Tag Archives: συνδικάτα

Λονδίνο [2002]: Συνέντευξη με μια αναρχική ντομινατρίξ

Η Αφέντρα Αφροδίτη (Mistress Venus) ασκούσε επί δύο χρόνια το επάγγελμα της ντομινατρίξ στο κεντρικό Λονδίνο. Η ίδια είναι επίσης αναρχική κομμουνίστρια. Έτσι, απ’ το περιοδικό «Organise!», αδράξαμε την ευκαιρία να της κάνουμε μερικές σχετικές ερωτήσεις.

Υπάρχει μια ευρέως διαδεδομένη αντίληψη, που επικρατεί επίσης στους κόλπους της αριστεράς και μεταξύ κάποιων αναρχικών, ότι κάθε άτομο (ιδίως μια γυναίκα) που εργάζεται στη βιομηχανία του σεξ είναι τρόπον τινά θύμα κι έχει υποβληθεί διά της βίας σε αυτή την κατάσταση. Πόσο ρεαλιστική είναι αυτή η άποψη;

Νομίζω πως είναι πολύ σημαντικό να γίνεται διάκριση μεταξύ των εργαζομένων σε διαφορετικούς τομείς της «βιομηχανίας του σεξ». Ο ρόλος ενός κοριτσιού που δουλεύει στους δρόμους είναι πολύ διαφορετικός από το ρόλο (διότι γι’ αυτό ακριβώς πρόκειται) που παίζει μία επαγγελματίας ντομινατρίξ. Μιλώντας από προσωπική πείρα, η απόφασή μου να εργαστώ ως ντομινατρίξ ήταν καθαρά δική μου επιλογή κι ήταν κάτι που ήθελα να κάνω. Ήρθε ως συνέχεια των χρόνων που είχα περάσει σε φετιχιστικά κλαμπ, όπου έκανα περφόρμανς ως φετίχ μοντέλο. Ήξερα το χώρο, τους ρόλους που παίζονταν κι ακριβώς περί τίνος επρόκειτο. Δεν έτρεφα ψευδαισθήσεις για το όλο πράγμα και σε καμία περίπτωση δεν εξαναγκάστηκα να το κάνω. Κράτησα την πρωινή μου δουλειά (υπάλληλος σε μαγαζί), εργαζόμουν όποτε ήθελα και, σε αντίθεση με πολλά άτομα, δεν πιεζόμουν από έλλειψη χρημάτων ώστε να ’μαι υποχρεωμένη να καλύπτω έτσι περαιτέρω ανάγκες.

Οφείλω να ομολογήσω πως η προσέγγισή μου ήταν πολύ πρακτική: Δούλευα μονάχα με τουλάχιστον άλλη μία ντομινατρίξ, η οποία εργαζόταν σαν «υπηρέτριά» μου. Και μερικές φορές ένας άνδρας συνάδελφος παρέμενε εντός του κτηρίου και βοηθούσε να στηθούν οι «συνεδρίες». Οι συνεδρίες ήταν κανονισμένες εκ των προτέρων, όπου ο «πελάτης» και εγώ κουβεντιάζαμε παρέα για τα όρια και τις προσδοκίες μας – αλλά, προφανώς, δεν έχουν όλοι κι όλες οι εργαζόμενοι/ες του σεξ την πολυτέλεια αυτού του επιπέδου συντονισμού και υποστήριξης…

Νομίζω πως ο «πελάτης» φέρεται πολύ διαφορετικά σε μια ντομινατρίξ, σε σύγκριση με το φέρσιμό του απέναντι σ’ ένα κορίτσι που δουλεύει στους δρόμους. Για τους «πελάτες» μου, ήμουν η ενσάρκωση των επιθυμιών τους. Λάτρευαν τα πάντα επάνω μου, κι είχα την εξουσία να ελέγχω ακόμα κι αν θα τους επιτρεπόταν να με κοιτάξουν. Κι αν με δυσαρεστούσαν, μπορεί και να καθάριζαν με οδοντόβουρτσα το μπάνιο μου!

Σε καμία από τις «συνεδρίες» δε συμπεριλαμβανόταν σεξ. Η σεξουαλική ενέργεια του πελάτη έβγαινε μέσα απ’ το παιχνίδι και την αντιστροφή των ρόλων εξουσίας, μέσα από μια μορφή ταπείνωσης και ξεπεσμού που απουσίαζε απ’ την «κανονική» του καθημερινή ζωή. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν είχα, κατά καιρούς, αισθανθεί χρησιμοποιημένη ή πως δεν καθόμουν πού και πού να διερωτηθώ τι στο καλό έκανα. Στην πραγματικότητα, μερικές φορές η όλη κατάσταση χρησίμευε ώστε να ενισχύσει ιδέες που είχα σχηματίσει πρωτύτερα σχετικά με την εκμετάλλευση γυναικών από άνδρες, και συχνά, ειδικά στην περίπτωση μιας ντομινατρίξ, από πολύ πλούσιους και ισχυρούς άνδρες…

Τελικά, όμως, σταμάτησα. Επέλεξα να το παρατήσω. Δε μ’ ενδιέφεραν ούτε κι είχα ξετρελαθεί από τα λεφτά που μου απέφερε (κι αυτοί οι τύποι πλήρωναν μέχρι και 120 λίρες την ώρα, 30 λίρες επιπλέον για να τους κατουρήσεις!). Ήταν κάτι στο οποίο είχα επιλέξει να μπάσω τον εαυτό μου, κι απ’ όπου επέλεξα να αποχωρήσω – μια επιλογή που πολλές «εργάτριες του σεξ» δεν έχουνε πάντα…

Λες ότι οι «πελάτες» σου σε λάτρευαν όταν υποδυόσουν το ρόλο της ντομινατρίξ, και επίσης ανέφερες πως είχες εξουσία και έλεγχο πάνω τους. Πώς συμβαδίζει ένας τέτοιος ρόλος με τ’ ότι είσαι αναρχική;

Κατά τη διάρκεια μιας συνεδρίας κυριαρχίας, και τα δυο εμπλεκόμενα μέρη είναι συναινούντα ενήλικα άτομα που επιλέγουν να εκτελέσουν τον ιδιαίτερο ρόλο τους –είτε αυτός είναι ο ρόλος του αφέντη, του πανίσχυρου καταπιεστή, είτε είναι εκείνος του αδύναμου, καταπιεζόμενου σκλάβου–, έχοντας και την επιλογή να θέσουν τα όριά τους. Η συνεδρία είναι μια διαφυγή από την πραγματικότητα, μια περφόρμανς όπου οι πελάτες εισέρχονται στη σφαίρα της φαντασίας τους και για λίγο ζούνε τα φετίχ που ’χανε ονειρευτεί, τα οποία και εισπράττουν περιφρόνηση σε αυτή την κοινωνία.

Οι ρόλοι που παίζουμε αντικατοπτρίζουν τη βασισμένη στην εξουσία καπιταλιστική κοινωνία στην οποία ζούμε σήμερα, μια κοινωνία απληστίας, καταπίεσης και υπονόμευσης, μια κοινωνία επιβολής δύναμης, σιωπής και πόνου. Αυτά δεν είναι καθόλου αντιπροσωπευτικά του τρόπου ζωής που έχω επιλέξει να ζήσω ως αναρχική – μια κοινωνία βασισμένη σε ισότητα, σεβασμό και αυτοδιεύθυνση.

