Tag Archives: Διεθνής Κόκκινη Βοήθεια

Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη σε εκδήλωση της Διεθνούς Κόκκινης Βοήθειας στη Ζυρίχη

Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη
σε εκδήλωση της Διεθνούς Κόκκινης Βοήθειας στη Ζυρίχη
για τα
100 χρόνια από τη Συνδιάσκεψη στο Τσίμερβαλντ
με θέμα: «Μεταρρύθμιση ή Επανάσταση»

(Πριν από 100 χρόνια, τον Σεπτέμβρη του 1915, στο Τσίμερβαλντ της Ελβετίας πραγματοποιήθηκε μια Συνδιάσκεψη που έμελλε να παίξει καθοριστικό ρόλο στην πορεία του διεθνούς εργατικού κινήματος. 38 αντιπρόσωποι από Σοσιαλιστικά κόμματα της Ευρώπης που διαφωνούσαν με τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την υποταγή της Β’ Διεθνούς στο δόγμα του μιλιταρισμού και της υποστήριξης των εθνικών αστικών τάξεων, συναντήθηκαν για να καθορίσουν τη στάση τους απέναντι στη νέα πραγματικότητα που διαμορφωνόταν. Η Συνδιάσκεψη του Τσίμερβαλντ αποτέλεσε ένα αναγκαίο και σημαντικό βήμα στο χτίσιμο του διεθνούς επαναστατικού κύματος που ακολούθησε τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και που οδήγησε στη νίκη της ρωσικής επανάστασης το 1917.)

Συντρόφισσες-οι, σας χαιρετώ από τις ελληνικές φυλακές. Το ζήτημα της επανάστασης γίνεται πιο επίκαιρο και επιτακτικό τα τελευταία χρόνια από τότε που έχει ξεσπάσει η παγκόσμια οικονομική κρίση.

Πριν το ξέσπασμα της κρίσης που χτύπησε το καπιταλιστικό κέντρο ζήσαμε σχεδόν 3 δεκαετίες συστημικού θριάμβου και «ευμάρειας», όπου ο νεοφιλελευθερισμός επέλαυνε ανεμπόδιστα, η παγκοσμιοποίηση βρισκόταν σε έξαρση μετά την πτώση των καθεστώτων του ανατολικού μπλοκ το 1989-91, η Νέα Τάξη νικούσε στα πεδία των μαχών και οι απολογητές του συστήματος διακήρυτταν αλαζονικά το «τέλος της ιστορίας» λέγοντας ότι ο καπιταλισμός είναι το μόνο ρεαλιστικό και βιώσιμο σύστημα.

Και όλα αυτά βασίζονταν στην ήττα των παλιών επαναστατικών κινημάτων των δεκαετιών του 1970 και ’80, στην ήττα του δυτικοευρωπαϊκού αντάρτικου πόλης εκείνων των χρόνων, τις συνέπειες της οποίας βιώνουμε σήμερα. Έκτοτε, η έννοια της επανάστασης έχει εξοβελιστεί από τη Γηραιά Ήπειρο, την Ευρώπη, όπου τα εναλλακτικά κινήματα δεν βάζουν ως στόχο την καθολική ανατροπή του κεφαλαίου και του κράτους, την καταστροφή της κεντρικής εξουσίας –άλλωστε δεν υπάρχει η «καρδιά του κράτους» όπως έχει επικρατήσει να λέγεται– αλλά προωθούν αποσπασματικούς αγώνες ενάντια σε περιφερειακές δομές της εξουσίας, την αυτοοργάνωση σε τοπικό επίπεδο, την «υπαρξιστική επανάσταση» της καθημερινής ζωής, τη συνύπαρξη ουσιαστικά εναλλακτικών δομών αντιεξουσίας με το κράτος και την οικονομία της αγοράς. Σήμερα, που ο καπιταλισμός είναι αντιμέτωπος με τη μεγαλύτερη κρίση της ιστορίας του, οφείλουμε να βάλουμε όχι σε θεωρητικό επίπεδο αλλά πρακτικά την προοπτική της επανάστασης.

Και σύμφωνα με την ιστορική εμπειρία και παράδοση, η επανάσταση δε γίνεται χωρίς προσφυγή στα όπλα. Η επανάσταση ισοδυναμεί με εμφύλιο πόλεμο και ένοπλο αγώνα και απαραίτητα προϋποθέτει για την επιτυχία της την ένοπλη κατάληψη των οχυρών του ταξικού εχθρού, εκεί όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις της εξουσίας, δηλαδή το αστικό κοινοβούλιο, η κεντρική τράπεζα, οι τράπεζες και φυσικά προϋποθέτει τον αφοπλισμό των ενόπλων δυνάμεων του εχθρού, των σωμάτων ασφαλείας.

Ο Επαναστατικός Αγώνας από το 2009, μετά την εμπειρία της εξέγερσης της Αθήνας του Δεκέμβρη του 2008 και ενώ η Ελλάδα βυθιζόταν στην κρίση χρέους, προβλέποντας την εφαρμογή των πολιτικών που θα επέβαλε η υπερεθνική οικονομική ελίτ με συνταγές του ΔΝΤ, πράγμα που συνέβη ένα χρόνο μετά με την υπαγωγή της χώρας στο Μνημόνιο του 2010, δηλαδή την δανειακή σύμβαση με το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, προτάσει την Κοινωνική Επανάσταση ως τη μόνη ρεαλιστική λύση απέναντι στην κρίση, τις αιτίες που την δημιούργησαν και στα τραγικά αποτελέσματά που έχει και υποστηρίζει ότι απαραίτητη προϋπόθεση για την επανάσταση είναι η ύπαρξη επαναστατικού κινήματος.

