Tag Archives: επανάσταση

[Φυλακές Κορυδαλλού] Νίκος Μαζιώτης: “Για την οργάνωση ενός αναρχικού επαναστατικού κινήματος στην Ελλάδα”

Λάβαμε στις 20 Φλεβάρη 2016:

Για την οργάνωση ενός αναρχικού επαναστατικού κινήματος στην Ελλάδα

Το ζήτημα της οργάνωσης ενός αναρχικού επαναστατικού κινήματος είναι κάτι που απασχολεί κομμάτια του αναρχικού αντιεξουσιαστικού χώρου τα τελευταία τέσσερα χρόνια, αν και εκτιμώ ότι άργησε να καταλάβει ο χώρος τη σημασία ενός τέτοιου εγχειρήματος καθώς είχε περάσει η περίοδος των μεγάλων κινητοποιήσεων ενάντια στο πρώτο μνημόνιο την διετία 2010-12 και χάθηκε μια ιστορική ευκαιρία να αλλάξει η ροή της ιστορίας όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για την Ευρώπη όταν έγιναν οι μεγάλες κινητοποιήσεις εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων σε αυτό το διάστημα, όπου χιλιάδες λαού επιχείρησαν να εισβάλουν στο αστικό κοινοβούλιο και έγιναν εκτεταμένες συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής του καθεστώτος.

Οι αναρχικοί περιορίστηκαν στον συνήθη ρόλο του «ταραχοποιού» στις συγκρούσεις με τα ΜΑΤ μαζί με χιλιάδες απλούς πολίτες που συμμετείχαν και αυτοί στις συγκρούσεις, όμως αυτό από μόνο του δεν έφτανε για να αλλάξει η ροή της ιστορίας. Έλειπε η πολιτική κατεύθυνση, έλειπαν οι πολιτικές θέσεις και προτάσεις των αναρχικών προς τα αγωνιζόμενα κοινωνικά κομμάτια, έλειπε η δική μας απάντηση απέναντι στα προγράμματα διάσωσης αλλά και γενικότερα απέναντι στο καπιταλιστικό σύστημα το οποίο γεννά τις κρίσεις και εφαρμόζει αυτές τις πολιτικές που στην Ελλάδα επέβαλαν οι υπερεθνικοί οργανισμοί του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και της ΕΕ.

Ακόμα και σήμερα όπου έχει αναλάβει η κυβέρνηση Σύριζα, που ψήφισε το τρίτο μνημόνιο και συνεχίζει την πολιτική των προκατόχων της, τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει. Αν και έχει ανοίξει ένας νέος κύκλος αγωνιστικών κινητοποιήσεων από κοινωνικές ομάδες που πλήττονται από τα μέτρα της κυβέρνησης Σύριζα όπως αυτή τη περίοδο με το ασφαλιστικό νομοσχέδιο, δεν φαίνεται στον ορίζοντα κάποια προοπτική ανατροπής των μνημονιακών μέτρων ενώ οι αναρχικοί ως ένα μεγάλο βαθμό παραμένουν θεατές των γεγονότων χωρίς καμία κοινωνική απεύθυνση.

Δεν φτάνουν μόνο οι δυναμικές συγκρούσεις ολιγάριθμων συντρόφων όπως αυτές της 15ης Ιουλίου 2015 λίγο πριν ψηφιστεί το τρίτο μνημόνιο και αυτές στις 4 Φεβρουαρίου 2016 για να εκτραπεί μια απεργία ή μια διαδήλωση σε μια εξεγερτική κατάσταση που θα φέρει πιο κοντά την κατάλυση της εξουσίας. Κατά τη γνώμη μου το πιο βασικό πρόβλημά μας είναι η έλλειψη διατύπωσης των δικών μας θέσεων και προτάσεων για την ανατροπή του κεφαλαίου και του κράτους και η δράση που θα υποστηρίξει αυτές τις πολιτικές θέσεις και προτάσεις. Δεν είναι αρκετό το να κάνουμε επεισόδια με τα ΜΑΤ κάθε φορά που τα καθεστωτικά συνδικάτα εξαγγέλλουν εκτονωτικές απεργίες για τα μνημονιακά μέτρα που περνάει η εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση. Η υπόλοιπη κοινωνία δεν μας καταλαβαίνει όταν περιοριζόμαστε αποκλειστικά και μόνο σε έναν τέτοιο ρόλο. Όταν λέω για τις δικές μας θέσεις και προτάσεις δεν εννοώ συνθηματολογικές αναφορές για την Αναρχία, για τον αγώνα εναντίον του κεφαλαίου και του κράτους, για την επανάσταση, για την αυτοδιαχείριση κ.λπ. Εννοώ ένα πολιτικό επαναστατικό πρόγραμμα που αφορά τον αγώνα εναντίον του καθεστώτος σήμερα και την επαναστατική αναδιοργάνωση της κοινωνίας αύριο, στόχους για τους οποίους αξίζει να πολεμήσουμε.

Μετά το 2012 η κατάσταση δεν είναι ίδια. Οι αντιδράσεις ενάντια στο δεύτερο και τρίτο μνημόνιο είναι πολύ μικρότερες σε σχέση με την περίοδο του πρώτου μνημονίου. Ο κόσμος δεν κατεβαίνει πια τόσο μαζικά στο δρόμο γιατί έχει απογοητευτεί και γιατί πιθανόν δεν πιστεύει ότι θα υπάρξει αποτέλεσμα. Ακόμα και ο αναρχικός αντιεξουσιαστικός χώρος έχει επηρεαστεί πάρα πολύ από την γενικότερη καθίζηση των κοινωνικών αντιστάσεων –πέρα από την κρίση που βιώνει στο εσωτερικό του, που είναι ως ένα μεγάλο βαθμό συνέπεια της πολιτικής αναποτελεσματικότητάς του αυτή την περίοδο– και οι κινήσεις του είναι αρκετά απομαζικοποιημένες και αυτό φάνηκε στην τελευταία απεργία της 4ης Φεβρουαρίου.

Από το 2010 μέχρι σήμερα αποδείχτηκε ότι τα μέσα αγώνα που χρησιμοποιήθηκαν όπως οι 24ωρες απεργίες των συνδικάτων παρά τις όποιες συγκρούσεις έγιναν την περίοδο 2010-2012, δεν κατέστησαν εφικτό την ανάκληση των μέτρων των ελληνικών κυβερνήσεων. Είναι ορατός ο φόβος του καθεστώτος μην τυχόν εκτραπεί η οργή του λαού σε μια βίαιη αντίδραση που θα κλονίσει τα ίδια τα θεμέλια της εξουσίας, γι’ αυτό και καταδικάζονται τα επεισόδια που γίνονται στις διαδηλώσεις και γίνεται έκκληση για ειρηνικές διαμαρτυρίες. Ακριβώς αυτή η αναποτελεσματικότητα των κοινωνικών αντιδράσεων που ελέγχονται από τα καθεστωτικά συνδικάτα και κόμματα αποδεικνύουν την επιτακτικότητα της επαναστατικής δράσης, της επαναστατικής βίας και του ένοπλου αγώνα, αποδεικνύουν την επιτακτικότητα της δημιουργίας ενός επαναστατικού κινήματος. Continue reading [Φυλακές Κορυδαλλού] Νίκος Μαζιώτης: “Για την οργάνωση ενός αναρχικού επαναστατικού κινήματος στην Ελλάδα”

Ελληνικές φυλακές: Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη σε εκδήλωση του στεκιού Άτακτον στην Πάτρα (7/12/2015)

Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη σε εκδήλωση του Αναρχικού-Αντιεξουσιαστικού Στεκιού Άτακτον στην Πάτρα για τις δίκες του Επαναστατικού Αγώνα:

Χαιρετίζω τις συντρόφισσες και τους συντρόφους. Η ομιλία μου θα είναι ένα είδος ιστορικής ανασκόπησης.

Ο Επαναστατικός Αγώνας είναι μια ένοπλη αναρχική οργάνωση. Είναι μία οργάνωση ένοπλης προπαγάνδας ή αγκιτάτσιας που προπαγανδίζει μέσω των στοχευμένων ενεργειών της την κοινωνική επανάσταση, την ανατροπή του κεφαλαίου και του κράτους και την αντικατάστασή του από μια αταξική ακρατική κοινωνία.

Το 2003, όταν ξεκίνησε τη δράση της η οργάνωση, ήταν μια εποχή που ο νεοφιλελευθερισμός επέλαυνε ανεμπόδιστα, ο πόλεμος κατά της «τρομοκρατίας» μαινόταν από το 2001, ο καπιταλισμός και η οικονομία της αγοράς θριάμβευαν, το σύστημα φάνταζε ανίκητο, επικρατούσε μια φαινομενική ευημερία.

Το καθεστώς του «αν-ύπαρκτου σοσιαλισμού» είχε καταρρεύσει για πάνω από μια δεκαετία, οι επαναστατικές ένοπλες οργανώσεις στη Δ. Ευρώπη είχαν παρακμάσει ή είχαν εξαρθρωθεί από τα τέλη της δεκαετίας του ’80, δεν υπήρχε οποιοδήποτε αντίπαλο δέος στο σύστημα, η Δύση με αιχμή του δόρατος τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ έμοιαζε αλώβητη.

Στην Ελλάδα, οι πολιτικοοικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις που συντελούνταν στην Ευρώπη ήρθαν ως συνήθως με κάποια καθυστέρηση.

Οι νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις σταθεροποιήθηκαν την οκταετία 1996-2004 επί κυβερνήσεως Σημίτη, η ελληνική οικονομία το 1999 μέσω του «σκανδάλου» του χρηματιστηρίου πέρασε στον έλεγχο των διεθνών αγορών και της νέας υπερεθνικής οικονομικής ελίτ που αναδύθηκε μετά την πτώση του ανατολικού μπλοκ, ενώ το 2002-2003 είχαμε την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη και τις συλλήψεις για τον ΕΛΑ λίγο πριν την διοργάνωση της μεγάλης καπιταλιστικής φιέστας των ολυμπιακών αγώνων του 2004.

Σε μια εποχή λοιπόν που το σύστημα φάνταζε παντοδύναμο, όταν υπήρχε η νεοφιλελεύθερη συναίνεση, όταν η καπιταλιστική οικονομία αναπτυσσόταν και η παγκοσμιοποίηση βρισκόταν σε έξαρση, όταν η επαναστατική αριστερά είχε καταρρεύσει και στην Ελλάδα αυτό έγινε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο, το 2002-2003 με την 17Ν και τον ΕΛΑ λόγω της στάσης των περισσοτέρων από τους συλληφθέντες, με την συνεργασία και τις αποκηρύξεις, όταν η έννοια της επανάστασης είχε εξοβελιστεί και λοιδορηθεί όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς, ο Επαναστατικός Αγώνας πήρε τη σκυτάλη και το νήμα του αγώνα και όχι μόνο του ένοπλου αγώνα και με τη δράση του διακήρυξε ότι τίποτα δεν τελείωσε, ότι ο επαναστατικός αγώνας συνεχίζεται, ο αγώνας για την ανατροπή του κεφαλαίου και του κράτους συνεχίζεται μέσα σε νέες, διαφορετικές και πιο δύσκολες συνθήκες.

Σε αντίθεση με τον εναλλακτισμό και την ηττοπάθεια που επικρατούσαν ως ένα μεγάλο βαθμό στα κινήματα στην Ευρώπη που ήταν φυσικό επακόλουθο της ήττας των παλιών επαναστατικών κινημάτων των δεκαετιών του 1970 και ’80 και του δυτικοευρωπαϊκού αντάρτικου και σε αντίθεση με την επικρατούσα πεποίθηση των πιο «προωθημένων» κομματιών του ελληνικού α/α χώρου που μιλούσαν εκείνη την εποχή για εξέγερση, ο Επαναστατικός Αγώνας το 2003-2004 έθεσε το ζήτημα της επανάστασης ξανά.