Η κυριαρχία είναι ένα παιχνίδι, η ενήλικη εκδοχή αυτού που τα παιδιά αποκαλούν «παίξιμο». Δεν είναι πραγματική και, για μένα προσωπικά, δεν αντανακλά στοιχεία της προσωπικότητάς μου. Απολαμβάνω τις συνεδρίες ως περφόρμερ, ως πειραματίστρια και ως επιδειξίας… Αυτό που ποθώ είναι η προσοχή. Το σκίρτημα απ’ την εξουσία και τον έλεγχο είναι επινόημα που εξυπηρετεί ένα παιχνίδι, δεν είναι κάτι που επιθυμώ να υπάρχει στην «πραγματική μου ζωή». Πιστεύω πως είναι πολύ σημαντικό, σε μια κοινωνία βασισμένη στην ελευθερία, οι άνθρωποι να είναι σε θέση να εκφράζονται και να μοιράζονται τα φετίχ και τις φαντασιώσεις τους ελεύθερα και σ’ ένα ασφαλές περιβάλλον (με την προϋπόθεση ότι όλα τα εμπλεκόμενα μέρη συναινούν), είτε αυτά τα φετίχ περιλαμβάνουν το μαστίγωμά κάποιου που παριστάνει τ’ άτακτο σχολιαρόπαιδο είτε την αμφίεση νοσοκόμας…

Πριν είπες ότι αυτή η δουλειά σου ενίσχυε μερικές φορές την αντίληψη που είχες γύρω από θέματα εκμετάλλευσης γυναικών από άνδρες. Αισθανόσουν ότι σ’ εκμεταλλεύονταν περισσότερο απ’ όσο θα μπορούσαν να σ’ έχουν εκμεταλλευτεί σε άλλα είδη εργασίας;

Κατά τη διάρκεια μιας συνεδρίας κυριαρχίας, οι παραδοσιακοί, στερεότυποι έμφυλοι ρόλοι είναι συνήθως αντεστραμμένοι. Όσο κρατάνε οι συνεδρίες η θηλυκή ντομινατρίξ γίνεται η κάτοχος της εξουσίας, παίρνοντας τον έλεγχο επί του αρσενικού. Αυτό είναι ένα καθρέφτισμα της πατριαρχικής κοινωνίας όπου ζούμε σήμερα, στην οποία τ’ αρσενικά έχουν παραδοσιακά τις «καλύτερες» δουλειές, τις υψηλότερες απολαβές, τις θέσεις εξουσίας στην κοινωνία και στο σπίτι, κι όπου το αρσενικό θεωρείται η καθ’ όλα δεσποτική φιγούρα που έχει τον έλεγχο. Σε όλο τον κόσμο, η ιστορία λέγεται μέσα από τα μάτια του αρσενικού, κι οι γυναίκες καταστέλλονται μέσω, λόγου χάρη, θρησκείας, βίας, εκμετάλλευσης και ανισότητας. Ο ρόλος της ντομινατρίξ ανακτά προσωρινά λίγη απ’ αυτή την εξουσία και τη δίνει πίσω στη γυναίκα. Θα μπορούσε κανείς σχεδόν να πει ότι ο άντρας γίνεται ο εκμεταλλευόμενος. Στ’ αλήθεια, όμως, θεωρώ τη «βιομηχανία του σεξ» ως ένα από τα κατεξοχήν οχήματα που χρησιμοποιούνται από άνδρες και την κοινωνία προκειμένου να γίνεται εκμετάλλευση γυναικών, μια αρένα όπου γυναίκες χρησιμοποιούν το σώμα τους σαν αντικείμενο προς πώληση. Και ως ντομινατρίξ εξακολουθείς να βιοπορίζεσαι χρησιμοποιώντας την «υπόσταση» και το σώμα σαν να ’ταν αντικείμενο, ανεξάρτητα απ’ το ποιος κραδαίνει τη λεγόμενη «εξουσία» όσο διαρκεί η συνεδρία (ή ποιος κρατάει το μαστίγιο!).

Συχνά, ναι, μου άφηνε την αίσθηση ότι με είχαν εκμεταλλευτεί, πιθανώς περισσότερο απ’ ό,τι αν είχα μια πιο «συμβατικά αποδεκτή» ή «κανονική» απασχόληση. Παρ’ ότι μου άρεσε το παιχνίδι ρόλων και απολάμβανα τη φυγή από την πραγματικότητα, τη στολή και το μεγαλείο του ρόλου, ένιωθα ωστόσο σαν να ’χε χρησιμοποιηθεί το σώμα μου από άλλα άτομα ως κάτι επί του οποίου είχαν τον έλεγχο, απλώς και μόνον από το γεγονός ότι πλήρωναν για τη συνεδρία, πλήρωναν ώστε να ντύνομαι μ’ έναν ορισμένο τρόπο και να συμπεριφέρομαι μ’ έναν συγκεκριμένο τρόπο σε καθορισμένο χρόνο (αν και θα μπορούσαμε να πούμε το ίδιο και για μια σειρά άλλων ρόλων που παίζουμε στη ζωή μας!).

Πιστεύω ότι το σώμα είναι η τελευταία πτυχή της ζωής μας όπου διατηρούμε κάποιον έλεγχο. Αυτό εξηγεί το μεγάλο και αυξανόμενο ποσοστό ενδιαφέροντος για φετίχ όπως η κόσμηση και τροποποίηση του σώματος (τατουάζ, πίρσινγκ, σκαριφισμός δέρματος κ.ά.). Κι όταν μου σκάει πως βγάζω τα προς το ζην από κάποιον που εντέλει ελέγχει το τι κάνω με το σώμα μου, η σκέψη αυτή με κάνει ν’ αναρωτιέμαι πόσο πολύ έχω την επιλογή πάνω στο τι συμβαίνει στο σώμα και στη ζωή μου. Υπάρχει ένα αίσθημα πως σ’ έχουν εκμεταλλευτεί, αίσθημα σχεδόν όλων όσων χρειάζεται να εργάζονται σκληρά σε αυτή την κοινωνία, η οποία στηρίζεται στην ανισότητα και στη διαίρεση. Το έχω νιώσει είτε δούλευα σ’ ένα κατάστημα είτε σε γραφείο, ή ως καθαρίστρια, που ήταν τα προηγούμενά μου επαγγέλματα, αλλά η αίσθηση ότι εκμεταλλεύονται το ίδιο σου το κορμί είναι πολύ πιο ωμή, πολύ πιο προσωπική υπόθεση, που όντως σε κάνει να νιώθεις «γυμνή».

Υπάρχει μεγάλη διαφορά όταν εμπλέκεται το χρήμα. Πήγαινα για χρόνια σε φετιχιστικά κλαμπ –όπου όλα τα «παιχνίδια» και οι δραστηριότητες γίνονται από επιλογή με άτομα διατεθειμένα να πάρουνε μέρος–, με τον καθέναν και την καθεμιά ν’ απολαμβάνει το ρόλο που υποδυόταν. Ωστόσο, όταν μπαίνει στη μέση το χρηματικό αλισβερίσι, χάνεται το στοιχείο της επιλογής, και διανοίγονται πεδία «σωματικού φασισμού». Αφού προτίθενται να πληρώσουν για να λάβουν υπηρεσίες, περιμένουν να έχεις και συγκεκριμένη εμφάνιση…

Έτσι, πριν το καταλάβεις, τα αισθήματα εκμετάλλευσης τρυπώνουν σε τομείς της ζωής σου απ’ όπου κανονικά θ’ αντλούσες απόλαυση.

Παρακολουθήσαμε τη θετική πρωτοβουλία ίδρυσης της Διεθνούς Ένωσης Εργαζομένων του Σεξ (IUSW) σε αυτήν τη χώρα. Όμως, πολύ πρόσφατα, τουλάχιστον στο Λονδίνο, δήλωσε συμβεβλημένη με το GMB (γενικό συνδικάτο Βρετανίας, συνεργαζόμενο με το Εργατικό Κόμμα). Προφανώς, η Αναρχική Ομοσπονδία βλέπει αυτή την κίνηση προς τον καθεστωτικό συνδικαλισμό ως οπισθοδρόμηση. Εσύ, έχοντας κάνει μια δουλειά που γενικά λογίζεται ως μέρος της βιομηχανίας του σεξ, ποιες δυνατότητες πιστεύεις πως υπάρχουν για καλύτερη αυτοοργάνωση αναμεταξύ των εργαζομένων του σεξ;

