Tag Archives: κρατική τρομοκρατία

[Ευρώπη] Δώδεκα νεκροί

Δώδεκα νεκροί. Σώματα ανθρώπων άψυχα μόλις εντός μερικών λεπτών. Γνωρίζουμε πως στους πολέμους χάνουν τη ζωή τους πολύ περισσότεροι άνθρωποι σε πολύ λιγότερο χρόνο, από μια βόμβα που αμολάει κάποιο αεροσκάφος, από θανατηφόρα αέρια, από μια νάρκη κατά προσώπων. Αλλά δεν βρισκόμαστε σε καιρό πολέμου. Βρισκόμαστε σε καιρό δημοκρατίας. Στον ονειρεμένα ελεύθερο κόσμο. Στην εικόνα που οραματίζεται όλος ο κόσμος: στη σπουδαία Ευρώπη, στον παραδειγματικό πολιτισμό.

Δώδεκα νεκροί, εκτελεσμένοι από τις σφαίρες κάποιων που βρίσκονται πράγματι σε πόλεμο, που είναι πράγματι εκπαιδευμένοι για να σκοτώνουν.

Μην μπερδεύεστε. Δεν είναι η εικόνα του θανάτου κάποιων σχεδιαστών κι άλλων μελών μιας παριζιάνικης σατιρικής εφημερίδας πριν από κάποιες μέρες αυτή που μας έρχεται στο μυαλό –η οποία έγινε αντικείμενο εκμετάλλευσης από κάθε άποψη–, αλλά η θύμηση των 12 σορών εκείνων των εμιγκρέδων από την υποσαχάρια Αφρική που γαζώθηκαν και πνίγηκαν μέσα σε λίγα λεπτά από την Εθνοφυλακή(Γκουάρδια Θιβίλ) στη Θέουτα πριν από περίπου ένα χρόνο, στις 6 Φλεβάρη 2014, όταν η στρατιωτική αυτή αστυνομία τούς υποχρέωνε να υποχωρήσουν προς τη θάλασσα. Οι δολοφονημένοι ήταν περισσότεροι, αλλά βρέθηκαν μονάχα 12 πτώματα. Τους υπόλοιπους τους κατάπιε η θάλασσα.

Δεν υπήρξαν μεγάλες διαδηλώσεις, μήτε καταδίκες, και κανείς δεν σκέφτηκε το σύνθημα «είμαστε όλες κι όλοι μετανάστριες και μετανάστες που πεθαίνουμε στις πύλες της Ευρώπης». Σωστά, δεν ήταν λευκοί, ούτε κατάγονταν από πλούσιες χώρες, κι όμως δολοφονήθηκαν με τρόπο ωμό και ειδεχθή. Όχι προφανώς προς υπεράσπιση κάποιας θρησκείας, ούτε κάποιου φονταμενταλισμού, αλλά προς υπεράσπιση των ιερών συνόρων και του κράτους. Για να χαραχτεί άλλη μια φορά με αίμα και φωτιά το όριό του.

Ο υπουργός Εσωτερικών Χόρχε Φερνάντες και η Εθνοφυλακή του βεβαιώνουν πως στόχος τους δεν ήταν να σκοτώσουν τους μετανάστες που τόλμησαν να μπουν σε ισπανικό έδαφος, αλλά πως «με τις ριπές από σφαίρες επί του νερού θέλανε να χαράξουν ένα είδος υδάτινου συνόρου». Εδώ δεν χωράνε αστεία. Το λένε στα σοβαρά.

Μονάχα στη Μεσόγειο, το θαλάσσιο σύνορο της Ευρώπης, το 2014 έσπασαν το ίδιο τους το «ρεκόρ» (όπως λένε τα μίντια), με περισσότερους από 3.200 εμιγκρέδες που επιχείρησαν να μπουν στην ευρωπαϊκή ήπειρο να καταλήγουν πνιγμένοι σε διάστημα μικρότερο των 12 μηνών, κι αυτό δίχως να προσμετρούνται όλοι όσοι έπεσαν νεκροί στα διάφορα ηπειρωτικά σύνορα, στις ερημιές όπου εγκαταλείπονται δίχως νερό και τροφή από τις διάφορες συνοριοφυλακές, ή από τα χέρια φονιάδων φασιστών και δυνάμεων της τάξης, μήτε βέβαια όσοι πέθαναν μέσα σε κέντρα κράτησης αλλοδαπών ή στους δρόμους από το χέρι μπάτσων αφότου έφτασαν στον ευρωπαϊκό παράδεισο, δεδομένου πως κι εντός των ευρωπαϊκών εδαφών η υποδοχή δεν είναι πολύ αλλιώτικη από τη μεταχείριση που τους επιφυλάσσεται στις πύλες εισόδου: αστυνομοκρατία κι ανθρωποκυνηγητό εναντίον ολόκληρων πληθυσμιακών ομάδων (κυρίως εναντίον όσων φέρουν γραμμένη στο δέρμα τους την προέλευσή τους), εντεινόμενη ξενοφοβία, ρατσισμός που υποδαυλίζεται από τα μέσα επικοινωνίας και τους πολιτικούς, εκστρατείες ενάντια σε καθετί που δεν ταυτίζεται με «το ευρωπαϊκό».

Η εφημερίδα Charlie είναι ευρωπαϊκή, κι ως εκ τούτου δεν είμαστε όλοι Σαρλί. Υπάρχουν αξίες, ήθη, ακόμα κι αστεία (μερικά αρκετά χοντροκομμένα) τα οποία ταυτίζονται εν πολλοίς με αυτή την αφηρημένη οντότητα που θέλει να αποκαλείται «το ευρωπαϊκό». Το σίγουρο είναι πως υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι, κυρίως όσοι δεν μπορούν να ταυτιστούν με τις κυρίαρχες αξίες –αυτές που καθορίζουν τι «είναι» και τι «δεν είναι» ευρωπαϊκό–, που δεν μπορούν να ταυτιστούν με τη Charlie, ούτε με τις αξίες της, πόσω μάλλον με την αίσθηση του χιούμορ της.

Με το μότο «Είμαι κι εγώ Σαρλί» επιχειρείται να χαραχτεί μια γραμμή πολύ συγκεκριμένη: όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας. Υπό αυτό το σλόγκαν πορεύτηκαν χιλιάδες κόσμου στο Παρίσι. Από το ραντεβού δεν έλειπε κι ο Ραχόυ, που ανάμεσα σε άλλα ανδραγαθήματα είναι επίσης ένας εκ των υπευθύνων της τρομοκράτησης των μεταναστών στα ισπανικά σύνορα και μπουντρούμια. Δεν έλειψε ούτε ο Νετανιάχου, που γαζώνει με το στρατό του εκατοντάδες παλαιστίνιων στους Άγιους Τόπους του και φυλακίζει κάθε χρόνο όσους ισραηλινούς αρνούνται να συμμετάσχουν στον ιδιαίτερο τρόπο του να τρομοκρατεί. Όπως ήταν αναμενόμενο, δεν έλειπε ούτε ο τούρκος πρόεδρος Ερντογάν, που σπέρνει τον τρόμο ενάντια στον κουρδικό λαό. Ούτε βέβαια έλειψαν οι αρχηγοί των κύριων καπιταλιστικών δυνάμεων. Όλοι οι αρχηγοί κρατών, φύλακες της αυτοκρατορίας και του πολιτισμού, πορεύτηκαν ενάντια στη βαρβαρότητα. Μαζί τους, χιλιάδες φασίστες ανά την Ευρώπη εκμεταλλεύτηκαν το μπουστάρισμα της Charlie για να βγουν και να σπείρουν στο πλέον εύφορο έδαφος τα σκατά τους, που σύντομα θα αρχίσουν να γεννάνε τους πιο πικρούς καρπούς.

Κι οι πόλεις του Παρισιού και της Βαρκελώνης, ανάμεσα σε πάμπολλες ακόμα, στρατιωτικοποιούνται κάθε μέρα περισσότερο προς υπεράσπιση αυτών των αξιών. Με τουφέκια και μυδράλια βλέπουμε τους μισθοφόρους του κράτους προετοιμασμένους να μαρκάρουνε με σφαίρες ένα σύνορο, όπως έκαναν στα νερά της Θέουτα: με αληθινά πυρά θα καθοριστούν τα όρια που χωρίζουν το μέσα από το έξω, τα όρια ανάμεσα σ’ αυτό που είναι και σ’ αυτό που δεν είναι Σαρλί.

Τι λέει η εφημερίδα Charlie για την τρομοκρατία αυτή; Μήπως κάνει κι εδώ χαριτωμένα και αστεία σκιτσάκια; Γιατί εμάς δεν μας φαίνεται καθόλου χαριτωμένος αυτός ο σκατόκοσμος στον οποίο ζούμε. Μήπως αυτό σημαίνει πως «στηρίζουμε» το φονταμενταλισμό; Με την καμία. Δεν θέλουμε να μας εκφοβίζει και να μας καταστέλλει κανένας φονταμενταλισμός, και μας κάνει το ίδιο αν αυτός λέγεται «Ισλαμικό κράτος», «Λαϊκό(κοσμικό) κράτος», «κράτος Σαρλί» ή «κράτος» σκέτο.

Θα μας μιλήσουν, όπως πάντα, για την ελευθερία της έκφρασης. Αλλά όσοι γνωρίζουμε την «ελευθερία έκφρασης» του κράτους γνωρίζουμε και τη σχέση που το συνδέει με τον τρόμο. Η «ελευθερία» για την οποία κάνει λόγο το κράτος είναι η έκφραση του μονοπωλίου της βίας.

Γι’ αυτό τα εν λόγω γεγονότα μάς αποδεικνύουν γι’ άλλη μια φορά πως κάθε κράτος είναι τρομοκρατικό.

Μερικές αναρχικές
Βαρκελώνη, 14 Γενάρη 2015

[Ελλάδα] Αναλυτική ενημέρωση για την αναρχική Στέλλα Αντωνίου

Η Στέλλα Αντωνίου συνελήφθη την Πέμπτη 23/10 στη Δημητσάνα για δήθεν παραβίαση περιοριστικών όρων. Να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν υπάρχει κανένας περιοριστικός όρος που να τέθηκε κατά την αποφυλάκισή της και που να την εμποδίζει να κινείται οπουδήποτε επιθυμεί μέσα στην ελληνική επικράτεια.

Ωστόσο το κράτος, παίζοντας με τον όρο «μόνιμη διαμονή», με τον οποίο ορίζεται νομικά η έδρα των κοινωνικών, επαγγελματικών και προσωπικών δραστηριοτήτων, εκεί δηλαδή όπου ο καθένας διαμένει μόνιμα, έχει τα προσωπικά του αντικείμενα, δέχεται την προσωπική του αλληλογραφία κ.λπ., τη διαστρεβλώνει σαν ένα χώρο μόνιμης στέγασης, από την οποία δεν μπορεί να απομακρυνθεί κανείς ούτε μια μέρα και στον οποίο οφείλει να κοιμάται κάθε βράδυ. Αυτό όμως στη νομική γλώσσα δεν ονομάζεται μόνιμη διαμονή αλλά κατ’ οίκον περιορισμός, πράγμα που είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.

Βασισμένο λοιπόν το κράτος σε αυτή την προφανή διαστρέβλωση, συνέλαβε και πάλι τη Στέλλα Αντωνίου, πράγμα που είχε διαπράξει και πριν λίγο καιρό όταν είχε ταξιδέψει στη Θεσσαλονίκη.

Ανοίγοντας μια παρένθεση, να θυμίσουμε ότι με την ίδια κατηγορία είχε συλληφθεί και ο Κώστας Σακκάς τον περασμένο Ιανουάριο, δίωξη που είχε αποδειχτεί φιάσκο για την αντιτρομοκρατική, αφού όχι μόνο αθωώθηκε πρωτόδικα, αλλά και στο εφετείο, όπου στις 2 Μαΐου 2014 απαλλάχτηκε παμψηφεί.

Η νέα σύλληψη της Στέλλας Αντωνίου, αφού περιείχε όλα τα γνωστά σασπένς της αντιτρομοκρατικής, αιφνιδιαστική επίθεση των κουκουλοφόρων, που προκάλεσε με την αγριότητά της τους ανυποψίαστους κατοίκους της Δημητσάνας, είχε και ένα επιπλέον «αναβαθμισμένο» στοιχείο: τη λύσσα και τη μανία με την οποία προσπάθησαν πάση θυσία να της αποσπάσουν γενετικό υλικό (DNA). Έτσι, 6 «θηρία» όρμησαν, την καθήλωσαν χειροπόδαρα και προσπάθησαν με τη μέθοδο του πνιγμού (κλείνοντάς της τη μύτη) να της αποσπάσουν γενετικό υλικό με βαμβακοφόρο στυλεό. Η Στέλλα Αντωνίου αντιστάθηκε σθεναρά, φθάνοντας μέχρι το όριο της ασφυξίας. Όταν πήγαινε να χάσει τις αισθήσεις της, προφανώς αναλογιζόμενοι τον κίνδυνο του επικείμενου θανάτου, σταματούσαν, για να επανέλθουν και να ξαναπροσπαθήσουν μετά από λίγο. Τελικά χάρις στο πείσμα και το αγωνιστικό σθένος της Στέλλας Αντωνίου, δεν της πήραν γενετικό υλικό.

Την επόμενη μέρα, μαζί με μια ομάδα αλληλέγγυων συντρόφων από την Αθήνα αλλά και από την Τρίπολη, την επισκέφτηκε στην αστυνομική διεύθυνση Τρίπολης, όπου είχε ήδη μεταφερθεί, η δικηγόρος της Άννυ Παπαρούσου και ο προσωπικός της γιατρός. Αυτός διέγνωσε –όπως και εγγράφως κατέθεσε– ότι η Στέλλα Αντωνίου είχε αιμορραγία στον αμφιβληστροειδή του δεξιού ματιού της, κάκωση κάτω γνάθου, κάκωση τραχηλικής μοίρας σπονδυλικής στήλης όπως και κάκωση δεξιάς ωμοπλάτης. Όλα αυτά σαν αποτέλεσμα της κακοποίησης που είχε υποστεί την προηγούμενη ημέρα, δεδομένης και της σοβαρής πάθησης από την οποία ως γνωστό πάσχει η Στέλλα Αντωνίου.

Κατά τις 12 το μεσημέρι, οδηγήθηκε με τα γνωστά δρακόντεια μέτρα ασφαλείας (πάνοπλους ΟΠΕΚτζήδες) στα δικαστήρια της Τρίπολης, όπου οδηγήθηκε στο αυτόφωρο τριμελές.

Οι δικαστές αμέσως έθεσαν το εκβιαστικό δίλημμα: ή την άμεση εκδίκαση της υπόθεσης (τη στιγμή που η συνήγορος Άννυ Παπαρούσου δεν είχε προλάβει καν να διαβάσει το κατηγορητήριο) ή την αναβολή για τη Δευτέρα, γεγονός που θα είχε σαν συνέπεια την αναβολή μιας κρίσιμης επέμβασης στο μάτι της Στέλλας Αντωνίου, η οποία είχε από καιρό προγραμματιστεί για το Σάββατο. Μπροστά σε αυτό το εκβιαστικό δίλημμα, η υπεράσπιση δέχτηκε την άμεση εκδίκαση της υπόθεσης.