Η εμπειρία των τελευταίων 5 χρόνων στην Ελλάδα, με την εφαρμογή των Μνημονίων και των προγραμμάτων διάσωσης που στην πραγματικότητα αποτελούν πολιτικές κοινωνικής γενοκτονίας και εκκαθάρισης τμημάτων του πληθυσμού για να σωθεί το σύστημα, με αποτέλεσμα χιλιάδες νεκρούς από αυτοκτονίες, ασθένειες, ελλείψεις βασικών αγαθών, χιλιάδες άστεγους και εκατομμύρια ανέργους και άπορους, αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο μεταρρύθμισης εντός του υπάρχοντος συστήματος προς όφελος των φτωχών και των εργαζομένων.

Η μεταρρύθμιση του συστήματος είναι κάτι το ανέφικτο και ουτοπικό ενώ η ρεαλιστική λύση είναι η ανατροπή του καπιταλισμού και του κράτους, δηλαδή η επανάσταση. Στην Ελλάδα, μόλις πρόσφατα, με την εμπειρία της διακυβέρνησης του αριστερού κόμματος Σύριζα, αποδείχτηκε το ανέφικτο της εφαρμογής μιας πολιτικής μεταρρύθμισης, διαφορετικής από αυτής των Μνημονίων που αποσκοπούσε στην κρατική παρέμβαση στην οικονομία και στην προστασία των φτωχών και των κοινωνικά αδύναμων.

Μόλις πρόσφατα, η αριστερή κυβέρνηση Σύριζα ψήφισε το 3ο Μνημόνιο τον Αύγουστο του 2015 ευθυγραμμιζόμενη πλήρως με τις απαιτήσεις των δανειστών.

Η μετατροπή του Σύριζα από ένα κόμμα που υποσχόταν ένα σοσιαλδημοκρατικό κεϊνσιανιστικό πρόγραμμα κρατικής παρέμβασης στην οικονομία σε ένα αμιγώς νεοφιλελεύθερο κόμμα, ήταν κάτι που ο Επαναστατικός Αγώνας είχε προβλέψει ένα σχεδόν χρόνο πριν ο Σύριζα γίνει κυβέρνηση στην προκήρυξη με την οποία ανέλαβε την ευθύνη για την τελευταία επίθεση του στις 10 Απριλίου 2014 σε κτίριο παράρτημα της Τράπεζας της Ελλάδος.

Αποδείχτηκε όπως έχουμε ισχυριστεί, ότι είναι ανέφικτο σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης η επιστροφή σε ένα μοντέλο που παρήκμασε και εξαφανίστηκε πριν 3 δεκαετίες περίπου, εννοώντας την σοσιαλδημοκρατία και το κράτος πρόνοιας. Αποδείχτηκε ότι είναι ανέφικτο για μια χώρα που είναι ενταγμένη στο καθεστώς του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού και στις αγορές να θέτει περιορισμούς και όρια στην κίνηση των κεφαλαίων, να επιβάλλει προστατευτισμό, να φορολογεί τα κέρδη των κεφαλαίων όταν εδώ και δεκαετίες το κεφάλαιο έχει σπάσει τα εθνικά σύνορα και κινείται όπου θέλει. Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο μεταρρύθμισης ενός συστήματος που εδώ και χρόνια αλλά ιδιαίτερα με αφορμή την κρίση τα τελευταία χρόνια επιβάλλει τον ολοκληρωτισμό και την δικτατορία των αγορών. Όμως παράλληλα με την δικτατορία των αγορών επιβάλλεται και ένας ολοκληρωτισμός σε πολιτικό επίπεδο αφού τα εθνικά κοινοβούλια έχουν χάσει τη δυνατότητα άσκησης μιας ανεξάρτητης εθνικής πολιτικής που είχαν την εποχή του κεϊνσιανισμού και της σοσιαλδημοκρατίας όταν ο καπιταλισμός διατηρούσε τα εθνικά χαρακτηριστικά του και έχουν μετατραπεί σε μαριονέτες και πιόνια των υπερεθνικών κέντρων εξουσίας, των Βρυξελλών, της Φραγκφούρτης, της Ουάσινγκτον, εκεί που εδρεύουν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ. Αυτό αποδείχτηκε και με την κυβέρνηση Σύριζα αφού παρά τους λεονταρισμούς και την «σκληρή διαπραγμάτευση» υποχώρησε ολοκληρωτικά στις απαιτήσεις των δανειστών ψηφίζοντας το 3ο κατά σειρά Μνημόνιο.

Ουσιαστικά βιώνουμε τον εξευτελισμό και την παρακμή του συστήματος της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και του αστικού κοινοβουλευτισμού, μια εξέλιξη μη αναστρέψιμη γιατί έτσι επιβάλλουν τα συμφέροντα των αγορών.

Το πόσο δεν δίνεται καθόλου σημασία στην λαϊκή βούληση το είδαμε ξεκάθαρα όταν η κυβέρνηση Σύριζα διοργάνωσε το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, όπου παρά το γεγονός ότι το 62% όσων πήγαν στο δημοψήφισμα απέρριψαν τις προτάσεις των δανειστών, ο Σύριζα ψήφισε ένα Μνημόνιο πολύ πιο σκληρό από τις προτάσεις που απέρριψε ο λαός.

