Tag Archives: οικοαναρχικοί

Μπρίστολ, Αγγλία: Βανδαλισμοί αλληλεγγύης ενόψει της διεθνούς εβδομάδας δράσης για τα έγκλειστα συντρόφια

Τα ξημερώματα της 6ης Αυγούστου 2016 στον σταθμό εξυπηρέτησης οχημάτων στο ύψος του Ήστον-ιν-Γκόρντανο, κι ενώ οι οδηγοί ήταν αραχτοί στις καμπίνες τους, βάφτηκαν με σπρέι 10-15 αυτοκίνητα φορτωμένα πάνω σε 4 φορτηγά μεταφοράς οχημάτων, προξενώντας στις άπληστες εταιρείες τους που καταστρέφουνε τη γη απείρως μεγαλύτερη απώλεια χρόνου και χρήματος απ’ ό,τι δαπανήσαμε εμείς για να κάνουμε αυτό το τυχοδιωκτικό έγκλημα.

Αλληλεγγύη σε όλα τα φυλακισμένα και καταζητούμενα συντρόφια. Προλογίζοντας τη διεθνή εβδομάδα αλληλεγγύης στις/ους αναρχικές/ούς κρατούμενες/ους – από τις 23 έως τις 30 Αυγούστου.

Οικοαναρχικοί βάνδαλοι – FAI/IRF

Ιταλία: Νέα δίκη εναντίον των Μπίλλυ, Κόστα και Σίλβια

Στις 17 Ιούλη 2015 έλαβε χώρα στο Τορίνο η προανακριτική διαδικασία εναντίον των συντρόφων Σίλβια Γκουερίνι, Κοσταντίνο (Κόστα) Ραγκούζα και Λούκα (Μπίλλυ) Μπερνασκόνι. Οι τρεις τους είχαν συλληφθεί αρχικά στις 15 απρίλη 2010 από την ελβετική αστυνομία, όταν κατά τη διάρκεια ψακτικής σε αυτοκίνητο που επέβαιναν οι μπάτσοι βρήκαν εκρηκτικά υλικά και φυλλάδια με τα οποία θα αναλαμβανόταν επικείμενη ενέργεια σαμποτάζ υπογεγραμμένη από το Μέτωπο Απελευθέρωσης της Γης Ελβετίας ενάντια σε ένα υπό κατασκευή κέντρο ερευνών νανοτεχνολογίας της IBM στο Ρούσλικον, στο καντόνι της Ζυρίχης. Ασκήθηκε δίωξη εναντίον τους για πράξεις προετοιμασίας εμπρησμού, παράνομη μεταφορά και απόκρυψη εκρηκτικών υλών και καταδικάστηκαν στις 22 Ιούλη 2011, ο Κόστα σε 3 χρόνια και 8 μήνες, ο Μπίλλυ σε 3 χρόνια και 6 μήνες και η Σίλβια σε 3 χρόνια και 4 μήνες, ποινές τις οποίες εξέτισαν στα ελβετικά μπουντρούμια.

Τώρα οι διωκτικοί μηχανισμοί στην Ιταλία τους τραβάνε πάλι σε δίκη, σύμφωνα με το άρθρο 110 του ιταλικού ποινικού κώδικα, που χρησιμοποιείται για να τιμωρήσει αδικήματα εγκληματικών οργανώσεων. Συγκεκριμένα κατηγορούνται πως συνωμότησαν από κοινού στην Ιταλία για να πραγματοποιήσουν το σαμποτάζ στην Ελβετία, πως απέκτησαν παρανόμως υλικά προς κατασκευή βομβιστικών μηχανισμών, και πως πέρασαν λαθραία αυτούς τους μηχανισμούς από τα ιταλοελβετικά σύνορα. Όλες οι κατηγορίες περιλαμβάνουν την επιβαρυντική διάταξη περί «τρομοκρατικών σκοπών», που έχει χρησιμοποιηθεί ιστορικά στην Ιταλία για να επιβληθούν μακρές προφυλακίσεις κι ακόμη πιο μεγάλες ποινές, σε περίπτωση που οι κατηγορούμενοι κριθούν ένοχοι.

Κατά τη διάρκεια της ακρόασης της 17ης Ιούλη 2015 η δικαστής Σίλβια Γκρατσιέλα Καρόζιο δέχτηκε το σκεπτικό του αντεισαγγελέα Ενρίκο Αρνάλντι Ντι Μπάλμε, κρίνοντας αδιάφορο πως οι Μπίλλυ, Κόστα και Σίλβια έχουν ήδη δικαστεί και καταδικαστεί στην Ελβετία.

Η δίκη αναμένεται να ξεκινήσει στις 13 Γενάρη 2016 στο Τορίνο. Ας κάνουμε αυτή την περίσταση μια ευκαιρία για να οξύνουμε τον αγώνα ενάντια σε καθετί που βλάπτει το περιβάλλον.

Εν όψει της δίκης τα τρία συντρόφια είναι αντιμέρωπα με υπέρογκα νομικά έξοδα γι’ αυτό και απευθύνουν ένα κάλεσμα σε αλληλέγγυες πρωτοβουλίες και οικονομική στήριξη. Συνεισφορές μπορεί να γίνουν στον ακόλουθο λογαριασμό: conto corrente postale intestato a (πληρωτέο στο όνομα) Marta Cattaneo, IBAN: IT11A0760111100001022596116, BIC: BPPIITRRXXX. Παρακαλούμε διευκρινίστε το σκόπο: solidarietà a Silvia Billy Costa (αλληλεγγύη σε Σίλβια, Μπίλλυ, Κόστα)

Περισσότερες πληροφορίες για την υπόθεση (στα ιταλικά):
silviabillycostaliberi.noblogs.org

η ενημέρωση σε ιταλικά, αγγλικά, ισπανικά, πορτογαλικά

Φινλανδία: Χειρονομία αλληλεγγύης για την 11η Ιούνη στο Πυχαγιόκι

Το πανό γράφει: «Απ’ το Πυχαγιόκι ως την κοιλάδα Σούζα, από τη ZAD μέχρι το Χάμπαχ… ένας αγώνας!»

Ακτιβιστές κι ακτιβίστριες που μάχονται ενάντια στην κατασκευή του πυρηνικού σταθμού της Fennovoima εξέφρασαν έτσι τους θερμούς τους χαιρετισμούς σε αναρχικούς αιχμαλώτους και οικοκρατουμένους στο πλαίσιο της 11ης Ιούνη, διεθνούς μέρας δράσης.

Δεν είστε μόνες/οι

Δεν έχετε ξεχαστεί

Το πάθος για τη λευτεριά είναι δυνατότερο απ’ όλα τα κελιά!

Στα φινλανδικά, αγγλικά.
(Ενημερώσεις απ’ την κατασκήνωση αντίστασης στο Πυχαγιόκι εδώ.)

[ΗΠΑ] 11 Ιούνη – Μετάβαση – Ο αγώνας δεν τελείωσε…

Το κάλεσμα σε pdf εδώ.Η χρονιά που μας πέρασε ήταν γεμάτη αλλαγές και μεταβάσεις για συντρόφια μας που βρίσκονται φυλακισμένα και για όσους κι όσες από μας αγωνιζόμαστε απ’ την άλλη πλευρά των τειχών. Τώρα, έχοντας ήδη μπει για τα καλά στην άνοιξη, αισθανόμαστε πως οφείλουμε να γιορτάσουμε αυτές τις μεταβάσεις και νίκες, την ώρα που εκλύεται ορμητικά καινούργια ζωή κι ενέργεια ολόγυρά μας. Δεν έχουμε συχνά την ευκαιρία να συνδυάσουμε στ’ αλήθεια τον εορτασμό με τον αγώνα, μα τώρα είναι μία απ’ αυτές τις φορές.

Στις 8 Γενάρη του τρέχοντος έτους το δικαστήριο ανατολικής περιφέρειας της Καλιφόρνια διέταξε την αποφυλάκιση του Έρικ ΜακΝτέιβιντ. Ο σύντροφός μας Μάριους βγήκε δημοσίως ως άνδρας και ξεκίνησε ν’ αναζητά πόρους για τη σωματική του μετάβαση. Πιστεύουμε πως αξίζει να γιορτάσουμε και τις δυο αυτές μεταβάσεις, που είναι επίσης λόγος για συνέχιση του αγώνα. Σε αυτό το πνεύμα, σας κοινοποιούμε τις σκέψεις μας σχετικά με την 11η Ιούνη 2015.

Πρώτον, λιγάκι συγύρισμα. Έχουμε νέο email: june11th@riseup.net. Αν στείλατε κάτι στο παλιό μας email, πιθανότατα δεν το λάβαμε. Πολλές μεταφράσεις αυτού του καλέσματος και λοιπού υλικού στήριξης θα μας χαροποιούσαν ιδιαίτερα (πολλές ευχαριστίες προς Contra Info και άλλους/ες που υποστηρίζουν τη μετάφραση όλα αυτά τα χρόνια). Στείλτε μας πληροφορίες των εκδηλώσεων που σχεδιάζετε φέτος για την 11 Ιούνη, όπως κι αφίσες, μπροσούρες κι ανταποκρίσεις, στο june11th@riseup.net. Ανυπομονούμε να μας στείλετε υλικό, το οποίο και θα δημοσιεύσουμε στο June11.org. Κάθε χρόνο πραγματοποιούνται εκδηλώσεις σε νέες πόλεις, κι ελπίζουμε να ενθαρρύνετε παντού φίλους και συντρόφους σας να σμίξουνε φέτος μαζί μας.

Αυτή η ημερομηνία είναι μια ετήσια ημέρα αλληλεγγύης σε μακροχρόνια αναρχικούς αιχμαλώτους, συμπεριλαμβανομένων των Μάριους Μέισον και Έρικ ΜακΝτέιβιντ. Καλώντας σε κινητοποίηση αυτή την ημέρα, αποσκοπούμε στην εμβάθυνση της συνεχούς στήριξης συντρόφων που αντιμετωπίζουν μεγάλες ποινές φυλάκισης. Ιδίως αυτοί είναι που διατρέχουν τον κίνδυνο να ξεχαστούν στο πλαίσιο ενός μοντέλου στήριξης κρατουμένων που βασίζεται στην αντίδραση απέναντι σε αιχμές της κρατικής καταστολής και άλλες έκτακτες περιστάσεις.

Έχουμε αφιερωθεί στην οικοδόμηση ενός μοντέλου αλληλεγγύης που είναι μακροχρόνιο όσο είναι και ικανό ν’ ανταποκρίνεται μ’ ευελιξία σε νέες εξελίξεις. Είναι επίσης ζωτικής σημασίας να χτίζουμε διαρκώς νέους δεσμούς αλληλεγγύης αναμεταξύ κρατουμένων και αναμεταξύ αγώνων, αντί να μένουμε σε στατικά δίκτυα προσωπικών δεσμών και επαφών.

Η 11 Ιούνη (J11) ξεκίνησε ως μέρα αλληλεγγύης σε οικο-κρατουμένους, και παραμένει εστιασμένη σ’ ένα σχέδιο οικολογικής υπεράσπισης και μάχης ενάντια σε μια κοινωνία που βασίζεται στην εκμετάλλευση και στον εγκλεισμό. Αφότου το επίκεντρο του καλέσματος μετατοπίστηκε στις υποθέσεις του Μάριους και του Έρικ, δυο οικο-αναρχικών αιχμαλώτων καταδικασμένων σε περίπου 20ετείς ποινές, κόσμος εξέφρασε την αλληλεγγύη του με βραδιές σύνταξης επιστολών σε αιχμαλώτους, εκδηλώσεις οικονομικής ενίσχυσης και ενημέρωσης, διαδηλώσεις και επιθέσεις. Κάθε πραγματική προσπάθεια για την ενίσχυση κρατουμένων δεν μπορεί να βασίζεται απλώς σε μια παθητική στήριξη, αλλά οφείλει επίσης να περιλαμβάνει μια δέσμευση για την εξακολούθηση των αγώνων τους πριν και μετά τη φυλάκισή τους (περισσότερα σχετικά με το πλαίσιο και τη στρατηγική της 11ης Ιούνη, στ’ αγγλικά, εδώ).

Πέρυσι, εν μέσω διοργάνωσης εκδηλώσεων για την 11η Ιούνη, καταπιαστήκαμε με βαρύνουσας σημασίας ζητήματα που αφορούν τη σχέση μεταξύ οικολογικά προσανατολισμένων αγώνων και αναρχικών αγώνων ενάντια στις φυλακές. Μας είναι σαφές ότι ο κόσμος που προϋποθέτει τις φυλακές προϋποθέτει επίσης την καταστροφή του περιβάλλοντος. Ως αναρχικοί/ές απεχθανόμαστε και τις δυο. Έτσι, αντλούμε ενθάρρυνση από τα εντεινόμενα κινήματα ενάντια σε εξόρυξη πισσούχων άμμων, αγωγούς υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG), υδρορωγμάτωση (φράκινγκ) και μυριάδες άλλα οικολογικώς καταστροφικά έργα. Η κλιμάκωση οικο-αγώνων ανά την υφήλιο είναι αναγκαία όσο είναι και συναρπαστική. Τόσο ο Μάριους όσο και ο Έρικ παραμένουν προσηλωμένοι σε αυτούς τους αγώνες, όσο παραμένουμε κι εμείς προσηλωμένοι σε αυτούς, όλους τους οικο-κρατουμένους και τους αγώνες στους οποίους όλοι τους –όλοι μας– εμπλεκόμαστε. Φέτος όμως μας δόθηκε αφορμή για να το γιορτάσουμε – και θα θέλαμε να δώσουμε έμφαση σ’ αυτό το σημείο όσο κάνουμε βήματα προς τα μπρος.

