καταστάσεις απλώς δε με αναγνωρίζω, αλλά αγωνίζομαι, αγωνίζομαι για να προχωρήσω και να μη με προδώσω, προσπαθώντας να παλέψω με μένα τον ίδιο στην καθημερινότητα, υπενθυμίζοντάς μου, κι όχι ξεχνώντας, ποιος είμαι και γιατί είμαι εδώ.

Ξεκινάω λοιπόν…

Όσον αφορά τις πληγές μου και την αποκατάστασή μου, προχωράω πολύ καλά, οι καθημερινές ασκήσεις και η εξάσκηση στη δίχειρη εργασία –τούτο θα το πω μ’ ένα τεράστιο χαμόγελο– με έχουν κάνει να ξεπεράσω την ανικανότητα της συνειδητοποίησης του ημιακρωτηριασμού μου. Σχετικά με την όρασή μου, αυτή έχει βελτιωθεί πολύ, αλλά θα πρέπει να συνεχίσω τη θεραπεία στα μάτια μου γι’ αρκετό καιρό ακόμα. Όσο για τα εγκαύματα, τα περισσότερα πλέον έχουν μετατραπεί σε ουλές και κάποια έχουν εξελιχτεί καλά, ωστόσο θα πρέπει να συνεχίσω να φοράω την ειδική στολή συμπίεσης και να χρησιμοποιώ ροδέλαιο. Τουλάχιστον για μένα, το κεφάλαιο που έχει να κάνει με τη φυσική μου κατάσταση έχει πια κλείσει, η βόμβα ευτυχώς δε με σκότωσε.

Η συναισθηματική μου κατάσταση έχει εξασθενήσει τις τελευταίες μέρες, αλλά αυτό οφείλεται στο συνεχή εγκλεισμό, ξέρω ότι όλοι οι κρατούμενοι έχουμε τα πάνω και τα κάτω μας, και γι’ αυτόν το λόγο είμαι αισιόδοξος, επειδή ξέρω ότι ο εγκλεισμός δε θα κρατήσει για πάντα κι ότι, ακόμα και αν κρατούσε, μόνο τη σάρκα μου θα είχαν, γιατί το μυαλό και το πνεύμα μου θα παραμείνει στο δρόμο, δίπλα σε κάθε μαχητή, χαμογελώντας και συνωμοτώντας, κι αυτό δε το λέω σαν ποιητικό σύνθημα, το βεβαιώνω ως μια πραγματικότητα που αντικατοπτρίζεται στην προβολή του εξεγερσιακού ονείρου, όπου με διάφορες μορφές συντρίβονται οι εξουσιαστικές αξίες της κυριαρχίας.

Η φυλακή είναι σκληρή, δε θα το αρνηθώ, αλλά γίνεται ν’ αντιμετωπιστεί, και είμαστε μάρτυρες αυτού εγώ και καθένα απ’ τα συντρόφια μου, που με διάφορους τρόπους με αγκάλιασαν για να μου δείξουν ότι δεν είμαι μόνος. Η παραδειγματική τιμωρία, για την οποία τόσο περηφανεύεται η εξουσία, δεν ισχύει, τουλάχιστον στην περίπτωσή μου, αφού τόσο εγώ, όσο και τα συντρόφια μου δεν επιτρέπουμε να σταθεί με επιτυχία αυτό το μιντιακό σόου, κι επιπλέον, το μοναδικό παράδειγμα εδώ συνεχίζουμε να το δίνουμε εμείς οι ίδιοι, κραδαίνοντας το καλύτερό μας όπλο, την αλληλεγγύη.

