Tag Archives: Μπεζανσόν

Γαλλία: Σαμποτάζ τεσσάρων ΑΤΜ στην Μπεζανσόν

Δράση σε αλληλεγγύη στον σύντροφο [Νταμιάν Καμέλιο] που συνελήφθη προ ημερών [7/12/2016] στη Βρετάνη και προφυλακίστηκε στη φυλακή του Φλερύ κατηγορούμενος για συμμετοχή σε μαχητική διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε τον Απρίλη του 2016 στο Παρίσι.

Τη νύχτα της 14ης Δεκέμβρη 2016 σπάστηκαν με σφυριές τέσσερα ΑΤΜ τραπεζών επί της οδού Μπελφόρ στην πόλη της Μπεζανσόν. Οι εταιρείες που μπήκαν στο στόχαστρό μας είναι οι LCL, La Poste, CIC και η Crédit Agricole.

Αυτά τα σαμποτάζ πραγματοποιήθηκαν επίσης σε αλληλεγγύη στις/ους αναρχικές/ούς που χτυπήθηκαν από την επιχείρηση scripta manent στην Ιταλία, όπως και σε όσες/ους διώκονται για ληστείες στο Άαχεν της Γερμανίας.

Ούτε ένοχες/οι, ούτε αθώες/οι.

Επιθετική αλληλεγγύη!

πηγή: indymedia nantes μέσω attaque

Μπεζανσόν, Γαλλία: Αλληλεγγύη σημαίνει επίθεση!

Τη νύχτα της 19ης προς την 20ή Σεπτέμβρη πραγματοποιήθηκε επίθεση στο Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο της Μπεζανσόν.

Σπάστηκαν παραπάνω από μια δεκαριά τζάμια και γράφτηκαν συνθήματα με κόκκινη μπογιά στην πρόσοψη. Ένα από αυτά τα συνθήματα ήταν: «Ούτε Κεφάλαιο, ούτε κράτος».

Κίνητρό μας για να δράσουμε ήταν η καταστολή που εξαπολύθηκε σε ολάκερη τη Γαλλία εναντίον όσων εξεγέρθηκαν στις κινητοποιήσεις της 15ης Σεπτέμβρη.

Αυτή η επίθεση είναι σινιάλο αλληλεγγύης σε κάθε εξεγερμένx του κινήματος ενάντια στον εργασιακό νόμο.

Ούτε νόμος, ούτε δουλειά!

πηγή: indymedia nantes

Μπεζανσόν, Γαλλία: Διάφορες και ποικίλες καταστροφές… μα πάντα καλοστοχευμένες!

Μερικές ώρες πριν την 1η Μάη, μια μέρα βροχερή, βαρετή και καταθλιπτική μέχρι θανάτου…

Κάνοντας μια γύρα με τα μάτια ορθάνοιχτα, μπόρεσα να προσέξω μερικά ίχνη εχθρότητας για αυτόν τον πολυμίσητο κόσμο.

Επί της οδού Μπαττάν η μεγάλη βιτρίνα του μεσιτικού γραφείου Nicolas είχε θραυτεί και ραγιστεί καλά. Λίγο πιο κάτω στον ίδιο δρόμο, το μιλιταριστικό και εθνικιστικό κατάστημα ειδών ένδυσης Military Look-Nationales Fripes είχε χάσει μία από τις βιτρίνες του. Πλέον ένα ξύλινο μπάλωμα καλύπτει μέρος της πρόσοψης αυτής της φασιστοφωλιάς. Τέλος, ο όμιλος Bouygues, διαβόητος κατασκευαστής φυλακών, που ’χει ένα υποκατάστημα επί της Γκραν Ρυ στο κέντρο της πόλης, πλήρωσε εξίσου το τίμημα με μία απ’ τις πολλές βιτρίνες του σπασμένες. Το σημείο μπαλώθηκε άρον άρον με ξύλινη επιφάνεια.

ένας παρατηρητικός διαβάτης

γαλλικά | αγγλικά

Μπεζανσόν, Γαλλία: Δράση ενάντια στα γραφεία του Σοσιαλιστικού Κόμματος

Τη νύχτα της 31ης Ιούλη προς την 1η Αυγούστου 2015 κάναμε μια βόλτα από τη λεωφόρο Γκαρ Ντο όπου βρίσκονται τα γραφεία του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Εξοπλισμένοι με σπρέι μπογιάς καλύψαμε εξ’ ολοκλήρου την πρόσοψη των γραφείων με συνθήματα ενάντια στα σύνορα και στις απελάσεις.

Αυτή η δράση έγινε για να εκφράσουμε το απόλυτο μίσος μας για την εξουσία -όποια κι αν είναι- που εμπλέκεται στη συνεχή παρενόχληση των εμιγκρέδων δίχως χαρτιά: επιδρομές, φυλακίσεις, απελάσεις σε όλη την επικράτεια, από το Καλαί μέχρι τα γαλλοϊταλικά σύνορα ανάμεσα στο Μεντόν και στο Βιντιμίγ. Κι όταν δεν συμβαίνουν τα παραπάνω τους παραδίδει στα χέρια των σκυλευτών ανθρωπιστών και της αριστεράς, όπως τον Ερυθρό Σταυρό, τους καθολικούς του Emmaüs, την ένωση “France terre d’asile/Γαλλία, γη ασύλου”, τους πράσινους και το Αριστερό Μέτωπο που συνεργάζονται στενά με τους μπάτσους και τις Αρχές στη διαλογή, στο διαχωρισμό και στον εγκλεισμό των μεταναστών.

Αυτή η χειρονομία αλληλεγγύης στους μετανάστες που καλεί και σ’ άλλες δεν είναι παρά κομμάτι ενός ανένδοτου αγώνα έναντια στο κράτος, στα σύνορά του και κάθε γρανάζι της μηχανής απέλασης κι αιχμαλωσίας (οι εταιρείες που συνεργούν σε όλο δαύτο είναι πολλές και τρωτές παντού: VINCI, Derichebourg, Cofely GDF SUEZ, La Poste, BNP Paribas, Bouygues κ.τ.λ.)

Καμιά ανάπαυλα για όσους απελαύνουν!

