Tag Archives: Eat και Billy

Ντομοντέντοβο, Ρωσία: Καταστροφή χριστιανικών σταυρών

(πρόσφατο κολάζ του Ουόλτερ Μποντ)
(πρόσφατο κολάζ του Ουόλτερ Μποντ)

Τις νύχτες της 25ης Δεκέμβρη 2012, της 7ης και της 20ής Γενάρη 2013 κόπηκαν σύρριζα τρεις ξύλινοι σταυροί στο Ντομοντέντοβο, κοντά στη Μόσχα.

Εγκατεστημένα πλάι σε πολυτελείς επαύλεις, στην περιοχή ενός κυνηγετικού καταφυγίου κι ενός εργοταξίου αμμοβολών, αυτά τα σύμβολα θρησκευτικού δογματισμού εκτός του ότι ευλογούσαν τη δράση κλεφτών, δολοφόνων και βιαστών εκεί πέρα, επιπλέον υποδήλωναν περίτρανα τη στόχευση της περαιτέρω αρπαγής εδαφών και λεηλασίας της φύσης. Εμείς είμαστε ενάντια σ’ αυτά τα αναπτυξιακά σχέδια.

Ενάντια στην εισβολή της Εκκλησίας στην άγρια φύση.
Ενάντια σε κάθε θρησκεία.

Χαιρετίζουμε τον αδερφό μας Ουόλτερ Μποντ. Μας χαροποίησε η είδηση της νέας του απόφασης αναφορικά με το Ισλάμ. Ελάχιστα τζαμιά υπάρχουνε στα μέρη μας, γι’ αυτό κι η εικονοκλαστική μας δραστηριότητα περιορίζεται σε επιθέσεις εναντίον ζουρλών φανατικών ορθοδόξων.

Χαιρετισμούς στους αντικληρικαλιστές συντρόφους μας στην Αυστραλία και στο Ηνωμένο Βασίλειο!

Ητ και Μπίλλυ, στην Ινδονησία: καλώς ήλθατε πίσω στη λευτεριά!

Αυτόνομοι Ξυλουργοί,
Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία-Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο

πηγή

Η μετάφραση στα ελληνικά έγινε από τα φυλακισμένα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς/Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία-Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο (ΣΠΦ/FAI-IRF)

Ινδονησία: Αποφυλάκιση των αναρχικών συντρόφων Eat και Billy

ultraegoist

Στις αρχές Οκτώβρη του 2011 οι αναρχικοί Ρέυχαρτ Ρουμπαγιάν (Ητ) και Μπίλλυ Αουγκουστάν συνελήφθησαν με την κατηγορία εμπρησμού εναντίον ενός τραπεζικού μηχανήματος αυτόματης ανάληψης μετρητών. Επίσης, εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης για ένα τρίτο συντρόφι (Κ.), που παραμένει στην παρανομία – κι ευχόμαστε να μην πιαστεί ποτέ!

Ο Ητ και Μπίλλυ, ατίθασα και περήφανα μέλη του Πυρήνα Ζήτω ο Λουσιάνο Τορτούγα (ινδονησιακού τομέα της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας), ανέλαβαν την ευθύνη για την επίθεση και στη συνέχεια πέρασαν από δίκη, εκτίοντας συνολικά λίγο περισσότερο από ένα χρόνο στα μπουντρούμια.

Και οι δύο σύντροφοι αφέθηκαν πλέον ελεύθεροι: ο Μπίλλυ βγήκε από τη φυλακή τον Νοέμβρη, ενώ ο Ητ αποφυλακίστηκε υπό όρους τον Δεκέμβρη. Τους ευχόμαστε ό,τι καλύτερο.

Βερακρούς, Μεξικό: Ανάληψη ευθύνης για την τοποθέτηση εκρηκτικού μηχανισμού σε υποκατάστημα της τράπεζας Bancomer

Εμείς, η Αναρχοεξεγερσιακή Πρωτοβουλία Αντεπίθεσης και Αλληλεγγύης-Χούλιο Τσάβες Λόπες, αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την τοποθέτηση ενός αυτοσχέδιου εκρηκτικού μηχανισμού σε ένα υποκατάστημα της τράπεζας Bancomer, στη βιομηχανική περιοχή της Τεχερία στην πόλη της Βερακρούς τη Δευτέρα, 17 Σεπτέμβρη 2012, ως κίνητρο και χειρονομία αλληλεγγύης προς τον αναρχικό σύντροφο Μάριο Λόπες «Τρίπα», εν μέσω των ακροαματικών διαδικασιών που λαμβάνουν χώρα εναντίον του για την απόπειρα τοποθέτησης ενός εκρηκτικού μηχανισμού, λόγω της οποίας υπέφερε τραύματα και έπεσε στα νύχια του εχθρού. Παρομοίως, θέλουμε να δείξουμε την αλληλεγγύη μας με τη συντρόφισσα Φελίσιτυ Ράιντερ και την αξιοπρεπή φυγοδικία της. Δύναμη, όπου και να βρίσκεσαι.

Πρέπει να σημειώσουμε ότι ο μηχανισμός φαίνεται να εξουδετερώθηκε από τη λιμενοφυλακή, και αυτήν τη στιγμή πρέπει να βρίσκεται στους στρατώνες της καταστολής για ανάλυση. Πρέπει να πούμε ότι αυτό δε θα είχε συμβεί χωρίς τη συνενοχή της «κοινωνίας των πολιτών», που συνεχίζει προσκολλημένη στην υπεράσπιση της παρούσας τάξης κυριαρχίας, της «ειρήνης» και «κανονικότητάς» της, που προκύπτουν από την παθητικότητα και υποταγή της. Είναι η κοινωνία των πολιτών, ο παθητικός κόσμος που έχει αποδεχτεί και υποτιμήσει το ρόλο της αστυνομίας που το κράτος τόσο ενδιαφέρεται να προεκτείνει μέσω του εκπολιτισμού, του πατριωτισμού, της κουλτούρας της ρουφιανιάς, της αφοσίωσης και του υπερβάλλοντα ζήλου προς το νόμο, και την παράδοξη και ηλίθια καταπολέμηση της εγκληματικότητας και της διαφθοράς διά του νόμου.

Από εδώ, θέλουμε να απευθύνουμε ένα κάλεσμα στη μη διόγκωση των γραμμών της καταστολής και υπεράσπισης του Κεφαλαίου, στη μη σύμπραξη με τη λιμενοφυλακή, το στρατό, την αστυνομία ή το ναρκεμπόριο, και να κάνουμε επίσης εμφανές ότι όλοι δαύτοι είναι μόνο κομμάτι και συνέπεια της καπιταλιστικής λογικής του συστήματος που αποζητά τη συσσώρευση και υπεράσπιση της ατομικής ιδιοκτησίας. Ταυτόχρονα, απευθύνουμε ένα κάλεσμα σε εξέγερση ενάντια στους θεσμούς ελέγχου, στην εξέγερση ενάντια στον ίδιο μας τον εαυτό, γιατί είναι πρωτίστως η ατομική πεποίθηση που κάνει δυνατό και βιώσιμο τον αγώνα για την απελευθέρωση.

Εξαϋλώνουμε τον μπάτσο που κουβαλάμε μέσα μας, και που το σύστημα τον έκανε να μεγαλώσει στο μυαλό μας από τη γέννησή μας. Μένουμε με την ευχαρίστηση της γνώσης ότι ο εχθρός ξέρει πως θα ’χει πάντα μια πέτρα στο παπούτσι του, που θα στέκει εμπόδιο στην κυρίαρχη τάξη και στην κανονικότητά του.

Ένα χαιρετισμό σε όλους/-ες τους/τις ανατρεπτικούς/-ές, τις εξεγερμένες ατομικότητες και ομάδες που μέρα τη μέρα δίνουν τη μάχη με γενναιότητα και αποφασιστικότητα ενάντια σε κάθε εξουσία, μέσω αντάρτικων και αντεξουσιαστικών χειρονομιών σε κάθε πεδίο της ζωής.

Αλληλεγγύη σε Μάριο Λόπες «Τρίπα», Φελίσιτυ Ράιντερ και Μπράουλιο Ντουράν!
Αλληλεγγύη με τ’ αδέρφια του Culmine και όσους/-ες χτυπήθηκαν από τα αντιαναρχικά κατασταλτικά αντίποινα σε Ιταλία, Ελλάδα, ΗΠΑ και Χιλή!
Δύναμη στους Ητ και Μπίλλυ στην Ινδονησία!
Μάρκο Καμένις και Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα, είμαστε μαζί σας!

Πάντοτε πρόσωπο με πρόσωπο με τον εχθρό!