Ακριβώς γιατί θέσαμε το ζήτημα της επανάστασης, γι’ αυτό το όνομά μας, η ταυτότητα της ένοπλης συλλογικότητάς μας είναι Επαναστατικός Αγώνας.

Η επανάσταση προϋποθέτει πέραν των άλλων μορφών δράσης απαραίτητα και τον ένοπλο αγώνα στη σύγκρουση με την κεντρική εξουσία. Η επανάσταση είναι στην ουσία εμφύλιος πόλεμος και προϋποθέτει την ένοπλη αναμέτρηση με το καθεστώς.

Ο Επαναστατικός Αγώνας με τα δικά του αναλυτικά και ερμηνευτικά εργαλεία από αναρχική και αντιεξουσιαστική σκοπιά, ανέλυσε πιστεύω την εποχή μας αρκετά εύστοχα, την εποχή της έξαρσης της παγκοσμιοποίησης των αρχών και των μέσων της δεκαετίας του 2000, όταν ο πόλεμος κατά της «τρομοκρατίας» είχε κηρυχτεί, όταν οι νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις σταθεροποιούνταν, όταν η δικτατορία των αγορών επεκτεινόταν αλλά και όταν εμφανίστηκε η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση από το 2008 και μετά, όταν αρχικά ήταν κρίση του χρηματοπιστωτικού τομέα, δηλαδή των τραπεζών και εξελίχτηκε σε κρίση χρέους, ιδιαίτερα επώδυνη για χώρες με υψηλό χρέος όπως η Ελλάδα και αποτέλεσε την αφορμή για μια πρωτοφανή επίθεση που ενορχηστρώθηκε από τους υπερεθνικούς οργανισμούς, ΔΝΤ, ΕΚΤ και ΕΕ.

Ο Επαναστατικός Αγώνας πέρα από τις στοχευμένες ενέργειες εναντίον δομών της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, διάβασε καλά την εποχή μας και έπεσε μέσα σε πολλές από τις προβλέψεις του. Continue reading Ελληνικές φυλακές: Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη σε εκδήλωση του στεκιού Άτακτον στην Πάτρα (7/12/2015)

Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη σε εκδήλωση της Διεθνούς Κόκκινης Βοήθειας στη Ζυρίχη

Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη
σε εκδήλωση της Διεθνούς Κόκκινης Βοήθειας στη Ζυρίχη
για τα
100 χρόνια από τη Συνδιάσκεψη στο Τσίμερβαλντ
με θέμα: «Μεταρρύθμιση ή Επανάσταση»

(Πριν από 100 χρόνια, τον Σεπτέμβρη του 1915, στο Τσίμερβαλντ της Ελβετίας πραγματοποιήθηκε μια Συνδιάσκεψη που έμελλε να παίξει καθοριστικό ρόλο στην πορεία του διεθνούς εργατικού κινήματος. 38 αντιπρόσωποι από Σοσιαλιστικά κόμματα της Ευρώπης που διαφωνούσαν με τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την υποταγή της Β’ Διεθνούς στο δόγμα του μιλιταρισμού και της υποστήριξης των εθνικών αστικών τάξεων, συναντήθηκαν για να καθορίσουν τη στάση τους απέναντι στη νέα πραγματικότητα που διαμορφωνόταν. Η Συνδιάσκεψη του Τσίμερβαλντ αποτέλεσε ένα αναγκαίο και σημαντικό βήμα στο χτίσιμο του διεθνούς επαναστατικού κύματος που ακολούθησε τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και που οδήγησε στη νίκη της ρωσικής επανάστασης το 1917.)

Συντρόφισσες-οι, σας χαιρετώ από τις ελληνικές φυλακές. Το ζήτημα της επανάστασης γίνεται πιο επίκαιρο και επιτακτικό τα τελευταία χρόνια από τότε που έχει ξεσπάσει η παγκόσμια οικονομική κρίση.

Πριν το ξέσπασμα της κρίσης που χτύπησε το καπιταλιστικό κέντρο ζήσαμε σχεδόν 3 δεκαετίες συστημικού θριάμβου και «ευμάρειας», όπου ο νεοφιλελευθερισμός επέλαυνε ανεμπόδιστα, η παγκοσμιοποίηση βρισκόταν σε έξαρση μετά την πτώση των καθεστώτων του ανατολικού μπλοκ το 1989-91, η Νέα Τάξη νικούσε στα πεδία των μαχών και οι απολογητές του συστήματος διακήρυτταν αλαζονικά το «τέλος της ιστορίας» λέγοντας ότι ο καπιταλισμός είναι το μόνο ρεαλιστικό και βιώσιμο σύστημα.

Και όλα αυτά βασίζονταν στην ήττα των παλιών επαναστατικών κινημάτων των δεκαετιών του 1970 και ’80, στην ήττα του δυτικοευρωπαϊκού αντάρτικου πόλης εκείνων των χρόνων, τις συνέπειες της οποίας βιώνουμε σήμερα. Έκτοτε, η έννοια της επανάστασης έχει εξοβελιστεί από τη Γηραιά Ήπειρο, την Ευρώπη, όπου τα εναλλακτικά κινήματα δεν βάζουν ως στόχο την καθολική ανατροπή του κεφαλαίου και του κράτους, την καταστροφή της κεντρικής εξουσίας –άλλωστε δεν υπάρχει η «καρδιά του κράτους» όπως έχει επικρατήσει να λέγεται– αλλά προωθούν αποσπασματικούς αγώνες ενάντια σε περιφερειακές δομές της εξουσίας, την αυτοοργάνωση σε τοπικό επίπεδο, την «υπαρξιστική επανάσταση» της καθημερινής ζωής, τη συνύπαρξη ουσιαστικά εναλλακτικών δομών αντιεξουσίας με το κράτος και την οικονομία της αγοράς. Σήμερα, που ο καπιταλισμός είναι αντιμέτωπος με τη μεγαλύτερη κρίση της ιστορίας του, οφείλουμε να βάλουμε όχι σε θεωρητικό επίπεδο αλλά πρακτικά την προοπτική της επανάστασης.

Και σύμφωνα με την ιστορική εμπειρία και παράδοση, η επανάσταση δε γίνεται χωρίς προσφυγή στα όπλα. Η επανάσταση ισοδυναμεί με εμφύλιο πόλεμο και ένοπλο αγώνα και απαραίτητα προϋποθέτει για την επιτυχία της την ένοπλη κατάληψη των οχυρών του ταξικού εχθρού, εκεί όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις της εξουσίας, δηλαδή το αστικό κοινοβούλιο, η κεντρική τράπεζα, οι τράπεζες και φυσικά προϋποθέτει τον αφοπλισμό των ενόπλων δυνάμεων του εχθρού, των σωμάτων ασφαλείας.

Ο Επαναστατικός Αγώνας από το 2009, μετά την εμπειρία της εξέγερσης της Αθήνας του Δεκέμβρη του 2008 και ενώ η Ελλάδα βυθιζόταν στην κρίση χρέους, προβλέποντας την εφαρμογή των πολιτικών που θα επέβαλε η υπερεθνική οικονομική ελίτ με συνταγές του ΔΝΤ, πράγμα που συνέβη ένα χρόνο μετά με την υπαγωγή της χώρας στο Μνημόνιο του 2010, δηλαδή την δανειακή σύμβαση με το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, προτάσει την Κοινωνική Επανάσταση ως τη μόνη ρεαλιστική λύση απέναντι στην κρίση, τις αιτίες που την δημιούργησαν και στα τραγικά αποτελέσματά που έχει και υποστηρίζει ότι απαραίτητη προϋπόθεση για την επανάσταση είναι η ύπαρξη επαναστατικού κινήματος.

Η εμπειρία των τελευταίων 5 χρόνων στην Ελλάδα, με την εφαρμογή των Μνημονίων και των προγραμμάτων διάσωσης που στην πραγματικότητα αποτελούν πολιτικές κοινωνικής γενοκτονίας και εκκαθάρισης τμημάτων του πληθυσμού για να σωθεί το σύστημα, με αποτέλεσμα χιλιάδες νεκρούς από αυτοκτονίες, ασθένειες, ελλείψεις βασικών αγαθών, χιλιάδες άστεγους και εκατομμύρια ανέργους και άπορους, αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο μεταρρύθμισης εντός του υπάρχοντος συστήματος προς όφελος των φτωχών και των εργαζομένων.

Η μεταρρύθμιση του συστήματος είναι κάτι το ανέφικτο και ουτοπικό ενώ η ρεαλιστική λύση είναι η ανατροπή του καπιταλισμού και του κράτους, δηλαδή η επανάσταση. Στην Ελλάδα, μόλις πρόσφατα, με την εμπειρία της διακυβέρνησης του αριστερού κόμματος Σύριζα, αποδείχτηκε το ανέφικτο της εφαρμογής μιας πολιτικής μεταρρύθμισης, διαφορετικής από αυτής των Μνημονίων που αποσκοπούσε στην κρατική παρέμβαση στην οικονομία και στην προστασία των φτωχών και των κοινωνικά αδύναμων.

Μόλις πρόσφατα, η αριστερή κυβέρνηση Σύριζα ψήφισε το 3ο Μνημόνιο τον Αύγουστο του 2015 ευθυγραμμιζόμενη πλήρως με τις απαιτήσεις των δανειστών.

Η μετατροπή του Σύριζα από ένα κόμμα που υποσχόταν ένα σοσιαλδημοκρατικό κεϊνσιανιστικό πρόγραμμα κρατικής παρέμβασης στην οικονομία σε ένα αμιγώς νεοφιλελεύθερο κόμμα, ήταν κάτι που ο Επαναστατικός Αγώνας είχε προβλέψει ένα σχεδόν χρόνο πριν ο Σύριζα γίνει κυβέρνηση στην προκήρυξη με την οποία ανέλαβε την ευθύνη για την τελευταία επίθεση του στις 10 Απριλίου 2014 σε κτίριο παράρτημα της Τράπεζας της Ελλάδος.

Αποδείχτηκε όπως έχουμε ισχυριστεί, ότι είναι ανέφικτο σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης η επιστροφή σε ένα μοντέλο που παρήκμασε και εξαφανίστηκε πριν 3 δεκαετίες περίπου, εννοώντας την σοσιαλδημοκρατία και το κράτος πρόνοιας. Αποδείχτηκε ότι είναι ανέφικτο για μια χώρα που είναι ενταγμένη στο καθεστώς του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού και στις αγορές να θέτει περιορισμούς και όρια στην κίνηση των κεφαλαίων, να επιβάλλει προστατευτισμό, να φορολογεί τα κέρδη των κεφαλαίων όταν εδώ και δεκαετίες το κεφάλαιο έχει σπάσει τα εθνικά σύνορα και κινείται όπου θέλει. Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο μεταρρύθμισης ενός συστήματος που εδώ και χρόνια αλλά ιδιαίτερα με αφορμή την κρίση τα τελευταία χρόνια επιβάλλει τον ολοκληρωτισμό και την δικτατορία των αγορών. Όμως παράλληλα με την δικτατορία των αγορών επιβάλλεται και ένας ολοκληρωτισμός σε πολιτικό επίπεδο αφού τα εθνικά κοινοβούλια έχουν χάσει τη δυνατότητα άσκησης μιας ανεξάρτητης εθνικής πολιτικής που είχαν την εποχή του κεϊνσιανισμού και της σοσιαλδημοκρατίας όταν ο καπιταλισμός διατηρούσε τα εθνικά χαρακτηριστικά του και έχουν μετατραπεί σε μαριονέτες και πιόνια των υπερεθνικών κέντρων εξουσίας, των Βρυξελλών, της Φραγκφούρτης, της Ουάσινγκτον, εκεί που εδρεύουν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ. Αυτό αποδείχτηκε και με την κυβέρνηση Σύριζα αφού παρά τους λεονταρισμούς και την «σκληρή διαπραγμάτευση» υποχώρησε ολοκληρωτικά στις απαιτήσεις των δανειστών ψηφίζοντας το 3ο κατά σειρά Μνημόνιο.