Συνεχίζεται…

Κάποιοι εχθροί των συνόρων και της εξουσίας

πηγή: Indymedia Nantes μέσω Attack

Γαλλία: Αλληλεγγύη στον Νίκο Ρωμανό, σε απεργία πείνας από τις 10 Νοέμβρη

Ανακοίνωση που λάβαμε στις 8 Δεκέμβρη:

Ο αναρχικός Νίκος Ρωμανός ήταν 15 χρονών όταν στις 6 Δεκέμβρη 2008 είδε τον καλύτερό του φίλο να πεθαίνει στα χέρια του από σφαίρα μπάτσου. Το 2013 συνελήφθη για ληστεία και βασανίστηκε απάνθρωπα. Έκτοτε είναι στη φυλακή όπου έδωσε εισαγωγικές εξετάσεις στο πανεπιστήμιο με επιτυχία.

Όμως η αίτησή του για εκπαιδευτική άδεια δεν έγινε δεκτή από το συμβούλιο των φυλακών και από το υπουργείο « δικαιοσύνης ».

Το αίτημα του Νίκου Ρωμανού είναι απολύτως νόμιμο και ο ίδιος δεν ζητά από το κράτος τίποτε άλλο από το να μην καταπατά τους ίδιους του τους νόμους. Αυτή η άρνηση του κράτους να αναγνωρίσει το δικαίωμα της μόρφωσης για κάθε κρατούμενο έρχεται να προστεθεί στον μακρύ κατάλογο αυθαιρεσιών: άρνηση αδειών, συστηματική απομόνωση των πολιτικών κρατουμένων, φυλακές τύπου Γ.

Λόγω της κατάστασης της υγείας του, ο Νίκος Ρωμανός μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και κινδυνεύει από ανακοπή καρδιάς ανά πάσα στιγμή. Ο σύντροφος Γιάννης Μιχαηλίδης ξεκίνησε απεργία πείνας αλληλεγγύης από τις 17 Νοέμβρη καθώς και οι σύντροφοι Ανδρέας Δημήτρης Μπουρζούκος και Δημήτρης Πολίτης από την 1η Δεκέμβρη.

Την ίδια στιγμή, 300 Σύροι πρόσφυγες, εκ των οποίων 25 μικρά παιδιά, μετά το ναυάγιο του σαπιοκάραβου που τους « μετέφερε », βρίσκονται στην πλατεία Συντάγματος μπροστά στο ελληνικό κοινοβούλιο από τις 19 Νοέμβρη. Το ελληνικό κράτος αρνείται να τους παρέχει είτε στέγη και περίθαλψη είτα τα νόμιμα χαρτιά για να φύγουν από την Ελλάδα. Εγκλωβισμένοι, μέσα στο χειμωνιάτικο κρύο και χωρίς τροφή, επιβιώνουν χάρη στην έμπρακτη αλληλεγγύη. Κάποιοι από αυτούς άρχισαν απεργία πείνας από τις 24 Νοέμβρη.

Αυτές οι δύο απεργίες πείνας απεικονίζουν τα δύο πρόσωπα του ελληνικού κράτους:

από τη μια, η εγκληματική αδιαφορία του κράτους απέναντι στους πρόσφυγες του πολέμου, η ίδια αδιαφορία που δείχνει απέναντι στις οικογένειες που ζουν χωρίς ηλεκτρικό, τους ανθρώπους που ψάχνουν στα σκουπίδια για να φάνε, τις 4000 αυτοκτονίες, το 57% των άνεργων νέων, ένα κράτος που συνθλίβει τους πιο αδύναμους

από την άλλη, ένα κράτος που καταστέλλει βίαια κάθε φωνή που υψώνεται για να διεκδικήσει δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και ανθρώπινα δικαιώματα, ένα κράτος που ρίχνει καρκινογόνα χημικά σε συνταξιούχους που διαδηλώνουν, που χτυπά και συλλαμβάνει μαθητές μπροστά στους γονείς τους, που βασανίζει και απομονώνει στις φυλακές.

Ένα κράτος που πρέπει να ανατραπεί.

Αλληλεγγύη στο Νίκο Ρωμανό και σε όλους τους απεργούς πείνας

Ομάδα Προυντόν της Αναρχικής Ομοσπονδίας της Μπεζανσόν, Γαλλία

Δεκέμβρης 2014

Μπεζανσόν, Γαλλία: Μερικά καρφιά στις ρόδες της κυριαρχίας

Κατά τη διάρκεια της νύχτας της 7ης προς 8η Νοέμβρη 2014, σκάσαμε τα λάστιχα σε δυο βανάκια (ένα της δημαρχίας κι άλλο ένα της EDF) και σε κάμποσα ποδήλατα VéloCité.

Αχρηστεύσαμε μια εικοσάδα ποδήλατα της JCDecaux (διαχειρίστριας εταιρείας του συστήματος μίσθωσης ποδηλάτων). Ένα όχημα της δημαρχίας κι ένα βανάκι της EDF (κύριας επιχείρησης ηλεκτρισμού στη Γαλλία) είχανε την ίδια τύχη.

Γιατί η EDF είναι κομμάτι αυτής της κοινωνίας των πυρηνικών που εξημερώνει και δηλητηριάζει τις ζωές μας. Γιατί η JCDecaux εκμεταλλεύεται κρατουμένους προκειμένου να επισκευαστούν τα γαμοποδήλατά της, που χρησιμεύουν για τη μετακίνηση των μπουρζουάδων. Γιατί η δημαρχία είναι ο υπ’ αριθμόν ένα συνεργός τους, και γιατί πολύ απλά είναι εξουσία.

Να σκάσει το κράτος κι ο καπιταλισμός!

πηγή: nantes.indymedia.org

[Μπεζανσόν, Γαλλία] Μπροστά στη JCDecaux και στα τσιράκια της… η καλύτερη αλληλεγγύη είναι η επίθεση!

Κείμενο σχετικά με το κύμα καταστολής μετά την καταστροφή διαφημιστικών πινακίδων της εταιρείας JCDecaux στην πόλη Μπεζανσόν.

Στις 18 Νοέμβρη 2013 δυο άτομα κατηγορήθηκαν για καταστροφές σε διαφημιστικές πινακίδες που πραγματώθηκαν στην Μπεζανσόν μεταξύ των ετών 2011 και 2013.

