Tag Archives: αντικρατισμός

[Τουρκία] Φυλακές εν μέσω διαπάλης για την εξουσία

(σχέδια του πρώην κρατουμένου Zülfikar Tak που απεικονίζουν κάποιες από τις μεθόδους βασανισμού και εξόντωσης αιχμαλώτων στις φυλακές του Ντιγιάρμπακιρ κατά τη δεκαετία του 1980)

Όσο βελτιώνονται οι συνθήκες εντός των τειχών, τόσο θολώνει η ύπαρξη των τειχών. Δικαστήρια, υπερασπίσεις, επιλογές, υπογραφές… Η δημοκρατία έχει τη δύναμη να επιβάλλει τη λήθη εξαγοράζοντας τη σιωπή μας με δολώματα.

Δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ δημοκρατίας και πραξικοπήματος, στρατού και αστυνομίας, στρατώνων και κοινοβουλίου, βασιλιά και προέδρου. Το κράτος μπορεί να είναι δικτάτορας, βασιλιάς ή σουλτάνος δίχως να χάνει τη δημοκρατική του υπόσταση.

Στις 15 Ιούλη 2016 ομάδα στρατιωτικών έβαλε μπρος έναν πόλεμο διαμάχης για την εξουσία σε ορισμένα στρατηγικά σημεία, που από κάποιους θεωρείται πραξικόπημα κι από άλλους θέατρο. Όπως πάντα, αυτοί που αντιμετωπίζουν την ωμότερη μορφή αυτής της διαμάχης για την εξουσία είναι οι κρατούμενοι. Στη διάρκεια αυτής της διαπάλης για την εξουσία, κόπηκε κάθε επικοινωνία κρατουμένων με τον έξω κόσμο. Λέχθηκε ότι δεν πρόκειται να γίνουν αποφυλακίσεις μέχρι νεωτέρας.

Αν όντως επρόκειτο για πραξικόπημα, ποιοι έκαναν αυτό το πραξικόπημα, ποιοι ανέκοψαν αυτό το πραξικόπημα, δεν είναι τα ερωτήματα που πρέπει να τίθενται κατά τη γνώμη μας. Το πραξικόπημα πάντοτε ενυπάρχει στο κράτος. Κάθε πρακτική του κράτους στην καθημερινή ζωή, κι ιδίως ένα πραξικόπημα χωρίς τέλος ενάντια στα πολιτικά υποκείμενα που το κράτος αντιμετωπίζει ως αντιπάλους του, συνιστά μια κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Γιατί ακριβώς αυτό που το καθιστά κυρίαρχο είναι η δυνατότητά του ν’ αποφασίζει για την κατάσταση εξαίρεσης.

Το αν ορισμένες φατρίες υπόκεινται σε αποκλεισμό, το αν αποφασίζονται διατάξεις κι αν αυτές οι αποφάσεις λαμβάνονται με λεγόμενη συναίνεση ή βαπτίζονται κάπως αλλιώς για να συγκαλύπτονται, δεν αλλάζει τίποτα.

Κυρίαρχος είναι αυτός που αποφασίζει πότε διαταράσσεται η δημόσια τάξη, αυτός που αποφασίζει για την ασφάλεια, τον θάνατο και τη ζωή. Ο κυρίαρχος αποφασίζει τι ορίζεται ως έγκλημα, ποιος είναι ένοχος διάπραξης εγκλήματος και τι είδους τίμημα θα πρέπει να πληρώσει. Κι όμως, ο κόσμος έχει εσωτερικεύει το σύστημα του κυριάρχου σε τέτοιον βαθμό, ώστε πολλοί άνθρωποι που πιστεύουν στην αναγκαιότητα της φυλακής να μην μπορούν καν να διανοηθούν την κατάργηση ενός μέρους όπου κι οι ίδιοι δεν θέλουν να βρεθούν τη στιγμή που το επικρίνουν. Ναι μεν βλέπουν τη φυλακή ως απειλή προς τους ίδιους, αλλά προσυπογράφουν την ύπαρξή της, κι όταν δεχτούν επίθεση από την εξουσία, αρχίζουν να βλέπουν τις φυλακές ως θεσμούς τους οποίους η εξουσία χρησιμοποιεί για να εγγυηθεί την ύπαρξή της. Όσο όμως κι αν αλλάζει η πολιτική εξουσία, οι κρατικοί θεσμοί δεν αλλάζουν· αλλαγή εξουσίας σημαίνει αλλαγή των εγκληματιών. Οι ήρωες του χθες μπορεί να γίνουν οι προδότες του σήμερα, η εξουσία θανάτωσης μπορεί ν’ αλλάξει χέρια μέσα σε μια στιγμή. Οι άνθρωποι που δεν έχουν ακόμη βρεθεί αντιμέτωποι με τον μηχανισμό εγκλεισμού της εξουσίας, δεν μπαίνουν στον κόπο να σκεφτούν τι μορφές μπορεί να πάρει η ύπαρξη της φυλακής όταν έρθει εκείνη η μέρα, τι άλλο μπορεί να κάνει η απόλυτη εξουσία που ρυθμίζει την επικοινωνία των μέσα με τον έξω κόσμο. Όσο λοιπόν κι αν αλλάζουν οι νόμοι που το κράτος επιβάλλει, είναι προφανές ότι η ύπαρξη του ίδιου του κράτους δεν αλλάζει.

Για ένα δημοκρατικό σουλτανάτο, δεν είναι απαραίτητη η ύπαρξη περισσότερων του ενός προσώπων. Κι όπως και να το ονομάσει κανείς, όσοι εξ ολοκλήρου ή εν μέρει στερούνται των δικαιωμάτων τους και απομακρύνονται απ’ την πολιτική εξουσία είναι επίσης άνθρωποι που έχουν ζήσει υπό τη σκέπη της δημοκρατίας.

Οι μεταρρυθμιστές των φυλακών ξεχνούν ένα πράγμα, ότι τα τείχη των φυλακών δεν θα πάψουν να υφίστανται, και πίσω απ’ αυτά τα τείχη το κράτος με την απεριόριστη εξουσία του θα μπορεί να κάνει ό,τι γουστάρει ανά πάσα στιγμή. Αυτή η πραγματικότητα δεν αλλάζει αν αυξηθεί ο αριθμός των βιβλίων, αν επεκταθούν οι ώρες των επισκεπτηρίων ή αν αρθεί η λογοκρισία στην αλληλογραφία. Αυτή η πραγματικότητα θα υφίσταται όσο υπάρχουν τα τείχη των φυλακών, όσο υπάρχουν οι φρουροί του κράτους, όσο υπάρχουν τα όπλα των χωροφυλάκων, δηλαδή όσο υπάρχει κράτος. Ακροάσεις, μειώσεις ποινών, τροποποιήσεις νόμων δεν αλλάζουν αυτή την πραγματικότητα. Μπορεί ν’ αλλάζουν οι σκηνικοί ρόλοι και οι παιγμένες ατάκες, αλλά το θέατρο παραμένει ως έχει.

Δικαιώματα, δίκαιο είναι έννοιες συνυφασμένες με τη βούληση του κυριάρχου και μπορούν να τροποποιηθούν οποιαδήποτε στιγμή. Αυτό που κάνει κάποιον κυρίαρχο είναι η εξουσία του να εισηγείται τέτοιες έννοιες, να τις διατηρεί σε ισχύ και ν’ αποφασίζει ποιο θα είναι το περιεχόμενό τους. Πού και πού ο κυρίαρχος αλλάζει τακτική διευρύνοντας το ενυδρείο, και μας κάνει να λησμονούμε τη συνολικότερη πραγματικότητα πετώντας μας απειροελάχιστα ψίχουλα.

Μια δημοκρατία μπορεί να έχει κοψιά μιλιταριστική ή ειρηνιστική, απολυταρχική ή φιλελεύθερη, κοσμική ή συντηρητική, χωρίς ποτέ να διακυβεύεται η ίδια η λειτουργία της. Επομένως, όσο κι αν περνιέται για ελευθεριακή, η δημοκρατία είναι σαν άδεια γυάλα που παίρνει οποιοδήποτε χρώμα πέσει μέσα της.

Όσο βελτιώνονται οι συνθήκες εντός των τειχών, τόσο θολώνει η ύπαρξη των τειχών. Δικαστήρια, υπερασπίσεις, επιλογές, υπογραφές… Η δημοκρατία έχει τη δύναμη να επιβάλλει τη λήθη εξαγοράζοντας τη σιωπή μας με δολώματα.

ABC İSTANBUL
(Αναρχικός Μαύρος Σταυρός Ιστάνμπουλ)

18 Ιούλη 2016

τουρκικά + αγγλικά

[Ηνωμένο Βασίλειο] Απαλλοτρίωσε την ύπαρξή σου πίσω!

Ο μύθος ότι το πλιάτσικο είναι μια βίαιη κι εγκληματική πράξη έχει ανέκαθεν ενσταλαχτεί μέσα μας από τους «ενταγμένους»· πρόκειται για τη βίαιη όσο και ρατσιστική διατήρηση της «ιδιοκτησίας» που κρατάει την εξουσία τους ανέπαφη.

Η ιδιωτική ιδιοκτησία είναι ένα επινόημα μονάχα! Υπάρχει για να συγκρατεί τους «αποκλεισμένους» απ’ το να βάλουν πραγματικά χέρι σε ό,τι τους έχει κλαπεί μέσα στους αιώνες της γενοκτονίας που συνεχίζεται και τώρα, κάθε μέρα και ώρα που περνάει!

Το πλιάτσικο είναι ο έσχατος κίνδυνος για την εξουσία του κράτους και του καπιταλισμού επειδή αποκαλύπτει με αμεσότητα, μέσω μιας ταραχής ή ακόμη και εξέγερσης, ότι η ιδιοκτησία είναι μια δομή συγκατάβασης, που προστατεύεται απ’ τη βία μπάτσων, οργάνων ασφάλειας και ανθρωποφυλάκων συνεχώς παρόντων στην καθημερινή μας τη ζωή.

Εν μέσω σύγκρουσης με τις κατασταλτικές μονάδες μπάτσων, ανοίγεται ένας χώρος, μια ρωγμή, απελευθερώνεται ένα έδαφος, όπου γκρεμίζονται οι σχέσεις ιδιοκτησίας, κι ό,τι δεν μπορούσαμε να έχουμε βρίσκεται επιτέλους στα χέρια μας χωρίς καμιά πληρωμή. Η αντιμετώπιση μιας ανισότητας απ’ την αρχή, η απόρριψη μιας ηθικής, η ύστατη εκδίκηση εν μέσω αυτής της και καλά ζωής, που ούτε καν δεχόμαστε!

Η απαλλοτρίωση* και το πλιάτσικο δεν πρέπει σώνει και ντε να προκύψουν από μια μαζική αναταραχή, το μόνο που χρειάζεσαι είναι μια χούφτα από στενούς φίλους, ακόμη και συντρόφους, για να πας παραπέρα, να φτάσεις κατευθείαν στην καρδιά του προβλήματος του κράτους, του καπιταλισμού του, της αστυνομίας, της ιδιοκτησίας κι ακόμη και του ρατσισμού που εμάς μας έχει πατόκορφα γραμμένους!
Τι άλλη επιλογή υπάρχει; Περιτριγυρισμένοι, βομβαρδισμένοι από διαφημιστικές πινακίδες και ριάλιτι στην τιβί που υπαγορεύουν στους αφελείς τι εστί ζωή. Είτε πρόκειται για το «τέλειο σώμα» ή το τελευταίο αναλώσιμο στο οποίο δεν έχει κανείς πρόσβαση. Μια πρόσοψη που χρειάζεται μονάχα να συντριβεί μ’ ένα καλό ΠΕΤΡΟΒΟΛΗΜΑ!

