Tag Archives: Βολιβία

Λα Πας, Βολιβία: Εγκαίνια της αντεξουσιαστικής βιβλιοθήκης Flecha Negra

Οι ανεξάρτητοι χώροι αποτελούν σημεία ρήξης με την θεσμοποίηση των αγώνων ενάντια στην κυριαρχία, οι βιβλιοθήκες, τα κοινωνικά κέντρα, οι καταλήψεις και οι υπόλοιποι χώροι όπου συναντιόμαστε είναι μέρη όπου ακονίζουμε τις ιδέες μας, τροφοδοτούμε τις εσωτερικές μας παρορμήσεις, διαρρηγνύουμε τη συμβατικότητα της Ιστορίας της γραμμένης από την εξουσία.

Σε αυτά εδώ τα εδάφη των Άνδεων (Άμπυα Γιάλα) που τα ρήμαξαν οι αποικιακές εισβολές και που τώρα τα ρημάζουν οι νεοαποικιακές εισβολές προς τέρψη του Κεφαλαίου μετονομάζοντάς τα σε «πολυεθνικό κράτος της Βολιβίας» είναι απαραίτητο να έχουμε βιβλιογραφικά κέντρα. Οι ξεσηκωμοί και οι εξεγέρσεις βασίζονται στη γνώση της σύγκρουσης με την εξουσία, τα γραπτά καταχωρίζουν τα γεγονότα στα υπέροχα κείμενα που υμνούν τη λευτεριά.

Τα βιβλία, οι εφημερίδες, τα φανζίν, τα περιοδικά, τα τρικάκια, οι αφίσες κ.τ.λ της κάθε εποχής, τόπου και πλαισίου συνεισφέρουν στη σκέψη και δράση συντρόφων που έχουν αποφασίσει να αγωνιστούν ενάντια σε κάθε μορφή κυριαρχίας και εξουσίας. Η εγγύτητα που απαντάμε στα γράμματα μας παρακινεί να διαχύσουμε το υλικό που κατέχουμε, αυτή η ανάγκη της αυτοδιαχείρισης και αυτονομίας σύμφωνα με τις ιδέες και συγγενικότητές μας. Ξεκινάμε με τα λίγα που έχουμε, αλλά ξέρουμε πως έπονται κι άλλα.

Σας καλούμε στα εγκαίνια της βιβλιοθήκης στις 11 Φλεβάρη από τις 15:00, κι από εκεί και μπρος κάθε Σάββατο.

Χαιρετισμούς

Αντεξουσιαστική βιβλιοθήκη Flecha Negra (Μαύρο Βέλος)

στα ισπανικά | γερμανικά

Βολιβία: Αντιπολιτισμική αγκιτάτσια στους δρόμους της Λα Πας

Δυναμη στα συντρόφια της υπόθεσης Scripta Manent.
Είμαστε το βάρος των αποφάσεών μας.
Θάνατο στο κράτος.

Οι τοίχοι της πόλης είναι από τα σημεία αυτά που θα ‘πρεπε να φωνάζουν αναρχία. Γι’ αυτό, ενώ η κατανάλωση είναι στο απόγειό της αυτές τις μέρες που ο κόσμος αγοράζει μέχρι θανάτου, ξεχνώντας ακόμα και το γεγονός πως δεν υπάρχει νερό, αποφασίσαμε να εισβάλουμε στους τοίχους αυτής της πόλης. Αυτούς τους τοίχους που μιλάνε μονάχα για την κυβέρνηση και τα «έργα» της, για τα κόμματα και την αποξενωτική προπαγάνδα. Τοίχους που φαίνεται να έχουν χάσει την αντάρτικη ποιότητά τους.

Ταυτόχρονα θέλουμε να στείλουμε μια αγκαλιά, έστω και μέσω αυτής της παρέμβασής μας στους τοίχους, στα συντρόφια που χτυπήθηκαν από την καταστολή στην Ιταλία στο πλαίσιο της επιχείρησης Scripta Manent.

Κλείνουμε συνένοχα το μάτι σε όσες/ους δεν σταματούν ποτέ να δρουν! Μαζί σας η αναρχία μοιάζει πιο λαμπερή!

Δύναμη συντρόφια!

Μερικές/οι αδιόρθωτες/οι

Η αφίσα γράφει:

Ο πολιτισμός (αριστερός ή δεξιός) είναι η συνέχεια της αποικιοκρατίας. Πλημμυρίζουν τα εδάφη ώστε οι πόλεις τους να έχουν ρεύμα, εξορύσσουν αέριο για να συντηρήσουν οχήματα και κτήρια ενόσω θανατώνουν τη Γη, προτείνουν τo 8ωρo σκλαβιάς με το πρόσχημα της ανάπτυξης. Επιμολυντές του ελεύθερου και κρυστάλλινου νερού. Εμπρηστές των μυστηριωδών δασών. Δολοφόνοι πουλιών και κάθε ύπαρξης που τραγουδά. Βιαστές και καταστροφείς του άγριου τοπίου. Εχθροί της ζωής και της ομορφιάς. Συνεργοί σε τόσες γενοκτονίες. Δεν μπορούμε να μείνουμε άπραγοι.

Η δίψα μας για νερό είναι επίσης και δίψα για οργή! Μόνη επιβίωση η εξέγερση. Για τη Γη, για το νερό, γι’ αυτές κι αυτούς που αγωνίζονται!

Επίθεση, φωτιά και συνωμοσία ενάντια στο κράτος εκπολιτιστή!

Βολιβία: Έκδοση της μπροσούρας «Φυσική άσκηση σε συνθήκες απομόνωσης» – για Μαύρο Δεκέμβρη

Συντρόφια από τη Βολιβία επιμελήθηκαν την μπροσούρα «Entrenamiento físico en condiciones de aislamiento [Φυσική άσκηση σε συνθήκες απομόνωσης]», στο πλαίσιο του διεθνούς καλέσματος για έναν Μαύρο Δεκέμβρη. Πρόκειται για υλικό που απευθύνεται σε έγκλειστα και διωκόμενα συντρόφια του κοινωνικού πολέμου, και περιλαμβάνει ασκήσεις και προγράμματα γυμναστικής, μια πτυχή τόσο χρήσιμη και αναγκαία εντός του αγώνα κατά της εξουσίας.

Κοινωνικά κέντρα, χώροι, εκδοτικά εγχειρήματα ή ατομικότητες που θέλουν ν’ αποκτήσουν την μπροσούρα (στα ισπανικά) σε εκτυπώσιμο αρχείο, μπορούν να επικοινωνήσουν με irakunditxs14@riseup.net

Μαύρος Δεκέμβρης Παντού

Η ανάρτηση θα ενημερώνεται συνεχώς | Tag

Continue reading Μαύρος Δεκέμβρης Παντού

Διεθνείς συντονισμένες δράσεις αλληλεγγύης στην Εύη Στατήρη (απεργό πείνας από 14/9)

Από τις 12 μέχρι τις 17 Σεπτέμβρη 2015 κάποιες/οι που συμμετέχουμε στο δίκτυο του Contra Info πραγματοποιήσαμε μια σειρά δράσεων αλληλεγγύης στην Εύη Στατήρη, αγωνιζόμενη κρατούμενη στην Ελλάδα, που από τις 14 Σεπτέμβρη έχει ξεκινήσει απεργία πείνας απαιτώντας την άρση του μέτρου της προφυλάκισης που της επιβλήθηκε προ εξαμήνου.

Η Εύη Στατήρη βρίσκεται στη φυλακή ως απότοκο της εκδικητικής μανίας που εξαπέλυσαν οι κατασταλτικοί μηχανισμοί της ελληνικής δημοκρατίας, μετά το ματαιωμένο σχέδιο απόδρασης των έγκλειστων συντρόφων της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς στις αρχές του 2015, βάζοντας στο στόχαστρο συγγενικά και φιλικά πρόσωπα μελών της οργάνωσης. Όταν η εξουσία δεν καταφέρνει να λυγίσει τους ανατρεπτικούς αιχμαλώτους, τότε στοχοποιεί τον κοντινό και υποστηρικτικό περίγυρό τους, επιδιώκοντας να σπείρει τον φόβο, αλλά και να τιμωρήσει ό,τι δεν χωρά στις χοντρές βίβλους της νομοθεσίας της, ό,τι δρασκελίζει τα τείχη των φυλακών, ό,τι υπερβαίνει το δίπολο μεταξύ αθωότητας και ενοχής: την αλληλεγγύη.

Μετά την απόφαση της Εύης Στατήρη να επιλέξει την απεργία πείνας ως μέσο αγώνα, απευθύνουμε ένα ανοιχτό κάλεσμα σε συντρόφια ανά τον κόσμο να δυναμώσουν αυτή την κραυγή ελευθερίας μέσω της πολύμορφης αναρχικής δράσης. Για ν’ αντηχήσει παντού: ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΗ ΣΤΑΤΗΡΗ!

Ακολουθούν μερικές φωτογραφίες από δράσεις που έγιναν στα εδάφη που ελέγχονται από τα κράτη Βολιβίας, Γαλλίας, Ελλάδας, Πορτογαλίας, Χιλής και Ισπανίας. Προσδοκάμε να λάβουμε και δικές σας συνεισφορές στο contrainfo@espiv.net

Πανό και τρικάκια στη Λα Πας (Βολιβία). Το πανό γράφει: «Από τη Βολιβία σε χαιρετίζουμε, συντρόφισσα Εύη Στατήρη, απαχθείσα απ’ το ελληνικό κράτος»· και τα τρικάκια: «Απ’ τη Βολιβία ως την Ελλάδα, λευτεριά στην Εύη Στατήρη – Ο αγώνας σου μέσα απ’ τη φυλακή είναι ένα σημάδι αδάμαστου αγριεμού απέναντι στην εξουσία και στην καταστολή».

Φυλλάδια στην Τουλούζη (Γαλλία): «Αλληλεγγύη στην Εύη Στατήρη, πολιτική κρατούμενη στην Ελλάδα – Από τις 2 Μάρτη 2015 η Εύη Στατήρη βρίσκεται προφυλακισμένη στις φυλακές Κορυδαλλού, στην Ελλάδα, έχοντας συλληφθεί επειδή είναι η σύντροφος του Γεράσιμου Τσάκαλου, φυλακισμένου μέλους της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς (διεθνούς αναρχικής επαναστατικής οργάνωσης). Η ίδια, ύστερα από άλλη μία απόρριψη αιτήματος αποφυλάκισής της, κατεβαίνει σε απεργία πείνας στις 14 Σεπτέμβρη. Φωτιά στα σύνορα – Φωτιά στις φυλακές».

Κρεμάστηκαν δυο πανό στο Πολυτεχνείο, επί της οδού Στουρνάρη, στο κέντρο της Αθήνας (Ελλάδα): «Μήτε αθώες μήτε ένοχες – Αλληλεγγύη στην Εύη Στατήρη» / «Εύη Στατήρη, γερά – Είμαστε όλες συγγενείς των Πυρήνων της Φωτιάς – Θάνατο στους δικαστές!»

Τοποθετήθηκε ένα πανό σε μία από τις πιο κεντρικές και τουριστικές περιοχές της Λισαβόνας (Πορτογαλία) με το σύνθημα: «Λευτεριά στην Εύη Στατήρη» και παράλληλα στο σημείο μοιράστηκαν φυλλάδια υπογεγραμμένα ως «Μερικοί και μερικές αναρχικοί/ές», που παρέθεταν πρόσφατα λόγια της Εύης, όπως και συνοπτική ενημέρωση για την κατάστασή της: «Διεθνιστική και αναρχική αλληλεγγύη στην Εύη Στατήρη – Μετά από έξι μήνες σε προληπτική κράτηση, μια πράξη καθαρής εκδίκησης κι αυθαιρεσίας της εξουσίας, η Εύη Στατήρη ξεκίνησε απεργία πείνας στις 14 Σεπτέμβρη 2015, μες στα μπουντρούμια της ελληνικής δημοκρατίας, μέχρι την άνευ όρων απελευθέρωσή της. “Η απεργία πείνας εκτός από αγώνας για την απελευθέρωσή μου είναι κι ένας φόρος τιμής για όλους όσους αγωνίστηκαν πριν από μένα ενάντια στην ασχήμια της εξουσίας, αλλά και ένα ανάχωμα αντίστασης για όσους επιδιώξει να αιχμαλωτίσει το σύστημα μετά από μένα επειδή θα σταθούν πλάι στους πολιτικούς κρατούμενους, επειδή θα φωνάξουν για το δίκιο τους και θα τολμήσουν να ζήσουν ελεύθεροι και όχι σαν δούλοι. ΑΓΩΝΑΣ ΩΣ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ. Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ. Εύη Στατήρη, φυλακές Κορυδαλλού, 07/09/2015” (…) Λευτεριά σε όσες/όσους είναι στα κελιά – Άμεση απελευθέρωση της Εύης Στατήρη – Άρση των περιοριστικών όρων της Αθηνάς Τσάκαλου» (pdf στα πορτογαλικά).

Πανό στο Σαντιάγο (Χιλή): «Ο φόβος μπορεί να κυβερνά, αλλά δεν βασιλεύει στις καρδιές και στο μυαλό των ελεύθερων ανθρώπων” – Λευτεριά στην Εύη Στατήρη».

Πατήθηκαν συνθήματα στους δρόμους της Ιρούνια/Παμπλόνα, στη Ναβάρρα (Ισπανία) — Evi askatu! («Εύη λεύτερη!» στα βασκικά) και κάμποσα άλλα…

«Μέχρι την ολοκληρωτική καταστροφή όλων των φυλακών – Εύη λεύτερη»
«Λευτεριά στην Εύη Στατήρη»
«Λευτεριά στην Εύη Στατήρη, συντρόφισσα απ’ την Ελλάδα»
«Αλληλεγγύη στην Εύη Στατήρη»

ισπανικά, αγγλικά

Βολιβία: Ταυτοποιώντας τον εχθρό

[20 Απρίλη 2015]

Ανιμαλιστές πραγματοποιούν κινητοποιήσεις σε διάφορες βολιβιάνικες πόλεις εναντίον μιας γυναίκας που λιθοβόλησε μέχρι θανάτου τον σκύλο «της» στην Κοτσαμπάμπα, και συνεπικουρούμενοι ως συνήθως από τη μιντιακή θανατολαγνεία απαιτούν τη θέσπιση νόμου για την προστασία των ζώων, λες και με αυτόν τον τρόπο θα τελειώναμε με τον σπισισμό και την κοινωνία των κλουβιών.

Κάθε μέρα στα σφαγεία, στις φάρμες, στα εκτροφεία, στα κέντρα ζωοτομίας, στα εργαστήρια και λοιπά κέντρα βασανισμού των ζώων διαπράττονται χιλιάδες δολοφονιών, κάποια ζώα βρίσκουν αργό θάνατο σε ζωολογικούς κήπους, τσίρκα, ζωομαχίες και τα λοιπά κέντρα «ψυχαγωγίας», ενώ άλλα παραμένουν αιχμάλωτα σε μικροσκοπικούς χώρους, θεωρούνται ζώα «συντροφιάς» ή φύλακες. Και δεν μιλάμε μονάχα για σκυλιά και γατιά, αλλά επίσης για πτηνά, θηλαστικά, ερπετά κ.α. Κανείς δεν λέει κουβέντα για τα ζώα που πουλιούνται ως εμπορεύματα στις ζωοπανηγύρεις, όπως αυτό της 16ης Ιούλη στην πόλη Ελ Άλτο, ή στην αγορά της Λα Κάντσα στην Κοτσαμπάμπα. Οι νόμοι που ζητάνε όσοι διαμαρτύρονται περιορίζονται στην «ευημερία» των ζώων και η κοινωνία κάνει τα στραβά μάτια για τα υπόλοιπα ζώα που θεωρούνται προς «κατανάλωση», με βάση παράλογες δικαιολογίες διατροφικής ή θρησκευτικής φύσης πως τάχα ένα Ον πλασμένο από την ανθρωπότητα (θεός) διέταξε πως πρέπει να τρώμε ζώα, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να μην τρώνε ζώα αλλά τρώνε τα παράγωγά τους, όπως γαλακτοκομικά ή αβγά, που είναι το ίδιο πράγμα.