Ύστερα από 24ωρη κράτηση και έρευνα στα σπίτια τους, τέθηκαν υπό διερεύνηση και δικαστική εποπτεία (τους επιβλήθηκε απαγόρευση εξόδου απ’ την εθνική επικράτεια και μεταξύ τους επικοινωνίας, και υποχρέωση να δίνουν το παρών μία φορά το μήνα στο κεντρικό αστυνομικό τμήμα της Μπεζανσόν).

Και οι δυο αυτές κατηγορίες ακολούθησαν τη σύλληψη ενός ατόμου για καταστροφή δύο διαφημιστικών πινακίδων το βράδυ της 21ης Ιούνη 2013. Οι μπάτσοι ήταν σε θέση να επικαλεστούν την κλήση ενός πολίτη, ο οποίος κάλεσε τον αριθμό έκτακτης ανάγκης 17 απ’ την κορυφή του κτηρίου του. Κατά τη διάρκεια της 48ωρης κράτησής του, και πέραν του γεγονότος ότι ο ίδιος κάρφωσε τον εαυτό του με την ομολογία 50 περιστατικών καταστροφής, κατέληξε να ξεράσει δυο ονόματα στους μπάτσους. Ο ρουφιάνος Nouma Friaisse διευκόλυνε το έργο της αστυνομίας. Αυτό λέγεται ως προειδοποίηση σε όσους κι όσες μπορεί να τον συναντήσουν αργά ή γρήγορα, μιας και ο ίδιος έχει κάνει αρκετά ταξίδια στην κοινότητα ZAD της Νοτρ-Νταμ-ντε-Λαντ, ιδίως κατά τη διάρκεια των εφόδων της αστυνομίας τον Απρίλη του 2012. Απ’ ό,τι φάνηκε, η συνεργασία του με τους μπάτσους δεν του επέτρεψε να αποφύγει τη δικαστική μηχανή, αφού κι ο ίδιος τέθηκε υπό δικαστική εξέταση σαν τους άλλους δυο.

Από τους τρεις κατηγορουμένους, μονάχα ο B. παρέμεινε σιωπηλός ενώπιον της αστυνομίας. Η έρευνα, την οποία εισηγήθηκε η ανακρίτρια Meyer, είναι σε εξέλιξη, και προς το παρόν δεν έχει αποσταλεί φάκελος της υπόθεσης σε συνήγορό του. Το να μην ομολογεί κανείς τίποτε και να κρατάει το στόμα του κλειστό μπροστά στον εχθρό παραμένει το καλύτερο όπλο όλων εκείνων που ενδέχεται να πιαστούν στα νύχια του.

Τα τελευταία χρόνια, τα τοπικά και στη συνέχεια τα εθνικής εμβέλειας μέσα ενημέρωσης, ως καλά μαντρόσκυλα του κράτους και του καπιταλισμού, αναμετέδωσαν αυτά τα διάσπαρτα σαμποτάζ περιθωριοποιώντας τα περιστατικά, ψυχιατρικοποιώντας τους «σπάστες» (που, σύμφωνα με τη φυλλάδα L’Est Républicain, πρέπει να ’ναι «αρρωστημένοι μεγαλομανείς που τα έχουν βάλει προσωπικά με τον Jean-Claude Decaux», τον ιδιοκτήτη της επιχείρησης) και μινιμάροντας την έκταση των ζημιών – οι οποίες από το 2008 ανέρχονται σε αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ (και συνεχίζουν να σημειώνουν άνοδο αφότου αποδόθηκαν οι τρεις αυτές κατηγορίες, ιδίως τη νύχτα της κράτησης μεταξύ 18ης και 19ης Νοέμβρη 2013): η εταιρεία δεν έχει ποτέ βγάλει κάποια ανακοίνωση για το θέμα, αν και εσωτερικά έχει επιχειρήσει να αντιμετωπίσει αυτές τις επιθέσεις αλλάζοντας την υποδομή των πινακίδων (περνώντας απ’ το γυαλί στο πλεξιγκλάς), εκμεταλλευόμενη τους υπαλλήλους της στη μέση της νύχτας, καθώς επίσης ασκώντας πίεση στις δυνάμεις της τάξης, όπως καταδείχθηκε απ’ το ψάρεμα πληροφοριών της αστυνομίας σε ανακρίσεις συλληφθέντων για κατοχή ναρκωτικών ή απ’ τις βραδινές περιπολίες της BAC (αντι-εγκληματικής ταξιαρχίας) κοντά σε διαφημιστικές πινακίδες σε μεγάλες διασταυρώσεις της πόλης…

Φυσικά, οι κατασταλτικές δυνάμεις δεν έμειναν αδρανείς αναφορικά με αυτές τις πολλαπλές επιθέσεις στη διάρκεια των τελευταίων ετών στην Μπεζανσόν. Στις 11 Οκτώβρη 2011 έγιναν επιδρομές σε σπίτια αναρχικών συντρόφων: δεν επακολούθησε κάποια δικαστική ενέργεια, ωστόσο φανερώθηκε η θέλησή τους να εντείνουν την επιτήρηση και παρενόχληση εις βάρος όσων μάχονται τον κόσμο του χρήματος και της εξουσίας.

Η διαφήμιση είναι ένα απ’ τα πολλά εργαλεία της κυριαρχίας για να συντηρεί την καταπίεση του μπαγιόκου στις ζωές μας και να κρατάει δέσμιο τον πληθυσμό μέσω της μαζικής κατανάλωσης παράλληλα με τη δουλειά. Είναι η βιτρίνα του Κεφαλαίου στον αστικό χώρο και στις μεταφορές.