Σε πόλεμο ενάντια στο κράτος, στο Κεφάλαιο και σε κάθε εξουσία.
Για τη διάδοση της αναρχίας,

Αναρχοεξεγερσιακή Πρωτοβουλία Αντεπίθεσης και Αλληλεγγύης-Χούλιο Τσάβες Λόπες/Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία (IAOS-JCL/FAI)

πηγή


* Ο Χούλιο Τσάβες Λόπες (Julio Chávez López, αναφέρεται και ως Χουλιάν, ή με διαφορετική σειρά επωνύμων) υπήρξε μία από τις πρώιμες φιγούρες του αναρχισμού στο Μεξικό. Επαναστάτης σοσιαλιστής και υπέρμαχος της άμεσης δράσης, γεννήθηκε στο Σαν Φρανσίσκο Ακουάτλα και φοίτησε στο Σχολείο της Αχτίδας και του Σοσιαλισμού, που ίδρυσε το 1865 στην περιοχή του Τσάλκο της πολιτείας του Μεξικού ο Πλωτίνος Ροδοκανάτης, ριζοσπάστης σοσιαλιστής μετανάστης από την Ελλάδα.

Μετά την αποχώρηση του Ροδοκανάτη από το ελευθεριακό αυτό εγχείρημα το 1867, λόγω της πασιφιστικής του στάσης έναντι στην αποφασιστικότητα των αγροτών και του Τσάβες να πάρουν δραστικά μέτρα ενάντια στους γαιοκτήμονες, ο Τσάβες μαζί με μία μικρή ομάδα συντρόφων του μπουκάρει σε αγροκτήματα στις περιοχές του Τσάλκο και Τεξκόκο, ενώ μερικούς μήνες μετά προεκτείνει τις ανατρεπτικές δραστηριότητές του στην περιοχή του Μορέλος στα νότια, στο Σαν Μαρτίν Τεξμελουκάν στα ανατολικά, και ως το Τλαλπάν στα δυτικά.

Στις 20 Απρίλη 1869 δημοσιεύει ένα μανιφέστο προς όλους τους καταπιεσμένους και εργάτες του Μεξικού και του Κόσμου, παροτρύνοντας το λαό να πάρει τα όπλα ενάντια στους τσιφλικάδες και στην κεντρική κυβέρνηση, και αντιτάσσοντας στην ιδέα της εθνικής ανεξαρτησίας το πρόταγμα των αυτόνομων κοινοτήτων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα των μουτουαλιστικών και ουτοπιστικών πιστεύω του Τσάβες αποτελεί το παρακάτω απόσπασμα, από το εν λόγω μανιφέστο:

«Θέλουμε να καταργήσουμε καθετί που αποτελεί σημάδι τυραννίας ανάμεσα στους ανθρώπους, ζώντας σε κοινωνίες αδελφοσύνης και αλληλοβοήθειας, και εγκαθιδρύοντας την Παγκόσμια Ρεπούμπλικα της Αρμονίας».

Μερικές μέρες μετά τη δημοσίευση του μανιφέστου, συλλαμβάνεται και μεταφέρεται στο Τσάλκο, απ’ όπου κατορθώνει και δραπετεύει με τη βοήθεια εργατών γης. Ενόσω οι επαναστατικές δυνάμεις του Τσάβες και των συντρόφων του κέρδιζαν έδαφος, καταφέρνοντας νίκες εναντίον του στρατού, ο ίδιος προπαγάνδιζε τις ιδέες του στους τοπικούς πληθυσμούς μέσω αναγνώσεων του μανιφέστου του και της πρακτικής εφαρμογής της κατάληψης ράντσων και εκχώρησης των εδαφών σε εργάτες γης. Φτάνοντας στην περιοχή του Ακτοπάν, στήνει το στρατόπεδό του και προετοιμάζεται για την επόμενη επίθεση, αλλά ο κυβερνητικός στρατός του Μπενίτο Χουάρες τον αιφνιδιάζει, αιχμαλωτίζοντάς τον.

Μετά τη σύλληψή του, ο Χούλιο Τσάβες Λόπες μεταφέρεται και πάλι στο Τσάλκο, όπου εκτελείται διά τυφεκισμού στην αυλή του Σχολείου της Αχτίδας και του Σοσιαλισμού την 1η Σεπτέμβρη 1869. Η τελευταία του κραυγή φέρεται να ήταν «Ζήτω ο σοσιαλισμός!»

Για τη ζωή και τη δράση του Πλωτίνου Ροδοκανάτη, βλ. στα ελληνικά εδώ
Περισσότερα για τη δράση του Χούλιο Τσάβες Λόπες, βλ. στα ισπανικά εδώ:
1, 2

Αγγλία: Ανάληψη ευθύνης για σαμποτάζ σε σιδηροδρομικές γραμμές του Μπρίστολ από την Ομάδα 22 Μάη / Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία

Η δράση πραγματοποιήθηκε τη μέρα μνήμης του πεσόντα μαχητή Μαουρίσιο Μοράλες και σχολιάστηκε ευρέως και ποικιλοτρόπως από τα τρομολαγνικά μίντια του Ηνωμένου Βασιλείου, περήφανης διοργανώτριας χώρας των φετινών Ολυμπιακών Αγώνων… Ακολουθεί η μετάφραση της προκήρυξης.
22 Μάη 2012

Ο σκοπός της επίθεσης αντάρτικου είναι να διαδώσει τον αγώνα σε διαφορετικές επικράτειες και πτυχές της ζωής. Οι τομείς των οικονομικών, δικαστικών, επικοινωνιών, στρατών και των μεταφορικών υποδομών θα εξακολουθήσουν να αποτελούν στόχους για τη νέα γενιά τού χαμηλής έντασης αντάρτικου πόλης – την Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία (FAI) / Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο.

Τα μέσα γι’ αυτόν τον αγώνα είναι πάντοτε εύκαιρα. Το πρωί της 22ας Μάη πλήξαμε δύο σημεία στα σιδηροδρομικά δρομολόγια του Μπρίστολ, στις εξωτερικές μεριές του σταθμού Πάτσγουεϊ (βόρεια) και του σταθμού Πάρσον Στρητ (νότια). Σηκώσαμε τις πλάκες σκυροδέματος που διατρέχουν το μήκος του δικτύου και πυρπολήσαμε τα καλώδια σηματοδότησης που εντοπίσαμε στην τάφρο από κάτω, προτού εισέλθουν οι συρμοί πάνω στη γραμμή. Επιλέξαμε ειδικά αυτές τις τοποθεσίες προκειμένου να πληγούν, μεταξύ άλλων, οι υπάλληλοι του υπουργείου Άμυνας, καθώς και οι επιχειρήσεις της στρατιωτικής βιομηχανίας Raytheon, Thales, HP, QinetiQ κ.λπ., στο επιχειρηματικό πάρκο πλησίον του σιδηροδρομικού σταθμού Φίλτον Άμπυ Γουντ, και ο εταιρικός κόμβος του Μπρίστολ, κοντά στο σταθμό Τεμπλ Μηντς. Η κανονική λειτουργία δεν αποκαταστάθηκε πριν από το βράδυ.

Η πιθανή εξάπλωση τέτοιων μπλόκων εν γένει προξενεί σημαντικό πρόβλημα στη ροή εμπορευμάτων και στη διασφάλιση πως η εργασιακή εκμετάλλευση θα φτάσει στην ώρα της, βασικές ανησυχίες για το διακρατικό καπιταλισμό.

Τέτοιες δράσεις είναι μέθοδος δοκιμασμένη στο χρόνο για τη διασάλευση του μύθου της «κοινωνικής ειρήνης»: από παρόμοιες δολιοφθορές στη Γαλλία· οχήματα ταχυμεταφοράς μετρητών που καταστράφηκαν στην Κρήτη· το νυχτερινό σπάσιμο εκδοτηρίων εισιτηρίων σε σταθμό τρένου στην Αυστραλία· αντίσταση σε αναπτυξιακά έργα αυτοκινητόδρομων που κατατρώγουν ακόμα περισσότερο τ’ άγρια τοπία (όπως το δάσος του Κίμκι στη Ρωσία) ενώ εκτοπίζουν ζώα και ανθρώπους που επιμένουν στην άρνησή τους ν’ αφομοιωθούν εντός του βιομηχανικού πολιτισμού (όπως το σχέδιο για το TIPNIS της Βολιβίας, σε μία από τις πιο πλούσιες σε βιοποικιλότητα περιοχές του κόσμου)· μέχρι τη συμβολική κατάληψη και τον εμπρησμό αστικού λεωφορείου στο Λονδίνο τον περασμένο Αύγουστο. Για να μην αναφέρουμε και τους συντρόφους/τις συντρόφισσές μας απ’ την Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία / Φωτιές στον Ορίζοντα, στην Αθήνα, κι από την Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία / Συνένοχες Ατομικότητες για την Καταστροφή του Υπάρχοντος, στο Κουρικό Χιλής, απειθείς με τα οδοφράγματά τους… Continue reading Αγγλία: Ανάληψη ευθύνης για σαμποτάζ σε σιδηροδρομικές γραμμές του Μπρίστολ από την Ομάδα 22 Μάη / Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία

Σαντιάγο, Χιλή: Δεύτερη επιστολή του Λουσιάνο Πιτρονέγιο (Τορτούγα) απ’ τον εγκλεισμό

Η Άβυσσος δε μας σταματά

Ανακοινωθέν ένα χρόνο μετά την έκρηξη που παραλίγο να μου κοστίσει τη ζωή

Αρχές Ιούνη 2012

Προς τις αντάρτικες συνειδήσεις· στα συντρόφια μου που βρίσκονται διάσπαρτα στον κόσμο:

Έχει περάσει ένας χρόνος και κάτι από τότε που όλα άλλαξαν για μένα, εκείνο το κρύο πρωινό της 1ης Ιούνη, και νομίζω ότι το να μην τοποθετηθώ επ’ αυτού θα ήταν σαν να παίζω το παιχνίδι που εξυπηρετεί το λόγο για τον οποίο βρίσκομαι εδώ, αιχμάλωτος στο νοσοκομείο της φυλακής Σαντιάγο 1, συν του ότι θα ήταν ατιμωτικό για μένα τον ίδιο, αλλά κυρίως για όλους εσάς, τα αγαπημένα μου συντρόφια που νοιάζονται για μένα.