Ωστόσο η απουσία των δύο βασικών μαρτύρων κατηγορίας ανάγκασε τελικά το δικαστήριο να δεχτεί την πρόταση της υπεράσπισης για αναβολή, που ορίστηκε για τις 6/11, για κρείσσονες αποδείξεις.

Η Στέλλα Αντωνίου, αμέσως μετά, αφέθηκε ελεύθερη και επέστρεψε στην Αθήνα.

Συγγενείς και φίλοι κρατουμένων
sygeneis-filoi@espiv.net

Βέρνη, Ελβετία: Αλληλεγγύη στον αγώνα NO TAV (22 Φλεβάρη 2014)

Σ’ ένδειξη αλληλεγγύης στο κίνημα NO TAV κρεμάσαμε ένα πανό στην ιταλική πρεσβεία στη Βέρνη.

Τρομοκράτες είναι αυτοί που ρημάζουν και καταστρέφουν τις ζωές μας και τους χώρους όπου ζούμε. Πόλεμο στο Κεφάλαιο! Πόλεμο στο κράτος!

Λευτεριά στην Κιάρα και στους Κλάουντιο, Νικκολό και Ματτία!
Λευτεριά στον Μάρκο!

Το κράτος είν’ ο μόνος τρομοκράτης.

πηγή: ch.indymedia

Μεξικό: Μπούκες των μπάτσων σε σπίτια αναρχικών

Τη νύχτα της Παρασκευής, 31 Γενάρη 2014, όργανα της ομοσπονδιακής αστυνομίας εισέβαλαν σε δύο διαμερίσματα για να εκτελέσουν εντάλματα έρευνας. Τη στιγμή της εφόδου δε βρισκόταν κανένας εντός των δύο χώρων. Το γεγονός αντιλήφθηκαν οι γείτονες, μιας και ξαφνιάστηκαν από την παρουσία σχεδόν μιας 20άδας μαυροντυμένων στην είσοδο, οι οποίοι μη λαμβάνοντας καμία απόκριση έσπασαν την πόρτα του ενός διαμερίσματος και παραβίασαν την κλειδαριά του άλλου.

Για λόγους ασφαλείας δε δημοσιοποιούμε τα ονόματα των ενοίκων, θεωρούμε ωστόσο σημαντικό να αναδείξουμε δημόσια ότι τα γεγονότα αυτά αποτελούν τμήμα του κυνηγιού μαγισσών που έχει εξαπολύσει το μεξικανικό κράτος εναντίον αναρχικών.

Οι εν λόγω εισβολές σχετίζονται με την υπό εξέλιξη έρευνα που έχει ανοίξει η Γενική Εισαγγελία της Ρεπούμπλικας για πράξεις τρομοκρατίας. Αυτό που μας ανησυχεί ιδιαίτερα είναι πως οι κατ’ οίκον έρευνες πραγματοποιήθηκαν παράτυπα, δηλαδή χωρίς την παρουσία των ενοίκων, κι έτσι η αστυνομία μπορεί να παρουσιάσει οποιοδήποτε αντικείμενο, ισχυριζόμενη πως βρέθηκε κατά τη διάρκεια της έρευνας εντός των σπιτιών.

Προς στιγμή δεν υπάρχουν παραπάνω πληροφορίες, μα δεν αμφιβάλλουμε πως οι μπούκες θα συνεχιστούν.

Αναρχικός Μαύρος Σταυρός Μεξικού

Βέλγιο: Κάποια θραύσματα σκέψεων σχετικά με τις αστυνομικές επιδρομές στις Βρυξέλλες την Τετάρτη, 22 Μάη, στο πλαίσιο κατηγοριών για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση

Γιατί τώρα, γιατί αυτές οι διευθύνσεις, γιατί αυτά τα πρόσωπα ακριβώς, μικρή σημασία έχει. Ανώφελο να τρυπώσουμε στα βρομερά μυαλά τους και να κάνουμε ατέλειωτες υποθέσεις για τους λόγους που είχαν. Χώνουν τη μύτη τους κάνοντας τη βρομοδουλίτσα τους, θέλουν ίσως ν’ ασκήσουν πίεση, να προκαλέσουν αναστάτωση ή να παρατηρήσουν με το πάσο τους τις κινήσεις των μεν και των δε, να σημειώσουν, να καταγράψουν. Αυτοί οι έλεγχοι ίσως δεν αποσκοπούν μονάχα στη συγκέντρωση στοιχείων ώστε να προχωρήσει η οποιαδήποτε έρευνα. Είτε το ’θελαν είτε όχι οι εντολοδότες τους, ό,τι συνέβη μας κάνει να στρέψουμε την προσοχή μας σ’ αυτό το ζήτημα. Κι αν δεν μπορούμε να ελέγξουμε τις αποφάσεις τους και το χρόνο όπου επιλέγουν ν’ ασκήσουν την πίεσή τους, μπορούμε ωστόσο να ελέγξουμε τον αντίκτυπο που αυτά μπορούν να έχουν στις ζωές μας.

Σίγουρα, αυτό έρχεται να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Ένα μεγάλο χαστούκι, σε περίπτωση που τυχόν διατηρούσαμε αυταπάτες για το γεγονός ότι το κράτος θέλει να βρίσκεται παντού και ποτέ δεν ξεχνά τίποτα. Χρειάζεται ν’ ανοίξουμε και να διατηρήσουμε ανοιχτό ένα διάλογο, τόσο συλλογικό όσο κι ανάμεσα σε μικρότερες ομάδες συγγένειας, ώστε να μη δώσουμε στις βρομιές τους μεγαλύτερη σημασία απ’ όσο θα ’πρεπε στην πραγματικότητα. Σίγουρα, θα πρέπει να σταθούμε στο πλάι των συντρόφων που εμπλέκονται άμεσα, να φροντίσουμε για την πνευματική και φυσική τους υγεία. Αλλά θα ’ταν λάθος να νομίσουμε πως αυτό αφορά μονάχα εκείνους.

Με το νέο τους πακέτο περί «τρομοκρατικής οργάνωσης», οποιοσδήποτε συχνάζει στα ίδια μέρη, με τους ίδιους κύκλους προσώπων, είναι ένας εν δυνάμει ύποπτος στα μάτια του κράτους. Αυτό μπορεί να φέρνει κρύο ρίγος, και το πρώτο αντανακλαστικό μπορεί να ’ναι ένα αντανακλαστικό επιβίωσης που θα οδηγήσει κάποιον να συχνάζει λιγότερο σ’ αυτά τα μέρη με αυτούς τους ανθρώπους. Προκειμένου να μείνει σε απόσταση, να φανεί καθαρός σε μια πιθανή παρακολούθηση. Μόνο που αυτές οι επιλογές οδηγούν στην απομόνωση, όχι μόνο ανθρώπων, αλλά και των αγώνων που διεξάγουν.

Πέρα απ’ το γεγονός ότι αυτό διευκολύνει τη δουλειά τους, το κράτος έχει κάθε συμφέρον να μας κάνει να εστιάσουμε στην καταστολή: στο διάστημα αυτό, να ’μαστε απασχολημένοι μ’ άλλα πράγματα αντί να συνωμοτούμε και να του καταφέρουμε πλήγματα. Ο φόβος μπορεί γρήγορα να θρονιαστεί γύρω απ’ αυτά τα μέρη αλλά κυρίως μέσα στο μυαλό και στην καρδιά μας. Στις φλέβες μας εκκρίνεται η παράνοια, όπως και στην παραμικρή μας κίνηση, και να που δε χρειάζεται πια ούτε καν ένας μπάτσος αληθινός για να μας εμποδίσει να δράσουμε: μόνοι μας περάσαμε τις αλυσίδες.

Δίχως να θέλουμε να μειώσουμε τα γεγονότα, ο καλύτερος τρόπος για να βγάλουμε τη γλώσσα μας στην καταστολή είναι να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας, τις ξεκάθαρες ιδέες μας, την αμφίδρομη αλληλεγγύη και να συνεχίσουμε προσεχτικά αλλά παθιασμένα τις μάχες που δίνουμε.

«Μια κοινωνία που συντρίβει
κάθε περιπέτεια, κάνει
τη συντριβή της κοινωνίας
τη μόνη δυνατή περιπέτεια
…»

Με αμείωτη αλληλεγγύη

Acrata (28 Μάη 2013)

Βρυξέλλες, Βέλγιο: Μπούκα των μπάτσων σε σπίτια συντρόφων και στην αναρχική βιβλιοθήκη Acrata

Κατά τις 6 το πρωί της 22ας Μάη 2013, δεκάδες μπάτσων του αντιτρομοκρατικού σώματος της ομοσπονδιακής αστυνομίας πραγματοποίησαν έφοδο και έλεγχο σε 3 διαμερίσματα στις Βρυξέλλες, όπου διαμένουν αναρχικοί και αντεξουσιαστές σύντροφοι, όπως επίσης στην αναρχική βιβλιοθήκη Acrata. Όλα τα άτομα που βρίσκονταν παρόντα (συνολικά 11) συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στα γραφεία της ομοσπονδιακής αστυνομίας.

Οι κατηγορίες είναι: συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση, συνωμοσία και εμπρησμοί. Η επιχείρηση βαφτίστηκε «στάχτες (cendres)», και διευθύνεται από την ανακρίτρια δικαστή Isabelle Panou, διαβόητη για τη μακρόχρονη καριέρα της στην υπηρεσία του κράτους.

Οι μπάτσοι κατέσχεσαν πλήθος εγγράφων, προσωπικά αντικείμενα, τους υπολογιστές και οτιδήποτε σχετικό με την πληροφορική, τα κινητά τηλέφωνα, προπαγανδιστικό υλικό κ.τ.λ. Κατά τη διάρκεια των ανακρίσεων, όπου όλοι οι συλληφθέντες αρνήθηκαν να συνεργαστούν, φάνηκε ότι η έρευνα σχετίζεται με αγώνες, εξεγέρσεις και δραστηριότητες από το 2008 μέχρι σήμερα, και ειδικά ενάντια στις φυλακές, ενάντια στην κατασκευή του νέου κέντρου κράτησης μεταναστών και προσφύγων του Steenokkerzeel, ενάντια στις δραστηριότητες της STIB (εταιρεία μέσων μαζικής μεταφοράς των Βρυξελλών), ενάντια στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και στους ευρωκράτες, ενάντια στην κατασκευή μιας υπερταχείας RER στις Βρυξέλλες, ενάντια στο ΝΑΤΟ, ενάντια στους μηχανισμούς απέλασης, ενάντια στους δικαστικούς επιμελητές και στην κατασκευή μιας γιγαντιαίας φυλακής στις Βρυξέλλες. Η έρευνα καταπιάνεται επίσης με έντυπα όπως η αναρχική εφημερίδα Hors-Service, αλλά και πολλά ακόμη γραπτά και αφίσες που διακινούν αναρχικοί και αντεξουσιαστές.

Κατά τη 1 το μεσημέρι όλοι οι συλληφθέντες αφέθηκαν ελεύθεροι, χωρίς να χρειαστεί να παρουσιαστούν ενώπιον της ανακρίτριας.

Απέναντι στις κατηγορίες για τρομοκρατία, στους εκφοβισμούς τους και στις παρενοχλήσεις, δεν πρέπει να εγκαταλείψουμε τις ιδέες και τις πράξεις που στοχεύουν στην καταστροφή κάθε εξουσίας και στη χαρά που δίνει μια τέτοια μάχη.

Συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για τη λευτεριά και για τη συντριβή αυτού του θανατηφόρου κόσμου της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης.

Τίποτα δεν τελείωσε, όλα συνεχίζονται
Επίθεση ενάντια σε ό,τι μας καταπιέζει

Βρυξέλλες, 23 Μάη 2013

Κοπεγχάγη: Ungdomshuset, «σπίτι νεολαίας» – Βίντεο της κατάληψης Λέλας Καραγιάννη 37

Μαδρίτη: Στοχοποίηση αναρχικών μετά τη γενική απεργία της 14ης Νοέμβρη και τα παρεπόμενά της

Ξημερώματα της Παρασκευής, 18 Ιανουαρίου, συνελήφθη ο σύντροφός μας Ιάγο βγαίνοντας από την επαγγελματική έδρα του (δουλεύει ως φροντιστής). Μετά τη σύλληψη αυτήν, που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο μιας μεγάλης επιχείρησης μπάτσων με πολιτικά και καλυμμένα τα πρόσωπα, ο σύντροφος οδηγήθηκε στα γραφεία της Περιφερειακής Διεύθυνσης Πληροφοριών (Brigada Provincial de Información) στο Μοραταλάθ, όπου τον ανέκριναν επί έξι ώρες με το πρόσωπο στον τοίχο παρ’ ότι είχε εξαρχής αρνηθεί να καταθέσει χωρίς την παρουσία της δικηγόρου του.

Το Σάββατο, 19 Ιανουαρίου, παραπέμφθηκε σε ακροαματική διαδικασία με την κατηγορία «κατοχής εκρηκτικών υλών» επειδή, σύμφωνα με την αστυνομία, συνόδευε τον Άλφον, τον νεαρό που είχε συλληφθεί στη συνοικία του Βαγιέκας κατά τη διάρκεια των πικετοφοριών της γενικής απεργίας της 14ης Νοέμβρη και ο οποίος κατηγορήθηκε στη συνέχεια για υποτιθέμενη κατοχή ενός «εκρηκτικού μηχανισμού». Τα γελοία στοιχεία εις βάρος του καινούργιου κατηγορουμένου στην υπόθεση είναι κάποια μηνύματα στο κινητό του μερικές μέρες πριν τη σύλληψη της 14ης Νοέμβρη (ο Άλφον και ο Ιάγο γνωρίζονταν μεταξύ τους), η κατάθεση ενός ασφαλίτη, ο οποίος ισχυρίστηκε πως αναγνώρισε τον κουκουλοφόρο που έτρεχε να διαφύγει, καθώς και η συμμετοχή του συντρόφου μας, την οποία περήφανα παραδέχτηκε, στις πικετοφορίες του Βαγιέκας μαζί με τις εκατοντάδες ανθρώπων που κινητοποιήθηκαν στην ίδια γειτονιά εκείνο το βράδυ.

Ο Ιάγο αφέθηκε ελεύθερος και περιμένει δίκη εις βάρος του.

Το ίδιο βράδυ του Σαββάτου (19/1) ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις, με σκοπό τον εκφοβισμό, εμπόδισαν τη συναυλία αλληλεγγύης που είχε οργανωθεί σε ένα κατειλημμένο αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό κέντρο της Μαδρίτης προκειμένου να μαζευτούν χρήματα για τους/τις κρατούμενους/ες της τελευταίας αυτής γενικής απεργίας.