Αποδεικνύεται αυτό που υποστηρίζουμε ως Επαναστατικός Αγώνας, ότι κανένα πολιτικό κόμμα δεν θέλει και δεν μπορεί να έρθει σε σύγκρουση με τις αγορές και την υπερεθνική οικονομική ελίτ και καμία προσπάθεια μεταρρύθμισης δεν μπορεί να μετριάσει την επίθεση του κεφαλαίου. Μόνο η ρήξη, η ανατροπή, η επανάσταση είναι η λύση για τους λαούς.

Ο Επαναστατικός Αγώνας από το 2009 υποστηρίζει ότι η ίδια η οικονομική κρίση έχει διαμορφώσει τις κατάλληλες συνθήκες για μια επανάσταση στην Ελλάδα και όχι μονο στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς.

Αυτές οι αντικειμενικές συνθήκες συνίστανται στην απονομιμοποίηση και στην απαξίωση του οικονομικοπολιτικού συστήματος από μεγάλα κοινωνικά και λαϊκά κομμάτια.

Ούτε ο καπιταλισμός μπορεί να υποσχεθεί και να εξασφαλίσει πια ένα πιάτο φαΐ για εκατομμύρια ανθρώπους, ούτε ευκαιρίες για ανέλιξη όπως γινόταν τα προηγούμενα χρόνια, την περίοδο της νεοφιλελεύθερης συναίνεσης και της έξαρσης της παγκοσμιοποίησης –αντίθετα εξοντώνει μαζικά ανθρώπους για να σώσει τους ισχυρούς, τις τράπεζες και τις πολυεθνικές– ενώ ούτε η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι ικανή πια να υποσχεθεί και να εξασφαλίσει σεβασμό στη βούληση των ανθρώπων και των λαών.

Βιώνουμε ένα νέο φασισμό πολύ διαφορετικό, όμως, από τον φασισμό του μεσοπολέμου. Continue reading Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη σε εκδήλωση της Διεθνούς Κόκκινης Βοήθειας στη Ζυρίχη

[Ιούνης 2014] Συνέντευξη της Διεθνούς Κόκκινης Βοήθειας με τον Κώστα Γουρνά, φυλακισμένο μέλος του Επαναστατικού Αγώνα

Μπορείς να μας μιλήσεις για τη γενική κατάσταση στην Ελλάδα;

Στην Ελλάδα βρίσκεται σήμερα σε πλήρη εξέλιξη η πιο πολύπλευρη κρίση που γνώρισε ο τόπος σε καιρό ειρήνης στην πιο πρόσφατη ιστορία του. Μόλις σε 5,5 χρόνια έχουν συμβεί τόσο βαθιές ανακατατάξεις που μόνο σε καιρό πολέμου θα μπορούσε κανείς να συναντήσει. Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 έφερε την Ελλάδα στην κορυφή της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους και έθεσε τη συντεταγμένη χρεοκοπία της χώρας ως μοντέλο για την επιβολή μιας ακραίας πολιτικής λιτότητας σε ολόκληρη την ευρωζώνη. Σε καμιά άλλη χώρα δεν εφαρμόστηκε τόσο καταιγιστική «θεραπεία σοκ» σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, με τόσο καταστροφικές συνέπειες για την κοινωνία – ούτε και στα πρώτα πειράματα της νεοφιλελεύθερης σχολής στη Λατινική Αμερική. Μια θεραπεία που ισοπέδωσε την οικονομία εξαϋλώνοντας το 25% του ΑΕΠ της χώρας, δημιουργώντας σχεδόν 2 εκατομμύρια ανέργους και αναγκάζοντας την πλειοψηφία της κοινωνίας να ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας.

Η ελληνική κοινωνία ζει μια διπλή χρεοκοπία. Η οικονομική εξελίχθηκε ως εξής: Ένα τεράστιο δημοσιονομικό έλλειμμα της κυβέρνησης διόγκωσε τα spreads των δεκαετών ομολόγων με αποτέλεσμα να μην μπορεί το ελληνικό κράτος να εξυπηρετήσει το χρέος του. Η επιβολή της Τρόικας (ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ) στον έλεγχο της οικονομίας –κι όχι μόνο– της χώρας γιγάντωσε το χρέος της, καθιστώντας το μη βιώσιμο. Παράλληλα με τη διαδικασία της αναδιάρθρωσης του χρέους (PSI) αντικαταστάθηκε η έκθεση των ξένων πιστωτικών ιδρυμάτων σε ελληνικά ομόλογα με το φόρτωμά τους στις πλάτες των λαών, αφού συνάφθηκαν νέα διακρατικά δάνεια μέσω του EFSF (Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) και του ESM (Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας).

Η άλλη χρεοκοπία είναι πολιτική. Από τα τέλη του 2008, το πολιτικό σύστημα της χώρας έδειχνε σημάδια κατάρρευσης. Το δικομματικό σύστημα εξουσίας που κυβέρνησε τη χώρα για 35 έτη κλείνει τον κύκλο του. Η καταλήστευση του κοινωνικού πλούτου από την ελληνική οικονομική ελίτ που είναι διαπλεκόμενη με την πολιτική εξουσία, η απόλυτη διαφθορά των αξιωματούχων έριξαν την αξιοπιστία του πολιτικού προσωπικού στο ναδίρ. Για πρώτη φορά στις εκλογές του 2012 δεν προέκυψε αυτοδύναμη κυβέρνηση, με τις παραδοσιακές δυνάμεις που κυβερνούσαν να έχουν χάσει μεγάλο ποσοστό της εκλογικής τους δύναμης. Παράλληλα παρατηρήθηκε μεγάλη αύξηση της εκλογικής δύναμης της καθεστωτικής αριστεράς και της ναζιστικής ακροδεξιάς.