Όλη δαύτη η νομιμότητα που το ίδιο το κράτος εκχωρεί, αφομοιώνεται υποτακτικά από την κοινωνία, αυτή η νομιμότητα που επιδιώκει δικαιώματα για τα ζώα, στην πραγματικότητα θωρακίζει την εξουσία, τους κτηνοτρόφους και εκτροφείς, τους εμπόρους που χάρη σε ένα νόμο θα είναι σε θέση να νομιμοποιήσουν τη σφαγή των ζώων.

Δεν θέλουμε μια κουλτούρα βεγκανισμού, γιατί δεν είναι παρά μονάχα τούτο, μια κουλτούρα που δεν έρχεται σε σύγκρουση με οποιαδήποτε σχέση κυριαρχίας. Ακόμα και εντός του πλαισίου της «κοσμοθεώρησης των Άνδεων» χρησιμοποιούν ζώα για τα θρησκευτικά εθιμοτυπικά τους, όπως στις ζωοθυσίες και λοιπές τελετές. Ο πολιτισμός, ο καπιταλισμός, ο σπισισμός, είναι κρίκοι της ίδιας αλυσίδας κυριαρχίας και εξουσίας. Άλλο πράγμα είναι να πρέπει να κυνηγήσει και να ψαρέψει κανείς στη ζούγκλα για να επιβιώσει, κι άλλο να εκτρέφει ζώα, παράγοντας μια σχέση κυριαρχίας και εξουσίας του ανθρώπινου είδους πάνω στα υπόλοιπα ζώα.

Κανένας νόμος δεν τα κατάφερε να τερματίσει τους βιασμούς οποιουδήποτε είδους, η γυναικοκτονία, η παιδοφιλία και η ζωοφιλία είναι πρακτικές τόσο βρομερές και παρόμοιες μεταξύ τους. Όταν συμβαίνουν γεγονότα όπως το περιστατικό με τον σκύλο στην Κοτσαμπάμπα, η κοινωνία των πολιτών ενεργοποιείται, όμως ένας νόμος, μια τιμωρία ή ο εγκλεισμος για τον δράστη της επίθεσης δεν επιλύει τίποτα, η ζημιά έχει ήδη γίνει. Πρέπει να αναγνωρίσουμε πως η κοινωνία είναι σπισιστική, πατριαρχική, πως η εκπαίδευση που σχεδιάζεται προς όφελος του κράτους συντείνει στην εξαθλίωση των ατόμων και στη διατήρηση των αλυσίδων κυριαρχίας εντός του ίδιου είδους και επί άλλων ειδών. Ζούμε σε έναν κόσμο σχέσεων εξουσίας κι αυτές επεκτείνονται στην κυριαρχία πάνω σε άλλα ζώα, με αυτό τον τρόπο δημιουργούνται κοινωνικά στρώματα που από κάτω τους βρίσκονται τα μη ανθρώπινα ζώα, κι αν συνεχίσουμε να ζούμε βυθισμένοι σε αυτή την κοινωνία που αναγνωρίζει το κράτος ως αφέντη και κύριό της, με τον οποίο δεν τολμά να συγκρουστεί, τότε τα πράγματα δεν θα αλλάξουν.

πηγή: iracunditxs
βίντεο του αποτρόπαιου περιστατικού

Βολιβία: Ενημέρωση για την υπόθεση του συντρόφου Χένρυ Σεγαρρούντο

Πάνε κοντά 3 χρόνια από τότε που ξέσπασε η καταστολή στις 29 Μάη 2012. Ο σύντροφος Χένρυ Σεγαρρούντο υπόκειται ακόμη σε κάποια περιοριστικά μέτρα: τελεί υπό καθεστώς μερικού κατ’ οίκον περιορισμού, όπου του επιτρέπουν να βγαίνει ώστε να πραγματοποιεί κάποιες προσωπικές δραστηριότητες, να βλέπει την οικογένειά του και να δουλεύει για να βγάλει μερικά πέσος. Απ’ τη στιγμή της προφυλάκισής του μέχρι τώρα είχε παραπάνω από 40 ακροάσεις στα δικαστήρια, απ’ τις οποίες αναβλήθηκαν καμιά 30αριά – έχουμε χάσει πια το μέτρημα.

Βέβαια, η εξουσία είναι σε θέση να τροποποιεί και να μανιπουλάρει τα πάντα καταπώς τη βολεύει. Έχουν περάσει κοντά 2 χρόνια από τότε που ο αρμόδιος δικαστής παρήγγειλε στην εισαγγελία να παρουσιάσει κατηγορητήριο εντός 5 ημερών, ειδάλλως θα κήρυσσε λήξασα την υπόθεση (το εν λόγω τελεσίγραφο επιδόθηκε τον Μάη του 2013, αφότου ο σύντροφος είχε βγει απ’ το καθεστώς προφυλάκισης στο οποίο βρισκόταν επί έναν χρόνο κι είχε τεθεί σε πλήρη κατ’ οίκον περιορισμό). Αργότερα όμως ο δικαστής απέσυρε την προθεσμία και –όπως ήταν αναμενόμενο– επέδειξε μεροληψία υπέρ των συναδέλφων του της γενικής εισαγγελίας.

Προκειμένου να επιλυθεί το ζήτημα που θίγεται στην προηγούμενη παράγραφο, πριν από 4 περίπου μήνες έλαβε χώρα μια ακροαματική διαδικασία όπου, χάρη στις προσπάθειες της νομικής υπεράσπισης, η γενική εισαγγελία έχασε τη δυνατότητα στοιχειοθέτησης της υπόθεσης· παρ’ όλα αυτά, το δικαστήριο μέχρι στιγμής δεν κοινοποίησε στα εμπλεκόμενα μέρη (με ειδοποιητήριο που θα ’πρεπε να έχει ετοιμαστεί εντός ολίγων ημερών μετά τη συνεδρίαση) ότι η εισαγγελία έχει πενθήμερη διορία για την άσκηση έφεσης ή την επίδοση κατηγορητηρίου, αλλιώς η υπόθεση πρέπει να θεωρηθεί λήξασα – όλο δαύτο σε σχέση με τη δίωξη περί τρομοκρατίας. Όσον αφορά την άλλη κατηγορία, περί απόπειρας ανθρωποκτονίας, στην οποία ενάγουσα είναι η πρώην υφυπουργός περιβάλλοντος, υπάρχει μονάχα μία καταγγελία από τον Οκτώβρη του 2011 και μια διάτρητη έκθεση της μονάδας εκρηκτικών, όπου ούτε οι ίδιοι δεν μπορούν να εξηγήσουν τι είναι ακριβώς αυτό που συνέβη. Βέβαια, δεν πρόκειται για περίπτωση σκευωρίας με την έννοια της επινόησης επιθέσεων, δεδομένου πως κάποιοι πυρήνες επιτέθηκαν σε υλικές δομές του κράτους/Κεφαλαίου από το 2011 μέχρι το 2012. Ωστόσο η εξουσία, μες στην πρεμούρα της να επιδείξει την “παντοδυναμία” της, κατασκεύασε ενοχοποιητικά στοιχεία και κατάφερε να κάνει άτομα που υποτίθεται πως αγωνίζονται ενάντια στο σύστημα της κυριαρχίας και της πατριαρχίας να υπογράψουν ρουφιανοκαταθέσεις. Πίσω απ’ όλη αυτή την τρικυμία “αποδείξεων”, αυτές τις προδοτικές καταθέσεις, συν τους ισχυρισμούς των διωκτικών αρχών και τις πληροφορίες μέσα απ’ την παρείσφρηση βαλτών στο ελευθεριακό κίνημα θωράκισαν την υπόθεση, υποστηρίζοντας πως υπάρχει μια αναρχική οργάνωση με διεθνείς συνδέσμους και διεθνή χρηματοδότηση, και φτάνοντας μέχρι του σημείου να “εγκληματοποιήσουν” τη διεθνιστική αλληλεγγύη προς συντρόφια απαχθέντα από άλλα κράτη, καθώς και τη στήριξη σε τοπικό επίπεδο προς ιθαγενείς λαούς και αγώνες.

Κατά τη διάρκεια της δικονομικής διαδικασίας υπήρξαν πολλές ενέργειες μανιπουλάτσιας από πλευράς της εξουσίας, έτσι σε κάποια φάση έγινε λόγος για στημένη δίωξη, όχι όμως από μια θέση θυματοποίησης, αλλά από μια θέση επίθεσης και καταγγελίας για να έχουν υπόψη τους κι άλλα συντρόφια τέτοιες εμπειρίες, που μπορεί να τους φανούν χρήσιμες για την αντιμετώπιση του εχθρού μπροστά στα ειδεχθή έργα της εξουσίας. Και, για ν’ αναφέρουμε μερικά, στους φακέλους της έρευνας υπάρχουν περίεργα πράματα: Στην καταγραφή της πρώτης μπούκας που έκαναν οι μπάτσοι, εμφανίζεται τ’ όνομα ενός υποτιθέμενου γείτονα ως μάρτυρα κατά τη διάρκεια της επιδρομής στο σπίτι του πατέρα και της μάνας του συντρόφου, κι ο φερόμενος ως γείτονας ούτε καν υπάρχει, τον εφηύραν. Στη δεύτερη ψακτική, αυτήν τη φορά στο σπίτι του συντρόφου, κι ενώ ο ίδιος ήταν ήδη αιχμάλωτος στα κρατητήρια της αστυνομίας, φύτεψαν μια ατζέντα που δεν είναι δικιά του και τη στιγμή της κατάσχεσης των προσωπικών του αντικειμένων “την εντόπισαν” σαν να ανακάλυπταν μία “επιπρόσθετη απόδειξη” για να τον κατηγορήσουν.

Αν εξαιρέσει κανείς τα “υποκατάστατα μέτρα” που υποτίθεται πως του παρέχουν μια μεγαλύτερη “ευελιξία”, η κατάσταση του συντρόφου επί της παρούσης δεν έχει αλλάξει, μιας και για όλους αυτούς τους λακέδες της εξουσίας δεν έχει πάψει να αποτελεί κίνδυνο για τη βολεμένη τους κοινωνία.

Αλληλέγγυοι/-ες

στα αγγλικά

Βολιβία: Άλλη μια πύλη ανοιχτή για τον καπιταλισμό

Στα εδάφη που κυριαρχούνται από το βολιβιάνικο κράτος σχεδιάζεται η κατασκευή ενός σταθμού πυρηνικής ενέργειας στο διαμέρισμα της Λα Πας. Τα καπρίτσια της εξουσίας δεν κρύβουν τις προθέσεις της για πρόοδο, εκπολιτισμό και ανάπτυξη, κι έχουμε δει τα τελευταία χρόνια πώς το κράτος προστατεύει τα καπιταλιστικά, νεοαποικιακά και μπουρζουάδικα συμφέροντα, όπως στην περίπτωση του σχεδίου κατασκευής ενός αυτοκινητοδρόμου στο πλαίσιο της Πρωτοβουλίας για την Περιφερειακή Ολοκλήρωση της Νότιας Αμερικής (πλάνο IIRSA) ο οποίος θα περνάει μέσα από το δρυμό του TIPNIS, ή με το Ράλι Ντακάρ και το δορυφόρο που θα καλύψει τη διοργάνωση ως σύμβολο επιτήρησης και κέρδους για τις πολυεθνικές εταιρείες τηλεπικοινωνιών. Σύμφωνα με την εξουσία, τα εν λόγω συμφέροντα εξυπηρετούν «ειρηνικούς» σκοπούς προσανατολισμένους στην έρευνα και στην ανάπτυξη νέων τεχνολογιών στον ιατρικό και αγροδιατροφικό τομέα. Το βολιβιανό κράτος εμμένει στην εγκατάσταση του αντιδραστήρα, μα προφανώς ένας σταθμός πυρηνικής ενέργειας δεν μπορεί να είναι αποκομμένος από τη στρατιωτική δραστηριότητα.

Η εγκατάσταση σταθμών πυρηνικής ενέργειας εδώ και χρόνια σε άλλες χώρες έχει αποτύχει, και παρά το γεγονός πως αυτού του τύπου η παραγωγή ενέργειας εκλύει μικρότερες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα απ’ ό,τι οι μέθοδοι καύσης ορυκτών καυσίμων, δεν γνωρίζουν πώς να αποφύγουν την παραγωγή ραδιενεργών αποβλήτων ούτε μπορούν να εγγυηθούν την ασφαλή αποθήκευσή τους. Οι επιπτώσεις ξεκινάνε από την εξόρυξη ουρανίου, την παρασκευή των πυρηνικών καυσίμων, τη λειτουργία των σταθμών ατομικής ενέργειας, και καταλήγουν στην παραγωγή εξαιρετικά ραδιενεργών αποβλήτων.

Υπάρχουν διάφοροι παράγοντες που μας προκαλούν απέχθεια για αυτού του είδους την ενέργεια, όπως το αβαντάρισμα του καπιταλισμού, τα πειράματα σε ζώα, οι γενετικές μεταλλάξεις σε ανθρώπινα και μη ανθρώπινα ζώα, οι ογκολογικές παθήσεις, η μόλυνση, η αποθήκευση τοξικών αποβλήτων των οποίων η επικινδυνότητα εκτείνεται σε βάθος εκατοντάδων χιλιάδων χρόνων, ένας δυνητικός ραδιενεργός κίνδυνος που μπορεί να βγει εκτός ελέγχου, καθώς και η παρασκευή πολεμικών όπλων. Την εξουσία ποσώς την ενδιαφέρουν οι παραπάνω λόγοι, δεδομένου πως αυτό που αποζητά είναι η επέκταση και ισχυροποίηση της κυριαρχίας της. Εκφράζουμε την καθολική μας απέχθεια απέναντι σε οποιοδήποτε καπιταλιστικό πλάνο καταστροφής της γης, και ενθαρρύνουμε την καταπολέμηση του κράτους/Κεφαλαίου.

Όχι στο σταθμό πυρηνικής ενέργειας!

πηγή: irakunditxs

Βολιβία: Ενημέρωση για την κατάσταση του συντρόφου Χένρυ Σεγαρρούντο

Από το δίσκο «Furia y Candela» του συντρόφου Χένρυ Σεγαρρούντο

Ο Χένρυ Σεγαρρούντο είναι ένας αντεξουσιαστής σύντροφος που συνελήφθη στις 29 Μάη 2012 στην πόλη της Λα Πας, στο πλαίσιο μιας γενικευμένης κατασταλτικής επιχείρησης εναντίον διαφόρων τομέων του αναρχισμού στη Βολιβία. Ο Χένρυ κατηγορήθηκε για επιθέσεις που πραγματοποίησαν πυρήνες της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας/Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο και προφυλακίστηκε για σχεδόν ένα χρόνο. Μετά από συνεχείς αναβολές της δίκης του, αποφυλακίστηκε στις 2 Μάη 2013 και τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό.

Στις 12 Μάρτη 2014 ο εν λόγω περιοριστικός όρος τροποποιήθηκε σε νυχτερινό κατ’ οίκον περιορισμό, δηλαδή ο Χένρυ μπορεί πλέον να ξαναβγεί στο δρόμο, έστω και μονάχα κατά τη διάρκεια της μέρας. Παρ’ ότι αυτή είναι μια ευχάριστη εξέλιξη, θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι ο σύντροφος συνεχίζει να ’ναι όμηρος του βολιβιανού δικαστικού συστήματος, γνωστού για τις εξωφρενικές καθυστερήσεις στις δίκες. Σε αυτό το πλαίσιο, η προγραμματισμένη για τις 17 Μάρτη ακρόαση αναβλήθηκε γι’ άλλη μια φορά.

Βολιβία: Συνθήματα αλληλεγγύης στην Ταμάρα Σολ Φαρίας Βεργάρα

Η εκδίκησή σου είναι και δικιά μας. Λευτεριά στη Σολ Βεργάρα.
Σολ, η ορμή σου είναι η ανάσα μας.
Δύναμη, αλληλεγγύη και δράση. Για μια μαχητική μνήμη. Σολ, δεν είσαι μόνη.
Η δράση της Σολ είναι μέρος του πολέμου μας.
Σολ, η εκδίκησή σου μας αδελφώνει στον αγώνα.