Πρέπει να το πω, θέλησα να κάνω έναν απολογισμό αυτού του χρόνου που πέρασε απ’ όταν συνέβησαν όλα αυτά, αλλά δεν το δήλωσα δημοσίως για δύο λόγους: πρώτον, επειδή το κείμενο εκείνο ήταν αρκετά δεσμευτικό, και δεύτερον, και πιο σημαντικό κατά τη γνώμη μου, γιατί πραγματικά σε αυτό δεν ανέλυα τίποτα, ήταν απλώς ένα κράμα από απογοήτευση, δυσαρέσκεια και μίσος που εκτόξευα εναντίον όλων, βρίζοντας την τύχη που αποχώρησε άτακτα, αλλά τώρα επιθυμώ να το κάνω, νιώθω πως έχω τη διαύγεια να σας εκφράσω κάποια λόγια που είμαι σίγουρος ότι τόσο τ’ αξίζετε.

Όμως, πριν ξεκινήσω, θα ήθελα να σας ενημερώσω για τους λόγους της καθυστέρησής μου. Οι μέρες δεν είναι εύκολες, ο συνεχής εγκλεισμός έχει αρχίσει να κάνει τη δουλειά του, και η διάθεσή μου ήταν φρικτή, λόγος για τον οποίο η πρώτη μου επιστολή κατέληξε να ’ναι ένα συνονθύλευμα οργής και θυμού· η αλαζονεία, η επιθετικότητα και η υπεροψία έχουν αρχίσει να εκδηλώνονται στις συμπεριφορές μου, ενώ μπροστά σε κάποιες καταστάσεις απλώς δε με αναγνωρίζω, αλλά αγωνίζομαι, αγωνίζομαι για να προχωρήσω και να μη με προδώσω, προσπαθώντας να παλέψω με μένα τον ίδιο στην καθημερινότητα, υπενθυμίζοντάς μου, κι όχι ξεχνώντας, ποιος είμαι και γιατί είμαι εδώ.

Ξεκινάω λοιπόν…

Όσον αφορά τις πληγές μου και την αποκατάστασή μου, προχωράω πολύ καλά, οι καθημερινές ασκήσεις και η εξάσκηση στη δίχειρη εργασία –τούτο θα το πω μ’ ένα τεράστιο χαμόγελο– με έχουν κάνει να ξεπεράσω την ανικανότητα της συνειδητοποίησης του ημιακρωτηριασμού μου. Σχετικά με την όρασή μου, αυτή έχει βελτιωθεί πολύ, αλλά θα πρέπει να συνεχίσω τη θεραπεία στα μάτια μου γι’ αρκετό καιρό ακόμα. Όσο για τα εγκαύματα, τα περισσότερα πλέον έχουν μετατραπεί σε ουλές και κάποια έχουν εξελιχτεί καλά, ωστόσο θα πρέπει να συνεχίσω να φοράω την ειδική στολή συμπίεσης και να χρησιμοποιώ ροδέλαιο. Τουλάχιστον για μένα, το κεφάλαιο που έχει να κάνει με τη φυσική μου κατάσταση έχει πια κλείσει, η βόμβα ευτυχώς δε με σκότωσε.

Η συναισθηματική μου κατάσταση έχει εξασθενήσει τις τελευταίες μέρες, αλλά αυτό οφείλεται στο συνεχή εγκλεισμό, ξέρω ότι όλοι οι κρατούμενοι έχουμε τα πάνω και τα κάτω μας, και γι’ αυτόν το λόγο είμαι αισιόδοξος, επειδή ξέρω ότι ο εγκλεισμός δε θα κρατήσει για πάντα κι ότι, ακόμα και αν κρατούσε, μόνο τη σάρκα μου θα είχαν, γιατί το μυαλό και το πνεύμα μου θα παραμείνει στο δρόμο, δίπλα σε κάθε μαχητή, χαμογελώντας και συνωμοτώντας, κι αυτό δε το λέω σαν ποιητικό σύνθημα, το βεβαιώνω ως μια πραγματικότητα που αντικατοπτρίζεται στην προβολή του εξεγερσιακού ονείρου, όπου με διάφορες μορφές συντρίβονται οι εξουσιαστικές αξίες της κυριαρχίας.

Η φυλακή είναι σκληρή, δε θα το αρνηθώ, αλλά γίνεται ν’ αντιμετωπιστεί, και είμαστε μάρτυρες αυτού εγώ και καθένα απ’ τα συντρόφια μου, που με διάφορους τρόπους με αγκάλιασαν για να μου δείξουν ότι δεν είμαι μόνος. Η παραδειγματική τιμωρία, για την οποία τόσο περηφανεύεται η εξουσία, δεν ισχύει, τουλάχιστον στην περίπτωσή μου, αφού τόσο εγώ, όσο και τα συντρόφια μου δεν επιτρέπουμε να σταθεί με επιτυχία αυτό το μιντιακό σόου, κι επιπλέον, το μοναδικό παράδειγμα εδώ συνεχίζουμε να το δίνουμε εμείς οι ίδιοι, κραδαίνοντας το καλύτερό μας όπλο, την αλληλεγγύη.

Αυτοκριτικές κάνω αρκετές, πάνω απ’ όλα σ’ αυτό το κεφάλαιο που λέγεται φυλακή, που μου έχει βγάλει το χειρότερό μου εαυτό, γι’ αυτό ταπεινά ζητώ δημόσια συγγνώμη σε όλα τα συντρόφια στα οποία έχω δείξει τα δόντια με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, σε όσους κι όσες έχω επιτεθεί μόνο και μόνο απ’ την επιθυμία να ξεσπάσω το θυμό μου, εκείνους κι εκείνες που δε θέλω να δω ή να τους γράψω από οργή και ζήλια για την κατάστασή τους, και κυρίως ζητώ συγγνώμη από όλους εκείνους που αναγκάστηκαν να υπομείνουν την γκρίνια μου, τις δυσάρεστες στιγμές και τον κάκιστο χαρακτήρα μου, μόνο και μόνο επειδή ήθελαν να μου εκφράσουν την αλληλεγγύη τους. Γι’ αυτό και πρέπει να τ’ ομολογήσω, δεν ήξερα να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων, της αλληλεγγύης τους, που είναι τεράστια, αλλά εδώ είμαστε, έτοιμοι να προχωρήσουμε, να πέσουμε και να σηκωθούμε ξανά, να μάθουμε από τα λάθη, αυτό άλλωστε είναι και το νόημα, έτσι δεν είναι;

Αν θα ’πρεπε να κάνω μια κριτική εποικοδομητική, θα ’ταν μόνο ότι ίσως λείπει πληροφόρηση από πρώτο χέρι σχετικά με τις συνέπειες της επιλογής μιας αντάρτικης ζωής, να πούμε τι σημαίνει να ζει κανείς στη φυλακή και στην απομόνωση, τι συνεπάγεται αυτό, να κατανοήσουμε καλύτερα το στίγμα τού να θεωρείται κάποιος/-α τρομοκράτης/-ισσα και τι συμβαίνει στη ζωή μας όταν γίνεται αυτό, να προσεγγίσουμε περισσότερο θέματα όπως η παρανομία και η εξορία, που είναι γνωστά μονοπάτια στον αγώνα για τη λευτεριά, μ’ έναν τρόπο πιο πραγματικό και λιγότερο ιδεατό, και τέλος να αρχίσουμε να μιλάμε περισσότερο για τα βασανιστήρια, τις μεθόδους που χρησιμοποιεί ο εχθρός, τη ρουφιανιά ως αξία-βάση για ένα αστυνομικό κράτος, τον ακρωτηριασμό ως πιθανότητα στον πόλεμο ενάντια στην εξουσία, τον πόνο και την αγωνία ως μέρος της ζωής των μαχητών, και ότι μπορούν να αντιμετωπιστούν όλες και καθεμία απ’ αυτές τις δύσκολες πιθανότητες, πέρα από τη σπέκουλα και τον τσαρλατανισμό. Continue reading Σαντιάγο, Χιλή: Δεύτερη επιστολή του Λουσιάνο Πιτρονέγιο (Τορτούγα) απ’ τον εγκλεισμό