Νομίζω πως υπάρχει τεράστιο πεδίο δυνατοτήτων, ακριβώς όπως υπάρχει μεταξύ εργαζομένων οποιουδήποτε κλάδου. Αυτό που χρειάζεται, ωστόσο, είναι να ξεπεραστούν διάφορα εμπόδια, τόσο από τους εαυτούς μας όσο και από την κοινωνία, και να γκρεμιστούν φραγμοί – για παράδειγμα, οι φραγμοί που υψώνονται από τις «αποσχιστικές» τάσεις, που είναι τόσο διαδεδομένες μεταξύ εργαζομένων, τόσο στο ίδιο κομμάτι εργασίας όσο και σε διαφορετικά παρακλάδια. Μόλις αυτό επιτευχθεί, και όλες κι όλοι αρχίσουμε να συνειδητοποιούμε ότι η δύναμη και στήριξή μας θα πηγάσει από τη σύμπραξή μας, τότε θα βαδίσουμε πιο κοντά στην αυτοδιεύθυνση κι οργάνωση, αντί της καταφυγής σε αντιπροσώπευση από ένα φορέα που τελεί υπό την επιρροή του Εργατικού Κόμματος, και μάλιστα συνδέεται κι επίσημα με αυτό! Με τη βελτίωση της επικοινωνίας μεταξύ των διαφόρων εργαζομένων και παρακλαδιών, και επιτυγχάνοντας τον απο-στιγματισμό της βιομηχανίας απ’ την κοινωνία, μπορούμε να ξεκινήσουμε να συμπράττουμε αναμεταξύ μας για να δημιουργήσουμε έναν ενωμένο φορέα που θα προσφέρει, για παράδειγμα, συμβουλές και πληροφόρηση, και θα παρέχει συναισθηματική και πρακτική υποστήριξη σε ανθρώπους που δραστηριοποιούνται ήδη εντός του κλάδου ή ετοιμάζονται να μπούνε σε αυτόν.

Χρειάζεται να καταργήσουμε όλες τις μορφές ελέγχου που είναι τόσο συνήθεις στη βιομηχανία του σεξ, και να καταργήσουμε τα διαφορετικά επίπεδα εξουσίας. Θα πρέπει να λειτουργούμε σαν μια γροθιά έτσι ώστε να έχουμε όλες κι όλοι την κατάλληλη ενημέρωση, ασφάλεια, στήριξη και ενότητα, αντί να δουλεύουμε κατά μόνας διά της βίας ή από ανάγκη, σε συχνά επικίνδυνες συνθήκες. Η εργασία του σεξ, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, θα είναι πάντοτε παρούσα, και πάντοτε ήταν, και σίγουρα δε διατρέχει κανέναν κίνδυνο αφανισμού – είτε ζούμε σε μια καπιταλιστική κοινωνία είτε ακόμα και σε μια αναρχική κοινωνία απαλλαγμένη απ’ το χρήμα.

Η εργασία του σεξ λαμβάνει μυριάδες διαφορετικές μορφές, και η είσοδος σε αυτήν, η χρήση της κι η αποχώρηση από αυτή γίνονται για μυριάδες διαφορετικές αιτίες. Απλά αυτό που συμβαίνει είναι ότι σε μία απ’ αυτές τις κοινωνίες οι εργαζόμενες/οι εντός της θα συνεχίσουν να βιώνουν την εκμετάλλευση, ν’ αντιμετωπίζονται με διαστρεβλωμένο τρόπο και να περιφρονούνται από την ίδια αυτήν κοινωνία, ενώ στην άλλη θα έχουμε τη δύναμη, την ικανότητα και τα κίνητρα να είμαστε ο εαυτός μας, αλλά και να κάνουμε εμείς κουμάντο τον εαυτό μας.

Πηγή: «Organise!» (περιοδική έκδοση της AFED – Αναρχικής Ομοσπονδίας Μεγάλης Βρετανίας και Ιρλανδίας), τ. 59, χειμώνας του 2002

Anton Pannekoek: Ο συνδικαλισμός

κάντε κλικ στην εικόνα για να διαβάσετε/κατεβάσετε το βιβλίο σε pdf

λάβαμε ψηφιοποιημένο από τις
Εκδόσεις Επαναστατική Αυτοοργάνωση
& εκδόσεις Ελευθεριακού Ινστιτούτου Κοινωνικών Μελετών Ιωαννίνων

[Ιταλία] Συλλογικότητα εργατών της φάμπρικας Fargas: O αγώνας ενάντια στην αναδιάρθρωση

κάντε κλικ στην εικόνα για να διαβάσετε/κατεβάσετε το βιβλίο σε pdf

λάβαμε ψηφιοποιημένο από τις
Εκδόσεις Επαναστατική Αυτοοργάνωση
& εκδόσεις Ελευθεριακού Ινστιτούτου Κοινωνικών Μελετών Ιωαννίνων

Καταλονία: Δίκη των βασανιστών δεσμοφυλάκων απ’ τη βαρκελωνέζικη φυλακή Κουάτρο Καμίνος

[vimeo]http://vimeo.com/64632582[/vimeo]

H δημοκρατία χρειάζεται τα βασανιστήρια για να συνεχίσει να υπάρχει

Στις 6 Μαΐου 2013 ξεκινάει η μακρά δίκη στο επαρχιακό δικαστήριο της Βαρκελώνης (στοά Lluís Companys, 5ο τμήμα) εναντίον 13 ανθρωποφυλάκων που κατηγορούνται για τα συστηματικά βασανιστήρια εις βάρος κρατουμένων μετά την εξέγερση στη φυλακή Quatre Camins το 2004. Επίσης, πρόκειται να καταθέσουν τεχνοκράτες, που την εποχή εκείνη ήταν επιφορτισμένοι με τη γενική διεύθυνση των φυλακών, σε σχέση με τους βασανισμούς και την ωμή καταστολή όπου εξακολουθούν έως σήμερα να υποβάλλονται σύντροφοι κρατούμενοι οι οποίοι βρίσκονται διασκορπισμένοι σε διάφορες κρατικές φυλακές, ορισμένοι εκ των οποίων έχουν υποστεί το καθεστώς FIES 1CD, απομόνωση και αμέτρητα ακόμη βασανιστήρια.

Η ανταρσία των κρατουμένων το 2004 προέκυψε αυθόρμητα όταν δεσμοφύλακες επιτέθηκαν σε φυλακισμένους κι εκείνοι κατέφυγαν σε νόμιμη αυτοάμυνα για να προστατεύσουν τη ζωή τους. Εξάλλου, στη φυλακή Quatre Camins οι ανθρωποφύλακες βασάνιζαν τους κρατουμένους καθημερινά παραμένοντας ατιμώρητοι. Τα βασανιστήρια είχαν καταγγελθεί στα όργανα της δολοφονικής δημοκρατίας που δόλια προστάτευε και συνεχίζει να προστατεύει τους βασανιστές. Η ατιμωρησία στους δεσμοφύλακες παρέχεται από κάθε κρατική εξουσία, εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική. Continue reading Καταλονία: Δίκη των βασανιστών δεσμοφυλάκων απ’ τη βαρκελωνέζικη φυλακή Κουάτρο Καμίνος

Βαρκελώνη: Ενημέρωση από τη γενική απεργία της 14ης Νοέμβρη σε πρώτο πρόσωπο

Ως συνήθως, οι πρώτες πικετοφορίες ξεκίνησαν από τη νύχτα, κυρίως σε βιομηχανικούς τομείς, στην κεντρική αγορά και στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Ήδη από τα ξημερώματα της 14ης Νοέμβρη έφταναν τα νέα για μπλοκαρισμένους αυτοκινητοδρόμους σε διάφορα σημεία και εισόδους στην πόλη της Βαρκελώνης, καθώς και στο δίκτυο του τραμ.

Το πρωί, οι διάφορες απεργιακές περιφρουρήσεις στάθηκαν μαχητικά, με στόχο να αναδείξουν τα κίνητρα της απεργίας και να ξετρυπώσουν απεργοσπάστες. Από φοιτητικά και φεμινιστικά μπλοκ μέχρι κόσμο που έχει πληγεί από τις εξώσεις, καθώς και άλλοι απεργοί έγραφαν συνθήματα και προκαλούσαν φθορές σε τράπεζες, μπλόκαραν δρόμους, μοίραζαν φυλλάδια, έκλειναν διά της βίας καταστήματα που παρέμεναν ανοιχτά, ενώ πραγματοποίησαν επίσης απαλλοτρίωση ειδών διατροφής από σουπερμάρκετ, μοιράζοντας στη συνέχεια τα προϊόντα. Επιπλέον, κάποια τραπεζικά υποκαταστήματα καταλήφθηκαν από διαδηλωτές που στοχεύουν στην παράλυση της εφαρμογής των εξώσεων. Οι μπάτσοι είχαν τον κόσμο από κοντά, τραμπουκίζοντας και σε κάποιες περιπτώσεις κατάσχοντας προπαγανδιστικό υλικό και προσάγοντας απεργούς.