Γιατί από σένα εξαρτάται αν θες τελικά στ’ αλήθεια να επιλέξεις την απελευθέρωση απ’ τον έλεγχο για πρώτη σου φορά. Τα τρόφιμα που υπάρχουν μες στα Tesco Express σε κάθε γωνιά. Τα λεφτά που υπάρχουν σε ΑΤΜ της τράπεζας Barclays κατά μήκος της λεωφόρου. Η βενζίνη σε όλες τις Mercedes Benz και τα πρατήρια BP που παίρνει το μάτι. Βάλε φωτιά στους σεκιουριτάδες, τους μπάτσους που στήνουν φραγμούς, στους ανθρωποφύλακες, τους φρουρούς που μας σκιάζουν.

Η πρώτη σύγκρουση είναι αυτή με την οποία παλεύουμε στο μυαλό μας. Όταν έρθει η στιγμή, η νίκη της ξεχειλίζει στο καθημερινό πεδίο. Πάει πολύς καιρός που έχει ποτιστεί το μυαλό των «αποκλεισμένων». Μια εκδοχή ζωής που μας την πουλάνε με το που κάνουμε πως ξυπνάμε. Κι είμαστε συνένοχοι μέσα σε αυτό. Φτάνοντας στο σημείο να ξεπουλιόμαστε στη σκλαβιά. Μόνο και μόνο για ψήγματα σταθερότητας. Δίχως να ταρακουνάμε το κλουβί των μπάρκοουντς, τη φυλακή του υπολογισμού, το σούπερ μάρκετ της εγγυημένης προσωπικότητας, εκείνης της ειδικής προσφοράς.

Εσύ = Προϊόν, Αριθμός, Αιχμάλωτος; ΟΧΙ!

Κλέψε μέσα απ’ το σπασμένο τζάμι όσο περισσότερα μπορείς. Κι άσε τα υπόλοιπα να καούν συθέμελα. Ήρθε η ώρα να πάρουμε πίσω τη ζωή μας, να την κάνουμε δική μας. Ν’ αποδράσουμε απ’ τα γκέτο που μας περικυκλώνουν.

ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΕ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΣΟΥ ΠΙΣΩ!

– Απολίτιστοι/ες στο περιθώριο

* Πρακτική αναρχικών η οποία περιλάμβανε κλοπή, ληστεία (ιδίως τραπεζών), απάτες και παραχάραξη νομισμάτων. Ένας τρόπος για την επίτευξη σκοπών όπως η χρηματοδότηση επαναστατικών δραστηριοτήτων, αναρχικής προπαγάνδας και της απελευθέρωσης αναρχικών αιχμαλώτων. Παρατηρείται επίσης αναμεταξύ ιλεγκαλιστών αναρχικών (απότοκο του ατομικιστικού αναρχισμού) και μηδενιστών ως ένα άλλο μέσο, όπου κανείς ενστερνίζεται ανοιχτά την εγκληματικότητα ως τρόπο ζωής.

Πηγή: Ιn Τhe Βelly Οf Τhe Βeast

[ΗΠΑ] Από μακριά

Οι πρόσφατες ταραχές στο Φέργκιουσον του Μιζούρι μετά τη δολοφονία ενός 18χρονου μαύρου εφήβου, του Μάικ Μπράουν, από έναν λευκό μπάτσο και ο απόηχός τους φέρνουν στο νου μιαν άλλη αναταραχή. Τον Απρίλη του 2001 στο Σινσιννάτι του Οχάιο ξέσπασαν ταραχές ύστερα από παρόμοια δολοφονία ενός 19χρονου μαύρου εφήβου, του Τίμοθυ Τόμας, από έναν λευκό μπάτσο.

Από μακριά (απ’ τη φυλακή), παρατηρώ ότι η τροχιά των εντάσεων στο Φέργκιουσον στροβιλίζεται προς την αφομοίωση κι εγκόλπωση. Πρόκειται για τον γνωστό παλιό ελιγμό με τους ίδιους παράγοντες που βλέπουμε κάθε φορά. Εν προκειμένω αναφέρομαι στις ενέργειες των λεγόμενων μαύρων ηγετών και μαύρων οργανώσεων, και συγκεκριμένα στο Έθνος του Ισλάμ (ΝΟΙ) και στο Νέο Κόμμα Μαύρων Πανθήρων (NBPP). Αυτές οι οργανώσεις κι οι αποκαλούμενοι μαύροι ηγέτες επιχειρούν να συντηρήσουν το κατεστημένο ώστε να συνεχίσουν να επωφελούνται οικονομικά απ’ τη δυστυχία των αποκλεισμένων, κερδίζοντας παράλληλα αποδοχή στις τάξεις του κράτους, και να λογίζονται σαν τους τύπους στους οποίους μπορεί κανείς να στραφεί άμα συμβεί οποιαδήποτε διατάραξη στη μαύρη κοινότητα. Θα πρέπει ν’ αμφισβητηθούνε. Η δουλειά τους με το κράτος με σκοπό να καταπνίξουν και να ελέγξουν την οργή των αποκλεισμένων, και να προστατέψουν περιουσίες, τους τοποθετεί στο στρατόπεδο των εκμεταλλευτών και των καταπιεστών (στην πλευρά του κράτους), και κανένα πάρε-δώσε δεν είναι δυνατό να γίνεται μαζί τους. Όποιος βάζει τον εαυτό του μεταξύ των μπάτσων και των εξεγερμένων είναι συνεργός του κράτους.

Στο Σινσιννάτι, στην κηδεία του Τίμοθυ Τόμας, οι μαύροι επίσημοι μίλησαν για «αποκατάσταση της πολιτικής ειρήνης». Ο αιδεσιμότατος Ντέιμον Λυντς ο τρίτος, μέλος του τοπικού παραρτήματος του Μαύρου Ενωμένου Μετώπου (BUF), ζήτησε να απολυθούν αρκετοί αξιωματούχοι της πόλης, προσθέτοντας ότι «υπάρχει αρκετή βία στην πόλη μας αυτήν τη στιγμή, δεν χρειάζεται αποπάνω να προσθέσουμε κι άλλη». Ο Κουέιζι Μφούμε της Εθνικής Ένωσης για την Πρόοδο των Έγχρωμων Ατόμων (NAACP) ζήτησε αλλαγή στη δομή εξουσίας της πόλης, αλλά προέτρεψε τους νέους να «παραμείνουν ήρεμοι». Ο Τζαλίλ Μαχάμαντ του Έθνους του Ισλάμ είπε: «Μη θυμώνετε και κάνετε μπάχαλο την ίδια σας τη γειτονιά. Θυμώστε και εγγραφείτε στους εκλογικούς καταλόγους». Τι ελεεινό. Λες κι αν η μαύρη νεολαία πήγαινε να ψηφίσει, άλλαζε μερικά πρόσωπα στο δημοτικό συμβούλιο, απέλυε έναν μπάτσο δολοφόνο και παρέμενε ήρεμη θ’ άλλαζε κάτι. «Μόνο τέσσερα πράγματα τους καίνε: φήμη, εξουσία, πολιτική και χρήμα», δήλωσε ένας μαύρος νεολαίος στο Σινσιννάτι. Τα ίδια αισθήματα εκφράστηκαν και στο Φέργκιουσον. Αυτές οι νεο-αποικιακές μαριονέτες έχουν προσπαθήσει να ανασυστήσουν την αφήγηση ονοματίζοντας όσους κι όσες εξεγείρονται ως αυτουργούς της βίας, όταν στην πραγματικότητα το κράτος κατέχει το (έννομο) μονοπώλιο της βίας. Το κράτος (οι μπάτσοι) είναι που εκτελεί μαύρο κοσμάκη συστηματικά.

Επίσης, στο Φέργκιουσον, το Έθνος του Ισλάμ και το Νέο Κόμμα Μαύρων Πανθήρων ζήτησαν από τις γυναίκες να πάνε σπίτια τους. Πρόκειται για μιαν απόπειρα να διαγράψουν τις μαύρες γυναίκες από την ιστορία του μαχητικού αγώνα, συνδέοντας τη μαχητικότητα με τους μαύρους άνδρες, διαιωνίζοντας έτσι στην ουσία την πατριαρχική αντίληψη για τις γυναίκες ως ανυπεράσπιστες τροφούς και αμέτοχες στις κοινότητές τους, αρνούμενοι τη μαύρη γυναικεία επιρροή. Θα πρέπει να ’ναι προφανές σε οποιοδήποτε σκεπτόμενο άτομο ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι όργανα του κράτους.

Αυτή η προσπάθεια αφομοίωσης και εγκόλπωσης δε μένει μονάχα στα εκτός των τειχών. Το ίδιο συμβαίνει μες στις φυλακές. Κάθε φορά που υπάρχει αντίσταση σε συλλογικό επίπεδο, εμφανίζονται από το πουθενά εκείνοι που ασκούν αφομοιωτικές πρακτικές και λειτουργούν ως απολογητές, επιχειρώντας να καπελώσουν ή να φιμώσουν όσους εξεγείρονται. Κι είναι πάντοτε εκείνοι που κατέχουν κάποιο ποσοστό κύρους στη φυλακή και διατηρούν φιλικές σχέσεις με σωφρονιστικούς υπαλλήλους, είτε πρόκειται για αρχηγούς θρησκευτικών ομάδων είτε για εμπόρους ναρκωτικών, ή μέλη συμμοριών. Μ’ αυτούς θα πρέπει να συγκρουστούμε κι εμείς, εντός των τειχών.

Το θέμα είναι ότι χρειάζεται να βρούμε μεθόδους ώστε να βγάλουμε απ’ τη μέση αυτούς τους μεσάζοντες του κράτους. Αυτοί είναι που στήνουν τα κύρια αναχώματα ενάντια στο μετασχηματισμό μιας αναταραχής σε εξέγερση και επανάσταση. Το μόνο που ξέρω είναι ότι, για να καταστρέψουμε αυτόν τον πολιτισμό, χρειάζεται ν’ αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις αυτές με τόλμη. Πρέπει επίσης να θυμόμαστε ότι αυτές οι γκρούπες είναι ομοφοβικές, συντηρητικές και συναπαρτίζονται από αμετανόητους καπιταλιστές. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το δει κανείς: είναι ο εχθρός. Είναι κρατιστές.

από το ιστολόγιο του μακροχρόνια κρατούμενου αναρχικού Μάικλ Κιμπλ
(17 Δεκέμβρη 2014)

Η αποσάθρωση του κράτους

Κυβερνητιστές, εξουσιαστές, πιστοί στην ισχύ και στη βιαιοπραγία, προσκυνητές στο ιερό της ωμής βίας, δεν κουράζονται ούτε στιγμή να επαναλαμβάνουν τον ισχυρισμό πως η κυβέρνηση είναι απολύτως συνακόλουθη του πολιτισμού και η μόνη δύναμη με την οποία μέλλει να συντηρηθεί η κοινωνική τάξη. Ωστόσο ακόμη και μια φευγαλέα εξέταση των διαφόρων μορφών της δημόσιας σκέψης αποκαλύπτει το εκπληκτικό γεγονός ότι υπάρχει μια καθολική δυσπιστία έναντι της κυβέρνησης, και δεν ακούμε από πουθενά μια νότα ικανοποίησης για τη λειτουργία του παρόντος πολιτικού μηχανισμού. Με άλλα λόγια, οι ίδιοι οι κυβερνητιστές δεν είναι ικανοποιημένοι από τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα που λαμβάνονται από τούτο το υπόδειγμα, και δεν ακούμε από πουθενά κάτι άλλο πέρα από καταγγελίες της επίσημης διαφθοράς και διαμαρτυρίες ενάντια στις συντεταγμένες εξουσίες.