Ενόσω οι πολίτες προετοιμάζονται για τους καρναβαλικούς εορτασμούς, οι σκέψεις μας προσπερνάνε τις αποστάσεις, σπάζοντας τα σύνορα που μας χωρίζουν…

Μέσω αυτής της μικρής νυχτερινής βόλτας θέλουμε να τιμήσουμε το κουράγιο σου και την παρόρμησή σου, μια ορμή που σημαδεύει την ιστορία του αγώνα μας, μας τροφοδοτεί και μας θωρακίζει. Γιατί με μια μονάχα κραυγή εκδίκησης απέδειξες ότι κανένας μαχητής δε λησμονιέται. Γιατί είναι αδύνατο να παραμείνουμε σιωπηλοί μπροστά στη γενναιότητά σου, έτσι με αυτήν τη μικρή χειρονομία αλληλεγγύης αφήνουμε τους τοίχους να τα πουν από μόνοι τους…

Ενθυμούμενοι το σύντροφο Σεμπαστιάν Οβερσλούιχ, γιατί νεκρός είναι αυτός που λησμονιέται. Ξέρουμε ότι μια ζωή στη μάχη συνεχίζει και θα συνεχίσει να τροφοδοτεί τον αγώνα μας!

Για μια μαχητική μνήμη, για την αναρχία!
Ζήτω η Σολ Βεργάρα! Ζήτω ο Σεμπαστιάν Οβερσλούιχ!

πηγή: contrainformate

Βολιβία: Σχετικά με τις πρόσφατες εξεγέρσεις στις φυλακές της χώρας

Ακολουθεί ενημέρωση συντρόφων από τη Βολιβία σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση στις φυλακές της επικράτειας και τις εξεγέρσεις των κρατουμένων που έλαβαν χώρα τους τελευταίους μήνες. Για την κατανόηση του εκεί πλαισίου πρέπει να αναφερθεί ότι σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως σε αυτήν της φυλακής του Σαν Πέδρο στη Λα Πας, ο εγκλεισμός παίρνει χαρακτηριστικά παρόμοια με αυτά μιας κοινότητας ανθρώπων σε μόνιμη καραντίνα, ή αλλιώς ενός στρατοπέδου συγκέντρωσης, με πολλούς από τους κρατουμένους να ζουν εντός της φυλακής μαζί με τις οικογένειές τους δεδομένης της οικονομικής εξαθλίωσής τους και της συνεπαγόμενης αδυναμίας να συντηρηθεί η οικογένεια εκτός των τειχών.

Ξεσηκωμός στις βολιβιανές φυλακές

«Όταν ξεσπά μια ανταρσία στη φυλακή, μέχρι κι εκείνοι που αποδέχονται τις νόρμες της κοινωνίας ζωντανεύουν απ’ το ευγενές πάθος για τη λευτεριά. Όταν τις στέγες των φυλακών τις παίρνει η φωτιά και οι εξεγερμένοι, τότε χτυπιέται η επιβολή και ταυτοποιείται ο εχθρός».

Σημείωση των συντακτών: Η ορμή με την οποία γράφουμε αυτές τις αράδες δεν έχει στόχο να θυματοποιήσει τους κρατουμένους του βολιβιάνικου κράτους, αλλά μονάχα να περιγράψει κάποια από τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στις φυλακές της επικράτειας. Στ’ αναρχικά μας χέρια κραδαίνουμε την αλληλεγγύη προς όσους κι όσες βιώνουν τον εγκλεισμό στα κάτεργα του κράτους.

Εδώ και ένα χρόνο έχουν ξεκινήσει μαζικές εξεγέρσεις στις φυλακές της βολιβιανής επικράτειας με αίτημα την παραίτηση του Ραμίρο Γιάνος, διευθυντή της Σωφρονιστικής Υπηρεσίας, διεκδικώντας την παύση της κωλυσιεργίας στην εκδίκαση των υποθέσεων, «ανθρωπιστική» μεταχείριση, μέσα μεταφοράς για τις συνεδριάσεις δικαστηρίων, την ικανοποίηση του αιτήματος των ξένων κρατουμένων για έκδοσή τους στη χώρα προέλευσής τους, καθώς και κονδύλια για τη σίτιση. Στους λόγους του ξεσηκωμού προστίθεται κι η αθέτηση της συμφωνίας που υπογράφτηκε τον Φλεβάρη του 2013 ανάμεσα στους κρατουμένους των φυλακών του Σαν Πέδρο και στη Σωφρονιστική Υπηρεσία, η οποία και οδήγησε στο προσωρινό πάγωμα της υπόθεσης και στην αναστολή των κινητοποιήσεων, δίνοντας μια περίοδο τριών μηνών για την εκπλήρωση όλων των συμφωνηθέντων. Ο Ραμίρο Γιάνος αρνήθηκε ότι είχε γνώση αυτού του εγγράφου, και μέχρι στιγμής οι Αρχές δεν έχουν ικανοποιήσει τα αιτήματα των κρατουμένων.

Το κράτος σχεδιάζει την εφαρμογή ενός νέου κανονισμού για τις φυλακές, που θα σημάνει ακόμα πιο σκληρές συνθήκες και αυστηρές νόρμες, τόσο για τους κρατουμένους, όσο και για τους επισκέπτες τους. Οι σωφρονιστικές αρχές αποφάσισαν τη συστηματική μεταγωγή των κρατουμένων από τις φυλακές του Σαν Πέδρο σε άλλα πανοπτικά, απομακρυσμένα από την πόλη της Λα Πας. Λογαριάζουν δε να μη δεχτούν νέους κρατουμένους από τις 17 Ιούλη κι έπειτα, ενώ ανακοίνωσαν το κλείσιμο της εν λόγω φυλακής, που βρίσκεται στην πρωτεύουσα, ως κατασταλτικό μέτρο έναντι των συνεχόμενων κινητοποιήσεων. Οι ανταρσίες είναι συχνές, γι’ αυτό και το κράτος επιχειρεί να τις καταστείλει μετάγοντας τους κρατουμένους σε άλλες, απομακρυσμένες φυλακές. Η μαζική μεταγωγή των κρατουμένων από το Σαν Πέδρο θα επιτείνει την απομόνωσή τους, λόγω της απόστασης των άλλων φυλακών στις οποίες θα τους στείλουν. Αυτό συνεπάγεται αυτομάτως ακόμα μεγαλύτερους περιορισμούς στο επισκεπτήριο των συγγενών, μιας και το 80% των κρατουμένων και των οικογενειών τους είναι φτωχοί.

Σύνοψη των εξεγέρσεων το 2013

Στις 17 Γενάρη ο Ραμίρο Γιάνος πιάστηκε όμηρος από τους κρατουμένους του Σαν Πέδρο, ως απάντηση στις συνεχείς απειλές του να τους μεταγάγει σε άλλες φυλακές αν κινητοποιούνταν ή διαμαρτύρονταν. Οι κατασταλτικές δυνάμεις εφόρμησαν για να τον διασώσουν, ενώ τελικά ο Γιάνος τη γλίτωσε χάρη στην παρέμβαση κάποιων εκπροσώπων των εγκλείστων, που απέτρεψαν το λιντσάρισμά του. Λόγος των κινητοποιήσεων ήταν η άρνηση των κρατουμένων να δεχτούν εντός του Σαν Πέδρο 39 ανηλίκους, που επρόκειτο να μεταφερθούν εκεί από το Κέντρο Αποκατάστασης Νέων της Καλαούμα. Από κείνη τη μέρα ο Γιάνος δεν τόλμησε να ξαναπατήσει το πόδι του στη φυλακή του Σαν Πέδρο. Η εξέγερση συνεχίστηκε καθ’ όλη τη διάρκεια του Γενάρη, ενώ οι έγκλειστοι στους 9 τομείς της φυλακής πήραν τον έλεγχο όλων των εγκαταστάσεων, υψώνοντας φωτιές από τις ταράτσες και τα προαύλια. Continue reading Βολιβία: Σχετικά με τις πρόσφατες εξεγέρσεις στις φυλακές της χώρας

Δράσεις για τον Μαουρίσιο Μοράλες, που πέθανε μαχόμενος στο Σαντιάγο της Χιλής στις 22 Μάη 2009

Τοιχογραφία —πιθανότατα κάπου στη Βολιβία— με τα λόγια του Μαουρίσιο:

Οπλίσου και ξέσπασε βίαια, όμορφα βίαια…

«Φροντίζουμε ώστε να ζει πάντοτε η αναρχία, και γι’ αυτό η μνήμη μας δε σε ξεχνά. Με τη θύμηση του πάνκη Μάουρι σε κάθε δράση και χαμόγελο. —Άγριοι και Αχαλίνωτοι»

πηγές i, ii

Στο δρόμο και στο Πανεπιστήμιο της Χιλής, Σαντιάγο, μεσημέρι 22ας Μάη 2013:

«Αυτή η ενέργεια εντάσσεται στην επέτειο του ατυχή θανάτου του συντρόφου μας Μαουρίσιο Μοράλες, που προήλθε από την ατυχή πρόωρη έκρηξη του εκρηκτικού του μηχανισμού. Τέσσερα χρόνια μετά το χαμό σου, όσοι κι όσες κουβαλούν φωτιά μες στις καρδιές τους, λύσσα μες στα μυαλά τους και χιλιάδες εξεγερσιακές πράξεις στα χέρια τους, δε σε λησμονούν. Δεν είμαστε ανάμεσα σε κείνους που εξιδανικεύουνε το θάνατό σου σαν ηρωικό ή σαν μαρτυρικό. Ήσουνα απλά άλλος ένας αδερφός, άλλο ένα συντρόφι μας, κι ένας από τους πολλούς που εφόρμησαν προς την πολύμορφη επίθεση απέναντι στο Κεφάλαιο. Σύντροφος Μαουρίσιο Μοράλες: μαχητής, όχι μάρτυρας! Λευτεριά στους πολιτικούς κρατουμένους και μπουρλότο στην κοινωνία-φυλακή!»

πηγές i, ii

Σαντιάγο: Εμπρηστική επίθεση εναντίον της Εθνικής Ένωσης Σωφρονιστικών Υπαλλήλων Χιλής

Μήπως νομίζατε ότι ο Μάης θα περνούσε χωρίς άμεσες δράσεις;
Απαντήσαμε για άλλη μια φορά με τη φωτιά.

Ενθυμούμενοι τον πολεμιστή Μαουρίσιο Μοράλες και στεκόμενοι σε αλληλεγγύη με τα φυλακισμένα συντρόφια στο Τεμούκο, πυρπολήσαμε την είσοδο της Εθνικής Ένωσης Σωφρονιστικών Υπαλλήλων (ANFUP) επί της οδού Σάντα Μόνικα και λίγα μόνο μέτρα από την οδό Κούμινγκ, στο κέντρο του Σαντιάγο, την Κυριακή 12 Μάη. Αυτή η ενέργεια προστίθεται σε όσες έχουν ήδη αναληφθεί από άλλες ομάδες σε «εναλλακτικά» μέσα, αλλά αποσιωπήθηκαν από τον «επίσημο Τύπο».

Το είπαμε και στην προηγούμενη προκήρυξή μας, όταν επιτεθήκαμε σε εγκαταστάσεις των χιλιάνων δεσμοφυλάκων τον Γενάρη του 2013, ότι δεν θα αφήσουμε τους βασανιστές να ησυχάσουν στα καταφύγιά τους. Η κριτική απέναντι στο εξουσιαστικό σύστημα και στις σωφρονιστικές δομές του δεν μπορεί να ιδωθεί ξέχωρα από την άμεση επίθεση εναντίον όσων επιχειρούν να κάμψουν το εξεγερτικό σθένος των φυλακισμένων μας συντρόφων. Οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι έχουν επιλέξει εθελοντικά να ζήσουν ως εχθροί της λευτεριάς και ως ενεργοί συνεργάτες της κυριαρχίας, με αντάλλαγμα το μερτικό της εξουσίας που βρίσκει την υλική του έκφραση στον εγκλεισμό και στον εξευτελισμό των κρατουμένων και των οικογενειών τους.

Τον μήνα Απρίλη η αντεξουσιάστρια συντρόφισσα Αριάδνα Τόρρες, που βρίσκεται έγκλειστη στο Σωφρονιστικό Κέντρο Γυναικών του Τεμούκο, τιμωρήθηκε από την αρχιφύλακα με παρακράτηση ενός κειμένου που έγραψε προς δημοσιοποίηση, επειδή προσέβαλε ένα δικαστή. Στείλαμε διπλότυπο αυτού του μηνύματος στους χιλιάνους δεσμοφυλάκους, έτσι ώστε να γνωρίζουν ότι οι αναρχικοί, αντεξουσιαστές και επαναστάτες σύντροφοι που κρατούνται σε όλη την επικράτεια δεν είναι βορά στα εξουσιαστικά παιχνιδάκια τους, κι ότι για κάθε επίθεση η απάντηση θα είναι ξανά φωτιά, εκρήξεις και θραύσματα.

Θέλουμε να ρωτήσουμε τα συντρόφια της δράσης, γιατί έχει περιοριστεί η βίαιη δραστηριότητα εναντίον του εχθρού; Ένα πράγμα είναι η αγκιτάτσια των οδομαχιών, αλλά πριν από το Μάη είδαμε λίγες μονάχα άμεσες και σχεδιασμένες επιθέσεις, βόμβες, εμπρησμούς και σαμποτάζ εναντίον των κυριάρχων και του συστήματός τους της μιζέριας. Το να έχουν διάρκεια στο χρόνο οι αντεξουσιαστικές επιθέσεις και να μην καταλήξουν αστυνομικό ανέκδοτο εξαρτάται από εμάς. Το να μην καθίσταται μονάχα μια νεανική μόδα η επιλογή της επαναστατικής βίας και της σύνδεσής της με τον αντεξουσιαστικό αγώνα (και τις διάφορες μορφές με τις οποίες αυτός γίνεται πράξη) εξαρτάται επίσης από εμάς. Η ενδυνάμωση και ο πολλαπλασιασμός σε ποσότητα και ποιότητα των άμεσων δράσεων εξαρτάται μονάχα από τη βούλησή μας.

Το Μάη θυμόμαστε τους συντρόφους που δολοφονήθηκαν από το κράτος στο Σικάγο το 1886. Θυμόμαστε τον Ντανιέλ Μένκο, νεολαίο που δολοφονήθηκε σε μια διαδήλωση το 1999. Θυμόμαστε τον νεαρό εργάτη Ροδρίγο Σιστέρνας, που δολοφονήθηκε από μπάτσους στη Χιλή το 2007, αφού συνέτριψε ένα αστυνομικό όχημα με ένα γερανό. Σκεφτόμαστε το σύντροφο Χένρυ, φυλακισμένο από τον περασμένο Μάη στη Βολιβία [επί της παρούσης σε κατ’ οίκον περιορισμό], όπως και τους συντρόφους Νικόλα Γκάι και Αλφρέντο Κόσπιτο, φυλακισμένους στην Ιταλία ένα χρόνο μετά τον πυροβολισμό στο πόδι ενός μεγαλοστελέχους εταιρείας πυρηνικών, δράση για την οποία κατηγορούνται.

Χαιρετισμούς σε όλα τα φυλακισμένα και φυγόδικα συντρόφια ανά τον κόσμο.

Μαουρίσιο Μοράλες, ζεις μέσα από την άμεση δράση.

Εξεγερσιακός αντεξουσιαστικός πυρήνας Παναγιώτης Αργυρού-ΑΑΟ/ΔΕΜ

Τεμούκο, Χιλή: Εμπρηστική επίθεση σε υποκατάστημα της τράπεζας BancoEstado

ξημερώματα 19ης Νοέμβρη —πριν το εφετείο του συντρόφου Τορτούγα

Τοποθετήσαμε μια εμπρηστική βόμβα στο υποκατάστημα της τράπεζας BancoEstado επί της λεωφόρου Αλεμάνια στην πόλη του Τεμούκο, ως πράξη επίθεσης ενάντια στο Κεφάλαιο και στις γαμημένες οχιές που τις βολεύει να το προασπίζονται (εξαπατώντας με ελκυστικές μαλακίες στις γιγαντοαφίσες και στην τηλεόραση, ενόσω ανοίγουν πυρ εναντίον Μαπούτσε και νεολαίων στα χωριά).

