Tag Archives: μηδενισμός

[Φυλακές Κορυδαλλού] Πολιτική δήλωση του Παναγιώτη Αργυρού σχετικά με το δικαστήριο της απόπειρας απόδρασης

λάβαμε στις 15 Ιούνη 2016η δήλωση σε pdf

Πολιτική δήλωση του Παναγιώτη Αργυρού σχετικά με το δικαστήριο της απόπειρας απόδρασης

Κοιτώντας πίσω…

“Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται, άπαξ που λένε, σαν μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον με αυτήν την αυτόνομη μορφή της δεν πρόκειται να ξαναϋπάρξει ποτέ.
Και εμείς τι την κάνουμε ρε αντί να την ζήσουμε;
Τι την κάνουμε; Την σέρνουμε από εδώ και από εκεί δολοφονώντας την…” (Χρόνης Μίσσιος)

Τα δικαστήρια διαθέτουν μια δική τους μονάδα μέτρησης της ζωής και της ελευθερίας, μια μονάδα μέτρησης που χρησιμοποιεί τύπους και αλγόριθμους της νομικής γλώσσας για να ζυγίσει το δίκαιο και το άδικο, το σωστό και το λάθος, το κανονικό και το αποκλίνον. Και μέσα στη διαδικασία αυτή όπου ζωές και ελευθερίες τοποθετούνται στη ζυγαριά του νόμου, σου δίνεται κάποια στιγμή η δυνατότητα να κοιτάξεις πίσω, νιώθεις ένοχος ή δεν νιώθεις. Είναι μια στιγμή με βαρύτητα γιατί ότι πεις ίσως ρίξει κι άλλο τσιμέντο γύρω σου, ίσως μεγαλώσει το μέτρημα εκείνων των στιγμών που η πόρτα ανοίγει και κλείνει, ίσως κάνει το αυτί σου να συνηθίσει ακόμα περισσότερο στον ήχο του κλειδιού που γυρνάει στην σχισμή της πόρτας τόσο ώστε να νομίζεις ότι πάντα άκουγες αυτόν τον ήχο, ότι δεν υπήρχε πρωινό ή σούρουπο που δεν άκουσες αυτόν τον ήχο στην προκαθορισμένη ώρα.

Εδώ είμαστε λοιπόν… Πεντέμισι χρόνια ακούω αυτό το κλειδί. Πεντέμισι χρόνια το μάτι μου τρακάρει σε τοίχους. Πεντέμισι χρόνια με δύο καταδίκες (37 και 19 χρόνια αντίστοιχα) και άλλες δύο στα υπ’ όψιν. Και τώρα σε αυτήν εδώ την δίκη ακόμα μια. Αυτή θα είναι η πέμπτη κατά σειρά δίκη που περιμένω “να δω τι θα πάθω” ή “που θα μου βγουν ξινά τα γέλια”. Και είναι ξανά εκείνη η στιγμή που πρέπει να βάλω έναν καθρέφτη μπροστά στο παρελθόν και τις επιλογές μου και να κοιτάξω πίσω. Κοιτάζω λοιπόν…

Κοιτάζω και βλέπω τον εαυτό μου να μεγαλώνει την εποχή των εγκληματικά αδιάφορων, των φιλήσυχων τεράτων. Κοιτάζω και θυμάμαι πως από μικρό μου έλεγαν να μην σκαλίζω πολύ πράγματα που δεν καταλαβαίνω. Θυμάμαι πως προσπάθησαν να με διδάξουν πως είναι λάθος να νοιάζεσαι για πράγματα που κανείς άλλος δεν φαινόταν να νοιάζεται. Θυμάμαι, μαθητής δημοτικού ακόμα τους ανθρωπιστικούς βομβαρδισμούς στο Κόσοβο και τις διάφορες φιλανθρωπικές οργανώσεις να έρχονται στα σχολεία να μας πείσουν ότι η ζωής ενός ορφανού παιδιού στην Γιουγκοσλαβία αξίζει όσο ένα τετράδιο Unicef. Θυμάμαι τις νύχτες στο σαλόνι του σπιτιού μου να βλέπω στην τηλεόραση νεκροθάφτες να παρουσιάζουν εκπομπές μετρώντας νούμερα νεκρών το ίδιο αδιάφορα σαν να μετρούσαν τα νούμερα κάποιας τυχερής κλήρωσης. Θυμάμαι την ανθρωπιστική μόδα υιοθεσίας παιδιών του τρίτου κόσμου, παιδιών που υπέφεραν και πέθαιναν διψασμένα και πεινασμένα κάπου πολύ μακριά για να στεναχωρηθούμε εμείς.