Το νέο χτύπημα καταστολής συνοδεύεται από τις στημένες διαρροές που έσπευσε να δημοσιεύσει ο Τύπος, δουλοπρεπής στους εξουσιαστές και πεινασμένος για κιτρινισμό, δείχνοντας με ονοματεπώνυμο και κατηγορώντας ως τρομοκράτη ένα άτομο που, σύμφωνα με τους δικούς τους νόμους, θα έπρεπε να είναι αθώος μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Εμείς τους θέλουμε όλους, αθώους ή ενόχους, ελεύθερους στο δρόμο.

Ασφαλώς, ήτανε εντυπωσιακή η γελοιότητά τους όταν –με τη βοήθεια πληροφοριών που άφησε να διαρρεύσουν το αρχηγείο της Σιφουέντες (η οποία ανήκει στο Partido Popular, κι εκτός των άλλων, είναι ορκισμένη εχθρός των αναρχικών)– δημοσιεύτηκε η φωτογραφία αυτού που θεωρούν «εκρηκτικό μηχανισμό» και που δεν είναι τίποτ’ άλλο από ένα τραπέζι όπου φαίνονται μερικά μπουκάλια σπρέι, κάποια μικρά πλαστικά μπουκάλια που υποτίθεται πως περιέχουν βενζίνη, μια κροτίδα και τέσσερις βίδες.

Δεν νομίζουμε πως υπάρχει πραγματικά κάποιος που να του προκαλούν έκπληξη αυτά τα εργαλεία, κι ιδίως στο πλαίσιο μιας γενικής απεργίας, τα οποία εμείς επιπλέον θεωρούμε νομιμοποιημένα ενάντια στη βία της αστυνομίας και στην επιβολή του κράτους. Ας μην ξεχνάμε ότι αυτή η νέα επέλαση του κράτους και του Κεφαλαίου (που αποκαλούν «κρίση» και «περικοπές») καθορίζεται από τους πάνω εις βάρος όσων βρίσκονται κάτω. Μόνο κατά την τελευταία απεργία, επέφερε περισσότερους από 70 τραυματίες χάρη στη «δουλειά» των δυνάμεων της τάξης (μια γυναίκα έχασε το ένα της μάτι αφότου χτυπήθηκε από μπάτσους με λαστιχένια μπάλα, και δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι παρόμοιο), περισσότερους από 150 κρατουμένους, που παρέμειναν μέχρι και τρία μερόνυχτα στ’ άθλια μπουντρούμια της δημοκρατίας και απειλούνται με ποινή φυλάκισης στο στάδιο των εκδικάσεων, όπως και μια σειρά αμέτρητων ξυλοδαρμών, κακοποιήσεων και ταπεινώσεων απ’ τα χέρια των μπάτσων, των μισθοφόρων αυτών που φαίνεται να ’ναι οι μόνοι που αυτούς τους καιρούς δε θα διακινδυνεύσουν τις θέσεις εργασίας τους ούτε και τον μικροαστικό τρόπο ζωής τους.

Ο μόνος τρομοκράτης σε όλη αυτή την ιστορία είναι το κράτος και τα υποζύγιά του, που θα συνεχίσουν να προσπαθούν να σπείρουν το φόβο απέναντι στη διαμαρτυρία και στην εξέγερση, οι μόνοι που προκαλούν αδιακρίτως πόνο, ταλαιπωρία και τρόμο, με μοναδικό στόχο να γεμίσουν τις τσέπες τους και να επεκτείνουν την καούρα τους για εξουσία.

Πιστεύουμε ότι ο αγώνας σήμερα δεν αποτελεί πλέον επιλογή, αλλά επιβεβλημένη αναγκαιότητα.

Όταν μιλάμε για αγώνα, μιλάμε γι’ αυτόν που έρχεται σε ρήξη με την εξουσία, που διαχωρίζεται από τη λεγόμενη αριστερά (που ’ναι κομμάτι της ίδιας εξουσίας), που παίρνει αξία στις ιδέες και στα μέσα από και για όσες κι όσους τα χρησιμοποιούν, κι επιτίθεται απευθείας στο κράτος επειδή ευθύνεται για την εξαθλίωσή μας. Μιλάμε για μια μάχη μακριά από κάθε φορμαλισμό και δημοκρατική γραφειοκρατία που είναι για τα σκουπίδια, στο περιθώριο της νομιμοφροσύνης και των πολιτικών κόμματων της αριστεράς ή της δεξιάς, μακριά απ’ τους ηγέτες των συνδικάτων και των οργανώσεων που υπηρετούν το κράτος κι ενισχύουν τις δομές εξουσίας τις οποίες λένε πως επικρίνουν αλλά στην ουσία φιλοδοξούν να διοικήσουν.

πηγή

Μελβούρνη: Αφίσα κατά της εθνικής επετείου στην Αυστραλία

Αφισοκόλληση στη Μελβούρνη πριν απ’ την εθνική επέτειο, τη λεγόμενη «μέρα εισβολής» (26.1.2013). Η λέξη Aussie (Ώζι) χαρακτηρίζει τους Αυστραλούς:

Τέρμα με την υπερηφάνεια των Ώζι

Σε αυτή την «τυχερή χώρα», η οποία θεμελιώθηκε πάνω στην κλεψιά, στο ρατσισμό και στη γενοκτονία…

– όπου στρατιωτικοποιημένες κατασταλτικές δυνάμεις κι οι αποκαλούμενοι «αξιωματικοί υπηρεσίας προστασίας» (PSOs, υπαγόμενοι στην ομοσπονδιακή αστυνομία) κατακλύζουν τους δρόμους,

– όπου συστήματα κλειστού κυκλώματος παρακολούθησης (CCTV) επιτηρούν κάθε μας κίνηση,

– όπου οι μετανάστες φυλακίζονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης,

– όπου λεηλατείται το φυσικό μας περιβάλλον,

– όπου περιμένουν από μας να ’μαστε κι ικανοποιημένοι με την αλλοτρίωση της εργασίας, το χάζεμα στο youtube και την εξόρμηση για ψώνια,

– όπου μας νουθετούν να ’μαστε σκλάβοι, υποτακτικοί μιας παγκόσμιας, εκμεταλλευτικής και καταπιεστικής μηχανής

… εμείς εναντιωνόμαστε στον εθνικισμό, στον έλεγχο και στον αστυνομικό τρόμο κράτους και Κεφαλαίου μέσω της αλληλεγγύης μας και της μαινόμενης επιθυμίας μας για λευτεριά.

ΖΗΤΩ Ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Η λεζάντα της φωτογραφίας αναγράφει:

«Αστυνομικό τμήμα και δικαστήριο καμένα ολοσχερώς, στο Παλμ Άιλαντ της Αυστραλίας, κατά τη διάρκεια εξέγερσης τον Νοέμβρη του 2004»

Μελβούρνη, Αυστραλία: Δράση αλληλεγγύης στους αναρχικούς της Αιγύπτου (6.2.2013)

Στις 6 Φλεβάρη καλούμε όλους τους αναρχικούς, όλα τα ελεύθερα μυαλά κι όλους τους ταραχοποιούς να συγκεντρωθούν έξω από το κτήριο που στεγάζει το αιγυπτιακό προξενείο επί της οδού Μάρκετ 50, στην κεντρική επιχειρηματική ζώνη της Μελβούρνης, στις 15.30μ.μ. σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τ’ αναρχικά αδέρφια μας στην Αίγυπτο, που αυτήν τη στιγμή απειλούνται με οξύτατη καταστολή από το θρησκόληπτο φασίστα Μόρσι και το βάναυσο καθεστώς του, που ’χει τις πλάτες της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Ο μηχανισμός «δικαιοσύνης» του καθεστώτος αυτού έχει επικηρύξει ως «τρομοκρατική οργάνωση» το Black Bloc και τους αναρχικούς που έκαναν για πρώτη φορά την παρουσία τους γνωστή στις διαδηλώσεις της 2ης επετείου της αιγυπτιακής επανάστασης, κι επιπλέον, έχει διατάξει να συλληφθούν και να τεθούν υπό κράτηση όλα τ’ άτομα που κρίνονται ύποπτα ως μέλη του μαύρου μπλοκ. Υπήρξαν επίσης κελεύσματα από πλευράς εξτρεμιστικών θρησκευτικών στοιχείων εντός της Αιγύπτου για ξυλοδαρμό και εκτέλεση μελών του μαύρου μπλοκ.

Όπως σε όλες τις περιπτώσεις όπου αναρχικοί σύντροφοι αντιμετωπίζουν την καταστολή ανά τον κόσμο, η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας, και η Αίγυπτος δεν αποτελεί εξαίρεση. Κάνοντας την παρουσία μας εμφανή έξω από το αιγυπτιακό προξενείο, θα στείλουμε ένα σαφές μήνυμα στο ισχύον αιγυπτιακό καθεστώς ότι το αιγυπτιακό μαύρο μπλοκ κι οι αναρχικοί στην Αίγυπτο δεν είναι απομονωμένοι μήτε λησμονημένοι, και ότι μια επίθεση εναντίον τους είναι μια επίθεση εναντίον όλων μας!

Η δράση αυτή έρχεται σε απάντηση προς ένα διεθνές κάλεσμα που ’χει κυκλοφορήσει για δράσεις αλληλεγγύης με σκοπό τη στήριξη των αναρχικών στην Αίγυπτο.

Φέρτε πανό, μαύρες παντιέρες, προπαγανδιστικά φυλλάδια, μάσκες κ.τ.λ., γιατί θα θέλαμε να δώσουμε ένα ισχυρό οπτικό παρών, όχι μόνο απέναντι στο προσωπικό του προξενείου, αλλά και προς τους συντρόφους μας στην Αίγυπτο.

Τα λέμε εκεί!

πηγή

Άμστερνταμ: Πανό για τις καταλήψεις στην Ελλάδα

αλληλεγγύη στη Βίλα Αμαλίας – σ’ όλες τις καταλήψεις στην Ελλάδα

αυτή είναι μια μικρή πράξη αλληλεγγύης προς τα συντρόφια μας στην Ελλάδα

η επίθεση του κράτους στη Βίλα Αμαλίας, στο ράδιο 98fm, στη Σκαραμαγκά, στη Λέλας Καραγιάννη, όπως και στην κατάληψη ΔέΛΤΑ [στη Σαλονίκη] δεν είναι κάνα ατύχημα

αυτοί οι χώροι έχουν χρησιμεύσει ως εργαλεία ενάντια στον κρατικό και φασιστικό τρόμο

το κράτος εξαπολύει παραστρατιωτικές δυνάμεις στο κέντρο της Αθήνας για να κάνει τη βρομοδουλειά του…

εστίες ανομίας είναι οι πολιτικοί, οι τράπεζες, τα αστυνομικά τμήματα, τα δικαστήρια, τα κέντρα κράτησης [στρατόπεδα εξόντωσης] και η τηλεόραση

οι καταλήψεις δεν είναι απλά και μόνο 4 ντουβάρια

οι καταλήψεις είναι η υλοποίηση της αντίστασης ενάντια στην κρατική καταπίεση, στα φασιστικά σχέδια, στην εκμετάλλευση των αφεντικών, στην ιδιωτικοποίηση, στον καπιταλισμό, ενάντια στις διακρίσεις και στη φτώχεια

οι καταλήψεις προτάσσουν την αλληλεγγύη, την αυτοοργάνωση, τη συντροφικότητα, τη λευτεριά και την αξιοπρέπεια

σέναν κόσμο όπου ο καπιταλισμός μονάχα σπέρνει φόβο, ας αντεπιτεθούμε

κάτω τα χέρια απ’ τη Βίλα Αμαλίας, τη Σκαραμαγκά, τη Λέλας Καραγιάννη
αλληλεγγύη σε όλες τις καταλήψεις και στους κοινωνικούς αγώνες

συνολική αλληλεγγύη, συνολική συνενοχή
ζήτω η αναρχία, 10 100 1000 καταλήψεις

πηγή

Νέα Υόρκη: Επίθεση στη Marathon Bank σε αλληλεγγύη στα συντρόφια στην Ελλάδα

Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τη χθεσινοβραδινή επίθεση (15.1.2013) σε υποκατάστημα της Marathon Bank στο Μπρούκλυν. Μέσω αυτής της δράσης στέλνουμε ένα μήνυμα επαναστατικής αλληλεγγύης στα 166 συντρόφια που είτε συνελήφθησαν είτε προσήχθησαν κατά τις τελευταίες δυο βδομάδες στην Αθήνα.

Η Marathon Bank –που ’χει υπάρξει θυγατρική του μεγάλου ομίλου της Τράπεζας Πειραιώς– επιλέχθηκε ως στόχος με το σκεπτικό ότι, σε τελευταία ανάλυση, κάθε απομεινάρι ανεξαιρέτως του ελληνικού Κεφαλαίου θα πρέπει να θεωρείται υπόλογο για την υφέρπουσα λευκή τρομοκρατία που έχει τεθεί σε διαρκή ισχύ απ’ τον κατασταλτικό μηχανισμό του ελληνικού κράτους.

Η χθεσινοβραδινή επίθεση επιζητεί να καταδείξει το αίτημα της υπέρβασης της αλληλεγγύης πέραν των αυθαίρετων (μολαταύτα κατασταλτικών) συνόρων που επιβάλλουν οι κυρίαρχοι αυτού του κόσμου. Γι’ αυτόν το λόγο, αφιερώνουμε επίσης αυτή την ενέργεια στην Κέρρυ Καννήν, απευθύνοντας επ’ ευκαιρία τους επαναστατικούς μας χαιρετισμούς και σ’ αυτό το συντρόφι, που αγωνίζεται ενάντια στη σύγχρονη ιερά εξέταση η οποία λαμβάνει χώρα εδώ, στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας, και δε γνωρίζει μήτε όρια μήτε φραγμούς.

Πόλεμο στον πόλεμο του κράτους!

πηγή

ΗΠΑ: Δήλωση αλληλεγγύης στις άμεσες δράσεις στο Σηάτλ και άρνησης υποχώρησης στο grand jury

«Παρ’ ότι πολλοί αναρχικοί είναι νομοταγείς, υπάρχει ένα ιστορικό στη Βορειοδυτική περιοχή με μερικούς αναρχικούς που έχουν συμμετοχή σε καταστροφή περιουσιών και άλλες εγκληματικές ενέργειες για να στηρίξουν τη φιλοσοφία τους…»
τσιτάτο ένορκης κατάθεσης ενός πράκτορα του FBI απ’ τον Οκτώβρη του 2012, που διέρρευσε στα καθεστωτικά μέσα σχεδόν ένα μήνα πριν την απαγγελία κατηγοριών εις βάρος πέντε υπόπτων, οι οποίοι διώκονται μεταξύ άλλων για «βανδαλισμούς και ταραχές» κατά την 1η Μάη στο κέντρο του Σηάτλ
Η Κέρρυ Καννήν, αναρχική απ’ το Πόρτλαντ, κοινοποίησε την άρνησή της να συνεργαστεί καθ’ οποιονδήποτε τρόπο με το ομοσπονδιακό μεγάλο σώμα ενόρκων του Σηάτλ, που –τυπικά– διερευνά την επίθεση στο ομοσπονδιακό δικαστήριο Νακαμούρα την Πρωτομαγιά του 2012. Κλητεύθηκε στις 14 Δεκέμβρη για να παρουσιαστεί στις 19 του ίδιου μήνα. Η νομική της υπεράσπιση ζήτησε νέα προθεσμία για τις 3 Γενάρη, όταν η Κέρρυ αρνήθηκε ακόμη και να πατήσει το πόδι της μες στην αίθουσα του grand jury. Έχει άλλωστε διαμηνύσει πως δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση να συνεργαστεί με τούτο ή με οποιοδήποτε άλλο κράτος, γιατί απλά αυτό θα σήμαινε πως θα ενίσχυε είτε τη δίωξη της ίδιας είτε κι άλλων ατόμων. Ιδού η δήλωσή της:

«Έχω κλητευθεί από το μεγάλο σώμα ενόρκων στο Σηάτλ, που διεξάγει έρευνες εις βάρος αναρχικών στη Βορειοδυτική περιοχή. Είχα κληθεί να καταθέσω στις 3 Γενάρη στις 9 το πρωί. Δεν παρουσιάστηκα ενώπιον του μεγάλου σώματος ενόρκων. Δε θα συνεργαστώ με αυτό το μεγάλο σώμα ενόρκων ούτε θα υποβοηθήσω με οποιονδήποτε τρόπο το κράτος στις προσπάθειές του να φυλακίσει ανθρώπους.