Ουσιαστικά βιώνουμε τον εξευτελισμό και την παρακμή του συστήματος της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και του αστικού κοινοβουλευτισμού, μια εξέλιξη μη αναστρέψιμη γιατί έτσι επιβάλλουν τα συμφέροντα των αγορών.

Το πόσο δεν δίνεται καθόλου σημασία στην λαϊκή βούληση το είδαμε ξεκάθαρα όταν η κυβέρνηση Σύριζα διοργάνωσε το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, όπου παρά το γεγονός ότι το 62% όσων πήγαν στο δημοψήφισμα απέρριψαν τις προτάσεις των δανειστών, ο Σύριζα ψήφισε ένα Μνημόνιο πολύ πιο σκληρό από τις προτάσεις που απέρριψε ο λαός.

Αποδεικνύεται αυτό που υποστηρίζουμε ως Επαναστατικός Αγώνας, ότι κανένα πολιτικό κόμμα δεν θέλει και δεν μπορεί να έρθει σε σύγκρουση με τις αγορές και την υπερεθνική οικονομική ελίτ και καμία προσπάθεια μεταρρύθμισης δεν μπορεί να μετριάσει την επίθεση του κεφαλαίου. Μόνο η ρήξη, η ανατροπή, η επανάσταση είναι η λύση για τους λαούς.

Ο Επαναστατικός Αγώνας από το 2009 υποστηρίζει ότι η ίδια η οικονομική κρίση έχει διαμορφώσει τις κατάλληλες συνθήκες για μια επανάσταση στην Ελλάδα και όχι μονο στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς.

Αυτές οι αντικειμενικές συνθήκες συνίστανται στην απονομιμοποίηση και στην απαξίωση του οικονομικοπολιτικού συστήματος από μεγάλα κοινωνικά και λαϊκά κομμάτια.

Ούτε ο καπιταλισμός μπορεί να υποσχεθεί και να εξασφαλίσει πια ένα πιάτο φαΐ για εκατομμύρια ανθρώπους, ούτε ευκαιρίες για ανέλιξη όπως γινόταν τα προηγούμενα χρόνια, την περίοδο της νεοφιλελεύθερης συναίνεσης και της έξαρσης της παγκοσμιοποίησης –αντίθετα εξοντώνει μαζικά ανθρώπους για να σώσει τους ισχυρούς, τις τράπεζες και τις πολυεθνικές– ενώ ούτε η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι ικανή πια να υποσχεθεί και να εξασφαλίσει σεβασμό στη βούληση των ανθρώπων και των λαών.

Βιώνουμε ένα νέο φασισμό πολύ διαφορετικό, όμως, από τον φασισμό του μεσοπολέμου. Continue reading Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη σε εκδήλωση της Διεθνούς Κόκκινης Βοήθειας στη Ζυρίχη

Πολιτικό κείμενο της καταζητούμενης συντρόφισσας Πόλας Ρούπα, μέλους της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας

Η συγκυβέρνηση Σύριζα-ΑΝΕΛ προχώρησε στο δημοψήφισμα, αφού βρέθηκε σε συνθήκες αδιεξόδου και ήττας στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές του ελληνικού κράτους. Ας μην ξεχνάμε ότι και ο Σαμαράς πριν από λίγους μήνες εξαναγκάστηκε να πάει σε εκλογές και να «παραδώσει» την εξουσία στον Σύριζα, ύστερα από τις μεγάλες απαιτήσεις των δανειστών, τις οποίες και αδυνατούσε να υπερασπιστεί και να περάσει από την βουλή για ένα πρόγραμμα ύψους 800 εκ. ευρώ, πολύ πιο ήπιο από αυτό που πρότεινε ο Σύριζα και απέρριψαν οι «εταίροι», το ύψος του οποίου έφτανε τα 8,5 δισ. ευρώ. Το δημοψήφισμα δεν ήταν πράξη αντίστασης, αλλά πράξη απελπισίας και αδιεξόδου, αφού οι πολιτικές φιλοδοξίες του Σύριζα να εκβιάσει την ΕΕ για να αφήσει την ελληνική κυβέρνηση να προχωρήσει σε πολιτικές αντιμετώπισης της κρίσης, διαφοροποιημένες έστω και στο ελάχιστο από τις ακραίες νεοφιλελεύθερες συνταγές της τρόικας, έπεσαν στο κενό.

Έτσι καταλήξαμε σε ένα διπλό κραχ. Το οικονομικό –με την τυπική πλέον χρεοκοπία της ελληνικής οικονομίας, που εκφράστηκε με την στάση πληρωμών του κράτους στο εσωτερικό αλλά και στο εξωτερικό με τη μη καταβολή οφειλών στο ΔΝΤ, με τους κεφαλαιακούς ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων και με το ελληνικό καθεστώς να βρίσκεται με το ένα πόδι εκτός ευρώ– και το πολιτικό – με την πολιτική του Σύριζα να έχει χτυπήσει στον τοίχο της ΕΕ και το υπόλοιπο πολιτικό προσωπικό στην χώρα να έχει φθαρεί ανεπανόρθωτα μέσα από τις πολιτικές διάσωσης του καπιταλισμού στην Ελλάδα που είχαν επιχειρήσει τα προηγούμενα χρόνια.

Από την συνολική στάση της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ σε όλο το διάστημα από την έναρξη της μνημονιακής περιόδου ως σήμερα, με την εντεινόμενη πίεση για όλο και πιο σκληρά μέτρα που πλήττουν τους οικονομικά αδύναμους και την «προφύλαξη» των πιο εύπορων στρωμάτων, επιβάλλοντας τη μη εφαρμογή «υφεσιακών μέτρων» όπως η αύξηση της φορολογίας σε επιχειρήσεις, με την προώθηση πολιτικών που εντείνουν συνεχώς την κοινωνική γενοκτονία στην χώρα –τακτικές ευθυγραμμισμένες με το νεοφιλελεύθερο μοντέλο εξόδου από τις κρίσεις– γίνεται κατανοητό ότι οι προϋποθέσεις για την παράταση της παραμονής της Ελλάδας στην ΟΝΕ και την ΕΕ γίνονται όλο και πιο σκληρές, καθώς η κρίση του συστήματος παγκόσμια, η κρίση στην ΕΕ και στην Ελλάδα όχι μόνο δεν ξεπερνιέται, αλλά βαθαίνει.

Από την αρχή που εκδηλώθηκε η συστημική κρίση στην Ευρώπη, η ΕΕ βρίσκεται σε τροχιά επαπειλούμενης διάλυσης. Αυτή την κατεύθυνση επιτείνουν οι ίδιες οι πολιτικές της ευρωπαϊκής ελίτ, καθώς κατέστησε υπεύθυνες τις κυβερνήσεις για την επιβίωση των τραπεζών σε κάθε χώρα και προχώρησε στην κοινωνικοποίηση των κρατικών χρεών. Το τραπεζικό σύστημα στην ΕΕ είναι χρεοκοπημένο και στηρίζεται στην περιορισμένη ρευστότητα της ΕΚΤ, αλλά κυρίως στην οικονομική και πολιτική εγγύηση ότι το ευρωπαϊκό οικοδόμημα θα ξεπεράσει την κρίση και θα μπει ξανά σε τροχιά καπιταλιστικής ανάπτυξης. Αυτή την εγγύηση την διασφαλίζει η ανοχή και οι αντοχές της κοινωνικής βάσης στην Ευρώπη που βυθίζεται στην ανέχεια και την εξαθλίωση, με τις χώρες του νότου, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας που είναι και το μεγάλο πρόβλημα της ΟΝΕ, να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της φτώχειας. Την πρωτιά, φυσικά, κρατάει σταθερά η Ελλάδα, με τους ανθρώπους που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας να φτάνει το 40%, ενώ με βάση τις επίσημες μετρήσεις το ποσοστό αυτό χωρίς τις όποιες βοήθειες παρέχονται για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης θα ξεπερνούσε το 50%. Παράλληλα η κοινωνικοποίηση του κρατικού χρέους που έγινε για να απαλλαχτεί από τον κίνδυνο μιας αθέτησης πληρωμών το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα, και ενώ όλη η Ευρώπη βρίσκεται σε ύφεση, είναι μια πολιτική που υποδαυλίζει τον ανταγωνισμό ανάμεσα στους ευρωπαϊκούς λαούς.

Αυτό το ευρωπαϊκό κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό υπόστρωμα, όχι μόνο δεν είναι ικανό να απορροφήσει τους κραδασμούς μιας κρίσης που βαθαίνει, αλλά επιτείνει την ευρωπαϊκή διάλυση. Πέρα λοιπόν από τον διαχωρισμό της Ευρώπης σε χώρες δανειστές και χώρες οφειλέτες –συνθήκη που έχει δημιουργήσει σχέσεις άγριας εξουσιαστικής σχέσεις μεταξύ βόρειων και νότιων χωρών–, πέρα από το γεγονός ότι το ευρώ από την δημιουργία του έχει καταστήσει μονόδρομο τη μετατροπή των αδύναμων οικονομικά χωρών σε τριτοκοσμικές, αφού υποχρεώνονται να δανείζονται σε ξένο στην ουσία νόμισμα, καθώς δεν έχουν δικαίωμα να τυπώσουν οι ίδιες χρήμα για να αποφύγουν την χρεοκοπία, οι κοινωνικοί διαχωρισμοί που έχει δημιουργήσει η ΕΕ, φέρνοντας τους λαούς τον έναν αντιμέτωπο με τον άλλον, καθιστούν το ευρωπαϊκό σύστημα έναν εχθρό της κοινωνικής και ταξικής αλληλεγγύης στην Ευρώπη, ένα πεδίο που τρέφεται η μισαλλοδοξία, ο εθνικισμός, το μίσος. Με δυο λόγια η ΕΕ οδεύει προς την διάλυση λόγω της κρίσης και των πολιτικών αντιμετώπισής της και των ανταγωνιστικών κοινωνικών και πολιτικών συνθηκών που διαμορφώνονται στην κοινωνική βάση των ευρωπαϊκών χωρών λόγω των ίδιων πολιτικών της ευρωπαϊκής οικονομικής και πολιτικής ελίτ.

Η επιβίωση της ΕΕ με κάθε κόστος για τους λαούς είναι ένα στοίχημα για την υπερεθνική οικονομική και πολιτική ελίτ, καθώς σε αυτό το σημείο διακυβεύεται η ίδια η παγκοσμιοποίηση του συστήματος, απαραίτητη προϋπόθεση ώστε το σύστημα να επιβιώσει. Και όσον αφορά στο ελληνικό ζήτημα, οι θέσεις της ευρωπαϊκής ελίτ διίστανται, με ένα μέρος της να βλέπει την έξοδο της Ελλάδας απαραίτητη για την σταθεροποίηση του ευρώ και ένα άλλο να ιεραρχεί την γεωστρατηγική ισορροπία ως σημαντικότατο παράγοντα, που απαιτεί η Ελλάδα να παραμείνει στην ΟΝΕ και την ΕΕ.