Οι επιθέσεις εναντίον της διαφήμισης είναι ανώνυμες και διάχυτες ανάλογα με τις δυνατότητες της στιγμής: κατά τη διάρκεια ταραχών σε διαδηλώσεις όπως αυτή της 22ας Φλεβάρη 2014 στη Νάντη κατά του αεροδρομίου της Vinci, στο Παρίσι μετά τη δολοφονία του Κλεμάν Μερίκ από ναζήδες, στην Τουρκία εν μέσω της εξέγερσης της πλατείας Ταξίμ στην Ιστάνμπουλ το καλοκαίρι του 2013, και παντού στον κόσμο, όποτε ξεσπούν ταραχές στο αστικό πεδίο εναντίον της εξουσίας και των υποτακτικών της. Συχνά πυκνά, τα όργανα επικοινωνίας της εξουσίας αναμεταδίδουν αυτά τα νυχτερινά χτυπήματα όταν αρχίζουν να προκαλούν μεγάλη ζημία στην εταιρεία, όπως για παράδειγμα συνέβη προ καιρού στις πόλεις Λα Ροσέλ, Νιόρ, Ανζέρ, ή στη Λιέγη του Βελγίου… Αυτά τα πλήγματα στα πορτοφόλια των πλουσίων μπορούν να γίνουν με διάφορους τρόπους: με την καταστροφή των υαλοπινάκων και των εσωτερικών μηχανισμών τους (των συστημάτων φωτισμού και περιστροφής) ή με τη φωτιά, άμα πρόκειται για προσόψεις με πλεξιγκλάς. Θα θυμάται κανείς την επίθεση με μολότοφ και μπιτόνι βενζίνης κατά της εταιρείας Decaux στα τέλη Μάρτη του 2005.

Καθένας και καθεμιά γνωρίζει ότι η εν λόγω εταιρεία έχει επεκταθεί μέσω της διαφήμισης, σε συνεργασία με τα κατά τόπους δημοτικά συμβούλια και το κράτος, που της παραχωρούν χώρους και της χορηγούν επιδοτήσεις για να σπείρει τις μικρές ή μεγάλες διαφημιστικές της πινακίδες παντού στη Γαλλία (και κατόπιν, ως αντάλλαγμα, να αναλάβει την παροχή στάσεων λεωφορείων με στέγαστρο). Δραστηριοποιείται σε περισσότερες από 56 χώρες ανά τον κόσμο, στο Βέλγιο από το 1967, στην Πορτογαλία από το 1972, στη Γερμανία από το 1978, στο Ηνωμένο Βασίλειο από το 1982, στη Σουηδία από το 1989, στην Ισπανία από το 1990, στη Ρωσία από το 1995, στην Αυστραλία από το 1997, στη Βραζιλία από το 1998, στην Ιταλία από το 1999 και προσφάτως στο Ισραήλ, στη Χιλή, στην Κίνα… (Όλες οι επαφές με τη JCDecaux ανά χώρα όπου δραστηριοποιείται μπορούν να βρεθούν στην επίσημη ιστοσελίδα της, στην κατηγορία: Le groupe JCDecaux > Implantations.)

Παρ’ όλα αυτά, η σαπίλα της Decaux δεν περιορίζεται στη διαφήμιση, αλλά δραστηριοποιείται σε όλο το φάσμα αστικού εξοπλισμού. Έτσι, η εταιρεία επικοινωνίας λάνσαρε το «αυτοεξυπηρετούμενο» σύστημα ενοικίασης ποδηλάτων με τη σύσταση της θυγατρικής Cyclocity, που εδρεύει στη Γαλλία: η πρώτη πόλη που εξόπλισε ήταν αυτή της Λυόν το 2005 (με την επωνυμία Vélo’v), το Παρίσι τον Ιούλη του 2007 (Vélib’), ύστερα η Τουλούζη (Vélô Toulouse), η Νάντη (Bicloo), η Αμιένη (Vélam), η Ρουέν (Cy’clic), η Μπεζανσόν και η Μυλούζ (Vélocité), η Νανσύ (Vélostan’lib), το Σερζύ-Ποντουάζ (Vélo2), το Κρετέιγ (Cristolib), η Μασσαλία (Le Vélo). Αυτά τα μέσα μεταφοράς, που περνιούνται για οικο-μοδάτα, επιτρέπουν στους γιάπηδες να πηγαίνουν στις δουλειές τους ενώ αστυνομεύονται κατά τη μετακίνησή τους. Αυτά τα παιχνιδάκια του πράσινου καπιταλισμού ταιριάζουν γάντι στις διαδικασίες εξευγενισμού που διενεργούν το κράτος και οι δημαρχίες – οι τοποθεσίες των τερματικών της Cyclocity δεν επιλέχθηκαν τυχαία: εύπορες συνοικίες, εμπορικές ζώνες, περιοχές που θεωρούνται «κουλτουριάρικες για τρέντι γιάπηδες» ή γειτονιές σε τροχιά εξευγενισμού…

Για όσους κι όσες δεν το γνωρίζουν ήδη, η επιχείρηση Decaux –μέσω της θυγατρικής της Cyclocity, η έδρα της οποίας βρίσκεται στο Βιλλερμπάν (29, allée du Mens, Villeurbanne 69100)– κερδοσκοπεί επίσης στις πλάτες κρατουμένων, τους οποίους εκμεταλλεύεται αμισθί στα εργαστήρια επισκευών της. Η υποδουλώτρια Decaux επωφελείται απ’ τη συνέργεια του κράτους για να τσιμπά εργατικό δυναμικό κατευθείαν από τα δικαστήρια, κυρίως όσους κι όσες καταδικάζονται για κλοπή ή/και πρόκληση φθορών. Πάντως τούτη η πληροφορία, που κυκλοφόρησε στον κυρίαρχο Τύπο, δεν έμεινε αναπάντητη: εκατοντάδες ποδήλατα Vélib σαμποταρίστηκαν στο Παρίσι τον Απρίλη και τον Μάη του 2014.

Αυτές οι επιθέσεις είναι απλές, εύκολα αναπαράξιμες, και μπορούν να πραγματωθούν παντού γιατί η Cyclocity διαχειρίζεται σταθμούς μίσθωσης ποδηλάτων σε όλο τον κόσμο: στο Βέλγιο (Βρυξέλλες και Ναμύρ), στην Ισπανία (Κόρδοβα, Βαλένθια, Σεβίλλη, Σανταντέρ, Χιχόν), στην Αυστρία (Βιέννη), στο Λουξεμβούργο, στην Αυστραλία (Μπρίσμπεϊν) κ.α.

Ούτε κατά διάνοια δεν είναι στο απυρόβλητο η Decaux, και οι στόχοι αφθονούν.

Ας χτυπήσουμε τη Decaux, όσο και τις δημαρχίες που την πλουτίζουν, κάθε ώρα και στιγμή, σε οποιαδήποτε μεριά!