Κατά τις 14.00 αρκετός κόσμος συγκεντρώθηκε στην κεντρική πικετοφορία της Βαρκελώνης, που διέτρεξε τους δρόμους στο ίδιο μοτίβο, ώσπου ο κόσμος τσάκωσε έναν ασφαλίτη που βρισκόταν ανάμεσα στο πλήθος. Ο μπάτσος τελικά τη γλίτωσε με την επέμβαση άλλων ασφαλιτών, που τράβηξαν τα πτυσσόμενα κλομπ τους για να απειλήσουν τους διαδηλωτές, οι οποίοι όμως τους πήραν στο κυνήγι.

http://www.youtube.com/watch?v=qXBPEqUa88o

Για το απόγεμα είχε καλεστεί διαδήλωση ανεξάρτητη σε σχέση με τα πλειοψηφικά ξεπουλημένα συνδικάτα. Σε αυτή συμμετείχε πληθώρα κόσμου και συλλογικοτήτων ετερογενών τόσο στις μεθόδους, όσο και στους στόχους: από μειοψηφικά συνδικάτα, όπως η Γενική Συνομοσπονδία Εργασίας (CGT), η Εθνική Συνομοσπονδία Εργασίας (CNT), το Εναλλακτικό Διασυνδικαλιστικό Καταλονίας (IAC) και το Εργατικό Συνδικαλιστικό Συντονιστικό (COS), μέχρι κοινωνικά κινήματα, πλατφόρμες διαφόρων αποχρώσεων και ομάδες κι ατομικότητες από τον αναρχικό και αντικαπιταλιστικό χώρο.

Για μιάμιση ώρα η διαδήλωση κυλούσε ήρεμα, επιτηρούμενη απ’ τα κρατικά σκυλιά, με γράψιμο στους τοίχους, κάποιες μικροζημιές σε τράπεζες και συνθήματα. Φτάνοντας στο εμποροβιομηχανικό επιμελητήριο, η πορεία έληξε με τον κόσμο να παραμένει κάνα μισάωρο ακόμα στο σημείο. Τριγύρω από μεγάλο μέρος της διαδήλωσης υπήρχαν διμοιρίες και ασφαλίτες, αλλά ο κόσμος ήταν πάρα πολύς για να επιβληθεί έλεγχος. Κάποιοι εκτόξευαν αντικείμενα εναντίον των μπάτσων, άλλοι κουβέντιαζαν και κάποιοι άλλοι βάλθηκαν να πυρπολούν τα μπατσικά που βρίσκονταν σταθμευμένα μπροστά απ’ το αρχηγείο της αστυνομίας. Μόλις άρχισαν να καίγονται τρία από τα αστυνομικά οχήματα, ξεκίνησε και το ντου των μπάτσων, που σκόρπισε το συγκεντρωμένο πλήθος, δίνοντας τόπο σε μερικές ομάδες κουκουλωμένων διαδηλωτών που την έπεσαν σε υποκαταστήματα πολυεθνικών και τραπεζών, όπως και στο μέγαρο μουσικής. Εκείνη τη στιγμή μπόρεσα να δω κάποιους από το σώμα της πορείας να στρέφονται στους ασφαλίτες και να ρουφιανεύουν τους κουκουλωμένους. Αυτή η συμπεριφορά, που δεν απαντήθηκε στον τόπο όπως έπρεπε λόγω της ταχύτητας και της επικινδυνότητας της στιγμής, δε θα πρέπει να περάσει στα ψιλά.

Πολιτικές στρατηγικές διάσπασης

Εδώ και μερικά χρόνια υπάρχει μια μόνιμη συνθήκη να αποδίδονται οι ταραχές σε μπάτσους που έχουν παρεισφρήσει στις διαδηλώσεις, ως στρατηγική απαξίωσης και απομόνωσης των συντρόφων που βλέπουν το αντάρτικο πόλης ως αναπόδραστο τμήμα του αγώνα. Ότι η αστυνομία παρεισφρέει το ξέρουμε ήδη, το είδαμε το πρωί και το έχουμε δει και άλλες φορές, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι όλοι όσοι προκαλούν καταστροφές είναι μπάτσοι. Το να πιστεύει κανείς κάτι τέτοιο είναι παιδιάστικο, σημαίνει πως αρνείται κανείς την πραγματικότητα εσκεμμένα.

Όπως το βλέπω εγώ, είναι μια πολιτική στρατηγική συγκεκριμένων συλλογικοτήτων. Μια στρατηγική που επιδιώκει να μαζέψει κάθε φορά μεγαλύτερο πλήθος ατόμων, με την ιδέα ότι θα έρθει μια μέρα όπου θα είναι τόσοι ώστε η εξουσία θα χρειαστεί να υποχωρήσει. Γι’ αυτό θεωρούν απαραίτητο να δώσουν μια εικόνα ελεγχόμενη ενώπιον της κοινής γνώμης, για να προσελκύσουν περισσότερο κόσμο στις γραμμές τους. Μια κοινή γνώμη που, στη μαζική κοινωνία στην οποία ζούμε, διαμορφώνεται από τα προπαγανδιστικά μίντια της εξουσίας, με ό,τι μπορεί να συνεπάγεται η διάδοση μιας δημόσιας εικόνας την οποία η ίδια η κυριαρχία ενδιαφέρεται να προμοτάρει. Αλλά να απαξιώνει κανείς την έμπρακτη αντίσταση και την ενεργή επίθεση εναντίον των δομών της θεσμοθετημένης εξουσίας σημαίνει ότι εντείνει την αποθάρρυνση, τη θυματοποίηση και τη μετατροπή της ζωής μας σε αντικείμενο – δεδομένου ότι, στα ίδια μας τα μάτια, καταλήγουμε έτσι να φαντάζουμε σαν αντικείμενα που η εξουσία χειρίζεται και διευθύνει, χωρίς να διαθέτουμε ικανότητα για δράση.

Αυτή η διαρκής απαξίωση τέτοιων ενεργειών (την επομένη της απεργίας μπορούσε κανείς να ακούσει συνδικαλιστές της CGT ν’ αποδίδουν όλες τις καταστροφές σε λίτες) ενθαρρύνει τη γλοιώδη συμπεριφορά των καταδοτών και ρουφιάνων, για να μετατραπεί κατόπιν σε διαμαρτυρία υπέρ της απελευθέρωσης των συλληφθέντων. Υποθέτω ότι πρόκειται για τους αθώους συλληφθέντες… Ένα τρανό παράδειγμα για το τι καταλαβαίνουν κάποιοι ως λευτεριά. Αν αυτό δεν είναι μια διασπαστική συμπεριφορά, ε τότε τι είναι… Το να καλούν στη γενική απεργία για να κατέβει όλος ο ντουνιάς, να υποδεικνύουν τους βάνδαλους ως μπάτσους που παρεισφρήσανε, προωθώντας τη σύλληψή τους, και μετά να ζητάνε την απελευθέρωση των συλληφθέντων.

Το διπλό παιχνίδι τού να καλούν απ’ τη μια σε λαϊκό ξεσηκωμό κι απ’ την άλλη να κατακρίνουν την άμεση δράση έκφρασης της οργής, ενάντια στις τράπεζές τους, στις μεσιτικές εταιρείες, στις βιτρίνες εξουσιαστικής μόδας, στα αστυνομικά τους τμήματα, στους φοροεισπρακτικούς θεσμούς τους, στις φυλακές τους κ.τ.λ., καταλήγει πάντα εις βάρος όσων αγωνιζόμαστε για τη λευτεριά χωρίς να κάνουμε εκπτώσεις.

Οι μπάτσοι κάνουν αυτό για το οποίο προορίζονται

Έχοντας έτσι τα πράγματα, δε θα με εξέπληττε πολύ αν σε κάποιους φάνταζε τραβηγμένο ή άστοχο το γεγονός της πυρπόλησης αστυνομικών οχημάτων στη λογική του ότι «δεν είναι οι πρωτεύοντες εχθροί μας».