Στέκομαι πάγια σε αλληλεγγύη προς τις δράσεις που πραγματώθηκαν ενάντια στο ομοσπονδιακό δικαστικό μέγαρο Νακαμούρα κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης της Πρωτομαγιάς, καθώς και προς όλες τις πράξεις που αναλαμβάνονται κατά του κράτους και του Κεφαλαίου με στόχευση μια πιο απελευθερωμένη κοινωνία.

Είμαι αλληλέγγυα των πέντε διωκόμενων της Πρωτομαγιάς, όπως και των Μάντυ, Ματ και Κτήο, και όλων όσων απάντησαν σθεναρά στην καταστολή. Να πω σε όλους κι όλες που μετέτρεψαν την αλληλεγγύη τους σε κάποια μορφή δράσης πως αποτελούν πηγή έμπνευσης και πρέπει να συνεχίσουν.

Δεν παραδινόμαστε ποτέ,
Kerry Cunneen»

Εν τω μεταξύ, από τα τέλη Δεκέμβρη του 2012 οι τρεις αιχμάλωτοι του grand jury, που προφυλακίστηκαν στο κέντρο κράτησης Σήτακ του Σηάτλ επειδή αρνήθηκαν να καταθέσουν στους ιεροεξεταστές τους, έχουν μεταφερθεί σε καθεστώς απομόνωσης χωρίς καμιά πρότερη αφορμή (σχετικό γράμμα της Κτήο, στ’ αγγλικά, εδώ).

Σαν Φρανσίσκο, ΗΠΑ: Δράση αλληλεγγύης στις εκκενωμένες καταλήψεις Βίλα Αμαλίας και Σκαραμαγκά στην Αθήνα

burning of greek national flag

Πολεμήστε το φασισμό! Διαδώστε την αναρχία!

Τη νύχτα της 9ης Γενάρη βομβαρδίσαμε με μπογιές την πρόσοψη και το αέτωμα του κτηρίου του ελληνικού προξενείου στο Σαν Φρανσίσκο. Θα είχαμε κάνει περισσότερα, αλλά δυστυχώς υπάρχει ένα διαμέρισμα πάνω απ’ το προξενείο. Οι φασίστες εχθροί μας βέβαια δεν έχουνε παρόμοιες ανησυχίες για τη ζωή άλλων.

Νωρίτερα το ίδιο πρωί, υπό την ντιρεκτίβα του δεξιού πρωθυπουργού Σαμαρά και του υπουργού του της Δημόσιας Τάξης, η ελληνική αστυνομία εκκένωσε την ανακατειλημμένη Βίλα Αμαλίας κι ύστερα εκκένωσε την κατάληψη Σκαραμαγκά. Αυτά τα γεγονότα ήταν αρκετά για να ξεσηκώσουν την οργή μας, κι αυτή η μέτρια πράξη έγινε για να δείξουμε αλληλεγγύη στα συντρόφια μας εκεί, στα μακρινά.

Υπάρχει επαρκής τεκμηρίωση της συνεργασίας μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και του φασιστικού κόμματος Χρυσή Αυγή. Η Βίλα Αμαλίας εκκενώθηκε λόγω της συγκεκριμένης θέσης όπου βρίσκεται στην Αθήνα, στο σύνορο μεταξύ μιας περιοχής μεταναστών και ενός φασιστοκρατούμενου εδάφους. Είναι επιτακτική ανάγκη να ενταθεί η πάλη ενάντια στο φασισμό ενόψει αυτής της επέλασης.

Αυτή η δράση πήρε τρεις ώρες όλες κι όλες απ’ τη ζωή μας. Καταλαβαίνουμε τους ανθρώπους που αισθάνονται θλίψη και απελπισία, αλλά θέλουμε να σας υπενθυμίσουμε πως η δράση είναι εύκολο πράγμα. Η οργή μπορεί ν’ απελευθερωθεί, κι η θλίψη να γίνει χαρά.

Ενθαρρύνουμε κι άλλα άτομα να προγραμματίσουν διαδηλώσεις κατά των ελληνικών προξενείων και πρεσβειών, να στοχεύσουν επιχειρήσεις και περιουσίες ελληνικών συμφερόντων, και γενικά να επιτεθούν με τρέλα σε οποιονδήποτε στόχο αισθάνονται πως αξίζει να τσακιστεί.

Κάντε περισσότερα απ’ όσα κάναμε εμείς, κάντε καλύτερες επιθέσεις απ’ τη δική μας, και ριχτείτε στη μάχη μέχρι τέλους.

1, 100, 1000 Βίλες Αμαλίας!
Υπερασπιστείτε όλες τις καταλήψεις!

Ζήτω η αναρχία!

—Μπριγάδα Μαρικόνες

ΥΓ. Είμαστε οικτρά αποδυναμωμένοι/-ες στις ΗΠΑ, αλλά προσπαθούμε να σηκώσουμε κεφάλι…

πηγή

Σηάτλ, ΗΠΑ: Προφυλάκιση του Matthew (Maddy) Pfeiffer, αρνητή του Grand Jury

Λευτεριά στον Μάντυ – «Αυτό που δεν κατανοούν τα όρνεα είναι πως κάθε απόπειρα να κατασταλεί αυτή η μάχη απλώς θα της δίνει μεγαλύτερη ώθηση» (από τη δημόσια δήλωση του Μάντυ)
Λευτεριά στον Μάντυ – «Αυτό που δεν κατανοούν τα όρνεα είναι πως κάθε απόπειρα να κατασταλεί αυτή η μάχη απλώς θα της δίνει μεγαλύτερη ώθηση» (από τη δημόσια δήλωση του Μάντυ)

Στις 26 Δεκέμβρη ο Μάντυ Φάιφερ τέθηκε υπό προσωρινή κράτηση στο ομοσπονδιακό κέντρο κράτησης του Σηάτλ. Παραδόθηκε ο ίδιος στις Αρχές στις 9π.μ. με τη συνοδεία δεκάδων φίλων του, που τον αποχαιρέτησαν.

Ο Μάντυ είναι το τέταρτο άτομο που προφυλακίζεται επειδή αντιστάθηκε στη διαδικασία που διεξάγει το ομοσπονδιακό μεγάλο σώμα ενόρκων στο Σηάτλ, το οποίο διατείνεται πως ερευνά την εμπλοκή αναρχικών στους βανδαλισμούς εναντίον του ομοσπονδιακού δικαστηρίου Νακάμουρα τη μέρα της Πρωτομαγιάς.

Ο Ματ Ντουρέν και η Κτήο Ολέζνικ είναι στα κελιά από τον Σεπτέμβρη, ενώ η Λη Πλαντ τέθηκε σε προφυλάκιση και αφέθηκε κατόπιν ελεύθερη μες στον Οκτώβρη (παραμένει αδιευκρίνιστος ο λόγος, αλλά διάφορα άτομα υποψιάζονται πως συνεργάστηκε με το FBI).

Μπορείτε να στείλετε επιστολές συμπαράστασης (στ’ αγγλικά) στον Μάντυ, αλλά έχετε κατά νου πως δεν μπορεί να βγάλει εύκολα τα γράμματα που είναι χειρόγραφα, οπότε καλύτερα πληκτρολογήστε και τυπώστε τα λόγια σας. Κάθε στήριξη στους τρεις προφυλακισμένους είναι πολύτιμη. Η εκδήλωση αλληλεγγύης τούς δίνει δύναμη να συνεχίσουν την αντίσταση.

Matthew Pfeiffer #42421-086
Katherine Olejnik #42592-086
Matthew Kyle Duran #42565-086

FDC SeaTac, P.O. Box 13900
Seattle, WA 98198 (USA)

Σηάτλ, ΗΠΑ: Ενημερώσεις για τον Matthew (Maddy) Pfeiffer, αρνητή του Grand Jury

«Αλληλεγγύη σε όσους αντιστέκονται στο μεγάλο σώμα ενόρκων - Κανένας να μη μιλήσει, όλοι ν’ αφεθούν ελεύθεροι»
«Αλληλεγγύη σε όσους αντιστέκονται στο μεγάλο σώμα ενόρκων – Κανένας να μη μιλήσει, κι όλοι ν’ αφεθούν ελεύθεροι»

Ο Μάντυ Φάιφερ, που αντιστέκεται στο ομοσπονδιακό μεγάλο σώμα ενόρκων του Σηάτλ, πέρασε από δεύτερη ιερά εξέταση στις 14 Δεκέμβρη 2012, οπότε και διατάχθηκε η προφυλάκισή του, αρχής γενομένης από 26 Δεκέμβρη, η οποία ενδέχεται να διαρκέσει μέχρι και τον Μάρτη του 2014.

Ο Μάντυ υποχρεούται να παραδοθεί στους ανθρωποφύλακες επειδή δεν έδειξε καμιά προθυμία να δώσει οιεσδήποτε πληροφορίες για άτομα που γνωρίζει ή για τις πολιτικές του πεποιθήσεις. Όπως έγραφε κι ο ίδιος σε πρόσφατη δήλωσή του: «Το κράτος προσπαθεί να εκμεταλλευτεί σπασμένες βιτρίνες ως αφορμή προκειμένου να καταστρέψει τις ζωές ανθρώπων. Αυτό είναι παράλογο, και θα εναντιωθώ στο μέγιστο δυνατό βαθμό. Το σύστημα αυτό που ρημάζει ζωές και λέγεται “Δικαιοσύνη” είναι οργανωμένο με τέτοιον τρόπο ώστε να προασπίζει την ιδιοκτησία και τον καπιταλισμό. Αυτό το σύστημα είναι ενάντια σε ό,τι πιστεύω».

Αυτήν τη στιγμή το grand jury στο Σηάτλ (ήτοι ομοσπονδιακό κυνήγι μαγισσών εναντίον αναρχικών του Πασίφικ Νόρθγουεστ) υποτίθεται πως διεξάγει ανακρίσεις σχετικά με τα γεγονότα της Πρωτομαγιάς, αλλά έχει ευρέως επικριθεί ως ανθρωποκυνηγητό εξαιτίας της εστίασης των ερευνών στο αναρχικό κίνημα. Εφόσον μπει στη φυλακή, ο Μάντυ θα βρεθεί μαζί με την Κάθρην «Κτήο» Ολέζνικ και τον Ματ Ντουρέν, που τελούν ήδη υπό προφυλάκιση λόγω της σταθερής τους άρνησης να παραδώσουν πληροφορίες σε αυτό το ερευνητικό σώμα, που δεν το θεωρούν καν έγκυρο. Τόσο η Ολέζνικ όσο και ο Ντουρέν παραμένουν ακλόνητοι στην απόφασή τους, και εκτιμούν τη μεγάλη στήριξη που έχουν λάβει απ’ όλο τον κόσμο.

Τη μέρα της εκδίκασης εναντίον του Μάντυ, εκατοντάδες υποστηρικτών βομβάρδισαν με τηλεφωνήματα και ηλεκτρονικά μηνύματα τον αρμόδιο δικαστή Ρίτσαρντ Τζόουνς, απαιτώντας να τερματιστεί η έρευνα του μεγάλου σώματος ενόρκων, που στοχοποιεί ανθρώπους με βάση τα πολιτικά τους πιστεύω, και να απελευθερωθούν επιτέλους οι αιχμάλωτοι της διαδικασίας.

Το πρώτο μέρος της ανάκρισης του Μάντυ ήταν ανοιχτό για το κοινό. Ο συνήγορός του επιχειρηματολόγησε περί παραβίασης της προστασίας της ιδιωτικής ζωής και των προσωπικών δεδομένων του μάρτυρα, καθώς η ένορκη βεβαίωση για ένα από τα εντάλματα έρευνας είχε διαρρεύσει, και πως το grand jury παγώνει την ελευθερία του λόγου και την ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι. Η κατηγορούσα αρχή δεν ήθελε να μιλήσει για τίποτα μιας και χρειαζόταν μυστικότητα, έτσι ο δικαστής έδιωξε το ακροατήριο απ’ την αίθουσα κακήν κακώς.

Κατά τη διάρκεια του μέρους της ανάκρισης που έγινε κεκλεισμένων των θυρών, η εισαγγελία αποκρίθηκε πως κανείς απ’ τους παραπάνω ισχυρισμούς δεν έχει βάση, αφού δεν υπάρχει καμία ένορκη γραπτή βεβαίωση του Μάντυ που να υποστηρίζει είτε ότι δε δημοσίευσε τη δήλωση που του αποδίδεται είτε ότι έχει φόβο για τη σωματική του ακεραιότητα εφόσον επρόκειτο να καταθέσει. Πρόσθεσε μάλιστα πως ο φόβος αντιποίνων δεν είναι έγκυρος λόγος για να μην καταθέσει κάποιος. Σχετικά με το σώμα ενόρκων –που συνήλθε πριν την Πρωτομαγιά– η κατηγορούσα αρχή τόνισε πως δε διενεργήθηκαν έρευνες εις βάρος αναρχικών πριν από την 1η Μάη 2012. Εξήγησε πως αναρχικοί του Πόρτλαντ ήταν υπό παρακολούθηση πριν την Πρωτομαγιά για μια σχετική αλλά ξεχωριστή έρευνα, και πως οι αστυνομικές επιδρομές της 25ης Ιουλίου συνέβησαν για κάποιον άλλο λόγο, κι όχι για να υποβοηθήσουν το παρόν σώμα ενόρκων.

Όταν η ακρόαση άνοιξε και πάλι στους επισκέπτες, η έδρα απέρριψε τις ενστάσεις του δικηγόρου του Μάντυ. Ο δικαστής τον έκρινε ένοχο πολιτικής περιφρόνησης και του είπε πως κρατάει τα κλειδιά για το ίδιο του το κελί – μ’ άλλα λόγια, αν επιλέξει κάποια ώρα να ρουφιανέψει, θα αφεθεί ελεύθερος (πολύ γούστο θα ’χε αν πράγματι του δίνανε τα πραγματικά κλειδιά για το κελί…). Έτσι, ο Μάντυ καλείται να παρουσιαστεί στο ομοσπονδιακό κέντρο κράτησης του Σήτακ στο Σηάτλ την επομένη των Χριστουγέννων.