Με μαθηματική ακρίβεια η ελληνική κυβέρνηση λίαν συντόμως θα έχει να επιλέξει ανάμεσα σε ένα κοινωνικό και ταξικό πραξικόπημα για να παρατείνει την παραμονή της χώρας στο ευρώ ή θα έρθει σε πραγματική ρήξη με την ΕΕ. Και λέω πραξικόπημα, γιατί είναι φανερό πως στην πλειοψηφία της η ελληνική κοινωνία δεν αντέχει να σηκώνει άλλα μέτρα και δείχνει ότι θέλει να τελειώνει ο εφιάλτης των μνημονίων.

Το παραπάνω αναδείχτηκε και μέσω του δημοψηφίσματος. Για να αναλύσουμε το αποτέλεσμα θα πρέπει να δούμε ποιος ψήφισε, τι ψήφισε και για ποιο λόγο το ψήφισε. Αλλά πρώτα πρέπει να δούμε ποιο ήταν το ερώτημα. Το ερώτημα ήταν η αποδοχή ή η άρνηση μιας πρότασης των δανειστών που τέθηκε ως τελεσίγραφο στην ελληνική κυβέρνηση προκειμένου να συνεχιστεί η χρηματοδότηση. Αυτή η πρόταση με την κήρυξη του δημοψηφίσματος αποσύρθηκε και παράλληλα αποσύρθηκε το δίλημμα. Παράλληλα υπόγειες συζητήσεις συνεχίζονταν όλη την εβδομάδα πριν το δημοψήφισμα, με τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να βάζει νέα πρόταση προκειμένου να ακυρωθεί το δημοψήφισμα. Τα «ναι» και τα «όχι» που καταγράφηκαν πάνω σε ένα ψηφοδέλτιο που διατυπώνει μια αποσυρμένη πρόταση για να ψηφιστεί ή να απορριφθεί, όπως και η αποχή, είναι κατανοητό ότι έχουν τέτοια σημασία που απέχουν πολύ από το να συνιστούν απαντήσεις σε ένα ψευτοδίλημμα που τέθηκε από την κυβέρνηση. Η σημασία τους είναι πολύ βαθύτερη και αφορά όχι μόνο το αποτέλεσμα της ταξικής και κοινωνικής σύγκρουσης των τελευταίων ετών στην χώρα, αλλά σκιαγραφούν και την προοπτική αυτής της σύγκρουσης για το άμεσο μέλλον. Continue reading Πολιτικό κείμενο της καταζητούμενης συντρόφισσας Πόλας Ρούπα, μέλους της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας

Η επίμονη άρνηση του παραδείσου

Φημολογείται πως εμείς (ένα «εμείς» όχι σαφώς προσδιορισμένο, του οποίου η έλλειψη ορισμού βολεύει όσους ενσπείρουν τις φημολογίες) δεν έχουμε καμία σχέση με τον αναρχισμό, όντας στην πραγματικότητα μηδενιστές μεταμφιεσμένοι με σκοπό να διεισδύσουμε στο άβατο της αναρχίας με κακές προθέσεις. Σημειωτέον ότι όποιος αναλαμβάνει το έργο της φύλαξης του ιερού καταλήγει να βλέπει κλέφτες παντού τριγύρω, και ίσως έχει έρθει η ώρα να κάνουμε τους ταραγμένους δυσφημιστές «μας» να σωπάσουν.

Πρώτα απ’ όλα, θα πρέπει να εξηγήσουν τι εννοούν με το μηδενισμό. Προσωπικά, βλέπω με καχυποψία όποιον μου εκθειάζει τις χαρές του μηδενισμού διότι θεωρώ ότι ο μηδενισμός, ως η υποστασιοποίηση του τίποτα, συνιστά μια παραπλάνηση. Όταν η μη πληρότητα όλων καλλιεργείται μ’ ένα αίσθημα μεστότητας, είναι δύσκολο ν’ αντισταθεί κανείς στον πειρασμό ν’ αντικαταστήσει το παλαιό απόλυτο με την πιο αφηρημένη του στιγμή, κατά την οποία το τίποτα μετασχηματίζεται άμεσα σε όλα κι ως εκ τούτου συνολικοποιείται. Εντέλει, ο μηδενισμός εμένα μου φαίνεται σαν πανούργα μορφή μιας συλλογιστικής, που οδηγεί την ολότητα της δομής της γνώσης μέσα στο σκοτάδι της Μηδαμινότητας, μονάχα για να λάβει –μέσα απ’ αυτήν τη θεαματική, τη ριζική άρνηση– ακόμα περισσότερο από το φως του Όλου.

Ίσως όμως ο φημολογούμενος «μηδενισμός» αποτελείται από κάτι πολύ πιο απλό, δηλαδή από μιαν υποτιθέμενη απουσία προτάσεων. Με άλλα λόγια, κάποιος είναι μηδενιστικός όταν αρνείται επίμονα να υποσχεθεί ένα μελλοντικό επίγειο παράδεισο, να προβλέψει τη λειτουργία του, να μελετήσει την οργάνωσή του, να επαινέσει την τελειότητά του. Κάποιος είναι μηδενιστικός όταν αρνείται ριζικά να πάρει και να εκτιμήσει όλες τις στιγμές της σχετικής ελευθερίας που προσφέρει αυτή η κοινωνία, προτιμώντας αντ’ αυτού το δραστικό συμπέρασμα ότι καμιά απ’ αυτές δεν αξίζει να σωθεί. Τέλος, κάποιος είναι μηδενιστικός όταν, αντί να προτείνει κάτι εποικοδομητικό, η δραστηριότητά του καταλήγει να είναι μια «έμμονη θριαμβευτικότητα για την καταστροφή αυτού του κόσμου». Αν αυτό είναι το επιχείρημα, τότε πράγματι είναι πενιχρό.

Για να πιάσουμε το νήμα απ’ την άκρια, ένα πράγμα είναι ο αναρχισμός –η Ιδέα– και άλλο πράγμα είναι το αναρχικό κίνημα – το σύνολο ανδρών και γυναικών που υποστηρίζουν τούτη την Ιδέα. Για μένα δεν έχει κανένα νόημα να λέγεται ως προς την Ιδέα κάτι που στην πραγματικότητα επιβεβαιώνουν μονάχα λιγοστοί αναρχικοί. Η Ιδέα του αναρχισμού είναι η απόλυτη ασυμβατότητα μεταξύ ελευθερίας και αυθεντίας. Αυτό συνεπάγεται ότι συνολική ελευθερία μπορεί κανείς να απολαύσει εν πλήρει απουσία της εξουσίας. Επειδή η εξουσία υπάρχει και δεν έχει καμία πρόθεση να εξαφανιστεί οικειοθελώς, θα χρειαστεί πράγματι να δημιουργηθεί ένας τρόπος για την εξάλειψή της. Διορθώστε με αν κάνω λάθος.

Δεν καταλαβαίνω γιατί μια τέτοια παραδοχή –που ουδείς αναρχικός «μηδενιστής» δεν έχει ούτε στα όνειρά του ποτέ αρνηθεί ή καταπνίξει– θα πρέπει αναγκαστικά να επιφέρει την υπόδειξη νέων κοινωνικών κανονισμών. Δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει πρώτα κανείς να εξεταστεί σε διδακτορικό διαγώνισμα πάνω στην αρχιτεκτονική του νέου κόσμου προκειμένου να «είναι μέρος» του αναρχικού κινήματος, και γιατί δεν αρκεί ν’ αγαπάει τη λευτεριά και να μισεί κάθε μορφή αυθεντίας με όλα όσα συνεπάγεται. Όλα αυτά δεν είναι παράλογα μονάχα από τη θεωρητική άποψη, αλλά είναι επίσης σφαλερά από την ιστορική σκοπιά (και οι αναρχικοί φημολόγοι δείχνουνε μεγάλο ζήλο για την Ιστορία). Ένα από τα σημεία στα οποία συγκρούονταν συχνά πυκνά ο Μαλατέστα [Malatesta] και ο Γκαλλεάνι [Galleani] ήταν ακριβώς το ερώτημα του κατά πόσον ήταν αναγκαίο να σχεδιαστεί τι θα μπορούσε να δημιουργηθεί μετά την επανάσταση, ή όχι. Ο Μαλατέστα υποστήριζε ότι οι αναρχικοί πρέπει ν’ αρχίσουν αμέσως να αναπτύσσουν ιδέες για το πώς θα οργανώσουν την κοινωνική ζωή, γιατί το ζήτημα δε σηκώνει αναβολή· ο Γκαλλεάνι, από την άλλη, υποστήριζε ότι το έργο των αναρχικών ήταν η καταστροφή αυτής της κοινωνίας, και ότι οι μελλοντικές γενιές που θα είναι απρόσβλητες από τη λογική της κυριαρχίας θα βρούνε μόνες τους την άκρη πώς να ανοικοδομήσουν. Παρά τις διαφωνίες αυτές, ο Μαλατέστα δεν κατηγορούσε τον Γκαλλεάνι σαν μηδενιστή. Θα ήταν ανώφελο να διατυπώσει αυτή την κατηγόρια, διότι η διαφορά τους ήταν μονάχα πάνω στην εποικοδομητική πτυχή του διακυβεύματος· συμφωνούσαν πλήρως ως προς την καταστροφική πτυχή. Παρόλο που πολλοί ερμηνευτές του παραλείπουν να το πούνε, ο Μαλατέστα ήταν στ’ αλήθεια ένας εξεγερσιακός, ένας επιβεβαιωμένος υποστηρικτής μιας βίαιης εξέγερσης ικανής να σωριάσει συθέμελα το κράτος.

Σήμερα ωστόσο το μόνο που χρειάζεται ώστε να κατηγορηθεί κανείς για μηδενισμό είναι το να επισημάνει ότι όποιοι κατέχουν εξουσία δεν παραδίδουν τα προνόμιά τους οικειοθελώς και να βγάλει τα χρειαζούμενα συμπεράσματα. Μέσα στο αναρχικό κίνημα, όπως και παντού, οι καιροί αλλάζουν. Μια φορά κι έναν καιρό η αντιπαράθεση μεταξύ αναρχικών καταπιανόταν με τον τρόπο κατανόησης της επανάστασης, ενώ σήμερα φαίνεται ότι κάθε συζήτηση επικεντρώνεται στον τρόπο αποφυγής της. Ποιον άλλο σκοπό μπορεί να έχουν όλες αυτές οι πραγματείες για την αυτοδιεύθυνση, τον ελευθεριακό κοινοτισμό ή την ευλογητή ουτοπία της σύνεσης; Είναι σαφές ότι, όταν κάποιος απορρίπτει το εξεγερσιακό εγχείρημα ως αυτό που είναι, τότε η καταστροφική υπόθεση αρχίζει να παίρνει τρομακτικό σουλούπι. Αυτό που ήταν μονάχα ένα λάθος κατά την αντίληψη του Μαλατέστα –το να περιορίζεται κανείς στην κατακρήμνιση της κοινωνικής τάξης– για πολλούς από τους σύγχρονους αναρχικούς αντιπροσωπεύει μία φρίκη.

Όταν ευσεβείς ψυχές ακούνε το αλύχτημα ενός σκύλου, πάντοτε θαρρούν πως τους ζυγώνει ένας θηριώδης λύκος. Γι’ αυτούς το φύσημα του ανέμου γίνεται ανεμοστρόβιλος που πλησιάζει. Παρομοίως, σε όσους έχουν επιφορτιστεί με το έργο της μεταμόρφωσης του κόσμου μοναχά διά της πειθούς η λέξη καταστροφή τους ταράζει το μυαλό, προξενώντας επώδυνες και δυσάρεστες εικόνες. Αυτά τα πράγματα κάνουν κακή εντύπωση στους ανθρώπους που, άμα πρόκειται να προσηλυτιστούν και τελικά να συρρεύσουν στις τάξεις της ελλόγου αιτίας, πρέπει να έχουν μια θρησκεία η οποία να υπόσχεται μία Εδέμ της ειρήνης και της αδερφοσύνης· λίγη σημασία έχει αν αφορά τον παράδεισο, τη νιρβάνα ή την αναρχία. Κι όποιος τολμά να θέσει μια τέτοια θρησκεία υπό αμφισβήτηση, δεν μπορεί να θεωρείται απλώς ένας μη πιστός. Στο ρου των πραγμάτων, ένα τέτοιο πρόσωπο θα πρέπει να παρουσιαστεί ως επικίνδυνος βλάσφημος.