Δεν είναι τόσο η οικονομική ζημιά, αλλά η χαρά της φθοράς των σκέψεών τους, και η ανατριχίλα που νιώθουν όσο εμείς περιγελάμε τις απόπειρές τους ν’ αποκρύψουν την ενέργειά μας, ταπώνοντας τις βιτρίνες της λησταρχίνας τράπεζας με χαρτί μέτρου και σημειώματα του τύπου «εκτός λειτουργίας», λες και θα μπορούσε αυτή η συγκάλυψη να σταματήσει την εξεγερτική δράση. Δυστυχώς για δαύτους, εμείς θα συνεχίσουμε να εφορμούμε, χωρίς να μπορούν να το αποσιωπήσουν, πόσω μάλλον να το σταματήσουν.

Αυτή η βόμβα είναι μόνο μία από τις τόσες δράσεις αλληλεγγύης που θα ακολουθήσουν για συντρόφια μας –όπως ο Λουσιάνο Πιτρονέγιο– των οποίων η πρόθεση να σπείρουν φόβο στις τάξεις κάθε εξουσίας στάθηκε πιο δυνατή από κάθε προσωπικό τους φόβο –ή όπως ο Χένρυ και ο Κρούδο, που αιχμαλωτίστηκαν στη Βολιβία και προδόθηκαν από δειλούς ψευτοαναρχικούς της OARS (δογματικής οργάνωσης που υπερασπίζεται τον καταραμένο νόμο και τα γουρούνια)– ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας και φυλακής, τόσο φυσικής όσο και πνευματικής…

Το πολύμορφο σαμποτάζ θα συνεχιστεί, με εμπρησμούς, ληστείες, φθορές… Εδώ, στο Τεμούκο της Χιλής, και ανά τον κόσμο η εξεγερσιακή φλόγα θα συνεχίσει να καίει, και ποτέ δε θα μπορέσουν να φυλακίσουν τις ιδέες μας γιατί είναι αλεξίσφαιρες, γι’ αυτό και τούτες οι πράξεις θα συνεχιστούν, παρακινώντας κι άλλα αλάνια να κάνουν ό,τι τους λέει η καρδιά τους για να πυρπολήσουν τη γαμημένη υποταγή και παθητικότητα.

Πυρήνας Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας

Πόρτο Αλέγκρε, Βραζιλία: Πανό αλληλεγγύης με τους Χένρυ και Κρούδο, συντρόφους έγκλειστους στη Βολιβία

Την Παρασκευή, 28 Σεπτέμβρη, αναρτήσαμε ένα πανό προπαγάνδας και αλληλεγγύης με τα αιχμάλωτα πολέμου αδέρφια μας, στην είσοδο του Τούνελ ντα Κονσεϊσάου, στο κέντρο της πόλης του Πόρτο Αλέγκρε. Το πανό λέει «Με κάθε τρόπο ενάντια στην εξουσία: Λευτεριά στους Χένρυ και Κρούδο, έγκλειστους στη Βολιβία».

Με αυτή την απλή χειρονομία προπαγάνδας ανταποκρινόμαστε στο κάλεσμα σε μέρες αγκιτάτσιας με τους αγωνιζόμενους κρατουμένους [21-30 Σεπτέμβρη].

Ενάντια σε όλα τα τείχη!
Ενάντια σε κάθε φυλακή!
Ζήτω η αναρχία!

στα πορτογαλικά

Βολιβία: Ενημέρωση για τις συλλήψεις και τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν από τον Μάη του 2012

ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΝΑΠΤΥΞΗ – ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ’ΜΑΣΤΕ ΛΕΥΤΕΡΟΙ (Α) ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΥΣ ΤΗΣ ΒΟΛΙΒΙΑΣ!

[ 28 Αυγούστου 2012 ]

Στις 29 Μάη 2012 η αστυνομία μπούκαρε σε 12 διαφορετικά σπίτια, αναζητώντας 13 άτομα, ανάμεσα στα οποία οπαδούς του χάρι κρίσνα, μουσικούς, μέλη της OARS («Αναρχική Οργάνωση για την Κοινωνική Επανάσταση»), πάνκηδες, ελευθεριακούς και αναρχικούς. Η ένδεια των ερευνών των μπάτσων της «υπηρεσίας πληροφοριών» περιλάμβανε την μπούκα της αστυνομίας σε λάθος σπίτι γείτονα, αντί για το σπίτι ενός από τα άτομα που έψαχναν, την παράβλεψη της επιδρομής σε ένα από τα εν λόγω σπίτια λόγω έλλειψης χρόνου, την άγνοια των πραγματικών διευθύνσεων πολλών από αυτούς στα σπίτια των οποίων μπήκαν, όπως και των πραγματικών ονομάτων τους. Οι μπάτσοι ισχυρίστηκαν ότι αυτή η επιχείρηση έτρεχε για 7 μήνες, αλλά είναι προφανές ότι η «έρευνα» δεν ήταν ούτε μιας βδομάδας.

Η αναζήτηση των ατόμων αφορούσε υπόπτους για «απόπειρα ανθρωποκτονίας και τρομοκρατία», και πιθανά μέλη της FAI/FRI (Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία/Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο).

Από τα 13 άτομα που ανακρίθηκαν, πολλοί συνεργάστηκαν με τους μπάτσους (τ’ αδέρφια Ρενάττο Βινσέντι και Τζέφερ Βινσέντι, ο Ντανιέλ Κάσερες και ο Βίκτορ Χιρόντα, με κάποιους να είναι μέλη της OARS και του Ρεδ Βέρδε). Εξαιτίας τους, σήμερα 3 άτομα βρίσκονται αιχμάλωτα στα χέρια του βολιβιανού κράτους. Πρόκειται για τον Μάυρον «Κρούδο» Γκουτιέρρες, τον Χένρυ Σεγαρρούντο και τη Νίνα Μανσίγια.

Σχετικά με τον 20χρονο αναρχοπάνκη σύντροφο Μάυρον (Μιοσίρο, γνωστότερο ως Κρούδο), οι μπάτσοι μπούκαραν στο σπίτι της μάνας του στις 29 Μάη, κι αφού δεν τον βρήκαν εκεί, αποφάσισαν να του τη στήσουν μέσω τηλεφωνήματος από άτομο που τάχα ήθελε να κάνει ένα πίρσινγκ (δουλειά με την οποία καταπιάνεται ο Κρούδο, ή «Ωμός»), αλλά που τελικά δεν ήταν κάτι παραπάνω από κόλπο των μπάτσων της υπηρεσίας πληροφοριών για να τον μαγκώσουν στο κέντρο της Λα Πας. Τον ανέβασαν σε ένα αυτοκίνητο, τον ξυλοκόπησαν και μετά από κάποια λεπτά απειλών, χτυπημάτων και αστυνομικών τεχνασμάτων, για να τον υποχρεώσουν να καταθέσει εναντίον άλλων ατόμων (κάτι που δεν έκανε ποτέ), τον μετέφεραν σε άλλο όχημα, όπου τον πλησίασε άλλος μπάτσος για να του επιδώσει κλήτευση για τις 4 Ιούνη. Στις 4 Ιούνη τελικά οι μπάτσοι συνέλαβαν τον Μάυρον, ο οποίος πέρασε το πρώτο βράδυ στα κρατητήρια των Ειδικών Δυνάμεων Καταπολέμησης Εγκλήματος (FELCC), για να μεταφερθεί στη συνέχεια στα κρατητήρια των δικαστηρίων, όπου είχε προγραμματιστεί η πρώτη συνεδρία για την υπόθεσή του, η οποία αναβλήθηκε μιας και ο Κρούδο δεν είχε χρήματα για δικηγόρο. Παρέμεινε στα κρατητήρια των δικαστηρίων μέχρι τις 11 Ιούνη και στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε ένα σωφρονιστικό κατάστημα ανηλίκων, που στ’ αλήθεια δεν είναι τίποτα παραπάνω από φυλακή υψίστης ασφαλείας, ονόματι Καλαούμα – βρίσκεται στην κοινότητα Σουρισάγια-Σουριπάντα της πόλης της Βιάτσα. Μέχρι τις 9 Αυγούστου ο Μάυρον παρέμενε χωρίς συνήγορο λόγω έλλειψης χρημάτων, αλλά πλέον έχει τη νομική υποστήριξη μιας δικηγόρου. Συνεχίζει να βρίσκεται σε καθεστώς προφυλάκισης.

Ο αναρχικός/αντεξουσιαστής σύντροφος Χένρυ Σεγαρρούντο συνελήφθη στις 29 Μάη την ώρα που έφευγε από το χώρο εργασίας του, ενώ την ίδια μέρα έγινε επιδρομή στο σπίτι των γονιών του και την επομένη στο σπίτι όπου έμενε. Παρ’ ότι οι μπάτσοι ισχυρίζονται πως η έρευνα διήρκεσε 7 μήνες, αγνοούσαν την τρέχουσα διεύθυνση κατοικίας του Χένρυ και χρειάστηκε να ρωτήσουν για να μάθουν πού μένει. Η μπούκα στο σπίτι του έγινε χωρίς να είναι παρών ο ίδιος. Μετά κι από αυτή την επιδρομή, οι Αρχές παρουσίασαν δημοσίως τον Χένρυ και τη Νίνα σε μια συνέντευξη Τύπου. Μερικά λεπτά πριν, ο Χένρυ είχε δεχτεί την επίθεση ενός από τους μπάτσους (που στην πραγματικότητα δεν ήταν της υπηρεσίας πληροφοριών αλλά της δίωξης ναρκωτικών), ο οποίος του είπε ότι σε λίγο θα ζούσε στο πετσί του τον κοινωνικό θάνατο. Παρομοίως, διάφοροι ακόμη ένστολοι λοιδορούσαν το σύντροφο. Ύστερα μεταφέρθηκε στα κρατητήρια των δικαστηρίων και στη συνέχεια στη φυλακή του Σαν Πέδρο, στο κέντρο της Λα Πας, όπου παραμένει σε καθεστώς προφυλάκισης μέχρι σήμερα. Επιπλέον, η διοίκηση των φυλακών αρνείται στον Χένρυ τη βέγκαν διατροφή που ακολουθεί, υπονομεύοντας μ’ αυτόν τον τρόπο την υγεία του.

Η Νίνα Μανσίγια βρίσκεται έγκλειστη στο «κέντρο γυναικείου προσανατολισμού» στην περιοχή Ομπράχες της Λα Πας, σε καθεστώς προφυλάκισης.

Μέχρι σήμερα δεν υπάρχει κανένα αποδεικτικό στοιχείο εναντίον των Χένρυ, Κρούδο και Νίνα, κι η ειρωνεία είναι ότι το μόνο στιβαρό στοιχείο το οποίο εντοπίστηκε κατά τη διάρκεια αυτών των επιδρομών είναι ένα 22άρι ρεβόλβερ που βρέθηκε στο σπίτι του Ρενάττο Βινσέντι. Ίσως είναι ν’ αναρωτιόμαστε γιατί ο Ρενάττο βρίσκεται σε καθεστώς «κατ’ οίκον περιορισμού» από τη στιγμή που βρέθηκε το όπλο στη δική του κατοχή.

Τ’ αηδιαστικά αδέρφια Ρενάττο και Τζέφερ Βινσέντι, σε μια απόπειρα αποπροσανατολισμού της προσοχής απ’ την αξιολύπητη συνεργασία τους με τους μπάτσους, άρχισαν να διαδίδουν τη φήμη ότι ο Μάυρον Γκουτιέρρες ήταν ο μόνος συνεργαζόμενος με την αστυνομία. Ερευνώντας σε βάθος και ανατρέχοντας στις καταθέσεις των 13 ατόμων που προσήχθησαν, οι μόνοι εμετικοί συνεργαζόμενοι με την αστυνομία ήταν οι δυο Βινσέντι, ο Ντανιέλ Κάσερες και ο Βίκτορ Χιρόντα. Εκτός από την κατάθεση, ακούστηκε απ’ το στόμα του ίδιου του Ρενάττο πως οι ένοχοι ήταν οι Μάυρον, Νίνα και Χένρυ.

Αστυνομία και κράτος βεβαιώνουν ότι αυτά τα 3 άτομα είχαν συστήσει έναν τρομοκρατικό πυρήνα, παρόλο που η Νίνα και ο Κρούδο δεν γνωρίζονται καν μεταξύ τους, ενώ ο Χένρυ γνωριζόταν με τη Νίνα και τον Μάυρον μόνο μέσα από τη μουσική.

Η έρευνα έχει παραλύσει, διότι δεν υπάρχει η παραμικρή απόδειξη κατά των τριών αυτών προσώπων, δηλαδή ούτε λίγο ούτε πολύ αντιμετωπίζουμε μια σκευωρία που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση για να ποινικοποιήσει όσους την εχθρεύονται.

Δυστυχώς, η Νίνα Μανσίγια, μέσα στην απόγνωσή της να βγει από αυτό το κέντρο εξόντωσης, υπονόμευσε τους συντρόφους Κρούδο και Χένρυ μέσω της συμπληρωματικής κατάθεσης που η ίδια ζήτησε. Αντίστοιχα, έδωσε ονόματα ατόμων που η ίδια πίστευε ότι είναι μέλη της FAI/FRI. Η αλληλεγγύη μας δεν μπορεί να είναι η ίδια πλέον απέναντι στη Νίνα. Της στέλνουμε πολλή δύναμη για να ξεπεράσει αυτήν τη διαδικασία, αλλά πλέον δεν στεκόμαστε αλληλέγγυοι/-ες μαζί της, ελπίζοντας ωστόσο ν’ απελευθερωθεί σύντομα μαζί με τους συντρόφους Χένρυ και Κρούδο.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών, ο σύντροφος Κρούδο υπέστη τραμπουκισμούς από πλευράς των ανακριτών της υπόθεσης, με απειλές μεταγωγής του σε άλλη φυλακή, ενώ του έκαναν ερωτήσεις χωρίς την παρουσία της δικηγόρου του.

Όσον αφορά την εξέλιξη της διαδικασίας για το σύντροφο Χένρυ, αυτή αναβάλλεται διαρκώς. Στις 22 Αυγούστου ήταν η 4η φορά που αναβλήθηκε η συνεδρίαση του δικαστηρίου, λόγω απουσίας της εισαγγελίας.

Ο απολογισμός των επιδρομών της αστυνομίας είναι ο εξής:

– Ο αναρχικος/αντεξουσιαστής Χένρυ Σεγαρρούντο βρίσκεται αιχμάλωτος στη φυλακή του Σαν Πέδρο.
– Ο αναρχοπάνκης Μάυρον Γκουτιέρρες βρίσκεται αιχμάλωτος στη φυλακή της Καλαούμα.
– Η ελευθεριακή Νίνα Μανσίγια βρίσκεται αιχμάλωτη στις γυναικείες φυλακές του Ομπραχές.

– Ο Βίκτορ Χιρόντα, μέλος της OARS και του Ρεδ Βέρδε, απολαμβάνει «κατ’ οίκον περιορισμό».
– Ο Ρενάττο Βινσέντι, μέλος της OARS, απολαμβάνει «κατ’ οίκον περιορισμό».

Αλληλεγγύη στους συντρόφους Κρούδο και Χένρυ!