Αυτοκριτικές κάνω αρκετές, πάνω απ’ όλα σ’ αυτό το κεφάλαιο που λέγεται φυλακή, που μου έχει βγάλει το χειρότερό μου εαυτό, γι’ αυτό ταπεινά ζητώ δημόσια συγγνώμη σε όλα τα συντρόφια στα οποία έχω δείξει τα δόντια με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, σε όσους κι όσες έχω επιτεθεί μόνο και μόνο απ’ την επιθυμία να ξεσπάσω το θυμό μου, εκείνους κι εκείνες που δε θέλω να δω ή να τους γράψω από οργή και ζήλια για την κατάστασή τους, και κυρίως ζητώ συγγνώμη από όλους εκείνους που αναγκάστηκαν να υπομείνουν την γκρίνια μου, τις δυσάρεστες στιγμές και τον κάκιστο χαρακτήρα μου, μόνο και μόνο επειδή ήθελαν να μου εκφράσουν την αλληλεγγύη τους. Γι’ αυτό και πρέπει να τ’ ομολογήσω, δεν ήξερα να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων, της αλληλεγγύης τους, που είναι τεράστια, αλλά εδώ είμαστε, έτοιμοι να προχωρήσουμε, να πέσουμε και να σηκωθούμε ξανά, να μάθουμε από τα λάθη, αυτό άλλωστε είναι και το νόημα, έτσι δεν είναι;

Αν θα ’πρεπε να κάνω μια κριτική εποικοδομητική, θα ’ταν μόνο ότι ίσως λείπει πληροφόρηση από πρώτο χέρι σχετικά με τις συνέπειες της επιλογής μιας αντάρτικης ζωής, να πούμε τι σημαίνει να ζει κανείς στη φυλακή και στην απομόνωση, τι συνεπάγεται αυτό, να κατανοήσουμε καλύτερα το στίγμα τού να θεωρείται κάποιος/-α τρομοκράτης/-ισσα και τι συμβαίνει στη ζωή μας όταν γίνεται αυτό, να προσεγγίσουμε περισσότερο θέματα όπως η παρανομία και η εξορία, που είναι γνωστά μονοπάτια στον αγώνα για τη λευτεριά, μ’ έναν τρόπο πιο πραγματικό και λιγότερο ιδεατό, και τέλος να αρχίσουμε να μιλάμε περισσότερο για τα βασανιστήρια, τις μεθόδους που χρησιμοποιεί ο εχθρός, τη ρουφιανιά ως αξία-βάση για ένα αστυνομικό κράτος, τον ακρωτηριασμό ως πιθανότητα στον πόλεμο ενάντια στην εξουσία, τον πόνο και την αγωνία ως μέρος της ζωής των μαχητών, και ότι μπορούν να αντιμετωπιστούν όλες και καθεμία απ’ αυτές τις δύσκολες πιθανότητες, πέρα από τη σπέκουλα και τον τσαρλατανισμό. Continue reading Σαντιάγο, Χιλή: Δεύτερη επιστολή του Λουσιάνο Πιτρονέγιο (Τορτούγα) απ’ τον εγκλεισμό

Λονδίνο: «Γιατί είμαστε ενάντια στις φυλακές, σ’ όλες τις φυλακές;»

ΦΩΤΙΑ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ – ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΤΙΣ ΠΑΡΑΓΕΙ – Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

Φυλλάδιο αναρχικών που μοιράστηκε στους δρόμους του Μπρίξτον, στο Νότιο Λονδίνο, και στη διάρκεια διαδήλωσης αλληλεγγύης έξω απ’ τις αντρικές φυλακές στις 5 Ιούνη

Γιατί είμαστε ενάντια σ’ όλες τις φυλακές;

Λένε πως η φυλακή χρειάζεται για να τιμωρεί εκείνους κι εκείνες που παραβαίνουν τους «κανόνες της κοινωνίας».