Για μας η απραγία δε βγάζει πουθενά· μπροστά στην καταστολή, η επίθεση παραμένει η καλύτερη αλληλεγγύη!

Μπεζανσόν, Γαλλία: Βάνδαλη νύχτα κόντρα στο εκλογικό τσίρκο

Τη νύχτα μεταξύ Σαββάτου και Κυριακής, 30 Μάρτη 2014, γίνανε διάφορες δράσεις ενάντια στις εκλογές.

Δύο από τις τεράστιες τζαμαρίες του εκλογικού γραφείου του καριόλη πολιτικάντη Ζακ Γκροπερράν, επί της οδού Βεζούλ, κατέληξαν σπασμένες. Ο πολιτικός του προσανατολισμός λίγη σημασία έχει, μιας και στόχος της επίθεσης ήταν η πολιτική αντιπροσώπευση κι αυτός ο γαμημένος κόσμος εντός του οποίου προσπαθούμε να επιβιώσουμε.

Επιπλέον, δύο σχολεία προορισμένα να εξυπηρετήσουνε το δημοκρατικό τους παιχνίδι ως προσωρινά εκλογικά κέντρα, κατέληξαν με τους τοίχους γεμάτους συνθήματα.

Στο σχολείο Jean Wirsch μπορούσε πλέον να διαβάσει κανείς: «Κάτω οι αφέντες», «Οι εκλογές είναι παγίδα για ηλίθιους», και «Φωτιά στις κάλπες».

Στους εσωτερικούς τοίχους του σχολείου Paul Bert τα συνθήματα που πατήθηκαν ήταν: «Τους αφέντες δεν τους εκλέγουμε, τους τσακίζουμε», και «Ενάντια σε κάθε εξουσία».

Σε πολλούς τοίχους διαφόρων συνοικιών του κέντρου της πόλης της Μπεζανσόν γράφτηκε το μήνυμα: «Γάμησε το δήμαρχό σου».

Η αποχή από τις εκλογές δεν αρκεί· αυτό που είναι περισσότερο κι από σημαντικό είναι να περάσουμε στην επίθεση και να εκφράσουμε την απόρριψή μας για τη δημοκρατία τους!

Για την (Α)ναρχία!

πηγή: nantes indymedia

Μπεζανσόν, Γαλλία: Ενάντια στην αστική ανάπλαση και στα παρεπόμενά της

Η πόλη της Μπεζανσόν βρίσκεται σε διαδικασία αποστείρωσης και εξευγενισμού, με τους φτωχούς να εκτοπίζονται όχι μονάχα απ’ τους μπλέδες μπάτσους κι άλλες κατασταλτικές μονάδες, αλλά και από τους παράγοντες της αστικής ανάπλασης, τους μεσίτες, αρχιτέκτονες κι εμπόρους, που θέτουνε σε εφαρμογή τα σχέδιά τους, τα οποία δε στοχεύουν παρά μόνο στο ν’ ανοίξουν δρόμο στα φράγκα και σ’ αυτούς που τα ’χουνε.

Η αστική ανάπλαση υλοποιείται πρωτίστως μέσω της προβλεπόμενης για το 2014 ολοκλήρωσης της κατασκευής του τραμ, την ευθύνη της οποίας έχει τα τελευταία χρόνια η εταιρεία Eurovia, θυγατρική της VINCI. Μπορούμε να δούμε πλέον το μετασχηματισμό του αστικού πεδίου μέσω μιας αρχιτεκτονικής που δεν αφήνει κανένα περιθώριο για συναντήσεις, μέσω της κατοχής των δημόσιων χώρων, με ένα σύστημα επιτήρησης και ελέγχου που εντείνεται από τον πολλαπλασιασμό των καμερών ασφαλείας και τ’ αμέτρητα σποτάκια φωτισμού κατά μήκος της γραμμής του τραμ, που αποσκοπούν στον περιορισμό των ελεύθερων ζωνών της πόλης. Η τοποθέτηση τσιπ σε κάθε κάρτα επιβίβασης στο δίκτυο μέσων μαζικής μεταφοράς Ginko αποτελεί επίσης τμήμα του ελέγχου επί της ζωής μας και συγκεκριμένα επί των διαδρομών μας στην πόλη.

Ο εξευγενισμός, ακόμη, λειτουργεί προς το συμφέρον των εμπόρων, οι οποίοι είναι πάντοτε έτοιμοι να εκδιώξουν την «αληταρία», τους αστέγους ή λοιπούς ανεπιθύμητους που βρίσκονται στο δημόσιο διάβα: πολλοί από τους μαγαζάτορες αμολάνε επιβλαβή χημικά στην αγορά και στα πεζοδρόμιά τους, προκειμένου να διώξουν από ’κεί τους παρίες, ή φωνάζουνε και τους μπάτσους για να τους μαζέψουν.

Όσον αφορά το ζήτημα της στέγασης, οι μεσίτες μοιράζονται κι αυτοί το κομμάτι που τους αντιστοιχεί απ’ την πίτα. Η εταιρεία Eiffage, γνωστή επίσης για την κατασκευή συγκροτημάτων φυλακών, σπεκουλάρει ανάμεσα σε άλλα και με την κατασκευή του εμπορικού κέντρου και των συν αυτώ λοφτ πολυτελείας στην πλατεία Παστέρ. Συγκεκριμένα, το σχέδιο προβλέπει επίσης την κατασκευή ενός γιγαντιαίου υπόγειου πάρκινγκ για λεφτάδες και καταναλωτές το οποίο θα βγάζει επί της οδού Κλωντ Πουιγέ. Αρκεί να πούμε ότι ο εν λόγω δρόμος, στον οποίο μέχρι σήμερα αράζει και γλεντάει κόσμος, θα πρέπει να εκχωρηθεί στους ματσωμένους ενοίκους και στα οχήματά τους. Μπορούμε επίσης να μιλήσουμε για την κατασκευή διαμερισμάτων επί της οδού Προυντόν (δίπλα απ’ την οδό Μπερσό), τα οποία χτίζει η εταιρεία επενδύσεων ακίνητης περιουσίας SMCI για να τα διαθέσει σε εξωφρενικές τιμές, που ξεπερνάνε τα 3.000 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο.