Η ακρόαση έκλεισε ξανά, και η κατηγορούσα αρχή υποστήριξε πως υπάρχει βάσιμος λόγος να πιστεύει πως ο Μάντυ θα το σκάσει εξαιτίας των ενεργειών άλλων ατόμων που σχετίζονται με την υπόθεση. Ο εισαγγελέας είπε (παραφράζουμε): «Κάθε μέρα που περνάει, έχω πλήρη επίγνωση του γεγονότος πως βρίσκονται δύο ακόμη άνθρωποι υπό κράτηση, κι αυτό βαραίνει κάμποσο τη συνείδησή μου, οπότε όσο πιο γρήγορα μπορέσουμε να εκδώσουμε κατηγορητήρια, τόσο πιο σύντομα θα ξεμπερδέψουμε. Αυτή η έρευνα πλησιάζει στο τέλος της, κι όσο πιο πολύ καθυστερούμε τα πράγματα με αναβολές, τόσο πιο δύσκολο είναι για μας να προχωρήσουμε». Ο δικαστής είπε (παραφράζουμε): «Δηλαδή ουσιαστικά λέτε πως, αν πείθαμε αυτόν τον ένα μάρτυρα να μιλήσει, θα καταλήγαμε σε σχηματισμό δικογραφιών. Έχετε στοιχεία που να το αποδεικνύουν αυτό;» Ο εισαγγελέας είπε: «Όχι, δεν έχω». Ο δικαστής είπε: «Δε με νοιάζει τι κάνουν οι άλλοι, ο Μάντυ έχει εμφανιστεί σε κάθε ακροαματική διαδικασία στην ώρα του, και δεν έχω λόγο να πιστεύω πως είναι ύποπτος διαφυγής».

Το κράτος είναι που κρατάει τον Ματ και την Κτήο πίσω απ’ τα σίδερα. Η προσποιητή ανησυχία κρατικών λειτουργών για τους δύο προφυλακισμένους είναι μια σκέτη μαλακία – αν το κράτος πραγματικά νοιαζόταν για τον Ματ και την Κτήο, θα τους απελευθέρωνε αμέσως (και όλους τους άλλους φυλακισμένους μαζί).

πηγές: α, ββλ. και μπροσούρα αλληλεγγύης στ’ αγγλικά, εδώ, όπου η αποφυλάκιση και η επακόλουθη εξαφάνιση της Λη-Λυν Πλαντ αποδίδεται σε υποψίες για συνεργασία της ως μάρτυρα με το FBI

η ενημέρωση στα ελληνικά έγινε σε συνεργασία με το fnxvx

Λονδίνο: Δράση αλληλεγγύης στα συντρόφια που διώκονται για την υπόθεση του Επαναστατικού Αγώνα

Το απόγευμα του Σαββάτου 1.12.2012, διάφορα αναρχικά συντρόφια από σκόρπια σημεία της γκρίζας μητρόπολης συναντήθηκαν στο νότιο Λονδίνο για να στείλουν ένα μήνυμα αλληλεγγύης στους διωκόμενους και στις διωκόμενες της υπόθεσης του Επαναστατικού Αγώνα στην Αθήνα.

Γιγαντοπανό που γράφει «ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ» κρεμάστηκε έξω απ’ τον όγδοο όροφο του Κολεγίου Επικοινωνίας του Λονδίνου (LCC). Επίσης, μοιράστηκαν σε κόσμο πολλά φυλλάδια, που περιέχουν τα λόγια των τριών μελών του Επαναστατικού Αγώνα, ένα σινιάλο αλληλεγγύης στ’ άτομα που δικάζονται στο τρομοδικείο Κορυδαλλού, καθώς και σκέψεις ενάντια στην κρατική τρομοκρατία στην Ελλάδα και παντού.

Ακολουθεί ένα από τα κείμενα του μοιράσματος των συντρόφων:

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

«[…] Τι σημαίνει να εκφράζεις επαναστατική αλληλεγγύη; Βασικά η απάντηση δεν είναι και τόσο δύσκολη.

Η αλληλεγγύη έγκειται στη δράση. Δράση που πηγάζει απ’ το ατομικό εγχείρημα του καθενός και της καθεμιάς, που πραγματώνεται με συνέπεια και περηφάνια επίσης, ιδίως σε καιρούς όπου ακόμα και η δημόσια έκφραση των ιδεών μας μπορεί ν’ αποβεί επικίνδυνη. Εγχείρημα που εκφράζει αλληλεγγύη με χαρά στο παιχνίδι της ζωής, που πάνω απ’ όλα μας απελευθερώνει, καταργεί την αλλοτρίωση, την εκμετάλλευση, την πνευματική φτώχεια, ανοίγοντας μπροστά μας ατέρμονους χώρους αφιερωμένους στον πειραματισμό και στην αέναη δραστηριότητα του νου σ’ ένα σχέδιο δράσης που αποσκοπεί να πραγματωθεί μέσα απ’ την εξέγερση.

Εγχείρημα που δεν είναι στενά συνυφασμένο με την καταστολή που έχει πλήξει τα συντρόφια μας, αλλά συνεχίζει να εξελίσσεται, κι έτσι να αυξάνει την κοινωνική ένταση, σε σημείο που να την κάνει να εκραγεί τόσο δυνατά, ώστε τα τείχη των φυλακών να συντριβούν μονομιάς.

Ένα σχέδιο δράσης που καθίσταται σημείο αναφοράς και κίνητρο για φυλακισμένα συντρόφια, που με τη σειρά τους είναι ένα σημείο αναφοράς για κάθε εγχείρημα. Η επαναστατική αλληλεγγύη είναι το μυστικό που γκρεμίζει όλα τα τείχη, εκδηλώνοντας αγάπη και λύσσα μαζί, την ίδια στιγμή, ως εξέγερση του καθενός και της καθεμιάς εναντίον του Κεφαλαίου και του κράτους».
Ντανιέλα Καρμινιάνι

Είναι καιρός να οργανωθούμε, για να επιτεθούμε και να λευτερωθούμε!

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ: ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΟ ΕΧΘΡΟ!

Πόλη του Μεξικού: Σύντομη περίληψη των κινητοποιήσεων της 1ης Δεκέμβρη

[nggallery id=32]

Η 1η Δεκέμβρη σηματοδοτεί την αλλαγή της ομοσπονδιακής κυβέρνησης κάθε έξι χρόνια, όταν ορκίζεται ο νέος πρόεδρος του Μεξικού. Ο θώκος κερδήθηκε από την «επιβολή», όπως λέγεται τελευταία η κατάκτηση της εξουσίας από τον Ενρίκε Πένια Νιέτο, μέλος του κυρίαρχου Θεσμικού Επαναστατικού Κόμματος (PRI). Ένστολα καθάρματα πραγματοποίησαν μια τεράστια στρατιωτική παρέλαση προς τιμήν του νέου μπάσταρδου, τον οποίο τα στρατεύματα θα υπηρετούν και θα υπακούουν «διά την προάσπιση του έθνους» – αυτήν τη χρονιά η εθνικιστική παρέλαση έλαβε χώρα στη στρατιωτική βάση Κάμπο Μάρτε της Πόλης του Μεξικού.

Απ’ την άλλη, χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους της Πόλης του Μεξικού για να εκφράσουν την εναντίωσή τους στο νεοορκισθέντα πρόεδρο, στο πλαίσιο παρόμοιων κινήσεων που είχαν εκδηλωθεί κατά τους προηγούμενους μήνες. Η συγκέντρωση διαμαρτυρίας ξεκίνησε νωρίς το Σάββατο, 1 Δεκέμβρη, στις 7 π.μ. μπροστά στο παλάτι του Σαν Λάζαρο (τη βουλή των αντιπροσώπων), που φιλοξένησε τη συμβολική τελετή όπου ο πρόεδρος πήρε τον όρκο του αξιώματός του. Η ομοσπονδιακή αστυνομία ήταν επικεφαλής της καταστολής στην περιοχή γύρω απ’ το Σαν Λάζαρο, ανεγείροντας κιγκλιδώματα και σιδερένιους φραγμούς προκειμένου να απωθήσει τους διαδηλωτές.

Ανάμεσα στα ετερόκλητα μπλοκ διαδηλωτών και γενικά μέσα σ’ ένα εξαγριωμένο πλήθος, μαζί με εκατοντάδες κουκουλωμένων ατόμων διακρίνονταν επίσης συλλογικότητες αναρχικών, αντεξουσιαστών, ελευθεριακών, συμπεριλαμβανομένης της Επαναστατικής Αναρχικής Συμμαχίας (AAR) και διάφορες άλλες αναρχικές ομάδες, όπως ο Αναρχικός Μαύρος Σταυρός (CNA) του Μεξικού, το Αναρχικό Φοιτητικό Συντονιστικό (CAE), καθώς και το Μαύρο Μπλοκ (Bloque Negro). Προφανώς τα συντρόφια δεν κατέβηκαν στους δρόμους ώστε να φωνάξουν για κάποια δημοκρατική αυταπάτη, αλλά για την καθολική απελευθέρωση, για την αναρχία.

Σε όλη τη διάρκεια της μέρας έγιναν ταραχές, υπήρξαν τουλάχιστον είκοσι τραυματίες (δύο εξ αυτών πολύ βαριά τραυματισμένοι), συν τέσσερις χτυπημένους μπάτσους. Πολλοί διαδηλωτές υπέστησαν ξυλοδαρμούς, απαγωγές και καταδιώξεις από την αστυνομία. Η εξουσία ήταν αντιμέτωπη με μια κινητοποίηση πολλών χιλιάδων διαδηλωτών, κι έτσι αντέδρασε με μανία: ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις σαν τους Γρεναδιέρους (που ’ναι πάνοπλες μονάδες καταστολής πλήθους) και τους μπάτσους της ειδικής ομάδας άμεσης επέμβασης GERI είχαν ξαμοληθεί σε όλα τα κομβικά σημεία της πόλης.

Κατά τις 12μ.μ. ο κύριος όγκος των διαδηλωτών (κι όχι μόνο αναρχικοί/-ές) μετακινήθηκαν στο κέντρο, με κατεύθυνση προς το Εθνικό Παλάτι στην πλατεία Ελ Ζόκαλο, όπου η εκλογή του προέδρου έμελλε να ολοκληρωθεί και τυπικά. Προεδρικοί φρουροί είχαν περικυκλώσει και αποκλείσει την τοποθεσία. Μικρής κλίμακας συγκρούσεις ξέσπασαν στο σημείο, ενώ συγκρουσιακοί/-ές προετοίμαζαν περισσότερες βόμβες μολότοφ.

Τα μπλοκ των διαδηλωτών πορεύτηκαν στην οδό Μαδέρο (που έχει μετατραπεί σε εμπορική ζώνη όπου δεν επιτρέπεται η διέλευση οχημάτων), ωστόσο η καταστολή άρχισε να οξύνεται την ώρα που η πορεία περνούσε απ’ την κεντρική λεωφόρο Έχε Σεντράλ για να συνεχίσει επί της λεωφόρου Χουάρες, ώσπου έφτασε στη γωνία όπου βρίσκεται το Παλάτι Καλών Τεχνών, δίπλα στο μεγάλο πάρκο Αλαμέδα Σεντράλ. Εκεί διμοιρίες εφόρμησαν στον κόσμο. Αρκετοί διαδηλωτές μπόρεσαν ν’ αντισταθούν στη βίαιη επιδρομή και να αντεπιτεθούν. Σε πολυάριθμες περιστάσεις, η αστυνομία χρησιμοποίησε δακρυγόνα, σφαίρες από καουτσούκ, τεθωρακισμένα οχήματα με κανόνια νερού, χειροβομβίδες κρότου-λάμψης και σωματική βία.

Στο μεταξύ, νεαροί/-ές είχαν σπάσει όποιο καπιταλιστικό σύμβολο είχαν βρει μπροστά τους (από την πλατεία Ελ Ζόκαλο, στο κέντρο, μέχρι το τέλος της λεωφόρου Χουάρες το μέρος είναι γεμάτο με καταστήματα σαν τα Starbucks, 7-Eleven, τραπεζικά υποκαταστήματα, τα κεντρικά γραφεία μιας εταιρείας ηλεκτρισμού, αλλά και το αρχηγείο της Γραμματείας Εξωτερικών, κ.λπ.). Έγινε επίσης πλιάτσικο. Οι μπάτσοι έκαναν προσαγωγές σε όλη αυτήν τη διαδρομή.

Μόλις η διαδήλωση προσέγγισε το τέλος της λεωφόρου Χουάρες, ο κόσμος έστριψε για να συνεχίσει σε μια άλλη φαρδιά λεωφόρο που κυριαρχείται απ’ το λούσο, την Πασέο ντε λα Ρεφόρμα, μια περιοχή όπου υψώνονται πολυτελή ξενοδοχεία σαν τα Meliá και Hilton, μαζί με άλλα παγκόσμια σύμβολα του Κεφαλαίου. Έντονες συγκρούσεις ακολούθησαν στον τόπο. Οι βιτρίνες της πλειονότητας των επιχειρηματικών εδρών έγιναν θρύψαλα, και γράφτηκαν συνθήματα και γκράφιτι σχεδόν σε όλο το μήκος της λεωφόρου.

Σ’ όλο τον κόσμο, τα ίδια σκατά.
Όλοι οι μπάτσοι είναι μπάσταρδοι – A.C.A.B.

Σκηνές με διαδηλωτές και περαστικούς που υφίστανται βίαιους ξυλοδαρμούς από διμοιρίτες σε μια οδό κοντά στο σταθμό Πίνο Σουάρες:

Σύμφωνα με ενημερώσεις, ένας άντρας μεγάλος σε ηλικία δέχτηκε επίθεση της αστυνομίας και χρειάστηκε να νοσηλευτεί σε κρίσιμη κατάσταση. Ομοίως, άλλος ένας τραυματίας διαδηλωτής κινδυνεύει να χάσει εντελώς το ένα του μάτι. Συνολικά 92 άτομα συνελήφθησαν σε διαφορετικά σημεία της πόλης όπου σημειώθηκαν ταραχές και συγκρούσεις. Έχει κυκλοφορήσει πως ανάμεσα στους συλληφθέντες ήταν και άτομα που συμμετείχαν στο μπλοκ της Επαναστατικής Αναρχικής Συμμαχίας.

Στις 19.30μ.μ. ο κυβερνήτης της Πόλης του Μεξικού δήλωσε απροκάλυπτα ότι οι Αρχές έχουν εξαπολύσει ένα πολιτικό κυνηγητό εναντίον αναρχικών, οι οποίοι –σύμφωνα με τα λεγόμενα του ίδιου– συντόνισαν και σχεδίασαν όλο το χάος που προκλήθηκε στο κέντρο, κι επιπλέον, έβαψαν με σπρέι το ιστορικό μνημείο Εμισίκλο α Χουάρες, το οποίο ανακαινίστηκε πρόσφατα στο πλαίσιο της ανάπλασης όλου του πάρκου Αλαμέδα Σεντράλ, όπου βρίσκεται το μνημείο – ο συνολικός προϋπολογισμός των έργων ανήλθε σε περίπου 200 εκατομμύρια μεξικανικά πέσος. Για την ακρίβεια, το σύνθημα που γράφτηκε στο τόσο πολύτιμο μάρμαρο ήταν: «Διατροφική αυτονομία στις γειτονιές».