11 Ιούνη: Διεθνής μέρα αλληλεγγύης στη Marie Mason, στον Eric McDavid και σε μακροχρόνια αναρχικούς κρατουμένους ανά τον κόσμο

Οπουδήποτε υπάρχει δυναμικός αγώνας ενάντια στο κράτος και στον καπιταλισμό, υπάρχει και αντίστοιχος βαθμός καταστολής. Ο καπιταλισμός γνωρίζει καλά πώς να προστατεύει τα συμφέροντά του, και μέσα σ’ αυτό περιλαμβάνεται και η στοχοποίηση και η εξολόθρευση αυτών που αποτελούν πρόκληση στην κυριαρχία του. Ενώ συνεχίζουμε τον καθημερινό μας αγώνα ενάντια σε αυτό το τέρας, συνεχίζουμε και να αγωνιζόμαστε, ώστε να μην ξεχαστούν οι φίλοι και σύντροφοί μας που φυλακίστηκαν από το κράτος, ώστε να καλύπτονται οι υλικές και ψυχικές τους ανάγκες και να παραμείνουν συνδεδεμένοι με τα κινήματα από τα οποία αποσπάστηκαν με τη βία.

Πέρυσι, ως μια μικρή κίνηση συμβολής προς αυτή την κατεύθυνση, η 11η Ιούνη καλέστηκε ως ετήσια μέρα αλληλεγγύης με τους δύο αναρχικούς συντρόφους που αντιμετωπίζουν το μακροβιότερο καθεστώς εγκλεισμού, τη Μαρί Μέισον και τον Έρικ ΜακΝτέιβιντ. Παρόλο που αναγνωρίζουμε ότι για πολλούς από εμάς δεν περισσεύουν ούτε ο χρόνος ούτε τα μέσα για την οργάνωση κινήσεων για φυλακισμένους που ανήκουν κυρίως στο πλαίσιο των ΗΠΑ, ευελπιστούμε ότι τα ονόματά τους και οι ιστορίες τους, καθώς και τα μαθήματα που πηγάζουν από τις υποθέσεις τους, θα γίνουν γνωστά παντού. Μέσα από τις πράξεις μας και την αλληλεγγύη, θέλουμε να αναδείξουμε από πρώτο χέρι τις συνδέσεις που υπάρχουν ανάμεσα στις υποθέσεις της Μαρί και του Έρικ και σ’ εκείνες των φυλακισμένων αναρχικών συντρόφων σε όλο τον κόσμο που βιώνουν αυτές τις ανησυχητικές τάσεις μακροχρόνιων ποινών και αυξημένης καταστολής. Το παρόν αποτελεί κάλεσμα σε όλους όσους αγωνίζονται ενάντια σε αυτή την κοινωνία-φυλακή για δράσεις αλληλεγγύης με τον Έρικ, τη Μαρί και όλους τους αναρχικούς κρατούμενους που αντιμετωπίζουν μακροχρόνιες ποινές.

Οι υποθέσεις της Μαρί και του Έρικ με μια πρώτη ματιά φαίνονται ριζικά διαφορετικές. Επιλέξαμε να τις συνδέσουμε στο πλαίσιο της 11ης Ιούνη, όχι μόνο λόγω των παρόμοιων ποινών στις οποίες καταδικάστηκαν, αλλά και λόγω του γεγονότος ότι και οι δύο παρέμειναν σθεναρά δυνατοί απέναντι στην έντονη παρενόχληση, καθώς επίσης ως εργαλείο ανάδειξης και ανάλυσης της πολύπλευρης κατασταλτικής στρατηγικής που ακολουθεί η κυβέρνηση των ΗΠΑ. Continue reading 11 Ιούνη: Διεθνής μέρα αλληλεγγύης στη Marie Mason, στον Eric McDavid και σε μακροχρόνια αναρχικούς κρατουμένους ανά τον κόσμο

Ινδονησία: Φωνές των Eat και Billy από τη φυλακή

Στο βίντεο, που μπορείτε να δείτε κλικάροντας πάνω στη φωτογραφία, οι σύντροφοι Ητ/Ρέυχαρτ Ρουμπαγιάν και Μπίλλυ Αουγκουστάν τραγουδούν το «My Way» για να μοιραστούν μαζί μας το κουράγιο και το γέλιο τους μπροστά στη συνθήκη του εγκλεισμού. Και οι δύο εκτίουν αυτήν τη στιγμή ποινή 1 έτους και 8 μηνών για εμπρηστική επίθεση σ’ ένα ΑΤΜ τράπεζας, έχοντας αναλάβει την ευθύνη της πράξης ως περήφανα μέλητου Πυρήνα Ζήτω ο Λουσιάνο Τορτούγα – FAI/IRF. Να σημειωθεί πως ο Μπίλλυ φαίνεται καλύτερα στην υγεία του.

Ακολουθεί επιστολή του Ητ.

Προς τ’ αγαπητά συντρόφια, περήφανα «μέλη» της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας/Διεθνούς Επαναστατικού Μετώπου στον κόσμο, τους φυλακισμένους φίλους μας της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς, όλες τις ομάδες και τ’ άτομα που αφιερώνουν τη ζωή τους στο να δοθεί ένα τέλος στη μεγαμηχανή του ελέγχου και της κυριαρχίας, κι όλους τους αναρχοαιρετικούς.

Έχει περάσει κάμποσος καιρός απ’ την τελευταία φορά που έγραψα ανοιχτή επιστολή. Δεν ξέρω, μερικές φορές όλες οι συνθήκες εδώ μέσα παραήταν φορτικές, ακόμα και για να προσπαθήσω να γράψω κάτι· ένα κράμα από προσωπικά συναισθήματα για τους αγαπημένους μου, τη διαδικασία της δίκης και μυριάδες ιδέες, που συχνά έρχονταν σαν βροχή από πεφταστέρια. Κι είμαι σίγουρος ότι σε όλους μας λείπουν τ’ αστέρια, η πλημμυρίδα συναισθημάτων τού δίχως τέλος σύμπαντος, της δυνατότητας και της μηδενιστικής του ουσίας. Πρέπει να πω ότι είμαι και τυχερός που μ’ έκλεισαν σ’ ένα κλουβί αυτής της «μη» υψίστης ασφαλείας φυλακής. Μα δεν έχω τώρα σκοπό να πω «βαρετές» ιστορίες για τις συνθήκες φυλάκισής μου, γιατί το ξέρω καλά ότι είναι μονάχα φυσική η φυλακή, μια μικρογραφία της σύγχρονης κοινωνίας μας. Ωστόσο, δεν μπορεί να πει κανείς πως δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο εδώ και στο έξω. Μια φυσική φυλακή παραμένει το χειρότερο μέρος όπου θα μπορούσε να ’ναι ένα ελεύθερο άτομο. Κανένας και καμιά –ό,τι έγκλημα κι αν έχει διαπράξει– δε θα ’πρεπε να κρατείται στη φυλακή.