Συλλογικότητα Αλληλεγγύης «ΛΕΥΤΕΡΙΑ»

πηγή: libertad presos bolivia

[Χιλή] 21-30 Σεπτέμβρη: Μέρες αγκιτάτσιας και αλληλεγγύης με τα αιχμάλωτα αδέρφια και συντρόφια μας ανά τον κόσμο

Η επιβίωση στον καπιταλισμό είναι τόσο καλουπωμένη και μονότονη, ώστε δεν διαφέρει πολύ από την ωμή φυλακή. Η πόλη, τα ωράρια, η δουλειά, οι σπουδές, η οικογένεια και ένα σωρό καταπιεστικοί οργανισμοί μάς πνίγουν με τρόπο τέτοιον που μερικές φορές μοιάζει λες και βρισκόμαστε σε κάποια μεγάλη πτέρυγα φυλακής. Κάμερες παρακολούθησης επί 24ώρου βάσης, χιλιάδες μπάτσοι να φυλάνε την ιδιοκτησία, αυστηροί δικαστές με χαμογελάκια ευχαρίστησης για την εφαρμογή των δρακόντειων νόμων τους, σφιχτές χειροπέδες που προηγούνται των ακατανίκητων κλουβιών τους και μια ατελείωτη σειρά αντίστοιχων καταστάσεων, είναι ό,τι χρησιμοποιεί η κοινωνία για να κρατά στη σειρά τα άτομα, τα οποία, τρέμοντας τις τιμωρίες που τους περιμένουν αν σπάσουν τον επιβεβλημένο κώδικα συμπεριφοράς, το βουλώνουν, συνηθίζουν στην καταπίεση και την αφομοιώνουν ως δομικό στοιχείο της ζωής τους, ως κάτι το φυσικό, προτιμώντας να αποφύγουν τα μπλεξίματα με την εξουσία, αντί να εξεγερθούν.

Οι ισχυροί όλων των κρατών δεν τσιγκουνεύονται τα μέσα κάθε είδους προκειμένου να καταστείλουν και να φυλακίσουν όσους κρατάνε στάση σύγκρουσης με το υπάρχον. Σήμερα όμως δεν θα γράψουμε για την επιβίωση εντός του καπιταλισμού, αλλά θα χαιρετίσουμε όσες και όσους δεν δίστασαν να υπερβούν τους ηθικούς τους φραγμούς και αντιμετώπισαν πρόσωπο με πρόσωπο την εξουσία, όσες και όσους σήμερα πλαγιάζουν στην πιο προφανή απόδειξη της καταστολής, τη φυλακή. Γράφουμε για να εκφράσουμε την επείγουσα ανάγκη μας να δείξουμε την αλληλεγγύη μας στα έγκλειστα συντρόφια μας.

Η εξουσία επιτίθεται φυλακίζοντας συντρόφια και οργανώνεται για να καταπολεμήσει τις ιδέες της λευτεριάς, με την εκδικητικότητά της να πέφτει κυρίως επί αναγνωρίσιμων ατόμων που χωρίς περιστροφές δηλώνουν αντεξουσιαστές ή αναρχικοί και φτιάχνουν μέσω της προπαγάνδας των ιδεών-δράσεων ένα σημαντικότατο όπλο αγώνα, όπως συνέβη στην Ιταλία, στη Βολιβία ή στη Χιλή. Το φάντασμα που γεννά η δυνατότητα ενός διεθνούς δικτύου (δεν αναφερόμαστε σε κανενός είδους οργάνωση) συνεχίζει να υλοποιείται ως μία πρόταση πραγματική, στην οποία συντρόφια από διάφορα μέρη του κόσμου, που δεν γνωρίζονται ούτε θα γνωριστούν μεταξύ τους, που δεν υπακούουν σε κανενός είδους δομή και δεν αναζητούν μήτε ιδεολογικούς ταγούς μήτε αρχηγούς, ενώνουν επιθυμίες, δυνάμεις και συνενοχές για να αντιμετωπίσουν την κυριαρχία σε όλο της το φάσμα, χρησιμοποιώντας διαφορετικά εργαλεία, υπερβαίνοντας τα γλωσσικά εμπόδια και τα κάλπικα σύνορα, εδραιώνοντας δεσμούς αλληλεγγύης και ξεπερνώντας τις ψεύτικες επιβολές…

Γι’ αυτόν το λόγο, από τις 21 ως τις 30 Σεπτέμβρη καλούμε σε μια βδομάδα αγκιτάτσιας και αλληλεγγύης προς τα αιχμάλωτα αδέρφια και συντρόφια μας ανά τον κόσμο. Αν και δεν θα έπρεπε να είναι αναγκαίο να καλούμε σε εβδομάδες αγκιτάτσιας, μιας και γενικά είμαστε κριτικοί απέναντι σε αυτά τα καλέσματα, δεδομένου ότι η αλληλεγγύη δεν γνωρίζει ημερολογιακό προγραμματισμό, θεωρούμε ωστόσο ότι μερικές φορές οι χειρονομίες χάνονται στον καθημερινό καταιγισμό πληροφορίας και τους αποκαλούμενους «τοπικούς αγώνες», και έτσι η συγκέντρωση ενέργειας σε ένα χρονικό διάστημα καθορισμένο μάς βοηθά να δώσουμε μια νέα και συνεχή ώθηση στον αγώνα ενάντια στις φυλακές και στην προπαγάνδιση των ελευθεριακών ιδεών, με οποιαδήποτε δράση, οποιαδήποτε κουβέντα συμπαράστασης να δίνει δύναμη και κουράγιο στους κρατουμένους. Σε αυτόν τον αγώνα για τη συνολική απελευθέρωση δεν θέλουμε να αφήσουμε στην απέξω την καταστολή στην οποία υπόκεινται μυριάδες ζώα που βρίσκονται έγκλειστα σε ζωολογικούς κήπους, τσίρκα και εργαστήρια, και την ανάγκη μας να αγωνιστούμε για την απελευθέρωσή τους.

Αυτό το κείμενο καλεί να δείξουμε μέσω της πολύμορφης δράσης και διαφορετικών εργαλείων πως δεν ξεχνάμε τα έγκλειστα συντρόφια μας και ότι οι αλληλέγγυες χειρονομίες μας ξεφεύγουν οποιουδήποτε πύργου επιτήρησης και διασχίζουν μίλια ωκεανού για ν’ αγκαλιάσουν οποιοδήποτε ανυπότακτο άτομο αγωνίζεται μέσα ή έξω από τις φυλακές. Παρομοίως, αμφισβητούμε την αφηρημένη επιβολή των συνόρων, γι’ αυτό ο αποκαλούμενος διεθνισμός δεν θα ’πρεπε να ’ναι ως έχει, γιατί «στον κόσμο των αφεντικών είμαστε όλοι ξένοι».

Αντάρτικους χαιρετισμούς σε:

– Χιλή: Σε Λουσιάνο Πιτρονέγιο «Τορτούγα», Κάρλα Βερδούγο και Ιβάν Σίλβα, στους συντρόφους της αποκαλούμενης «υπόθεσης σεκιούριτι» Χουάν Αλίστε Βέγκα, Μαρσέλο Βιγιαροέλ και Φρέντυ Φουεντεβίγια. Επίσης, στους Αλμπέρτο Ολιβάρες, Χουάν Ταπία, καθώς και στα φυγόδικα συντρόφια Γκαμπριέλα Κουριλέμ και Ντιέγο Ρίος. Ακόμη, στους Σεμπαστιάν Φαχάρδο, Εδουάρδο Γκαράυ, Αντριάν Ντίας και σε όλους τους αιχμαλώτους και διωκόμενους των οδομαχιών.

– Βολιβία: Σε Χένρυ Σεγαρρούντο και Μάυρον Μιοσίρο.

– Αργεντινή: Σε Ντιέγο Πετρισσάνς και Λέανδρο Μορέλ.

– Μεξικό: Στους Μάριο Λόπες, Μπράουλιο Ντουράν και στη φυγόδικη συντρόφισσα Φελίσιτυ Ράιντερ.

– ΗΠΑ: Στους Μούμια Αμπού Τζαμάλ, Ντάγκλας Ράιτ, Μπράντον Μπάξτερ, Κόννορ Στήβενς, Τσόσουα Στάφορντ, Μαρί Μέισον και Έρικ ΜακΝτέιβιντ.

– Ινδονησία: Στους Ητ και Μπίλλυ.

– Ιταλία: Στους Στέφανο Γκαμπριέλε Φόσκο, Ελίζα Ντι Μπερνάρντο, Αλεσσάντρο Σεττεπάνι, Σέρτζιο Μαρία Στεφάνι, Κάτια Ντι Στέφανο, Τζουζέππε Λο Τούρκο, Πάολα Φραντσέσκα Ιότζι, Τζιούλια Μαρτσιάλε, Λούκα Αμπά, Μάσσιμο Πασσαμάνι, Ντανιέλα Μπαττίστι (σε κατ’ οίκον περιορισμό), και στους καταδικασθέντες για τις διαδηλώσεις ενάντια στη σύνοδο της G8 στη Γένοβα.

– Ελβετία: Στους Μάρκο Καμένις και Κόστα.

– Γερμανία: Στους Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα, Σόνια Σούντερ και στον συγκατηγορούμενό της Κρίστιαν Γκάουγκερ (η Σόνια και ο Κρίστιαν συνελήφθησαν το περασμένο έτος ύστερα από 33 χρόνια αυτοεξορίας).

– Ισπανία: Στους Ταμάρα Ερνάντες (αυτήν τη στιγμή ελεύθερη, έχει καταδικαστεί σε 8 έτη φυλάκισης κι αναμένει να λάβει μερική χάρη προκειμένου να της μειωθεί η ποινή), Κλάουντιο Λαβάτσα και Χουάν Ρίκο.

– Στα έγκλειστα συντρόφια σε Ρωσία και Λευκορωσία.

Ιδίως στην Ελλάδα, σε όλους τους φυλακισμένους αγωνιστές και στους καταζητούμενους. (Στα συντρόφια της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς, του Επαναστατικού Αγώνα και σε όλους κι όλες που βρίσκονται όμηροι για την αντεξουσιαστική τους πράξη.)

Και σε όλους τους κρατουμένους που κρατάνε μαχητική στάση μέσα απ’ τα κελιά οπουδήποτε στον κόσμο…

Μέχρι την καταστροφή και του τελευταίου προπυργίου
της κοινωνίας των φυλακών!

ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΛΥΣΣΑ… ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ.

στα ισπανικά

Λα Πας, Βολιβία: Κείμενο του Henry Zegarrundo, προφυλακισμένου στις φυλακές του Σαν Πέδρο

Ο τρόμος επιζητεί να επιβληθεί μέσω της δίωξης, της καταστολής και του εγκλεισμού όσων από μας υπερβαίνουμε την ιδεολογία του φόβου, ιδεολογία που ενισχύεται απ’ τα μέσα «επικοινωνίας», ιδεολογία που ενισχύεται απ’ όσους την αποδέχονται δουλικά είτε τους βρίσκει σύμφωνους είτε όχι.

Η εξουσία επιζητεί τον ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΘΑΝΑΤΟ μέσω του εγκλεισμού, επιζητεί να μειώσει μία ατομικότητα μέσα απ’ τον ΗΘΙΚΟ ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΜΟ. Ωστόσο, ως τώρα δεν έχω βιώσει κανένα απ’ τα δύο αυτά «φαινόμενα» που έχουν σχεδιαστεί απ’ το κράτος· το μόνο πράγμα που κατάφεραν είναι να με κάνουν να αισθανθώ πιο ελεύθερος από ποτέ, παρ’ ότι είμαι κλεισμένος πίσω απ’ αυτούς τους παχιούς τοίχους.

Τις περισσότερες φορές νομίζουμε πως η εξουσία είναι ο ένας και μοναδικός εχθρός, κι όμως έχουμε κι άλλους εχθρούς μεταμφιεσμένους σε αναρχικούς· τέτοιοι εχθροί είναι που προσάπτουν κατηγορίες ή εφεύρουν ψευδείς ισχυρισμούς στη βάση υποθέσεων εναντίον αυτών που κλειδωθήκαμε στα μπουντρούμια· κατόπιν αυτά τα ανήθικα υποκείμενα δημοσιεύουν ανακοινωθέντα υποστήριξης και αρνούνται πως προέβησαν σε δηλώσεις εις βάρος μου, αρκεί να μείνουν οι πάντες ευχαριστημένοι, συνεχίζουν να ψεύδονται και να επινοούν ιστορίες, αρκεί να σώσουν το σιχαμερό τους κώλο, που ’ναι σιχαμερός όσο είναι κι η ίδια τους η ύπαρξη.

Η Νίνα και εγώ κατηγορηθήκαμε από τον Ρενάττο Βινσέντι (που είναι ένας απ’ τους συλληφθέντες της 29ης Μάη και μέλος) της OARS («Αναρχικής Οργάνωσης για την Κοινωνική Επανάσταση»), ο οποίος μάλιστα δεσμεύτηκε ότι θα εξακολουθήσει να «συνεργάζεται» με την έρευνα των Αρχών, και το χειρότερο απ’ όλα είναι πως οι κρατικοί αξιωματούχοι τον πιστεύουν τυφλά. Στο τέλος, οι πάντες στράφηκαν στην απελπιστική επιλογή να βγάλουν δηλώσεις βασισμένοι σε υποθέσεις, κι έτσι ηττήθηκαν χωρίς ποτέ να έχουν καν παλέψει. Ελπίζω ο Βίκο να μην μπήκε σ’ αυτό το παιχνίδι του φόβου.

Θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι: Πολιτικά, πάντοτε διαχώριζα τη θέση μου από ιεραρχικές, πατριαρχικές, σπισιστικές και μιλιτάντικες οργανώσεις (τυπικό γνώρισμα των πολιτικών κομμάτων). Δεν πιστεύω σε δόγματα, μάρτυρες και ήρωες, συνεπώς δεν ανήκω στην OARS, δεν ανήκω στο RED VERDE («Πράσινο Δίκτυο»), όπως θέλουν να πιστεύουν οι κατέχοντες την εξουσία, με βάση όσα υποστήριξε ο Ρενάττο στην κατάθεσή του, μιας και οι τύποι της OARS συμμετέχουν επίσης στο RED VERDE. Τι αντίφαση, ε;

Γνωρίζω την Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία-Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο (FAI-FRI) μονάχα από τις προκηρύξεις που έχουν δημοσιευτεί. Σίγουρα, ακόμα και τ’ ότι γράφω χρησιμοποιώντας το «x» (τρόπος περιεκτικής γραφής στα ισπανικά, ώστε να μη διακρίνεται το γένος) θα σταθεί ως πρόσθετο ενοχοποιητικό στοιχείο εις βάρος μου, αμέσως μόλις οι ανακριτές διαβάσουν αυτό το κείμενο.

Η αναρχία δεν είναι θεωρητικός απομονωτισμός, είναι το να κάνουμε πράξη τη λευτεριά στην καθημερινή μας ζωή. Πρέπει να τα σπάσουμε με τους προδότες και τους ρουφιάνους, γιατί το να προδίδεις τον αναρχικό αγώνα σημαίνει να προσκυνάς, να τσαμπουνάς ψέματα, να δακτυλοδείχνεις άλλους, αυτό το πράγμα είναι η νάρκωση του φόβου· θεωρητικά, η ρουφιανιά είναι να προδίδεις κάποιον που είχε κάποια σχέση με σένα, αλλά σε αυτήν τη συγκεκριμένη περίπτωση η προδοσία μέσω ψευτιάς είναι το ίδιο πράγμα ή ίσως κάτι χειρότερο, είναι να προδίδεις τον εαυτό σου ενώ είχες πολιτικό λόγο πρωτύτερα, που έμεινε μονάχα στα λόγια.

Αυτό που με χαροποιεί είναι πως εκεί έξω μπορεί κανείς να ανασάνει την αλληλεγγύη, τη λευτεριά και το πνεύμα του αγώνα, που πρέπει να συνεχιστεί παρ’ όλους τους εγκλεισμούς. Τώρα είναι σημαντικότερο από ποτέ άλλοτε να συνεχιστούν οι αγώνες, οι πολιτικές συζητήσεις, η προπαγάνδιση, η κουβέντα, τα εκδοτικά εγχειρήματα. Είναι αρκετά δυσάρεστο να ξέρω πως μερικοί διαχώρισαν τη θέση τους παρ’ ότι είχαν ριζοσπαστικό λόγο, αλλά αυτό δε με λυπεί καθόλου μιας και είναι καλύτερο να είμαστε λίγες και λίγοι, παρά να ’μαστε κοπάδι που απλώς ακολουθεί τις αποφάσεις άλλων.

Αυτά προς το παρόν· εκφράζω την αλληλεγγύη μου με όλους τους αιχμαλώτους των κρατών, στέλνοντάς τους πολλή δύναμη, χαιρετισμούς, φιλιά και αγκαλιές.

Η φωνή των αλληλέγγυων στο Περού, στο Εκουαδόρ και αλλού στον κόσμο αντήχησε ως εδώ.