Ένας θεσμός που δεν κατάφερε ποτέ να επιφέρει αίσθημα ικανοποίησης, που δυσλειτουργεί σε κάθε συγκυρία, και που συνεχώς τροποποιείται και μεταρρυθμίζεται, δεν μπορεί να θεωρηθεί επιτυχία. Τα κυβερνητικά χάπατα προσφέρουν από μόνα τους την ισχυρότερη απόδειξη ότι το πολιτικό καθεστώς όχι μόνο δεν αποτελεί καμιά επιτυχία, αλλά στην πραγματικότητα είναι η πιο γιγάντια αποτυχία όλων των ανθρώπινων πειραμάτων. Γιατί οι λάτρεις του κράτους είναι αυτοί που προσπαθούν διαρκώς να το μεταρρυθμίσουν και ν’ απαλλαγούν από κείνο και τ’ άλλο κακό που τους βρήκε, παρόλο που γενικά η εξάλειψη ενός δεινού εντός του κράτους παράγει δύο επιπλέον δεινά, που παίρνουν τη θέση τού ενός που εξαλείφθηκε. Επί της παρούσης, παντού σε αυτήν τη χώρα, υπάρχει μια γενική δυσαρέσκεια και δυσφορία αναμεταξύ των ανθρώπων, το σύνολο της οποίας στρέφεται κατά των διαφόρων κυβερνήσεων, κρατικών και εθνικών. Πουθενά δεν υφίσταται κυβέρνηση που να δίνει ικανοποίηση. Όμως οι άνθρωποι δεν ξέρουν τι να κάνουν, και μες στην τύφλωσή τους προσπαθούνε μάταια να ξεφορτωθούν τα δεινά της εξουσίας αντικαθιστώντας ένα πολιτικό κόμμα με κάποιο άλλο, λες και ένας τύραννος μπορεί να είναι κάμποσο καλύτερος από ’ναν άλλον.

Η κυβέρνηση ανθρώπου από άνθρωπο έχει δοκιμαστεί εδώ και χιλιάδες χρόνια. Όποια και αν υπήρξε η μορφή της, τα επιτεύγματά της ήτανε πάντοτε τα ίδια. Κάθε κυβέρνηση που έχει υπάρξει μέχρι τις μέρες μας αποτέλεσε ένα μέσο για την αύξηση της επιβολής, του πλούτου, του κύρους των λίγων και για την εκμετάλλευση των μαζών. Σήμερα οι μάζες έχουν κατακτήσει μια πνευματική ανάπτυξη που κάνει τα θεμέλια της κυβέρνησης να τρίζουν. Είναι αυτή η γενική διάχυση της γνώσης μεταξύ των ανθρώπων η οποία συντελεί στον τρέχοντα καθολικό αναβρασμό για κυβερνητικές μεταρρυθμίσεις. Ωστόσο, επειδή κάτι φαύλο και σαθρό δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί, παρά μονάχα σαν καταστραφεί, όλες οι απόπειρες για μεταρρύθμιση και βελτίωση της πολιτικής κατάστασης μέσω της αντικατάστασης ενός σώματος κυβερνώντων με κάποιο άλλο, ή μέσω της αλλαγής της μορφής διακυβέρνησης, πάντοτε θα στέφονται με αποτυχία.

Τα αναρχικά ιδεώδη δεν έχουνε ακόμη φτάσει μέχρι τις μάζες. Κι όμως, τούτα τα ιδανικά είναι τόσο κυρίαρχα στα καλύτερα μυαλά και στην υψηλότερη σκέψη του κόσμου, ώστε η επιρροή τους να εκτείνεται μακριά και πλατιά, ασύνειδα και απρόβλεπτα. Στην αυγή μιας νέας συνείδησης και μιας νέας φιλοσοφίας της ζωής, που τώρα εισβάλλουν ορμητικά στην καρδιά και στο μυαλό του κόσμου, το πολιτικό κράτος είναι στα πρόθυρα της τελειωτικής του διάλυσης. Η άγνοια, την οποία αναμοχλεύουν οι εξουσιαστές και οι προνομιούχοι, ματαίως στριγγλίζει κατά της νέας τάξης, της Αναρχίας, που το άστρο της ήδη ανατέλλει. Η κυβέρνηση είναι γερά γραπωμένη απ’ τον αφυπνισμένο λογισμό.

Άρθρο του Ρος Γουίν [1871-1912] που δημοσιεύτηκε στο Mother Earth, «μηνιαίο περιοδικό αφιερωμένο στην κοινωνική επιστήμη και στη λογοτεχνία», ΗΠΑ, Μάης 1911.

Σετούμπαλ, Πορτογαλία: Ένα απ’ τα συνθήματα ενάντια (και) στις δημοτικές εκλογές

364 μέρες στον αγώνα. Τη μέρα των εκλογών πάμε παραλία. Μποϊκοτάζ – Αποχή.

28 Σεπτέμβρη 2013 – Δεδομένου ότι το κράτος είναι το πρόβλημα, δεν έχει νόημα να αναζητά κανείς σ’ αυτό τη λύση. Γιατί όποιος ψηφίζει τη διαφθορά δεν είναι θύμα, αλλά συνεργός. Γιατί δεν πιστεύουμε ότι είναι οι μύγες το πρόβλημα, αλλά τα σκατά που τις τραβάνε. Γι’ αυτό, βγήκαμε στο δρόμο να πούμε τη γνώμη μας μια μέρα.

Μελβούρνη: Σπασίματα και συνθήματα σε γραφεία πολιτικών κι υποψήφιων βουλευτών εν όψει των ομοσπονδιακών εκλογών στην Αυστραλία

λευτεριά στους πρόσφυγες

Οι τρέχουσες συνοριακές πολιτικές της άρχουσας ελίτ είναι σκληρές, καταπιεστικές, ρεβανσιστικές.

19 Αυγούστου – Χθες βράδυ βανδαλίσαμε το γραφείο του πολιτικού Brendan O’Connor· είναι συνένοχος.

30 ΑυγούστουΧθες βράδυ βανδαλίσαμε τα γραφεία των πολιτικών Simon Crean, Anna Burke και Andrew Robb· είναι συνένοχοι.

Οι πολιτικάντηδες και τ’ αφεντικά έχουν σπείρει τη διχόνοια μεταξύ μας, προσπαθώντας να μας πείσουν πως οι άνθρωποι που ’ρχονται απ’ την άλλη μεριά της θάλασσας είναι ο εχθρός. Ο πραγματικός εχθρός, βέβαια, είναι εκείνοι που γυρεύουν να μας κυβερνήσουν. Τ’ αδέρφια μας, οι «άνθρωποι των πλοιαρίων», έχουνε ζητήσει την αλληλεγγύη μας εδώ και χρόνια. Έχουν υποβάλει αιτήσεις, έχουνε στήσει διαμαρτυρίες, έχουν κάνει απεργίες πείνας, έχουνε αυτοτραυματιστεί κι αυτοκτονήσει. Μα βοήθεια δεν πήρανε ακόμα. Η μόνη λογική απάντηση που μένει είναι να εξεγερθούνε.

Είμαστε προνομιούχοι πολίτες σε κατεχόμενο έδαφος, και προβλέπεται να επωφελούμαστε από τούτη τη ρατσιστική προσέγγιση. Να μας λείπει το βύσσινο. Δεν αποδεχόμαστε αυτή την πραγματικότητα, κι ούτε πρόκειται να τη χωνέψουμε και ποτέ. Δεν έχει σημασία ποιες ή ποιοι είμαστε. Αυτό που έχει σημασία είναι ν’ αντιστεκόμαστε. Να δείχνουμε πως η αντίσταση είναι εφικτή. Είναι ο σωστός –ο μόνος– τρόπος να πράξει κανείς σε τέτοιους ζοφερούς καιρούς. Ενεργώντας λοιπόν μ’ αυτόν τον τρόπο, ελπίζουμε πως θα εμπνεύσουμε κι άλλα άτομα να δράσουν, για να σπάσει το ξόρκι της παθητικότητας· μαζί μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο να γυρίσει ανάποδα.

Στεκόμαστε δίπλα στους εξεγερμένους, τους «ανθρώπους των πλοιαρίων», όσες κι όσους δρασκελάνε σύνορα, τους «λαθραίους» σε τούτη την επικράτεια και σ’ ολάκερο τον κόσμο. Στεκόμαστε στο πλευρό τους μέχρι να κάνουμε στάχτη όλες τις φυλακές και να σπάσουμε τα σύνορα επιτέλους.

Όποιο πρόσωπο κι αν εκλεγεί, εμείς παραμένουμε
Ακυβέρνητες/-οι.

Σημ.: Σύμφωνα με μια συγκεντρωτική ανάληψη που δημοσιεύτηκε στις 6 Σεπτέμβρη 2013, βανδαλισμούς υπέστησαν έξι ακόμη προεκλογικά γραφεία.

Αγγλία: Άμεσες δράσεις σε Πόρτισχεντ και Μπρίστολ

27 Αυγούστου 2013 – Ανάληψη ευθύνης για μεγάλης κλίμακας εμπρησμό σε εγκαταστάσεις κατάρτισης μπάτσων στη χρήση πυροβόλων όπλων, καθώς και για επίθεση σε οχήματα υπηρεσιών ασφαλείας:

Το (υπό κατασκευή) Αστυνομικό Κέντρο Εκπαίδευσης για Πυροβόλα Όπλα στο Μπλακ Ροκ Κουάρρυ (‘Λατομείο Μαύρου Βράχου’), κοντά στην πόλη του Πόρτισχεντ, που βρίσκεται ακριβώς παρακάτω απ’ το περιφερειακό επιτελείο της Χωροφυλακής του Έιβον και του Σόμερσετ, βρέθηκε στο στόχαστρό μας τις νυχτερινές ώρες της 26ης Αυγούστου, και τ’ αφήσαμε με ψηλές φλόγες να γλείφουν τις εγκαταστάσεις του. Πρόκειται για μονάδα προορισμένη να εξυπηρετήσει δυνάμεις ασφαλείας σε όλη τη Νοτιοδυτική Αγγλία.

Μετά την αναρρίχησή μας εντός του λατομείου, χρησιμοποιήσαμε επιταχυντή για να κάψουμε τα κυριότερα ηλεκτρικά καλώδια σε πέντε κομβικά σημεία σ’ όλο το κατασκευαστικό συγκρότημα, και περιλούσαμε κι ανάψαμε μια παλέτα ηλεκτρικών εξαρτημάτων και συρμάτων. Περισσότερες από δώδεκα ώρες μετά, η φωτιά καίει ακόμα. Στα πρόσωπά μας ζωγραφίστηκαν χαμόγελα μόλις συνειδητοποιήσαμε πόσο εύκολο ήτανε να μπουκάρουμε στη λέσχη οπλοφορίας τους και ν’ αφήσουμε μια δική μας υπογραφή που να λέει γαμιέστε ακριβώς μέσα στην κοιλιά του κτήνους – με μία περίεργη αλεπού ως μόνη αυτόπτη μάρτυρα της πράξης μας.

Την ίδια νύχτα άλλοι/-ες από μας την πέσανε σε δυο οχήματα εταιρειών σεκιούριτι κοντά στην περιοχή Σαιν Τζωρτζ του Μπρίστολ, διαβρώνοντας την μπογιά τους με ξεβαφτικό και σκίζοντας τα λάστιχά τους – το ένα ήταν της G4S και το άλλο της Amey. Η G4S παρέχει υπηρεσίες κράτησης και ασφαλείας στο Ηνωμένο Βασίλειο και σε παγκόσμιο επίπεδο, και βγάζει κέρδη από πολλές πτυχές της κοινωνίας-φυλακής. Η Amey, σε κοινοπραξία με την GEO (υπό την επωνυμία GEOAmey) αναλαμβάνει μεταγωγές φυλακισμένων στην Αγγλία και στην Ουαλία, και τρέχει τις μεταφορές και τη φύλαξη κρατουμένων σε δικαστήρια στο Μπρίστολ και στο Βόρειο Σόμερσετ.