Στ’ αλήθεια όμως οι «κανόνες» αντιστοιχούν στη θέληση του λαού; Δηλαδή, οι φτωχοί αποδέχονται μετ’ ευαρεσκείας το γεγονός ότι η δουλειά τους αυγατίζει τις περιουσίες των πλουσίων;

Αν αναλογιστούμε τον τρόπο λειτουργίας αυτής της κοινωνίας, μπορούμε μονάχα ν’ αποφασίζουμε πώς να συμπεριφερθούμε έναντι νόμων τους οποίους έχει επιβάλει μια κυβέρνηση πάνω στην πλειονότητα γυναικών και αντρών. Συνεπώς, προτού διερωτηθούμε αν είναι ή δεν είναι δίκαιο να τιμωρούνται με εγκλεισμό εκείνοι κι εκείνες που παραβαίνουν τις κείμενες διατάξεις, θα πρέπει να διερωτηθούμε: ποιοι αποφασίζουν –και πώς– τους κανόνες που διέπουν αυτή την κοινωνία;

Λένε πως η φυλακή μάς προστατεύει από τη βία.

Είναι όμως στ’ αλήθεια έτσι το πράγμα; Πώς γίνεται, δηλαδή, κι η χείριστη βία (αρκεί να πάει ο νους μας στους πολέμους και στο λιμό που υφίστανται εκατομμύρια ανθρώπων) είναι απολύτως νόμιμη; Γιατί οι άνθρωποι καταλήγουν στη φυλακή αν εξεγερθούν ή αν κάνουν πλιάτσικο σε μαγαζιά, αλλά κάνουν σταδιοδρομία ή ανακηρύσσονται ακόμα κι ήρωες αν βομβαρδίσουν ολόκληρους πληθυσμούς;

Η φυλακή μονάχα τιμωρεί τη βία που ενοχλεί το κράτος και τους πλουσίους ή τη βία που θέλουνε να λογίζουν ως επαναστατούσα/αποκρουστική. Στην πραγματικότητα, κάθε μέρα που περνά, η δομική βία της κοινωνίας και του κράτους είναι που προστατεύεται μέσω της φυλακής.

Λένε πως όλοι είναι ίσοι ενώπιον του νόμου.

Κι όμως, γυναικείες και αντρικές φυλακές είναι γεμάτες με ημι-αναλφάβητα άτομα, μετανάστες και μετανάστριες ή παιδιά εργατικής τάξης, που έχουν φυλακιστεί για «εγκλήματα κατά της ευπρέπειας», δηλαδή για ενέργειες που συνδέονται αυστηρά μ’ αυτή την κοινωνία και την πάγια ανάγκη της: την ανάγκη να βρει χρήματα. Για να μην αναφέρουμε το γεγονός πως μεγάλος αριθμός κρατουμένων θα ήταν εκτός φυλακής αν είχαν εξαρχής τα φράγκα να πληρώσουν έναν καλό δικηγόρο.

Λένα πως η φυλακή βοηθά αδικηματίες να εξιλεωθούν και να ενσωματωθούν στην κοινωνία.

Ωστόσο, οι περισσότεροι κρατούμενοι κι οι περισσότερες κρατούμενες μόλις βγουν απ’ τη φυλακή έχουν ν’ αντιμετωπίσουν συνθήκες ίδιες ή ακόμα χειρότερες μ’ εκείνες που αντιμετώπιζαν σαν είχαν πρωτομπεί στη φυλακή.

Τι καλό μπορεί να προέλθει απ’ το ν’ αποχωρίζεσαι τους αγαπημένους σου επί χρόνια, να μην κάνεις τίποτα το ενδιαφέρον, να καταδικάζεσαι στο κύλισμα του χρόνου, ν’ αναγκάζεσαι να προσποιείσαι μπροστά σε κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους, να συνηθίζεις τον εαυτό σου να καθυποτάσσεται σε δεσμοφυλάκους;

Εντέλει: είναι αυτή η κοινωνία τόσο ενάρετη, βασίζεται σε τόσο πεφωτισμένες αξίες κι ισότιμες σχέσεις, ώστε να συνιστάται να ενταχθείς σε δαύτη;