Τη χρονιά που μας πέρασε, ο Μάριους Μέισον μοιράστηκε δημοσίως το καινούργιο του όνομα και την προτίμησή του για χρήση αρσενικών αντωνυμιών, που αντανακλούν καλύτερα την ταυτότητα αρσενικού του φύλου. Για να παραθέσουμε λόγια της δικηγόρου του, της Moira Meltzer-Cohen, η οποία τον συνδράμει ως προς τις νομικές πτυχές της μετάβασής του, ο Μάριους είναι κάποιος «του οποίου το θάρρος και η ακεραιότητα γίνονται ακόμα πιο αξιοπρόσεχτα λόγω του γεγονότος ότι η απελευθέρωση και αυτονομία του έχουν περιοριστεί σε πολύ σοβαρό βαθμό εδώ και καιρό». Αντιμέτωποι/ες μ’ έναν κόσμο που υποβάλλει συστηματικά τα τρανς άτομα σε βία, απομόνωση και κακοποίηση, ελπίζουμε όλοι κι όλες να υπερασπιστούν την τρανς απελευθέρωση στηρίζοντας τον Μάριους και τα πολλά φυλακισμένα τρανς άτομα. Ο αγώνας αυτός θα πρέπει να επεκταθεί πέρα απ’ την απλή συγκέντρωση χρημάτων. Οι τρανς κρατούμενοι/ες δεν πασχίζουν μονάχα για τις υλικές αναγκαιότητες ύπαρξης, αλλά αγωνίζονται επίσης κατά των συστημάτων της κυριαρχίας, που δεν σταματούν μπροστά σε τίποτα προκειμένου να τους/τις αποτρέψουν απ’ το να είναι απλά αυτό που είναι. Η αλληλεγγύη μας θα πρέπει να είναι δημιουργική και ποικιλόμορφη, ακριβώς όπως οι τακτικές του κράτους είναι σκληρές και καταπιεστικές.

Στις 8 Γενάρη 2015 ο Έρικ ΜακΝτέιβιντ αποφυλακίστηκε ύστερα από εννέα χρόνια εγκλεισμού. Ο Έρικ επέστρεψε σπίτι, στους φίλους και στην οικογένειά του, όταν ένα ομοσπονδιακό δικαστήριο αποδέχτηκε την αίτηση απελευθέρωσής του (habeas corpus), αναφέροντας πως το FBI παρακράτησε αποδεικτικά στοιχεία στο στάδιο εκδίκασης της υπόθεσής του. Έτσι, ο Έρικ ήταν σε θέση να δηλώσει ένοχος για μικρότερες κατηγορίες, που επέσυραν μέγιστη ποινή πέντε ετών – μικρότερη κατά τέσσερα έτη σε σύγκριση με όσα είχε ήδη εκτίσει σε ομοσπονδιακή φυλακή. Η απίστευτη αποφασιστικότητα του Έρικ και η εντυπωσιακή στήριξη συγγενών, φίλων και συντρόφων του συνέβαλαν όχι μόνο στη συναισθηματική και σωματική του ευεξία όσο βρισκόταν πίσω από τα σίδερα, αλλά και στην τελική απελευθέρωσή του.

Η αποφυλάκισή του έπειτα από εννέα χρόνια είναι μια τεράστια αλλαγή. Ο Έρικ, που ήταν έγκλειστος σχεδόν επί μία δεκαετία, καλείται τώρα να χτίσει μια καινούργια ζωή. Πρόκειται για ένα νέο στάδιο αγώνα για τον ίδιο, κι είμαστε αποφασισμένοι/ες να εξακολουθήσουμε την αλληλεγγύη προς το πρόσωπό του μετά και την απελευθέρωσή του.

Προκύπτουν νέα ζητήματα για μας, σχετικά με το πώς να βοηθήσουμε τον Έρικ κατά τη μετάβαση αυτήν από το ασφυκτικά ελεγχόμενο περιβάλλον της φυλακής σε μια ζωή στην ανοιχτή φυλακή (στις συνθήκες που άπτονται των περιοριστικών όρων του Έρικ, όσο και της κοινωνίας ελέγχου στην οποία ζούμε όλες κι όλοι μας). Ο Έρικ δεν περνάει πια τη ζωή του μέσα σ’ ένα κλουβί από τσιμέντο και συρματόπλεγμα, ωστόσο ακόμη αντιμετωπίζει σε μόνιμη βάση τον κατασταλτικό μηχανισμό του κράτους. Οι κινήσεις του είναι περιορισμένες, οι επικοινωνίες του παρακολουθούνται, και περνάει το χρόνο του με τρόπους που δεν είναι πάντα της επιλογής του. Όλα αυτά περιορίζουν την αλληλεπίδρασή του με τις κοινότητες από τις οποίες είχε χωριστεί για τόσο πολύ καιρό, κοινότητες όπου επιθυμεί να δραστηριοποιηθεί και να συμμετάσχει. Πρέπει να βρούμε τρόπους ώστε να ελαχιστοποιήσουμε την επίπτωση τέτοιων περιορισμών και να κάνουμε τη μετάβαση κι επιστροφή του όσο το δυνατόν πιο ομαλή. Είμαστε πάντως ενθουσιασμένοι/ες που αντιμετωπίζουμε αυτή την πρόκληση εννέα χρόνια νωρίτερα απ’ ό,τι περιμέναμε.

Η επικέντρωση των δράσεων της φετινής 11ης Ιούνη θα συνεχίσει να περιλαμβάνει τον Έρικ, ενισχύοντάς τον υλικά και συναισθηματικά κατά τη μετάβαση που περνάει και διατηρώντας διαύλους πολιτικής ενασχόλησης αναφορικά με την παγίδευσή του. Η υπόθεση του Έρικ παραμένει ένα από τα πιο τρανταχτά παραδείγματα κρατικής στοχοποίησης και παγίδευσης αναρχικών σε αυτήν τη χώρα. Πρέπει όμως πάντοτε να θυμόμαστε ότι η περίπτωσή του δεν είναι επ’ ουδενί η μοναδική. Οι μουσουλμανικές κοινότητες έχουν σηκώσει το κύριο βάρος τέτοιου είδους επιθέσεων από το FBI. Θα πρέπει πάντα να βρίσκουμε τρόπους για να κάνουμε έργο αλληλεγγύης. Η στήριξη αποφυλακισθέντων είναι ζωτικής σημασίας κομμάτι για τον αγώνα μας, και προφανώς είμαστε κατενθουσιασμένοι/ες που ο Έρικ μπορεί να περπατάει και να μιλάει και πάλι ανάμεσα σε φίλους και στη Γη σύμφωνα με τις επιθυμίες του, και με κάθε βήμα επιβεβαιώνουμε τη θέλησή μας για την καταστροφή όλων των φυλακών.

Οι πρακτικές της συνεχιζόμενης αλληλεγγύης δεν θα πρέπει μονάχα να χρησιμεύουν σαν ανακουφιστικό έθιμο: οι ενέργειές μας έχουν τη δυνατότητα να προκαλούν πραγματικές υλικές συνέπειες –τόσο θετικές όσο και αρνητικές– για τα φυλακισμένα συντρόφια μας. Καθώς κάνουμε πράξη την αλληλεγγύη μας σε φυλακισμένα συντρόφια κι αγαπημένα πρόσωπα, ο στόχος μας πάει πιο πέρα απ’ την απλή τους στήριξη: αποσκοπούμε στη δημιουργία κοινωνικής δυναμικής ενάντια σ’ ένα ολόκληρο σύστημα κυριαρχίας και οικολογικής καταστροφής. Αυτές οι συνδέσεις είναι που νοηματοδοτούν όλες τις χειρονομίες αλληλεγγύης, καθιστώντας τες ισχυρά εργαλεία για όσες κι όσους βρίσκονται εντός των τειχών, αυξάνοντας όμως παράλληλα τους κινδύνους αν οι κινήσεις αυτές δεν είναι καλά υπολογισμένες ή είναι ανακριβείς – όπως πάντα, χρειάζεται πολλή προσοχή και αιχμηρή ανάλυση στην κατάστρωση σχεδίων.

Αυτή η σκέψη αφορά όλο το φάσμα των προσπαθειών στήριξης, ακόμα και την οικονομική ενίσχυση. Ελπίζουμε ότι οι πρωτοβουλίες οικονομικής ενίσχυσης δημιουργούν επίσης χώρους για διάλογο και αγώνα. Μια κοινή ανησυχία συντρόφων που αντιμετωπίζουν μακροχρόνιες ποινές είναι αν θα υπάρχουν ακόμη ανατρεπτικές προσπάθειες και συζητήσεις όταν βγουν από τη φυλακή. Είναι στο χέρι μας να φροντίσουμε ότι θα υπάρχουν, και ότι αυτές οι προσπάθειες και συζητήσεις θα είναι δυνατότερες, πλουσιότερες κι επιτακτικότερες. Τα γράμματα όλων όσων αλληλογραφούν με αιχμαλώτους είναι που τους κρατούν σε διαρκή επαφή μ’ αυτήν τη διαδικασία.

Ένα απτό στοιχείο της διαδικασίας αυτής είναι η ανάπτυξη της ικανότητάς μας για διαρκή στήριξη κρατουμένων. Τη χρονιά που μας πέρασε, καθώς αναρχικοί και άλλοι ανυπότακτοι φυλακισμένοι αγωνίστηκαν ενάντια στις συνθήκες κράτησης με μέσα όπως η απεργία πείνας κι η αποχή από τα μεροκάματα, υπήρξαν αίσιες εκβάσεις, αλλά και πισωγυρίσματα. Η απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού και η επαναστατική αλληλεγγύη που τη συνόδεψε μας θύμισαν την ανατρεπτική δυνατότητα των αγώνων που διεξάγονται μέσα και έξω από τις φυλακές. Όμως, ενώ αναρχικοί κρατούμενοι όπως ο Σων Σουέιν στο Οχάιο ή ο Μάικλ Κιμπλ στην Αλαμπάμα δίνουν όλο και περισσότερες αντίστοιχες μάχες στη Βόρεια Αμερική, συχνά το κίνημα φαίνεται να στερείται της απαιτούμενης σύνδεσης ή δύναμης για την παροχή ουσιαστικής αλληλεγγύης.

Αυτή η διαπίστωση δεν αποτελεί κριτική προς τις αφοσιωμένες ομάδες στήριξης που συνεργάζονται με αυτούς τους επαναστατημένους κρατουμένους, αλλά απευθύνεται στους υπόλοιπους από μας, επισημαίνοντας τη σημασία της γενίκευσης των ενεργών μορφών αλληλεγγύης στους φυλακισμένους.

Μία σημαντική πτυχή του μακροπρόθεσμου έργου της αλληλεγγύης προς κρατουμένους είναι η διατήρηση παλιών δεσμών και η παράλληλη οικοδόμηση νέων συνδέσεων με άλλους αγωνιζόμενους κρατουμένους. Οι πρόσφατα αποφυλακισμένες συντρόφισσες Αμελί και Φάλλον εξέφρασαν καλά αυτή την ιδέα στην ανοιχτή επιστολή τους απ’ τον Φεβρουάριο – βλ. Μεξικάνικες φυλακές: Κείμενο από τις Αμελί Πελλετιέ και Φάλλον Πουασσόν (14/2/2015). H γενίκευση της αλληλεγγύης σημαίνει να ξεφύγουμε από τα όρια του «ακτιβίστικου χώρου» για να επιτρέψουμε να διαμορφωθούν απρόσμενες νέες σχέσεις. Μέρος της πρότασής μας για φέτος είναι η δημιουργία ισχυρότερων σχέσεων αλληλεγγύης με τρανς αγωνιζόμενους/ες φυλακισμένους/ες, τόσο από την πλευρά της άμεσης προσωπικής και πολιτικής στήριξης, όσο και με την προοπτική της παροχής ουσιαστικής βοήθειας σε μελλοντικούς αγώνες για ασφάλεια, ορμόνες ή άλλους ιατρικούς πόρους, και αξιοπρέπεια – βλ. ΗΠΑ: Λευτεριά στον Marius Jacob Mason!. Μας ενέπνευσε η Τσέλση Μάννινγκ, που απέκτησε πρόσβαση σε ορμόνες παρά τις ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες που αντιμετωπίζει, υποδεικνύοντας εμφατικά την πιθανότητα νίκης μελλοντικών αγώνων και για άλλους τρανς αιχμαλώτους.

Θα συνεχίσουμε να προσαρμοζόμαστε σ’ ένα σκηνικό που αλλάζει τόσο από τις νίκες φυλακισμένων συντρόφων μας –όπως η αποφυλάκιση του Έρικ, η δημόσια παραδοχή του Μάριους, η διεκδίκηση «μιας ανάσας ελευθερίας» από τον Νίκο Ρωμανό και, πιο πρόσφατα, η υπέροχη απελευθέρωση των Αμελί, Κάρλος και Φάλλον– όσο και από τους συνεχείς μετασχηματισμούς του κατασταλτικού μηχανισμού. Αυτές οι μεταβάσεις σηματοδοτούν την επέκταση των προσπαθειών μας και σε καμία περίπτωση την παύση τους.

«Ο αγώνας δεν τελείωσε, παίρνει νέες μορφές. Γιατί, όποιο πρόσωπο ή όνομα και να παίρνει, παραμένει πόλεμος».

Ευχαριστούμε για την αλληλεγγύη που δείχνετε, στις 11 Ιούνη ή οποιαδήποτε μέρα. Σημαίνει τα πάντα.

Μετάφραση: Αναρχική Συλλογικότητα Μαύρο/Πράσινο | Επιμέλεια: Contra Info

Ελβετία: Απορρίφθηκε η αίτηση για υφ’ όρων αποφυλάκιση του Μάρκου Καμένις

Στις 3 Δεκέμβρη 2014 οι ελβετικές δικαστικές αρχές απέρριψαν εκ νέου την αίτηση υφ’ όρων αποφυλάκισης που ο σύντροφος Μάρκο Καμένις είχε καταθέσει, δεδομένου πως έχει εκτίσει παραπάνω από τα δύο τρίτα της ποινής του.