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στους συλληφθέντες της πορείας, που απειλούνταν ήδη με βαριές κατηγορίες, καλέστηκε για τις 20.00μ.μ. έξω από την 50ή υπηρεσία (πρόκειται για αστυνομικό τμήμα όπου προσάγονται αιχμάλωτοι/-ες των οδομαχιών) του λεγόμενου Δημόσιου Υπουργείου στη γειτονιά της Κολόνια Ντοκτόρες, στο διαμέρισμα του Κουαουτέμοκ. Κατά τις 20.30μ.μ. ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις κατέστειλαν άγρια τη συγκέντρωση κι άρχισαν να κυνηγούν τον αλληλέγγυο κόσμο στην περιοχή.

Στις 2 Δεκέμβρη επιβεβαιώθηκε ότι 69 άτομα κρατήθηκαν αιχμάλωτα και μεταφέρθηκαν σε φυλακές, αναμένοντας να τους αποδοθούν ποινές: οι άντρες στάλθηκαν βόρεια της πόλης, στο Ρεκλουσόριο Νόρτε, και οι γυναίκες νότια, στη Σάντα Μάρτα Ακατίτλα.

Στις 3 Δεκέμβρη ο Αναρχικός Μαύρος Σταυρός του Μεξικού εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία εκφράζει πως ό,τι συνέβη την 1η Δεκέμβρη στην Πόλη του Μεξικού είναι προϊόν κοινωνικής δυσφορίας. Καταγγέλλει την εντεινόμενη εκστρατεία ποινικοποίησης κάθε κοινωνικής διαμαρτυρίας, καθιστώντας τον Μαρσέλο Εμπράρδ –τον τρέχοντα επικεφαλής της κυβέρνησης της μεξικανικής ομοσπονδιακής περιοχής ή Πόλης του Μεξικού– πρωταίτιο των κατηγοριών εις βάρος αναρχικών και ελευθεριακών ομάδων ή ατομικοτήτων. Επιπλέον, τα συντρόφια εξηγούν πως το ανθρωποκυνηγητό κατά των αναρχικών δεν είναι τίποτε καινούργιο, καθώς η διωκτική εκστρατεία εναντίον όσων αντιστέκονται στην καθεστηκυία τάξη έγινε πρόδηλη ήδη από το 2003, ύστερα από την επετειακή διαδήλωση της 2ας Οκτώβρη για τη σφαγή του Τλατελόλκο το 1968, και ακολουθήθηκε από ποικίλες ενοχοποιητικές δηλώσεις εκ μέρους του νέου κυβερνήτη Μιγκέλ Άνχελ Μανσέρα Εσπινόσα, που αναλαμβάνει καθήκοντα αυτόν το μήνα. Τα μέσα μαζικής επικοινωνίας διέδωσαν πως μεταξύ των συλληφθέντων υπάρχουν πρόσωπα που μετείχαν σε αναρχικές ομάδες. Έτσι, τα συντρόφια διευκρινίζουν πως δεν πιάστηκε κανένα άτομο από το μπλοκ του Αναρχικού Μαύρου Σταυρού, ωστόσο εκφράζουν ξεκάθαρα την απόλυτη αλληλεγγύη τους σε όλους κι όλες ανεξαιρέτως που έχουν απαχθεί από το κράτος, απαιτώντας την άμεση απελευθέρωσή τους.

«Άρτον και θεάματα» είναι ό,τι βιώνουμε και στο Μεξικό. Μια συντριπτική πλειονότητα ανθρώπων βασίζονται ακόμη στον Τύπο, όπου συνηθίζουν να διαβάζουν διαστρεβλωμένες ειδήσεις, ή κάνουν χρήση εναλλακτικών κοινωνικών δικτύων (διαδικτυακές υπηρεσίες σαν το φέισμπουκ) για να ανταλλάξουν πληροφορίες και να τσατάρουν. Την ίδια στιγμή δεκάδες επιθέσεων και άμεσων δράσεων ατόμων ή ομάδων όπως οι FAI/FRI, CARI-PGG κ.ά. μεταδίδονται λες και προκλήθηκαν από κάποια μυστήρια διακοπή ρεύματος (συχνά παρουσιάζονται ως το αποτέλεσμα βραχυκυκλώματος), ακόμα κι όταν συνοδεύονται από εικόνες ενός τραπεζικού μηχανήματος αυτόματης ανάληψης, ενός οχήματος ή ενός ολόκληρου βιομηχανικού συγκροτήματος που έχουν γίνει στάχτη, ενώ πολλές άλλες δράσεις δε βλέπουν καν το φως της δημοσιότητας στα καθεστωτικά μέσα. Γι’ αυτό και θεωρούμε την προσωπική επαφή και την αμοιβαία εμπιστοσύνη αναγκαίες ώστε να διαχύσουμε ελευθεριακές σκέψεις και αντιπληροφόρηση σε κάθε τέτοια περίσταση, προκειμένου να χτίσουμε σχέσεις ικανές να τσακίσουν την κρατική επιτήρηση και την εμπορευματική κυριαρχία.

Θεσσαλονίκη: Γράμμα από αγγλόφωνο συντρόφι που ήταν ανάμεσα στους 10 συλληφθέντες της κατάληψης ΔέΛΤΑ

22.9.2012 (δέκα μέρες μετά την εκκένωση της κατάληψης ΔέΛΤΑ)

τώρα είμαστε όλοι κι όλες περσόνα νον γκράτα

«Ποτέ δεν είδα άνθρωπο να κοιτάει
με βλέμμα τόσο νοσταλγικό
το μικρό αντίσκηνο του γαλανού
που οι φυλακισμένοι ονομάζουν ουρανό»
—Όσκαρ Ουάιλντ, Μπαλάντα της φυλακής του Ρήντινγκ

Συντρόφια, τι θα μπορούσα άραγε να πω γι’ αυτές τις τελευταίες μέρες εκτός του ότι πρόκειται για θέατρο παραλόγου; Χρειάζεται να πω κάτι παραπάνω; Από την πρώτη μέρα μιας καφκικής δίκης μέχρι την κοινωνία του θεάματος μπροστά στην εξώπορτά μας. Κανείς δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι η χούντα δεν τελείωσε ποτέ αν δε νιώσει πώς είναι να του χώνουν τα ξημερώματα ένα όπλο στα μούτρα, να τον κολλάνε με το πρόσωπο στον τοίχο, να τον πετάνε στο πάτωμα και να τον κλοτσάνε ομαδικά με τ’ άρβυλά τους, σε μια χολλυγουντιανή παρωδία, που έριξε τις μάσκες της ελληνικής δημοκρατίας αποκαλύπτοντας το πραγματικό φασιστικό της πρόσωπο. Ποιους θαρρούσαν πως είχαν βρει, και μπούκαραν στο κτήριο τσιτωμένοι, με τα δάχτυλα στη σκανδάλη; Τρομοκράτες; Όχι, οι αληθινοί τρομοκράτες είναι εκείνοι που βρίσκονται στη βουλή και έδωσαν την εντολή.

Αυτό που υπήρχε στη ΔέΛΤΑ δεν ήταν κάποια τρομοκρατική πράξη· ήταν μια προσπάθεια να δημιουργήσουμε έναν κόσμο διαφορετικό απ’ αυτόν του κράτους και του Κεφαλαίου, να πάρουμε τον έλεγχο των ζωών μας, να εναντιωθούμε στην αργή δολοφονία κάθε πλάσματος μέσα στο σύστημά τους, να απελευθερώσουμε ένα χώρο ώστε να υπάρχουμε έξω από καταναγκασμούς, να ζούμε στ’ αλήθεια. Δεν το κάναμε μόνο για τους εαυτούς μας, αλλά ήμασταν ανοιχτοί και στην κοινότητα γύρω μας, σε βαθμό που κανένας πολιτικός ποτέ δε θα μπορέσει.

Μέσα στις αίθουσες του νόμου και της ηθικής, υπομείναμε το βασανιστήριο της κοινωνίας-φυλακής του κράτους σε συγκεντρωτική μορφή, που σκοπό είχε να μας σπάσει ώσπου να ουρλιάξουμε έλεος. Ωστόσο, το μόνο που απέσπασαν ήταν η άρνησή μας. Δε μασήσαμε ακόμη κι όταν μας εξανάγκασαν να δώσουμε δακτυλικά αποτυπώματα, με 20 ματατζήδες στο δωμάτιο, που μας είχαν βάλει το όπλο στο κεφάλι και μας ασκούσαν σωματική βία με τέτοιον τρόπο ώστε να μην προκαλέσουν μόνιμες βλάβες, για να μην ακυρωθούν οι αναφορές των μπάτσων ενώπιον του δικαστηρίου.

Μέσα στα κελιά, διαχωρίστηκαν οι άντρες από τις γυναίκες· στις γυναίκες επιτράπηκε να βγουν απ’ το κελί τους, καθώς δε θεωρήθηκαν απειλή όπως το άλλο φύλο – λες κι ο σεξισμός δεν προκαλεί έκπληξη, έστω κι όταν μιλάμε για το σύστημα του εγκλεισμού. Κρατηθήκαμε απομονωμένοι για ατελείωτες ώρες απ’ τους κοινωνικούς κρατουμένους, σαν να ήμασταν καμιά επιδημία έτοιμη να εξαπλωθεί. Όπως όμως ήταν φυσικό, αποκτήσαμε νέους συντρόφους στα κρατητήρια της Ασφάλειας, μιας κι όλοι εμείς είμαστε ο ιός ενός άρρωστου συστήματος. Έφτασαν στ’ αυτιά μας ιστορίες αστυνομικής βαρβαρότητας, που έχουν υποστεί όλοι οι κρατούμενοι, ή καταγγελίες για ομολογίες που πάρθηκαν κατόπιν βασανισμών. Παρ’ όλα αυτά, αισθανθήκαμε πραγματικά τη χαρά της αλληλεγγύης μονάχα όταν ακούσαμε συντρόφια μας να φωνάζουν δυνατά απ’ έξω, κι εμείς βαλθήκαμε να φωνάζουμε με όση δύναμη είχαμε στα πνευμόνια, νιώθοντας την ενέργεια μες στα κελιά να ζωντανεύει σε κάθε σύνθημα.

Για το κάτι παραπάνω, τα γουρούνια αποφάσισαν να ρίξουν έτσι, για επιπλέον σπάσιμο, στα κελιά μας δυο ρουφιανοπρεζέμπορους. Έχουμε δει τις ίδιες φάτσες με μια γύρα στη Ροτόντα, στο λεγόμενο νικηφόρο πεδίο μάχης που οι μπάτσοι έχουν γεμίσει με πρεζοεξαρτημένους και λίτες σε κάθε γωνιά. Περιττεύει να πω ότι πήραμε αμέσως τις αποστάσεις μας, χωρίς μεσολάβηση των ανθρωποφυλάκων, ώστε να μη βουτήξουμε τα χέρια μας στο αίμα τους ή, χειρότερα, να μην πάρουνε γραμμή τι λέμε μεταξύ μας. Ας ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα: Το κράτος μπορεί να ανακαταλάβει οποιαδήποτε πλατεία ή περιοχή επιθυμεί, αλλά αυτά τα μέρη δεν είναι παρά σύμβολα, φυσικοί τόποι. Η άρνησή μας πάει πολύ πιο πέρα απ’ όλο αυτό. Δεν πά’ να κόβει ο αρχηγός των μπάτσων κορδωτός βόλτες τριγύρω στη Ροτόντα με τη συνοδεία δεκάδων ματατζήδων, δεν πά’ να την αποικίσει με ρουφιάνους. Είμαστε κάτι πολύ περισσότερο απ’ όλο αυτό.

Ο τρόπος με τον οποίο εξελίχτηκε η δίκη έφερνε περισσότερο με στρατοδικείο, αλλά ακόμη κι ένα στρατοδικείο θα ήταν πιο προσεκτικό στην αξιολόγηση των αποδείξεων του κατηγορητηρίου. Οι δικαστές είχαν προειλημμένη την απόφαση μες στ’ αστικό τους μυαλό, κι οι άνωθεν εντολές είχαν δοθεί: κανένα έλεος, όπως απαιτούσαν οι υπουργοί Προ.Πο. και Δικαιοσύνης, αλλά δεν περιμέναμε και κάτι λιγότερο ούτε ζητήσαμε ποτέ την επιείκειά τους. Αυτή είναι η δημοκρατία· δεν έλαβε ποτέ υπόψη ότι το διαβατήριο ενός Κολομβιανού συντρόφου χαρακτηρίστηκε πλαστό απ’ τους μπάτσους, χωρίς καν να στέκει αυτή η κατηγορία. Σύμφωνα με τα πραγματικά στοιχεία, το ίδιο αυτό διαβατήριο είχε θεωρηθεί έγκυρο στο παρελθόν. Ήθελαν απλά έναν όμηρο, να τον πάρουν μακριά μας λίγο πριν το τέλος χωρίς να ξέρουμε τίποτα. Έτσι δουλεύει η ευλογητή δημοκρατία, μα δεν περιμέναμε τίποτε λιγότερο απ’ αυτό.

Το χειρότερο δυνατό που μπορεί να μας κάνει αυτό το θέαμα είναι να μας διασπάσει.

Πέρα από τις όποιες διαφωνίες μπορεί να είχαμε, ο εγκλεισμός μάς έφερε όλους πιο κοντά. Όταν η μπότα της καταστολής έρχεται και ποδοπατά άγρια όλα τα συντρόφια, τότε όλες οι τάσεις, αντιπαλότητες, εσωτερικές συγκρούσεις –και απευθύνομαι σε όλους– παύουν να έχουν νόημα, δεν είναι εποικοδομητικές αλλά κάνουν ζημιά. Τα χειρότερα έρχονται, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, καθώς το κράτος αποπειράται να μας επιβάλει μεγαλύτερη μιζέρια, να μας υποδουλώσει περισσότερο στο ομοίωμά του.

Μόνο αυτοί επωφελούνται από τη διχόνοιά μας, και το ξέρουν. Στο παρελθόν θα είχα δώσει μεγαλύτερη βαρύτητα σε κάποια τάση, αλλά πλέον κοιτάζοντας τα πράγματα απ’ έξω μπορώ να κάνω την αυτοκριτική μου. Αυτό που έχει νόημα τώρα είναι η ενότητα, η αντίσταση και η οργάνωσή μας με όποιον τρόπο επιλέξουμε· όχι απλώς κάνοντας τη μία συνέλευση μετά την άλλη ή βγάζοντας απανωτά κείμενα, αλλά απαντώντας με ειλικρινή πράξη, πράξη, πράξη ενάντια σε αυτό που επελαύνει.