Δύναμη, TIPNIS (αγώνες για την υπεράσπιση του «Εθνικού Δρυμού και Ιθαγενικής Επικράτειας Ισίβορο Σέκουρε»)· αν και διαφωνώ με την πραγματοποίηση της 9ης («εθνικής ιθαγενικής») πορείας, παρακολουθώ από ’δώ μέσα οτιδήποτε συμβαίνει, ευελπιστώντας πως θα παρθούν σοφές αποφάσεις, διότι ξέρουμε πως το κράτος πρόκειται να σας εξαπατήσει και να σπείρει τη διχόνοια ανάμεσά σας ώστε να σας επιβάλει νόμους που μονάχα το Κεφάλαιο προασπίζουν. Αυτό που βλέπω ως καλύτερη στρατηγική είναι να δοθεί η μάχη στον ίδιο τον τόπο της σύγκρουσης, μες στο Ισίβορο Σέκουρε.

Τις ευχαριστίες μου στα συγγενικά και στα φιλικά μου πρόσωπα, που ’ναι ευρύτερα γνωστά ή άγνωστα, σε όσες κι όσους με επισκέφτηκαν. Ανταποδίδω χαιρετισμούς σε όλους όσους αποφάσισαν να σταθούν καθημερινοί πολεμιστές, ικανοί να αντιμετωπίσουν το φόβο και τον τρόμο.

Χένρυ Σεγαρρούντο
Αντεξουσιαστής Αναρχικός

πηγή / πληροφορίες για την υπόθεση: i, ii

Ελλάδα: «Το χάος προ των πυλών» —Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς και Θεόφιλος Μαυρόπουλος

ΣΠΦ – ΤΟ ΧΑΟΣ ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ
(Ιταλία, Μεξικό, Ελλάδα)

Την Τετάρτη, 13 Ιουνίου, στήθηκε η διεθνής αντιαναρχική εκστρατεία με το όνομα «επιχείρηση ευτολμία». Οι δυνάμεις της ROS (ιταλική αντιτρομοκρατική) και οι καραμπινιέροι τέθηκαν υπό των εντολών της ιεροεξετάστριας-εισαγγελέως Μανουέλα Κόμοντι της Περούτζια, και προχώρησαν σε οκτώ συλλήψεις αναρχικών συντρόφων. Παράλληλα γίνονται έρευνες εναντίον και άλλων συντρόφων (ανάμεσά τους και οι σύντροφοι των Edizioni Cerbero).

Ούτε γνωρίζουμε τις λεπτομέρειες της υπόθεσης, ούτε είμαστε δικηγόροι για να μιλήσουμε με τη γλώσσα των αποδεικτικών ή μη στοιχείων. Το μόνο που ξέρουμε είναι πως οι αστυνομίες του κόσμου θέλουν να χτυπήσουν τη νέα αναρχία.

Οι δικαστές, οι εισαγγελείς, οι ανακριτές και οι μπάτσοι της αντιτρομοκρατικής θέλουν να γονατίσουν και να αλυσοδέσουν με χειροπέδες τους αδάμαστους εξεγερμένους που φωτίζουν τις νύχτες με τις ανταρσίες τους και βάφουν τις πόλεις με τα χρώματα της αναρχικής διαρκούς εξέγερσης.

Όμως, όλοι εμείς οι αναρχικοί της πράξης, οι μηδενιστές, οι χαοτικοί, οι αντικοινωνιστές έχουμε διαβεί οριστικά το σημείο που κάθε επιστροφή στην ησυχία της κανονικότητας δεν είναι πια εφικτή. Η νέα αναρχία μοιάζει με παλίρροια που στο ξέσπασμά της κατακλύζει χώρες, σύνορα και γλώσσες. Σύντροφοι που δεν έχουμε συναντηθεί ποτέ, που δε μιλάμε την ίδια γλώσσα, που μας χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα, συρματοπλέγματα και τοίχοι φυλακών, γελάμε και μελαγχολούμε με τις κοινές μας χαρές και λύπες, και η αναρχία μας καίει σαν το φως χιλίων ήλιων που ανατέλλουν μέσα στην παγωμένη νύχτα του πλήθους.

Αυτήν τη διεθνή ανταρσία θέλουν να χτυπήσουν οι αστυνομίες του κόσμου. Δεν είναι σύμπτωση που λίγο καιρό πριν από την «επιχείρηση ευτολμία» οι δυνάμεις της αντιτρομοκρατικής στη Βολιβία προχώρησαν σε συλλήψεις για τις επιθέσεις της FAI Βολιβίας. Δεν είναι τυχαίο πως η «επιχείρηση ευτολμία», εκτός από τα οκτώ αναρχικά συντρόφια στην Ιταλία, επεκτάθηκε στη Γερμανία και στην Ελβετία θέτοντας στο στόχαστρό της τους ήδη φυλακισμένους συντρόφους Gabriel Pombo Da Silva και Marco Camenisch. Αυτές οι αλχημείες των μπάτσων έγιναν τη στιγμή που οι δυο σύντροφοί μας βρίσκονται στα όρια της αποφυλάκισής τους μετά από 18 και 21 χρόνια φυλακής, αντίστοιχα.

Όμως, η παράσταση της εισαγγελικής μαριονέτας Μ. Κόμοντι δε σταματά εδώ. Με την «επιχείρηση ευτολμία» έξι σύντροφοι της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς βρισκόμαστε υπό δικαστική έρευνα για την αλληλογραφία που είχαμε με κάποιους από τους συλληφθέντες συντρόφους.

Φυσικά, τα λαμόγια της ελληνικής αντιτρομοκρατικής δεν έχασαν την ευκαιρία να μιλήσουν για τη δήθεν συμβολή τους στην «επιχείρηση ευτολμία» μέσω υποτιθέμενων πληροφοριών που συνέλεξαν από την παρακολούθηση e-mail ανάμεσά μας. Βέβαια, οι Ιταλοί συνάδελφοί τους δεν τους επιβεβαίωσαν, καθώς οι υποτιθέμενες πληροφορίες μέσω των e-mail (που περιλαμβάνονται στην ιταλική δικογραφία) ήταν μεταφράσεις πολιτικών κειμένων που έχουν δημοσιευτεί στα αναρχικά δίκτυα αντιπληροφόρησης Culmine και ParoleArmate.

Όμως, για να μην αφήσουμε ούτε ένα χιλιοστό υποψίας δικονομικών «δικαιολογιών», ξεκαθαρίζουμε τα εξής: Ανεξάρτητα από τη δικαστική έρευνα, δηλώνουμε ότι στηρίζουμε όλες τις εξεγερτικές βίαιες ενέργειες της FAI-IRF με όλη μας τη λύσσα και την καρδιά.

Κάθε λέξη της FAI μας βρίσκει απόλυτα σύμφωνους και την κουβαλάμε μέσα μας αναζητώντας τρόπους να γίνει πράξη από τα χέρια μας. Η FAI-IRF ήταν, είναι και θα είναι η ουσία της διαρκούς αναρχικής εξέγερσης. Συμμετέχουμε, στηρίζουμε και προωθούμε την άτυπη αναρχική ομοσπονδία-διεθνές επαναστατικό μέτωπο (FAI-IRF).

Όμως, η προπαγάνδα του εχθρού και οι στρατιωτικο-αστυνομικές επιχειρήσεις του, όπως η «επιχείρηση ευτολμία», εκτός από τις συλλήψεις αποσκοπούν και στο να κατασκευάσουν ένα κλίμα φόβου. Θέλουν να μεταφέρουν το φόβο της φυλακής και την εικόνα της παντοδύναμης αστυνομίας, ώστε να διακόψουν τις εχθροπραξίες της νέας αναρχίας εναντίον του συστήματος.

Αυτό που τώρα έχει για μας σημασία είναι να πολεμήσουμε το φόβο. Είναι ο δικός μας τρόπος να περάσουμε πρώτοι στην επίθεση. «Αυτό σημαίνει να βυθίσουμε το μαχαίρι πιο βαθιά στην καρδιά του εχθρού, χωρίς φόβο για τις συνέπειες που συνεπάγεται, με την οργή και την εικονοκλαστική χαρά που πάντα κουβαλάμε μαζί μας στα χαμόγελα και στα μάτια μας» (Tomo – Αδερφός Σύντροφος υπό δικαστική έρευνα για την «επιχείρηση ευτολμία»)

Δεν κοιτάμε πίσω, παρά μόνο μπροστά…

Όσοι φοβήθηκαν, ή κουράστηκαν, ας κατεβούν τώρα από το τρένο. Δεν υπάρχει εισιτήριο επιστροφής. Ούτε Αναβολή και ενδιάμεσες στάσεις… Σφίγγουμε τα χέρια μας σε γροθιά και βαδίζουμε ενάντια στην εποχή μας, έχοντας γι’ αδέρφια τους συντρόφους μας.

«Αρκετά, αρκετά, αρκετά!
Καθώς ο ποιητής μεταμορφώνει τη λύρα του σε μαχαίρι
Καθώς ο φιλόσοφος μεταμορφώνει την έρευνά του σε βόμβα (…)
Είναι η ώρα, είναι η ώρα, είναι η ώρα!
Και η κοινωνία θα πέσει
Η πατρίδα θα πέσει
Η οικογένεια θα πέσει
Όλα θα πέσουν αφότου ο Ελεύθερος Άνθρωπος γεννηθεί…»
—Ρέντσο Νοβατόρε

ΛΕΥΤΕΡΙΑ στους ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ Giuseppe, Stefano, Elisa, Alessandro, Sergio, Katia, Paola, Giulia

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ και ΔΥΝΑΜΗ στ αδέρφια μας Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα και Μάρκο Καμένις

Τα φυλακισμένα μέλη της ΣΠΦ πρώτης περιόδου
FAI-IRF
Και ο αναρχικός της πράξης Θεόφιλος Μαυρόπουλος

ΖΗΤΩ Η FAI-IRF
ZHΤΩ Η ΦΩΤΙΑ της ΝΕΑΣ ΑΝΑΡΧΙΑΣ

ΥΓ. Τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι λέξεις έφτασαν τα νέα μιας άσχημης είδησης. Στο Μεξικό τραυματίστηκε ο αναρχικός σύντροφος Mario López καθώς εξερράγη πάνω του ο εμπρηστικός μηχανισμός που μετέφερε.

Ο Μάριο Λόπες συνελήφθη, ενώ παράλληλα ασκήθηκε δίωξη στη συντρόφισσά του Felicity Ryder.

Ο αδερφός μας Μάριο Λόπες, στο δημόσιο γράμμα που έβγαλε από το νοσοκομείο όπου νοσηλεύεται, ανέλαβε την ευθύνη για τη μεταφορά του εμπρηστικού μηχανισμού, δηλώνοντας ότι ως αναρχικός βρίσκεται σε διαρκή πόλεμο με το κράτος και την εξουσία.

Ακούμε τη φωνή του… Φωνή σταθερή, χαρούμενη, οργισμένη…

Είμαστε οι νιχιλιστές που κουβαλάμε τη φωτιά στην παγωμένη μοναξιά του πλήθους, είμαστε οι αναρχοατομικιστές που σκοτώνουμε τη σιωπή της βουβής μάζας, είμαστε οι χαοτικοί αναρχικοί της πράξης που έχουμε τ’ άστρα στα μάτια και στην καρδιά μας. Τα πέντε βέλη του σήματος της FAI και της Συνωμοσίας δείχνουν το σημείο όπου όλα γίνονται αληθινά. Το σημείο της διαρκούς αναρχικής εξέγερσης…

ΔΥΝΑΜΗ και ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ στον ΑΔΕΡΦΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΜΑΡΙΟ ΛΟΠΕΣ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ στη ΦΕΛΙΣΙΤΥ ΡΑΪΝΤΕΡ

«Ποτέ ηττημένοι, ποτέ μετανιωμένοι!»
—Τορτούγα

βλ. και Συνέλευση αλληλεγγύης στην Ε.Ο. ΣΠΦ
και σε όσους/όσες διώκονται για την ίδια υπόθεση
επικοινωνία: sal.spf@gmail.com

Προκήρυξη του Αναρχικού Πυρήνα για την Επαναστατική Αλληλεγγύη–FAI/FRI Βολιβίας για την τελευταία κατασταλτική επιχείρηση στη Λα Πας

6 Ιούνη 2012

Έχετε άραγε λίγη αξιοπρέπεια ώστε τουλάχιστον να νιώθετε μια στάλα αηδία κάθε πρωί που βλέπετε τα μούτρα σας στον καθρέφτη; Έχετε άραγε κάτι από αίμα να διατρέχει το κορμί σας για να νιώσετε έστω κι ελάχιστη ντροπή μπροστά στη μικρότητα και στην ατιμία των προδοσιών που διαπράχθηκαν;

Στις τελευταίες δράσεις επίθεσης που πραγματοποιήσαμε, δώσαμε ιδιαίτερη έμφαση στο να διεκδικήσουμε τη μνήμη και την ιστορική εμπειρία του αγώνα ενάντια στην εξουσία, να γνωρίσουμε τις ιστορίες των γεμάτων συνέπεια κι αξιοπρέπεια αλύγιστων αντρών και γυναικών, που πολέμησαν πιστοί/-ές στις πεποιθήσεις τους μέχρι να πεθάνουν, να μάθουμε από τη γενναιότητα, το κουράγιο, τα λάθη και τις μικρές νίκες· ωστόσο, ο αγώνας ενάντια στην εξουσία είναι επίσης γεμάτος με μικρότητες, δειλίες και προδοσίες που δεν μπορούμε να λησμονήσουμε.

Εδώ και κάμποσο καιρό οι αναρχικές/αντεξουσιαστικές εκφράσεις μέσα στην επικράτεια που τελούν υπό την κυριαρχία του βολιβιανού κράτους έχουν αρχίσει να εξελίσσονται σε άμεσες δράσεις επίθεσης ενάντια στην ιδέα και στην υλικότητα του κράτους/Κεφαλαίου, αποστασιοποιούμενες και διαχωριζόμενες ξεκάθαρα από τον αναρχισμό της υπάρχουσας επίσημης κατήχησης. Η διεθνιστική επαναστατική αλληλεγγύη μετατράπηκε σε μπαρούτι, αφήνοντας το βολιβιανό κράτος σαστισμένο, αφού δε γνωρίζει πώς να αντιμετωπίσει αυτήν τη νέα μορφή διάχυτης και αποκεντρωμένης επίθεσης που δε γυρεύει ούτε διάλογο ούτε αναγνώριση, γι’ αυτό και τείνει να υποβαθμίζει τα σαμποτάζ που πραγματώνονται την ίδια στιγμή που διερευνά περισσότερες λεπτομέρειες, αλλά χωρίς να ξέρει από πού προέρχονται οι επιθέσεις.

Όσοι κι όσες αποφασίσαμε ν’ ακολουθήσουμε με συνέπεια τις θέσεις μας του πολέμου ενάντια στην κοινωνία και να οξύνουμε τις επιθέσεις ενάντια στην εξουσία, εκφράζοντας την αλληλεγγύη μας στους αντάρτες και στις αντάρτισσες όλου του κόσμου, γνωρίζαμε ότι αργά ή γρήγορα θα καλούμασταν ν’ αντιμετωπίσουμε την κατασταλτική μανία του κράτους, επειδή οι δικές μας στοχεύσεις και θέσεις ζωής είναι αυτές της διαμάχης και της σύγκρουσης με την εξουσία· γνωρίζαμε ότι έπρεπε να ’μαστε όσο το δυνατόν καλύτερα προετοιμασμένοι για να μην υποχωρήσει ο αγώνας, να μη διευκολύνουμε την κατασταλτική μανία και να συνεχίσουμε ακλόνητοι επί ποδός πολέμου.

Έτσι, ύστερα απ’ αρκετούς μήνες επίπονης έρευνας, μια μέρα, ένας μπάτσος (ένας ηλίθιος, που πιθανότατα αυτήν τη στιγμή θα διαβάζει αυτό εδώ το κείμενο και θα το τυπώνει για τους ανωτέρους του) είχε τη φαεινή ιδέα ότι, γκουγκλάροντας ίσως κάτι σχετικό με τα μέρη όπου πραγματοποιήθηκαν οι επιθέσεις, θα μπορούσε να βρεθεί κάποιο στοιχείο, έτσι πιθανώς έφτασε στις ιστοσελίδες και στα μπλογκ μέσω των οποίων αναλαμβάνουμε την ευθύνη των πραγματωμένων δράσεων, εκφράζουμε τις θέσεις μας και επικοινωνούμε με εξεγερμένους παντού στον κόσμο. Είχε βρει το προφίλ των εχθρών που έψαχνε.