Το ομοσπονδιακό δικαστήριο της Λωζάννης (βλ. ετυμηγορία εδώ) επικύρωσε με αυτόν τον τρόπο την αρνητική απόφαση που είχε εκδώσει στις 24 Οκτώβρη 2013 το διοικητικό δικαστήριο της Ζυρίχης, θεωρώντας πως ο Μάρκο δεν έχει επιδείξει μεταμέλεια καμιά κατά τη διάρκεια του πολυετούς εγκλεισμού του και πρέπει να εκτίσει το σύνολο της επιβεβλημένης ποινής, δηλαδή μέχρι τις 8 Μάη 2018.

ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΝ ΑΔΑΜΑΣΤΟ ΜΑΡΚΟ ΚΑΜΕΝΙΣ!

«Αίμα πράσινο»

Γεννήθηκα σε μια εποχή ανθρωποκεντρική.
Όπου η φύση θεωρείται δεινό, κάτι άγριο που πρέπει να δαμαστεί.
Η ανθρωπότητα σήμερα είναι μια πανούκλα, ένας καρκίνος για το οικοσύστημα.
Πρέπει να σταματήσουμε τη μηχανή, την Κοινωνία, προτού φτάσουμε στην ολοκληρωτική εξόντωση.

Αίμα πράσινο.

Οικοτάζ ως αυτοάμυνα.
Η φύση είναι το σπίτι μας και πρέπει να την υπερασπιστούμε.
Άνθρωπος και γη είναι ένα και ταυτό.
Αυτή είναι η τελική αλήθεια για την παγκόσμια σωτηρία.
Κι αυτό είναι ένα κάλεσμα στα όπλα για όσους βάζουν τη φύση πάνω από τον εαυτό τους.

Τεσσεράμισι μιλένια Γης, κι όμως βρίσκεται στο χείλος της εξαφάνισης.

Πράσινο αίμα.

Κατάστρεψε το δηλητήριο της τεχνολογίας που σκοτώνει τη γη.
Αυτό είναι ένα τελεσίγραφο, και στο αίτημά μας καλύτερα να δώσετε προσοχή.

R.

ΗΠΑ: Αποφυλάκιση του αναρχικού Έρικ ΜακΝτέιβιντ

Στις 8 Γενάρη 2015, έχοντας περάσει 9 χρόνια εντός των τειχών, ο Έρικ ΜακΝτέιβιντ αφέθηκε επιτέλους ελεύθερος – βλ. μετάφραση της είδησης από την Αναρχική Συλλογικότητα Μαύρο/Πράσινο.

Ακολουθεί ένα πρώτο σημείωμα του συντρόφου μετά την αποφυλάκισή του.
«δεν μπορώ ν’ αρχίσω αυτό το σημείωμα χωρίς να πω ένα ευχαριστώ που ξεχειλίζει ορμητικά απ’ την καρδιά μου για την καταπληκτική υποστήριξη, ενίσχυση και αλληλεγγύη που μου παρείχαν τόσο πολλοί άνθρωποι από τόσο πολλά μέρη – όσες κι όσοι μου στάθηκαν αυτά τα τελευταία 9 χρόνια για να με φέρουν σπίτι… τα δάκρυα της απελευθέρωσης και της χαράς θα συνεχίσουν να βρέχουνε τα μάγουλά μου – δεν τα σκουπίζω από το πρόσωπό μου… η ομάδα στήριξης κρατουμένων του Σακραμέντο δε δίστασε ούτε στιγμή να τα δώσει όλα, ενώ υπέμενε όλες τις πιέσεις που συνεπάγεται η εναντίωση σε ό,τι το FBI είχε θεωρήσει σαν λήξασα υπόθεση – σας αγαπώ όλους κι όλες τόσο μονάκριβα. στους συνηγόρους μου που τρέξανε την αίτηση απελευθέρωσής μου (habeas corpus), τον μαρκ και τον μπεν: το έργο σας πάνω σε αυτήν τη διαδικασία σίγουρα δεν έχει αλλάξει την άποψή μου για το νομικό σύστημα – αλλά μου απέδειξε ότι τ’ ανθρώπινα πλάσματα μπορούν στ’ αλήθεια να επιβιώσουνε του νόμου με τις δυνατές κι όμορφες καρδιές τους ακέραιες, ακόμη δεμένες αναμεταξύ τους, και επιμένουσες ως κατευθυντήρια δύναμη στις ζωές τους = «σας ευχαριστώ» δε θα είναι ποτέ αρκετό, σας αγαπάω και τους δυο… τ’ ότι επέζησα αυτά τα τελευταία 9 χρόνια μού έδωσε μια νέα κατανόηση της υπομονής και πώς μπορεί να είναι παθιασμένη, ενισχύοντας έτσι την ανάγκη για μια πιο μακροπρόθεσμη προοπτική· αυτήν που θα εξακολουθήσει να με βοηθάει όσο θα προστρέχω σε στήριξη εκείνων που εξακολουθούν να βρίσκονται έγκλειστοι πίσω από συρματόπλεκτους φράχτες, τσιμέντο και ατσάλι… τόσοι άλλοι βαρύνονται με υποθέσεις που είναι εξίσου γελοίες με τη δική μου – κάποιες πολύ χειρότερες, που τους έχουν κρατήσει μέσα για δεκαετίες· μερικούς τους γνώρισα προσωπικά, κι άλλους ονειρεύομαι να τους γνωρίσω από κοντά με την αποφυλάκισή τους. σας ευχαριστώ όλους κι όλες σας πάρα πολύ για όλη σας την αγάπη και την υποστήριξη, τώρα που μπαίνω σε αυτή την επόμενη φάση της ζωής μου. θα επικοινωνήσω και πάλι σύντομα. για τώρα, ελπίζω να επικεντρωθώ στο να περάσω χρόνο με τ’ αγαπημένα μου πρόσωπα και να επανασυνδεθώ με την κοινότητα που αγαπάω και μου ’λειψε για τόσο πολύ καιρό.

πάρα πολλή αγάπη.

βρείτε τη χαρά σας
d (έρικ)»

Μπορείτε να αλληλογραφήσετε με τον Έρικ (στ’ αγγλικά) επικοινωνώντας με την ομάδα στήριξης κρατουμένων του Σακραμέντο:

Eric McDavid – c/o Sacramento Prisoner Support
PO Box 163126, Sacramento, CA 95816, USA (ΗΠΑ)

ΗΠΑ: Λευτεριά στον Marius Jacob Mason!

7 Ιούλη 2014

Θα θέλαμε να σας γνωστοποιήσουμε ότι ο Μάριους Τζέικομπ Μέισον παύει πλέον να χρησιμοποιεί τ’ όνομα Μαρί, και επιθυμεί ν’ αναφέρεται με αντωνυμίες αρσενικού γένους. Μαζί μ’ εμάς, ελπίζουμε να στηρίξετε κι εσείς τον Μάριους σε αυτήν τη μετάβαση, η οποία αναμφίβολα θα ’ναι μία επιπλέον πρόκληση στο πλαίσιο του συστήματος εγκλεισμού. Μέχρι να γίνει και νομικά η αλλαγή του ονοματεπωνύμου του, κάθε αλληλογραφία προς τον κρατούμενο Μάριους θα πρέπει ν’ αποστέλλεται μ’ ένδειξη «προς Marie Mason» στο φάκελο. Αυτό ισχύει επίσης για συνεισφορές οικονομικής ενίσχυσης.

Γράψτε στον Μάριους το προσεχές διάστημα! Οι αλληλέγγυες και φιλικές επιστολές κάνουν όλη τη διαφορά στην καθημερινότητά του.

Marie Mason #04672-061
FMC Carswell, Federal Medical Center
P.O. Box 27137, Fort Worth, TX 76127 (USA/ΗΠΑ)

Όλα τα γράμματα θα πρέπει να ’ναι γραμμένα εξ ολοκλήρου στ’ αγγλικά.

Ακολουθεί ένα απόσπασμα από τοποθέτηση της Moira Meltzer-Cohen, μιας εκ των συνηγόρων του Μάριους, που διαβάστηκε σε πρόσφατη εκδήλωση αλληλεγγύης η οποία διοργανώθηκε απ’ τον Αναρχικό Μαύρο Σταυρό Νέας Υόρκης:

«Η μετάβαση δεν ήταν κι ούτε πρόκειται να ’ναι εύκολη για τον Μάριους, όσο βρίσκεται κρατούμενος σ’ ένα απ’ τα ειδεχθέστερα μέρη του συστήματος φυλακών των ΗΠΑ. Ωστόσο μπορούμε να κάνουμε αυτήν τη διαδικασία λίγο ευκολότερη, στηρίζοντας την έμφυλη ταυτότητά του, χρησιμοποιώντας αρσενικές αντωνυμίες και το σωστό του όνομα όταν αναφερόμαστε στο πρόσωπό του, γράφοντας στον ίδιο και σε άλλα τρανς άτομα, παρέχοντάς τους ουσιαστική κοινωνική στήριξη καθώς και οικονομική ενίσχυση σε σχέση με νομικές μάχες και ιατρικές ανάγκες τόσο εντός όσο και εκτός των τειχών».

Περισσότερα στο supportmariusmason.org
Πηγή: anarchistnews.org

[Ελλάδα] Ενημέρωση από δράσεις για την 11η Ιούνη

αναρχικό πανό αλληλεγγύης τοποθετήθηκε στην Πάτρα στο Παράρτημα, σα μια ελάχιστη ανταπόκριση στο φετινό κάλεσμα

Στο πλαίσιο της μέρας διεθνούς αλληλεγγύης στον Έρικ ΜακΝτέιβιντ, στη Μαρί Μέισον και σε όλους τους αναρχικούς κρατούμενους με μακροχρόνιες ποινές, πραγματώθηκαν δράσεις (και) σε αρκετές πόλεις της Ελλάδας. Σχετική ενημέρωση απ’ την αναρχική συλλογικότητα Μαύρο/Πράσινο εδώ.

Αθήνα: Πράξεις αλληλεγγύης για την 11η Ιούνη

Στο πλαίσιο της 11ης Ιούνη, μέρας διεθνούς αλληλεγγύης στους αναρχικούς κρατούμενους των ΗΠΑ, Marie Mason και Eric McDavid, καθώς και σε όλους τους φυλακισμένους αναρχικούς με μακροχρόνιες ποινές, έγινε ανάρτηση πανό επί της Πατησίων στην Αθήνα και αναγραφή συνθήματος αλληλεγγύης. Επίσης έγινε ενημέρωση επί του θέματος στο αυτοδιαχειριζόμενο ραδιόφωνο 98fm-Ραδιοζώνες Ανατρεπτικής Έκφρασης.

Αλληλέγγυοι αναρχικοί

Θεσσαλονίκη: Μικροφωνική και εκδήλωση για την 11η Ιούνη

Αφίσα που κολλιέται στην Κρήτη, στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, του Βόλου, της Λάρισας, της Καβάλας, της Μυτιλήνης…

Τετάρτη, 11 Ιούνη 2014

– Μικροφωνική, 12:00, Τσιμισκή με Ναυαρίνου

– Εκδήλωση-Συζήτηση, 19:00, κατάληψη Terra Incognita: Το ιστορικό του ALF και ELF κινήματος στην Αμερική και ενημέρωση για τις υποθέσεις των Eric McDavid και Marie Mason. Θα ακολουθήσει μπαρ οικονομικής ενίσχυσης.

11 Ιούνη 2014 – Διεθνής μέρα αλληλεγγύης στη Marie Mason, στον Eric McDavid και σε όλους τους μακροχρόνια φυλακισμένους αναρχικούς

Η 11η Ιούνη σύντομα πλησιάζει. Ως αναζωογόνηση της μέρας υποστήριξης οικοκρατουμένων, η Διεθνής Μέρα Αλληλεγγύης στους Μαρί Μέισον, Έρικ ΜακΝτέιβιντ και φυλακισμένους αναρχικούς καταδικασμένους σε πολυετείς ποινές έχει γνωρίσει μια τεράστια διάχυση στήριξης και αγάπης τόσο για τη Μαρί όσο και για τον Έρικ απ’ όλες τις γωνιές του πλανήτη τα τελευταία 3 χρόνια.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, εκτός απ’ την ανεξάντλητη τροφοδότηση με υλική όσο και άυλη συμπαράσταση, έχουμε δει δράσεις αλληλεγγύης σε πολλά διαφορετικά πλαίσια να εξαπλώνονται γρήγορα, διαδίδοντας το πνεύμα και τις συνεισφορές στους αγώνες μας για όσους κι όσες το κράτος έχει προσπαθήσει να εξαφανίσει. Μια συντονισμένη διεθνής αλληλεγγύη έχει αρχίσει να ευδοκιμεί, με ενημερώσεις για αναρχικούς και περιβαλλοντικούς κρατουμένους με μακροχρόνιες ποινές να διαπερνούν πολλούς γεωγραφικούς και γλωσσικούς φραγμούς.

Αυτές οι προσπάθειες είχαν πολύ απτά αποτελέσματα στις ζωές της Μαρί και του Έρικ (και πολλών άλλων). Οι οικονομικές ενισχύσεις τούς έχουν βοηθήσει να τηρήσουν τις βέγκαν αρχές τους, τ’ αγαπημένα τους πρόσωπα έχουν μπορέσει να τους επισκέπτονται τακτικά, διασχίζοντας ακόμη και αχανείς αποστάσεις, ενώ νέες γενιές ριζοσπαστικών ατόμων τούς έχουν προσφέρει αλληλεγγύη απ’ όλο τον κόσμο. Με λίγα λόγια, η 11η Ιούνη έχει συμβάλει σε μεγάλο βαθμό ώστε η Μαρί, ο Έρικ και πολλοί άλλοι αναρχικοί και περιβαλλοντικοί κρατούμενοι με πολυετείς καταδίκες να κρατηθούν μες στην καρδιά και στο νου μας, παραμένοντας ζωντανοί μέσα απ’ τους αγώνες μας.

Όμως η διαδικασία αυτή για να τους θυμόμαστε –να τους «κρατάμε ζωντανούς»– είναι δύσκολο πράγμα.