Εξ ου και «εμείς» (αλλά ποιοι συναπαρτίζουν αυτό το «εμείς»;) αποκαλούμαστε «μηδενιστές». Πλην του μηδενισμού σε όλα δαύτα, ποιο είναι το νόημα;

άρθρο της Penelope Nin που δημοσιεύτηκε στην ιταλική αναρχική εφημερίδα Canenero (1994/7)· η απόδοση στα ελληνικά έγινε από την αγγλική μετάφραση του Βόλφι Λάντστραϊχερ [Wolfi Landstreicher] —βλ. α, β, γ

Ιταλικές φυλακές: Συνεισφορά του Νικόλα Γκάι στο οικοαναρχικό περιοδικό «Terra Selvaggia»

Η άμεση αναγκαιότητα της επίθεσης

Έχουμε εμπεδώσει για τα καλά το γεγονός ότι ζούμε σ’ έναν κόσμο σκατένιο όπου κράτος και Κεφάλαιο, ουσιαστικά ανεμπόδιστα, μας επιβάλλουν κάθε λογής τερατουργήματα. Είναι επίσης προφανές ότι μονάχα μια μικροσκοπική μειονότητα του πληθυσμού επιχειρεί να αντισταθεί, με λιγότερο ή περισσότερο συνειδητό τρόπο, στην καταστολή των εκάστοτε χώρων αυτονομίας και ελευθερίας που κάνουν τη ζωή ν’ αξίζει τον κόπο να τη ζει κανείς. Εμείς, οι αναρχικοί, που ’μαστε κομμάτι αυτής της μικρής μειοψηφίας, γνωρίζουμε πόσο άμεση είναι η αναγκαιότητα της καταστροφής όσων μας καταπιέζουν: γιατί λοιπόν δεν είμαστε πιο αποφασιστικοί και διεισδυτικοί;

Ένα από τα πιο μεγάλα και σοβαρά κωλύματα στη δράση μας είναι σίγουρα ο φόβος να βάλουμε πραγματικά τη ζωή μας σε κίνδυνο. Αυτή είναι μια κεντρική πτυχή του επαναστατικού αγώνα, η οποία πολύ συχνά δε λαμβάνεται υπόψη όσο θα έπρεπε, γιατί μας υποχρεώνει να λογαριαστούμε με τον ίδιο μας τον εαυτό και τις αδυναμίες μας. Εξυμνούμε τις λεγόμενες «μικρές δράσεις», που εύκολα αναπαράγονται και σίγουρα δεν πρόκειται να τρομάξουνε τον «κόσμο», και παρ’ ότι έχουμε συνείδηση πόσο επείγουσα κι απαραίτητη είναι η καταστροφική επίθεση εναντίον του εξουσιαστικού-τεχνολογικού συστήματος είμαστε απρόθυμοι να εμπλακούμε μέχρι τέλους, να θέσουμε τους εαυτούς μας σε πόλεμο και να ενεργήσουμε αναλόγως.

Σίγουρα είναι πιο εύκολο να βρίσκεται κανείς ανάμεσα σε εκατοντάδες/χιλιάδες ατόμων που υπερασπίζονται κάποια περιοχή απειλούμενη απ’ οποιοδήποτε οικοτερατούργημα, παρά να στήσει μόνος του καραούλι στο σχεδιαστή του έργου κάτω από το σπίτι του. Δε μιλάω για θάρρος· ο καθένας μας νιώθει φόβο κι εφαρμόζει τη δική του στρατηγική για να τον ελέγξει και να τον διαχειριστεί. Ακόμα και όποιος συμμετέχει στους λεγόμενους «κοινωνικούς αγώνες» διατρέχει τον κίνδυνο να μπει φυλακή ή να τραυματιστεί (είναι εκατοντάδες τα σχετικά παραδείγματα), και πιστεύω ότι δεν είναι αυτό που κάνει τη διαφορά αλλά κάτι πιο πολύπλοκο, δηλαδή η απόφαση να υλοποιήσει κανείς πρακτικές αγώνα οι οποίες δεν προβλέπουν καμία πιθανότητα διαμεσολάβησης με την εξουσία, πρακτικές που εκφράζουν την πλήρη άρνηση του υπάρχοντος. Continue reading Ιταλικές φυλακές: Συνεισφορά του Νικόλα Γκάι στο οικοαναρχικό περιοδικό «Terra Selvaggia»

Αίγυπτος: Σεξουαλικός βασανισμός διαφωνούντων υπό τον Μουμπάρακ, το Ανώτατο Συμβούλιο των Ενόπλων Δυνάμεων, και τη Μουσουλμανική Αδελφότητα

Μεταγραφή του περιεχομένου του οπτικοακουστικού υλικού, βάσει και των αγγλικών υποτίτλων:

Το βίντεο ξεκινά με τη μαρτυρία του Καρίμ: «Οι ξυλοδαρμοί δεν κάνουνε καμιά μεγάλη διαφορά. Ξυλοφορτώματα, προσβολές – ντάξει, συνεχίστε ακάθεκτοι. Αλλά κείνο το άλλο πράμα… σε κάνει να μισείς ολάκερο τον κόσμο. Σε κάνει να μισείς τον ίδιο σου τον εαυτό· να μισείς ακόμα και τη μυρωδιά του σώματός σου· τα πάντα γύρω σου. Όταν με συνέλαβαν, υπήρχανε στα κρατητήρια πολλοί άλλοι νεαροί σαν εμένα, όλοι τους σε άθλιο χάλι. Πρέπει κιόλας να ήμουνα ο μεγαλύτερος απ’ όλους εκεί πέρα. Με γδύσανε, ύστερα μου περάσανε χειροπέδες. Με υπέβαλαν στο βασανιστήριο του απαγχονισμού. Έπειτα… εμμ… να σταματήσουμε για ένα λεπτό;… Δεν υπάρχει λόγος ντροπής… κανείς δε θα ’πρεπε να ντρέπεται κι από πάνω… που προσπαθούνε να εξευτελίσουν άντρες, να τσακίσουνε την αξιοπρέπειά τους. Το πράμα αρχινά από έναν από δαύτους, που ξεκινάει να σε μπαλαμουτιάζει, με τα χέρια του. Σου βγάζει τα ρούχα. Σαν άντρας, θα κακοποιούσες σεξουαλικά έναν άλλον άντρα; Δεν ξέρω καν πώς να το περιγράψω…»

Ο Καρίμ βρισκόταν σε καθιστική διαμαρτυρία στην πλατεία Ταχρίρ, στο Κάιρο. Τον απήγαγε η αστυνομία τη στιγμή που έβγαινε απ’ το μετρό. Καταθέσεις και μαρτυρίες δείχνουν μια αύξηση της χρήσης σεξουαλικών βασανιστηρίων τα τελευταία δυο χρόνια.

Ακολουθούν στιγμιότυπα απ’ το δεύτερο αστυνομικό τμήμα της περιοχής Σούμπρα του Καΐρου, μ’ έναν αξιωματικό που την πέφτει μανιασμένα σ’ έναν πολίτη απειλώντας ότι θα τον βιάσει: «Έλα ’δώ, πιτσιρικά, να σου γαμήσω τον κώλο!»

Ο σεξουαλικός βασανισμός δεν είναι κάτι καινούργιο. Το καθεστώς τον χρησιμοποίησε συστηματικά επί ολόκληρα έτη, προκειμένου να σπάσει το πνεύμα αντίστασης που ορθώνεται ενάντια στη βία και στην τυραννία τους. Continue reading Αίγυπτος: Σεξουαλικός βασανισμός διαφωνούντων υπό τον Μουμπάρακ, το Ανώτατο Συμβούλιο των Ενόπλων Δυνάμεων, και τη Μουσουλμανική Αδελφότητα

Πάτρα: Το αναμμένο φυτίλι – Εξεγερτικός αναρχισμός

κάντε κλικ για να διαβάσετε την μπροσούρα

«Είσαι ελεύθερος ή είσαι σκλάβος. Κι ο ελεύθερος άνθρωπος, αυτός που διακινδυνεύει ολοκληρωτικά τον εαυτό του επιτιθέμενος ατομικά ή συλλογικά, είναι ένα αναμμένο φυτίλι που ανά πάσα στιγμή θα προκαλέσει έκρηξη στα θεμέλια της εξουσίας…»

Το αναμμένο φυτίλι – Εξεγερτικός αναρχισμός: Η πράξη στη θεωρία
Εκδόσεις Urbis, Πάτρα, Μάρτιος 2013, 48 σελ.

Μελβούρνη, Αυστραλία: Δράση αλληλεγγύης στους αναρχικούς της Αιγύπτου (6.2.2013)

Στις 6 Φλεβάρη καλούμε όλους τους αναρχικούς, όλα τα ελεύθερα μυαλά κι όλους τους ταραχοποιούς να συγκεντρωθούν έξω από το κτήριο που στεγάζει το αιγυπτιακό προξενείο επί της οδού Μάρκετ 50, στην κεντρική επιχειρηματική ζώνη της Μελβούρνης, στις 15.30μ.μ. σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τ’ αναρχικά αδέρφια μας στην Αίγυπτο, που αυτήν τη στιγμή απειλούνται με οξύτατη καταστολή από το θρησκόληπτο φασίστα Μόρσι και το βάναυσο καθεστώς του, που ’χει τις πλάτες της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Ο μηχανισμός «δικαιοσύνης» του καθεστώτος αυτού έχει επικηρύξει ως «τρομοκρατική οργάνωση» το Black Bloc και τους αναρχικούς που έκαναν για πρώτη φορά την παρουσία τους γνωστή στις διαδηλώσεις της 2ης επετείου της αιγυπτιακής επανάστασης, κι επιπλέον, έχει διατάξει να συλληφθούν και να τεθούν υπό κράτηση όλα τ’ άτομα που κρίνονται ύποπτα ως μέλη του μαύρου μπλοκ. Υπήρξαν επίσης κελεύσματα από πλευράς εξτρεμιστικών θρησκευτικών στοιχείων εντός της Αιγύπτου για ξυλοδαρμό και εκτέλεση μελών του μαύρου μπλοκ.

Όπως σε όλες τις περιπτώσεις όπου αναρχικοί σύντροφοι αντιμετωπίζουν την καταστολή ανά τον κόσμο, η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας, και η Αίγυπτος δεν αποτελεί εξαίρεση. Κάνοντας την παρουσία μας εμφανή έξω από το αιγυπτιακό προξενείο, θα στείλουμε ένα σαφές μήνυμα στο ισχύον αιγυπτιακό καθεστώς ότι το αιγυπτιακό μαύρο μπλοκ κι οι αναρχικοί στην Αίγυπτο δεν είναι απομονωμένοι μήτε λησμονημένοι, και ότι μια επίθεση εναντίον τους είναι μια επίθεση εναντίον όλων μας!

Η δράση αυτή έρχεται σε απάντηση προς ένα διεθνές κάλεσμα που ’χει κυκλοφορήσει για δράσεις αλληλεγγύης με σκοπό τη στήριξη των αναρχικών στην Αίγυπτο.