Η κυβέρνηση που προέκυψε από την εκλογική αναμέτρηση του 2012 έχει ως πλειοψηφικό πυλώνα της το δεξιό κόμμα της ΝΔ, του οποίου ηγείται και βρίσκεται στην πρωθυπουργία ένας ακροδεξιός και το επιτελείο του. Αφού υποτάχθηκε πλήρως στις επιταγές της Τρόικας φέρνοντας ακόμα μεγαλύτερη καταστροφή στον τόπο, υιοθέτησε μια σκληρή ακροδεξιά ατζέντα πραγματοποιώντας μια λυσσώδη επίθεση σε κοινωνικούς και εργασιακούς αγώνες και σε πολιτικούς χώρους που αντιστάθηκαν στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα. Αυτή η κατεύθυνση είχε ως στόχο να εξασφαλίσει την ομαλή εφαρμογή των μνημονίων με ωμή καταστολή και τρομοκρατία, να διατηρήσει ένα ακροδεξιό προφίλ διεμβολίζοντας το μονοπώλιο της Χ.Α. για να της αποσπάσει ψηφοφόρους και, τέλος, να εξωθήσει τον αριστερό διεκδικητή της εξουσίας (ΣΥΡΙΖΑ) σε αναδίπλωση υιοθετώντας πιο συντηρητικές πολιτικές.

Το τελευταίο εξάμηνο, κατά το οποίο η Ελλάδα έχει την προεδρία του συμβουλίου της Ε.Ε., όλα κινούνται γύρω από τις εκλογές που διενεργούνται στις 18 και 25 Μαΐου 2014. Η κυβέρνηση αναγκάστηκε να αναδιπλωθεί, αφήνοντας προς στιγμή την ακροδεξιά της ρητορική και τις νομοθετικές πρωτοβουλίες που στοχεύουν τους πολιτικούς κρατούμενους, όταν αποκαλύφθηκε ευθεία διασύνδεσή της με το ναζιστικό κόμμα, και ανέδειξε ως έργο της τη θετική πρόοδο των οικονομικών δεικτών. Με μια συντονισμένη προεκλογική κίνηση στις χώρες με μνημόνια, το ευρωπαϊκό διευθυντήριο παρουσίασε την επιτυχία των προγραμμάτων που επέβαλε και εξώθησε την Ελλάδα σε έκδοση πενταετούς ομολόγου που καλύφθηκε από τις αγορές. Την εξέλιξη αυτή προσπαθεί να αναδείξει η κυβέρνηση ως βασικό της επιχείρημα ότι αποτελεί τη μοναδική αξιόπιστη επιλογή για τον ελληνικό λαό.

Σε κοινωνικό και κινηματικό επίπεδο επικρατεί στασιμότητα. Ένα από τα αποτελέσματα αυτής της κρίσης είναι η ψυχολογική κατάρρευση. Η απελπισία και η απαισιοδοξία έχουν βάλει σε γύψο κάθε κοινωνική και πολιτική δυναμική από τα κάτω. Οι βαθιές ανακατατάξεις που συμβαίνουν έχουν δημιουργήσει ένα ιδιότυπο «χρονικό κενό». Ακόμη και οι όποιες ελπίδες επαφίενται στην καθεστωτική αριστερά είναι εκ των προτέρων καταδικασμένες, και αυτό έχει γίνει κοινωνική συνείδηση. Το κοινωνικό κομμάτι που ελπίζει στην αριστερά απλά θέλει να αποφύγει τα χειρότερα παρά να καλυτερέψει τη ζωή του. Κι ενώ η ακροδεξιά φαίνεται ότι ενισχύεται σημαντικά παρά τις κυβερνητικές διώξεις σε βάρος της ηγεσίας της Χ.Α., αποδεικνύεται γι’ ακόμα μια φορά η ιστορική ροπή των κρίσεων προς το συντηρητισμό της κοινωνίας.

Το ευρύτερο ριζοσπαστικό κίνημα φαίνεται να μην μπορεί να κατανοήσει το βάθος της κρίσης και τις κοινωνικές ανακατατάξεις γύρω του. Έχοντας απολέσει σημαντικά και παραδοσιακά εργαλεία αγώνα λόγω της καταστολής, προσπαθεί να ξανασχηματίσει την πολιτική του ταυτότητα, να βρει τη θέση του μέσα σ’ αυτόν το μετασχηματισμό. Είναι μια περίοδος όπου πρέπει να συζητηθούν πάλι όλα απ’ την αρχή, να επινοηθούν νέα εργαλεία αγώνα που σε συσχετισμό με τα παλιά να μπορέσουν να ανατρέψουν τους εις βάρος μας συσχετισμούς.

Σε ποιο πλαίσιο θα πρέπει να γίνει κατανοητό το κρατικό πρότζεκτ για το ελληνικό «Γκουαντάναμο»;

Το νομοσχέδιο για την υλοποίηση φυλακών υπερ-υψίστης ασφαλείας και ολόκληρο το πρότζεκτ για την αυστηροποίηση των συνθηκών διαβίωσης στις φυλακές εντάσσεται στη διεύρυνση του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης που επιβλήθηκε με την υπαγωγή της χώρας στον έλεγχο της Τρόικας. Εντάσσεται επίσης στη διαχρονική προσπάθεια του ελληνικού κράτους να δημιουργήσει ένα καθεστώς εξαίρεσης για τους πολιτικούς κρατούμενους. Βρίσκεται στην ίδια ακολουθία εφαρμογής της ακροδεξιάς ατζέντας της κυβέρνησης. Πυρήνας του νομοσχεδίου είναι η εξόντωση των πολιτικών κρατουμένων σε μια περίοδο όπου παρατηρείται αναθέρμανση του αντάρτικου πόλης.