Στη συνοικία Μπαττάν οι μεσίτες εκμεταλλεύονται την έλευση του τραμ για να ανεβάσουν τις τιμές των ενοικίων. Παρομοίως, ένα σουπερμάρκετ για πλουσίους της αλυσίδας Casino Shop είναι υπό κατασκευή στον αριθμό 6 της οδού Μαντλέν…

Η πόλη παραμένει πάνω απ’ όλα ένα εργαλείο στα χέρια των ισχυρών, προκειμένου να καναλιζάρουν τις εξεγέρσεις ενάντια σ’ αυτόν τον κόσμο. Μπορούμε ωστόσο όλοι μας να δράσουμε άμεσα ενάντια σε αυτή την πόλη-φυλακή που επιχειρεί να μας επιβάλει η εξουσία: με συνθήματα, με σαμποτάζ και με την καταστροφή των πολλαπλών πλοκαμιών της καπιταλιστικής και κρατικής κυριαρχίας που μας πλασάρουν.

Δεν πρέπει να παραιτηθούμε, ούτε και να κοιτάξουμε πώς να ξεγλιστρήσουμε απ’ τη μέγγενη που μας κρατά παγιδευμένους, αλλά να επιτεθούμε ενάντια στα σχέδια ανάπλασης, αναδεικνύοντας ότι πρόκειται για τους σάπιους καρπούς της ίδιας και αυτής διαδικασίας: της υπό κατασκευή γιγαντιαίας πόλης-φυλακή.

Όσο σπεκουλάρουνε με τις ζωές/τις πόλεις μας,
ας μένουν ανήσυχοι για τις κακές μας προθέσεις.

Αφίσα που κολλήθηκε λίγο πολύ σε όλη την πόλη της Μπεζανσόν.

Μπεζανσόν, Γαλλία: Μερικά χτυπήματα κόντρα στον εξευγενισμό

Τη νύχτα της 26ης προς την 27η Οκτώβρη 2013 πραγματοποιήθηκαν στην Μπεζανσόν μερικές ενέργειες ενάντια στον εξευγενισμό της πόλης. Η βραδιά ξεκίνησε με το σαμποτάρισμα μιας μηχανής κατασκευής του τραμ (περιττεύει να πούμε ότι το ρεζερβουάρ τέθηκε εκτός λειτουργίας), ενώ στη συνέχεια οι φρεσκοβαμμένοι τοίχοι νεόδμητων κτηρίων διακοσμήθηκαν με κάμποσα συνθήματα κόντρα στον εξευγενισμό.

Στην οδό Λουκ Μπρετόν, στο κέντρο της πόλης, την ίδια στιγμή που γινόταν θρύψαλα το διαφημιστικό πάνελ της εταιρείας JCDecaux στο σταθμό VéloCité (σύστημα αυτόματης μίσθωσης ποδηλάτων που διαχειρίζεται η εν λόγω εταιρεία), πετροβολούνταν επίσης τα γραφεία της μεσιτικής εταιρείας Eiffage, με αποτέλεσμα να ανοίξει μια μεγάλη τρύπα σε μία από τις βιτρίνες (η τζαμαρία δυστυχώς αντικαταστάθηκε γρήγορα). Τα συγκεκριμένα γραφεία της Eiffage καταπιάνονται με την προώθηση των «λοφτ πολυτελείας» του Passages Pasteur. Τα υπό κατασκευή διαμερίσματα για μπουρζουάδες σε λίγο καιρό θα περιβάλλουν το ομώνυμο εμπορικό κέντρο με υπόγειο πάρκινγκ.

Οι πράκτορες του αστικού εξευγενισμού είναι παντού ευάλωτοι, κι ο συρφετός αρχιτεκτόνων, πολεοδόμων και μεσιτών έχει όνομα και διεύθυνση… Όσον αφορά τα έργα του Passages Pasteur, μπορούμε να αναφέρουμε την αρχιτεκτονική εταιρεία Chapman & Taylor που μοντάρει το εμπορικό κέντρο, και τη Laffly-Morel που χτίζει τα διαμερίσματα, των οποίων τα γραφεία βρίσκονται στην πόλη της Μπεζανσόν…

Γιατί η διαρκής εξέγερση ενάντια σε αυτόν τον κόσμο περνάει από την καταστροφή των υποδομών του…

Ας είμαστε απρόβλεπτοι και ανεξέλεγκτοι!

πηγή

Μπεζανσόν, Γαλλία: Επιθέσεις αλληλεγγύης στη Sonja Suder

Τη νύχτα της 14ης προς 15η Σεπτέμβρη σπάστηκε μια βιτρίνα των γραφείων του ομίλου Randstad* στην αρχή της λεωφόρου Καρνό, στην πόλη του Μπεζανσόν.

Η τρύπα αυτή ανοίχτηκε στο πλαίσιο της διεθνούς καμπάνιας για την απελευθέρωση της Σόνια Σούντερ, η οποία βρίσκεται έγκλειστη εδώ και δυο χρόνια σε πτέρυγα υψηλής ασφαλείας της φυλακής του Πρόυνγκεσχαϊμ στη Φρανκφούρτη, κατηγορούμενη για διάφορες επιθετικές ενέργειες που έλαβαν χώρα στα τέλη της δεκαετίας του 1970.

Λίγες νύχτες πρωτύτερα γράφτηκε το σύνθημα «Λευτεριά στη Σόνια Σούντερ» πάνω σ’ έναν τοίχο εδώ στα πέριξ, ενώ το υποκατάστημα της τράπεζας Crédit Agricole –απέναντι απ’ το νεκροταφείο του Σαπραί– πετροβολήθηκε κι η πρόσοψή του έπαθε γερό κάζο σε δυο σημεία.

Για τη Σόνια και όλα τ’ άλλα άτομα που αρνούνται να υποταχτούν στην κυριαρχία!

Ένα ανεπιθύμητο νυχτοπούλι

* μεγάλη μπίζνα δουλεμπορίου (εύρεσης «προσωρινής απασχόλησης» και παροχής «υπηρεσιών ανθρωπίνου δυναμικού») που δραστηριοποιείται επίσης στην Ελλάδα

Μπεζανσόν, Γαλλία: Άμεσες δράσεις αλληλεγγύης με τους αιχμαλώτους του κοινωνικού πολέμου

Τη νύχτα της 21ης προς την 22α Αυγούστου, πραγματοποιήθηκε επίθεση με χρώματα εναντίον της τράπεζας Crédit Mutuel, επί της λεωφόρου Γκωλάρ.