Οράματα Φωτιάς εξακολουθούν να στοιχειώνουν τα όνειρά μου, όλες οι δράσεις αλληλεγγύης από συντρόφια στο εξωτερικό μού προξενούν αισθήματα ανάμεικτα χαράς και θλίψης. Ακόμα περιμένω όλους αυτούς τους (ινδονησιακούς) άτυπους πυρήνες και τ’ άτομα να ξεκινήσουν στ’ αλήθεια απ’ την αρχή μια έφοδο στις πύλες των ουρανών. «Η συνθήκη εγκλεισμού μας» δεν είναι λόγος για να φρενάρει μια εξέγερση. Γιατί, όπως όλοι γνωρίζουμε, οι μηχανές δεν κοιμούνται ποτέ, κι όλα τ’ αστέρια μες στη νύχτα, η μεγαλειώδης μαγική τους ύπαρξη, είναι επαρκής λόγος για να κλέψουμε τη Φωτιά του Προμηθέα – να επιφέρουμε μια συνεχιζόμενη και ομοιοκατάληκτη φωτιά ανά την υδρόγειο, μπουρλότα να τραντάξουνε κάθε έδρα τραπεζιτών, πολιτικών, αστυνομικά τμήματα, βιομηχάνους, κείνους τους πυρηνικούς αγίους, και ούτω καθεξής. Ας πετάξουμε όλες τις μεταμοντερνιστικές και πολιτισμικές σπουδές στον κάλαθο των αχρήστων, μιας και το μόνο που συνεισφέρουν είναι μπουρζουάδικο σκεπτικισμό, οι ανώφελες αυτές θεωρητικές διαμάχες και το αδιέξοδο της μαρξιστικής ανάλυσης. Δε λέω πως θα πρέπει να εγκαταλειφθεί ο αρνητιστικός μας δάσκαλος· δε λέω –καλή ώρα σαν τον Μπακούνιν– «αρκετά με τη θεωρία». Όχι! Οι άτυπες-εξεγερτικές ομάδες θα πρέπει να συνεχίσουν να αναπτύσσουν τη θεωρία τους μέσω της πράξης επίθεσης, να βρουν τα όρια των άτυπων ομάδων επίθεσης, να αναπτύξουν μία αντίληψη γεφύρωσης της κοινωνικής αναταραχής με τις δικές μας ατομικιστικές τάσεις εξέγερσης. Προσωπικά μιλώντας, προσπαθούσα πάντοτε να βρω ένα κόκκινο νήμα (αδιόρατο σημείο επαφής) ανάμεσα στην κοινωνική και στην ατομική εξέγερση. Διότι έχω μια βαθιά σύνδεση με τους κοινωνικούς αγώνες, ποτέ όμως δε θυσιάζω το ατομικό μου Εγώ της εξέγερσης απλώς και μόνο για να «ικανοποιήσω» την υποτιθέμενη «κοινωνική αναρχική» πεποίθηση της μακροπρόθεσμης στρατηγικής – παρόλο που είμαι ακόμη πεπεισμένος πως μπορούν να γεφυρωθούν οι δύο πόλοι, ότι ένα εξεγερτικό αναρχικό άτομο πρέπει να έχει επίσης καλή σχέση με κείνους τους αυτόνομους ανθρώπους που, από τα κάτω, λαχταρούν εξίσου την έφοδο στους ουρανούς. Ας τελειώνουμε μια και καλή με την αδιέξοδη ρητορεία του κλασικού αναρχισμού κι όλους εκείνους τους αριστερούς πολιτικούς, κι ας αναδημιουργήσουμε τη δυναμική της διεθνιστικής αναρχικής μάστιγας της εξέγερσης, ας αναστοχαστούμε κι ας αναπτύξουμε τη στρατηγική της επίθεσης και μια αναδημιούργηση αυτόνομων-απελευθερωμένων χώρων.

Συντρόφια, αν κι όλα αυτά μπορεί να ακούγονται πολύ συνθηματολογικά, πιστεύω πως είναι σημαντικό ν’ αναστοχαζόμαστε και ν’ αναδημιουργούμε, ώστε το μπουρλότο της αναρχικής εξέγερσης να μπορέσει να γίνει το θανατηφόρο όπλο ενάντια σε κάθε κυριαρχία που εξακολουθεί να καταστρέφει κάθε πτυχή της ζωής, τα ζωντανά πλάσματα, τη μάνα φύση και όλα τα μεγαλειώδη θαύματα του απεριόριστου σύμπαντός μας.

Γνέφω με χαμόγελα σε κείνους τους αδάμαστους αντάρτες του Πυρήνα Όλγα (FAI/IRF), με τη γενναία ενέργειά τους ενάντια στον βλακέντιο των πυρηνικών αγίων. Αγκαλιές στους εξεγερτικούς αναρχικούς που ανήκουν στη FAI/IRF σε Χιλή, Βολιβία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία και αλλού. Πόσο θα ’θελα να σας αγκαλιάσω μια μέρα όλους κι όλες σας.

Στην Όλγα: η απομόνωση που σου επιβάλλουν είναι άλλος ένας λόγος για κάθε ωρολογιακή φωτιά ανά την υφήλιο. Πολλή αγάπη σε σένα, κομπανιέρα. Στους Γιώργο Πολύδωρο, Γεράσιμο Τσάκαλο, Παναγιώτη Αργυρού, Χρήστο Τσάκαλο, Δαμιανό Μπολάνο, Μιχάλη Νικολόπουλο, Γιώργο Νικολόπουλο, Χάρη Χατζημιχελάκη, Θεόφιλο Μαυρόπουλο: αν τύχει και δείτε όλοι σας τ’ αστέρια ή τον ήλιο, θυμηθείτε πως τ’ ατενίζω μαζί σας κι εγώ· και στο φίλο μου Λουσιάνο Τορτούγα: η μάστιγα της μαύρης εξέγερσης μήτε θα πάψει μήτε θα υποχωρήσει ποτέ, όσο η αχαλίνωτη αγάπη και τ’ άγριά μας πάθη θα γεννάνε τη σιωπή πριν τη θύελλα που θα ’ρθει.

Ζήτω η Αναρχία και η Διεθνής Συνέργεια των Αναρχικών της Πράξης

Εξεγερτικός εγωιστής,
Σύντροφος Η (Ινδονησιακή FAI)
Πυρήνας Ζήτω ο Λουσιάνο Τορτούγα

Γουαγιακίλ, Εκουαδόρ: Ανάληψη ευθύνης πυρήνα της FAI/FRI για τη βομβιστική επίθεση σε φάμπρικα της Coca-Cola

(από φετινή δράση στη μνήμη του μάουρι, στη χιλή)

«Θα ’θελα να ξαπλώσω σ’ ένα μαλακό ευωδιαστό κρεβάτι από ρόδα…»
«Το νου σου στ’ αγκάθια», μου λένε.
«Και τι με νοιάζει; Μιας και τ’ αγκάθια περισσεύουν στη ζωή,
προτιμώ εκείνα των ρόδων που δίνουνε χαρά πλάι στην οδύνη».

Bruno Filippi, Η ελεύθερη τέχνη του ελεύθερου πνεύματος

Την Τρίτη, 22 Μάη, κατά τις τρεις τα ξημερώματα, τοποθετήσαμε έναν εκρηκτικό μηχανισμό από τρία μασούρια δυναμίτη στην πηγή ηλεκτροδότησης ενός απ’ τους στυλοβάτες του καπιταλιστικού συστήματος: τη φάμπρικα εμφιάλωσης της Coca-Cola, στα 4,5 χιλιόμετρα επί της λεωφόρου Χουάν Τάνγκα Μαρένγκο, στην πόλη του Γουαγιακίλ. Μια φράση που είχαμε ακούσει και διαβάσει αντηχούσε κάθε φορά πιο δυνατά μες στα κεφάλια μας, και σ’ αυτή την περίπτωση όπως και σε μελλοντικές ούτε φανταζόμαστε, ούτε επιδιώκουμε, ούτε έχουμε τρόπο να παραμείνουμε άπραγοι· αυτήν τη φορά λοιπόν ενώνουμε με αποφασιστικότητα, περηφάνια κι αξιοπρέπεια την αγριεμένη μας κραυγή με αυτές των αδάμαστων ψυχών: «ΚΑΝΕΙΣ ΜΑΧΗΤΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΣ».

Κανείς μαχητής να μη μείνει μόνος, η αλληλεγγύη ανάμεσα στους ακρατιστές να μη μείνει στα λόγια, να μη ξεθωριάσει ποτέ η μνήμη! Βαράμε στο σκοπό που τρυπώνουν μέσα μας τούτες οι λέξεις, γιατί είναι η φωνή των αδερφών μας που μας καλεί, είναι το αίμα που ζητά τη λευτεριά του, κραυγάζοντας εκδίκηση με οργή και μένος, και γι’ άλλη μια φορά δε θέλουμε κι ούτε μπορούμε να στέκουμε κουφοί μπρος σ’ εκείνη τη φωνή.

Απ’ το 2009, η 22η Μάη δε θα ’ναι ποτέ πια μια μέρα κανονική, δεν μπορεί να ’ναι μια μέρα κανονική για όσους κηρύσσουν το μόνιμο πόλεμο στο σύστημα, για όσους νιώθουν κοντά σε αυτόν που τη ζωή του έπλασε με επίθεση, για όσους νιώθουν κοντά στην αδάμαστη αντίφαση: στον ΜΑΟΥΡΙΣΙΟ ΜΟΡΑΛΕΣ ΝΤΟΥΑΡΤΕ, τον Πάνκη Μάουρι, ο οποίος γνώριζε –καθώς γνωρίζει ο καθένας κι η καθεμιά μας που βυθίζεται στην επίθεση ενάντια στην εξουσία– ποια είναι η μοίρα που παραμονεύει· εδώ δυο δρόμοι υπάρχουν σίγουροι: «Ο ΘΑΝΑΤΟΣ Ή Η ΦΥΛΑΚΗ». Κι έτσι, ανέλαβε το ριζικό του, ως αναπόδραστο, χωρίς να χαμηλώσει το βλέμμα, δίχως αμφιβολίες, χωρίς να το εγκαταλείψει στην τύχη του. Με τον ίδιο τρόπο που κι εμείς έχουμε την ψυχή μας γιομάτη τατουάζ με τις αρχές μας.