Προφανώς δεν πρόκειται για την πρώτη απόπειρα εγκαθίδρυσης τέτοιων πτερύγων απομόνωσης. Ποιοι ήταν οι λόγοι που βοήθησαν αντιστεκόμενους να μπλοκάρουν αυτό το καθεστώς στο παρελθόν;

Οι ίδιες συνθήκες επιχειρήθηκαν να επιβληθούν το 2002 με τις συλλήψεις για τη 17Ν, αλλά και αργότερα, μετά το τέλος των δικών τους με τη μεταφορά τους σε ειδική πτέρυγα απομόνωσης. Αυτό το καθεστώς απομόνωσης ίσχυσε για αρκετούς μήνες, μέχρι να σπάσει με απεργίες πείνας και την κινητοποίηση των αλληλέγγυων. Πριν δέκα χρόνια δεν υπήρχε η κοινωνική συναίνεση που θα μπορούσε να νομιμοποιήσει ένα τέτοιο καθεστώς. Δεν χωρούσαν τότε τα «λευκά κελιά» στην Ελλάδα. Ήταν πολύ σημαντική και η μεγάλη κινητοποίηση σε συνδυασμό με τις δυναμικές ενέργειες που ανέκοψαν αυτό το πρότζεκτ.

Φαίνεται να υπάρχει μια αυξανόμενη αποφασιστικότητα αντιστεκόμενων στο νέο καθεστώς εγκλεισμού… Ποιες είναι οι ιδέες σου σχετικά με πρωτοβουλίες και αγώνες που θα πρέπει να λάβουν χώρα;

Οι αγώνες ενάντια στο νομοσχέδιο που προωθεί η κυβέρνηση έχουν ξεκινήσει με πρωτεργάτες τους πολιτικούς κρατούμενους και με τη συμμετοχή αρκετών άλλων σε διάφορες φυλακές της χώρας εδώ και δυο μήνες. Από την εξαγγελία του μέχρι και τώρα, όπου έχει επιβραδυνθεί η διαδικασία νομοθέτησής του λόγω εκλογών, υπάρχει ένας πόλεμος χαρακωμάτων ωσότου υπάρξει κάποια εξέλιξη. Είναι βέβαιο ότι θα χρειαστεί μια μεγάλου βεληνεκούς ουσιαστική καμπάνια κρατουμένων και αλληλέγγυων για να αποτραπεί η ψήφισή του αφού αποτελεί στρατηγική επιλογή της κυβέρνησης.

Στην Ελλάδα είναι ενεργές διάφορες ομάδες, εκ των οποίων κάποιες δρουν στην παρανομία. Ποιες είναι οι στοχεύσεις τους;

Στην Ελλάδα υπάρχει μια μακρά και σημαντική παράδοση ένοπλου αγώνα. Το μοναδικό αυτό φαινόμενο στην ευρωπαϊκή ήπειρο, που εξακολουθεί να τροφοδοτεί την αντίσταση, έχει να κάνει σαφώς με την κοινωνική νομιμοποίηση που απολαμβάνει. Αφ’ ενός δεν έχουν εκλείψει οι αιτίες που παράγουν αυτήν την έκφραση αντίστασης, πόσω μάλλον στις σημερινές συνθήκες κρίσης, και αφ’ ετέρου δεν έχουν παρατηρηθεί σημάδια αποδοκιμασίας από τον ελληνικό λαό.

Πώς μπορεί η επαναστατική διεθνής αλληλεγγύη να γίνει ένα όπλο στον αγώνα σας;

Στην Ελλάδα της κρίσης επιχειρείται να επιβληθεί το καθεστώς απομόνωσης για τους πολιτικούς κρατούμενους που ισχύει ήδη σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες. Το διευθυντήριο της Ε.Ε. θέλει να αναδείξει τον ελληνικό λαό σε πρότυπο υπηκόου, κραδαίνοντας την υποταγή του στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές ακραίας λιτότητας ως φόβητρο και για τις υπόλοιπες χώρες-μέλη. Είναι λοιπόν στοίχημα για το κίνημα και τον ελληνικό λαό να προτάξει την αντίστασή του σ’ αυτήν τη βαρβαρότητα. Η διεθνής επαναστατική αλληλεγγύη είναι ένας απαραίτητος κρίκος στον αγώνα ενάντια στο νέο νομοσχέδιο και στις φυλακές. Για να δημοσιοποιηθεί όσο το δυνατόν περισσότερο αυτός ο αγώνας και να ασκηθεί πίεση στο ελληνικό κράτος. Σήμερα που οι εξελίξεις στην Ελλάδα εξακολουθούν να βρίσκονται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος σε όλο τον κόσμο γιατί διακυβεύεται το μέλλον της ευρωζώνης, μπορούν οι επαναστάτες σ’ όλο τον κόσμο να ενισχύσουν αυτόν τον αγώνα εκμεταλλευόμενοι τη ρευστή κατάσταση στον τόπο μας.