Φέρτε πανό, μαύρες παντιέρες, προπαγανδιστικά φυλλάδια, μάσκες κ.τ.λ., γιατί θα θέλαμε να δώσουμε ένα ισχυρό οπτικό παρών, όχι μόνο απέναντι στο προσωπικό του προξενείου, αλλά και προς τους συντρόφους μας στην Αίγυπτο.

Τα λέμε εκεί!

πηγή

Αίγυπτος: Το αναρχικό κίνημα αναδύεται με κύμα εμπρηστικών επιθέσεων και εν μέσω οδομαχιών

Ένα μαύρο μπλοκ, έτοιμο να συγκρουστεί με τις δυνάμεις ασφαλείας κοντά στην πλατεία Ταχρίρ, συμμετείχε μεταξύ άλλων διαδηλωτών στις διαμαρτυρίες που έλαβαν χώρα στο Κάιρο το βράδυ της 24ης Γενάρη 2013, παραμονή της δεύτερης επετείου της «αιγυπτιακής επανάστασης»

Αναρχικοί ήταν παρόντες στην Αίγυπτο πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την επανάσταση (με ορόσημο έναρξης την 25η Γενάρη 2011), αλλά δεν έχουν οργανώσει μέχρι σήμερα μια μαζική συσπείρωση με υψωμένη την αναρχική παντιέρα. Εδώ και χρόνια, οπαδοί ποδοσφαιρικών συλλόγων της Αιγύπτου έχουν συσχετιστεί με αναρχικές ιδέες και δράσεις, και σε αυτούς έχει ευρέως αποδοθεί η αρχική εισαγωγή πρακτικών εκείνης της σταθερής μαχητικότητας που έριξε την κυβέρνηση Μουμπάρακ τον Φλεβάρη του 2011.

Το βράδυ της 23ης Γενάρη κάποιοι άφησαν τα συνθήματα και τα γκράφιτι στους τοίχους, άφησαν τις συζητήσεις σε πηγαδάκια και διαδικτυακά φόρουμ της Αιγύπτου, και πέρασαν στην πράξη στους δρόμους του Καΐρου –διακηρύσσοντας πως η αναρχία μπορεί να γίνει μια νέα συνιστώσα μες στη συνεχιζόμενη κοινωνική έκρηξη, που πυροδοτήθηκε πριν από δυο χρόνια– μέσω διπλής εμπρηστικής επίθεσης σε γραφεία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας (απ’ τους κόλπους της οποίας αναδείχθηκε ο νυν πρόεδρος της χώρας Μοχάμεντ Μόρσι). Αργότερα η κυβέρνηση έβαλε λουκέτο στις σελίδες του facebook τις οποίες διατηρούσαν οι ομάδες Black Blocairo και Egyptian Black Bloc, αλλά σύντομα αυτές τέθηκαν εκ νέου σε λειτουργία. Το πρωί της 24ης Γενάρη, σε προκήρυξη που αναρτήθηκε στο Διαδίκτυο, άτομα του λεγόμενου μαύρου μπλοκ έγραψαν πως θα ξαναχτυπήσουν.

Στις 24 Γενάρη το μαύρο μπλοκ έκανε την πρώτη του μαζική εμφάνιση στην πλατεία Ταχρίρ, και λίγο μετά πυρπόλησε το συμβούλιο Σούρα (αιγυπτιακό κοινοβούλιο), γκρέμισε ένα τμήμα του τείχους που φράσσει το πέρασμα προς την πλατεία Ταχρίρ, και μαζί με άλλους ρίχτηκε σε οδομαχίες και συγκρούσεις με τις δυνάμεις ασφαλείας. Αυτές οι δηλώσεις και δράσεις εντάσσονται στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τη δεύτερη επέτειο της επανάστασης, στις 25/1, αλλά και γι’ αυτό που ορισμένοι αποκαλούν «ένα εντελώς καινούργιο επίπεδο» διαμαρτυριών στην αιγυπτιακή επικράτεια.

Ο αναρχισμός και η έννοια του μαύρου μπλοκ στο δρόμο έχουν ενισχυθεί τους τελευταίους μήνες σε πολλές μεριές της Αιγύπτου, πηγάζοντας από διάφορες ομαδοποιήσεις και κύκλους αναρχικών που συγχωνεύτηκαν κατά τη διάρκεια της επαναστατικής περιόδου. Μια τεράστια δυσπιστία νεολαίων απέναντι σε όλα τα πολιτικά κόμματα, μια έντονη κριτική για το θεσμικό ρόλο της θρησκείας εντός της διακυβέρνησης, όπως και η έμπνευση που αντλείται από την αναρχική αντίσταση σε όλο τον κόσμο (που εν πολλοίς συμβολίζεται από την εξέγερση στην Ελλάδα στα τέλη του 2008) έχουν συντελέσει καταλυτικά στην ανάδυση αυτών των τάσεων.

Ακολουθεί η προκήρυξη του Black Blocairo για την κατάργηση των ηλεκτρονικών τους σελίδων, τις εμπρηστικές επιθέσεις τους ενάντια σε κυβερνητικά γραφεία και το κάλεσμά τους σε εξέγερση:

«Χθες, κι αφού ολοκληρώσαμε το γεγονός μας, συναντήσαμε μερικές απ’ τις επαναστατικές συνιστώσες και αποφασίσαμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας στις επόμενες εφόδους μας· ως εκ τούτου, πραγματώσαμε δυο πρώτες επιθέσεις, χθες (23/1) όπως προείπαμε:

1 – Πυρπολήσαμε τα κεντρικά γραφεία της εταιρείας Ikhwanonline, το κτήριο δηλαδή όπου στεγάζονται οι υπηρεσίες της ιστοσελίδας των Ικβάν (ή Μουσουλμανικής Αδελφότητας).

2 – Πυρπολήσαμε τα γραφεία των Ικβάν (ή Μουσουλμανικής Αδελφότητας) επί της οδού Μανιάλ στο Κάιρο.

Κι από σήμερα, κηρύξαμε την επανάστασή μας στην πλατεία Ταχρίρ ωσότου βρει το δίκιο του ο λαός της Αιγύπτου! Μέχρι να πάρουμε πίσω τη ζωή, την ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη!

Μαύρο Μπλοκ Καΐρου – Οι Χούλιγκαν

Αναμείνατε τις επερχόμενες επιθέσεις μας, γιατί θ’ απαντήσουμε στο λουκέτο που μπήκε στις επίσημες σελίδες μας…»

[Μπορείτε να βρείτε σχετικούς αναρχικούς συνδέσμους στο τέλος της πρωτότυπης δημοσίευσης, οι οποίοι ωστόσο παραπέμπουν αποκλειστικά σε σελίδες του φέισμπουκ μιας και η χρήση του εμπορευματικού αυτού μέσου παραμένει εξαιρετικά διαδεδομένη μεταξύ αραβόφωνων ομάδων κι ατόμων.]

[Μεξικό] Τα προοδευτικά-βιομηχανικά οράματα ως εμπόδιο για τη συνολική απελευθέρωση

«Είμαστε όλοι απασχολημένοι με το επαναστατικό πρόβλημα του πώς και τι ακριβώς να παραγάγουμε, αλλά κανείς δε μιλά για την ίδια την παραγωγή ως επαναστατικό πρόβλημα. Εφόσον η παραγωγή είναι η βάση της εκμετάλλευσης που διενεργείται απ’ το Κεφάλαιο, μια αλλαγή στον τρόπο παραγωγής σημαίνει την αλλαγή του τρόπου εκμετάλλευσης, δε σημαίνει την κατάργηση της εκμετάλλευσης».

Αλφρέντο Μαρία Μπονάννο

Είναι ώρα να θέσουμε υπό αμφισβήτηση τις αξίες οι οποίες αποτέλεσαν τον μπούσουλα των μεγάλων επαναστατικών εμπειριών του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ού, όπως η ρωσική, η ισπανική, η μεξικανική κ.ά., στην εξέλιξη των οποίων η αναρχική παρουσία είχε βαρύνουσα επίδραση. Πρόκειται για επαναστάσεις που ξέσπασαν στο απόγειο του αισθήματος της προόδου, όταν τα πρώτα βήματα τεχνολογικής-βιομηχανικής ανάπτυξης και η δομή του καπιταλισμού, η οποία βασιζόταν πρωτίστως στη φάμπρικα και στη συσσώρευση εδαφών, παρήγαγαν μια εργατίστικη ταυτότητα στα άτομα, τα οποία σε δεδομένη χρονική συγκυρία αποφάσισαν να εναντιωθούν στον καπιταλισμό μέσω της απαλλοτρίωσης των μέσων παραγωγής.

Όπως γνωρίζουμε όλοι, αυτές οι επαναστάσεις δε θριάμβευσαν. Ποτέ δε συγκεκριμενοποιήθηκε με τον προσδοκώμενο τρόπο η συνελευσιακή ουτοπία ενός κόσμου απαλλαγμένου από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο μέσω της οριζόντιας και ισότιμης χρήσης των μέσων παραγωγής και της οικονομικής αυτοδιαχείρισης, εκεί όπου η μηχανή θα έσωζε την ανθρωπότητα από τη σκλαβιά της εργασίας και όλοι μας θα είχαμε αρκετό χρόνο για να αφιερώσουμε στον ίδιο μας τον εαυτό, ώστε να αναπτυχθούμε ως ακέραιες ατομικότητες και να ανυψωθεί η κοινωνία σ’ ένα επίπεδο πρακτικά ουράνιο· κι εκεί όπου η συνεχής πρόοδος των παραγόντων της παραγωγής και της τεχνολογίας θα απέδιδε ένα ευνοϊκό αποτέλεσμα σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. Ε λοιπόν όχι, αυτό ποτέ δε συνέβη, και το προλεταριάτο δεν κατόρθωσε ποτέ τη χειραφέτησή του, ούτε και θα την κατορθώσει.

Οι επαναστάσεις προδόθηκαν, ο καπιταλισμός αποθεώθηκε, το τεχνολογικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα γιγαντώθηκε, οξύνοντας την εξαθλίωση, την εκμετάλλευση, την καταπίεση και την κυριαρχία πάνω σε οτιδήποτε βρισκόταν στο διάβα του. Η πρόοδος σήμανε την αποκήρυξη της πολυσύνθετης φυσικότητάς μας για χάρη της τάξης και της παραγωγής κερδών μέσω της τεχνικοποίησης της ύπαρξής μας. Ο καπιταλισμός αφομοίωσε τις όποιες συνελευσιακές και οριζόντιες πτυχές εντός των ολοκληρωτικά κάθετων παραγωγικών μορφών του, προκαλώντας μια γενικευμένη σύγχυση, όπου τα άτομα βιώνουν την επίπλαστη αίσθηση της εξουσίας ή αυτονομίας ή ελευθερίας με το να πιστεύουν πως είναι σημαντικά για την ανάπτυξη του συστήματος, αναγνωρίζοντας έτσι αυτή την κοινωνική-τεχνητή καθεστηκυία τάξη ως κάτι κανονικό, εξ ολοκλήρου φυσικό, σαν να επρόκειτο για την κορύφωση ενός ιστορικού γεγονότος όπου μας έλαχε να ζούμε και ν’ αναπαράγουμε. Η τεχνολογία αντιμετωπίστηκε με ελαφρότητα, σαν να ήταν ένα γεγονός ξεκομμένο από την εκμετάλλευση ενώ στην πραγματικότητα υπήρξε η καλύτερη σύμμαχός της, και το όραμα της αυτοδιεύθυνσης στην οικονομία κατέληξε να μην είναι τίποτα παραπάνω από ένα όραμα για την αυτοδιεύθυνση της εκμετάλλευσής μας.