Για τον Κολομβιανό σύντροφό μου, όμηρο του κράτους
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΜΑΣ

Για τους άλλους αιχμαλώτους του κράτους που γνωρίσαμε στα κελιά
ΦΩΤΙΑ Σ’ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ, Σ’ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ

Η ΔέΛΤΑ είναι παντού. Είναι ακόμη μέσα μας ζωντανή!

από ένα περσόνα νον γκράτα

Διαδώστε τις τελευταίες ενημερώσεις για την υπόθεση, i, ii, ii, iv, και δώστε τρόπο στην οργή.

Μετά την εκκένωση και την επακόλουθη δίκη-φάρσα, όπου οι δέκα συλληφθέντες έλαβαν ποινές από 3 έως 16 μήνες φυλάκισης με τριετή αναστολή, κι επιπλέον, εγγύηση ύψους 7.950 ευρώ, το ελληνικό κράτος συνέχισε να εξαπολύει όλη την εκδικητική του μανία εις βάρος των συντρόφων της κατάληψης ΔέΛΤΑ.

Έκτοτε παρέμενε έγκλειστος ένας εκ των διωκόμενων, ο αναρχικός μετανάστης Γκουστάβο Κιρόγα, ώσπου στις 4 Νοέμβρη απελάθηκε στην Κολομβία.

Πρόσφατα ξέσπασε νέος γύρος διώξεων εναντίον ορισμένων εκ των συλληφθέντων της 12ης Σεπτέμβρη, στους οποίους στάλθηκαν δικαστικές κλητεύσεις με την κατηγορία της διακεκριμένης φθοράς αναφορικά με το κτήριο της κατάληψης ΔέΛΤΑ.

Οι καταλήψεις είναι κέντρα αγώνα και ζυμώσεων, κινηματικά εργαλεία, αλλά και σύμβολα αντίστασης στην επέλαση κράτους/Κεφαλαίου. Ως τέτοιες θα τις υπερασπιστούμε. Θα γυρίσει ο τροχός και θα σας πάρει ο διάολος!

ΗΠΑ: Αντίσταση του Μάθιου Φάιφερ στο Grand Jury του Σηάτλ

Στις 25 Οκτώβρη 2012 επιδόθηκε κλήτευση στον Matthew (Maddy) Pfeiffer, από την Ολύμπια, προκειμένου να παρουσιαστεί ενώπιον του ομοσπονδιακού μεγάλου σώματος ενόρκων του Σηάτλ στις 7 Νοέμβρη.

Εκείνη τη μέρα, ο Maddy αρνήθηκε να συνεργαστεί με το grand jury ξέροντας ότι απειλείται με άμεση προφυλάκιση, αλλά αφέθηκε ελεύθερος σε συνέχιση της διαδικασίας – η πλευρά της υπεράσπισης υποστήριξε πως οι δυο βδομάδες από την επίδοση κλήτευσης μέχρι τη συνεδρίαση δεν επαρκούσαν για κατάλληλη προετοιμασία της υπόθεσης.

Ο Μάντυ θα περάσει ξανά από το ίδιο μεγάλο σώμα ενόρκων στις 14 Δεκέμβρη.

Συνεχίστε να στέλνετε γράμματα αλληλεγγύης στον Ματ και στην Κτήο, που έχουν προφυλακιστεί από τις 10 και 28 Σεπτέμβρη, αντίστοιχα, λόγω της άρνησής τους να ρουφιανέψουν οποιοδήποτε άτομο τελεί υπό έρευνα των διωκτικών αρχών: Matthew Kyle Duran #42565-086 – Katherine Olejnik #42592-086, FDC SeaTac, P.O. Box 13900, Seattle, WA 98198 (USA)

Ακολουθεί η μεταγραφή των σημειώσεων που κρατήθηκαν κατά τις ανοιχτές ακροάσεις της 7ης Νοέμβρη. Προσωπικά δεδομένα έχουν αφαιρεθεί, όπως ονόματα ατόμων για τα οποία ο εισαγγελέας ψάρευε ενοχοποιητικά στοιχεία.

Εισαγγελέας Μάικλ Ντιόν: Πώς ονομάζεστε;
Μάντυ: Μάθιου Φάιφερ.

Ε: Ποια είναι η ημερομηνία γέννησής σας;
M: (Κατέθεσε την ημερομηνία γέννησής του.)

Ε: Ποια είναι η εργασία σας;
M: Εξασκώ τα κρατικά και ομοσπονδιακά συνταγματικά μου δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένων των τροπολογιών υπ’ αριθμόν 1, 4 και 5.

Ε: Ποια είναι η διεύθυνση κατοικίας σας;
M: Εξασκώ τα κρατικά και ομοσπονδιακά συνταγματικά μου δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένων των τροπολογιών υπ’ αριθμόν 1, 4 και 5.

Ε: Σκοπεύετε να απαντάτε έτσι σε κάθε ερώτηση;
M: Εξασκώ τα κρατικά και ομοσπονδιακά συνταγματικά μου δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένων των τροπολογιών υπ’ αριθμόν 1, 4 και 5.

Ε: Διαμένατε στη διεύθυνση (…);
M: Εξασκώ τα κρατικά και ομοσπονδιακά συνταγματικά μου δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένων των τροπολογιών υπ’ αριθμόν 1, 4 και 5.

Ε: Σας συμβούλεψε ο συνήγορός σας περί ασυλίας μάρτυρα;
M: Ναι.

Σε αυτό το σημείο, η πλευρά της εισαγγελίας έδειξε στην αίθουσα μία δήλωση αναρτημένη στην ιστοσελίδα της «επιτροπής ενάντια στην πολιτική καταστολή», δήλωση που αποδίδεται στον Μάντυ. Continue reading ΗΠΑ: Αντίσταση του Μάθιου Φάιφερ στο Grand Jury του Σηάτλ

Αθήνα: Ενημέρωση από την αντικατασταλτική πορεία στο Μπραχάμι

Περίπου 200 άτομα ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της Ανοιχτής Συνέλευσης Κατοίκων Μπραχαμίου για μία πρωινή αντικατασταλτική πορεία το Σάββατο, 29 Σεπτέμβρη. Η πορεία πραγματοποιήθηκε στον απόηχο της πρόσφατης γενικής απεργίας και ως απάντηση στην προληπτικού τύπου καταστολή που εφάρμοσε το κράτος και τα ένστολα σκυλιά του για να κάμψουν τις αντιστάσεις των λαϊκών συνελεύσεων και να εκφοβίσουν τους διαδηλωτές, πριν καν ξεκινήσει η απεργιακή πορεία στο κέντρο της Αθήνας – όπως συνέβη με τις «προληπτικές» προσαγωγές στην πλατεία Καλογήρων, στο μετρό Δάφνης. Υπενθυμίζουμε ότι ο απολογισμός της κρατικής βίας την 26η Σεπτέμβρη ήταν σύννεφα ασφυξιογόνων και δακρυγόνων χημικών, αμέτρητοι ξυλοδαρμοί διαδηλωτών, πάνω από 140 προσαγωγές και τουλάχιστον 23 συλλήψεις, λόγοι που καθιστούν επιτακτική την άμεση αλληλεγγύη και στήριξη σε όλους όσους απειλήθηκαν, χτυπήθηκαν, προσήχθησαν και όλους όσους αντιμετωπίζουν διώξεις από τις δυνάμεις της δημοκρατίας.

Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν, και μετά από μία ώρα περίπου που διήρκεσε η προσυγκέντρωση με μικροφωνική έξω από το μετρό της Δάφνης, κατά τις 12 ο κόσμος ξεδίπλωσε τα πανό και βγήκε στο δρόμο κινούμενος προς το τοπικό αστυνομικό τμήμα, επί της οδού Λυσσίπου, όπου ήταν παραταγμένες δύο διμοιρίες των ΜΑΤ. Η πορεία έκανε μια μικρή στάση στο σημείο, και φωνάχτηκαν αντιμπατσικά και αντικρατικά συνθήματα. Τα όργανα της χούντας είχαν απέναντί τους κόσμο μεγάλης ηλικίας μέχρι και παιδιά, κι ωστόσο κουνούσαν απειλητικά τις φυσούνες ρίψης χημικών. Ύστερα από κάποιες λεκτικές αντεγκλήσεις, η πορεία συνέχισε με κατεύθυνση την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, μπαίνοντας στην ομώνυμη οδό. Μερικές δεκάδες μέτρα παρακάτω, στη συμβολή των οδών Αγίου Δημητρίου και 25ης Μαρτίου, δύο διμοιρίες των ΜΑΤ μας έφραξαν το δρόμο, λέγοντας ότι μερικούς δρόμους παρακάτω βρίσκονταν χρυσαυγίτες. Μετά από κάποια ώρα τα ΜΑΤ άνοιξαν το δρόμο προπορευόμενα από απόσταση, και εμείς συνεχίσαμε την πορεία στο ένα ρεύμα του δρόμου μέχρι την πλατεία Βελουχιώτη, όπου και ο μεγαλύτερος όγκος των διαδηλωτών διαλύθηκε. Καθ’ όλη τη διαδρομή γράφονταν συνθήματα στους τοίχους και σε προσόψεις τραπεζικών υποκαταστημάτων. Αργότερα, αναφέρθηκε ότι ναζήδες της Χρυσής Αυγής είχαν πραγματοποιήσει επιδρομή στη λαϊκή αγορά στη συμβολή της οδού Θεομήτορος και Yψηλάντου κυνηγώντας μετανάστες, όχι πολύ μακριά από το σημείο λήξης της πορείας.

Όσον αφορά τον παλμό της σημερινής κινητοποίησης, μερικοί που βρεθήκαμε στο δρόμο κρίνουμε ότι ήταν αναιμικός και ότι η παρουσία του κόσμου θα έπρεπε να είναι πιο δυναμική. Παρ’ όλα αυτά, άλλη μία αντικατασταλτική πορεία 200 ατόμων σε μια γειτονιά αποτελεί από μόνη της μια σημαντική απάντηση στα τελευταία γεγονότα.
Κάποια από τα γνωστά συνθήματα που φωνάχτηκαν από πολύ κόσμο ήταν:

Αν δεν αντισταθούμε σε όλες τις γειτονιές, οι πόλεις μας θα γίνουν μοντέρνες φυλακές!
Η αλληλεγγύη, το όπλο των λαών. Πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών!
Μπάτσοι, είστε δούλοι μέχρι το μεδούλι!
Το κράτος τους αγωνιστές αποκαλεί αλήτες, αλήτες είναι τα ΜΑΤ και οι ασφαλίτες!
Το πάθος για τη λευτεριά είναι δυνατότερο απ’ όλα τα κελιά!
Φασίστες και αφεντικά στου πηγαδιού τον πάτο, ζήτω το παγκόσμιο προλεταριάτο!
Μπάτσοι, τιβί, νεοναζί, όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί!
Τρομοκρατία είναι η μισθωτή σκλαβιά, καμιά ειρήνη με τα αφεντικά!
Ακούστε το καλά, ανθρωποφύλακες, κάτω τα χέρια απ’ τους αγωνιστές!

Μεμονωμένα άτομα φωνάξαμε επίσης μερικά παλιομοδίτικα, αλλά και κάποια καινούργια συνθήματα:

Λαέ πεινάς, γιατί τους προσκυνάς; Λαέ πεινάς, γιατί δεν τους κρεμάς;
Όργανα της χούντας!
Αλέρτα, αλέρτα, αντιφασίστα!
Αγώνα διεθνή και εξεγερτικό, ενάντια σε κράτη και καπιταλισμό!
Βία λαϊκή κι επαναστατική, στο δρόμο να τσακίσουμε κάθε εθνικιστή!
Αναρχία, αποσταθεροποίηση, άμεση δράση, εξέγερση! (στα ιταλικά)

περισσότερες φωτό

Αθήνα/Πειραιάς: Πανό ενάντια σε όλες τις φυλακές από την Ομάδα Ελευθεριακής Σκέψης στον Κορυδαλλό

Στο πλαίσιο του καλέσματος του contrainfo για παρεμβάσεις ενάντια στην καταστολή, σε περιοχές όπου δραστηριοποιούνται ομάδες αναρχικών, κρεμάσαμε πανό σε κεντρικό σημείο του Κορυδαλλού, μπροστά στο Σινεμά Παράδεισος.

«Οι ιδέες δεν φυλακίζονται – Κατάργηση των φυλακών» ήταν τα συνθήματα που γράψαμε.

Σε μια περιοχή που έχει φυλακές και ζει με την εικόνα του κολαστηρίου και του εγκλεισμού, έπρεπε να ξαναθυμίσουμε στους κατοίκους ότι η φυλακή είναι εξουσία, η φυλακή είναι βασανιστήριο και εργαλείο στα χέρια του κράτους για να εκφοβίζει και να τρομοκρατεί.

Δεν θα σιωπήσουμε βλέποντας τους ψηλούς τοίχους της απομόνωσης.
Δεν θα σταματήσουμε τον αγώνα ενάντια στο κράτος και στην καταστολή.

Η φωνή μας θα περάσει τα κάγκελα…
Οι φωνές των φυλακισμένων αγωνιστών αντηχούν στους δρόμους του αγώνα.

Εμπρός, σύντροφοι! Αγώνας για την αναρχία!

Ομάδα Ελευθεριακής Σκέψης
Κορυδαλλός (Αύγουστος 2012)

Μεξικό: Γράμμα του αναρχικού Mario López από το νοσοκομείο

Σημείωση του Contra Info: Ακολουθεί η μετάφραση της πρώτης επιστολής του αναρχικού Μάριο Λόπες, γραμμένης στις 29 Ιούνη, ενόσω ο σύντροφος βρισκόταν σε βαριά νοσηλεία λόγω των τραυμάτων που υπέστη μετά την έκρηξη ενός εμπρηστικού μηχανισμού τις πρώτες πρωινές ώρες της 27ης Ιούνη, στην Πόλη του Μεξικού. Στις 17 Ιούλη ο Μάριο μεταφέρθηκε στο αναρρωτήριο των φυλακών Ρεκλουσόριο Σουρ, όπου προβλέπεται να παραμείνει για περίπου ένα μήνα προτού μεταφερθεί σε κελί.

(λεπτομέρεια από σκίτσο του Μάριο)

Γεια σας, αγαπητά συντρόφια,

Όπως ήδη γνωρίζετε (εντός και εκτός Μεξικού), βρίσκομαι νοσηλευόμενος εξαιτίας των τραυμάτων στο καλάμι, στο πόδι και στο δεξί μου χέρι. Προς το παρόν είμαι «εντάξει» δεδομένης της κατάστασης, ανησυχώ για την υγεία μου και με απασχολούν διάφορα πράγματα, στα οποία θα επεκταθώ παρακάτω.

Αρχικά, ως προς το γεγονός ότι γράφω τώρα κι όχι αργότερα
Λοιπόν, κάτι τέτοιο είναι εύκολο καθώς έχω τη φυσική δυνατότητα να το κάνω και γιατί στο μέλλον, όταν μου απαγγελθούν κατηγορίες ή η καταδίκη, ο έλεγχος θα είναι μεγαλύτερος και η επικοινωνία δυσκολότερη.