Πιθανώς, άμα σκέφτεσαι έτσι, έχεις ξεχάσει ποιος επικυρώνει τελικά διά της φυσικής βίας τις εντολές εξώσεων ή τις εκάστοτε διαταγές λειτουργίας υπηρεσιών με προσωπικό ασφαλείας που υπαγορεύει το κράτος, ή ποιος σε εξακριβώνει, σε ξυλοφορτώνει και σε συλλαμβάνει στη διάρκεια διαδηλώσεων ή σε άμεσες δράσεις οποιουδήποτε τύπου –κατασκηνώσεις όπως εκείνες του κινήματος 15Μ, συγκεντρώσεις καταγγελίας εργασιακών παραβιάσεων ή του ρόλου των τραπεζών στη δικτατορία της οικονομίας, καταλήψεις, και πάει λέγοντας–, ή ποιος είναι αυτός που εκτελεί ένα ένταλμα έρευνας και σύλληψης όταν δεν παρουσιάζεσαι στο δικαστήριο, ή ποιος επιτηρεί και παρενοχλεί όσους κι όσες αντιτίθενται με τη στάση ζωής τους ενάντια στο Κεφάλαιο…

Μπορεί να μην είναι πρωτεύοντες στόχοι μας οι μπάτσοι, αλλά από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε, και δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να αψηφήσει κανείς την εξουσία απ’ το να συγκρουστεί μ’ εκείνους που ασκούν με όπλα το μονοπώλιο της βίας. Ας τελειώνουμε με αυτό το μονοπώλιο!

Η καταστολή

Ο απολογισμός των συλληφθέντων στη Βαρκελώνη ήταν 28 άτομα, από τα οποία 17 είναι ήδη ελεύθερα, με εκκρεμούσα την κατάθεσή τους ενώπιον δικαστή, ενώ οι υπόλοιποι κρατούνται ακόμη, αναμένοντας να περάσουν από τα δικαστήρια με κατηγορίες για επίθεση, πρόκληση ταραχών, βιαιοπραγία και στάση ενάντια στις Αρχές.

Στις 15 Νοέμβρη πραγματοποιήθηκαν συγκεντρώσεις για την απελευθέρωση των συλληφθέντων με την κατάσταση να έχει όπως την περιέγραψα παραπάνω. Ενώ κάποιοι φαίνεται να καταπιάνονται περισσότερο με αιτήματα του τύπου να παραιτηθεί ο υπουργός Εσωτερικών της Καταλονίας ή να φέρουν τον αναγνωριστικό αριθμό του μητρώου τους οι μπάτσοι για να ’ναι δυνατή η καταγγελία των παραβάσεών τους, άλλοι κι άλλες υψώνουν δυνατότερη την κραυγή αλληλεγγύης στους συλληφθέντες. Όπως είπα, είναι ζήτημα προτεραιοτήτων και στρατηγικών.

Πολύ περισσότεροι ήταν όσοι τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια των απεργιακών κινητοποιήσεων, ανάμεσά τους και μια γυναίκα η οποία χτυπήθηκε στο πρόσωπο από μία απ’ τις αμέτρητες πλαστικές σφαίρες, με αποτέλεσμα να χάσει την όρασή της από το ένα μάτι.

Από τους δρόμους της Βαρκελώνης

Α Κορούνια, Ισπανία: Σχετικά με τις συλλήψεις κατά τη διάρκεια της γενικής απεργίας της 14ης Νοέμβρη

Η ομάδα της Εργατικής Αυτονομίας

Ο απολογισμός της καταστολής από τη χθεσινή απεργιακή κινητοποίηση στην πόλη της Α Κορούνια είναι οι συλλήψεις εννέα ατόμων, πέντε εκ των οποίων παραμένουν ακόμα στα κρατητήρια και προβλέπεται να περάσουν σήμερα από τα δικαστήρια.

Η πρώτη από τις συλλήψεις έλαβε χώρα στις 11.30 το πρωί, κατά τη διάρκεια μιας πικετοφορίας αναρχοσυνδικαλιστών της CNT και αυτόνομων αναρχικών. Ο συλληφθείς κρατείται ακόμα, αναμένοντας να του αποδοθούν κατηγορίες.

Η δεύτερη κατά σειρά κατασταλτική επίθεση πραγματοποιήθηκε κατά τις 12.30, λίγο μετά την έναρξη της διαδήλωσης των ξεπουλημένων συνδικάτων C.C.O.O. (Συνδικαλιστική Συνομοσπονδία Εργατικών Επιτροπών), U.G.T (Γενική Ένωση Εργαζομένων) και C.I.G. (Γαλικιακή Διασυνδικαλιστική Συνομοσπονδία), όταν ένα αντικαπιταλιστικό μπλοκ ξεδίπλωσε ένα πανό μπροστά από τους επίσημους φορείς με το σύνθημα «Πουλημένα συνδικάτα. 5 εκατομμύρια ανέργων. Τι στο διάβολο κάνετε;». Μετά από σπρωξίδια με τους σεκιουριτάδες των συνδικάτων και αρκετή ένταση, οι μπάτσοι έτρεξαν να βοηθήσουν τα φιλαράκια τους, και μάγκωσαν τέσσερις αντεξουσιαστές, οδηγώντας τους στα κρατητήρια. Οι τέσσερις αφέθηκαν ελεύθεροι μετά από περίπου 8 ώρες, και κατηγορούνται για απόπειρα παρεμπόδισης του δικαιώματος στη διαδήλωση…

Σε αυτό το σημείο είναι απαραίτητο να σημειώσουμε ότι κανένας από τους συλληφθέντες δεν ανήκει στη CNT, ούτε πραγματοποίησε τη δράση στο όνομα αυτής της αναρχοσυνδικαλιστικής οργάνωσης. Το πανό που κρατούσαν έφερε την υπογραφή «Εργατική Αυτονομία». Σχετικά με αυτό ο Τύπος, όπως κάνει συνήθως, δημοσίευσε ψευδείς ισχυρισμούς.

Σε αυτό το σημείο είναι απαραίτητο να σημειώσουμε ότι κανένας από τους συλληφθέντες δεν ανήκει στη CNT, ούτε πραγματοποίησε τη δράση στο όνομα αυτής της αναρχοσυνδικαλιστικής οργάνωσης. Το πανό που κρατούσαν έφερε την υπογραφή «Εργατική Αυτονομία». Σχετικά με αυτό ο Τύπος, όπως κάνει συνήθως, δημοσίευσε ψευδείς ισχυρισμούς.

Οι τελευταίες συλλήψεις συνέβησαν νωρίς το απόγεμα, κοντά στο μνημείο του Οβελίσκου, όταν μια απεργιακή πικετοφορία εναντιώθηκε στο γεγονός της λειτουργίας αμέτρητων μπαρ, γεμάτων με «συνδικαλιστές» που γιόρταζαν το τέλος της επίσημης διαδήλωσης. Τέσσερα άτομα κρατούνται ακόμα, με τις κατηγορίες της επίθεσης και ανυπακοής. Αντίθετα με ό,τι αναφέρουν τα καθεστωτικά μέσα, κανένας τους δεν είναι αναρχικός, ούτε και σχετίζεται με τις προηγούμενες συλλήψεις.

πηγή

[Ισπανία] Σημειώσεις για τη γενική απεργία της 14ης Νοέμβρη

14-Ν: Προς μια παγκόσμια γενική απεργία διαρκείας

Όπως είναι η κατάσταση αυτήν τη στιγμή, φαίνεται ανούσιο να απεργούμε για μία μόνο μέρα. Το κράτος και οι εταιρείες είναι σε θέση ν’ απορροφούν τον κραδασμό και να τον μετατρέπουν σε επιζήμιες επιπτώσεις για τους ίδιους τους εργάτες που υποστηρίζουν την απεργία. Η μόνη ορατή λύση είναι μια διαρκής και επιθετική γενική απεργία. Όμως, σ’ αυτόν τον παγκοσμιοποιημένο κόσμο, η αντίσταση θα πρέπει να είναι παγκόσμια. Απομονωμένες κινήσεις σε μία μόνο χώρα δεν έχουν πραγματικό αντίκτυπο στην οικονομία της αγοράς.