Αυγά γεμισμένα με κόκκινη και μαύρη μπογιά πετάχτηκαν στην πρόσοψη του υποκαταστήματος σε αλληλεγγύη με τα συντρόφια που αντιστέκονται στις διαδικασίες του Crand Jury στις ΗΠΑ. Παρομοίως στέλνουμε την αλληλεγγύη μας σε όσες και όσους φυλακίζονται ανά τον κόσμο, λόγω των αντεξουσιαστικών ιδεών τους και/ή λόγω των δράσεων ανυπακοής και αντίστασης στο καπιταλιστικό σύστημα. Δύναμη και κουράγιο στο σύντροφο Λουσιάνο «Τορτούγα», ο οποίος καταδικάστηκε πρόσφατα από το χιλιανό κράτος, στην Κέλυ Πφλαγκ-Μπακ [Kelly Pflug-Back] στον Καναδά, που καταδικάστηκε σε 15 μήνες φυλάκισης λόγω της συμμετοχής της στις συγκρούσεις κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων εναντίον της συνόδου των G20 στο Τορόντο, το 2010.

Τον προηγούμενο μήνα ήταν το υποκατάστημα της τράπεζας Crédit Agricole αυτό που χτυπήθηκε, καμιά 50αριά μέτρα μακρύτερα. Η γυάλινη μόστρα του σπάστηκε με ένα τσιμεντόλιθο που είχαν αφήσει παραδίπλα οι υπηρεσίες του δήμου της Μπεζανσόν, που εκτελούν έργα για το τραμ.

Αυτό δεν ήταν παρά η αρχή!
Αλληλεγγύη με τους αιχμαλώτους του συνεχιζόμενου κοινωνικού πολέμου!

Αναρχικοί

Γαλλία: Επίθεση σε κώλια στην Μπεζανσόν

Από ενημέρωση συντρόφου:

Το Σάββατο, 2 Ιούνη, κατά τη 01.00 το ξημέρωμα, βανδαλίστηκαν δύο μπατσικά της εθνικής αστυνομίας στην πλατεία Μαρουλάζ, στη γειτονιά Μπατάντ της Μπεζανσόν. Τα μπροστινά και πίσω παρμπρίζ των δύο περιπολικών σπάστηκαν με τη βοήθεια ενός τσιμεντόλιθου.

Τη στιγμή της επίθεσης τα κώλια ήταν άδεια, μιας και οι μπάτσοι ήταν απασχολημένοι με κάποιο νυχτερινό περιστατικό. Κανένας από τους βάνδαλους δεν πιάστηκε.

Μπεζανσόν, Γαλλία: Αφίσες αλληλεγγύης, μέρος 3ο

Δεδομένου ότι οι αγώνες είναι αναρίθμητοι, η αλληλεγγύη πρέπει να εκφράζεται όσο το δυνατό περισσότερο, μιας και η επίθεση των κρατών ενάντια σε όσους αγωνίζονται για ένα κόσμο χωρίς κυριαρχία, εκμετάλλευση, και για την Αναρχία, είναι καθημερινή.

Την Πέμπτη, 9 Αυγούστου, κολλήσαμε διάφορες αφίσες αλληλεγγύης και ενάντια στην καταστολή στην πόλη της Μπεζανσόν.

Δικαιοσύνη για τον Νουρεντίν Μοχάμεντ, δολοφονημένο στο Καλαί από τους πολιτικούς και τα μπατσόσκυλά τους!
Η ώρα της εξέγερσης έφτασε! Δύναμη στους/στις εξεγερμένους/-ες στον Καναδά!
Σαμποτάρουμε την υπερταχεία Λυόν-Τορίνο. Αλληλεγγύη με τους διωκόμενους για τον αγώνα NO TAV!
Κάτω τα ξερά σας από τις Pussy Riot! Ούτε κράτος, ούτε ηθική τάξη!

Η εξουσία δεν είναι προς κατάκτηση. Πρέπει να καταστραφεί!

Λευτεριά στους/στις διωκώμενους/-ες αναρχικούς/-ες των βορειοδυτικών περιοχών των ΗΠΑ. Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ!
Η χαρά της καταστροφής είναι χαρά δημιουργική!

 πηγή

Μπεζανσόν, Γαλλία: Αντικατασταλτικές αφίσες, μέρος 2ο

Κοινωνικός πόλεμος ενάντια στο Κεφάλαιο. Αλληλεγγύη με τα φυλακισμένα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτίας- FAI/FRI
Ζήτω το σαμποτάζ και η άμεση δράση. Προπαγανδίζουμε τις κακές μας προθέσεις. Κοινωνική επανάσταση. Αναρχία και ισότητα.
Δικαιοσύνη για τον Manuel Diaz, δολοφονημένο από τους μπάτσους στο Άναχαϊμ της Καλιφόρνια. ΜΠΑΤΣΟΙ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ!
Λευτεριά στο Λουσιάνο Πιτρονέγιο! Αλληλεγγύη με τους φυλακισμένους αναρχικούς στη Χιλή!
«Αξίζει περισσότερο μια στιγμή αληθινής ζωής, απ’ ότι χρόνια άδεια μέσα στη σιωπή του θανάτου» -Μπακούνιν
Το να θέλει κανείς να εξανθρωπίσει τον καπιταλισμό είναι σαν να καλλωπίζει ένα γουρούνι…
ΓΑΜΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ (όπου οι «ολυμπιακοί» είναι γραμμένοι με την κατάληξη «γουρούνια=μπάτσοι»)

πηγή

Μπεζανσόν, Γαλλία: Αφίσες ενάντια στην καταστολή

Στο πλαίσιο του καλέσματος του Contra Info για δράσεις προπαγάνδας ενάντια στην καταστολή, θελήσαμε να συνεισφέρουμε και εμείς με τον τρόπο μας στη διάδοση πληροφοριών σχετικών με αντικαπιταλιστικούς και αντικρατικούς αγώνες, όπως επίσης και σχετικά με τις διάφορες μορφές καταστολής που υπάρχουν. Το να γράψει κανείς στον δημόσιο χώρο συνθήματα αλληλεγγύης με όσους φυλακίστηκαν γιατί εξεγέρθηκαν ενάντια σε αυτό το σύστημα σύμβολο της μιζέριας και εκμετάλλευσης αποτελεί την ελάχιστη συμβολή στην κοινοποίηση των κοινωνικών αγώνων και λαϊκών ξεσηκωμών που λαμβάνουν χώρα ανά τον κόσμο.