Σε κάθε πόλη γύρω μας το κλείδωμα εν είδει ομηρίας ολοένα και εντείνεται· υπάρχει μια γενικευμένη ατμόσφαιρα οξυμένου φόβου και αυξημένης απουσίας σθένους· υπάρχει όλο και περισσότερη επιτήρηση, κι οι φρουροί ασφαλείας εμφανίζονται με χειροπέδες σε όλο και περισσότερες πόρτες. Οι εντάσεις σε όλο τον κόσμο σιγοβράζουν καθώς οι άνθρωποι χάνουν την πίστη τους στο σύστημα. Ως απάντηση σ’ αυτή την ανασφάλεια, το κράτος στρατιωτικοποιεί την αστυνομία του με πυροβόλα όπλα, μη επανδρωμένα αεροσκάφη τηλεχειρισμού, όπως και «μη θανατηφόρα» όπλα – τα οποία σκοτώνουν τακτικά. Την ίδια στιγμή εξομαλύνουν προληπτικά το κλίμα λανσάροντας το προφίλ του «μαλακού μπάτσου», όπως είναι οι αξιωματικοί υποστήριξης κοινοτήτων (PCSOs), οι μονάδες αξιωματικών-συνδέσμων (PLOs), και ούτω καθεξής, που ταιριάζουνε πιο πολύ στο δημοκρατικό ίματζ. Παίρνουνε μερική βοήθεια ακόμα κι από αριστερούς, σαν τον John Drury του εντύπου Aufheben, με τις ακαδημαϊκές συνεισφορές του πάνω στον έλεγχο πλήθους, ο οποίος είναι εξίσου τρομοκρατημένος απ’ το ανεξέλεγκτο όσο είναι κι οι άρχουσες τάξεις.* Το βρετανικό κράτος κατέχει ηγετική θέση παγκοσμίως στις αντεξεγερτικές τεχνικές. Η πραγματογνωμοσύνη τους είναι το αποτέλεσμα ενός μακρόχρονου βάναυσου αποικισμού – ας πούμε, στην Ινδία, στην Κένυα, και μέχρι τις μέρες μας στην Ιρλανδία.

Δυο χρόνια μετά τις μεγάλες ταραχές στο Ηνωμένο Βασίλειο, θεωρούμε πως ανοίχτηκε μια σημαντική πόρτα για μια ριζοσπαστική και μαχητική άρνηση της καθημερινής μας ύπαρξης σε ευρεία κλίμακα. Για εκείνους/-ες από εμάς που βγήκαμε στους δρόμους ήταν μια ανάσα καθαρού αέρα μες στα μπουντρούμια, μια υπενθύμιση ότι η εισβολή και ο έλεγχος δεν έχουν αποπερατωθεί. Ακόμα και τώρα που η απάθεια κι η απομόνωση φαίνεται να έχουν επικρατήσει πάλι, συνεχίζουμε τις επιθέσεις μας. Η αστυνομία και η βιομηχανία της ασφάλειας ειδικεύονται στο να μας κάνουν να αισθανόμαστε ανίσχυροι στις ίδιες μας τις ζωές, και η πραγμάτωση τέτοιων επιθέσεων βοηθάει αρκετά στο να ξεπερνάμε τούτο το αίσθημα.

Αυτός είναι επίσης ο τρόπος μας για να επισημάνουμε πως περάσανε δυο χρόνια από τότε που ο αναρχικός Μπάτζερ (‘Ασβός’) απ’ το Μπρίστολ διέφυγε της σύλληψης, μετά τις ταραχές. Μείνε λεύτερος, μη σταματάς ν’ αγωνίζεσαι!

Μια και το ’φερε ο λόγος, η νύχτα της δράσης μας συμπίπτει με την ανακοινωθείσα έναρξη της προγραμματισμένης θανάτωσης άγριων ασβών στη Νοτιοδυτική Αγγλία. Η αστυνομία, στην προσπάθειά της να διευκολύνει τη μαζική θανάτωση και να σταματήσει την αντίσταση στο σχέδιο αυτό,  έσπευσε να γίνει το δεκανίκι των κλαδικών συμφερόντων στη βιομηχανία της αγροκαλλιέργειας, αλλά και να θωρακίσει τις τάξεις των γαιοκτημόνων. Ελπίζουμε ότι αυτή θα είναι μία από τις πολλές ανταρσίες εναντίον αυτής της σφαγής. Γιατί οι κρατικές και εταιρικές δυνάμεις ασφαλείας αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα αυτού του κόσμου της εκμετάλλευσης και εξουσίας.

Τις καλύτερες ευχές μας στον αναρχικό Κώστα Σακκά, στην Ελλάδα, που βρίσκεται σε στάδιο αποκατάστασης μετά την απεργία πείνας με την οποία πέτυχε την προδικαστική του απελευθέρωση, ύστερα από 30 μήνες προφυλάκισης.

Ο αγώνας θα συνεχιστεί ωσότου όλα τα πλάσματα να ’ναι άγρια και λεύτερα.

– Πυρήνας Οργισμένων Αλεπούδων σε συνεργασία με ACAB

πηγή (καθεστωτικό βίντεο εδώ)

* σχετικές αναφορές στ’ αγγλικά: α, β, γ, δ, ε

Λίμα, Περού: «Θα βάλουμε κι άλλους αφέντες πάνω απ’ το κεφάλι μας;»

Ακολουθεί ένα από τα κείμενα που μοιράστηκαν κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης της 27ης Ιούλη 2013 ενάντια στην κυβέρνηση και στον πρόεδρο του Περού, Ογιάντα Ουμάλα, που έλαβε χώρα στο ιστορικό κέντρο της Λίμας καταλήγοντας σε συγκρούσεις ανάμεσα σε διαδηλωτές και στις κατασταλτικές δυνάμεις.

Εσύ, που διαβάζεις αυτό το φυλλάδιο, ξέρουμε ότι συμφωνείς μαζί μας όταν βεβαιώνουμε ότι κάθε πολιτικός που ανέρχεται στην κρατική εξουσία είναι μια μαριονέτα του οικονομικού συστήματος. Μερικές φορές ακούμε συγγενείς και φίλους να λένε ότι όλοι είναι κλέφτες, ότι όλοι είναι διεφθαρμένοι, ότι πάντοτε μας λένε ψέματα και πάντα μας πουλάνε.

Αυτές οι διαπιστώσεις, ή μικρές στιγμές διαύγειας, μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε –κοιτώντας πέρα από τις τηλεοπτικές οθόνες και βγάζοντας τις παρωπίδες– ότι οι κυβερνώντες (όποιο κι αν είναι το πόστο τους, ή το χρώμα της σημαίας τους, ή οι ιδέες τους) υπερασπίζονται πάντοτε τα συμφέροντα των μπλοκ της εξουσίας τα οποία ελέγχουν προς όφελός τους αυτή την περιοχή του κόσμου που ονομάζεται Περού.

Όσο δεξιά ή αριστερά και να τοποθετείται το κόμμα που καταλαμβάνει τον κυβερνητικό θώκο, η μοναδική λειτουργία του είναι να φροντίσει το νταραβέρι των μονοπωλίων και των εταιρειών που υπάρχουν εις βάρος μας, να βελτιώσει τη διακίνηση των εμπορευμάτων, να ρίξει τα μεροκάματα, να φτιάξει νόμους για το ελεύθερο εμπόριο κ.τ.λ. Αν συνταχτούμε μαζί τους, το μόνο που μας περιμένει είναι η καταστολή σε κάθε της μορφή. Μήπως όμως αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος που έχουμε για να υπερασπιστούμε το δίκιο μας; Μήπως μόνο μέσα από τα κόμματα μπορούμε να οργανωθούμε;

Τα πολιτικά κόμματα, πέρα από τις όποιες αγνές προθέσεις και την ανιδιοτέλεια που έχουν μερικές φορές πολλά από τα μέλη τους, μετατρέπονται σε γραφειοκρατικούς μηχανισμούς που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η ίδια η εξουσία τους, κι έτσι αναπόδραστα τα συμφέροντα της γκρούπας τους μπαίνουν πάνω από αυτά των μη εχόντων, των εκμεταλλευόμενων, των αγανακτισμένων, των αποκλεισμένων ή όπως τέλος πάντων θέλει κανείς να τους ονομάσει.

Πολλοί εργάτες και φοιτητές προοδευτικών πεποιθήσεων που βλέπουν απ’ την απέξω τα κόμματα της αριστεράς, τα οποία ισχυρίζονται πως είναι υπέρ της χειραφέτησης της εργατικής τάξης και ενός κόσμου χωρίς εκμετάλλευση, διερωτούνται: «Γιατί δεν ενώνονται αν είναι για την ίδια υπόθεση; Γιατί τσακώνονται με κόμματα και τελείες; Ο εχθρός είναι πανίσχυρος και οργανωμένος· με μια ενωμένη και δυνατή αριστερά θα μπορούσαμε να τον αντιμετωπίσουμε καλύτερα».

Η αλήθεια όμως είναι ότι οι κατευθύνσεις και οι στόχοι αυτών των κομμάτων (γιατί τα κόμματα λειτουργούν όπως και οι εταιρείες και οι κυβερνήσεις, με τους από πάνω και τους από κάτω, με αυτούς που σκέφτονται και διατάσσουν και μ’ αυτούς που εκτελούν και υπακούουν) δεν αποσκοπούν στο ίδιο πράγμα. Γι’ αυτό αντιπαλεύουνε, και τ’ αληθινά τους κίνητρα δεν ενυπάρχουν στα ιδεώδη που προβάλλουν ή στις προγραμματικές τους θέσεις. Ανταγωνίζονται για την εξουσία επί της «λαϊκής μάζας» (όπως μας αποκαλούν), θέτοντας αυτήν τη διαπάλη αναμεταξύ τους ως προτεραιότητα μπροστά σε οτιδήποτε άλλο.

Οι εργάτες, φοιτητές, αγρότες, νοικοκυρές, οι εκμεταλλευόμενοι και καταπιεσμένοι εν γένει, δεν έχουμε ανάγκη απ’ αυτές τις δομές για να ενωθούμε, μιας και πρόκειται για δομές εξαιρετικά συνυφασμένες με αυτόν τον εμπορευματοποιημένο και εξουσιαστικό κόσμο, που δεν εξυπηρετούν το στόχο της χειραφέτησής μας. Πώς θα κατακτήσεις τη λευτεριά σου αν υπόκεισαι σε κάποιον κουμανταδόρο; Σαν να μην έφταναν οι εργοδότες, οι διευθυντές, οι επιτηρητές, οι καθηγητάδες και οι λοιποί ιεράρχες, θα βάλουμε κι άλλους αφέντες πάνω απ’ το κεφάλι μας;

Οι εκμεταλλευόμενοι δεν είναι αδύναμοι γιατί είναι διασπασμένοι, αλλά είναι διασπασμένοι γιατί είναι αδύναμοι, κι είναι αδύναμοι γιατί συνεχίζουν να αποδέχονται την αντιπροσώπευση, είτε από πολιτικούς της μπουρζουαζίας είτε από πολιτικούς της ίδιας τους της κοινωνικής τάξης. Στα μικράτα μας εκείνοι που μας αντιπροσωπεύουν είναι οι γονείς μας, στο δικαστήριο είναι οι δικηγόροι. Μας αντιπροσωπεύουν άλλοι (αντι-πρόσωποι) σε καταστάσεις όπου δεν μπορούμε να παρουσιαστούμε εμείς οι ίδιοι, όπου έχουμε την ανάγκη της παρουσίας κάποιου άλλου στη θέση τη δικιά μας.

Αν θέλουμε να απελευθερωθούμε, τι τη θέλουμε την αντιπροσώπευση; Τι μας χρειάζονται οι δομές που χωρίζουν τους ανθρώπους σε αντιπροσώπους και αντιπροσωπευόμενους, εντολείς κι εντολοδόχους; Ε όχι, δε μας χρειάζονται. Κι αν πάψουμε να γοητευόμαστε απ’ τις σειρήνες της αριστεράς και τις ψεύτικες υποσχέσεις για ελευθερία, ούτε καρφάκι δε θα μας καίγεται για την ενότητά της. Ας κάνουμε τα πράγματα μεταξύ μας, χωρίς τζίφρες, μήτε επικεφαλής.

Δεν αγωνιζόμαστε για να εξανθρωπίσουμε τον καπιταλισμό, αλλά για να τελειώνουμε με δαύτον.