Ιούνης 2014

Κώστας Γουρνάς
Δικαστική Φυλακή Κορυδαλλού, Παράρτημα Γυναικείων Φυλακών Κορυδαλλού (Π.Γ.Φ.Κ.), ΣΤ Πτέρυγα, Σολωμού 3-5, 18110 Κορυδαλλός, Αθήνα, Ελλάδα

Γερμανία/Ελβετία: Απεργία πείνας κρατουμένων από 18 έως 20 Ιούλη σ’ ένδειξη αλληλεγγύης στους φυλακισμένους στην Ελλάδα

η αλληλεγγύη παρατείνει τις ζωές μας

9 Ιούλη 2014 – Ενημέρωση σχετικά με την απεργία πείνας κρατουμένων στη Γερμανία και στην Ελβετία, σε αλληλεγγύη στους κρατουμένους στην Ελλάδα, κατόπιν μιας πρώτης ανακοίνωσης (εδώ σε γερμανικά/αγγλικά):

Στις 8 Ιούλη το ελληνικό κοινοβούλιο ψήφισε υπέρ του νομοσχεδίου για τις φυλακές υψίστης ασφαλείας, ωστόσο η αντίσταση κατά του νέου συστήματος εγκλεισμού, και ιδίως ενάντια στις φυλακές τύπου Γ, δεν έχει τελειώσει… Οι φυλακές αυτές έχουν ομοιότητα με τις φυλακές τύπου F στην Τουρκία ή τις φυλακές μεγίστης ασφαλείας στη Γερμανία. Ύστερα από τη μαζικότατη απεργία πείνας κρατουμένων στις ελληνικές φυλακές, μια τοποθέτηση υπέρ μιας απεργίας πείνας σ’ ένδειξη διεθνούς αλληλεγγύης προς την κινητοποίηση αυτήν έχει σταλεί σε διαφορετικές φυλακές στη Γερμανία, όμως η επικοινωνία μεταξύ των κρατουμένων, όπως και των αλληλέγγυων μαζί τους, παίρνει πολύ χρόνο.

Στις γερμανικές φυλακές, οι συμμετέχοντες στην απεργία πείνας αλληλεγγύης είναι μέχρι στιγμής ο Όλιβερ Ραστ στη φυλακή Τέγκελ του Βερολίνου, ο Αχμέτ Ντουζγκούν Γιουκσέλ (ο οποίος εκδόθηκε απ’ την Ελλάδα στη Γερμανία τον Μάη του 2014), καθώς και ο Αντρέας Κρεμπς.

Ο Αντρέας, που έχει πλέον σαρανταρίσει, βρίσκεται στη φυλακή πάνω από 16 χρόνια. Είναι στασιαστής κρατούμενος, και συμμετείχε σε πολλές απεργίες πείνας κι επίσης αποπειράθηκε δυο φορές να αποδράσει. Χάρη σε δική του πρωτοβουλία, στη φυλακή του Ασάφενμπουργκ της Βαυαρίας τουλάχιστον 20 κρατούμενοι δήλωσαν αλληλέγγυοι στην επικείμενη απεργία. Ο ίδιος επίσης έχει γράψει σε κρατουμένους δύο άλλων φυλακών για το ζήτημα.

Ο σύντροφος Τόμας Μάγερ-Φαλκ, που είναι έγκλειστος από το 1996 και τώρα πια υπό κράτηση ασφαλείας στο Φράιμπουργκ, έχει συντάξει ένα μήνυμα αλληλεγγύης για την απεργία πείνας, η οποία αναμένεται να διεξαχθεί από 18 έως 20 Ιούλη 2014.

Ο αναρχικός Μάρκο Καμένις, στα κελιά πάνω από εικοσαετία και πλέον στη φυλακή Μποστάντελ της Ελβετίας, θα συμμετάσχει κι αυτός στην απεργία πείνας.

Ελβετικές φυλακές: Το αίτημα αποφυλάκισης με αναστολή του οικοαναρχικού κρατουμένου Μάρκο Καμένις απορρίφθηκε για άλλη μια φορά

Μάρκο λεύτερος! Λευτεριά στον αναρχικό επαναστάτη Μάρκο Καμένις, έγκλειστο στην Ελβετία! Οικοδομήστε την αλληλεγγύη! Γκρεμίστε τον καπιταλισμό!

Το αίτημα του Μάρκο Καμένις για την υπό όρους απελευθέρωσή του απ’ τη φυλακή απορρίφθηκε για πολλοστή φορά, και η άρνηση των Αρχών βασίστηκε ξανά σε πολιτικά κριτήρια. Ο Μάρκο ανακοίνωσε πως θα γράψει μερικές σκέψεις γι’ αυτή την εξέλιξη.

Η ΜΑΧΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ – Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

Διεθνής Κόκκινη Βοήθεια

Από τη Ζυρίχη στην Αθήνα: Η αλληλεγγύη διασχίζει τα σύνορα

Συνθήματα για την άμεση απελευθέρωση του Μάρκο Καμένις και σε αλληλεγγύη με τα τρία μέλη του Επαναστατικού Αγώνα γράφτηκαν στην πόλη της Ζυρίχης.

Στην Αθήνα πραγματοποιήθηκε παρέμβαση έξω από το ειδικό δικαστήριο στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού, όπου διεξάγεται η δίκη για την υπόθεση του Επαναστατικού Αγώνα. Τον Σεπτέμβρη μέλη της Διεθνούς Κόκκινης Βοήθειας από το Βέλγιο, την Ιταλία και την Ελβετία ταξίδεψαν στην Αθήνα προκειμένου να παρευρεθούν στη δίκη σε αλληλεγγύη με τα τρία μέλη του Επαναστατικού Αγώνα και όσους διώκονται για την ίδια υπόθεση.