Οι αντίστοιχες συνθήκες που επικρατούν σε εκατοντάδες χώρες μπορούν να γίνουν ένας τόπος κοινού συντονισμού. Κάτι εξίσου απλό όσο το να συμφωνηθεί μια κοινή ημερομηνία, η 14η του Νοέμβρη.

Ο αγώνας συνεχίζεται…

Σχετικά με την επερχόμενη απεργία της 14-Ν

Δεν έχουμε καμία μαγική συνταγή (ούτε και θέλουμε). Αυτό που ξέρουμε είναι ότι εδώ πέρα κάτι δεν πάει καλά. Όταν ξυπνάς κάθε πρωί απ’ τα χαράματα για να σου φύγει η ζωή σε κάποια κακοπληρωμένη δουλειά, προσκολλημένος στη βιασύνη, στα ωράρια, στη βαρεμάρα. Όταν βλέπεις στην τηλεόραση τους κουστουμάτους επαγγελματίες του ψεύδους να μιλάνε για βία, αλλά να αποσιωπούν την προέλευσή της, μιας και μερικές σπασμένες βιτρίνες υποκαταστημάτων δολοφονικών πολυεθνικών είναι πιο σημαντικές από τη ζωή ενός εργάτη που πέφτει από τη σκαλωσιά γιατί το αφεντικό αποφάσισε να σπεκουλάρει με τα λεφτά που θα μπορούσαν να προορίζονται για τις συνθήκες ασφαλείας στους χώρους εργασίας. Όταν μπαίνεις στο σούπερ μάρκετ, και οι τιμές σου υπενθυμίζουν ότι αυξήθηκε πάλι το ΦΠΑ. Όταν οι διαφημίσεις στην τηλεόραση κατασκευάζουν κενές επιθυμίες και σου ψιθυρίζουν στ’ αυτί ότι είσαι ένα μηδενικό αν δεν έχεις το τελευταίο μοντέλο κινητού ή μια οθόνη μεγαλύτερη, σούπερ ντούπερ τρισδιάστατη, με σύστημα ντόλμπι σαράουντ. Όταν οι πολιτικοί δεν εκπληρώνουν τις προεκλογικές δεσμεύσεις τους, κι εσύ λες χαμηλόφωνα «ε ρε, μπόμπα που σας χρειάζεται, μαλάκες». Όταν πλέον μπουχτίζεις, γιατί ξέρουμε ότι όπως κι εμείς, έτσι κι εσύ είσαι μέχρι το λαιμό. Έχεις μπουχτίσει να καταπίνεις, να το βουλώνεις και να συνεχίζεις σαν να μην τρέχει μία.

Δεν είμαστε αυτοί οι αντισυστημικοί για τους οποίους μιλάει όλος ο ντουνιάς μα πολύ λίγοι τους γνωρίζουν. Είμαστε τα παιδιά σας, τ’ αδέρφια σας, οι συμμαθητές ή συνάδελφοί σας, οι γείτονές σας. Έχουμε καταγαμηθεί όσο κι εσείς και καταλαβαίνουμε πώς νιώθετε επειδή κι εμείς υποφέρουμε το ίδιο, αλλά έχουμε ξενερώσει με τις ψεύτικες υποσχέσεις του καπιταλισμού, μιας και ένα πράγμα είναι βέβαιο: με αυτό το σύστημα δε θα δούμε άσπρη μέρα. Η ταξική αντεπίθεση πρέπει να γενικευτεί και να μετατρέψει μονομιάς το φόβο σε οργή, τις επιθυμίες σε δράση, και τα λόγια σε πράξη.

– Γιατί οι απεργίες της μιας μέρας και οι βόλτες με σημαιούλες δε θ’ αλλάξουν απολύτως τίποτα (κι είναι καιρός να το συνειδητοποιήσουμε αυτό).

– Γιατί, ανεξάρτητα από επιμέρους συνθήκες, η μισθωτή εργασία μάς αηδιάζει εκ φύσεως και εξ ορισμού.

– Γιατί τα συνδικάτα δεν είναι η λύση αλλά κομμάτι του προβλήματος, και δε μας αντιπροσωπεύουν.

– Γιατί η κάθε μπάνκα μάς στραγγαλίζει με τη συνέργεια των πολιτικών κομμάτων, που ισχυρίζονται πως μιλάνε εξ ονόματός μας ενώ το μόνο που κάνουν είναι να εμπορεύονται το μέλλον μας φτωχαίνοντας τις ζωές μας.

– Γιατί δε μας καίγεται καρφάκι αν οι μπάτσοι ζορίζονται κι αυτοί. Δεν είναι δικοί μας, ούτε θα ’ναι ποτέ. Είναι εχθροί της εργατικής τάξης και δουλεύουν για να συντηρούν το πανοπτικό του εγκλεισμού και της ασφυξίας μας, και προφανώς δεν τους αξίζει να τους δίνουμε λουλούδια.

– Γιατί η κατάσταση δεν πρόκειται ν’ αλλάξει από μόνη της. Οι σοσιαλδημοκρατικές αυταπάτες δε μας πείθουν.

– Γιατί ξέρουμε ότι δε χρειαζόμαστε κανέναν να μας υποδείξει τι πρέπει να κάνουμε. Μπορούμε να δημιουργήσουμε μόνοι και μόνες μας τις εναλλακτικές που έχουμε ανάγκη και επιθυμούμε. Συνελευσιακή οριζοντιότητα και άμεση δράση ενάντια σε κάθε αντιπροσώπευση, γραφειοκρατία και ιεραρχία.

Στις 14 Νοέμβρη όλοι και όλες στους δρόμους, για να θυμίσουμε στους πραγματικούς υπαιτίους αυτής της κρίσης (που είναι οι πολιτικοί κι οι τραπεζίτες, και όχι οι μετανάστες ούτε οι επισφαλείς εργαζόμενοι ή οι άνεργοι) ποιος χρωστάει σε ποιον. Τα οδοφράγματα και τα σαμποτάζ ας πυρπολήσουν τις αστικές ψευδαισθήσεις του ρεφορμισμού και του ξεπουλημένου συνδικαλισμού, κι οι φλόγες ας φωτίσουν το πνεύμα της εξέγερσης που κουβαλάμε στις καρδιές μας, ώστε τα όνειρά μας να ταξιδέψουν μέχρι τις εστίες που διατηρούνται αναμμένες, σε Ελλάδα, Χιλή, Πορτογαλία ή Ιταλία, απ’ όπου τα σήματα καπνού κοινωνούν τις επιθυμίες μας και καθιστούν δυνατή την τρίτη (και αποφασιστική) έφοδο των προλετάριων ενάντια στην ταξική κοινωνία.

Έχουμε χάσει την υπομονή, το χρόνο και το μέλλον μας.
Το μόνο που μας μένει να χάσουμε είναι ο φόβος.

Κάν’ το μόνος/μόνη σου και οργανώσου όπως σ’ αρέσει.
Όσο υπάρχει μιζέρια, θα υπάρχει εξέγερση.

_

Στον ελλαδικό χώρο… τα δυο μεγάλα θεσμικά συνδικάτα κήρυξαν 48ωρη γενική απεργία για τις 6 και 7 Νοέμβρη.

Φλορεντία, Ιταλία: Εκκενώθηκε η ιστορική κατάληψη Conciatori

«Άλλη μια κατάληψη εκκενώθηκε. Εκεί που κάποτε υπήρχαν χρώματα, επιβλήθηκε το γκρίζο της εξουσίας»

[vimeo]http://vimeo.com/35407900[/vimeo]

Το πρωί της Πέμπτης, 19 Γενάρη, ξεκίνησε η εκκένωση της κατάληψης Κοντσιατόρι. Στην κατασταλτική επιχείρηση συμμετείχαν 8 διμοιρίες καραμπινιέρων, πλήθος δημοτόμπατσων και άλλων υπαλλήλων του δήμου. Οι σύντροφοι από το Circolo Anarchico προσπάθησαν να υπερασπιστούν την κατάληψη στο δρόμο, ενώ άλλοι ανέβηκαν στην οροφή του κτηρίου. Οι μπάτσοι όμως κερδίζοντας σιγά σιγά έδαφος κατέλαβαν τελικά το κτήριο το μεσημέρι της ίδιας μέρας. Ακολουθεί η ανακοίνωση του Circolo Anarchico Fiorentino:

«Στις 19 Γενάρη 2012 ο δήμος της Φλορεντίας, με μια μεγάλη κινητοποίηση αστυνομικών δυνάμεων, εκκένωσε στρατιωτικά την κατάληψη Conciatori, στέγη του Circolo Anarchico, αλλά και άλλων συλλογικοτήτων.