Δεν τασσόμαστε μονάχα ενάντια στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο· τασσόμαστε ενάντια σε οποιαδήποτε έκφραση του καπιταλισμού.

Δεν είμαστε μονάχα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, είμαστε ενάντια σε καθετί που χαρακτηρίζει αυτό το παρηκμασμένο σύστημα.

Δεν είμαστε μονάχα ενάντια στην επισφαλή εργασία, είμαστε ενάντια στη μισθωτή εργασία.

Δεν είμαστε μονάχα ενάντια στη δικτατορία, είμαστε ενάντια στη δημοκρατία.

Δεν είμαστε μονάχα κόντρα στο νόμο περί αλλοδαπών, είμαστε ενάντια στις πατρίδες και στα σύνορα.

Δεν αγωνιζόμαστε μονάχα για να μπορούν τα παιδιά να πηγαίνουν στο σχολείο, αγωνιζόμαστε ώστε το σχολείο κι όλο το εκπαιδευτικό σύστημα να μην αποτελεί τον υποχρεωτικό άμβωνα εξημέρωσης για τον κόσμο της εργασίας.

Δεν αγωνιζόμαστε για την αναδιανομή του πλούτου και την ισορροπία ανάμεσα στον πρώτο και στον τρίτο κόσμο, αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία δίχως χρήμα.

Δε θέλουμε να ακούμε ούτε κουβέντα για την αριστερά, για το μικρότερο κακό, για κοινωνική ειρήνη, για εκλογές. Δεν επιθυμούμε μιαν άλλη διαχείριση του θανάτου.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ!

Δεν έχουμε φιξαρισμένες ημερομηνίες για να βγούμε στο δρόμο, δεν περιμένουμε τίποτα ούτε έχουμε τίποτα να χάσουμε. Μόνο σ’ εμάς τους ίδιους μπορούμε να στηριχτούμε. Ο κοινωνικός μετασχηματισμός δεν μπορεί να έρθει από τα πάνω, από κείνους που κρατάνε την εξουσία στα χέρια τους και μας επιβάλλουν έναν κόσμο που δε μας ανήκει αλλά μας κατατρώει τη ζωή.

Γράψτε μας εδώ ataquecreaxionista@gmail.com για να ανταλλάξουμε πληροφορίες και να ενεργήσουμε από κοινού, κι όχι για να κερδίσουμε υποστηρικτές ή περισσότερες ψήφους, αλλά απεναντίας για να οργανώσουμε την απελευθέρωσή μας. Ως οργάνωση δεν έχουμε κάτι να πουλήσουμε στα ταξικά μας αδέρφια, δεν έχουμε κάτι για να τ’ αποπλανήσουμε. Δεν είμαστε μια μικρή ομάδα η οποία ανταγωνίζεται σε κύρος κι επιρροή άλλες φράξιες και κομματικές παρατάξεις που διατείνονται πως εκπροσωπούνε «το λαό», τους «εργαζομένους», «το προλεταριάτο» ενώ επιδιώκουν να κυβερνήσουν και να ηγηθούν. Είμαστε προλετάριοι που αγωνιζόμαστε για την αυτο-χειραφέτηση με τα μέσα που έχει ο καθένας στη διάθεσή του, και τίποτε άλλο.

πηγή

[Καναδάς] Ο εθισμός και το κράτος

(ο χρόνος, το χρέος, η εργασία)

Ως ιδεαλιστής κι αναρχικός, δεν μπορώ παρά ν’ αντιταχτώ σθεναρά στη χρήση κάθε λογής ψυχαγωγικής ντρόγκας και φαρμακευτικού σκευάσματος, κάθε μορφής εθιστικών, βλαπτικών περισπασμών. Με λυπεί η χρήση τέτοιων ουσιών εξαιτίας των βλαβερών, αδρανοποιητικών τους επιπτώσεων στο προχώρημα και μεγάλωμα του ατόμου και της κοινότητας. Οι εθισμοί διαμορφώνονται, είτε ως οπιούχα είτε ως τηλεόραση, για να ανακουφίσουν την ταλαιπώρια της επιβαλλόμενης εργασίας, ν’ απαλύνουν το βάρος της καταναγκαστικής εκπαίδευσης, να συνδράμουν τον καθέναν να λησμονήσει την αλλοτρίωση κι απομόνωσή του έστω και για μια στιγμή. Ως εκ τούτου, οι εθισμοί διαμορφώνονται για ν’ αμβλύνουν τον πόνο που προξενεί η συνθήκη της σκλαβιάς – η σκλάβωση στην οικογένεια, η σκλάβωση στην Κοινωνία, η σκλάβωση στην κυβέρνηση, η σκλάβωση στο Κεφάλαιο. Οι εθισμοί, κατά συνέπεια, εντείνονται και πολλαπλασιάζονται σαν καρκινώματα, για να ξορκίσουν τις τρομακτικές αυτοκτονικές βλέψεις που ασυνείδητα γεννιούνται στο χωράφι, στη φάμπρικα, στη σχολική τάξη. Είναι σκληρή απόφαση να την πάρει κανείς: να σκοτώσει πρόθυμα την ψυχή του ή να θυσιάσει το σώμα του.

Οι εθισμοί κάνουν αναμφίβολα ζημιά λόγω των επιπτώσεών τους στην υγεία, αλλά ακόμα περισσότερο στο άτομο και στην κοινότητα. Όταν ένα άτομο μουδιάζει το μυαλό του με φουμάρισμα ή με προβαλλόμενες εικόνες, αφαιρεί απ’ τον εαυτό του την ικανότητα να αυτομορφωθεί κατά τη διάρκεια της αναψυχής του. Όταν μια κοινότητα μουδιάζει το συλλογικό της ποιόν, όποιο κι αν μπορεί να ’ναι αυτό, μετέχοντας συλλογικά σ’ έναν περισπασμό, τότε αφαιρεί απ’ το ίδιο της το είναι την ικανότητα να διαδοθούν ιδέες, να στηριχτεί μια αμοιβαία εκπαίδευση και ν’ ανοίξουν δρόμοι για τους νέους. Όταν ένα άτομο ή μια κοινότητα παρεμποδίζουν τις ίδιες τους τις λειτουργίες, τότε αποτρέπουν τον εαυτό τους απ’ την καταστροφή ή τη δημιουργία, και έτσι δίνουν πάτημα για την εδραίωση της κρατικής εξουσίας και τον αυξανόμενο εθισμό και μειωμένο αυτοκαθορισμό των μαζών. Οι εθισμοί ορθώνουν άμεσους φραγμούς στην επανάσταση, αφού εμποδίζουν ένα άτομο απ’ την προσπάθεια καλυτέρευσης του εαυτού του, κι ως εκ τούτου εμποδίζουν μια κοινότητα ατόμων να πάει παραπέρα. Κι αυτό αναχαιτίζει επίσης την ελεύθερη οικοδόμηση κοινοτήτων, πράγμα που με τη σειρά του επιτρέπει τη διαιώνιση της μόνιμης Κοινωνίας και της εντεινόμενης στασιμότητάς της. Αυτό το γεγονός από μόνο του αποτελεί τη βάση της εξουσίας του κράτους και της επιρροής του Κεφαλαίου μεταξύ ατόμων και κοινοτήτων, κι αυτός είναι ο λόγος που οι αναρχικοί δεν μπορούν παρά να εναντιώνονται σ’ όλες τις μορφές εξάρτησης, γιατί ο εθισμός από μόνος του είναι ένα θεσμικό όργανο το οποίο διευκολύνει τη συνέχιση της εξουσίας. Continue reading [Καναδάς] Ο εθισμός και το κράτος

Βανκούβερ: Επίθεση σε τράπεζα

8-4/2013: Χτυπήσαμε και μπαχαλέψαμε τη βρομιά της HSBC, με αποτέλεσμα να ραγίσουν, να σπάσουν και να καταστραφούν περισσότερες από δέκα βιτρίνες.

Η HSBC είναι μία από τις μεγαλύτερες τράπεζες στον κόσμο. Σε καθημερινή βάση πετάνε κόσμο έξω απ’ τα σπίτια τους, καταστρέφουν ζωές ανθρώπων, καταστρέφουν το περιβάλλον, ξεπλένουν χρήμα για μεγαλοναρκέμπορους, και δεν έχουν κανένα μα κανένα πρόβλημα με το γεγονός ότι αποτελούν κεντρικό τμήμα του καπιταλισμού. Οι επικεφαλής της HSBC είναι αποβράσματα, η ζωή τους δεν έχει καμιά αξία. Μπορεί να έχετε στην κατοχή σας τυπωμένο χαρτί με αριθμούς (χρήματα), αλλά δεν είστε άνθρωποι.

Ο καπιταλισμός διαπερνά τη ζωή μας. Μας αφαιρεί την ελευθερία να κάνουμε ό,τι επιθυμούμε. Μας εμποδίζει ν’ ακολουθήσουμε τα όνειρά μας και προκαλεί ανθρώπους ν’ αναλάβουν ρίσκα, όπως όταν κάποιος κάνει μια ληστεία για να καλύψει μια εθιστική έξη που η κοινωνία έχει προξενήσει, ή όταν κάποιος χρειάζεται χρήμα για να στηρίξει την οικογένειά του. Ο καπιταλισμός νομιμοποιεί τ’ άψυχα γουρούνια (αστυνομία και κράτος) που στοιβάζουν ανθρώπινα όντα σε κλουβιά. Τους επιτρέπει να βασανίζουν και να σκοτώνουν ανθρώπους κατά βούληση. Παράγει την πολεμική μηχανή. Το κράτος είναι ο καπιταλισμός. Ο καπιταλισμός είναι το κράτος.

Αυτή η μικρή πράξη ανταρσίας έχει και συνέχεια. Περισσότεροι σαν του λόγου μας θα βγουν στην επίθεση. Επίθεση στην απληστία! Επίθεση στον αστικό εξευγενισμό! Επίθεση στην αστυνομική διεύθυνση του Βανκούβερ! Η αστυνομία είναι ο εχθρός, είναι ο δυνάστης μας.

Για έναν κόσμο χωρίς σύνορα, αστυνομία, κυβέρνηση και καπιταλισμό
Η επίθεση είναι εύκολο πράγμα

πηγή

Βερολίνο: Εμπρηστική επίθεση κατά της Deutsche Bahn σε αλληλεγγύη προς τους «4 της Κοζάνης»

Η DB καίγεται σε αλληλεγγύη στους αναρχικούς κρατουμένους στην Ελλάδα!

Τις πρώτες ώρες της 27ης Φλεβάρη, σε αναζήτηση ενός κατάλληλου στόχου για μια δράση αλληλεγγύης στους Νίκο Ρωμανό, Δημήτρη Πολίτη, Ανδρέα-Δημήτρη Μπουρζούκο και Γιάννη Μιχαηλίδη, εντοπίσαμε ένα όχημα ιδιοκτησίας της Deutsche Bahn στη γειτονιά του Πρεντσλάουερ Μπεργκ στο Βερολίνο, το οποίο και τυλίξαμε στις φλόγες της διεθνούς αλληλεγγύης. Continue reading Βερολίνο: Εμπρηστική επίθεση κατά της Deutsche Bahn σε αλληλεγγύη προς τους «4 της Κοζάνης»

[Σύδνεϋ, Αυστραλία] Γάμα το γάμο, γάμα την ισότητα

Ο γάμος είναι το παροιμιακό καιόμενο κτήριο. Αντί να χτυπάνε την πόρτα για να μπούνε μέσα… οι κουίρ θα έπρεπε να υποδαυλίζουν τις φλόγες.