Οι αγώνες και τα κινήματά μας συχνά τελματώνουν από έλλειψη μνήμης, καθώς και έλλειψη κατανόησης και σύνδεσης με το παρελθόν ως έναν τρόπο για να δίνουμε μορφή στις δράσεις μας στο παρόν. Αυτό οφείλεται τόσο στην τεχνο-αλλοτρίωση της εποχής μας, όσο και στην τακτική καταστολή των κρατικών δυνάμεων. Για την ώρα, το κράτος διαθέτει τη δυνατότητα να απαγάγει συντρόφους μας και να τους θάβει ζωντανούς, να τους εξαναγκάζει να μαραζώνουν μέσα σε κρύο ατσάλι και τσιμέντο για απανωτές δεκαετίες. Έχουν ξεριζωθεί από τις κοινότητές μας, από τις ζωές μας. Και στη θέση τους υπάρχει ένα οδυνηρό κενό.

Απ’ την πλευρά του, το κράτος ποντάρει στην αληθοσύνη της παλιάς παροιμίας «ο χρόνος επουλώνει όλες τις πληγές»· ελπίζει πως το κενό αυτό θα συρρικνωθεί, και πως εμείς θα «λησμονήσουμε». Το κράτος θεωρεί πως, άμα κρατηθούν αιχμάλωτοι για πολύ καιρό, τότε οι δράσεις των θαρραλέων μας συντρόφων θα ξεθωριάσουν μέσα στη λήθη της ιστορίας, και εμείς, που βρισκόμαστε απ’ έξω, θα χάσουμε την εποικοδομητική και στοργική παρουσία τους στους αγώνες μας. Πρέπει ν’ αγωνιστούμε ενάντια σ’ αυτή την κατασταλτική τάση· δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ.

Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει μια σημαντική αύξηση δράσεων οικολογικής υπεράσπισης και απελευθέρωσης των ζώων ανά τον κόσμο. Σε αυτή την ολοένα εντεινόμενη αντίσταση, είναι επιτακτικής σημασίας ν’ αναγνωρίζουμε τις δράσεις και μάχες του παρελθόντος, των συντρόφων εκείνων που τώρα δυστυχώς αναγκαζόμαστε ν’ αποκαλούμε «μακροχρόνια φυλακισμένους αναρχικούς». Η συνέχιση των αγώνων τους –η ενεργή θύμησή τους– είναι αυτή που πρέπει να κρατηθεί ζωντανή.

Γι’ αυτόν το σκοπό, απευθύνουμε ένα ιδιαίτερο κάλεσμα για τη φετινή 11η Ιούνη. Ενώ τις προηγούμενες χρονιές μπορεί να είχαμε δώσει έμφαση σε ορισμένες πτυχές που αφορούν τη στήριξη μακροχρόνια έγκλειστων (π.χ. υλική υποστήριξη, χτίσιμο διεθνών δεσμών κ.ο.κ.), φέτος θέλουμε να γίνουμε ολότελα σαφείς.

Ως ομάδα διοργάνωσης της 11ης Ιούνη, έχουμε πολλάκις χρησιμοποιήσει τον όρο «ενεργή θύμηση» προκειμένου να περιγράψουμε μια διαδικασία που είναι καίριας σημασίας για εμάς ως προς την παροχή στήριξης σε μακροχρόνια κρατουμένους. Δηλαδή, έχουμε πια κατανοήσει ότι υπάρχει η αναγκαιότητα να μην προσκολλώμαστε παθητικά σ’ ένα σύνολο ονομάτων που «να τιμάμε και να θυμόμαστε», αλλά να κινούμαστε προς την κατεύθυνση ενός τρόπου στήριξης όπου οι σχέσεις μας με μακροχρόνια αναρχικούς και περιβαλλοντικούς φυλακισμένους σμίγουν σε δράσεις εντός των συνεχιζόμενων αγώνων μας/τους.

Η Μαρί και ο Έρικ, που βρίσκονται στο επίκεντρο των προσπαθειών μας για τη διοργάνωση της 11ης Ιούνη, είναι και οι δυο αφοσιωμένοι βέγκαν, φυλακισμένοι επειδή εναντιώθηκαν ευθέως στην καταστροφή της γης. Σε μια προσπάθεια να «θυμηθούμε ενεργά» τους ίδιους και να εμπλακούμε μαζί τους στο παρόν συνδέοντάς τους με μια συνέχιση της μάχης τους, ενθαρρύνουμε τον κόσμο να ενώσει τις εκδηλώσεις του για την 11η Ιούνη με ενεργούς αγώνες οικολογικής υπεράσπισης και απελευθέρωσης των ζώων που ήδη τρέχουν.

Αυτό το κάλεσμα δεν αποκλείει με κανέναν τρόπο κάποιες δράσεις έναντι άλλων· διαβάστε αυτές τις λέξεις όπως επιθυμείτε και μετατρέψτε τες σε δράση όπως εσείς και η ομάδα σας νομίζετε καλύτερα. Απλά έχετε κατά νου πως δεν καλούμε σε κάποια τελετουργική έκφραση αλληλεγγύης, μήτε σε μία ετήσια γιορτή όπου φέρνουμε στο μυαλό μας μοναχά για μια στιγμή όσους κι όσες έχουν αιχμαλωτιστεί από το κράτος. Απεναντίας, το κάλεσμά μας γίνεται για να βιώσουμε την ιστορία των φυλακισμένων μας συντρόφων, να πάρουμε τα ονόματα, τις δράσεις και τους αγώνες τους, και να τα στρέψουμε ενάντια στον κόσμο που τους κρατά ομήρους. Το κάλεσμά μας γίνεται για να περάσουμε στη δράση.

Σε αλληλεγγύη στη Μαρί και στον Έρικ· σε όλους τους αναρχικούς κρατουμένους με μακροχρόνιες ποινές· για την υπεράσπιση της γης· ωσότου όλα τα κλουβιά να είναι αδειανά!

June11.org

Τουρκία: Πυρπόληση εκσκαφέα στα βορινά δάση της Ιστάνμπουλ απ’ το Μέτωπο Απελευθέρωσης της Γης

Την ώρα που φωτίζαμε μια κρύα και σκοτεινή νύχτα με τον εμπρησμό ενός σωρού σιδήρου, οι φλόγες που υψώθηκαν γίνονταν ορατές σ’ αρκετή απόσταση από το σημείο, και πέραν της χαράς που μας έδωσε, η δράση πραγματώθηκε για ν’ ασκηθεί πίεση μέσω οικοβανδαλισμού, που τ’ όνομά του ποτέ πριν δεν είχε ακουστεί στα πέριξ.

Την Πέμπτη, 20 Φλεβάρη 2014, στις αγροτικές παρυφές της κωμόπολης του Ποϊράζ στην ασιατική πλευρά της Ιστάνμπουλ, επιτεθήκαμε σ’ έναν εκσκαφέα που ’χε αφεθεί στην άκρη να πάρει έναν υπνάκο πριν στρωθεί στην ανασκαφή της φύσης, και γράψαμε με σπρέι τ’ αρχικά των «ELF-FAI/IRF» σε διάφορα σημεία τριγύρω. Αυτή η σκοτώστρα της φύσης αχρηστεύτηκε μ’ έναν απλό, αυτοσχέδιο εμπρηστικό μηχανισμό, που πυροδοτήθηκε με χρονοδιακόπτη, και το μήνυμα που θέλαμε να μεταδώσουμε έγινε σαφές: «Όσο εσείς τα χτίζετε, τόσο εμείς τα καίμε και τα καταστρέφουμε!»

Σημαντικότερα κίνητρά μας για την ενέργεια αυτήν ήτανε τα εξής:

Θέλαμε να τονίσουμε ότι η οριστική επίθεση ενάντια στη δικτατορία, η οποία νομιμοποιεί τον εαυτό της υλοποιώντας έργα οικοκτονίας όπως η «Τρίτη Γέφυρα του Βοσπόρου» και το «Κανάλι της Ιστάνμπουλ», θα πρέπει να εκδηλώνεται χωρίς να στηρίζεται άλλο σε φιλελεύθερα-πασιφιστικά στερεότυπα σαν τις «εκστρατείες ευαισθητοποίησης» και τη «δικαστική οδό». Τέτοια είδη οργανώσεων απλά προσπαθούν να καθυστερήσουν ό,τι είναι αναπόφευκτο, και να εμποδίσουν τη δικαιολογημένη οικοάμυνα να κερδίσει έδαφος έναντι της τρέχουσας οικολογικής καταστροφής. Στην προσπάθειά τους ν’ αποσπάσουν μια θετική γνωμοδότηση από το σύστημα δικαιοσύνης του κράτους, που στην πραγματικότητα είναι ο εργολάβος των οικοκτονιών, συντελούνε στην αποδυνάμωση της οργής, διοχετεύοντάς τη σε ψηφοφορίες ή δημοσκοπήσεις στα κοινωνικά μίντια.

Ο βιομηχανικός καπιταλιστικός πολιτισμός εξαπλώνεται με γέφυρες και διπλούς αυτοκινητοδρόμους πάνω στη Γη, διασφαλίζει την ύπαρξή του εντός δασών τα οποία τσιμεντώνει, λογαριάζοντας τη φύση μοναχά ως πηγή άντλησης πόρων, επεκτείνεται στενεύοντας καθημερινά τα περιθώρια της άγριας ζωής στ’ όνομα της κάλυψης του ενεργειακού ελλείμματος, και καθιστά εαυτόν κυρίαρχο. Για το λόγο αυτόν, τασσόμαστε εναντίον μιας κοινωνίας που θεωρεί πως η οικοδομική δραστηριότητα, η ανάπτυξη και η επέκταση είναι αρετή, αναλαμβάνουμε κάποια ευθύνη προκειμένου να εξαλειφθεί καθετί που εμπλέκεται σ’ αυτήν τη διαδικασία αυτοματοποίησης, και ως μέρος του παγκόσμιου αγώνα για τη συνολική απελευθέρωση επιλέγουμε να πραγματώσουμε αυτόν το σκοπό εφαρμόζοντας στην πράξη απλές εμπρηστικές μεθόδους, τεχνικές σαμποτάζ και άμεσης δράσης με δική μας πρωτοβουλία.

Αφιερώνουμε αυτήν τη νύχτα, όπου τυλίχτηκαν στις φλόγες κάστρα της κυριαρχίας, σε συντρόφους που έχουν πέσει στον αγώνα, είναι έγκλειστοι ή φυγάδες.

Στον Σεμπαστιάν Οβερσλούιχ Σεγκέλ, που δολοφονήθηκε από ένα φρουρό ασφαλείας στη διάρκεια πραγματοποίησης ληστείας τράπεζας στο Σαντιάγο, την πρωτεύουσα της Χιλής, την 11η Δεκέμβρη 2013· στους Αλφόνσο Αλβιάλ και Έρμες Γκονσάλες, οι οποίοι αιχμαλωτίστηκαν κείνη τη μέρα· και στην Ταμάρα Σολ Φαρίας Βεργάρα, η οποία συνελήφθη κατηγορούμενη απ’ τη χιλιανή δημοκρατία ότι πυροβόλησε ένα φρουρό ασφαλείας την 21η Γενάρη 2014.

Στους Αλί Ισμαΐλ Κορκμάζ, Ετέμ Σαρισουλούκ, Αμπντουλάχ Κομέρτ, Μεντενί Γιλντιρίμ, Μεχμέτ Αϊβαλίτας και Αχμέτ Ατακάν, οι οποίοι δολοφονήθηκαν απ’ το τουρκικό κράτος, καθώς και στον Μπερκίν Ελβάν (ένα 16χρονο αγόρι), ο οποίος χτυπήθηκε και τραυματίστηκε σοβαρά στο κεφάλι από κάνιστρο δακρυγόνου, εν μέσω των ταραχών για το πάρκο Γκεζί που ξέσπασαν το καλοκαίρι του 2013, και παραμένει σε μονάδα εντατικής θεραπείας από τις 15 Ιούνη 2013.

Στον Χανς Νιεμέγερ, ο οποίος βρίσκεται πίσω απ’ τα σίδερα απ’ τις 30 Νοέμβρη 2011, οπότε και κατηγορήθηκε για βομβιστική επίθεση σε τράπεζα στη Χιλή.

Σε όλους τους αγωνιστές του «NO TAV», που μάχονται σχεδόν επί εικοσαετία στα βουνά της βορειοδυτικής Ιταλίας, και στους Νίκκο, Κλάουντιο, Κιάρα και Ματτία, που συνελήφθησαν ως πολέμιοι της σιδηροδρομικής γραμμής υψηλής ταχύτητας (TAV).

Στη Μόνικα Καμπαγέρο και στον Φρανσίσκο Σολάρ, που συνελήφθησαν για εμπρηστική επίθεση στον καθεδρικό ναό Ελ Πιλάρ στη Θαραγόθα, και σ’ όλες τις κινήσεις άμεσης δράσης ενάντια στην ανερχόμενη Εκκλησία στην Ισπανία.

Στις Φάλλον Πουασσόν, Αμελί Πιγιέρστ και στον Κάρλος Λόπες Μαρίν, που πιάστηκαν για επίθεση κατά του υπουργείου Επικοινωνιών και Μεταφορών και μιας αντιπροσωπείας της αυτοκινητοβιομηχανίας Nissan στο Μεξικό στις 5 του Γενάρη.

Στον Ίλια Ρομανόφ, ο οποίος στις 26 Οκτώβρη 2013 τραυματίστηκε από χειροβομβίδα όταν αυτή εξερράγη στα χέρια του και συνελήφθη ως ύποπτος επίθεσης σε αξιωματούχους της αστυνομίας.

Στους αιχμάλωτους αναρχικούς και αντάρτες για τις υποθέσεις της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς, του Επαναστατικού Αγώνα, του Βελβεντού Κοζάνης στην Ελλάδα, καθώς και σ’ άλλους κρατουμένους ανά τον κόσμο.