Την Τρίτη, 29 Μαΐου, η αστυνομία της Λα Πας πραγματοποίησε διάφορες συλλήψεις και ταυτόχρονες επιδρομές· οι έρευνες των διωκτικών αρχών αφορούν διάφορα άτομα που σχετίζονται με τον ελευθεριακό χώρο της πόλης, με στόχο να εκφοβίσουν και να βρουν κάνα στοιχείο· τ’ αποδεικτικά που παρουσίασαν για να καταδείξουν τις τρομοκρατικές διασυνδέσεις είναι εντελώς παράλογα, δηλαδή κατοχή πραγμάτων όπως περιοδικά, ραφτά, μάσκες καρναβαλιού, περούκες, CD μουσικής και διάφορα αντικείμενα αυτού του είδους, πράγμα που δεν αποτελεί και καμιά καινοτομία δεδομένου ότι σε οποιαδήποτε χώρα, όταν η εξουσία χρειάζεται να παρουσιάσει ενόχους, κάθε εύρημα της κάνει, και ο Τύπος αναλαμβάνει την υπόλοιπη δουλειά· σήμερα η αυτοχθονική κυβέρνηση της Βολιβίας δεν αποτελεί εξαίρεση.

Από τους συλληφθέντες απομένουν 4 άτομα, που αναμένουν δίκη για έγκλημα τρομοκρατικής φύσης και για απόπειρα ανθρωποκτονίας. Δύο απ’ αυτά τα άτομα είναι προφυλακισμένα εντός της πόλης· οι άλλοι δύο βρίσκονται σε κατ’ οίκον περιορισμό ως αποτέλεσμα της συνεργασίας τους στην έρευνα, πάει να πει ότι βοήθησαν την αστυνομία και δε δίστασαν να δώσουν ονόματα και μέρη όπου θα μπορούσαν να εντοπιστούν οι «αληθινοί ένοχοι», κι οι δύο τελευταίοι συνδέονται με την πλατφορμιστική οργάνωση OARS (αναρχική οργάνωση για την κοινωνική επανάσταση).

Προφανώς, ποτέ δεν περιμένουμε τίποτα από μία Οργάνωση που ανοιχτά διακηρύττει την πρόθεσή της να βελτιώσει/αλλάξει την κοινωνία, μ’ έναν αναχρονιστικό, εθνικιστικό και ρεφορμιστικό λόγο, και που αποτελεί μια «εναλλακτική» έκφραση, η οποία λειτουργεί πρακτικά με την άδεια του κράτους, καθώς το κράτος γνωρίζει ότι το φολκλόρ της «αντάρτικης νεολαίας» που αυτή η οργάνωση αναπαράγει δεν ήταν ποτέ, ούτε και θα είναι κίνδυνος για την καθεστηκυία τάξη, πόσω μάλλον όταν στο λόγο της δηλώνει ανοιχτά ότι η δράση της κινείται εντός των ορίων της νομιμότητας και ότι ποτέ δε διανοήθηκε, ούτε στο ελάχιστο, να ενοχλήσει τις Αρχές.

Όμως, χωρίς να εμβαθύνουμε απαραίτητα στις θέσεις του φτηνού πολιτικαντισμού, αυτών των λενινιστών των ντυμένων στα μαύρα, οι οποίοι μιλάνε για την αφύπνιση της συνείδησης των μαζών, που θα τους άρεσε να εκπροσωπούν, και γεμίζουν το στόμα μιλώντας εναντίον του καπιταλισμού, αλλά κατά βάθος συμπεριφέρονται το ίδιο με τους τρισάθλιους που νοιάζονται μόνο να σώσουν το τομάρι τους, και δε διστάζουν ούτε για ένα δευτερόλεπτο να συνεργαστούν με την καταστολή και να ρουφιανέψουν στην αστυνομία, με σκοπό να διασφαλίσουν και να συντηρήσουν τα προνόμια της βολεμένης τους ζωής της μόστρας – σήμερα είμαστε σίγουροι ότι δεν είμαστε οι μόνοι που ξέρουμε πως αυτοί δεν έχουν καμία σχέση με τις ενέργειες που πραγματώθηκαν τον τελευταίο καιρό εδώ, στη Βολιβία, αφού τώρα τα λόγια και οι πράξεις τους αποδεικνύουν ότι δεν έχουν ούτε στάλα τιμή, πόσω μάλλον την ελάχιστη ηθική συνέπεια προκειμένου να ρισκάρουν για κάτι έστω και μια φορά στις μίζερες ζωές τους.

Αυτές οι μέρες είναι δύσκολες, αλλά τίποτα δε δικαιολογεί την υποχώρηση της αλληλεγγύης προς τους αξιοπρεπείς κρατουμένους· απεναντίας, η αλληλεγγύη θα πρέπει να ενταθεί· τώρα περισσότερο από ποτέ είναι απαραίτητο να μείνουμε σε επαγρύπνηση και σταθεροί απέναντι στις Αρχές, και να μην υποκύψουμε στην παράνοια ή στο φόβο, αφού οφείλουμε να είμαστε ικανοί να τους δείξουμε ότι δεν μπορούν να μας σταματήσουν, ότι αναλαμβάνουμε περήφανα το διάβα μας που επιμένει να συγκρούεται με την εξουσία και ότι δε θα μας δουν ποτέ μετανιωμένους, ποτέ ηττημένους.

Ένα χαιρετισμό και μια αγκαλιά γεμάτη δύναμη σε όλους κι όλες που έχουν πληγεί απ’ αυτό το αντίξοο σκηνικό, αλλά αναζητούν τα μέσα ή τους τρόπους να παραμείνουν στην επίθεση απ’ οποιοδήποτε χαράκωμα.

Θάνατος στους πλατφορμιστές ψευτοαναρχικούς!
Για τη συνολική απελευθέρωση, ζήτω η αναρχία!

Αναρχικός Πυρήνας για την Επαναστατική Αλληλεγγύη
FAI/FRI Βολιβίας

πηγή: culmine

Η μετάφραση στα ελληνικά έγινε από τα φυλακισμένα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς/Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία-Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο (ΣΠΦ/FAI-IRF)

Ιταλία – Επιχείρηση Ευτολμία: Επιστολή του Στέφανο Φόσκο από τις φυλακές της Πίζας

Ένας κατεργάρης σε κλουβί

Με την αδελφική κι αλληλέγγυα στήριξη των συντρόφων και των συντροφισσών της «Cassa antirep. delle Alpi occidentali/Αντικατασταλτική μπάνκα των δυτικών Άλπεων», επικοινωνώ τα ακόλουθα:

Με συνέλαβαν στις 13 Ιουνίου 2012 στην Πίζα, μαζί με τη σύντροφό μου Ελίζα, κατά τη διάρκεια της «Επιχείρησης Ευτολμία» από την εισαγγελία της Περούτζια. Οι καραμπινιέροι της Ομάδας Ειδικών Επιχειρήσεων (ROS) έσπασαν την πόρτα και με οδήγησαν στα κρατητήρια, όπου και φακελώθηκα, υποβλήθηκα σε περισυλλογή DNA και υπέστην μια σοβαρή πρόκληση. Στη συνέχεια τέθηκα υπό περιορισμό στις φυλακές Ντον Μπόσκο στην Πίζα.

Στις 16 Ιουνίου οδηγήθηκα στον αρμόδιο ανακριτή, αλλά –προφανώς– επέλεξα να κάνω χρήση του δικαιώματός μου να μην απαντήσω στις ερωτήσεις. Το επόμενο βήμα σε νομικό επίπεδο θα είναι το δικαστήριο της επανεξέτασης.

Για λόγους που θα εξηγήσω σε λίγο, δεν ήμουν σε θέση να έχω πρόσβαση σε οποιοδήποτε κανάλι πληροφόρησης, κι ως εκ τούτου, έχω μια μάλλον περιορισμένη αντίληψη του τι συνέβη. Για παράδειγμα, δεν ξέρω ποιοι είναι οι ύποπτοι για τους οποίους διενεργούνται έρευνες, πέρα από μας τους δέκα των ενταλμάτων σύλληψης, και δε γνωρίζω καν πού έχουν διεξαχθεί οι 40 κατ’ οίκον έρευνες.

Το ένταλμα προσωρινής κράτησης εις βάρος μου είναι άνω των 200 σελίδων, και στη δικογραφία αυτήν οι κατηγορίες που μου καταλογίζονται είναι αρκετά βαριές: ηθικός και φυσικός αυτουργός μιας ατέρμονης σειράς άμεσων δράσεων, καθώς και συντονισμός και προπαγάνδιση εκστρατειών αλληλεγγύης στους αναρχικούς κρατουμένους ανά τον κόσμο. Ωστόσο, επί της ουσίας των κατηγοριών θα επανέλθω στο μέλλον ύστερα από προσεκτική ανάλυση των δικαστικών εγγράφων.

Εκ των προτέρων λέω μόνο ότι το σχήμα που ακολουθείται απ’ τους ανακριτές φαίνεται να αντιγράφει πλήρως τα πολλά κατηγορητικά θεωρήματα των δεκαετιών του ’70 και του ’80. Η θεμελιώδης διαφορά είναι ότι αυτήν τη φορά στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος τίθεται το αναρχικό μπλογκ «Culmine». Ως προς το σημείο αυτό, δηλαδή την υποτιθέμενη ελευθερία της αντιπληροφόρησης στον καιρό του Διαδικτύου, καθίσταται υποχρεωτικός ένας αναστοχασμός στο εσωτερικό του διεθνούς αναρχικού κινήματος.

Διωκόμενος σύμφωνα με τα άρθρα 270bis και 280 του ιταλικού ποινικού κώδικα, έχω υπαχθεί στο καθεστώς A.S.2 (Alta Sorveglianza 2), το οποίο σημαίνει ότι θα πρέπει να διανύσω την περίοδο προφυλάκισής μου υπό υψηλή επιτήρηση. Όμως, η φυλακή της Πίζας, όπου βρίσκομαι, δεν περιλαμβάνει πτέρυγες υψηλής επιτήρησης, και γι’ αυτόν το λόγο δεν έχω τη δυνατότητα κοινωνικότητας και προαυλίζομαι μόνος μου σ’ ένα είδος άτυπης απομόνωσης!

Είναι πολύ πιθανό ότι θα με μεταφέρουνε σε φυλακή με πτέρυγες υψηλής επιτήρησης.

Τα πολλά συντρόφια που με γνωρίζουν εδώ και δεκαετίες ξέρουν πόσο σημαντική είναι για μένα η επαφή με τους αναρχικούς και τις αναρχικές. Αν αυτές τις μέρες δεν είχατε ακούσει νέα από μένα, ούτε καν ένα χαιρετισμό, είναι επειδή δεν ήμουν σε θέση να το πράξω.

Στην πραγματικότητα, από τη μέρα της σύλληψής μου μέχρι και τις 22 Ιουνίου, οπότε και μου κοινοποιήθηκε το γεγονός λογοκρισίας της αλληλογραφίας μου, δεν έλαβα τίποτα, μα απολύτως τίποτα απ’ τη μεριά συντρόφων, παρ’ ότι έχουν σταλεί τηλεγραφήματα, κάρτες, γράμματα αλληλεγγύης. Εν τω μεταξύ είχα γράψει 13 επιστολές, χρησιμοποιώντας τις λίγες διευθύνσεις που είχα απομνημονεύσει, και δεν έχω ιδέα αν οι εν λόγω επιστολές δεν παραδόθηκαν ποτέ. Ως εκ τούτου, σε δέκα μέρες αιχμαλωσίας υπέστην το πάγωμα και την κατάσχεση του συνόλου της αλληλογραφίας, εισερχόμενης και εξερχόμενης. Δεν έχω ιδέα κατά πόσον είναι νόμιμη μια τέτοια μεταχείριση, κι ως αναρχικός, δεν ενδιαφέρομαι να την αμφισβητήσω. Θα ’θελα μόνο να γνωστοποιήσω αυτό το επικίνδυνο κι αρνητικό προηγούμενο εις βάρος ενός αναρχικού. Συλληφθείς και «εξαφανισθείς» από το ιταλικό κράτος για δέκα μέρες, χωρίς καν τη δυνατότητα παραλαβής τηλεγραφημάτων αλληλεγγύης. Αλίμονο, δεν έχω διάθεση θυματοποίησης, μονάχα εφιστώ την προσοχή σε ό,τι το σύστημα ετοιμάζεται να κάνει ενάντια σ’ εμάς, τους αναρχικούς.

Τη μέρα των συλλήψεών μας παρενέβη επίσης ο υπουργός Εσωτερικών, κοπιάροντας το ίδιο σενάριο που είδαμε κατά τη σύλληψη των συντρόφων που ενεπλάκησαν στην «υπόθεση βόμβες» στη Χιλή, των συντρόφων της «Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς» στην Ελλάδα, των συλληφθέντων στη Βολιβία. Ακόμη κι ως προς αυτό, δηλαδή το διεθνή χαρακτήρα της αντι-αναρχικής καταστολής, χρειάζεται να προβληματιστούμε.

Εκτός από τη λογοκρισία της αλληλογραφίας, μου έχει επίσης επιβληθεί απαγόρευση συνάντησης και αλληλογραφίας με τη σύντροφό μου Ελίζα, έγκλειστη στις γυναικείες φυλακές της Πίζας.

Μέχρι και σήμερα, για τους παραπάνω λόγους, δεν ήμουν σε θέση να επικοινωνήσω με τους συγκατηγορούμενους και τις συγκατηγορούμενές μου, των οποίων δεν είχα ούτε τη διεύθυνση. Ανακοινώνω ότι, αμέσως μετά την επανεξέταση, θ’ αρχίσω να προετοιμάζω την τεχνική μου υπεράσπιση, με την οποία σκοπεύω ν’ αντικρούσω, σημείο προς σημείο, τα τόσα ψεύδη που έχουν διαδοθεί αυτές τις μέρες. Οι αναρχικοί σύντροφοι που με γνωρίζουν επί δεκαετίες ξέρουν πολύ καλά ότι δεν είμαι τόσο άβγαλτος όσο θα ’θελαν να σας κάνουν να πιστέψετε. Αυτή είναι η πέμπτη φορά που κατηγορούμαι με το 270bis, και πρωτύτερα μου δόθηκε απαλλαγή ή η υπόθεσή μου μπήκε στο αρχείο, πριν απ’ οποιαδήποτε δίκη για ανάλογες κατηγορίες σύστασης ανατρεπτικής οργάνωσης, από τις εισαγγελικές αρχές σε Γένοβα, Λέτσε, Τορίνο και Φλορεντία.

Ως ατομικιστής που είμαι, έβρισκα πάντοτε συναρπαστική την οδό του αναρχικού αντιδικονομισμού (antigiuridismo), κι ως πρώην παραβάτης έχω στις πλάτες μου μία καταδίκη για «Εξύβριση κατά της τιμής και του κύρους του δικαστικού σώματος», αλλά πιστεύω πως ο δρόμος αυτός έχει όρια, ιδίως όταν βρίσκεται κανείς αντιμέτωπος μ’ ένα κατηγορητικό θεώρημα γεμάτο ψεύδη, μεθοδεύσεις και κραυγαλέα μεταφραστικά λάθη.

Για να προετοιμάσω την τεχνική μου υπεράσπιση –προϋποτίθεται ότι δε θα αποδεχτώ καμιά ανάκριση από πλευράς της δικαιοσύνης– χρειάζομαι πολλή βοήθεια από το αναρχικό κίνημα, το ιταλικό και όχι μόνο. Στην πράξη, πρέπει ν’ ανακατασκευάσω με έγγραφα, προκηρύξεις, άρθρα και βιβλία την Ιστορία του αναρχισμού της πράξης κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Από καιρό σε καιρό, θα σημειώσω τα υλικά τα οποία θα χρειαστώ. Προφανώς, ευελπιστώ ότι οποιοσδήποτε χακτιβιστής σύντροφος θα πάρει μπακάπ ολόκληρης της βάσης δεδομένων του Culmine, με ιδιαίτερη έμφαση στο ιστορικό των δημοσιευμένων αναρτήσεων. Όσο περισσότερα αντίγραφα αποθηκευτούν τόσο το καλύτερο. (Προσοχή: όταν επισκέπτεστε το Culmine ν’ αποφεύγετε να κάνετε σχόλια φόρα παρτίδα, γιατί παίζει να συλληφθείτε με τη μία!)