Από τις 6 το πρωί περικυκλώθηκε όλη η συνοικία και αποκλείστηκε η πρόσβαση από όλους τους δρόμους. Κάποιοι σύντροφοι ανέβηκαν στην ταράτσα προκειμένου να αντισταθούν, αποχωρώντας τελικά αργά το μεσημέρι. Έξω από το κτήριο υπήρχε περιφρούρηση. Από τη στιγμή όμως που η αστυνομία κατέλαβε τις εισόδους, η περιφρούρηση αποχώρησε για να ενωθεί με αλληλέγγυο κόσμο, που είχε ήδη συγκεντρωθεί στα μπλόκα της αστυνομίας, και πραγματοποίησαν από κοινού πορεία στους δρόμους της συνοικίας.

Οι θεσμοί μίλησαν τη μοναδική γλωσσά που γνωρίζουν: αυτήν της βίας. Αστυνομία, καραμπινιέροι, ασφάλεια, DIGOS, δημοτική αστυνομία ήρθαν να καταστείλουν την ελευθερία, την αυτοδιαχείριση, τη χαρά που είδαμε να γεννιούνται στην οδό Κοντσιατόρι. Εντέλει το κτήριο παραδόθηκε από το δήμο και τις κατασταλτικές αρχές στην εταιρεία ακίνητων Tosco Tre, συνεχίζοντας έτσι το έργο της ανελέητης κερδοσκοπίας στην ιστορική συνοικία της Santa Croce. Όμως, η Κοντσιατόρι πλέον δεν είναι απλά μία οδός. Είναι ένας χώρος που υπήρξε πραγματικά δημόσιος και ελεύθερος. Μια ιδέα που υλοποιήθηκε και αναπτύχτηκε στη διάρκεια των 31 χρόνων ζωής της κατάληψης.

Το Circolo Anarchico θα συνεχίσει τους αγώνες για τη στέγαση των κοινωνικών κινημάτων. Ευχαριστούμε όλους τους συντρόφους για την αλληλεγγύη τους, αλλά και τη στήριξή τους στους μελλοντικούς μας αγώνες».

[nggallery id=26] Continue reading Φλορεντία, Ιταλία: Εκκενώθηκε η ιστορική κατάληψη Conciatori

Κάιρο, Αίγυπτος: Ίδρυση Ελευθεριακού Σοσιαλιστικού Κινήματος

Το Ελευθεριακό Σοσιαλιστικό Κίνημα ιδρύθηκε στις 23 Μάη 2011 στο Κάιρο, στην καρδιά της αιγυπτιακής επανάστασης και εν μέσω του επαναστατικού κύματος που σαρώνει όλο τον κόσμο σήμερα, από την Τυνησία έως την Αίγυπτο, τη Λιβύη, την Υεμένη, τη Συρία, και φτάνει ακόμα και στην Ισπανία ξυπνώντας μνήμες των κυμάτων του 1848 και του 1968. Αυτό το επαναστατικό κύμα θα πρέπει επίσης να παρασύρει και άλλες χώρες.

Το Κίνημα έχει δημοσιεύσει ένα μανιφέστο και προετοιμάζει μια πιο λεπτομερή δήλωση των βασικών του αρχών. Στοχεύει να φέρει κοντά όλους όσοι στέκονται ενάντια στον καπιταλισμό (ιδιωτικό και κρατικό) και όλους όσοι εναντιώνονται στη γραφειοκρατία και στην κεντροποίηση, στην καταστολή των ατομικών ελευθεριών, όλους όσοι αντιστέκονται στην παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όλους τους υποστηρικτές της αυτοδιαχείρισης στους χώρους εργασίας και της οργάνωσης κοοπερατίβων (συνεταιρισμών, συνεργατικών), όλους τους υπέρμαχους της οικονομικής χειραφέτησης, της διοικητικής αποκεντροποίησης και της άμεσης δημοκρατίας. Continue reading Κάιρο, Αίγυπτος: Ίδρυση Ελευθεριακού Σοσιαλιστικού Κινήματος

Μάντισον: Δήλωση διεθνούς αλληλεγγύης από IWW

Φίλοι Εργάτες, Φοιτητές, Υποστηρικτές

Το διεθνοποιημένο κεφάλαιο αντιμετωπίζει τον κόσμο της εργασίας σε παγκόσμια κλίμακα. Οι γείτονές μας στην Αίγυπτο, τη Λιβύη, την Τυνησία έδειξαν πρόσφατα σε όλο τον κόσμο πως γονάτισαν τις κυβερνήσεις και τους αφέντες. Ενώ ο αγώνας ξεδιπλώνεται, μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλο μέρα με τη μέρα.

Η δεσποτική αρχή και η καταστολή παίρνουν πολλές μορφές.

Στο Μάντισον, οι Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου (IWW) είναι ενεργοί σε μια μάχη ενάντια στον Κυβερνήτη του Σκοτ Γουόκερ που υπηρετεί τους διαβόητους αδερφούς Κόουκ (Koch) και τα ευρύτερα συμφέροντα των εταιρειών. Πιστεύουμε πως θα χρειαστεί μια Γενική Απεργία για να σταματήσουμε το νομοσχέδιο του Γουόκερ και να ενδυναμώσουμε το εργατικό κίνημα. Continue reading Μάντισον: Δήλωση διεθνούς αλληλεγγύης από IWW

Στο Ουισκόνσιν παίζεται το μέλλον του συνδικαλισμού στις ΗΠΑ

Στο Ουισκόσιν παίζεται αυτή τη στιγμή το μέλλον των συνδικάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μία άνευ προηγουμένου μάχη διεξάγεται μεταξύ των εκπροσώπων των συνδικάτων των δημοσίων υπαλλήλων και του κυβερνήτη της πολιτείας, του ρεπουμπλικάνου Σκότ Γουόκερ, για τη διατήρηση του δικαιώματος της συλλογικής διαπραγμάτευσης, το οποίο ο κυβερνήτης θέλει να καταργήσει. Πρόκειται για έναν αγώνα με επιπτώσεις σε όλη τη χώρα, ιδιαίτερα σε άλλες πολιτείες που βρίσκονται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.

Σε απάντηση σε αυτήν την προσπάθεια κατάργησης του δικαιώματος της συλλογικής διαπραγμάτευσης (το οποίο είναι ένα αποφασιστικό βήμα προς τη διάλυση των συνδικάτων), οι δημόσιοι υπάλληλοι κατέλαβαν το τοπικό κοινοβούλιο στο Μάντισον (την πρωτεύουσα της πολιτείας), οι 14 βουλευτές του Κογκρέσο που ανήκουν στο κόμμα των Δημοκρατικών έχουν καταφύγει στο γειτονικό Ιλλινόις προκειμένου να  αποφευχθεί η ψηφοφορία, οι διαδηλώσεις έχουν παραλύσει την πόλη και τα σχολεία είναι κλειστά, επειδή δεν υπάρχουν εκπαιδευτικοί (αυτή ήταν η πρώτη κατηγορία εργαζομένων που κάλεσε σε μια άγρια απεργία). 70.000 ως 100.000 άνθρωποι συμμετείχαν σε μία διαδήλωση στις 27 Φεβρουαρίου.