Σε εξεγερμένους, αναρχικούς και μαύρα μπλοκ που συμμετέχουν ενεργά σε κοινωνικές εκρήξεις (σε Αίγυπτο, Βραζιλία, Ουκρανία, Βοσνία κι άλλα μέρη του κόσμου), και σ’ όσους φωνάζουνε συνθήματα για «εξέγερση, ανατροπή, αναρχία», συγκρούονται με μπάτσους κι επιτίθενται στους θεσμούς της εκμετάλλευσης στους δρόμους της Ιστάνμπουλ, της Σμύρνης και της Άγκυρας.

Στον οικοπολεμιστή Μάρκο Καμένις, φυλακισμένο στην Ελβετία για περισσότερα από 21 χρόνια.

Στέλνουμε την αλληλεγγύη, την αγάπη και τη λύσσα μας προς όλους τους πυρήνες της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας που κατέστρωσαν άτυπες εφόδους και συνωμοσίες σε όλο τον κόσμο, προς το Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο, τις Ατομικότητες που Τείνουν προς την Αγριότητα (ITS), όλους τους πυρήνες του Σχεδίου Φοίνικας, όλους τους πυρήνες του Μετώπου Απελευθέρωσης της Γης (ELF) και του Μετώπου Απελευθέρωσης των Ζώων (ALF), όλους τους μοναχικούς λύκους που τριγυρνάνε στης νύχτας το σκοτάδι, και όλους τους επαναστατημένους συντρόφους των οποίων τα ονόματα ξεχνάμε αυτή την ώρα που γράφουμε τούτα τα λόγια.

ELF-FAI/IRF (Μέτωπο Απελευθέρωσης της Γης-Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία/Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο)

Ελβετία: Ο αναρχικός κρατούμενος Μάρκο Καμένις σε απεργία πείνας και αποχή από τα μεροκάματα

Εγώ, ο μ.κ., διεξάγω απεργία πείνας μέσα στο κάτεργο του Λέντσμπουργκ από τις 30.12.2013 μέχρι τουλάχιστον και τις 24.1.2014:

Ως γενική συμβολή στη μάχη ενάντια στην καταστολή

Ως συνενωτική μάχη όλων και πέραν των επαναστατικών τάσεων

Κι εδώ ειδικότερα, ενάντια στην πολύ σοβαρή, ύπουλη και βαρύτατη παρενόχληση και πρόκληση που δέχομαι από πλευράς της διοίκησης του στρατοπέδου καταναγκαστικής εργασίας του Λέντσμπουργκ, που υπάγεται στην ελβετική ναζιστική δικαιοσύνη, με την «κράτησή» μου από τις 30.12.2013 μέχρι (τουλάχιστον) τις 4.1.2014, καθώς και με την αρπαγή του ηλεκτρονικού υπολογιστή που χρησιμοποιώ (για ένα εξάμηνο) λόγω της άρνησης να δώσω δείγμα ούρων

Ως συμβολή στη μάχη ενάντια στον ταξικό πόλεμο που διεξάγεται από τα πάνω –βλ. Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (WEF) στο Νταβός, από 21 έως 24 Γενάρη 2014– και στη μάχη για την ολική απελευθέρωση.

Προσεχώς περισσότερα.

μ.κ., στρατόπεδο συγκέντρωσης Λέντσμπουργκ, Ελβετία, 1.1.2014

Ο Μάρκο Καμένις βρίσκεται σε απεργία πείνας από τις 30 Δεκέμβρη, όταν τον μετέφεραν στο «μπούνκερ» της φυλακής του Λέντσμπουργκ, ακυρώνοντας όλα του τα επισκεπτήρια για το διάστημα κράτησής του σε απομόνωση. Στις 6 Γενάρη ενημέρωσε πως βγήκε από το πειθαρχικό κελί, ανακοινώνοντας ότι παρατείνει την απεργία πείνας, διεξάγοντας επίσης απεργία από τα μεροκάματα (η εργασία στις ελβετικές φυλακές είναι καταναγκαστική για όλους τους κρατουμένους), τουλάχιστον έως και τις 26 Γενάρη.

Μπορεί να λάβει γράμματα αλληλεγγύης στην παρακάτω διεύθυνση:

Marco Camenisch
PF 75, 5600 Lenzburg (Ελβετία)

πηγές: switzerland.indymedia i, ii, radioazione i, ii

Γένοβα: Ανάληψη ευθύνης του αναρχικού αιχμαλώτου Νικόλα Γκάι για την επίθεση κατά Αντινόλφι

Δήλωση που κατέθεσε ο Νικόλα Γκάι στο δικαστήριο της Γένοβας την 30ή Οκτώβρη 2013, στο πλαίσιο συντομευμένης διαδικασίας:

«Κανείς δεν μπορεί να με κρίνει
Ούτε καν εσύ
Σε πονάει η αλήθεια, το ξέρω»
Κατερίνα Καζέλλι

Ας διατυπώσω λίγα λόγια για να καταθέσω μερικά απλά γεγονότα προτού εδραιωθεί η «αλήθεια» απ’ τα δικαστικά όργανα. Σε περίπτωση που δεν είναι ήδη σαφές, να πω ότι χρησιμοποιώ τον όρο «αλήθεια» με ειρωνική χροιά, καθώς στην πραγματικότητα δεν αναγνωρίζω κανένα δικαστήριο πέρα απ’ την ίδια μου τη συνείδηση. Οι μόνοι υπεύθυνοι για ό,τι συνέβη στη Γένοβα στις 7 Μάη 2012 είμαστε εγώ και ο Αλφρέντο. Κανένας και καμία απ’ τα φιλικά μας πρόσωπα ή τα συντρόφια μας δεν ήξερε τι σχεδιάζαμε και τι πραγματώσαμε στη συνέχεια. Όσο βαθιά και να σκάψετε μες στις ζωές και στις σχέσεις μας μπας και βρείτε συνεργούς στο «έγκλημα», δεν πρόκειται να εισφέρετε οποιεσδήποτε αποδείξεις περί του αντιθέτου· βέβαια θα το προσπαθήσετε, αλλά σ’ αυτή την περίπτωση δε θα μπορέσετε παρά ν’ αμολήσετε ψέματα σε μια προσπάθεια να παγιδεύσετε εχθρούς του υπάρχοντος. Καταλαβαίνω ότι δεν είναι εύκολο σ’ αυτούς που έχουνε αφιερώσει όλη τους τη ζωή στην υπηρεσία της εξουσίας να χωνέψουν την ιδέα ότι δύο άτομα, οπλισμένα μονάχα με την αποφασιστικότητά τους, μπορούν να βάλουνε μπρος μιαν απόπειρα να μπλοκάρουν τα γρανάζια του τεχνοβιομηχανικού συστήματος αντί να πειθαρχήσουν και να τους ρίξουνε λάδι για να γυρίζουν, μα τι να κάνουμε, ακριβώς έτσι έχει το πράγμα. Για χρόνια υπήρξα μάρτυρας της συστηματικής καταστροφής της φύσης και οποιασδήποτε πτυχής κάνει τη ζωή ν’ αξίζει να τη ζει κανείς, μιας καταστροφής που διεξάγεται απ’ την τεχνολογική ανάπτυξη, της οποίας δεν παύουν ποτέ να πλέκουνε το εγκώμιο. Χρόνια και χρόνια παρατηρούσα μ’ ενδιαφέρον, μα πάντοτε ως θεατής, τις εμπειρίες εκείνων των εξεγερμένων που, ακόμη και σ’ αυτόν το φαινομενικά ειρηνευμένο κόσμο, συνέχιζαν να έχουνε ψηλά το κεφάλι επιβεβαιώνοντας τη δυνατότητα μιας ελεύθερης και άγριας ζωής.

Μετά την καταστροφή της Φουκουσίμα, όταν ο Αλφρέντο μου πρότεινε να τον βοηθήσω στην πραγμάτωση μιας ενέργειας κατά του πυρηνικού μηχανικού Ρομπέρτο Αντινόλφι, δέχτηκα χωρίς δισταγμό. Επιτέλους μπορούσα να εκδηλώσω έμπρακτα την άρνησή μου απέναντι στο τεχνοβιομηχανικό σύστημα και να βάλω ένα τέλος στη συμμετοχή μου σε συμβολικές διαμαρτυρίες, οι οποίες πάρα πολύ συχνά αποτελούνε επιδείξεις ανημποριάς και τίποτα περισσότερο. Όποιος ή όποια έχει την παραμικρή νοημοσύνη δε γίνεται να τρέφει αυταπάτες ότι το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος ή τα καραγκιοζιλίκια κάποιου γκουρού της πράσινης οικονομίας μπορούνε να διαγράψουν, έτσι από μόνα τους, τις εγγενώς πιο επιζήμιες πτυχές του κόσμου όπου είμαστε εξαναγκασμένοι να ζούμε. Όποιος ή όποια το θέλει, είναι σε θέση να δει ότι η Finmeccanica με τη θυγατρική της Ansaldo Nucleare εξακολουθούν να παράγουν όπλα μαζικής καταστροφής· απλώς το κάνουνε εκτός των ιταλικών συνόρων – λες και η ακτινοβολία σέβεται αυτούς τους άθλιους φραγμούς. Στη Ρουμανία (στην Τσερναντόβα, γδαρμένη περιοχή που είναι κυρίως γνωστή για τ’ αμέτρητα περιστατικά σε πυρηνικό εργοστάσιό της), στη Σλοβακία και στην Ουκρανία, για να αναφερθώ μόνο στις πιο πρόσφατες και άμεσες επενδύσεις, η Ansaldo Nucleare συνεχίζει να σκορπά το θάνατο και να συμβάλλει στην καταστροφή της φύσης. Εξίσου προφανές θα πρέπει να ’ναι σε όλους κι όλες το γεγονός ότι, με άλλους 190 πυρηνικούς σταθμούς μοναχά στην Ευρώπη, το ερώτημα δεν είναι αν άλλο ένα Τσερνόμπιλ μπορεί να συμβεί αλλά πότε θα συμβεί. Κι επιπλέον, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτά τα τερατουργήματα δε σκοτώνουνε μονάχα όταν βρίσκονται σε λειτουργία, αλλά δολοφονούνε και με τα πυρηνικά τους απόβλητα, που μεταφέρονται μπρος και πίσω σ’ όλη την Ευρώπη, χωρίς κανείς να ξέρει πραγματικά τι να κάνει με δαύτα. Πυρηνικά απόβλητα απ’ τους ιταλικούς σταθμούς παραγωγής πυρηνικής ενέργειας, οι οποίοι έκλεισαν προ δεκαετιών, τώρα μεταφέρονται στη Γαλλία προκειμένου να γίνουν «ασφαλή»: αντλούνε καύσιμο απ’ αυτά, το οποίο διοχετεύουν σε άλλους αντιδραστήρες, καθώς επίσης κάμποσα κιλά πλουτωνίου που μπορεί μονάχα να χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή βομβών (το λέω απλά για να υπενθυμίσω ότι δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ στρατιωτικής και αστικής-πολιτικής χρήσης όσον αφορά τα πυρηνικά), κι έπειτα τ’ απόβλητα στέλνονται πίσω εξίσου επικίνδυνα όσο ήταν και πρωτύτερα. Ως προς το ζήτημα αυτό, πάλι, ποιος ξέρει τι θα κάνουνε οι Αμερικανοί με το ουράνιο που μεταφέρθηκε αυτό το καλοκαίρι στις ΗΠΑ κρυφά από ένα χώρο εναπόθεσης πυρηνικών αποβλήτων στην ιταλική περιφέρεια της Μπαζιλικάτα… Θα μπορούσα να μιλάω για ώρες σχετικά με τη ζημία και την καταστροφή που ’χει προκληθεί απ’ την πυρηνική ενέργεια, να φέρω αμέτρητα παραδείγματα, να καταπιαστώ με ό,τι συμβαίνει τώρα στη Φουκουσίμα της Ιαπωνίας (όπου μερικοί μερικοί ισχυρίζονται πως δεν προκλήθηκαν θάνατοι απ’ τον πυρηνικό σταθμό…), αλλά δεν είμαι εδώ πέρα για να γυρέψω δικαιολογίες. Ίσως η πυρηνική ενέργεια να είναι το μοναδικό στοιχείο αυτού του πολιτισμένου κόσμου όπου ο παραλογισμός και το τερατούργημα του τεχνοβιομηχανικού συστήματος μπορεί να γίνει κατανοητό απ’ τον καθέναν και την καθεμιά, ωστόσο αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι στο βωμό της τεχνολογικής ανάπτυξης θυσιάζουμε κάθε περιφρούρηση της ατομικής μας ελευθερίας και της ευκαιρίας να ζήσουμε μια ζωή που ν’ αξίζει να βιωθεί. Τώρα εναπόκειται σε καθέναν και καθεμία από μας ν’ αποφασίσει αν θέλει να είναι πειθήνιο υποκείμενο ή να προσπαθήσει να ζήσει, εδώ και τώρα, την άρνηση του υπάρχοντος. Εγώ την έκανα την επιλογή μου, με χαρά και δίχως τύψεις.

Εμείς θα βγούμε από ’δώ μέσα χαρακτηρισμένοι ως τρομοκράτες, και το αστείο είναι πως μπορείτε να το πείτε αυτό δίχως να αισθάνεστε πως γίνεστε ρεντίκολο: το λέει ο ποινικός κώδικας. Ένα πράγμα είναι σίγουρο, ότι οι λέξεις έχουν χάσει ολότελα το νόημά τους· αν είμαστε εμείς τρομοκράτες, τότε πώς θ’ αποκαλούσατε όσους παράγουν όπλα, συστήματα εντοπισμού στόχων για πυραύλους, μη επανδρωμένα αεροσκάφη, μαχητικά-βομβαρδιστικά αεροπλάνα, εξοπλιστικά για το κυνήγι ανθρώπων που προσπαθούν να διασχίσουνε τα σύνορα, σταθμούς πυρηνικής ενέργειας, όσους είναι εφάμιλλοι με ένστολους φονιάδες και διαβόητους δικτάτορες· με άλλα λόγια, πώς θα ορίζατε τη Finmeccanica; Στα σίγουρα οι εντολείς σας δεν έχουν ούτε ίχνος φαντασίας, μιας και προκειμένου να διαλύσουν τις όποιες αμφιβολίες εγείρονται αναφορικά με τις πραγματικές λειτουργίες του εν λόγω ομίλου διορίσανε πρόσφατα γενικό κουμάντο της Finmeccanica τον πρώην αστυνομικό διευθυντή Τζάννι Ντε Τζεννάρο: δεδομένης της ευθύνης του για τους βασανισμούς στα κρατητήρια του Μπολτσανέτο και για το μακελειό στο σχολείο Ντιάζ την περίοδο της συνόδου της G8 στη Γένοβα το 2001, όταν ο ίδιος ήταν αρχηγός της αστυνομίας, εύλογα σκεφτήκανε πως ήταν ο σωστός άνθρωπος στη σωστή θέση.