Κάθε τέτοιο είδος μηχανιστικών, προοδευτικών, κλασικών, ανθρωποκεντρικών κοινωνικών αξιών και οι μεταξύ τους σχέσεις έγιναν αποδεκτές από πολλούς επαναστάτες, αναρχικούς, αντικαπιταλιστές, κομμουνιστές κ.λπ., συντείνοντας στην επιδείνωση της κατάστασης των πραγμάτων. Η επικείμενη επανάσταση θα ήταν πιο εύκολο να εξαπλωθεί και να συγκεκριμενοποιηθεί αν όσοι αγωνίστηκαν πριν από μας δεν κατέφασκαν με τόση ένταση στην ιδέα της τεχνο-βιομηχανικής προόδου.

Δίχως αμφιβολία, εργάτες και εργάτριες αγωνίστηκαν ενάντια στην μπουρζουαζία για να την εξοντώσουν και να δημιουργήσουν ένα νέο κόσμο, λεύτερο από αστούς μα όχι απαλλαγμένο και από προλετάριους/-ες. Οι εργάτες εκείνων των καιρών είχαν ενσωματώσει τις αξίες του συστήματος σε τέτοιο βαθμό, που δεν μπορούσαν να φανταστούν έναν κόσμο στον οποίο δε θα δούλευαν ως εργάτες στη φάμπρικα ή στο εργατικό κέντρο που προηγουμένως τους είχε καταληστέψει τη ζωή… Κι αυτό υπήρξε και θα συνεχίσει να ’ναι ένα βιομηχανικό όραμα κυριαρχίας απέναντι σε οτιδήποτε εν δυνάμει ελεύθερο και φυσικό. Στις μέρες μας αυτές οι αξίες εξακολουθούν ν’ αποτελούν ένα πάρα πολύ σημαντικό εμπόδιο, μιας και πολλοί άνθρωποι με τους οποίους συμβιώνουμε και βρίσκονται στον περίγυρό μας «παλεύουν» ενάντια στο «Κεφάλαιο» με γνώμονα αυτές τις αρχές.

Προφανώς, όποιος κάνει λόγο για οικονομική διαχείριση και παραγωγή παριστάνοντας πως αποκλείει τον καπιταλισμό απ’ τη λογική του… απλά μασάει τα λόγια του. Τελικά τι θέλουμε, ν’ αλυσοδέσουμε εκ νέου τη ζωή μας στη λογική της κατανάλωσης, της ζήτησης και της ροής εμπορευμάτων εντός μιας μαζικοποιημένης κοινωνίας, ή αποζητάμε ν’ ανακτήσουμε τη λευτεριά σε όλες της τις εκφάνσεις;

Έτσι, ακριβώς όπως είναι σημαντικό το να διδαχτούμε από τις σπουδαίες αγωνιστικές κατακτήσεις, που φυσικά συνιστούν μια πολυτιμότατη συμβολή στον πόλεμο, είναι εξίσου θεμελιώδες το να υπερβούμε αυτές τις μορφές αγώνα. Άρα, λογικά, η νέα επανάσταση (ή όπως θέλει κανείς να την ονομάσει) δεν μπορεί ν’ αφορμάται από όρους περί οικειοποίησης των μέσων παραγωγής, οικονομίας και οργάνων εξουσίας εκ μέρους των εκμεταλλευόμενων ή όσων αποκλείστηκαν απ’ το κοινωνικό φαγοπότι, αλλά απεναντίας θα πρέπει να εντοπιστεί στην αποξήλωσή τους. Αντί να εξιδανικεύουμε μια κοινωνική τάξη ως «επαναστατικό υποκείμενο», ας εναντιωθούμε στη συνθήκη τού να υπόκειται κανείς σε μια κοινωνική τάξη, που ’ναι επιβεβλημένη από την καπιταλιστική και κοινωνική δομή. Αντί να οραματιζόμαστε την τεχνολογική-βιομηχανική πρόοδο, ας εναντιωθούμε στην ανάπτυξη κάθε τέτοιου οράματος κι ας τείνουμε προς την καταστροφή του, αφού μονάχα οξύνει την επικυριαρχία πάνω στην άγρια φύση (συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων) και εντείνει την εμπορευματοποίησή της. Αντί να παλεύουμε για την αυτοδιαχείριση της εργασίας και της οικονομίας, ας τις υπερβούμε και ας επανοικειοποιηθούμε κάθε στιγμή της ζωής μας προκειμένου να επανασυνδεθούμε άμεσα με τις φυσικές δεξιότητες και δυνατότητές μας.

Να μην αγωνιστούμε όμως μονάχα για πάρτη μας, σαν να ήμασταν όντα αποκομμένα από τη φύση, αλλά απεναντίας να καταλάβουμε ότι η πάλη ενάντια στην καταστροφή της και η μάχη για την απελευθέρωσή της είναι ένας αγώνας για εμάς τους ίδιους. Συνεπώς, καλούμαστε ν’ αποτρέψουμε την καπιταλιστική ανάπτυξη, που τείνει στην αστικοποίηση, στον εγκλεισμό, στην υποδούλωση της φύσης με στόχο να τη μετατρέψει σ’ ένα δήθεν παραγωγικό «φυσικό πόρο» και «παράγοντα της προόδου». Και καλούμαστε να κινητοποιηθούμε άμεσα, γιατί αργά ή γρήγορα οι παραπάνω διαδικασίες μετατρέπονται με τη σειρά τους σε παράγοντα εκμετάλλευσης και κυριαρχίας εις βάρος της λευτεριάς. Πρέπει να σκεφτούμε και να δράσουμε έτσι γιατί το σύστημα της κυριαρχίας έχει την τάση να ανακτά και να αφομοιώνει προς όφελός του τις επιμέρους αντιστάσεις, όπως το έχει κάνει ήδη. Γι’ αυτό η κριτική και αντίσταση κατά του συστήματος πρέπει να είναι καθημερινή, ώστε η καταστροφή του να αποβεί ολοκληρωτική.

Το δίχως άλλο πιστεύω ότι όσοι επιλέξουν να βρεθούν σε εμπόλεμη κατάσταση με το σύστημα θα συναντήσουν ποικίλες αντιφάσεις και ατομικές-κοινωνικές συγκρούσεις την ώρα πραγμάτωσης της δράσης τους, τις οποίες μονάχα οι ίδιοι θα ξέρουν πώς να υπερκεράσουν, χωρίς όμως αυτό να αποτελεί δικαιολογία προκειμένου ν’ αποφύγουν να κάνουν τη ζωή τους μια προπαγάνδα μέσω των πράξεων.

«Άμεση Εξέγερση»

Από το δεύτερο τεύχος του περιοδικού Cercanx,
έκδοσης αναρχοεξεγερσιακής τάσης στο Μεξικό

Η βία τίνος;

Του Εμιλιάνο Σαπάτα [Emiliano Zapata]

Δεν είναι αναγκαίο να μου πείτε πως η βία γεννά βία. Εμείς, ο λαός, το έχουμε μάθει πολύ πριν από σας, κι απ’ τη μεριά μου το κατάλαβα πριν δέκα χρόνια. Όταν κανείς δεν κατέβηκε από την Ουάσινγκτον για να πει στον Ντίαζ [Porfirio Díaz] πως, αφού άφηνε τους αγρότες να ζουν με χόρτα, θα μπορούσε να προκληθεί βία· ή, αφού πυροβολούσε αυτούς που ζητούσαν λίγες πένες παραπάνω τη βδομάδα, θα προκληθεί βία· ή, αφού έθρεφε τις ψείρες με φυλακισμένους, εδώ και δεκαετίες, σίγουρα θα προκληθεί βία.

Τώρα, όταν βλέπετε τους εργάτες με τα Ουίντσεστερ στα χέρια, βιάζεστε να εξηγήσετε σε μας, τους αμόρφωτους ανθρώπους, πως αυτό θα προκαλέσει μόνο περισσότερη βία και λέτε (και το γνωρίζω) ότι η Ιστορία αποδεικνύει πως έχετε δίκιο. Το μόνο που θα ήθελα να ξέρω είναι πού θα βρισκόμασταν εάν πετούσαμε τα όπλα μας και στεκόμασταν εκεί έξω βγάζοντας το καπέλο μας υποκλινόμενοι στους τσιφλικάδες και στους αξιωματικούς, όπως κάναμε πριν την επανάσταση. Οι φίλοι μου μπορούν να απαντήσουν για τον εαυτό τους – όσο για μένα, ξέρουμε καλά κι εσείς κι εγώ πού θα βρισκόμουν: τρία μέτρα κάτω από το χώμα αφού θα ‘χα χορέψει στην κρεμάλα. Continue reading Η βία τίνος;

Γιόχαν Μοστ, «Η επίθεση είναι η καλύτερη μορφή άμυνας»

Εφόσον πιστεύουμε πως η προπαγάνδα μέσα από τη δράση είναι χρήσιμη, πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να αποδεχτούμε και τις καταστάσεις που αυτή συνεπάγεται.

Όλοι γνωρίζουν, λόγω εμπειρίας, ότι όσο πιο ψηλά βρίσκεται αυτός που πυροβολείται ή ανατινάζεται, κι όσο άριστα εκτελεσμένη είναι η απόπειρα, τόσο μεγαλύτερο είναι το προπαγανδιστικό αποτέλεσμα.

Οι βασικές προϋποθέσεις για την επιτυχία είναι η μεθοδική προετοιμασία, η εξαπάτηση του εν λόγω εχθρού και το ξεπέρασμα οποιουδήποτε εμποδίου στέκεται ανάμεσα σ’ αυτόν που πραγματοποιεί την πράξη και στον εχθρό.

Τα έξοδα που προκύπτουν από τις εν λόγω επιχειρήσεις είναι, κατά κανόνα, αρκετά σημαντικά. Πράγματι, θα μπορούσε κάποιος να φτάσει στο σημείο να πει πως η δυνατότητα επιτυχίας μια τέτοιας δράσης εξαρτάται συνήθως από το εάν τα οικονομικά μέσα που είναι διαθέσιμα αρκούν για να ξεπεραστούν οι υπάρχουσες δυσκολίες. Στις μέρες μας, το χρήμα ανοίγει πολλές πόρτες οι οποίες δε θα μπορούσαν να σπάσουν με ένα σιδερολοστό. Η πειστικότητα του ήχου των κερμάτων κάνει τους ανθρώπους τυφλούς και ηλίθιους. Η δύναμη ενός τραπεζικού λογαριασμού υπερισχύει οποιουδήποτε κυβερνητικού φιρμανιού.

Ένας άνθρωπος χωρίς λεφτά δεν μπορεί να εισβάλει εύκολα στην «υψηλή κοινωνία» χωρίς να θεωρηθεί «ύποπτος», χωρίς να τεθεί υπό επιτήρηση, κι είτε να συλληφθεί με συνοπτικές διαδικασίες ή τουλάχιστον να αποτραπεί με κάποιον τρόπο απ’ την πραγμάτωση της επαναστατικής του πρόθεσης. Απ’ την άλλη, κάνοντας τον εαυτό του κομψό και «διακεκριμένο», ο ίδιος άνθρωπος μπορεί να κυκλοφορεί ελεύθερα και χωρίς να γίνεται αντιληπτός, και μόλις του δοθεί η δυνατότητα να επιφέρει το αποφασιστικό πλήγμα ή να θέσει σε λειτουργία μια θανατηφόρα μηχανή, την οποία έκρυψε εκ των προτέρων σε κάποια καλή κρυψώνα.