Όμορφο και λαίμαργο είναι το μονοπάτι αυτού του πολέμου, όμορφο και λαίμαργο σε κάθε παρακλάδι και κάθε τακτική του, απροσπέλαστο στους μαλθακούς στο πνεύμα και στις ιδέες. Σ’ αυτούς απομένει μόνο η «κριτική της ελίτ», ο οικουμενικός ορθολογισμός, η μη ζωή του πολίτη, η συνεργασία με τον εχθρό.

Θα υπάρξουν κάποια άτομα ή πυρήνες που θα πουν με δυνατή φωνή: «εμείς δε χρειαζόμαστε φιξαρισμένες ημερομηνίες», «εμείς είμαστε οι αρνητές του νοήματος» ή άλλα συναφή. Λοιπόν, μας κάνει το ίδιο, άσχετα με το τι πιστεύει κάθε πυρήνας ή άτομο, εμείς δε θα μείνουμε ήσυχοι σ’ αυτήν εδώ ή σ’ άλλες ημερομηνίες που έπεσαν τ’ αδέρφια μας, μέρες που το μπαρούτι, ο δυναμίτης, οι εκρηκτικές ύλες ANFO, τα βιβλία και οι σφαίρες δε μας αρκούν, γιατί αυτοί οι πεσόντες είναι κομμάτι δικό μας και γιατί με τη σειρά μας όλοι/όλες μας αποτελούμε κομμάτι μιας παρακαταθήκης αδάμαστων και ανηλεών πνευμάτων που αντιμετώπισαν με τρόπο αποφασιστικό την εξουσία.

Σ’ αυτή την περίσταση θέλουμε να χαιρετίσουμε επίσης τα συντρόφια της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς, τους Ητ και Μπίλλυ, τον Ράμι Συριανό, το σύντροφο Τορτούγα και τα συντρόφια στη Χιλή, τους πυρήνες που δε συνθηκολογούν σε Χιλή, Ελλάδα, Βολιβία, Περού και Ιταλία, όλους τους φυλακισμένους κι όλες τις φυλακισμένες όπου και αν βρίσκονται, και όσους κι όσες έχουν περάσει στην παρανομία· δύναμη σε όλους κι όλες σας!

Πάνκη Μάουρι, η επιθυμία σου για λευτεριά
είναι βόμβα μεταδοτική!

Νυχτοπερπατάμε
μ’ έναν ήλιο στο μυαλό
και με δυο μεγάλα αστέρια από χρυσό
στα πυρακτωμένα μας τα μάτια.

Πυρήνας Εικονοκλαστών Ατομικοτήτων Μπρούνο Φιλίππι
Πολύ αγέρωχα μέλη της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας/
Διεθνούς Επαναστατικού Μετώπου (FAI/FRI)


Λίγα πράγματα είναι γνωστά για τον Μπρούνο Φιλίππι. Γεννήθηκε το 1900 στο Λιβόρνο της Ιταλίας. Όταν ήταν ακόμα παιδί, η οικογένειά του μετακόμισε στο Μιλάνο. Το 1915 ήταν ήδη γνωστός στους μπάτσους, που τον περιέγραφαν ως «επικίνδυνο στοιχείο». Την ίδια χρονιά συνελήφθη σε μία αντιμιλιταριστική διαδήλωση έχοντας στην κατοχή του ένα όπλο χωρίς σφαίρες (με την κάννη του να ’ναι ακόμη ζεστή). Πέρασε κάμποσο καιρό στη φυλακή. Μετά τον πόλεμο, το 1919, ξέσπασε κοινωνική αναταραχή σχεδόν σε όλη τη χώρα. Στο Μιλάνο γίνονταν συχνά πυκνά συγκρούσεις με την αστυνομία, και ο Φιλίππι ήταν ανάμεσα στους εξεγερμένους. Το ίδιο καλοκαίρι αρκετοί νέοι αναρχικοί, μαζί με τον Φιλίππι, ξεκίνησαν να επιτίθενται στους εχθρούς τους. Μία βόμβα εξερράγη στο δικαστικό μέγαρο της πόλης. Επίσης, έγινε απόπειρα τραυματισμού ενός απ’ τους πιο ισχυρούς Ιταλούς καπιταλιστές της εποχής, του βιομήχανου Τζοβάννι Μπρέντα [Giovanni Breda], στον οποίο έριξαν βιτριόλι, ενώ εξερράγη επίσης βόμβα στην οικία του. Άλλη μία βόμβα εξερράγη στο σπίτι ενός πλούσιου γερουσιαστή. Στις 7 Σεπτέμβρη 1919, ο 19χρονος τότε Μπρούνο ανέβαινε τα σκαλοπάτια του κτηρίου όπου στεγαζόταν η «λέσχη ευγενών». Μετέφερε πάνω του μια βόμβα, επιδιώκοντας να τινάξει στον αέρα τον τόπο αυτόν συνεύρεσης των πλουσιότερων καθαρμάτων του Μιλάνου. Ξαφνικά όμως η βόμβα εξερράγη, σκοτώνοντας τον νεαρό αναρχικό ατομικιστή. Ο ίδιος είχε συνεισφέρει κείμενά του στην αναρχική εφημερίδα Iconoclasta! (όπως και ο Ρέντσο Νοβατόρε). Το 1920 η συντακτική ομάδα της εφημερίδας τύπωσε μια μπροσούρα με τίτλο Μεταθανάτια γραπτά του Μπρούνο Φιλίππι.

βλ. και υποσημείωση στις σ. 29-30 εδώ

Μπουένος Άιρες: Ανάληψη ευθύνης για την επίθεση σε υποκατάστημα της τράπεζας Santander Río

Κατά τη 1 τα ξημερώματα της Δευτέρας, 21 Μάη, επιτεθήκαμε στο υποκατάστημα της τράπεζας Santander Río (θυγατρική του ομίλου Santander), επί της οδού Παρανά, ανάμεσα στο Τουκουμάν και το Βιαμόντε. Γι’ αυτή την ενέργεια χρησιμοποιήσαμε 2 λίτρα εύφλεκτου υλικού, 4 γκαζάκια, και ένα μηχανισμό πυροδότησης. Η φωτιά κατέστρεψε ολοσχερώς το μπροστινό τμήμα της τράπεζας, αχρηστεύοντας τα 4 ΑΤΜ, ενώ από την έκρηξη έγιναν θρύψαλα διάφορες τζαμαρίες.

Αυτή η δράση εντάσσεται στο πλαίσιο των εκδηλώσεων μνήμης για τον μαχητή Μαουρίσιο Μοράλες, που έπεσε νεκρός από την έκρηξη της βόμβας με την οποία σχεδίαζε να χτυπήσει τη σχολή δεσμοφυλάκων στη Χιλή. Την ενέργεια αυτή την πραγματοποιήσαμε επίσης για να δείξουμε τη στοργή μας προς τον Λουσιάνο Πιτρονέγιο «Τορτούγα», που τραυματίστηκε μετά από μια επίθεση σε ένα υποκατάστημα της τράπεζας Santander και αυτήν τη στιγμή είναι κρατούμενος.

Με αυτόν τον τρόπο αντιλαμβανόμαστε την αλληλεγγύη· με το να σταθούμε εκεί που έπεσε ένας σύντροφος για να ριζοσπαστικοποιήσουμε και να εμβαθύνουμε τις πρακτικές μας.

Η κοινωνία στην οποία ζούμε θέλει να μας καταδικάσει στη μιζέρια, στην αποξένωση, στη μουγκή κατανάλωση και στην υποταγή. Εμείς, ως αγωνιζόμενα άτομα, αρνούμαστε όλα τα παραπάνω, απορρίπτουμε και εφορμούμε στα σύμβολα και στις αξίες του καπιταλισμού, της αστυνομίας, της πατριαρχίας, της θρησκείας, των ιδεολογιών. Περνάμε στην αντεπίθεση με την πεποίθηση ως το πρωταρχικό μας όπλο.

Δεν έχουμε ψευδαισθήσεις και «προσδοκίες» να αλλάξει ο κόσμος· ένας κόσμος που δεν αντιδρά ούτε όταν φυλακίζουν κάποιο αγαπημένο πλάσμα στη φυλακή ή στο ψυχιατρείο, ούτε όταν τον πετάνε έξω από το σπίτι του και πρέπει να κοιμηθεί στο δρόμο με τα παιδιά του. Κόσμος που έχει χάσει κάθε αξιοπρέπεια μπροστά στο όνειρο μιας μπουρζουάδικης ζωής που του πλασάρουν τα ΜΜΕ.

Δεν χάνουμε το χρόνο μας στο να αφυπνίσουμε τις μάζες ή σε αντίστοιχες κουβέντες· διαλέγουμε για μας την αντάρτικη, παράνομη και αλήτικη ζωή. Και σε αυτόν τον πόλεμο υπάρχουν κάποια συντρόφια στα οποία θέλουμε να αναφερθούμε.