Για να επανέλθω στο λόγο που καταθέτω τούτη τη δήλωση, θα ’θελα να κάνω ορισμένες διευκρινίσεις σχετικά με τη «λαμπρή» επιχείρηση που οδήγησε στη σύλληψή μας. Ποιος ξέρει πόσες χειραψίες και χτυπήματα στην πλάτη ανταλλάξανε τα πανούργα λαγωνικά που καταφέρανε ν’ αξιοποιήσουν το μοναδικό μα κρίσιμο λάθος που κάναμε, σφάλμα που οφείλεται στην απειρία μας και στην άμεση αναγκαιότητα να κάνουμε κάτι μετά την καταστροφή της Φουκουσίμα. Στην ουσία δεν προσέξαμε μία κάμερα τηλεπαρακολούθησης που ’χει τοποθετήσει ο πλήρης ζήλου ιδιοκτήτης ενός μπαρ για να προστατεύει τα σάντουιτς που πουλάει. Δυστυχώς για μας, δεν πήραμε πρέφα την κάμερα ενόσω μελετούσαμε τη διαδρομή από το σημείο όπου εγκαταλείψαμε το μοτοσακό ως τη στάση όπου αλλάξαμε λεωφορεία, μέχρι που φτάσαμε στα περίχωρα της πόλης προς την κατεύθυνση του Αρεντσάνο, όπου ήταν σταθμευμένο το αυτοκίνητό μου, το οποίο χρησιμοποιήσαμε για να πάμε στη Γένοβα και να φύγουμε απ’ την περιοχή. Για να πω όλη την αλήθεια, η κάμερα δεν ήταν το μόνο λάθος μας, διότι χάσαμε επίσης πολύτιμες στιγμές όταν διαφεύγαμε απ’ τον τόπο της δράσης, καθώς παραλύσαμε στο άκουσμα της λυσσασμένης κραυγής του μαθητευόμενου μάγου της διάσπασης του ατόμου: «Μπάσταρδοι!… Ξέρω ποιος σας έστειλε!» Δεν το ’χω να προβώ σε εικασίες σχετικά με τη σημασία αυτής της φράσης, ούτε η στιγμή ευνοεί ήρεμους συλλογισμούς, ούτε κι έχω το συνήθειο να χτίζω κάστρα στον αέρα από τα λόγια που εκφέρει κάποιο άλλο πρόσωπο, αλλά προσωπικά συμπέρανα ότι είχαμε βάλει τα χέρια μας μέσα σ’ ένα σωρό από σκατά. Καθετί άλλο που επιστρατεύτηκε για να δικαιολογήσει την κράτησή μας, είτε είναι διαστρεβλωμένο είτε απλά λαθεμένο. Το διαβόητο απόσπασμα των υποκλοπών για την «πιστόλα», όπου φέρομαι να δήλωσα ότι έριξα εγώ τη βολή, είναι εντελώς ακατάληπτο. Τώρα πια δεν έχει καν νόημα να κληθούν εμπειρογνώμονες να τ’ αναλύσουν, πάντως όμως επειδή είχα τα χέρια μου στο τιμόνι του μοτοποδηλάτου θα ήταν αδύνατο να βαστάω και το πιστόλι, ακριβώς όπως μου φαίνεται λογικά ασυνάρτητο ότι τάχα θα το έλεγα αυτό στο συγκεκριμένο άτομο που είχε συμμετάσχει στη δράση μαζί μου, δηλαδή στον Αλφρέντο. Όσο για τον εκτυπωτή που κατασχέθηκε απ’ το σπίτι των γονιών μου, και το εγκληματολογικό εργαστήριο της αστυνομίας υποστήριξε πως ήταν ο ίδιος που χρησιμοποιήθηκε για την εκτύπωση του φυλλαδίου της προκήρυξης, τι να πει κανείς πέρα από το γεγονός ότι εγώ αγόρασα τον υπολογιστή και τον εκτυπωτή, και τους καταστρέψαμε και τους δυο μετά τη σχετική χρήση – ας σημειωθεί κιόλας ότι, αφότου το δικαστικό συμβούλιο της επανεξέτασης επικύρωσε την προφυλάκισή μας, ακόμη και οι επιστήμονες της Μονάδας Επιστημονικών Ερευνών (RIS) διακρίβωσαν ότι ο κατασχεμένος εκτυπωτής πιθανότατα δεν ήταν αυτός που χρησιμοποιήθηκε για την προκήρυξη. Όσον αφορά την κλοπή του μοτοποδηλάτου, για την οποία κατηγορούμαστε εμείς οι δυο μαζί με άγνωστους φαντομάδες, τα πράγματα είναι λιγότερο πολύπλοκα απ’ όσο προσπαθείτε σεις να τ’ ανασκευάσετε. Τριγυρίσαμε στην πόλη προσπαθώντας να βρούμε άκρη στο πρόβλημα, γιατί δεν είχαμε καμία εμπειρία σε αυτού του είδους την πρακτική. Ως γνωστόν η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς, κι έτσι στην ευχάριστη τοποθεσία του Μπολτσανέτο πέσαμε πάνω σ’ ένα σκούτερ με τα κλειδιά ακόμα στη μίζα. Τσακώσαμε τα κλειδιά κι αποφασίσαμε να επιστρέψουμε στο σημείο λίγες μέρες μετά, έχοντας μαζί κι ένα κράνος. Το μηχανάκι ήταν ακόμα στο ίδιο μέρος, κι απλώς το καβάλησα, το ’βαλα μπρος και το πήγα προς τη μεριά του νεκροταφείου Σταλιένο, όπου παρέμεινε παρκαρισμένο έως και δεκαπέντε μέρες πριν από τη δράση, οπότε το μετακίνησα πλησιέστερα στην οικία του πυρηνικού μηχανικού Αντινόλφι. Να με συγχωρεί ο κάτοχος του σκούτερ που αφαίρεσα τα κράνη κι άλλα αντικείμενα που υπήρχανε κάτω απ’ τη σέλα και που πέταξα το πίσω μπαουλάκι, μα θα μας στέκονταν εμπόδιο, και δε μας καλοφάνηκε η ιδέα να προσπαθήσουμε να τα επιστρέψουμε. Ένα άλλο στοιχείο που οι ανακριτές έχουνε κεντήσει, και φοβάμαι πως θα προσπαθήσουν να το χρησιμοποιήσουνε στο μέλλον επιτελώντας επάξια το ρόλο τους ως ιεροεξεταστών, είναι μια υποκλοπή απ’ το εσωτερικό του Κέντρου Ελευθεριακών Σπουδών (CSL) της Νάπολης, όπου κάποιοι σύντροφοι φέρονται να σχολίασαν το φυλλάδιο της προκήρυξης το οποίο υποτίθεται πως λάβανε, σε παγκόσμια πρώτη, μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Δεν έχω ιδέα για τι πράγμα μιλάνε, δε θα υπεισέλθω καν στη λεπτομέρεια του πόσο δύσκολο είναι να κατανοήσει κανείς το διάλογο, για να μην πω ότι είναι εντελώς ακατάληπτος, μήτε χρειάζεται να σταθώ στην προφανή συνήχηση μεταξύ των λέξεων «Valentino» και «volantino» («φυλλάδιο» στα ιταλικά), αλλά δηλώνω απερίφραστα ότι η προκήρυξη στάλθηκε μόνο μέσω απλού ταχυδρομείου (ταχυδρομήσαμε τις επιστολές την ώρα που αλλάζαμε λεωφορεία στο δρόμο του γυρισμού, σ’ ένα γραμματοκιβώτιο πάνω στην προκυμαία, κοντά στο πορθμείο των φέρι), γι’ αυτό είναι απλά αδύνατο να έχουνε λάβει την προκήρυξη μέσω e-mail.

Είμαι βέβαιος ότι θα χρησιμοποιήσετε τη δική μας υπόθεση προς παραδειγματισμό, ότι η εκδίκησή σας θα είναι δρακόντεια, ότι θα κάνετε τα πάντα για να μας κρατήσετε απομονωμένους (αρκεί να πω ότι η αλληλογραφία μας στη φυλακή υπόκειται σε λογοκρισία για περισσότερο από ένα χρόνο), αλλά σας έχω άσχημα νέα: οι προσπάθειές σας θα πέσουν στο κενό. Για τουλάχιστον 150 χρόνια δικαστές, ακόμα πιο αδυσώπητοι από σας, έχουν πασχίσει να καταργήσουν την ιδέα της δυνατότητας για μια ζωή λεύτερη από εξουσία, μα οι προσπάθειές τους απέδωσαν πενιχρά αποτελέσματα. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω με νηφαλιότητα ότι οι κατασταλτικές σας ενέργειες, όσο μεγάλης κλίμακας και να ’ναι, όσο και να χτυπάνε αδιακρίτως, δε θα μπορέσουνε ποτέ να εξαρθρώσουν ή να εξαλείψουν κάτι. Αν νομίζετε ότι, χάρη σε μας, θα είστε σε θέση να εντοπίσετε άλλους/-ες αναρχικούς/-ές που έχουν αποφασίσει να βιώσουν τη χαοτική, αυθόρμητη και άτυπη δυνατότητα της FAI, είστε βαθιά γελασμένοι και το μόνο που θα κάνετε είναι μια τρύπα στο νερό ως συνήθως. Ούτε εγώ ούτε ο Αλφρέντο γνωρίζουμε οποιονδήποτε ή οποιαδήποτε έχει κάνει τούτη την επιλογή. Κυνηγάτε ένα φάντασμα, που δεν μπορείτε να το κλείσετε στα στενά κουτάκια των δικών σας κωδίκων δικονομίας. Κι αυτό γιατί εκδηλώνεται τη στιγμή όπου οι καταστροφικές εντάσεις εκείνων που τη θέτουν σε κίνηση ενώνονται για να πράξουν, τη στιγμή εκείνη όπου ελεύθερες γυναίκες και ελεύθεροι άνδρες αποφασίζουν να βιώσουν έμπρακτα την αναρχία. Τώρα που η εμπειρία του Πυρήνα Όλγα ήρθε στο τέλος της, μπορώ μονάχα να σας διαβεβαιώσω ότι έχω βρει νέους λόγους για να τροφοδοτώ το μίσος μου και περαιτέρω κίνητρα για να επιθυμώ την καταστροφή του υπάρχοντος, που είναι καμωμένο από εξουσία, εκμετάλλευση και καταστροφή της φύσης.

Αγάπη και συνενοχή στις αδερφές και στους αδερφούς που με τις πράξεις τους, σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, κάνουν το τρελό όνειρο της FAI/FRI πραγματικότητα.

Αγάπη και συνενοχή στις συντρόφισσες και στους συντρόφους που, ανώνυμα ή μη, συνεχίζουν να επιτίθενται στ’ όνομα της δυνατότητας για μια ζωή λεύτερη από εξουσία.

Αγάπη και λευτεριά σ’ όλους τους αναρχικούς κρατουμένους.

Ζήτω η μαύρη διεθνής όσων τα σπάνε με τη θανατηφόρα τάξη του πολιτισμού.

Ζήτω η αναρχία!

Nicola Gai

(Φυλακή της Φερράρα, Σεπτέμβρης του 2013)

Ελβετία: Συγκέντρωση αλληλέγγυων έξω απ’ τη φυλακή όπου κρατείται ο Marco Camenisch

Στις 20 Σεπτέμβρη 2013 μια ομάδα ατόμων πορεύτηκαν στην ελβετική φυλακή του Λέντσμπουργκ. Συγκεντρώθηκαν μπροστά από τη νοτιοανατολική πτέρυγα, όπου βρίσκεται φυλακισμένος ο Μάρκο Καμένις, και κρέμασαν δυο πανό στο φράχτη της περιμέτρου τα οποία έγραφαν: «Κάλλιο τηλεορασιόπληκτοι παρά ραδιενεργοί; Λευτεριά στον Μάρκο!» και «Ένας άλλος κόσμος είναι αναγκαίος. Στεκόμαστε στο πλευρό σου, Μάρκο». Οι αλληλέγγυοι/-ες προσπάθησαν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους τόσο στον Μάρκο όσο και στους άλλους κρατουμένους μέσω τηλεβόα και κροτίδων, γεγονός που έδωσε το έναυσμα για κινητοποίηση των μπάτσων.

Ο αγώνας του Μάρκο Καμένις κατά της πυρηνικής βιομηχανίας ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του ’70. Ήδη από κείνα τα χρόνια συμμετείχε σε μια μαχητική αντίσταση κατά των πυρηνικών. Το 1981 καταδικάστηκε σε δεκαετή φυλάκιση, μεταξύ άλλων για την ανατίναξη πυλώνα ηλεκτρισμού ενός πυρηνικού σταθμού ηλεκτροπαραγωγής. Ύστερα από λίγο καιρό κατάφερε να δραπετεύσει από τη φυλακή και έζησε στην παρανομία για μία δεκαετία, περίοδο κατά την οποία ένας συνοριοφύλακας σκοτώθηκε από πυροβολισμούς – στη συνέχεια ο Μάρκο Καμένις καταδικάστηκε για το περιστατικό. Το 1991 συνελήφθη μετά από ανταλλαγή πυρών με καραμπινιέρους. Έκτοτε ο Μάρκο έχει παραμείνει έγκλειστος, πρώτα στην Ιταλία και από το 2002 στην Ελβετία.