Φυλλάδιο που μοιράστηκε σε αντικατασταλτική πορεία της 8ης Μάρτη 2013:

Για πάνω από μια δεκαετία, ο γάμος μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου έχει υπάρξει εμβληματικό ζήτημα του κινήματος των GLBTI (γκέι, λεσβιακών, αμφί, τρανς και ίντερσεξ ατόμων). Έχει πλασαριστεί στην πιάτσα σαν αποκλειστική και μονοσήμαντη διαμάχη, η οποία θα επιφέρει την ισότητα και θα επιλύσει την GLBTI-φοβία για όλα τ’ άτομα ανεξαιρέτως, καταλήγοντας να είναι το επίκεντρο της πολιτικής προσπάθειας εκ μέρους κουίρ ακτιβιστών. Ο αγώνας για την κατοχύρωση του γάμου ομοφυλοφίλων έχει παρουσιαστεί στα μάτια μας σαν αγώνας για την πλήρη ισότητα. Μας λένε ότι το ένα βήμα που ακόμη μας χωρίζει –ως «κουίρ»– από την τέλεια ουτοπία υπό την παντιέρα του ουράνιου τόξου είναι η δυνατότητα να εγγράφουμε τις σχέσεις μας με άτομα του ιδίου φύλου στις ληξιαρχικές πράξεις του κράτους. Μόλις κερδηθεί αυτό το δικαίωμα, προφανώς, θα είμαστε όλοι κι όλες σε θέση να βαδίσουμε με ξενοιασιά και να χαθούμε στο ηλιοβασίλεμα.

Ο γάμος, ως θεσμός, έχει χρησιμεύσει σαν εργαλείο της πατριαρχίας, του καπιταλισμού και της κυβερνητικής ηγεσίας από τότε σχεδόν που υπήρξε. Έχει χρησιμοποιηθεί για τον έλεγχο των γυναικών, τον καταμερισμό και την παγιοποίηση χρημάτων και άλλων πόρων, και την ενίσχυση της εξουσίας των κρατών πάνω στους υπηκόους τους.

Ο γάμος είναι ένα χρηματιστικό συμβόλαιο, με το οποίο αποφασίζεται ποιος παίρνει τι και πόσα. Ο γάμος καθορίζει τις σειρές κληρονομικής διαδοχής. Συσσωρεύει πλούτο για εκείνους που κατέχουν χρήμα, διασφαλίζοντας ότι δε θα αναδιανεμηθεί σε άλλους που δεν έχουν. Δεδομένου ότι οι περισσότεροι άνθρωποι συνάπτουν ενδοταξικούς καθώς και ενδοφυλετικούς γάμους, η κάθε παντρειά κρατά το κεφάλαιο, το στάτους και τα προνόμια συγκεντρωμένα σε μια μεριά, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα ότι δε θα «διαρρεύσουν».

Ο γάμος επίσης χρησιμοποιείται ως μέσο ελέγχου από το κράτος και την κυβέρνηση. Διαιρώντας τους υπηκόους τους σε ελαχιστοποιημένες μονάδες, κρατάνε τους ανθρώπους όσο το δυνατόν απομακρυσμένους τον έναν απ’ τον άλλον. Η σμίκρυνση των κοινοτήτων καθιστά πιο δύσκολο για τον κόσμο ν’ αντιταχθεί στο κράτος ή στην κυβέρνηση, αποτρέποντας έτσι αστικές εξεγέρσεις. Επιπλέον, οι ετεροκανονιστικές οικογένειες υπηρετούν ως βολικές μονάδες παραγωγής, παρασκευάζοντας παραγωγικούς πολίτες, εργάτες για το καπιταλιστικό σύστημα και στρατιώτες για τα στρατά. Ο ρόλος των οικογενειών ως προς την παραγωγή αυτών των τύπων λειτουργιών σε ανθρώπους είναι κρίσιμος. Πράγματι, οι περισσότεροι μαθαίνουν να αγαπούν και να υπηρετούν τις κυβερνήσεις τους πρώτα και κύρια μέσα στις οικογένειές τους, μέσω «αξιών» όπως ο πατριωτισμός, ο εθνικισμός, ο μιλιταρισμός και ο καπιταλισμός.

Ο αγώνας για την κατοχύρωση του γάμου μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου είναι ένας συντηρητικός αγώνας του οποίου απώτερος στόχος είναι να κατακτηθεί μια είσοδος στον ετεροκανόνα. Ως εκ τούτου, επιλέγει να ενισχύσει καταπιεστικές δομές διατρανώνοντας την πρόσβαση σε αυτές και στα προνόμια που αυτές κατέχουν. Άλλωστε, ως αγώνας που καταπιάνεται με νόρμες και προνόμια, αποκλείει και στέλνει στα τσακίδια οποιοδήποτε άτομο αδυνατεί να χωρέσει στην καθαρή γκέι ρεπλίκα του «κανονικού». Επίσης, αποσπά χρήματα, πόρους και ενέργεια ακτιβιστών τόσο από ζητήματα που είναι πολύ πιο επείγοντα, όσο κι από κείνους τους κουίρ πληθυσμούς που τα χρειάζονται πολύ περισσότερο. Αντί να συμμετέχουμε σ’ αυτή την πανωλεθρία που λέγεται αγώνας, οι κουίρ χρειάζεται να αντιταχθούμε τόσο σ’ αυτόν τον αγώνα, όσο και στις καταπιεστικές δομές που επιδιώκει να ενισχύσει. Αντί της απόκτησης «δικαιωμάτων» και της φιλοδοξίας για «ισότητα», θα πρέπει να κάνουμε αγκιτάτσια για την απελευθέρωση και να προσβλέπουμε σε μια επανάσταση.

Δε θέλουμε παντρειές. Θέλουμε μονάχα γαμήσια.
Τσακίστε την Εκκλησία. Τσακίστε το κράτος.

πηγές: i, ii, iii

Αργεντινή: Η αναξιοπρέπεια των κανονικών

Ενώ σε διάφορα σημεία του πλανήτη μια αναδυόμενη μαχητικότητα αρχίζει να παίρνει υπόσταση, εκδηλώνεται και οργανώνεται, στην αργεντίνικη επικράτεια το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ζει σ’ ένα είδος μπουρμπουλήθρας. Εδώ αρκεί μονάχα να μιλήσει κανείς ανοιχτά εναντίον της κυβέρνησης Κίρσνερ για να τον καταχωρίσουν στη μία πλευρά ή στην αντίπαλη, αν τυχόν καταφερθεί εναντίον των πολυεθνικών. Έτσι είναι· αν και κανείς ποτέ δεν ξέρει με σιγουριά από τι ακριβώς ορίζεται η μια πλευρά ή η άλλη, πάντως φαίνεται να υπάρχουν δυο πλευρές…

Το τελευταίο διάστημα η πολιτική ξεγυμνώνεται με μεγαλύτερη ευκολία ως ένα απλό ζήτημα ταυτότητας. Σε απάντηση στο διευρυμένο αντικιρσνερικό φάσμα που καλούσε σε διαδήλωση με το σλόγκαν «Στις 8 Νοέμβρη: Εγώ θα πάω», τα κάθε λογής κυβερνητικά στελέχη αντέταξαν το σύνθημα «Στις 8 Νοέμβρη: Εγώ δε θα πάω».

Από πότε όμως έγινε σημαντικό ν’ ανακοινώνει κάποιος πως δεν πρόκειται να συμμετάσχει σ’ ένα κάλεσμα; Ίσως από τότε που εντάθηκε ο εθισμός στο φέισμπουκ και στις μανιέρες του, ή από τότε που το πολιτικό άρχισε να εκδηλώνεται στην αθλιότερη έκφανσή του: αποδίδοντας σε καθέναν από μία ταυτότητα, την αίσθηση του ανήκειν σε μία ομαδοποίηση ή σ’ έναν τομέα. Μ’ αυτόν τον τρόπο, τα επιχειρήματα καταλήγουν να ’ναι απλό τσοντάρισμα, που το μόνο που κάνουν είναι να μπαλώνουν την ήδη ειλημμένη απόφαση ως προς την επιλογή ένταξης σε μία πλευρά, η οποία δεν επιλέγεται απαραίτητα στη βάση της εγκυρότητας ή της ανακρίβειας των επιχειρημάτων. Γιατί τα επιχειρήματα αυτά μπορούν να εξυπηρετούν τόσο για το ένα πράγμα όσο και για το άλλο, μιας και δε μετράει το να έχεις δίκιο, αλλά το να επιβάλλεις το δικό σου δίκιο. «Δικό σου» που λέει ο λόγος, γιατί αυτά τα δίκια δεν είναι τίποτ’ άλλο από τα δίκια της τάδε ή δείνα όψης της μπουρζουαζίας.

Αυτά τα «επιχειρήματα», που παρουσιάζονται ως το επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης, δεν είναι τίποτα παραπάνω απ’ το ασήμαντο συμπλήρωμα μιας ταυτότητας που, όταν δεν καταναλώνει θρησκεία ή μπάλα, καταναλώνει πολιτική. Η κουβέντα μες στο σπίτι έχει πάρει την ίδια τηλεοπτική δυναμική που την έχει θηλάσει: τη μορφή ειδήσεων, ψευτο-έρευνας ή αρχειακού προγράμματος. Οι γείτονες, οι συγγενείς, οι συνάδελφοι ή οι κυβερνοναύτες συζητούν λες και παίρνουν μέρος σε τηλεοπτικό πάνελ, χωρίς να διακυβεύεται τίποτα πέραν των εκφρασμένων απόψεων, κι ενόσω η καθημερινή ζωή συνεχίζει απαράλλακτη…

Χωρίς τον καταιγισμό των μέσων μαζικής επικοινωνίας, που βγάζουν στο προσκήνιο το σαματά, αυτός θα ήταν άλλος ένας απ’ τους τόσους διαπληκτισμούς μεταξύ μπουρζουάδων, από κείνους τους καβγάδες που επιλύονται σε γραφεία πίσω από κλειστές πόρτες ή μέσω τραπεζικών λογαριασμών. Όμως, και οι δυο πλευρές έχουν στοιχηματίσει στην «πίεση της κοινής γνώμης», δηλαδή στο τσουβάλιασμα όσων κατοικούν στην Αργεντινή υπό την ιδιότητα του πολίτη, ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης, μέσα στην παραζάλη δύο επιλογών καταπίεσης και εκμετάλλευσης.

Εξ ου και η βαρύτητα της 7ης Δεκέμβρη (7D) ή του «νόμου περί μέσων μαζικής ενημέρωσης». Ακόμη κι από μέσους διανοουμένους –της μιας ή της άλλης μπάντας– εκφράστηκε η γνώμη πως το «χαζοκούτι», που τόσο έχει επικριθεί, θα μπορούσε ν’ αρχίσει να μεταδίδει κάτι άλλο εκτός από ένα σωρό χαζομάρες, μα αυτό εξαρτάται, λέει, απ’ τον ιδιοκτήτη του μέσου.

Η σημασία που δίνεται στην 7η Δεκέμβρη, πέρα απ’ το ασαφές αποτέλεσμα της όλης διαμάχης, οφείλεται στη χρησιμότητα του νόμου για την περαιτέρω θωράκιση των διαφόρων θέσεων, και κυρίως της ιδέας ότι δεν μπορεί κανείς να παραμένει αμέτοχος στη «συζήτηση». Ακριβώς όπως γίνεται λόγος για την υπεράσπιση του δικαιώματος της ψήφου, παρ’ ότι «όλοι τα ίδια σκατά είναι», έτσι γίνεται λόγος και για την υπεράσπιση της ελευθερίας της έκφρασης, έστω και χωρίς να υπάρχει τίποτα καινούργιο που να εκφράζεται, πόσω μάλλον η ιδέα της δημιουργίας δικών μας «μέσων» για να το πράξουμε. Όπως όλες οι δημοκρατικές ελευθερίες, έτσι και η ελευθερία της έκφρασης ελέγχεται από το κράτος και καθορίζεται από το Κεφαλαίο. Αν το ζητούμενο είναι ν’ ασκηθεί ριζοσπαστική κριτική στην καθεστηκυία τάξη, δεν προβλέπεται να εμπιστευτούμε καμιά νομοθεσία για να το κάνουμε, ούτε και «να χρησιμοποιήσουμε τα μέσα του εχθρού για να κάνουμε τη φωνή μας ν’ ακουστεί», τακτική που ουδέποτε έφερε καλά αποτελέσματα.