Όλοι εμείς, οι αναρχικοί, γνωρίζουμε ότι από τη μια μέρα στην άλλη θα μπορούσαμε να καταλήξουμε πίσω απ’ τα σίδερα, μα αυτό που χτυπάει πιο πολύ στη συγκεκριμένη υπόθεση είναι η λυσσαλέα αγριότητα ενάντια σε δύο πολυαγαπημένους φίλους και συντρόφους: τον Μάρκο και τον Γκαμπριέλ, οι οποίοι, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, βρίσκονταν σε κρίσιμο σημείο καμπής όσον αφορά το μακρόχρονο καθεστώς αιχμαλωσίας τους. Αδιανόητο φαντάζει κυρίως ό,τι λέγεται για τον Μάρκο, και θεωρώ πως είναι επιτακτική ανάγκη για το διεθνές αναρχικό κίνημα να προτάξει ως στόχο τη συνεκτίμηση του τρόπου με τον οποίο θα τον υποστηρίξει αποτελεσματικά.

Δεν έχω ιδέα αν θα μου διαβιβαστεί όλη η αλληλογραφία.

Θα απαντήσω σε όλα τα γράμματα και τις κάρτες που θα λάβω. Λόγω της λογοκρισίας, σας συνιστώ να μου στέλνετε ξεχωριστά γραπτό υλικό στα ιταλικά απ’ αυτό που θα ’ναι γραμμένο σε άλλες γλώσσες (ισπανικά και αγγλικά).

Μια σφιχτή αγκαλιά από μένα στους συντρόφους και στις συντρόφισσες που μου/μας έχουν εκφράσει την αλληλεγγύη τους, όπως έγινε με την αυθόρμητη πορεία στο Τρέντο, εκείνη στην Περούτζια, ή με την αφίσα απ’ την Πίζα.

Μια αγκαλιά γεμάτη στοργή στον Τορτούγα!

Ένα θερμό κι εξεγερμένο χαιρετισμό απ’ τον κατεργάρη σε κλουβί

Stefano Gabriele Fosco
C.c. di Pisa, via Don Bosco 43, IT-56127 Pisa
24 Ιουνίου 2012

Λα Πας, Βολιβία: Βομβιστική επίθεση εναντίον ενός ΑTM στο ιστορικό «Μέγα Στρατόπεδο του Μιραφλόρες»

Για τα τρία χρόνια απ’ το θάνατο του πάνκη Μάουρι στη μάχη…

«Η ζωντανή μνήμη δε γεννήθηκε για να χρησιμεύει σαν μελάνι. Προορίζεται περισσότερο ως καταπέλτης. Δε θέλει να ’ναι τόπος άφιξης αλλά λιμάνι αναχώρησης. Δεν απαρνείται τη νοσταλγία, μα προτιμά την ελπίδα, τους κινδύνους της και το θυελλώδη καιρό της».
—Ζαν-Μαρκ Ρουιγιάν

Η αμείωτη επιθυμία για λευτεριά μάς οδηγεί στο να επιμένουμε στο αδιάλλακτο πάθος για την καταστροφή αυτής της κοινωνίας, στο πεισματικό μονοπάτι αυτών που αρνούνται να συναινέσουν και μάχονται για να ζήσουν, στα αλέγρα κίνητρα της οικοδόμησης, εντός της καθημερινότητας, εκείνων των ουτοπιών που τόσα βιβλία έχουν γεμίσει· σήμερα αυτό το «εμείς» δε γνωρίζει εξουσία και αντιπαλεύει τις νόρμες της φυλακής, αψηφά τα γεωγραφικά και γλωσσικά όρια, εξαπλώνεται και οξύνεται ανά τον κόσμο, σήμερα αυτό το «εμείς» εκρήγνυται κάθε φορά και πιο φορτωμένο με μνήμη, αφού έχει μάθει από τα λάθη, τις μικρές νίκες και τα περήφανα παραδείγματα κουράγιου.

Αυτήν τη νύχτα δεν υπάρχει χώρος για δισταγμούς, ο στόχος μας έχει ήδη αποφασιστεί και μελετηθεί εκ των προτέρων, επιλέγουμε τα επιμέρους στοιχεία, και η πρόθεσή μας είναι ξεκάθαρη: γυρεύουμε να καταστρέψουμε τη λήθη και να οχυρώσουμε την εξεγερτική μνήμη, συνεχίζοντας να εφορμούμε στη βασιλεύουσα κανονικότητα, από τη στιγμή που δεν υπάρχει καμία πιθανή ανακωχή με αυτόν τον κόσμο της υποταγής, κι αυτό είναι σίγουρο. Αυτήν τη νύχτα θέλουμε ν’ αγκαλιάσουμε το χάος προτού κοιμηθούμε. Continue reading Λα Πας, Βολιβία: Βομβιστική επίθεση εναντίον ενός ΑTM στο ιστορικό «Μέγα Στρατόπεδο του Μιραφλόρες»

Βαρκελώνη: Εμπρηστική επίθεση σε όχημα της αλυσίδας σουπερμάρκετ Condis

Ήρθαμε και δε θα φύγουμε ποτέ!

Το περασμένο Σάββατο, 2 προς 3 Ιούνη, πυρπολήσαμε ένα όχημα της αλυσίδας σουπερμάρκετ Condis στη γειτονιά του Σαντ Μαρτί ντε Πορβενσάλς στη Βαρκελώνη.

Είμαστε μέχρι το λαιμό με την οικονομική κρίση που παράγουν οι αφέντες αυτού του κόσμου για να κερδίζουν οι ίδιοι.

Το γνωρίζουμε ότι ένα καμένο αμάξι δεν είναι τίποτα, κι ότι ακόμα και αν πυρπολούνταν όλα τα σουπερμάρκετ δε θα άλλαζε κάτι. Το γνωρίζουμε ότι οι δράσεις είναι συμβολικές και ότι το να πάμε πιο πέρα από το σύμβολο σημαίνει ότι μιλάμε για άλλο κοινωνικό πλαίσιο. Ένα κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο δε βρισκόμαστε.

Αλλά δεν μπορούμε να μείνουμε με σταυρωμένα χέρια όσο αυτά τα παράσιτα γεμίζουν τις κοιλιές τους εις βάρος μας, δεν μπορούμε να μείνουμε με σταυρωμένα χέρια όταν αυτοί είναι οι πρώτοι που καλούν τους μπάτσους όποτε ένας φτωχός άνθρωπος κλέβει κάτι στο οποίο αυτή η κοινωνία δεν του δίνει πρόσβαση, αλλά του το αρνείται κατάμουτρα.

Οι ιδιοκτήτες αυτών των εταιρειών είναι οι ιδιοκτήτες αυτής της κοινωνίας, των νόμων, της δικαιοσύνης τους, των θεσμών τους εν τέλει, οι ιδιοκτήτες των φυλακών κι αυτής της κοινωνίας-φυλακής.

Αν είχαμε περισσότερες δυνάμεις, τα χτυπήματά μας θα ήταν πιο σκληρά, μην έχετε αμφιβολίες γι’ αυτό. Αλλά δεν πρόκειται να περιμένουμε μέχρι να γίνουμε πιο πολλοί ή πιο δυνατοί για να χτυπήσουμε. Θα δυναμώσουμε στο δρόμο…

Αυτό είναι ένα κάλεσμα προς όλες και όλους για να γίνουμε περισσότεροι/-ες!

Ενεργή αλληλεγγύη στους προφυλακισμένους για την απεργία της 29ης Μάρτη!

Αλληλεγγύη με την αντίσταση στις Αστούριες!

Έμπρακτη αλληλεγγύη στα αναρχικά συντρόφια στην Οαχάκα, Βολιβία, Τουρκία και Λευκορωσία!

Ένας κόσμος, ένας αγώνας, άπειρες αντιστάσεις, άπειρες επιθέσεις!

Εξεγερσιακοί Μηδενιστές
Μαύροι Λύκοι

πηγή

Λα Πας, Βολιβία: Ανάληψη ευθύνης για εμπρηστική επίθεση ενάντια στην αντιπροσωπεία αυτοκινήτων Imcruz

«Σε μια κοινωνία που έχει καταστρέψει κάθε δυνατή περιπέτεια, η μόνη δυνατή περιπέτεια είναι η καταστροφή της (ίδιας) κοινωνίας».

Το Κεφάλαιο είναι παγκόσμιο, επεκτείνεται σε όλο τον πλανήτη, κι αν κάποτε υπήρχε μια διέξοδος, σήμερα δεν απομένει ούτε η πιο απομακρυσμένη πιθανότητα κάποιας απόπειρας αυτοεξορίας, εκτός απ’ αυτήν της απάθειας και της παραίτησης. Είναι ξεκάθαρο ότι η εξάπλωση του Κεφαλαίου υπερβαίνει μια απλή γεωγραφική υπόθεση ή τη χωρική αντίληψή του· απεναντίας, η γενίκευσή του έρχεται ως δεδομένη, πάνω απ’ όλα, μέσω και της αναπαράστασης και της αναπαραγωγής του σε κάθε πτυχή της «ζωής» ή του περιορισμού (καταναγκασμού) της· σε κάθε σχέση μεταξύ ανθρώπων ή σε κάθε σχέση των ανθρώπων με τον περίγυρό τους και/ή άλλα είδη, το Κεφάλαιο είναι παρόν (καταναλώνεται) ως αιτία και ως αποτέλεσμα, την ίδια στιγμή, με τρόπο ιδεολογικό και/ή υλικό. Το Κεφάλαιο και το κράτος μέσα στη διαδικασία/πρόοδο του πολιτισμού συνιστούν το απαύγασμα και το απόγειο όλων των συστημάτων καταπίεσης, κυριαρχίας και εκμετάλλευσης· εντός αυτών έχουν τελειοποιηθεί, προσαρμοστεί και ενσωματωθεί, και το ιστορικό αδιαχώριστο θέατρο όλων αυτών των μορφών εξουσίας (τάξης, φύλου, φυλής, είδους κ.τ.λ.) δεν ήταν ούτε θα είναι άλλο από την κοινωνία.

Από τις απαρχές του πολιτισμού, δηλαδή απ’ το σχηματισμό των πρώτων κοινωνιών, όταν η βία οργανώθηκε και συστηματοποιήθηκε, πρέπει να ξεκίνησαν οι πρώτες εμπειρίες αντίστασης και ανυποταξίας. Πλάι στην ανάπτυξη της «οικουμενικής/επίσημης» Ιστορίας –που υπηρετεί την εξουσία ως στοιχείο κανονικοποίησης, κοινωνικού και προπαγανδιστικού ελέγχου– υπάρχει μια μνήμη, η Ιστορία που μεγαλώνει (στο βαθμό που εμείς οι ίδιοι το φροντίζουμε αυτό) και που επιχειρείται να φιμωθεί, καθώς είναι μια Ιστορία ζωντανή, της δράσης που δεν είναι ουδέτερη αλλά λειτουργεί ως εργαλείο ανάλυσης και εκμάθησης, που τροφοδοτεί και δίνει κίνητρο σ’ εκείνους που μισούν γιατί βλέπουν/νιώθουν την εγγενή δυναμική της εξουσίας και της εξημέρωσης –την οποία η πρόοδος και η δημοκρατία επιχειρούν να αποκρύψουν–, σ’ εκείνους που αμφισβητούν αυτή την πραγματικότητα και δεν επιβιώνουν στην αδράνεια της εργασίας και της κατανάλωσης, σ’ εκείνους που δεν ανέχονται την καθημερινή βία του συστήματος και αντιλαμβάνονται την εγκυρότητα, αναγκαιότητα, μέχρι και το επείγον μιας απελευθερωτικής βίας ενάντια στην ηγεμονική βία της εξουσίας. Αυτοί οι αντάρτες/αντάρτισσες που επιμένουν να προπαγανδίζουν ιδέες και πρακτικές, οι οποίες αμφισβητούν, αρνούνται και καταστρέφουν αυτή την πραγματικότητα, πάντα ήταν και θα συνεχίσουν να ’ναι επικίνδυνοι/-ες για όσους διαιωνίζουν τις υπάρχουσες συνθήκες διαβίωσης.

Είμαστε παντού, κι όσο το Κεφάλαιο θα συνεχίζει να εξαπλώνεται στις πιο μακρινές γωνιές του κόσμου, εμείς θα το χτυπάμε. Continue reading Λα Πας, Βολιβία: Ανάληψη ευθύνης για εμπρηστική επίθεση ενάντια στην αντιπροσωπεία αυτοκινήτων Imcruz

Λα Πας, Βολιβία: Εμπρηστικές επιθέσεις από Κάποια Παραστρατημένα Νυκτόφωτα (ΑΑΟ/ΔΕΜ)

«Να υποχωρήσω; Ούτε καν όταν στο τέλος του δρόμου -χωρίς καμιά διέξοδο σωτηρίας- βρέθηκα μπροστά στο τείχος του θανάτου…»
Σεβερίνο ντι Τζοβάννι

Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την πυρπόληση ενός ΑΤΜ της τράπεζας Banco Unión στην (καπνισμένη) περιοχή του Μιραφλόρες, μέσω της τοποθέτησης ενός εμπρηστικού μηχανισμού και δύο λίτρα βενζίνας που κατέστησαν το μηχάνημα ανενεργό. Αναλαμβάνουμε επίσης την τοποθέτηση ενός εμπρηστικού-εκρηκτικού μηχανισμού στα Κεντρικά Γραφεία του Σωφρονιστικού Συστήματος (ανθρωποφύλακες), αποτελούμενο από 3 γκαζάκια βουτανίου-προπανίου και ένα λίτρο βενζίνας. Από τη φωτιά προκλήθηκαν φθορές στο μπροστινό τμήμα του ιδρύματος.

Θεωρούμε ότι σε αυτόν τον πόλεμο, η ενεργή και αγωνιστική μνήμη αποτελούν θεμελιώδη λίθο για την επίθεση και την ενδυνάμωση των ιδεών μας.

Χίλιες μέρες έχουν περάσει από τότε που ο σύντροφος Μαουρίσιο Μοράλες δεν είναι πια με την «φυσική» του παρουσία μαζί μας στον αγώνα. Χίλιες μέρες για να μετρηθεί ένας χρόνος που γενικά κυλά στους ρυθμούς του Κεφαλαίου. Αλλά στον πόλεμο που εξαπολύουμε δεν έχει υπάρξει ούτε μια στιγμή, όπου σε κάθε χαμόγελο ή δάκρυ, σε κάθε δράση, η ανάμνηση του Μάουρι δεν ήταν παρούσα. Και όμως τώρα, αυτή τη νύχτα της δράσης, τα νυκτόφωτα λαμπυρίζουν με πιότερο πάθος και καταστροφική ένταση, με τη συντροφιά του πυρακτωμένου πνεύματος και της πεποίθησης των μαχητών που κάθε μέρα βαδίζουν πλάι μας.

Τούτο το ξημέρωμα δεν ήταν μονάχα τα δικά μας χέρια που «φυτίλιασαν» τη φωτιά της δικαίωσης· χιλιάδες χέρια συντροφεύουν αυτή τη δράση, τα αναρχικά συντρόφια Ζόε, Λάμπρος Φούντας, Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, Μάουρι, και χιλιάδες ανώνυμοι που σε αυτά εδώ τα χώματα και σε κάθε γωνιά του κόσμου στέκονται όρθιοι και δεν γονατίζουν ποτέ μπροστά στη σύγκρουση με την εξουσία, ως την τελευταία τους πνοή.

Τιμή στο σύντροφο Μαουρίσιο Μοράλες Ντουάρτε.

Κάποια Παραστρατημένα Νυκτόφωτα
Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία/Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο