Επικοινωνία

Για συνεισφορά μεταφράσεων, επιμέλειας-διορθώσεων και/ή πρωτότυπου υλικού προς δημοσίευση, όπως ενημερώσεις από το δρόμο, ανταποκρίσεις από δράσεις, αναλήψεις ευθύνης, κείμενα φυλακισμένων ή διωκόμενων συντρόφων, καλέσματα, μπροσούρες, άρθρα γνώμης, κ.ά.: contrainfo(at)espiv.net

Δεν υπάρχει

Δεν υπάρχει ο ήλιος δεν υπάρχει η σελήνη δεν υπάρχει η άνοιξη καλοκαίρι, φθινόπωρο ή χειμώνας, δεν υπάρχει ο ουρανός δεν υπάρχει η γη δεν υπάρχει ο άνεμος το χορτάρι, τα λουλούδια τα δέντρα. Υπάρχει η ανθρωπότητα… Κι από γεννησιμιού της πεθαίνει την κάθε μέρα της βραχείας μα μακράς της ζωής η θηρευμένη ζωικότητα.

(από […]

ΗΠΑ: Νέο ποίημα του μακροχρόνια οικοκρατουμένου Μάριους Μέισον

Νόμος της τουαλέτας

Βάλλομαι με σκατά από παντού χωρίς να ’χω κωλόχαρτο ούτε για δείγμα

τρανς κι εμβόλιμος και μετά βίας ανεκτός στο Τέξας αν κι έχει παρέλθει η σχολική μου ηλικία εδώ και χρόνια

τις τελευταίες μέρες οι ειδήσεις είναι σαν μαραθώνιος του Τζέρρυ Σπρίνγκερ[1] κι η βελόνα έχει κολλήσει

βιδωμένοι τραμπούκοι με […]

Τιχουάνα, Μεξικό: Ποίημα για έναν Μαύρο Δεκέμβρη

Μαύρος Δεκέμβρης ατομικοτήτων με την κραυγή αλληλεγγύης της νέας αναρχικής αλληλεγγύης, μαύρης κι άμεσης Αλληλεγγύη με φλεγόμενα οδοφράγματα, μολότοφ, σφαίρες, μαχαιριές απαλλοτριώσεις, μπόμπες, εμπρησμούς, σαμποτάζ φυλλάδια, πανό, ρίμες, κείμενα δράσεις με ανάληψη ή χωρίς πολλαπλές αντιεραρχικές χειρονομίες κι άπειρες επιθέσεις

Σύντροφε Σεμπαστιάν Άνγκρυ Οβερσλούιχ τις σφαίρες που τρυπήσανε το σώμα σου θα τις […]

ΗΠΑ: Ποίημα και ζωγραφιά του μακροχρόνια αναρχικού αιχμαλώτου Μάριους Μέισον

«Καμιά χώρα που λέγεται σπίτι», 2015

Αγκάθινα συρματοπλέγματα

Μια μέρα στο προαύλιο της φυλακής η γκρίζα γάτα της αυλής κυνήγησε άτσαλα ένα πουλί που ’χε κοντοσταθεί στην οροφή ολάκερη φραγμένη με ατσαλόσυρμα και γλιστρώντας μέσα απ’ το στριφτό λεπιδοφόρο πλέγμα παραμόνευε, ώσπου της τσάκωσε το πόδι και σκάλωσε εκεί τρεμάμενη σαν σκίστηκε η πατούσα […]

«Αίμα πράσινο»

Γεννήθηκα σε μια εποχή ανθρωποκεντρική. Όπου η φύση θεωρείται δεινό, κάτι άγριο που πρέπει να δαμαστεί. Η ανθρωπότητα σήμερα είναι μια πανούκλα, ένας καρκίνος για το οικοσύστημα. Πρέπει να σταματήσουμε τη μηχανή, την Κοινωνία, προτού φτάσουμε στην ολοκληρωτική εξόντωση.

Αίμα πράσινο.

Οικοτάζ ως αυτοάμυνα. Η φύση είναι το σπίτι μας και πρέπει να την υπερασπιστούμε. […]

[Ηνωμένο Βασίλειο] «Αδερφοί μου ανθρωπιστές…»

Αδερφοί μου ανθρωπιστές, εμείς είμαστε γνωστικοί δεν είμαστε σαν εκείνους τους αλόγιαστους ζυγιάζουμε τις σκέψεις και τις δράσεις μας λογαριάζουμε λαό, κοινωνίες, όλους τους ανθρώπους.

Κάναμε εμείς λόγο για μαζικές κοινωνίες; Όχι δα! έχουμε παραδεχτεί την ατομικότητα πρόκειται για υπηρέτρια της αξίας του ανθρώπου γι’ αυτό και συνεχίζουμε την υπηρεσία μας εντός κοινωνίας.

Ο καπιταλισμός […]

Γαλλία: Παραμονή πρωτοχρονιάς στη φυλακή της Χάβρης

Όμορφα πυροτεχνικά στο σωφρονιστικό της Χάβρης αλληλέγγυα και νυχτερινά σε πείσμα των προβολέων της σκοπιάς τούτη την πρώτη μέρα της χρονιάς

Από μέσα, οι κρατούμενοι που δε σκοπεύαν να το ράψουνε την εξουσία χλευάσανε. Εν τέλει φύγαμε όπως όπως με την ελπίδα ν’ αποδράσουνε!

Σ.τ.μ.: Το πρωτότυπο είναι ακροστιχίδα, όπου το πρώτο γράμμα κάθε […]

Ο τόπος του δόξα τω θεώ

τι κάνουμε; καλά;

(μωρέ, μας πήδηξε η εφορία, ο άλλος είναι φυλακή, πληρώνει τρίχες τ’ αφεντικό) κουτσοβγαίνουμε, δόξα τω θεώ

οι δικοί σου, από υγεία;

(ε πού να πατήσουμε τώρα σε γιατρό) βαστάνε, και οι δυο

το παιδί; διαβάζει για τη σχολή;

(σάμπως ξέρω; όλο έξω τριγυρίζει, να πιάσει μεροκάματο) τ’ αρέσει εκεί που πέρασε, […]

Βολταιρίν ντε Κλερ, «Είμαι»

Είμαι! Οι αιώνες κυλάνε επί αιώνες: κι αυτό που είμαι, ήμουν και θα είμαι: να γιομίζω ανώτερο γραφτό με όγκο σιγανό, και να τείνω, ολοένα, στο φαρδύτερο σκοπό.

Ο λίθος είμαι που κοιμήθηκε· ο παλιός, παλιός εκείνος ύπνος άφησε το πολυκαιρισμένο χνάρι του πολύ βαθιά εντός μου· το φυτό είμαι που ονειρεύτηκε· και ιδού! ακόμα […]

Lapsus memoriae

Θυμάμαι τη δεύτερη και τελευταία φορά που πέρασα τις πύλες του στρατοπέδου. Από τα μεγάφωνα, μέσα στην καλοκαιρινή κάψα, βάραγε ο “Αγώνας για χαρά” του Βιμ Μέρτενς. Νοτιοελλαδίτικος σουρεαλισμός και άγρια δύση. Ιδρωμένοι νεοσύλλεκτοι στην αλάνα, έξω από το στρατολογικό γραφείο υποδοχής, ασθμαίνοντας την κακή τους τύχη. Στο δρόμο του γυρισμού οι δικοί μου νομίσανε […]

Ποεζία αρμάδα ρε ψοφίμια

Μια κούπα καφέ για μένα Ένα μήλο, ένα αχλάδι, μισό καρότο για τον γέρο μου

Όλα μαζί στο μπλέντερ το καινούριο με εγγύηση ζωής μια διετία σύμφωνα με τα χαρτιά

Τη ζωή σου την ίδια να βάλεις στο μπλέντερ θα ‘χει τάλε κουάλε χρώμα πορτοκαλί ελεκτρίκ

Σε κάθε κουταλιά χάνεται εντός μας μένει το σώμα […]

Lola Ridge [1873-1941], Το αιθέριο έλαιο του αχρησιμοποίητου αέρα

Η λ ι ο σ ή κ ω μ α

(Σκιές πάνω από λίκνο… τσιμπίδισμα λαμπυρίζει φλογισμένα… Μια χεριά ρίχνει κάτι μέσα στην πυρά και μια μικρότερη χεριά μπαίνει στη φλόγα σβέλτα βγαίνοντας μετά καψαλισμένη κι άδεια… Σκιές στεκάμενες πάνω από λίκνο… δυο χεριές και μια πυρά.)

[…]

II. Το σοκάκι

[…]

Ανήμερα Χριστουγέννων βρήκα […]

Απομεινάρια

Δέκα ψωμάκια στρογγυλά τέσσερα κόκκινα μήλα ένα πράσινο μήλο μια μπανάνα δεκάδες σάντουιτς τυλιγμένα σε αλουμινόχαρτο

Προσπαθούμε να σώσουμε ό,τι σώζεται απ’ αυτόν τον ανάποδο κόσμο σκαλίζοντας τους σκουπιδοτενεκέδες σας σκαλίζοντας την τουριστική ζωή σας

Χρειάζεστε πετσέτες; Χρειάζεστε χαρτί υγείας; ρωτάμε ενόσω βουτάμε βαθιά στα καταναλωτικά απομεινάρια

Τα ποδάρια μου πρηστήκανε αλλά δεν έπαψα να […]

Είπαν βρήκαν τρύπα που να μας χωράει όλους μας

Εμένα η ποίησή μου είναι στρατευμένη φοράει σελάχι κι αμπέχωνο κι έχει για φλάμπουρο μια καλαμιά ξερή με καρφωμένο πάνω ένα πορτοκάλι τρυπητό με γαρύφαλλα και μια καλαμάτα μαύρη

Εμένα η ποίησή μου χορεύει στα τρία νταούλι, πίπιζα και δυναμίτη να σπάνε τ’ αυτιά των χριστιανών να σπέρνει μπομπονιέρες

Εμένα η ποίησή μου είναι σκυλί […]

Θα τη βγάλουμε και σήμερα

Η κατάθλιψη η κοινωνική κατάθλιψη το πήγαιν’ έλα απ’ τη χέστρα στην κουζίνα

Οι φάλτσες καλημέρες με τον παππά τον χωροφύλακα με τον υπάλληλο τον κάθε τενεκέ

Απελπισμένοι σαν παιδιά που κλωτσάνε χαλίκια στο δρόμο

Αυτός εδώ είναι τόπος θανάτου είναι επαρχία και ρέμα μπαζωμένο

14 January 2014 | Tags: , | Κατηγορίες: Ανένταχτα | Σχολιάστε...

Τολούκα, Μεξικό: Σχέδιο Φοίνικας, Πράξη Μοναδική (αρ. 9)

Ορμώμενοι από πρωτοβουλία ατομική, χωρίς βάσεις βοηθείας μήτε πολύπλοκες γλωσσολογίες/επαναστατικές θεωρίες, αλλά ούτε και περίπλοκους μηχανισμούς καταστροφής, εφορμούμε! Ντου μοναδικό μηδενιστικού εξαγνισμού, ταυτόσημο και δίχως ηθικές, ιδεολογικές ή υλικές περιστροφές.

Σε αυτόν τον αναπόδραστο πόλεμο ριχνόμαστε μέσω της εγγύτητας και εξασκούμε τον αφορμαλισμό από την μπάντα της ατομικής πρωτοβουλίας. Οι εμπρησμοί και οι εκρήξεις αυτής […]

Χρέπι

Αναρχοσκινάδες κόκαλο συνέχεια εξέγερση και σπάσιμο κόντρα στην ανέχεια

Πιώμα ως θανάτου, ντου και αναρχία είμαστε εδώ μόνο για φασαρία

Με το σφυρί στην τσέπη κι αυτό τον κόσμο-χρέπι γαμήστε τον, τσακίστε τον με την ταφή που πρέπει

Ρίμες σκαστές και σκάρτες να γίνουμε αντάρτες στο διάβολο να στείλουμε ολές τις αυταπάτες

Ολά τα αποπαίδια […]

Στο κατόπι της επικηρυγμένης λευτεριάς

Ένα γλαυκοπούλι εισβάλλει σ’ εθνική επικράτεια

Κινητοποιούνται τα στρατά ξαραχνιάζεται το κύτος ενός υποβρυχίου…

Σε κάθε γωνιά τοιχοκολλάται Εκτελέστε τους! Αποτρέψτε πάσα διαφυγή και εκμυστήρευση του μπλε αποδημητικού!

Γράμμα στο γιο μου

Χελιδονόπουλο και χουλιγκανόπουλο σου γράφω τούτες τις αράδες από τη χώρα του μαύρου μεροκάματου χρόνια φωτός και το υγρόμετρο βαράει κόκκινο εσύ είσαι το μέλλον και η νιότη του κόσμου σήκωσε τα μανίκια βάλ’ τα χέρια στο χώμα σκάψε μια τρύπα και χώσε μέσα τ’ ανθρώπινα απομεινάρια παρακαταθήκη για τον αρχαιολόγο της νέας χιλιετίας και […]

Πλαστικόσμος

Η ελευθερία έγινε δεδομένη σε γιγαντοοθόνες διαφημισμένη σε πολύχρωμα πλαστικά πακέτα τυλιγμένη κι ως φθηνό μαζικό αγαθό πουλημένη μέσα στο θέαμα από περίλαμπρα τζαμένια ανάκτορα οι άνθρωποι κίνησαν να την πιάσουνε με βιάση με τσιπ rfid στο λαιμό.

Πλαστικόσμος, κατοικημένος απ’ ανθρώπους με πλαστικόνειρα που μετουσιώνονται σε επιπλέοντα νησιά στους ωκεανούς και σαν σχηματίσουνε την […]

Ανολοκλήρωτο όνειρο

αλληλεγγύη στους εξεγερμένους στη Χιλή

Βαδίζοντας στους δρόμους τους βουτηγμένους στην αδικία Η μάχη στο δρόμο φουντώνει ενάντια στους εξουσιαστές Ορδές ενσυνείδητων πνευμάτων προασπίζονται τη λευτεριά Ξεκάνοντας τον μπουρζουά και όσα κονόμησε απ’ τη σκλαβιά Τρέμει από φόβο ο αλαζόνας ο λεφτάς και κλαίει τα πλούτη του Ο εκμεταλλευτής χάνει τον έλεγχο […]

Πετροφωτιές

Η μνήμη άγκιστρο στις αναμονές ημιτελών κτηρίων

Κάποτε έλεγα κάνουν καλή δουλειά όσοι οργώνουνε τη γη

Κάποτε έλεγα να καταλάβουμε τα μέσα παραγωγής

Τώρα θέλω να δω τον κάμπο άδειο από σπαρτά τις φάμπρικες καμένες

Τώρα λαγοκοιμάμαι διπλωμένος σε κάποιο σανατόριο

Τι να […]

Είναι χρεία ν’ αρχινήσω

Και πρώτα απ’ όλα σεις, κορμί μου και μυαλό, κάντε μια προσπάθεια να μη σταυρώνετε τα χέρια σε στάση θεατή, μιας κι η ζωή δεν είναι θέαμα, και μια θάλασσα καημού δεν είναι δα σκηνή, κι ένα ανθρώπινο ον που κραυγάζει δεν είναι χορός αρκούδας…

Λόγια; Ω ναι, λόγια! Λόγε – σε καταριέμαι, απογευματινή πνοή. […]

αντιφασι(στι)κό

είναι λίγο αυτό που λέω, μη φασιστώνεσαι, μην καπελώνεσαι, η χούντα δεν τελείωσε, στους σκοπούς σου, ατμ χτυπημένο ποτέ νικημένο

είναι πολύ μικρό, θα μας παίρνουν τις δουλειές μια για πάντα, θα υπομένω αυτήν τη δυσωδία, μα εσείς μισείτε την εργασία την εργασία

ρε παιδιά, στρατόπεδα θα ’χουμε τώρα, τι […]

Ράιβα

Μονάχα οι συμμορίες των άγριων σκύλων φυλάνε τα μπόσικα στους χαλεπούς καιρούς μας

Με μπότες καουμπόικες μονόκλ και ρεντιγκότες αλυχτάνε το μηδέν και τον θάνατο