Ως προς την υγεία μου
Λοιπόν, έχω τρία αρκετά σοβαρά εγκαύματα, το πρώτο στο δεξί πόδι, το δεύτερο είναι μια τρύπα από τη μια πλευρά του χεριού μου στην άλλη, και το τελευταίο στο δεξί καλάμι· άσχημο αν επιστρέψω μια μέρα στην προπόνηση του Μουάι Τάι. Στο νοσοκομείο οι νοσηλεύτριες και οι γιατροί συμπεριφέρονται κομπλέ, μου έχουν βγάλει μέχρι και παρατσούκλι, «μπόμπιουξ», κι έχω ελπίδες να σωθεί το πόδι μου.

Ως προς το νομικό σκέλος
Εδώ το πρόβλημα είναι πως τώρα εμπλέκεται κι άλλο άτομο, επειδή κάναμε το λάθος να μεταφέρουμε την ταυτότητά της στο σακίδιο που είχε παραμείνει στο σημείο της έκρηξης, και γι’ αυτό την αναγνώρισαν και τη συνέδεσαν μ’ ένα βίντεο από την περιοχή.

Χθες (28 Ιούνη) μου είπαν πως ήταν υπό κράτηση ή επί λέξει «τώρα έχουμε τη δικιά σου»… είπαν πως κατέθεσε εναντίον μου και τα σχετικά, η ίδια ιστορία. Αρχικά ήθελαν (και θέλουν) να αναλάβω την επίθεση σε μια τράπεζα στο Τλαλπάν: «δεν το αποδέχομαι», μετά θέλανε να πω ότι ήταν η σύντροφός μου (μιας και έχει αναγνωριστεί) που πραγματοποίησε την επίθεση: «δεν το αποδέχομαι», και τέλος θέλανε να τους κατονομάσω περισσότερα άτομα ως δράστες, κάτι που προφανώς αρνήθηκα. Όσον αφορά τη συντρόφισσά μου, ήρθαν να διασταυρώσουν το παρουσιαστικό της, κι όλα αυτά παρουσία ενός δικηγόρου διορισμένου από τις Αρχές.

Ως προς εμένα
Δήλωσα πως τα έκανα όλα εγώ, απ’ την αρχή ως το τέλος, και ανέλαβα ατομικά την ευθύνη γι’ αυτή την ενέργεια (ή απόπειρα), ασφαλώς η δήλωση έγινε υπό πίεση, με απειλές ότι θα φέρουν το στρατό, τους πεζοναύτες ή ότι θα με πάνε στο Στρατόπεδο 1 (τόπος βασανισμού αντιφρονούντων φοιτητών τη δεκαετία του ’70), καθώς ήμουνα επίσης σε καθεστώς σωματικής και ψυχολογικής αδυναμίας, απόρροια των αναλγητικών και της εγχείρησης στο πόδι μου. Ακόμα κι έτσι, όμως, προχώρησα σ’ αυτή την κατάθεση με στόχο να μην εμπλέξω άμεσα περισσότερους συντρόφους στο πρόβλημά μου.

Ως αναρχικός, αποδέχομαι (όσο είναι εφικτό) τις συνέπειες και τις ευθύνες που προκύπτουν από την ατομική μου ενέργεια. Επομένως, δήλωσα υπεύθυνος γι’ αυτήν τη δράση απ’ την αρχή ως το τέλος, η σύντροφός μου ήταν εκεί μονάχα τη στιγμή που εξερράγη ο μηχανισμός, και το πιο σοβαρό λάθος ήταν ότι κουβαλούσαμε την ταυτότητά της πάνω μας. Continue reading Μεξικό: Γράμμα του αναρχικού Mario López από το νοσοκομείο

Μπρίστολ, Αγγλία: Επίθεση στα γραφεία της πολυεθνικής GDF Suez

Χθες βράδυ (24 Ιούλη) επισκεφτήκαμε τα γραφεία της GDF Suez στο Κέντρο Ενέργειας του Ολυμπιακού Πάρκου στην περιοχή Σπίντγουελ, σπάσαμε περίπου 20 παράθυρα του συγκροτήματος (τόσο στο ισόγειο, όσο και στον πρώτο όροφο) και πατήσαμε συνθήματα δίπλα από την κεντρική είσοδο που έγραφαν ΟΙΚΟΚΤΟΝΙΑ (με ένα βέλος να σημαδεύει στο λογότυπο της εταιρείας) και A.C.A.B. («Όλοι οι μπάτσοι είναι μπάσταρδοι») μαζί με ένα αλφάδι.

Η GDF (ακόμα δεν είναι ευρέως γνωστή στην Αγγλία) είναι μια παγκοσμίου εμβέλειας εταιρεία παροχής υπηρεσιών και ενέργειας με πολλά όπλα στην κατοχή της, η οποία μεταξύ άλλων υπήρξε πρωτοπόρα στην πυρηνική ενέργεια στην Ευρώπη (συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου, με το οποίο βρίσκεται αυτήν τη στιγμή σε νταλαβέρι για την κατασκευή ενός νέου αντιδραστήρα στο Σέλαφιλντ, στα βορειοδυτικά), εμπλέκεται στην κατασκευή αστυνομικών υποδομών εδώ, στα νοτιοδυτικά, διευθύνει 15 ιδιωτικές-κρατικές φυλακές και τηλεματικά συστήματα παρακολούθησης σε εκατοντάδες μικρές και μεγάλες πόλεις στη Γαλλία, παρέχει συστήματα επικοινωνίας για τη στρατιωτική βιομηχανία, υπηρεσίες ασφαλείας για τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της Total στη Νιγηρία κ.α.

Η GDF μπορεί να μην τράβηξε τη σκανδάλη που σκότωσε τον Μαρκ Ντάγκαν [Mark Duggan], να μη χτύπησε με το γκλοπ σκοτώνοντας τον Ίαν Τόμλισον [Ian Tomlinson] ή να μη στήθηκε στους δρόμους  για να προστατεύσει τους φασίστες της Αγγλικής Αμυντικής Λίγκας, αλλά αποτελεί μία από τις βασικές συνιστώσες του εταιρικού-ολοκληρωτικού ελέγχου. Η GDF είναι η εταιρεία παροχής διαχείρισης υπηρεσιών για την κατασκευή και συντήρηση δύο νέων αστυνομικών τμημάτων σε Έιβον και Σόμερσετ, μια νέα επιχειρησιακή βάση στο Μπριτζγουότερ, ένα κέντρο κράτησης και ένα ανακριτικό κέντρο στο Πάτσγουεϊ και στο Κέινς Χαμ, αντίστοιχα, και ένα κέντρο εκπαίδευσης χρήσης πυροβόλων όπλων στο Πόρτισχεντ, που το μοιράζεται η αστυνομία του Γουίλτσαϊρ και του Γκλούσεστερσαϊρ. Το ερώτημα που πρέπει να θέσει στον εαυτό της η GDF είναι: μπορούν οι νέοι συνέταιροί της να εγγυηθούν την ασφάλειά της παντού;

Η συνεργασία της GDF με τις δυνάμεις του νόμου και της τάξης επεκτάθηκε και στον εξοπλισμό των μπάτσων, με ένα κινητό «έξυπνο» τηλεματικό σύστημα παρακολούθησης κατά τη διάρκεια της συνόδου των G20 στις Κάννες τον προηγούμενο Νοέμβρη. Η ενέργειά μας έρχεται ως απάντηση στο κάλεσμα αλληλεγγύης με τους 10 διαδηλωτές που πρόσφατα καταδικάστηκαν σε βαριές ποινές για τον ξεσηκωμό ενάντια στη σύνοδο της G8 το 2001 στη Γένοβα και την επέτειο της δολοφονίας του Κάρλο Τζουλιάνι από πυρά μπάτσων την 20ή Ιούλη, κατά τη διάρκεια των ίδιων συγκρούσεων. Οι G8 επιστρέφουν στη Βρετανία την ερχόμενη χρονιά: ας τους δώσουμε μια γεύση για το τι τους περιμένει.

Ένα παράδειγμα της καταστροφικής δραστηριότητας της GDF είναι η κατασκευή του υδροηλεκτρικού φράγματος του Ζιράο, στη Ρονδόνια της Βραζιλίας. Αυτό το έργο είναι διαβόητο για την απόλυτη ασέβεια απέναντι σε ένα απέραντο τροπικό οικοσύστημα, για την αποψίλωση της περιοχής, για την απειλή εξόντωσης φυλών οι οποίες βρίσκονται σε οικειοθελή απομόνωση ή χωρίς προηγούμενη επικοινωνία με τον υπόλοιπο κόσμο, και για την απειλή του αφανισμού αρκετών ειδών μεταναστευτικών ψαριών.

Εμπνευστήκαμε από τους θαρραλέους νεολαίους που κατέβηκαν πρόσφατα στο Μπέρμιγχαμ για να στήσουν μια ένοπλη ενέδρα στους μπάτσους, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης το προηγούμενο καλοκαίρι (Αύγουστος 2011). Είναι εξαιρετικά ενθαρρυντικό να βλέπει κανείς ότι τέτοιου είδους ενστικτώδης αυτοοργάνωση παραμένει καταγεγραμμένη στην άγρια μνήμη των αποκλεισμένων, λόγος για τον οποίο το κράτος τούς τιμωρεί τόσο σκληρά.

Παλιότερες επιθέσεις κατά της GDF και των συμφερόντων της σε άλλες χώρες: 1, 2, 3

 πηγές: 1, 2

Το ολυμπιακό φρούριο δεσπόζει στο Λονδίνο

Κάτοικοι του Τάουερ Άμλετς έφριξαν όταν έμαθαν πως θα τοποθετηθούν πύραυλοι επιφανείας-αέρος σε πύργο ελέγχου εντός της περιοχής του Ανατολικού Λονδίνου, και συγκεκριμένα στις εγκαταστάσεις γύρω από το παλιό εργοστάσιο σπίρτων Μπράιαντ εν Μέυ (το σημερινό φρουρούμενο οικιστικό σύμπλεγμα Μπο Κουάρτερ). Έτσι, δεν άργησε να ξεκινήσει μια καμπάνια εναντίωσης στις εγκαταστάσεις πυραύλων, που οργανώθηκε από κατοίκους και αλληλέγγυους (βλ. περισσότερα εδώ).

Ωστόσο, η τοποθέτηση πυραύλων εκεί κι οπουδήποτε αλλού είναι μόνο ένα μέρος της ιστορίας. Σχεδόν 48.000 μισθοφόροι δυνάμεων ασφαλείας θα παραταχθούν σε όλο το Λονδίνο, πέραν των 13.500 φαντάρων – που ’ναι περισσότεροι απ’ όσους στρατιώτες του βρετανικού στρατού έχουν στρατοπεδεύσει στο Αφγανιστάν. Σε ετοιμότητα βρίσκεται επίσης ηχητικό όπλο σχεδιασμένο για τη διασπορά πληθών, το οποίο προξενεί «πόνο μέχρι συντριβής κρανίου». Μη επανδρωμένα τηλεκατευθυνόμενα αεροσκάφη θα περιπολούν στους αιθέρες πάνω απ’ το Λονδίνο. Ένα αεροπλανοφόρο θα ’ναι αγκυροβολημένο σε όχθη του Τάμεση, πλάι σε άλλα πολεμικά πλοία. Θα τεθεί σε εφαρμογή μια «ζώνη ασφαλείας», που θα περιβάλλεται από 11 μίλια ηλεκτροφόρου φράχτη και θα περιπολείται από 55 ομάδες ασφαλείας με σκυλιά εφόδου. Κι αυτά τώρα δεν παίζουν κάπου στη Βόρειο Κορέα ή στην πρώην Σοβιετική Ένωση, αλλά στο Λονδίνο σήμερα – ούτε η κυβέρνηση της Κίνας, στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου, δε σήκωσε τέτοιο φράχτη ή μη επανδρωμένα αεροσκάφη.

Η νομοθετική πράξη Ολυμπιακών Αγώνων του 2006 (που διέπει και τους φετινούς Ολυμπιακούς του Αυγούστου) σημαίνει πως όχι μόνο η αστυνομία κι οι ένοπλες δυνάμεις, αλλά και ιδιωτικές εταιρείες σεκιούριτι έχουν το ελευθέρας να χρησιμοποιήσουν φυσική βία έναντι άλλων για να «προστατέψουν τους Ολυμπιακούς». Κι αυτό περιλαμβάνει τα πάντα, από διαδηλώσεις και απεργίες μέχρι την πώληση ολυμπιακών προϊόντων λαθρεμπορίας στο δρόμο, όσα δηλαδή δεν είναι επισήμως εγκεκριμένα. «Ομάδες προστασίας εμπορικού σήματος» θα περιπολούν εντός των ολυμπιακών εγκαταστάσεων για να εξασφαλίζουν πως θα φοριούνται μονάχα ρούχα ή αξεσουάρ με επισήμως εγκεκριμένη μάρκα.

Επιπλέον, άνθρωποι που θα συχνάζουν έξω στο δρόμο –ένα σύνηθες φαινόμενο ιδίως κατά τους καλοκαιρινούς μήνες– θα παρενοχλούνται, ειδικά η νεολαία της τοπικής εργατικής τάξης. Αυτό συμβαίνει ήδη, με την αυξημένη επιτήρηση και παρεμπόδιση στους δήμους που συνορεύουν με τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις. Οι άστεγοι πρόκειται ν’ απομακρυνθούν· για την ακρίβεια, η αστυνομία μπορεί να εκκαθαρίσει οποιονδήποτε απ’ τους δρόμους, εφόσον «εικάζεται ότι κατ’ οιονδήποτε τρόπο προκαλεί όχληση».

Μέσα σ’ όλα αυτά, δεν υπάρχει καμία ένδειξη πως το τρέχον καθεστώς θα εξαφανιστεί μετά το πέρας των Ολυμπιακών και Παραολυμπιακών. Η αστυνομία θα βγει απ’ τη διοργάνωση με περισσότερα γκάνια και αλαζονεία απ’ ό,τι πριν, ολόκληρες γειτονιές θα σαρωθούν από έναν κοινωνικό καθαρισμό και εξευγενισμό, οι φόροι θα γίνουν ακόμα πιο τσιμπημένοι, προκειμένου ν’ αποπληρωθούν όλα αυτά, και όλοι οι εγκατεστημένοι μηχανισμοί ασφαλείας και οι κάμερες παρακολούθησης θα μείνουν στη θέση τους.

Οι Αγώνες δε διεξάγονται για τον αθλητισμό. Στήνονται για τον εμπορευματοποιημένο πατριωτισμό, την τοποθέτηση εμπορικών προϊόντων και την αισχροκέρδεια των κτηματομεσιτών και των ιδιοκτητών ακινήτων. Ορθώνονται για να ενισχύσουν την ώθηση προς το νεοφιλελευθερισμό, για να καταστρέψουν τις γειτονιές της εργατιάς όπου ζούμε, για να ενισχύσουν την εξουσία ενός κράτους που γίνεται ένα αστυνομικό κράτος όλο και πιο εντατικά. Ποιος είναι ο εχθρός μέσα σ’ αυτή την Ανακαινισμένη Βρετανία; Εμείς είμαστε, η πλειονότητα του πληθυσμού!

Αναρχική Ομοσπονδία, Ιούνης 2012

πηγή