Πρόκειται για τους Ητ και Μπίλλυ, αδέρφια της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας, που πρόσφατα καταδικάστηκαν σε 1 χρόνο και 8 μήνες φυλακή για την επίθεση σε μια τράπεζα· για όλα τα συντρόφια της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς, που διατηρούν περήφανα τις αναρχικές τους αξίες παρά τις συνεχείς απόπειρες να τους σπάσουν το ηθικό, όπως στην πρόσφατη περίπτωση της μεταφοράς και πειθαρχικής τιμωρίας της συντρόφισσας Όλγας· για τους Φρέντυ, Μαρσέλο και Χουάν, αξιοπρεπείς κρατουμένους, έγκλειστους στις χιλιανές φυλακές μετά την έκδοσή τους από το εμετικό αργεντίνικο κράτος· για τους πρόσφατα συλληφθέντες Κάρλα και Ιβάν, και για τόσους άλλους που κουβαλάμε μέσα μας μέρα και νύχτα και μας δίνουν δύναμη για να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε.

Μια ανατροπή αυτόνομη, με τη μορφή αναρχικού αντάρτικου, εξαπλώνεται στους πιο απόμακρους τόπους αυτής της γης, από τη Βολιβία ως την Αγγλία, από την Ιταλία ως τη Χιλή, από την Ινδονησία ως το Μεξικό… με τα όπλα, με τα εκρηκτικά, με τη φωτιά, αλλά πάνω απ’ όλα με τα ιδανικά και την αξιοπρεπή συνείδηση. Κι αυτό είναι κάτι που δε θα μπορέσουν ποτέ να το αιχμαλωτίσουν.

Διεθνής Συνωμοσία για την Εκδίκηση
Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία

πηγή

Λα Πας, Βολιβία: Εμπρησμός σε αλληλεγγύη με τους Στέλλα Αντωνίου, Ητ και Μπίλλυ, Λουσιάνο Πιτρονέγιο και τους συντρόφους της ΣΠΦ σε απεργία πείνας

Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για το σαμποτάζ σε ένα ΑΤΜ της Banco de los Andes Pro Credit, στην περιοχή του Μιραφλόρες, το οποίο αχρηστεύτηκε τελείως λόγω της φωτιάς.

Αυτοί είναι νέοι καιροί ανυποταξίας και ανυπακοής στη Βολιβία.

Βλέπουμε να προκύπτουν νέες πιθανότητες για να σχεδιαστούν και να καθοριστούν ξανά οι αντιλήψεις του αγώνα για την αναρχία. Αυτό γίνεται μέσα από την οπτική της άμεσης δράσης σε κάθε της απόχρωση, κι όχι πλέον μέσα από τις αφηρημένες και γερασμένες ρεφορμιστικές έννοιες, οι οποίες δεν είναι μόνο ξεπερασμένες, αλλά και αντίθετες στη δίψα για εκδίκηση και καταστροφή που βγαίνει από τα σωθικά· είναι αντίθετες στην επείγουσα επανάκτηση της ζωής μας, μιας ζωής αδιάφθορης από το χρήμα και την κατανάλωση, που πετάει μακριά από τα όρια και τους νόμους τους, όντας συνεργός σε κάθε χειρονομία όλων όσων συγκρούονται με την εξουσία.

Αμφισβητούμε κάθε μορφή εξουσίας, απορρίπτουμε τις φράσεις προκάτ που επαναλαμβάνονται μέχρι αηδίας από τους κληρονόμους της επανάστασης και εκείνους που συμμερίζονται τη λογική της σταδιακής αλλαγής και την εμετική αντιιμπεριαλιστική-αντικαπιταλιστική γραμμή του MAS (Κίνημα για το Σοσιαλισμό).

Δεν πρόκειται να περιμένουμε να μας πούνε πότε είναι το κατάλληλο πλαίσιο για την εξέγερση ή οι «ώριμες συνθήκες» για τον αγώνα, παράγοντες που καθιστούν αιώνιο το περίμενε για το τέλος αυτής της πραγματικότητας. Αποφασίζουμε να συγκρουστούμε εδώ και τώρα, ενσυνείδητοι για κάθε πράξη, κάθε βήμα που στο εξής θα είναι μια απειλή για την εξουσία και την κοινωνία που συνεργάζεται και αποτελεί τμήμα της εξόντωσης του κόσμου μέσα στον οποίο ζούμε.

Δράση σε αλληλεγγύη:
Στη Στέλλα Αντωνίου, φυλακισμένη συντρόφισσα στην Ελλάδα.
Στους Ητ και Μπίλλυ, φυλακισμένους συντρόφους στην Ινδονησία.
Στον Λουσιάνο Πιτρονέγιο· δύναμη καθ’ όλη τη διάρκεια της δίκης,
είμαστε μαζί σου.
Στους συντρόφους της ΣΠΦ σε απεργία πείνας.

Για τη συνεχή διάχυση και την ενίσχυση της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας και του Διεθνούς Επαναστατικού Μετώπου

Κάποια παραστρατημένα Νυκτόφωτα/Unas Noctilucas descarriadas
ΑΑΟ/ΔΕΜ (FAI/FRI)

ΥΓ. Μιας και δεν πρόκειται για μεμονωμένο γεγονός: όλη μας την περιφρόνηση στον Ουόλτερ Μποντ, που προσχώρησε στο Ισλάμ, ή μάλλον… στον Αμπντούλ Χακ

στα ισπανικά (12/4)

Κέιμπριτζ: «Απ’ το Ηνωμένο Βασίλειο ως την Ελλάδα, μπουρλότο στην κοινωνική ειρήνη»

17 Απρίλη 2012: Ο Πυρήνας Φωτιάς/FAI πυρπόλησε όχημα του Jobcentre σε αλληλεγγύη με τα συντρόφια της ΣΠΦ

Είμαστε στο πλευρό της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς/Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας (ΣΠΦ/FAI) και χαιρετίζουμε τους αδελφούς μας που βρίσκονται σε απεργία πείνας στις φυλακές του ελληνικού δημοκρατικού ολοκληρωτισμού για την οριστική μεταγωγή των αιχμαλώτων πολέμου της ΣΠΦ/FAI Γεράσιμου Τσάκαλου και Παναγιώτη Αργυρού· για την αξιοπρέπεια και την αντάρτικη αλληλεγγύη.

Δύναμη στη Συνωμοσία! Δύναμη στους αναρχικούς αντάρτες πόλης!

Δύναμη στον Μπίλλυ, στον Ητ, στον Λουσιάνο, στη Στέλλα, στους Εικονοκλάστες της Ιταλίας!

Στις 17 Απρίλη 2012 πυρπολήσαμε ένα προωθητικό/διαφημιστικό «βαν απασχόλησης» του γραφείου εύρεσης εργασίας Jobcentre του Κέιμπριτζ· μπήκαμε στον περιφραγμένο χώρο στάθμευσης, ανάψαμε τη φωτιά μας και την κάναμε, ακριβώς κάτω απ’ τη μύτη περαστικών μπάτσων.

Απ’ το Ηνωμένο Βασίλειο ως την Ελλάδα, μπουρλότο στην κοινωνική ειρήνη

Για τον αναρχισμό που ’ναι συνωμοτικός και βίαιος

Λάμπρο, Μαουρί, Αλέξη, Κάρλο – είστε πάντοτε στο πλάι μας

Πυρήνας Φωτιάς/Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία – Διεθνής Συνωμοσία Εκδίκησης

πηγή: 325

Λούμπλιν, Πολωνία: Δράση αλληλεγγύης με πολιτικούς κρατουμένους ανά τον κόσμο

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΤΟΡΤΟΥΓΑ!
ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΑΜΠΡΟ! ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ!
ΖΗΤΩ Ο Ε.Α.

Στα τέλη Μάρτη του 2012, επιτεθήκαμε με μπογιές και σπρέι σε τρία μηχανήματα αυτόματης ανάληψης, τριών διαφορετικών τραπεζών. Το εντεινόμενο κλίμα κρατικής καταστολής πρέπει να βρει μπροστά του τη δική μας συντριπτική απάντηση. Η αδιάλλακτη επέλαση του Κεφαλαίου, που μας αποστερεί τα εναπομείναντα κοινωνικά κεκτημένα, δεν μπορεί να μείνει άλλο αναπάντητη.

Η βία είναι αναπόσπαστο κομμάτι των ζωών μας, κρυμμένη πίσω ένα προσωπείο αφηρημένων κοινωνικών σχέσεων· προωθείται στα γκέτο της φτώχειας, φορτώνει τα κελιά των φυλακών, βρίσκεται εγκατεστημένη στις παραγκουπόλεις του «τρίτου κόσμου». Δεν τρέφουμε αυταπάτες ως προς αυτό. Θα βγούμε από το σκοτάδι της νύχτας και θα χτυπήσουμε κρατικούς και καπιταλιστικούς στόχους, κάθε φορά όλο πιο βίαια και με δυνατότερη πεποίθηση για το δίκιο των πράξεών μας.