Λένε πως, αν η φυλακή δεν εξιλεώνει, αποτελεί πάντως έναν αποτρεπτικό παράγοντα για την «εγκληματική συμπεριφορά». Continue reading Λονδίνο: «Γιατί είμαστε ενάντια στις φυλακές, σ’ όλες τις φυλακές;»

Λονδίνο: Συνενοχή με τους απεργούς πείνας στις ελληνικές φυλακές

Από το Ηνωμένο Βασίλειο μέχρι την Ελλάδα, κάτω οι φυλακές και η αστυνομία – Αλληλεγγύη σε όσους αγωνίζονται με απεργία πείνας στις ελληνικές φυλακές για αξιοπρέπεια και ελευθερία

Το απόγευμα της 21ης Απρίλη διάφορες ατομικότητες, ωθούμενες από την επιθυμία να εκφράσουμε αλληλεγγύη στους αναρχικούς συντρόφους μας που διεξάγουν απεργία πείνας μες στις ελληνικές φυλακές, βγήκαμε με πανό και φυλλάδια σε ορισμένους δρόμους του Λονδίνου για να γιορτάσουμε την αντάρτικη αξιοπρέπεια και τον αγώνα τους για λευτεριά.

Επίσης, μοιράσαμε μια μπροσούρα με τίτλο «Όπου υπάρχει αξιοπρέπεια υπάρχει εξέγερση – Αλληλεγγύη με τους απεργούς πείνας των ελληνικών φυλακών» (διαβάστε το πλήρες κείμενο στ’ αγγλικά εδώ).

Κινηθήκαμε κυρίως στην περιοχή του Πέκαμ, στο νότιο Λονδίνο, η οποία γνώρισε ισχυρό εξεγερτισμό κατά τη διάρκεια των ταραχών του Αυγούστου του 2011, έναν αγώνα στον οποίο δίνουμε αξία και θέλουμε να επεκτείνουμε από κοινού με άλλους ανθρώπους που έχουμε έκτοτε στο πλευρό μας. Η αστυνομία και τα μίντια έχουν εργαστεί πυρετωδώς προκειμένου να σβήσουν κάθε επαναστατικό πάθος και να φτιάξουν κλίμα υποταγής και καχυποψίας, καταδικάζοντας τους εξεγερμένους κι ανταμείβοντας το ρουφιάνεμα, επιφέροντας συνολικά χιλιάδες συλλήψεων και αιώνες φυλακίσεων, κάτω από μια κατασκευασμένη δημόσια επίφαση έγκρισης εκ μέρους της κοινωνίας των πολιτών.

Βγαίνοντας στο δρόμο εκείνο το βροχερό απόγευμα, επιβεβαιώσαμε αυτό για το οποίο έχουμε ήδη πειστεί: ότι υπάρχει μια συνωμοσία από επαναστατημένες καρδιές, των οποίων οι άπειρες προσδοκίες για λευτεριά υπερβαίνουν όλα τα κελιά και τις δομές ελέγχου. Μερικές φορές, στιγμιαίες συναντήσεις διαπερνούν το σάβανο της αστικής απομόνωσης, αναποδογυρίζοντας το έδαφος του νεκροταφείου της συνήθειας, για να αφήσουν να φανούν έστω και αναλαμπές της δυνατότητας για μελλοντική συμπαιγνία μεταξύ ψυχών που αψηφούν το υπάρχον.

Δε χρειάζεται να περιμένουμε την επόμενη δολοφονία από χέρια μπάτσου για να οπλίσουμε τη λύσσα μας και να στοχεύσουμε τον εχθρό.

ΑΠ’ ΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ ΩΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΚΑΤΩ ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΦΥΛΑΚΗ

Η επαναστατική αλληλεγγύη δεν είναι μόνο λόγια
Συνενοχή με τους απεργούς πείνας
Για την καταστροφή του υπάρχοντος