O αγώνας συνεχίζεται…

Συμβολή συντρόφων από τη Διεθνή Κόκκινη Βοήθεια (Ζυρίχη, Ελβετία) στο αυγουστιάτικο κάλεσμα ενάντια στην καταστολή

Η συνεισφορά μας για τις μέρες διεθνούς αλληλεγγύης…
Διεθνής Κόκκινη Βοήθεια

rhi-sri.org

Ελβετία: Ο αναρχικός κρατούμενος Marco Camenisch διεξάγει απεργία πείνας από τις 20 Αυγούστου έως και τις 10 Σεπτέμβρη

Στις 15 Αυγούστου, φίλοι/-ες και αλληλέγγυοι/-ες του Μάρκο Καμένις ανακοίνωσαν πως ο αιχμάλωτος σύντροφος θα κάνει περιορισμένης διάρκειας απεργία πείνας από 20/8 μέχρι 2/9, στο πλαίσιο του τελευταίου αντι-αναρχικού κατασκευάσματος στην Ιταλία («επιχείρηση ευτολμία/ardire»), αλλά και εξαιτίας μιας σειράς καθημερινών εξευτελιστικών παρενοχλήσεων εντός της φυλακής του Λέντσμπουργκ.

Επικοινωνία με την ομάδα αλληλεγγύης: knast-soli (at) riseup (dot) net

Διεύθυνση αλληλογραφίας: Marco Camenisch, PF 45, Justizvollzugsanstalt Lenzburg, Ziegeleiweg 13, CH-5600 Lenzburg District, Schweiz/Ελβετία

Τελευταία ενημέρωση: Λάβαμε επιστολή του ίδιου του Μάρκο Καμένις, μέσω της Διεθνούς Κόκκινης Βοήθειας, όπου ο σύντροφος δηλώνει πως η συμβολική του απεργία πείνας θα διαρκέσει έως και τις 10 Σεπτέμβρη.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΝ ΜΑΡΚΟ!

Ελβετία: Επαναστατικός χαιρετισμός του φυλακισμένου αναρχικού Μάρκο Καμένις, επ’ ευκαιρία της εκδήλωσης για την υπόθεση του Επαναστατικού Αγώνα (Αθήνα, 7-8 Ιούνη 2012)

Απ’ την Ελβετία στέλνω τους θερμότερους επαναστατικούς μου χαιρετισμούς σε σας, συντρόφισσες και σύντροφοι, επ’ ευκαιρία της εκδήλωσης-ημερίδας στις 7 με 8 Ιούνη στην Ελλάδα!

Τα θέματα της συνάντησής σας –ιστορία, τρέχουσα πραγματικότητα και προοπτική της διεθνούς κοινωνικής επανάστασης– είναι ζωτικής σημασίας και πιο επίκαιρα από ποτέ, σ’ αυτούς τους καιρούς της μη αναστρέψιμης κρίσης του κυρίαρχου συστήματος.

Ποτέ δεν ήταν οι καιροί τόσο ώριμοι κι επιτακτικοί για την πραγμάτωση και την οργάνωση του διεθνιστικού αγώνα προς την κατεύθυνση μιας κοινωνικοεπαναστατικής προοπτικής ως μόνης λύσης απέναντι στην κρίση του κυρίαρχου συστήματος, και για το σκοπό αυτόν η οικοδόμηση μιας διεθνιστικής επαναστατικής αλληλεγγύης είναι απολύτως αναγκαία· τούτες είναι δηλώσεις δικές σας, Πόλα και Νίκο, καθώς και πληθώρας μάχιμων συντρόφων που ’ναι περισσότερο από προφανείς και διαμοιρασμένες. Αυτό επιβεβαιώνεται κι απ’ την αυξανόμενη λαϊκή συναίνεση για μαχητική και ένοπλη επαναστατική παρέμβαση και την αντίστοιχη ένταση του φόβου και της τρομοκρατίας του συστήματος. Μπορούμε να εντοπίσουμε τη διεύρυνση της συναίνεσης, έστω και σε διαφορετικό βαθμό, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε πολλές άλλες χώρες της Δύσης και του κόσμου, την ώρα που η τρομοκρατία εκ μέρους των ελίτ και η διεθνής προώθηση της καταστολής τους είναι πολύ πιο σαρωτική και ενοποιημένη. Αυτό καθιστά ακόμα πιο σημαντική και επείγουσα μία εποικοδομητική ισχυρή ώθηση –ανάλυσης και πρακτικής– προς τη διεθνιστική επαναστατική αλληλεγγύη πέρα από τάσεις, κι όχι μόνο ενάντια στην καταστολή, αλλά σε ακόμα γενικότερο πλαίσιο, για μια σύγκλιση των επαναστατικών οδών που βρίσκονται σε ισχύ και υπό κατασκευή!

Αλληλεγγύη και αγάπη σε σας, συντρόφια, μέσα κι έξω απ’ τα μπουντρούμια που, στην Ελλάδα και παντού στον κόσμο, σ’ αυτή την πολύτιμη στιγμή και σε πολλές άλλες δημιουργείτε μέσα από επιθέσεις ταξικής δικαιοσύνης μια πλατφόρμα και ευκαιρία για την επαναδρομολόγηση της αντεπίθεσης με το ίδιο αιτιολογικό, συμβάλλοντας έτσι στην αντίσταση διαρκείας και στην επαναστατική επίθεση!

Έτσι ώστε να κυνηγηθούν ακόμα και μες στους καμπινέδες τους (που ’ναι σίγουρα μες στο λούσο)…!

Έτσι ώστε η φωτιά και το επαναστατικό σαμποτάζ με κάθε δυνατό μέσο, η φωνή του δυναμίτη και των Τοκάρεφ… να τους καταδιώξουν αμείλικτα κι όλο και περισσότερο, στις φωλιές τους, στους δρόμους και παντού, μέρα και νύχτα!