Κάθε μέρα πολιτικοποιούμαστε όλο και περισσότερο, αλλά με τη χειρότερη σημασία του όρου, γινόμαστε δηλαδή όλο και περισσότερο πολίτες, όλο και πιο θεσμικοποιημένοι. Το σύνθημα ξεσηκωμού «Να φύγουν όλοι» του 2001 έχει γελοιοποιηθεί ως παιδαριώδες, ως κρετίνικο, ως παράδειγμα του «πόσο άσχημα ήμασταν πριν και πόσο καλά είμαστε τώρα», σύμφωνα πάντα με τους καθεστωτικούς που συσπειρώνονται γύρω απ’ την κυβέρνηση. Κι όποτε η αντιπολίτευση ανασύρει τη θύμηση του 2001, το κάνει κατασκευάζοντας το μύθο του ένδοξου αργεντίνικου λαού που ανέτρεψε μία κυβέρνηση. Οι κατσαρόλες λοιπόν απομονώνονται απ’ το πλαίσιο των συνελεύσεων, των πικετοφοριών και της οργάνωσης, στερούμενες του περιεχομένου τους, της δυνητικότητας του συνθήματος «να φύγουν όλοι». Continue reading Αργεντινή: Η αναξιοπρέπεια των κανονικών

[Αίγυπτος] Σαν τη θάλασσα: Για μια διεθνή επαναστατική αλληλεγγύη

Η κοινωνική επανάσταση είναι σαν τη θάλασσα. Τα κύματά της διαδέχονται το ένα τ’ άλλο, προσκρούοντας σ’ εμπόδια που παρουσιάζονται, συνθλίβοντάς τα ή υποχωρώντας μπροστά τους. Με όλη τη βία μιας αδάμαστης ορμής, καταστρέφουν με το κάθε τους χτύπημα τα στερνά υπολείμματα της εξουσίας, της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. Ένα πρώτο κύμα, πελώριο κι αναπάντεχο, παρέσυρε μαζί του τη δικτατορία του Μουμπάρακ. Ένα δεύτερο έκανε να οπισθοχωρήσει το στρατό που ετοιμαζόταν να πάρει την εξουσία. Ένα τρίτο υψώνεται σήμερα εναντίον της νέας τάξης που επιζητούν να επιβάλλουν οι ισλαμιστές.

Η αληθινή επαναστατική δίνη δεν υπακούει σε κανένα κόμμα, σε κανέναν αρχηγό, σε καμιά εξουσία. Αντιθέτως, είναι οι εχθροί της, με τους οποίους καμιά συμφιλίωση δεν μπορεί να υπάρξει. Όσο αυτή βαθαίνει εκείνοι θα εκμηδενιστούν. Ανάμεσα στην κοινωνική επανάσταση που θ’ ανατρέψει κάθε σχέση βασισμένη στην εκμετάλλευση και την κυριαρχία, και τους απατεώνες, τους αρχηγούς, τους αφέντες, τα κόμματα, τους καπιταλιστές, τους εξουσιαστές παντός είδους, δεν μπορεί να υπάρχει παρά ένας αγώνας μέχρι εσχάτων. Γιατί η λευτεριά και το τέλος της εκμετάλλευσης προϋποθέτουν την καταστροφή του καπιταλισμού και κάθε εξουσίας.

Καμιά έκπληξη δεν προκαλεί το ότι νέοι επίδοξοι ισχυροί επιζητούν να καβαλήσουν το επαναστατικό κύμα που σκάει αυτόν τον καιρό πάνω στις χώρες του Νείλου· καμιά έκπληξη που νέοι αρχηγοί επιζητούν να επιβληθούν, ξεγελώντας κι εξαπατώντας, με τη βοήθεια των εδώ μίντια και κυβερνήσεων που μιλούν για την «αντιπολίτευση»˙ καμιά έκπληξη που η πραγματική επαναστατική ορμή δε μεταφράζεται σε κανένα πρόγραμμα κομμάτων, κανένα δημοψήφισμα, καμιά σημαία και δεν αναγνωρίζεται από κανένα τσιφλίκι της εξουσίας ανά τον κόσμο.

Σίγουρα όσοι αγωνίζονται σήμερα στην Αίγυπτο εναντίον της τωρινής εξουσίας δεν αποτελούν μια ομοιογενή ομάδα, ούτε λαχταρούν όλοι μια πραγματική κοινωνική επανάσταση. Χιλιάδες αντιφάσεις διέπουν τους αγώνες που γίνονται: ανάμεσα στους αντικαθεστωτικούς που ζητούν μια συντακτική συνέλευση δίχως τη δεσπόζουσα επιρροή των ισλαμιστών κι εκείνους που δε βλέπουν σωτηρία στην κοινοβουλευτική δημοκρατία, αυτούς που αγωνίζονται για αυξήσεις μισθών και καλύτερες συνθήκες εργασίας κι εκείνους που θέλουν να κυνηγήσουν όλα τ’ αφεντικά, ανάμεσα σ’ αυτούς που αγωνίζονται δίχως όμως να θέτουν υπό αμφισβήτηση τις προκαταλήψεις, την κυρίαρχη ηθική, τις παραδόσεις αιώνων καταπίεσης, κι εκείνες που πολεμούν τόσο ενάντια στην κρατική εξουσία όσο και ενάντια στο συντριπτικό βάρος της πατριαρχίας στα πλαίσια ενός αξεδιάλυτου αγώνα, αυτούς που κραδαίνουν την εθνική σημαία κι εκείνους που συνδέουν τις μάχες τους με τον αγώνα των εκμεταλλευομένων οπουδήποτε αλλού στον κόσμο… Εκεί όμως βρίσκεται σίγουρα η δύναμη της επανάστασης που εξελίσσεται στην Αίγυπτο: πέρα απ’ όλες τις αντιφάσεις, γεννιέται στα σπλάχνα των εκμεταλλευομένων και καταπιεσμένων. Εδώ είναι που δίνεται η αληθινή μάχη.

Αυτό που συμβαίνει στην Αίγυπτο, θα έχει απήχηση σ’ οποιοδήποτε μέρος του κόσμου υπάρχουν αγωνιζόμενοι άνθρωποι. Κι αν επί χρόνια οι ισλαμιστές οποιασδήποτε τάσης κατάφεραν να παρουσιάζονται μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους πάνω στον πλανήτη σαν κοινωνικοί αγωνιστές, η μάσκα τους ίσως θα πέσει σήμερα στην Αίγυπτο, όπως ήδη πέφτει σ’ άλλες περιοχές (ας σκεφτούμε τη νότια Τυνησία). Η κοινωνική επανάσταση στην Αίγυπτο θα ‘ναι ίσως ο τάφος των ισλαμιστών και της θρησκευτικής αντίδρασης που καμουφλάρεται πίσω από μια υποτιθέμενη κοινωνική χειραφέτηση.

Στη βάση της διεθνούς επαναστατικής αλληλεγγύης, βρίσκεται η ίδια η αναγνώρισή της στις μάχες που δίνονται αλλού. Μένοντας θεατές απέναντι σ’ αυτό το εξεγερτικό σκίρτημα στην Αίγυπτο μονάχα στην απομόνωσή και την κατάπνιξή του βοηθάμε. Για να στηρίξουμε και να ενισχύσουμε την πραγματική επαναστατική ορμή εκεί, την ορμή που φιλοδοξεί να τελειώσει μια και καλή με κάθε είδους εκμετάλλευση και κάθε εξουσία, πρέπει να δράσουμε. Να βουτήξουμε σ’ αυτή τη σύγκρουση οπλισμένοι με την ιδέα της λευτεριάς, της αληθινής.

Πιστεύουμε λοιπόν πως είναι η στιγμή για ένα κάλεσμα να περάσουμε στην επίθεση, να στηρίξουμε, εκεί όπου βρισκόμαστε, με τις δικές μας ιδέες, τα δικά μας μέσα, το επαναστατικό κύμα στην Αίγυπτο. Αν στην Αλεξάνδρεια, στο Κάιρο, στο Ελ Μαχαλά… χιλιάδες άνθρωποι ορμούν στη μάχη για έναν καινούριο κόσμο, ας δράσουμε ώστε σε κάθε γωνιά του κόσμου κάθε εκπρόσωπος του κράτους και του αιγυπτιακού κεφαλαίου να βρει τη σύγκρουση μπροστά στο κατώφλι του. Κάθε κρατιστής, καπιταλιστής κι υπηρέτης της τάξης ολόκληρου του κόσμου να νιώσει στο σβέρκο του την ανάσα της κοινωνικής επανάστασης.

Ας χτίσουμε δεσμούς δράσης ανάμεσα στις εξεγερτικές εστίες σε ολόκληρο τον κόσμο! Για την καταστροφή κάθε εξουσίας!

[11-1/2013]

 πηγή

Νέα Υόρκη: Παρουσιάζουμε την Αναρχική Φαντασία

Combustion Books

Όλοι μας ξέρουμε πως ο κόσμος είναι ένα χάλι. Υπάρχει λιμοκτονία και οικοκτονία, ρατσισμός και σεξισμός. Οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί νεκροί, κι όλα αυτά γίνονται την ώρα που εξαφανίζονται ολόκληρα είδη και το διοξείδιο του άνθρακα υπερθερμαίνει τον αέρα. Δεν είναι έκπληξη το γεγονός ότι τόσο μεγάλο μέρος της μυθιστοριογραφίας μας είναι εξίσου ζοφερό με το επαπειλούμενο μέλλον μας.

Μα μπορούμε να φανταστούμε άλλους κόσμους. Μπορούμε να φανταστούμε καλύτερους τρόπους να οργανωθούμε, καλύτερους τρόπους να φερόμαστε μεταξύ μας, καλύτερους τρόπους να αντιμετωπίζουμε τη γη. Συγκεκριμένα, μπορούμε να φανταστούμε κόσμους απαλλαγμένους απ’ τον αυταρχισμό του κράτους και του καπιταλισμού.

Το ερώτημα λοιπόν είναι το εξής: πώς θα ήτανε οι κόσμοι αυτοί;

Η αναρχική κολεκτίβα Combustion Books, που κυκλοφορεί ανεξάρτητες εκδόσεις μυθοπλασίας, θέλει να βγάλει μια νέα σειρά βιβλίων υπό τον τίτλο The Anarchist Imagination, δηλαδή «Η αναρχική φαντασία». Ψάχνουμε για αναρχικές ουτοπίες σε γραπτό όγκο νουβέλας (15.000 έως 40.000 λέξεις).

Η πρόθεσή μας, φυσικά, δεν είναι να βάλουμε κάτω προσχέδια και να τα τηρήσουμε κατά γράμμα. Δεν παρέχουμε καμιά συνταγή για τη μελλοντική κοινωνία. Αντ’ αυτού, η ουτοπία είναι μια μορφή που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ώστε να εξερευνήσουμε τις επαναστατικές μας επιθυμίες, να αναδείξουμε τις ιδέες που μπορεί να κάνουμε και πράξη, να προσφέρουμε στον εαυτό μας μερικές οπτικές της ίδιας της υπόθεσης για την οποία παλεύουμε.

Σίγουρα, η ουτοπία είναι μια ιδιαίτερη μορφή μυθιστοριογραφίας, και γυρεύουμε ιστορίες που να εξισορροπούν την αποτύπωση της κοινωνίας με ένα συναρπαστικό αφήγημα και ύφος. Οι ιστορίες μπορούν να τοποθετηθούν στο δικό μας κόσμο –παρελθόν, παρόν, μέλλον– ή στη φαντασία. Το πολιτικό τους κομμάτι μπορεί να είναι οτιδήποτε αντικρατικό, η οικονομία που θα περιγράφουν μπορεί να είναι οτιδήποτε αντικαπιταλιστικό. Όσο θα προχωρά αυτή η σειρά βιβλίων, ευελπιστούμε ν’ αναδείξουμε πόσο ευρύ μπορεί να είναι αυτό το πεδίο.