Αν στη συνέχεια κάποιοι σύντροφοι εμπνευστούν από ιδανικά σαν αυτά, αν αποφασίσουν να ρισκάρουν τις ζωές τους για την πραγμάτωση μιας επαναστατικής πράξης και αν –συνειδητοποιώντας πως οι συνεισφορές των εργατών είναι μια σταγόνα στον ωκεανό– απαλλοτριώσουν τα αναγκαία μέσα για να φέρουν σε πέρας την πράξη, κατά τη γνώμη μας οι ενέργειές τους αυτές είναι απολύτως σωστές και σε καμία περίπτωση δεν είναι αφύσικες.

Πραγματικά, είμαστε απολύτως πεπεισμένοι πως δεν υπάρχει καμία δυνατότητα να πραγματοποιηθούν πλήρως οποιεσδήποτε αξιόλογες πράξεις, αν προηγουμένως οι απαραίτητοι οικονομικοί πόροι δεν έχουν απαλλοτριωθεί απ’ το αντίπαλο στρατόπεδο.

Ως εκ τούτου, οποιοσδήποτε επιδοκιμάζει μια πράξη εναντίον ορισμένων αντιπροσώπων της σύγχρονης «τάξης των κλεφτών», αλλά την ίδια στιγμή καταδικάζει τον τρόπο με τον οποίο αποκτώνται αυτοί οι πόροι, είναι ένοχος της πιο εξόφθαλμης αντίφασης. Κανένας ο οποίος θεωρεί την ίδια την πράξη ως σωστή, δεν μπορεί να την προσβάλει ως άδικη εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο αποκτήθηκαν οι πόροι, καθώς θα ήταν σαν κάποιος να χαίρεται για την ύπαρξή του, αλλά να καταριέται την ώρα και τη στιγμή που γεννήθηκε. Οπότε επιτρέψτε μας να μην ακούμε πια αυτήν τη βλακώδη έκφραση περί «ηθικής αγανάκτησης» για τη «ληστεία» και την «κλοπή» – από τα στόματα των σοσιαλιστών, αυτού του είδους η βλακεία είναι πραγματικά η πιο ηλίθια μπούρδα που μπορεί κανείς να φανταστεί. Αφού χρόνο με το χρόνο οι εργάτες στερούνται τις βασικές τους βιοτικές ανάγκες, όποιος θέλει να αναλάβει δράση για τα συμφέροντα του προλεταριάτου ενάντια στους εχθρούς του, είναι αναγκασμένος να αναμειχθεί με την «αφρόκρεμα» των ληστών και κλεφτών, έτσι ώστε να απαλλοτριώσει τουλάχιστον όσα παράγονται από τα χέρια των εργατών και να τα χρησιμοποιήσει για τους σωστούς σκοπούς. Σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν έχουμε να κάνουμε με ληστεία ή κλοπή, αλλά το ακριβώς αντίθετο.

Αυτοί λοιπόν που καταδικάζουν τέτοιου είδους απαλλοτριωτικές επιχειρήσεις, όπως αυτές που συζητάμε εδώ, τάσσονται επίσης ενάντια στις ατομικές επαναστατικές ενέργειες. Αυτοί που απεχθάνονται μετά βδελυγμίας τέτοιες ενέργειες είναι εντελώς ασόβαροι, αυταπατώνται όταν αυτοαποκαλούνται επαναστάτες, απονευρώνουν το πιο ενεργό και αφοσιωμένο πρωτοποριακό κομμάτι του προλεταριάτου, παίζουν την πουτάνα του εργατικού κινήματος, κι όταν ιδωθούν με καθαρό μάτι, αποδεικνύεται πως δεν είναι τίποτα περισσότερο από ύπουλοι ρουφιάνοι.

Επιπλέον, κάθε «παράνομη» δράση –είτε είναι προπαρασκευαστική για κάποια άμεση επαναστατική δράση είτε όχι– μπορεί εύκολα να επιφέρει απρόβλεπτες περιστάσεις, οι οποίες από τη φύση τους παρουσιάζονται κατά τη διάρκεια μιας κρίσιμης κατάστασης.

Από τα όσα έχουν ειπωθεί ως τώρα έπεται πως αυτές οι δευτερεύουσες περιστάσεις (τα τυχαία περιστατικά) δεν μπορούν να διαχωριστούν από την κύρια ενέργεια και να κριθούν με ειδικά κριτήρια.

Για παράδειγμα, αν ένας επαναστάτης, είτε κατά τη διάρκεια μιας εκδικητικής ενέργειας ή κάποιας παρόμοιας, είτε κατά την απαλλοτρίωση των μέσων που χρειάζονται για την πραγμάτωσή της (λεφτά, όπλα, δηλητήριο, εκρηκτικά κ.λπ.), ξαφνικά συναντήσει κάποιον που του στέκεται εμπόδιο –κι αν αυτό θέτει τον ίδιο τον επαναστάτη σε σοβαρότατο κίνδυνο–, τότε όχι μόνο έχει το δικαίωμα, από τη συνήθη σκοπιά της αυτοάμυνας και της αυτοσυντήρησης, να καταστρέψει όποιον κι αν τον πρόδωσε με την παρέμβασή του –επειδή η παρουσία αυτού του ατόμου θα μπορούσε να τον στείλει στη φυλακή ή στην κρεμάλα–, αλλά έχει και το καθήκον να εξαλείψει αυτό το αναπάντεχο εμπόδιο, για χάρη του σκοπού για τον οποίο αγωνίζεται.

Johann Most, Freiheit, 13/9-1884
πηγές: 1, 2

Ισπανία: «Για την ολική αναρχία ΤΩΡΑ»

Αυτό το γραπτό προκύπτει από την αγανάκτηση που μας προκαλεί το να βλέπουμε το κίνημα «Πραγματική Δημοκρατία Τώρα» να αυτοπαρουσιάζεται ως αληθινή επανάσταση, όταν αυτό που στην πραγματικότητα αντιπροσωπεύει και υπερασπίζεται είναι η συνέχεια του καπιταλιστικού συστήματος, μπαλωμένο με κάποιες μεταρρυθμίσεις που δεν κάνουν τίποτα παραπάνω από το να το νομιμοποιούν. Οι ιδέες που αντικατοπτρίζονται στο μανιφέστο αυτού του κινήματος είναι επερωτήσεις σε πολιτικούς, αιτήματα προς ένα σύστημα που λειτουργεί τέλεια, σε μία δημοκρατία που επιτρέπει μια καναλιζαρισμένη και ελεγχόμενη αντίδραση, ενόσω δεν θέτει σε κίνδυνο την επιβίωσή της.

ΔΕΝ στηρίζουμε την υπογραφή του μανιφέστου, μιας και πρόκειται για μια κενή περιεχομένου συζήτηση, ένα ασαφές μανιφέστο που απαξιώνει την αληθινή επανάσταση.

ΔΕΝ αναγνωρίζουμε τους εαυτούς μας ως πολίτες. ΔΕΝ παίρνουμε μέρος στο κίνημα «Πραγματική Δημοκρατία Τώρα» γιατί είμαστε ενάντια σε κάθε εξουσία, συμπεριλαμβανομένης αυτής που απορρέει από το λαό. Είμαστε ενάντια στη σοσιαλδημοκρατία, στην αντιπροσώπευση και στην υπηρεσία του συστήματος. Δεν θέλουμε έναν κόσμο ευτυχισμένης κατανάλωσης, εργοστασίων και εταιρειών εκμετάλλευσης. Continue reading Ισπανία: «Για την ολική αναρχία ΤΩΡΑ»

Αίγυπτος: Οι εργαζόμενοι παίρνουν τον αγώνα στα χέρια τους

Κάλεσμα της συντακτικής επιτροπής της αιγυπτιακής ομοσπονδίας ανεξάρτητων συνδικάτων

Την Κυριακή, 13 Φεβρουαρίου, η συντακτική επιτροπή της αιγυπτιακής ομοσπονδίας ανεξάρτητων συνδικάτων εξέδωσε μία ανακοίνωση καλώντας τους Αιγύπτιους εργαζομένους να εγκαταλείψουν το κυβερνητικό συνδικάτο και να ξεκινήσουν την οικοδόμηση δικών τους σωματείων.

Το κάλεσμα αυτό αποτελεί συνέχεια των μαζικών απεργιών των εργαζομένων, που έφτασαν να επηρεάσουν ακόμα και τα εργοστάσια οπλισμού, τσιμέντου, χάλυβα, βασικών τομέων της οικονομίας της Αιγύπτου. Αυτός είναι ένας σημαντικός παράγοντας που έχει αγνοηθεί από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα οποία επικεντρώθηκαν σχεδόν αποκλειστικά στα γεγονότα της πλατείας Ταχρίρ. Οι απεργίες των Αιγύπτιων εργαζομένων έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στη νίκη του αιγυπτιακού λαού, με την πτώση του καθεστώτος Μουμπάρακ, μια πτώση που ήταν το άμεσο αποτέλεσμα του αγώνα του λαού, μαζί και των Αιγύπτιων εργαζομένων – ασχέτως αν η εξουσία αναζητά και άλλες διεξόδους για να διατηρηθεί το σύστημα, αφήνοντας τον Μουμπάρακ στη μοίρα του. Continue reading Αίγυπτος: Οι εργαζόμενοι παίρνουν τον αγώνα στα χέρια τους

Στην Τυνησία, την Αίγυπτο, την Υεμένη και σε ολόκληρο τον κόσμο Ο ΦΟΒΟΣ ΑΛΛΑΖΕΙ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ, ΕΞΩ ΟΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ!

Ο σεισμός που προκλήθηκε από την λαϊκή εξέγερση των κατοίκων της Τυνησίας ανατρέπει τα αραβικά κράτη και τους δικτάτορές τους, καθώς και τους συμμάχους τους. Οι θυσίες που έλαβαν χώρα στην ευρύτερη περιοχή δεν τους καθησυχάζουν.

Ο αλγερινός πρόεδρος- δικτάτορας Bouteflika επιστράτευσε τις δυνάμεις καταστολής (εκπαιδευμένες στην Γαλλία) και το υλικό «διατήρησης της τάξης» (παρεχόμενο από την Γαλλία) που έχει στη διάθεσή του. Την ίδια στιγμή, μείωσε τις τιμές των προϊόντων πρώτης ανάγκης και αγόρασε ένα μεγάλο στοκ σιταριού και αλευριού. Ήθελε φαίνεται να ηρεμήσει τον κόσμο φοβούμενος ότι θα εκδιωχθεί όπως ο τυνήσιος γείτονάς του. Continue reading Στην Τυνησία, την Αίγυπτο, την Υεμένη και σε ολόκληρο τον κόσμο Ο ΦΟΒΟΣ ΑΛΛΑΖΕΙ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ, ΕΞΩ ΟΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ!

Καταστασιακή Διεθνής. Το ερωτηματολόγιο.

-Τι σημαίνει η λέξη “καταστασιακός”;

-Καθορίζει μια κατάσταση η οποία αποσκοπεί στο να “κάνεις” τις καταστάσεις, όχι να τις “αναγνωρίζεις” ως αξίες που χρήζουν επεξήγησης ή κάτι άλλο. Αυτό, σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής πρακτικής, της ατομικής ιστορίας. Εμείς αντικαθιστούμε την υπαρξιακή παθητικότητα με την κατασκευή  των διάφορων στιγμών της ζωής , με την αμφιβολία για την κοινώς αποδεκτή διασκέδαση. Μέχρι τώρα, οι φιλόσοφοι και οι καλλιτέχνες δεν έχουν κάνει τίποτα άλλο απ’ το να ερμηνεύουν τις διάφορες καταστάσεις, πρέπει τώρα να τις μεταβάλλουν. Αφού ο άνθρωπος είναι το προϊόν των καταστάσεων που βιώνει, είναι σημαντικό να δημιουργεί ανθρώπινες καταστάσεις. Continue reading Καταστασιακή Διεθνής. Το ερωτηματολόγιο.