Εν έτει 2013, ο Μάρκο έχει εκτίσει τα δύο τρίτα της ποινής του. Η αίτησή του για υπό όρους απελευθέρωση έχει απορριφθεί* διότι δεν αποκήρυξε τις πολιτικές του πεποιθήσεις και εξακολουθεί να τάσσεται στον αγώνα για έναν άλλον κόσμο.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΜΑΡΚΟ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ

* Άλλη μία πρόσφατη αίτηση του Μάρκο, για μεταγωγή του σε φυλακή ανοιχτού τύπου, έχει επίσης απορριφθεί μέχρι στιγμής.

πηγές: α, β

Μεξικό: Αποφυλακίστηκε ο σύντροφος Μπράουλιο Ντουράν

Με μεγάλη μας χαρά μαθαίνουμε μέσω του Αναρχικού Μαύρου Σταυρού Μεξικού ότι, αργά το βράδυ της 9ης Οκτώβρη 2013, ο οικοαναρχικός Μπράουλιο Ντουράν απελευθερώθηκε από τις φυλακές Ελ Σερέζο, στην πόλη του Λεόν, μετά από 3 χρόνια και 15 μέρες εγκλεισμού, καταδίκη που του είχε επιβληθεί για «πρόκληση κακόβουλης ζημίας με φωτιά» (εμπρησμούς ΑΤΜ τραπεζών κ.λπ.). Στην έξοδο της φυλακής τον περίμενε η οικογένειά του και μερικοί αλληλέγγυοι σύντροφοι, που τον υποδέχτηκαν με αγκαλιές και χαμόγελα. Ακολουθεί γράμμα του συντρόφου σχετικά με την αποφυλάκισή του:

Γεια χαρά!

Θα ήθελα μέσω αυτού του γράμματος να εκφράσω πλήρως την ευγνωμοσύνη την οποία τρέφω για κάθε άτομο που δίχως όρους προέκτεινε κάθε στιγμή την αλληλεγγύη του απέναντί μου. Θα ήθελα να γράψω μυριάδες πράγματα για να προσπαθήσω να εξηγήσω πώς νιώθω, αλλά για την ώρα περιορίζομαι σε αυτές τις αράδες… Κάποια στιγμή θα κάτσω να συντάξω κάτι πιο εκτενές και αναλυτικό σχετικά με την επίπονη εμπειρία που πέρασα. Σήμερα όμως το μυαλό μου και η καρδιά μου έχουνε πλημμυρίσει από συναισθήματα και σκέψεις, γι’ αυτό και θα πάρω λίγο χρόνο για να τα συμμαζέψω, κι ελπίζω σύντομα να βγάλω κάποιο άλλο επικοινωνηθέν.

Θέλω μονάχα να πω δυο πράγματα:

Ευχαριστώ για άλλη μια φορά από καρδιάς τους συντρόφους και τις συντρόφισσες, όλες τις συλλογικότητες και τις ατομικότητες για τη στήριξή τους, υπενθυμίζοντας ότι το θέμα είναι να μη μας λυγίσουν.

Όσο για σένα, που το ’βαλες σκοπό να με τσακίσεις με την καταστολή σου, με ατιμίες και με τον εγκλεισμό, θέλω να ξέρεις ότι δεν τα κατάφερες να με σπάσεις, και παρ’ ότι μπόρεσες να τιμωρήσεις εμένα και τους δικούς μου συνεχίζω να είμαι σε πόλεμο.

Θέλω να ξέρεις ότι τίποτα δεν τελειώνει εδώ. Θα πληρώσεις ακριβά κάθε δάκρυ μου, θα πληρώσεις την οδύνη των κοντινών μου ανθρώπων. Μην ξεχνάς ότι οποιαδήποτε στιγμή και σε οποιοδήποτε σημείο συνεχίζουμε μες στην ανωνυμία. Βάλθηκες να με εξευτελίσεις, αλλά εγώ κοιτάω πολύ πιο πέρα απ’ αυτό. Έχε κατά νου ότι μέρα τη μέρα είμαστε πολλά τα άτομα που συνεχίζουμε να μαχόμαστε για την ολοκληρωτική καταστροφή σου. Και εδώ, και σε οποιοδήποτε άλλο χαράκωμα υπάρχει μπόλικο μίσος για την καταραμένη καταστολή σου, την καταραμένη κυριαρχία σου και το καταραμένο σου Κεφάλαιο. Θέλω να ξέρεις ότι το μάθημα που προσπάθησες να μου δώσεις το φτύνω και τ’ αποστρέφομαι. Ακόμα και αν κάποιοι μας βλέπουνε μονάχα σαν ένα έντομο, εσύ γνωρίζεις ότι καταφέρνουμε γερό πόνο.

Θυμήσου το αυτό…

Δεν είμαστε όλοι, λείπουν οι μέσα!
Ζήτω η αναρχία! Ζήτω η λευτεριά!

Θα φάω όλους και καθέναν απ’ τους τοίχους που με περιβάλλουν προτού με καταπιούν.

Ειλικρινώς,

Μπράουλιο Ντουράν
στρέιτ ετζ βέγκαν αναρχικός

Για την καταστροφή του πολιτισμού και του κράτους-Κεφαλαίου του!

Ιταλικές φυλακές: Συνεισφορά του Νικόλα Γκάι στο οικοαναρχικό περιοδικό «Terra Selvaggia»

Η άμεση αναγκαιότητα της επίθεσης

Έχουμε εμπεδώσει για τα καλά το γεγονός ότι ζούμε σ’ έναν κόσμο σκατένιο όπου κράτος και Κεφάλαιο, ουσιαστικά ανεμπόδιστα, μας επιβάλλουν κάθε λογής τερατουργήματα. Είναι επίσης προφανές ότι μονάχα μια μικροσκοπική μειονότητα του πληθυσμού επιχειρεί να αντισταθεί, με λιγότερο ή περισσότερο συνειδητό τρόπο, στην καταστολή των εκάστοτε χώρων αυτονομίας και ελευθερίας που κάνουν τη ζωή ν’ αξίζει τον κόπο να τη ζει κανείς. Εμείς, οι αναρχικοί, που ’μαστε κομμάτι αυτής της μικρής μειοψηφίας, γνωρίζουμε πόσο άμεση είναι η αναγκαιότητα της καταστροφής όσων μας καταπιέζουν: γιατί λοιπόν δεν είμαστε πιο αποφασιστικοί και διεισδυτικοί;

Ένα από τα πιο μεγάλα και σοβαρά κωλύματα στη δράση μας είναι σίγουρα ο φόβος να βάλουμε πραγματικά τη ζωή μας σε κίνδυνο. Αυτή είναι μια κεντρική πτυχή του επαναστατικού αγώνα, η οποία πολύ συχνά δε λαμβάνεται υπόψη όσο θα έπρεπε, γιατί μας υποχρεώνει να λογαριαστούμε με τον ίδιο μας τον εαυτό και τις αδυναμίες μας. Εξυμνούμε τις λεγόμενες «μικρές δράσεις», που εύκολα αναπαράγονται και σίγουρα δεν πρόκειται να τρομάξουνε τον «κόσμο», και παρ’ ότι έχουμε συνείδηση πόσο επείγουσα κι απαραίτητη είναι η καταστροφική επίθεση εναντίον του εξουσιαστικού-τεχνολογικού συστήματος είμαστε απρόθυμοι να εμπλακούμε μέχρι τέλους, να θέσουμε τους εαυτούς μας σε πόλεμο και να ενεργήσουμε αναλόγως.

Σίγουρα είναι πιο εύκολο να βρίσκεται κανείς ανάμεσα σε εκατοντάδες/χιλιάδες ατόμων που υπερασπίζονται κάποια περιοχή απειλούμενη απ’ οποιοδήποτε οικοτερατούργημα, παρά να στήσει μόνος του καραούλι στο σχεδιαστή του έργου κάτω από το σπίτι του. Δε μιλάω για θάρρος· ο καθένας μας νιώθει φόβο κι εφαρμόζει τη δική του στρατηγική για να τον ελέγξει και να τον διαχειριστεί. Ακόμα και όποιος συμμετέχει στους λεγόμενους «κοινωνικούς αγώνες» διατρέχει τον κίνδυνο να μπει φυλακή ή να τραυματιστεί (είναι εκατοντάδες τα σχετικά παραδείγματα), και πιστεύω ότι δεν είναι αυτό που κάνει τη διαφορά αλλά κάτι πιο πολύπλοκο, δηλαδή η απόφαση να υλοποιήσει κανείς πρακτικές αγώνα οι οποίες δεν προβλέπουν καμία πιθανότητα διαμεσολάβησης με την εξουσία, πρακτικές που εκφράζουν την πλήρη άρνηση του υπάρχοντος. Continue reading Ιταλικές φυλακές: Συνεισφορά του Νικόλα Γκάι στο οικοαναρχικό περιοδικό «Terra Selvaggia»

Αντιγκέα, Ρωσία: Εμπρηστική επίθεση σε εργοτάξιο αυτοκινητοδρόμου

Στα τέλη Ιούλη του 2013 στην Αντιγκέα, κοντά στην πόλη του Μαΐκοπ, πραγματώσαμε μια δράση οικοσαμποτάζ σ’ ένα εργοτάξιο οδοποιίας, δηλαδή καταστροφής των δασών και του φυσικού τοπίου. Επιλέξαμε μια νύχτα χωρίς φεγγάρι για να προσεγγίσουμε το χώρο των έργων επέκτασης του αυτοκινητοδρόμου: στόχος της συνωμοσίας μας γίνανε περιουσιακά στοιχεία της κατασκευαστικής φίρμας, καθώς και προσωπικά αντικείμενα των σκλάβων της. Αφού τσακώσαμε μια κοτρόνα από παρακείμενη τάφρο, σπάσαμε το τζάμι ενός παραθύρου και χύσαμε κάμποση βενζίνα στο εσωτερικό ενός κινητού κοντέινερ (απ’ αυτά που προσδένονται σε τρέιλερ ή φορτηγά), περιχύνοντας την υπόλοιπη βενζίνα στους τροχούς. Βεβαιωθήκαμε ότι το πεδίο ήταν ασφαλές, και με το τσαφ ενός σπίρτου στείλαμε αυτό το γαμίδι στην κόλαση, όπου και ανήκει. Ευχόμαστε κι η κατασκευαστική φίρμα να ’χει την ίδια τύχη με τα σκουπίδια της. Η αποχώρησή μας φωτίστηκε από φλόγες, ως συνήθως, και κανείς δεν είχε τα κότσια να μας εμποδίσει.

Μην περιμένετε να είναι όλα ωραία και καλά για να πραγματώσετε μία επίθεση. Μονάχα μια συνθήκη διαρκούς αγώνα μπορεί να σας ενδυναμώσει. Άμα ακολουθείτε το μονοπάτι της αναμονής για τη σωστή στιγμή, της εξοικονόμησης χρημάτων για την προμήθεια ενός κάρου εργαλείων, τότε βάζετε τη μάχη σε δεύτερο χρόνο. Κανένα καμουφλάζ ή ζευγάρι μπότες δεν κάνουνε από μόνα τους τη δράση. Αυτά είναι μονάχα εφόδια. Βγείτε στη μάχη τώρα! Μην ακούτε όσους λένε πως δεν είναι ακόμη η ώρα. Στο διάβολο να πάνε οι σεβάσμιοι ιδεολόγοι! Στο διάβολο κι η «παραστρατημένη» αναρχία! Η αναρχία είναι εδώ και τώρα! Κι ας πάει να πνιγεί ο αγώνας των συνδικάτων! Η εργατική τάξη, ακριβώς όπως κι η υπάρχουσα κοινωνία, έχει φάει τα ψωμιά της εδώ κι έναν αιώνα περίπου. Είναι σάπια και χαλασμένη, και η έκθεσή μας σ’ αυτήν γίνεται διά της επιβολής, όπως κι η έκθεσή μας στον Λένιν. Κάντε ό,τι θέλετε, κι ακριβώς όπως το θέλετε. Ελευθερώστε τον εαυτό σας. Αγωνιστείτε για τον εαυτό σας. Πολεμήστε για τ’ αδέρφια σας. Πολεμήστε για το μέλλον των παιδιών σας. Κανείς δεν πρόκειται να σας χαρίσει τη λευτεριά, άμα δεν την αρπάξετε εσείς οι ίδιοι για τον εαυτό σας. Αν δεν είστε σε θέση να κάνετε ένα βήμα πέραν της γενικόλογης «αντίστασης» και να παραβείτε το «νόμο» έστω και σε τόσο μικρές δόσεις, τότε να το ξέρετε πως σαν ξεσπάσει το μακελειό του εμφυλίου δε θα ’χετε το στομάχι ν’ αναλάβετε οποιαδήποτε ενέργεια. Καλή τύχη.

ΣΠΦ Ρωσίας 2013

Μπλούμινγκτον, Ιντιάνα: Αλληλεγγύη σε αναρχικούς και αντιφασίστες κρατουμένους

Κρεμάσαμε δυο πανό για να τιμήσουμε αναρχικούς και αντιφασίστες συντρόφους από το Μπλούμινγκτον που έχουν απαχθεί από το κράτος.

Η Μαρί Μέισον εκτίει 22ετη ποινή για ενέργειες όπως εμπρησμοί ενάντια σε αναπτυξιακά έργα στη λίμνη Μονρώ (στην Ιντιάνα), ενώ οι 5 του Τίνλυ Παρκ εκτίουν πλέον έως και 5 χρόνια επειδή διαλύσανε βίαια μια ναζιστική συνάντηση. Παρά την τόσο πολλή καταστολή, οι αγώνες εδώ πέρα συνεχίζουν να εξελίσσονται υπό το σκεπτικό δράσης ταξικής συνείδησης, ενάντια σε κάθε μορφή κυριαρχίας.

Δε θα ξεχάσουμε ποτέ τους κρατουμένους μας.