Απευθύνουμε επίσης τα λόγια μας σε όσους μένουν σε μετριοπαθείς θέσεις και προσπαθούν να λογοκρίνουν διαφορετικές ιδέες αγώνα. Τα όνειρά μας παραμένουν παράνομα, ΕΜΕΙΣ παραμένουμε παράνομοι. Δεν υπάρχει μέρος για μας μες στην καπιταλιστική μηχανή. Δε βρίσκουμε τους εαυτούς μας σε άθλιες διαδηλώσεις. Δεν κάνουμε μακρόπνοα πολιτικά σχέδια. Δε ζητάμε μικρούς συμβιβασμούς από αρχηγούς και ηγεμόνες. Επιδιώκουμε την άμεση αλλαγή, φροντίζοντας ο ένας τον άλλον, δημιουργώντας πυρήνες ικανούς να προσφέρουν επαρκή αντίσταση στους εξευτελισμούς που καθημερινά περνάμε.

Αφιερώνουμε αυτήν τη συμβολική δράση στους/-ις διωκόμενους/-ες αγωνιστές και αγωνίστριες του Επαναστατικού Αγώνα και της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς. Στο σύντροφο Τορτούγα, που παραμένει έγκλειστος στα μπουντρούμια του χιλιανού κράτους. Στους Ητ και Μπίλλυ, ομήρους του ινδονησιακού κράτους. Στη Στέλλα Αντωνίου, που αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας, και σε όλους τους πολιτικούς κρατουμένους στον κόσμο.

Τιμή στο σύντροφο Λάμπρο Φούντα, που έπεσε νεκρός από σφαίρες μπάτσων.

«Νυχτερινό σέλας»

στα πολωνικά

Ινδονησία: Γράμμα από τους Eat & Billy, φυλακισμένους συντρόφους του Πυρήνα «Ζήτω ο Λουσιάνο Τορτούγα» / FAI Ινδονησίας

Οι αναρχικοί κρατούμενοι Ητ και Μπίλλυ είναι σύντροφοι του Πυρήνα «Ζήτω ο Λουσιάνο Τορτούγα» / Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας, Τομέα Ινδονησίας, οι οποίοι βρίσκονται προφυλακισμένοι έχοντας αναλάβει την ευθύνη για τον εμπρησμό ενός ΑΤΜ της τράπεζας BRI στη Γιογκγιακάρτα στις 7 Οκτώβρη 2011, που προκάλεσε έκρηξη. Η δράση ήταν μια διακήρυξη αλληλεγγύης με τον Λουσιάνο «Χελώνα», τραυματία αναρχικό μαχητή της Χιλής, και τους επαναστάτες φυλακισμένους κι αγωνιστές στην Ινδονησία και σε όλο τον κόσμο που συνεργούν στη διεθνή σύγκρουση με τον καπιταλισμό και την ιεραρχία.

Παρά τις συνθήκες απομόνωσης και τις αναπόφευκτες σκληρές κι ατελείωτες ανακρίσεις, οι σύντροφοι ποτέ δε συνέπραξαν ή συνεργάστηκαν με τον κατασταλτικό μηχανισμό, ούτε και πτοήθηκαν από την εφαρμογή του τρομονόμου. Το κύμα καταστολής που έχει εξαπολύσει το ινδονησιακό κράτος μαζί με τα καθεστωτικά μίντια εναντίον όχι μόνο των ίδιων, αλλά και αυτόνομων χώρων και ατόμων, κι εκτείνεται στις συνεχιζόμενες δολοφονικές πρακτικές που εφαρμόζει στα νησιά, δεν κατόρθωσε να αποκρύψει το προφανές: ότι το κράτος της Ινδονησίας και οι εταιρείες που λειτουργούν εκεί είναι εκμεταλλευτές και τρομοκράτες.

Αυτή η ανοιχτή επιστολή συνοδεύει μια διαρκή έκκληση διεθνούς αλληλεγγύης με τον περιβαλλοντικό, αυτοχθονικό και αντικαπιταλιστικό/αντικρατικό αγώνα στην Ινδονησία, κι επιπλέον οι φυλακισμένοι σύντροφοι θέλησαν να εστιαστεί η προσοχή σε μέρη όπως η Βέρα (Μπίμα), όπου οι άνθρωποι αντιστέκονται σε ένα ορυχείο σιδήρου, καθώς επίσης στην κατάσταση του ανανεωμένου κοινωνικού πολέμου στη Δυτική Παπούα, όπου οι εξεγερμένοι και οι φοιτητές κλιμακώνουν τη σύγκρουση με την αστυνομία, το στρατό και τη μαφία της Freeport McMoRan Copper & Gold Inc.

Μπορείτε να διαβάσετε ένα προηγούμενο κείμενο (μεταφρασμένο σε επτά γλώσσες) σχετικά με την υπόθεση (να σημειωθεί πως είχε συλληφθεί ένα τρίτο άτομο, που αφέθηκε κατόπιν ελεύθερο), όπως και μια μπροσούρα αλληλεγγύης στ’ αγγλικά από Actforfreedomnow/Elephant Editions.

Σύντομα θα ανακοινωθεί τραπεζικός λογαριασμός για οικονομική ενίσχυση κι ένα κάλεσμα για συγκεκριμένη ημερομηνία/περίοδο διεθνούς αλληλεγγύης, γι’ αυτό καλό θα ήταν οι σύντροφοι να είναι ενήμεροι για το θέμα. Ωστόσο, η έκφραση αλληλεγγύης δε θα ‘πρεπε να περιμένει μέχρι την ημερομηνία κάποιας επικείμενης δίκης ή οποιαδήποτε ημερομηνία που επιβάλλεται από τα πάνω. Οι Ητ και Μπίλλυ περιμένουν από τους συντρόφους να δράσουν όπως έκαναν πάντα, με τις καρδιές και τη γενναιόδωρη θέρμη τους μαζί στον παγκόσμιο αγώνα ενάντια σε κράτος και Κεφάλαιο.
_

Αγαπητοί σύντροφοι, με σεβασμό, αγάπη και οργή

Έχουν περάσει 35 μέρες από τότε που πιαστήκαμε, και λυπούμαστε που πήρε τόσο για να γράψουμε αυτό το γράμμα, μιας και η μόνη δυνατότητα επικοινωνίας είναι μέσω των φίλων και των ερωτικών συντρόφων μας, που έχουν ακόμη το κουράγιο να μας επισκέπτονται εδώ. Η άμεση αλληλογραφία είναι αδύνατη.

Περιμέναμε να μάθουμε κάποια νέα απ’ όλους σας και, σαν μια ισχυρή ζεστή αύρα σ’ αυτό το κλίμα καταστολής, ανακτήσαμε άλλη μια φορά την ενέργεια και τη δύναμή μας όταν ακούσαμε τον ήχο της επαναστατικής αλληλεγγύης κι ένα θερμό αίσθημα συντροφικότητας απ’ όλους τους πολεμιστές και φυλακισμένους της λευτεριάς ανά τον κόσμο – ιδίως όταν είχαμε την ευκαιρία να διαβάσουμε σε μια εφημερίδα για κάποια πρόσφατη εξέγερση στη Ρώμη, στην Ιταλία, νιώσαμε πως σύντροφοι αγωνίζονται ακόμη για μια αληθινή επαναστατική αλλαγή… αλλά και ότι το πνεύμα του εξεγερτισμού πλανάται ακόμα στον αέρα σαν μια αχτίδα ελπίδας – σ’ αυτήν τη μουντή ατμόσφαιρα των κλουβιών της καταστολής.

Στέλνουμε τις αγκαλιές μας σε όλα τα μέλη της FAI ανά τον κόσμο (ελεύθερα και φυλακισμένα), όπως επίσης στα μέλη της ΣΠΦ στην Ελλάδα· τ’ αληθινά επαναστατικά και θερμά μας αισθήματα σε όλους σας.

Και κάτι λυπηρό: είμαστε πραγματικά απογοητευμένοι που μερικοί σύντροφοί μας εδώ διακατέχονται από φόβο και το μιντιακό κιτρινισμό, που τους κάνουν να υποχωρούν απ’ την πρώτη γραμμή, αλλά ας τ’ αφήσουμε στην άκρη, μιας και είμαστε ακόμα πεπεισμένοι ότι διατηρούν τις ιδέες στην καρδιά τους της αντίστασης… που θα φώτιζαν άλλη μια φορά το σκοτάδι στο τρεμάμενο φως του πάθους για ανταρσία.

Ζεστές αγκαλιές και χαιρετισμούς σε όλους τους αγωνιστές σε Χιλή, Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιταλία, Ισπανία, Γερμανία και σ’ όλους τους επαναστάτες αναρχικούς που δεν υποχωρούν ποτέ μπροστά στο πρόσωπο της καταστολής.

Επαναστατικούς χαιρετισμούς κι αγκαλιές σε όλους σας.

Μέλη του Πυρήνα «Ζήτω ο Λουσιάνο Τορτούγα» /
Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία Ινδονησίας
EAT και BILLY
_

ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟ ΑΠ’ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ

πηγή: 325