Ολοκληρωμένα και πληκτρολογημένα κείμενα –στ’ αγγλικά– μπορούν να σταλούν (σε αρχείο .rtf, .doc, .docx) στο submissions@combustionbooks.org

Έχετε κατά νου πως δεχόμαστε ιστορίες φαντασίας ριζοσπαστικού περιεχομένου, και ότι δε χρειάζεστε κάποιον ατζέντη ή διαμεσολαβητή (όπως συνηθίζεται στις ΗΠΑ) για να επικοινωνήσετε μαζί μας, γιατί μας ενδιαφέρει να ερχόμαστε σε απευθείας επαφή με κάθε συγγραφέα. Μη μας στείλετε πολλά γραπτά σας μαζί, προτείνετέ μας αυτό που θεωρείτε καλύτερο, κι αν έχετε γράψει μια ακολουθία ιστοριών στείλτε μας να δούμε την πρώτη στη σειρά.

πηγή μέσω anarchist news

Γερμανία: Μπουρλότο σε μεγάλη μονάδα κοτόπουλων πάχυνσης στο Μέππεν της Κάτω Σαξονίας

(ένας από τους τρεις στάβλους της μονάδας που έγιναν στάχτη)
(ένας από τους τρεις στάβλους της μονάδας που έγιναν στάχτη)

Λίγο πριν ξημερώσει 22α Νοέμβρη 2012, πραγματώσαμε μες στη νύχτα εμπρηστική επίθεση ενάντια σε μονάδα εκτροφής κοτόπουλων κρεατοπαραγωγής στο Κλάιν Φύλλεν (του Μέππεν), η οποία ήτανε αδειανή αφού χτυπήσαμε μεταξύ δύο περιόδων πάχυνσης.

Σχεδόν τα πάντα είναι εμπόρευμα υπό τον καπιταλισμό. Η ανταλλακτική αξία ενός πράγματος καθορίζει τι πρέπει να δίνει κανείς ώστε να πάρει κάτι. Άνευ σημασίας είναι τι ακριβώς χρειάζεται κανείς για να ζήσει ευτυχής.

Μερικοί άνθρωποι μπορούν να μονοπωλούν ένα μάτσο πράγματα θέτοντάς τα υπό την κυριότητά τους, αλλά ούτε καν τα χρησιμοποιούν, ενώ άλλοι τα στερούνται. Όταν δεν έχουνε λεφτά όσοι χρειάζονται δεδομένα πράγματα, τότε αυτά παύουν να παράγονται. Αν τα πράγματα δεν μπορούν να πωληθούν σε καλή μεριά, συχνά καταστρέφονται, κι ας είναι χρειαζούμενα. Για παράδειγμα, δημητριακά καίγονται με το που μπουν σε οικονομικά ασύμφορη υπερπροσφορά μην τυχόν και πάρουν οι τιμές την κατρακύλα.

Και τα ζώα γίνονται εμπόρευμα. «Ζώα της φάρμας» μπορούν να συντηρηθούν στη ζωή με ελάχιστο κόστος και να υπόκεινται σε διαρκή εκμετάλλευση: να βγαίνει δηλαδή το μέγιστο δυνατό κέρδος από ένα ζώντα οργανισμό που δεν μπορεί καν να προβάλει αντίσταση. Στην παραγωγή κρέατος η θανάτωση των ζώων δημιουργεί απλώς την προστιθέμενη αξία. Σε άλλα προϊόντα ζωικής προέλευσης η σφαγή έρχεται σαν οικονομική συνέπεια, αφής στιγμής η ύπαρξη π.χ. αγελάδων γαλακτοπαραγωγής ή ορνίθων ωοπαραγωγής δεν καθίσταται πλέον κατ’ ανώτατο όριο κερδοφόρα. Ανθρώπινα και μη ανθρώπινα ζώα βρίσκονται εκμεταλλευόμενα και φονευμένα. Κι αυτό το γεγονός επ’ ουδενί δεν εξισώνεται, αλλά απορρίπτεται και στις δύο περιπτώσεις.

Εμείς δεν επαφιόμαστε στη λεκτική συνδιαλλαγή. Κι αυτό σημαντικό είναι, αλλά δεν αρκεί. Οι τρέχουσες συνθήκες είναι πολύ πιο καταστροφικές απ’ ό,τι θα μπορούσαν ποτέ να είναι εμπρησμοί εναντίον της περιουσίας. Για τους περισσότερους έμβιους οργανισμούς οι συνθήκες είναι εξαιρετικά άθλιες, και πρέπει να τις πολεμήσουμε με ριζοσπαστικούς τρόπους. Δεν έχει καμιά σημασία πόσο καλό θέλει να καμώνεται πως είναι το κράτος κοινωνικής πρόνοιας, ούτε και πόσα τετραγωνικά εκατοστά κοτόπουλου ή χοιρινού βγαίνουνε φόρα παρτίδα. Αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι ζωντανά όντα εξακολουθούν ν’ αντιμετωπίζονται λες και δεν είναι τίποτα περισσότερο απ’ τη χρησιμότητά τους να δημιουργούν προστιθέμενη αξία. Σ’ αυτή την πτηνοτροφική μονάδα εκτρέφονται κοτόπουλα για λογαριασμό της Rothkötter. Η Rothkötter και η Wiesenhof είναι οι μεγαλύτερες εταιρείες εμπορίας πουλερικών στη Γερμανία.

Υπάρχουν ακόμη πάρα πολλές μονάδες όπου κρατούνται ζώα.

πηγή

Μεντεγίν, Κολομβία: Κάνουμε πορεία για τη νομιμοποίηση της μαριχουάνας;

Το ακόλουθο κείμενο αποτελεί μια κριτική προσέγγιση του Αναρχικού Μαύρου Σταυρού του Μεντεγίν στη διαδήλωση για την αποποινικοποίηση της μαριχουάνας που είχε καλεστεί παγκοσμίως για την 5η Μάη. Άλλωστε, το πρόβλημα του εμπορίου ναρκωτικών δεν υπάρχει μόνο στην Κολομβία, αλλά σε όλο τον κόσμο. Όπως σημειώνει η ίδια ομάδα, το να κατέβεις στο δρόμο σημαίνει ότι διαφωνείς με κάτι, ότι ζητάς κάτι, ότι διεκδικείς κάτι… αλλά από ποιον το ζητάς σε αυτή την περίπτωση; Από το κράτος; Από το νόμο; Αυτές δεν είναι συμπεριφορές που νομιμοποιούν και διαιωνίζουν το σύστημα της εξουσίας και το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα;

Το πιο σκοτεινό κι επικερδές εμπόριο: το εμπόριο ναρκωτικών.
Τι κρύβεται όμως πίσω απ’ αυτό;

Είναι στ’ αλήθεια τα ναρκωτικά, συμπεριλαμβανομένης της μαριχουάνας, ένα πρόβλημα δημόσιας υγειονομίας ή ένα πολιτικό πρόβλημα (σχέσεων εξουσίας) ανάμεσα στα ναρκο-κράτη και στην οικονομική ελίτ;

Το δίλημμα σήμερα δεν είναι αν τα ναρκωτικά είναι καλά ή κακά, αν η χρήση τους επιτρέπεται ή όχι, μιας και το ηθικό ή νομικό δίλημμα λίγη σημασία έχει. Αυτό που ενδιαφέρει στην πραγματικότητα είναι να εντάξει κανείς το ζήτημα των ναρκωτικών στην κολομβιάνικη κοινωνική προβληματική και ν’ αναρωτηθεί τι υπάρχει πίσω απ’ όλη αυτή την καμουφλαρισμένη παγίδα της αποποινικοποίησης ή απαγόρευσης της χρήσης. Το ερώτημα είναι ποια συμφέροντα εξυπηρετεί η μπίζνα των ναρκωτικών, ποιοι είναι οι μεγάλοι επωφελούμενοι, ποιος είναι ο ρόλος τους στη διαιώνιση και νομιμοποίηση του πολέμου, κι ως εκ τούτου των σφαγών και της καταστολής στις γειτονιές και στον κάμπο.

Είμαστε στ’ αλήθεια νεολαίοι/-ες που αναζητούν τη λευτεριά τού να υπάρχεις και να δρας, ή είμαστε απλοί παθητικοί νομιμοποιητές του στάτους κβο;

Ποιοι είναι αυτοί που συγκρούονται για το κουμάντο στην εν λόγω μπίζνα;

Με ποιον τρόπο επωφελείται η πολιτική και οικονομική τάξη; Continue reading Μεντεγίν, Κολομβία: Κάνουμε πορεία για τη νομιμοποίηση της μαριχουάνας;

Παρίσι 1968: Το ποδόσφαιρο στους ποδοσφαιριστές

Στην παρισινή εξέγερση του Μάη του ’68, όταν χιλιάδες εργάτες απεργούσαν, οι φοιτητές είχαν καταλάβει τα πανεπιστήμια, ο πρόεδρος είχε εγκαταλείψει τη χώρα και η Γαλλία βρισκόταν στο χείλος της επανάστασης, οι ποδοσφαιριστές δεν μπορούσαν να μείνουν εκτός της κατάστασης. Ποδοσφαιριστές κατέλαβαν τα κεντρικά γραφεία της Γαλλικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας και εξέδωσαν μια ανακοίνωση:

«Εμείς, οι ποδοσφαιριστές, που ανήκουμε σε διαφορετικές ομάδες της επικράτειας του Παρισιού, αποφασίσαμε να καταλάβουμε τα κεντρικά γραφεία της Γαλλικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Όπως ακριβώς οι εργάτες καταλαμβάνουν τα εργοστάσιά τους και οι φοιτητές τις σχολές τους. Γιατί;

Για να επιστρέψουμε στους 600.000 ποδοσφαιριστές στη Γαλλία και στους χιλιάδες φίλους τους αυτό που τους ανήκει: το ποδόσφαιρο, το οποίο τους καταλήστεψαν οι ποντίφικες της Ομοσπονδίας για να εξυπηρετήσουν τα εγωτιστικά τους συμφέροντα ως κερδοσκόποι του αθλητισμού…

Τώρα είναι στο χέρι σας, ποδοσφαιριστές, γυμναστές, προπονητές μικρών ομάδων, αμέτρητοι φίλοι και οπαδοί του ποδοσφαίρου, φοιτητές και εργάτες, να διατηρήσετε την ποιότητα του αθλήματός σας· αρκεί να ενωθείτε μαζί μας ώστε…

– να απαιτήσουμε (μέσω δημοψηφίσματος των 600.000 ποδοσφαιριστών, που θα ελεγχθεί απ’ τους ίδιους) την άμεση παύση των κερδοσκόπων του ποδοσφαίρου και όσων προσβάλλουν την υπόσταση των ποδοσφαιριστών.

– ν’ απελευθερώσουμε το ποδόσφαιρο από την κηδεμονία του χρήματος των ελεεινών ψευτο-ευεργετών του, που είναι η ρίζα όλης της σήψης του ποδοσφαίρου. Και να απαιτήσουμε από το κράτος τις επιδοτήσεις που παραχωρεί σε όλα τ’ άλλα αθλήματα και τις οποίες οι ποντίφικες της Ομοσπονδίας δε διεκδίκησαν ποτέ.

Για να παραμείνει το ποδόσφαιρο δικό σας, σας καλούμε να έρθετε χωρίς καθυστέρηση στα κεντρικά γραφεία της Ομοσπονδίας, η οποία έγινε ξανά στέγη σας, στον αριθμό 60 της λεωφόρου Ιενά στο Παρίσι.

Ενωμένοι, θα κάνουμε πάλι το ποδόσφαιρο αυτό που ποτέ δεν έπρεπε να σταματήσει να ’ναι – το άθλημα της χαράς, το άθλημα του αυριανού κόσμου, που όλοι οι εργάτες έχουν ξεκινήσει να χτίζουν. ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΛΕΩΦΟΡΟ ΙΕΝΑ 60!

Ποδοσφαιρική Επιτροπή Δράσης»

πηγή / μτφρ. λυσσασμένοι προλετάριοι