Συνεχίζοντας να τους επιστρέφουμε ένα απειροελάχιστο μέρος απ’ τον τρόμο και την οδύνη που, για αιώνες, έχουν ρίξει στον κόσμο και σε καθετί έμβιο για να πλουτίσουνε, ώσπου να γίνει τούτη η πράξη συνεισφορά, συμμετοχή και οργάνωση στην εξέγερση και στη γενικευμένη και διεθνή κοινωνική λαϊκή επανάσταση!

Αλληλεγγύη και αγάπη σε σας, συντρόφια Πόλα, Νίκο, και στους κατηγορούμενους συντρόφους της δίκης του Επαναστατικού Αγώνα!

Αλληλεγγύη και αγάπη σε σας, αδέλφια της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς/Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας (ΣΠΦ/FAI) μέσα κι έξω απ’ τις φυλακές στην Ελλάδα, και σε σας, συντρόφια της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας/Διεθνούς Επαναστατικού Μετώπου (FAI/FRI), σε όλο τον κόσμο!

Αλληλεγγύη και αγάπη σε κάθε άτομο και λαό, μέσα ή έξω απ’ τη γαλέρα, που αγωνίζεται εναντίον αυτού του παγκόσμιου συστήματος-γαλέρας!

Μέχρι ν’ απαλειφθεί και να καταστραφεί κάθε καταπίεση, εκμετάλλευση, εξουσία, κράτος και φραγμός!

Αρχές Ιούνη 2012, marco camenisch, φυλακή Λέντσμπουργκ, Ελβετία

στα ιταλικά (μέσω της Διεθνούς Κόκκινης Βοήθειας)

Βρυξέλλες: Εκδήλωση-προβολή για τον Επαναστατικό Αγώνα

Την Τρίτη, 29 Μάη, στις Βρυξέλλες θα πραγματοποιηθεί συζήτηση κι εκδήλωση ενημέρωσης για τον Επαναστατικό Αγώνα από τη Διεθνή Κόκκινη Βοήθεια [Secours Rouge International], όπου θα προβληθεί βίντεο-συνέντευξη των μελών του Ε.Α. το οποίο δημιουργήθηκε κατά την επίσκεψη εκπροσώπων της Διεθνούς Κόκκινης Βοήθειας στην Αθήνα τον περασμένο Απρίλη.

Η προβολή θα γίνει στις 20.00 στην αίθουσα Arembert του Pianofabriek, στη διεύθυνση 35 Rue du Fort, περιοχή Saint-Gilles (στάση μετρό Parvis de Saint-Gilles). Οι πόρτες ανοίγουν στις 18.30.

Ακολουθεί το κείμενο της αφίσας που κυκλοφόρησε για την εκδήλωση:

Συνέντευξη με τον Επαναστατικό Αγώνα, ένα ιδιαίτερο ντοκουμέντο για την Ελλάδα

Στις 5 Σεπτέμβρη 2003, κι ενώ το ελληνικό κράτος υποστήριζε πως είχε τελειώσει μια και καλή με τον ένοπλο αγώνα ύστερα απ’ την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη και του ΕΛΑ, μια νέα οργάνωση με το όνομα «Επαναστατικός Αγώνας» επιτίθεται με εκρηκτικά στα δικαστήρια Αθηνών. Επί σειρά ετών ο Επαναστατικός Αγώνας θα πραγματοποιήσει ενέργειες ενάντια στα κέντρα πολιτικής και οικονομικής εξουσίας στην Ελλάδα, μια δράση που θ’ αγγίξει το κορυφαίο της σημείο με την επίθεση με ρουκέτα κατά της πρεσβείας των ΗΠΑ και την καταστροφή του Χρηματιστηρίου Αθηνών με παγιδευμένο αυτοκίνητο.

Στις 10 Μάρτη 2010 ο αναρχικός αγωνιστής Λάμπρος Φούντας, μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, δολοφονείται απ’ την αστυνομία κατά τη διάρκεια προπαρασκευαστικής ενέργειας. Λίγο μετά, πραγματοποιούνται συλλήψεις αναρχικών αγωνιστών. Τρεις από αυτούς αναλαμβάνουν την ευθύνη της συμμετοχής τους στον Επαναστατικό Αγώνα. Λόγω ιδιαίτερων καταστάσεων (αποδιοργάνωση δικαστηρίων, απεργίες δικηγόρων) οι ελληνικές αρχές δεν καταφέρνουν να πραγματοποιήσουν τη δίκη μέσα στις προβλεπόμενες από το νόμο προθεσμίες. Έτσι, οι κατηγορούμενοι του Επαναστατικού Αγώνα αποφυλακίζονται με περιοριστικούς όρους (να μην εγκαταλείψουν την Αθήνα κ.ά.) ενώ παράλληλα ξεκινούν οι δικαστικές ακροάσεις.

Στις 28 Απρίλη μια ομάδα αλληλέγγυων που εκπροσωπούσαν τη Διεθνή Κόκκινη Βοήθεια [Secours Rouge International] συνάντησαν, μεταξύ δύο ακροάσεων, τα δικαζόμενα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα. Με αυτή την ευκαιρία, πραγματοποιήθηκε ένα 50λεπτο βίντεο-συνέντευξη στο οποίο η Πόλα Ρούπα και ο Νίκος Μαζιώτης μιλούν για την ιστορία της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας, καθώς και τις συνθήκες και προοπτικές του επαναστατικού κινήματος στην Ελλάδα.

Προβολή του φιλμ
Τρίτη, 29 Μάη, 20.00 [βιβλιοθήκη-πληροφόρηση 18.30]
Αίθουσα Arembert, στο Pianofabriek
35 Rue du Fort, 1060 Saint-Gilles

πηγή: secours rouge