Αναρχικοί από την Μπεζανσόν, 7 Αυγούστου 2012

Αλληλεγγύη με τους αντιφασίστες φυλακισμένους στη Μόσχα από το ρωσικό κράτος. ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ!
Κάρλο Τζουλιάνι, δεν ξεχνάμε, ούτε συγχωρούμε! Αλληλεγγύη με τους/τις εξεγερμένους/-ες ενάντια στη σύνοδο των G8 στη Γένοβα, το 2001!
Γαμήστε τους ολυμπιακούς αγώνες του κέρδους, του ελέγχου, και της καταστολής!

Οι ολυμπιακοί αγώνες είναι η βιτρίνα του καπιταλισμού και η επίδειξη της κρατικής καταστολής.

Έξω από το κέντρο κράτησης της Λα Μπουτ:

Αλληλεγγύη με τους αγωνιζόμενους φοιτητές στη Χιλή και στο Κεμπέκ! Εκπαίδευση δωρεάν, λαϊκή, και ποιοτική για όλες και όλους!

Από το Μοντρεάλ έως το Σαντιάγο, κι από το Παρίσι έως την Αθήνα, ούτε φυλακές, ούτε καταστολή, ούτε φρένο στις εξεγέρσεις μας. Διεθνιστική αλληλεγγύη!
Λευτεριά στα μέλη της φεμινιστικής πανκ μπάντας Pussy Riot στη Ρωσία, που φυλακίστηκαν με την κατηγορία της βλασφημίας. Ούτε θεός, ούτε κράτος!

Μπεζανσόν, Γαλλία: «Κρατήστε τις προσευχές σας μακριά από τις ωοθήκες μας!»

(Από το κάλεσμα στη διαδήλωση της 19ης Νοέμβρη υπέρ του δικαιώματος των γυναικών να διαθέτουν ελεύθερα το σώμα τους.)

Σας το έχουμε ήδη πει: Θέλουμε να έχουμε επιλογή.

Φέτος στη Γαλλία πραγματοποιήθηκαν 227.000 τεχνητές διακοπές κύησης. Αυτός ο αριθμός μπορεί να εκπλήσσει, αλλά πρόκειται για έναν αριθμό που παραμένει σταθερός εδώ και χρόνια.

Η πλειονότητα των γυναικών αναλαμβάνουν την ευθύνη της αντισύλληψής τους και επιλέγουν, έχοντας επίγνωση των δικαιωμάτων τους, τη διακοπή ή όχι μιας μη προβλεπόμενης εγκυμοσύνης.

Οι στατιστικές του Εθνικού Ινστιτούτου Δημογραφικών Μελετών δείχνουν ότι πάνω από το 40% των γυναικών στρέφονται προς μια τεχνητή διακοπή κύησης κάποια στιγμή της ζωής τους, καθώς και ότι το 72% αυτών των γυναικών χρησιμοποιούσαν κάποια μέθοδο αντισύλληψης.

Η τεχνητή διακοπή κύησης δεν αποτελεί κατά συνέπεια εξαίρεση, αλλά στοιχείο της σεξουαλικής ζωής και χρειάζεται να την αντιμετωπίσουμε ως τέτοιο.

Παρ’ όλα αυτά, η ελευθερία της έκτρωσης δέχεται στις μέρες μας επιθέσεις από παντού…

Το δικαίωμα της έκτρωσης και της πρόσβασης στην αντισύλληψη αποτελούν ελευθερίες που κατακτήθηκαν μέσα από μεγάλους αγώνες, αλλά παραμένουν εύθραυστες μπροστά στη συνολική κατεδάφιση των δημόσιων υπηρεσιών.

Παράλληλα με τη δραστική μείωση των επιχορηγήσεων του οικογενειακού προγραμματισμού την τελευταία δεκαετία, γινόμαστε μάρτυρες του κλεισίματος πολλών κέντρων που πραγματοποιούν τεχνητή διακοπή κύησης.

Τα μισά περίπου από τα 857 γυναικολογικά/μαιευτικά κέντρα δεν εκτελούν στην πράξη εκτρώσεις, παρ’ ότι ο νόμος του 1979 προέβλεπε τη δημιουργία ενός κέντρου τεχνητής διακοπής κύησης σε κάθε δημόσιο νοσοκομείο.

Η κατάσταση επιδεινώθηκε ακόμα περισσότερο με το σαμποτάζ του δημόσιου νοσοκομείου που οργανώθηκε από το κράτος υπό το πρόσχημα της οικονομίας (βλ. τον νόμο Μπασελό της 25ης Ιουνίου 2009): ανεπάρκεια εκπαιδευμένου ιατρικού και παραϊατρικού προσωπικού (σε δέκα χρόνια δεν θα υπάρχουν πια αρκετοί γιατροί για να πραγματοποιούν τεχνητές διακοπές κύησης στη Γαλλία), αφανισμός των δομών σε επίπεδο κοινότητας, ανισότητα πρόσβασης στα μέσα αντισύλληψης, κλείσιμο των κέντρων γενετικού ελέγχου ή εφαρμογή περιορισμών από συγκεκριμένα νοσοκομεία: κάποια νοσοκομεία αρνούνται να πραγματοποιήσουν τεχνητή διακοπή κύησης μετά τη 10η εβδομάδα της κύησης, άλλα αρνούνται να πραγματοποιήσουν χειρουργικές διακοπές κύησης, ενώ ορισμένα δεν διαθέτουν τα μέσα ώστε να υποδεχθούν γυναίκες που ζητούν μια τεχνητή διακοπή κύησης.

Τα παραπάνω στοιχεία δείχνουν ότι το δικαίωμα τεχνητής διακοπής της κύησης απειλείται ολοένα και περισσότερο. Continue reading Μπεζανσόν, Γαλλία: «Κρατήστε τις προσευχές σας μακριά από τις ωοθήκες μας!»