Το περιεχόμενο του νέου νόμου που θέλει να περάσει ο κυβερνήτης

“…Δεν θέλουμε κάποιοι απατεώνες να εκμεταλλεύονται την εργατική δύναμη, δεν θέλουμε κάποιοι κακοποιοί να στηρίζουν με το νόμο αυτούς τους απατεώνες”. – Ρικάρντο Φλόρες Μαγκόν. Continue reading Στο Ουισκόνσιν παίζεται το μέλλον του συνδικαλισμού στις ΗΠΑ

Σερβία: Απεργία των εργαζομένων στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση

3 Φεβρουαρίου 2011: Η γενική απεργία των εκπαιδευτικών στη Σερβία, η οποία άρχισε στις 28 Ιανουαρίου, έγινε σταδιακά όλο και πιο μαζική. Με βάση τα στοιχεία των συνδικάτων, στη δεύτερη βδομάδα της απεργίας, από 1.804 σερβικά σχολεία, συνολικά απεργούσαν τα 1.427.

Σε σύγκριση με τις πρώτες μέρες των κινητοποιήσεων, αυξήθηκε ο αριθμός των σχολείων που απεργούν κατά 272 (αναφορικά με 1.155 σχολεία που ξεκίνησαν την απεργία). Βάσει στοιχείων της ίδιας πηγής, αυξήθηκε ο αριθμός των σχολείων τα οποία ενθαρρύνθηκαν να πραγματοποιήσουν πλήρη στάση εργασίας από 615 σε 635, οπότε οι εργαζόμενοι σε συνολικά 20 σχολεία αποφάσισαν να ριζοσπαστικοποιήσουν τη διαμαρτυρία τους από τα τέλη του Γενάρη. Αυξήθηκε επίσης ο αριθμός των σχολείων που μπήκαν στη λεγόμενη «νόμιμη» απεργία, από 550 που ήταν τις πρώτες μέρες, σε 792.

Καθώς αυξανόταν ο αριθμός των απεργών, το κράτος εφεύρισκε διάφορα μέσα… Η υπουργός Οικονομίας Ντιάνα Ντραγκουτίνοβιτς δήλωσε πως το κράτος θα μπορέσει να εγγυηθεί περίπου 4 δισεκατομμύρια δηνάρια για τους εργαζομένους στην εκπαίδευση. Στο μεταξύ, οι απεργοί έκριναν ότι δεν είναι ικανοποιητικό αυτό το ποσό, και αποφάσισαν τη συνέχιση της απεργίας μέχρι την πλήρη ικανοποίηση των αιτημάτων τους.

Πηγή: inicijativa.org

Αίγυπτος: Οι εργαζόμενοι παίρνουν τον αγώνα στα χέρια τους

Κάλεσμα της συντακτικής επιτροπής της αιγυπτιακής ομοσπονδίας ανεξάρτητων συνδικάτων

Την Κυριακή, 13 Φεβρουαρίου, η συντακτική επιτροπή της αιγυπτιακής ομοσπονδίας ανεξάρτητων συνδικάτων εξέδωσε μία ανακοίνωση καλώντας τους Αιγύπτιους εργαζομένους να εγκαταλείψουν το κυβερνητικό συνδικάτο και να ξεκινήσουν την οικοδόμηση δικών τους σωματείων.

Το κάλεσμα αυτό αποτελεί συνέχεια των μαζικών απεργιών των εργαζομένων, που έφτασαν να επηρεάσουν ακόμα και τα εργοστάσια οπλισμού, τσιμέντου, χάλυβα, βασικών τομέων της οικονομίας της Αιγύπτου. Αυτός είναι ένας σημαντικός παράγοντας που έχει αγνοηθεί από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα οποία επικεντρώθηκαν σχεδόν αποκλειστικά στα γεγονότα της πλατείας Ταχρίρ. Οι απεργίες των Αιγύπτιων εργαζομένων έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στη νίκη του αιγυπτιακού λαού, με την πτώση του καθεστώτος Μουμπάρακ, μια πτώση που ήταν το άμεσο αποτέλεσμα του αγώνα του λαού, μαζί και των Αιγύπτιων εργαζομένων – ασχέτως αν η εξουσία αναζητά και άλλες διεξόδους για να διατηρηθεί το σύστημα, αφήνοντας τον Μουμπάρακ στη μοίρα του. Continue reading Αίγυπτος: Οι εργαζόμενοι παίρνουν τον αγώνα στα χέρια τους

152 εκατομμύρια ευρώ πήραν από το κράτος τα δύο μεγαλύτερα συνδικάτα στην Ισπανία

Προδότες συνδικαλιστές

Τα δύο μεγαλύτερα συνδικάτα της Ισπανίας, UGT KAI CC.OO. έλαβαν 152 εκατομμύρια ευρώ. Είναι ένας σοβαρός λόγος για να διατηρήσουν την ”κοινωνική ειρήνη”.

Τα συνδικάτα συνεχίζουν να κάνουν ταμείο για να μπορέσουν να διατηρήσουν τις δομές τους. Μεταξύ της 1ης Ιουλίου και της 30ης Σεπτεμβρίου, οι δύο κύριες συνδικαλιστικές οργανώσεις στην Ισπανία, η Γενική Ένωση Εργαζομένων (UGT) και οι Εργατικές Επιτροπές(CC.OO.), έχουν λάβει σε επιχορηγήσεις από το Υπουργείο Εργασίας 152,272,906.39 ευρώ. Κατά το διάστημα που εγκρίθηκε αυτό το συμπαθητικό ποσό, υπουργός ήταν ο Θελεστίνο Κορμπάτσο. Continue reading 152 εκατομμύρια ευρώ πήραν από το κράτος τα δύο μεγαλύτερα συνδικάτα στην Ισπανία

Καταδίκη της δολοφονίας της Juana Bustillo, προέδρου συνδικάτου εργαζομένων του αντίστοιχου ΙΚΑ Ονδούρας

Το δίκτυο αντιπληροφόρησης kaosenlared.net σε ανάρτησή του αναφέρει: «Δολοφόνησαν τη σύντροφο Juana Suyapa Bustillo, ηγετική φυσιογνωμία του SITRAIHSS[1] και μεγάλη ηγέτιδα του λαϊκού κινήματος της Ονδούρας».

Η ανακοίνωση του συνδικάτου:

Ο θάνατος της συντρόφου μας Juana Suyapa Bustillo έχει προκαλέσει πολύ πόνο και  έχει καταθορυβήσει σε εθνικό επίπεδο όλους τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες σε θυγατρικές του SITRAIHSS και άλλων αδερφικών οργανώσεων, οι οποίοι θρηνούμε την απώλεια αυτής της μεγάλης ηγέτιδας του λαϊκού κινήματος της Ονδούρας. Continue reading Καταδίκη της δολοφονίας της Juana Bustillo, προέδρου συνδικάτου εργαζομένων του αντίστοιχου ΙΚΑ Ονδούρας

Κούνεβα – Επίθεση με βιτριόλι

Η συλλογική οργή την οποία πυροδότησε η εν ψυχρώ δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, τη νύχτα της 6ης Δεκεμβρίου 2008, στράφηκε κυρίως εναντίον συμβόλων του παγκόσμιου καπιταλισμού και της κρατικής τρομοκρατίας. Νέοι μετανάστες ήταν ανάμεσα στους συλληφθέντες κατά τη διάρκεια ταραχών στους δρόμους. Εκατοντάδες προσαχθέντες υπέστησαν βασανισμούς από αστυνομικούς. Το πανεπιστημιακό άσυλο παραβιάστηκε επανειλημμένα. Η πολιτική αντίσταση καλούνταν να επιβιώσει της κυρίαρχης προπαγάνδας και της καθεστωτικής βίας σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Πολλά σωματεία υποστήριξαν την εξέγερση και κάλεσαν σε απεργίες και διαδηλώσεις. Στο μεταξύ, τα μέσα μαζικής παραπληροφόρησης, τα πολιτικά κόμματα, η Εκκλησία, επιχειρηματίες και εργατοπατέρες συντεχνιών χλεύαζαν την κοινωνική έκρηξη, πασχίζοντας να παρουσιάσουν τον αναίτιο φόνο ενός εφήβου σαν αποτέλεσμα εξοστρακισμού μιας σφαίρας.

Η στιγμή άλλης μιας δολοφονικής επίθεσης δεν υπήρξε τυχαία. Continue reading Κούνεβα – Επίθεση με βιτριόλι