Αλληλεγγύη στα συντρόφια στις Βρυξέλλες. Δε θα αναπαυτούμε ωσότου ο δικός τους κόσμος-φυλακή γενεί στάχτες.

πηγή

Σημ.: Πέντε αντιφασίστες από την Ιντιάνα συνελήφθησαν τον Μάη του 2012 στο Τίνλυ Παρκ, προάστιο του Σικάγο. Έκτοτε οι «5 του Τίνλυ Παρκ» εκτίουν ποινές φυλάκισης που κυμαίνονται από τρία έως έξι έτη, κατηγορούμενοι ότι την έπεσαν άγρια σε μια φασιστοσύναξη, η οποία είχε συσπειρώσει διάφορες ομαδοποιήσεις υπερμάχων της λευκής υπεροχής (το Εθνικό Σοσιαλιστικό Κίνημα, την Κου Κλουξ Κλαν, το Συμβούλιο των Συντηρητικών Πολιτών, κ.ά.) με σκοπό τη διοργάνωση μιας εκδήλωσης «λευκής περηφάνιας» για τις μεσοδυτικές πολιτείες. Μετά τη μαχητική εκείνη παρέμβαση των αντιφασιστών, τραυματίστηκαν δέκα ναζήδες (τρεις εκ των οποίων κατέληξαν στο νοσοκομείο).

Πίτσμπουργκ, Πενσυλβάνια: Ανταπόκριση από 11 Ιούνη

(πανό της Αντισπισιστικής Δράσης στην Αθήνα)

Τουλάχιστον τρεις εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν φέτος στο Πίτσμπουργκ για την 11η Ιούνη: συλλογική γραφή επιστολών στον Έρικ ΜακΝτέιβιντ και στη Μαρί Μέισον κατά το μεσημεράκι, την οποία διαδέχτηκε μια συγκέντρωση σε πολυσύχναστη διασταύρωση της πόλης, και ένα χορευτικό πάρτι οικονομικής ενίσχυσης των πολιτικών κρατουμένων το βράδυ.

Στη διαδήλωση αυτήν κρεμάσαμε πολλά πανό, όπως «Φωτιά στη φυλακή», «Ένα συντρόφι στη φυλακή είναι ένα κάλεσμα για δράση», «Αλληλεγγύη σε Μαρί και Έρικ» κι αρκετά άλλα, μετατρέποντας μια ταχέως εξευγενιζόμενη αστική περιοχή σε έναν προσωρινό αναρχικό χώρο. Είχαμε επίσης το πλεονέκτημα μιας δυνατής μικροφωνικής, και τζαμάραμε καλά, ενώ διάφορος κόσμος έγραφε αναρχικά συνθήματα στα πεζοδρόμια και στους τοίχους, μοιράζοντας πληροφορίες για την 11η Ιούνη σε διερχόμενα αυτοκίνητα και πεζούς. Τελικά κατέφτασε κι η αστυνομία, γιατί προφανώς κάποιος είχε παραπονεθεί λέγοντας πως κάναμε «κάτι για Μαρί Μέισον, κατά της φυλακής, και παίζοντας Γάμα την Αστυνομία δυνατά», έτσι είμαστε σίγουροι/-ες ότι το μήνυμά μας κοινοποιήθηκε αποτελεσματικά. Οι μπάτσοι δε μείνανε πολύ, αφού μας βρήκανε πάνω στα μαζέματα, με το ηχοσύστημα ήδη καβατζωμένο. Λίγο πριν το διαλύσουμε, ένα δυο άτομα μίλησαν για τοπική περιβαλλοντική άμυνα και εν εξελίξει αγώνες ενάντια στις φυλακές.

Αργότερα το βράδυ έγινε ένα πάρτι χορού, όπου πωλούνταν νόστιμα φαγητά και ποτά, κι όλα τα χρήματα πήγανε για στήριξη του Έρικ και της Μαρί. Μαζεύτηκαν συνολικά 1.100 δολάρια, πέρα από κάθε προσδοκία. Όταν το πάρτι ήταν στα τελειώματα, μια παρέα ανεξέλεγκτων που θέλανε να ξεσκάσουν βγήκαν στους δρόμους με πυρσούς, κάψανε ένα ομοίωμα ενός πράκτορα του FBI στη μέση μιας διασταύρωσης και σκορπίσανε στα γρήγορα, κλείνοντας τη μέρα με μια μικρή αλλά ενεργητική έκφραση οργής.

πηγή

ΗΠΑ: Σαμποτάζ σε αστυνομικό τμήμα της Ολύμπια για την 11 Ιούνη, διεθνή μέρα αλληλεγγύης σε αναρχικούς κρατουμένους

Είναι εύκολο και διασκεδαστικό πράγμα η επίθεση! Τις πρώτες πρωινές ώρες της 11ης Ιούνη 2013 φρακάραμε με κόλλα τις κλειδωνιές κι ένα αριθμητικό πληκτρολόγιο πάνω σε δύο πόρτες του αστυνομικού υποσταθμού στις δυτικές γειτονιές της Ολύμπια. Πραγματικά δεν ήταν καθόλου δύσκολο. Με γάντια, μάσκες και δυο σωληνάρια κόλλας στιγμής, ήμασταν σε θέση ν’ αχρηστεύσουμε παντελώς τις κλειδαριές. Μια μικρή ποσότητα κόλλας που τρυπώνει μες στην κλειδαρότρυπα φτάνει αλάργα, κι είναι γρήγορη κι αθόρυβη. Σας περισσεύει καμιά ωρίτσα μες στη σκοτεινιά της νύχτας; Ε τότε, μπορείτε να το κάνετε κι εσείς αυτό, κι αρκετά εύκολα μάλιστα.

Η 11η Ιούνη είναι η διεθνής μέρα αλληλεγγύης στον Έρικ ΜακΝτέιβιντ, στη Μαρί Μέισον και σε άλλους φυλακισμένους αναρχικούς με μακροχρόνιες ποινές. Ο Έρικ ΜακΝτέιβιντ έχει ήδη εκτίσει 7 χρόνια από μια 20ετή ποινή για το έγκλημα σκέψης της «συνωμοσίας», αφότου παγιδεύτηκε από μία πληρωμένη πληροφοριοδότρια της κυβέρνησης που ’ναι γνωστή μονάχα ως «Άννα». Η Μαρί Μέισον έχει καθίσει μέσα 5 χρόνια, έχοντας λάβει 22ετή ποινή επειδή συμμετείχε σε δράσεις που προκάλεσαν φθορές σε γραφείο που συνδέεται με έρευνες για γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς, καθώς και καταστροφή μιας παρτίδας μηχανημάτων υλοτομίας.

Υπάρχουν πολλοί σημαντικοί τρόποι για να στηρίξει κανείς φυλακισμένα συντρόφια. Εμείς απόψε επιλέξαμε να επιτεθούμε σ’ ένα σύμβολο του κρατικού ελέγχου προκειμένου να στείλουμε ένα μικρό χαιρετισμό αλληλεγγύης και συνενοχής στη Μαρί και στον Έρικ. Η αστυνομία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του ίδιου συστήματος που άρπαξε τη Μαρί και τον Έρικ μακριά απ’ τ’ αγαπημένα τους πρόσωπα και τους κρατάει σ’ ένα κλουβί. Η αστυνομία είναι τα σκυλιά που φυλάνε τον καπιταλισμό, ο οποίος εξαρτάται απ’ την αδιάκοπη επέκταση και την καταστροφή καθετί άγριου. Η αστυνομία μπορεί να κλειδώνει σε κλουβιά όσους κι όσες εξεγείρονται ενάντια στην άρχουσα τάξη ή απλά ονειρεύονται μια ζωή που ν’ αξίζει να βιωθεί, αλλά δεν μπορεί ποτέ να κλειδαμπαρώσει την οργή μας.

Ναι ρε, να τα κάνουμε όλα λίμπα!

αγάπη,
κάμποσα ανάρχια

πηγή

11 Ιούνη 2013: Διεθνής μέρα αλληλεγγύης στον Έρικ ΜακΝτέιβιντ, στη Μαρί Μέισον και σε άλλους μακροχρόνια φυλακισμένους αναρχικούς

Μτφρ. του καλέσματος από τη Συνέλευση για την Αντισπισιστική Δράση

Πηγή/Περισσότερες πληροφορίες: june11.org – Επικοινωνία: june11@riseup.net

11-30 Ιούνη 2013: Never Alone («Ποτέ μόνοι/μόνες»), εικαστική έκθεση εμπνευσμένη από την 11η Ιούνη, που θα τρέξει διαδικτυακά εδώ

Μπογκοτά, Κολομβία: Συγκέντρωση αλληλεγγύης για την άμεση απελευθέρωση του αναρχικού Μάρκο Καμένις

Ας φτάσουνε τα ουρλιαχτά μας σε όλες τις γωνιές του κόσμου: Μαύρη Αλληλεγγύη!
Λευτεριά στον Μάρκο Καμένις!

Συμμετέχουμε στο διεθνές κάλεσμα κινητοποιήσεων για την απελευθέρωση του συντρόφου Μάρκο Καμένις! Έτσι, στις 5 Φλεβάρη πήγαμε έξω απ’ την πρεσβεία της Ελβετίας στην Μπογκοτά Κολομβίας.

Ο Μάρκο είναι έγκλειστος στα κελιά για περισσότερο από 21 αδιάλειπτα χρόνια. Θα έπρεπε ήδη να έχει αποφυλακιστεί υπό όρους επειδή, σύμφωνα με τους νόμους του ελβετικού κράτους, όποιος έχει εκτίσει τα 2/3 της ποινής του προβλέπεται ν’ απελευθερωθεί. Όμως, ο Μάρκο όλα αυτά τα χρόνια ήταν ανυποχώρητος και συνεπής στις πεποιθήσεις του, και δεν έσκυψε ποτέ το κεφάλι μπροστά στην ανισότητα και στη σαπίλα του συστήματος. Έτσι, οι ελβετικές αρχές τον έχουνε στην μπούκα, θέλοντας να παραδειγματίσουν με την πιο σκληρή και ανακριβή τους απόφαση: ότι ο Μάρκο πρέπει να παραμείνει στη φυλακή.

Η ανυποταξία και η συνέπεια ως προς τις ιδέες του είναι προφανώς ιδιαίτερα επιβλαβείς κι επικίνδυνες για την πλούσια ελβετική κοινωνία. Η ριζοσπαστική στάση του παραμένει ανέπαφη κατά τη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων ανυποχώρητης πάλης ενάντια σ’ αυτή την άρρωστη και δηλητηριώδη κοινωνία.

Οι φυλακές είναι η έκφραση μιας κοινωνίας που βασίζεται στην εκμετάλλευση και στην καταπίεση. Όποιος εναντιώνεται στην καθεστηκυία τάξη φυλακίζεται, χαρακτηρίζεται ως ψυχικά ασθενής, ως στασιαστής, επικίνδυνος ή επιζήμιος. Η κράτηση είναι ένα μέσο που τους βολεύει να χρησιμοποιούν, με ποινές φυλάκισης που τους δίνουν την ευκαιρία να απαλλαγούν απ’ αυτούς που αγωνίζονται, διασφαλίζοντας παράλληλα την υποκριτική τους νομοθεσία προκειμένου να διατηρούν την τάξη.

Ήρθε ο καιρός γι’ αυτούς που κρατάνε το σύντροφό μας αλυσοδεμένο να βάλουν καλά μες στα κεφάλια τους ότι ο Μάρκο δεν είναι μόνος του και ότι η παρατεινόμενη φυλάκισή του θα αποτελεί μόνιμη πηγή οχλήσεων και προβλημάτων για τα οικονομικά συμφέροντα που είναι τόσο αγαπητά στο ελβετικό κράτος. Και οι παράγοντες κι οι δομές αυτών των συμφερόντων αντιπροσωπεύονται επίσης εδώ πέρα, μπροστά στα μάτια μας, μέσα από αμέτρητες χρηματοοικονομικές και ασφαλιστικές υπηρεσίες, ή εταιρείες στον τομέα των μεταφορών και των επικοινωνιών, ή βιομηχανίες τροφίμων και φαρμάκων.

Για το λόγο αυτό, θεωρούμε ότι κάθε πρωτοβουλία ευαισθητοποίησης είναι χρήσιμη έτσι ώστε να δράσουμε άμεσα κατά των συμφερόντων αυτών, έως ότου η κραυγή της αλληλεγγύης φτάσει στ’ αυτιά των δεσμοφυλάκων του Μάρκο σ’ αυτή την κρίσιμη στιγμή για την έκβαση της υπόθεσής του.

Πολύ ψηλότερα απ’ όλα τα υπάρχοντα τείχη, πολύ πέρα απ’ τα σύνορα που μας χωρίζουν! Ας φτάσουνε τα ουρλιαχτά της αγέλης μας σε όλες τις γωνιές του κόσμου!

Μέχρι ν’ απελευθερωθεί ο Μάρκο!
Ενάντια στο κράτος και στο σύστημα φυλακών που το συντηρεί!

στ’ αγγλικά, ισπανικά

Ελβετικές φυλακές: Το αίτημα αποφυλάκισης με αναστολή του οικοαναρχικού κρατουμένου Μάρκο Καμένις απορρίφθηκε για άλλη μια φορά

Μάρκο λεύτερος! Λευτεριά στον αναρχικό επαναστάτη Μάρκο Καμένις, έγκλειστο στην Ελβετία! Οικοδομήστε την αλληλεγγύη! Γκρεμίστε τον καπιταλισμό!

Το αίτημα του Μάρκο Καμένις για την υπό όρους απελευθέρωσή του απ’ τη φυλακή απορρίφθηκε για πολλοστή φορά, και η άρνηση των Αρχών βασίστηκε ξανά σε πολιτικά κριτήρια. Ο Μάρκο ανακοίνωσε πως θα γράψει μερικές σκέψεις γι’ αυτή την εξέλιξη.

Η ΜΑΧΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ – Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

Διεθνής Κόκκινη Βοήθεια