Θυμάμαι τους δρόμους γεμάτους ανάπηρους πρόσφυγες πολέμου και τον κόσμο να τους πετάει κέρματα σαν να τους φτύνει. Θυμάμαι τα παιδιά των φαναριών, θυμάμαι τους οδηγούς να βρίζουν τους μετανάστες που σαν ελατήρια πετάγονταν μέσα στην κίνηση για να καθαρίσουν παρμπρίζ και αυτό το “πίσω στην χώρα σας”. Θυμάμαι τους άστεγους στις γωνίες των εμπορικών δρόμων, μπροστά ή λίγο πιο πέρα από λαμπερές βιτρίνες γεμάτα άχρηστα προϊόντα που κατασκευάζονταν από ανήλικους σε κάποιο εργοστάσιο μιας τριτοκοσμικής χώρας για να μπορεί να τα απολαμβάνει κάθε δυτικός πολίτης, και τους περαστικούς που τους προσπερνούσαν αδιάφοροι και ίσως λίγο ενοχλημένοι που η παρουσία τους εκεί διατάρασσε την αισθητική τους.

Θυμάμαι τους μετανάστες μικροπωλητές που κουβαλούσαν μέσα σε ένα σεντόνι την πραμάτεια τους και τους μπάτσους να τους κυνηγούν, να τους χτυπάνε και να τους τραβάνε από τον λαιμό σέρνοντας τους στο δρόμο εκεί μπροστά στα μάτια των περαστικών που το μόνο που φαινόταν να τους ενοχλεί ήταν ότι αυτό έτυχε να συμβεί στην διάρκεια της δικής τους βόλτας.

Θυμάμαι να μπαίνω στην εφηβεία στην αυγή του millennium. Τότε που όλοι γιόρταζαν και χαίρονταν μόνο και μόνο επειδή είχαμε 2000 και κυκλοφορούσαν νέες εκδώσεις λογισμικών για υπολογιστές. Θυμάμαι πως η πλειοψηφία των συμμαθητών μου δεν έδιναν δεκάρα για όλα αυτά παρά μόνο για τις νέες κυκλοφορίες επώνυμων ρούχων, παπουτσιών, κινητών και video games. Μια ολόκληρη γενιά ξόδευε τις εφηβικές της ανησυχίες σε ακριβά σκουπίδια νιώθοντας ικανοποίηση για το γεγονός ότι είχαν την δυνατότητα να ξοδεύουν για αυτά ακριβώς τα σκουπίδια. Μια ολόκληρη γενιά έμαθε να διασκεδάζει παρακολουθώντας ηλίθια reality show τύπου Big Brother όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια εκμηδενίζονταν εθελοντικά για λίγη δημοσιότητα και ένα οικονομικό έπαθλο, την ίδια ακριβώς στιγμή που έβρεχε ατσάλι και θάνατο στην Μέση Ανατολή στο όνομα του πολέμου κατά της τρομοκρατίας.

Ήταν εκείνη η εποχή που το ηθικό και το αξιακό υπόβαθρο της κοινωνίας ήταν ισάξιο με εκείνο του πιο βρωμερού απόπατου. Ήταν η εποχή των λυμένων κοινωνικών προβλημάτων. Χρηματιστήριο, είσοδος στο Ευρώ, εξάρθρωση της τρομοκρατίας και το άνοιγμα της πιο πανηγυρικής περιόδου: η προετοιμασία της περήφανης Ολυμπιάδας του 2004. Η πρωτεύουσα εκσυγχρονίστηκε ακολουθώντας τα πρότυπα των ευρωπαϊκών μητροπόλεων, οι δημόσιες συγκοινωνίες αναβαθμίστηκαν με μετρό, τραμ και καινούρια οικολογικά λεωφορεία, ενώ άνοιξαν και νέα οδικά δίκτυα για να μην πάνε χαμένα τόσα στρέμματα καμένης δασικής έκτασης από τους προηγούμενους καλοκαιρινούς εμπρησμούς των οικοπεδοφάγων. Ήταν το άνοιγμα μιας μακράς τουριστικής περιόδου και κάπως έπρεπε να αναβαθμιστούν και οι οδικές αρτηρίες της επαρχίας, για να είναι πιο προσβάσιμα όλων των ειδών τα μπουρδέλα, εκεί δηλαδή όπου και αναδείχθηκε το πραγματικό ιερό πνεύμα του νέο ελληναράδικου πολιτισμού, εκεί όπου η τιμημένη ελληνική αγροτιά ξόδευε τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις προκειμένου να επιδοθεί στον βιασμό χιλιάδων μεταναστριών του πρώην ανατολικού μπλοκ ώστε να αποκτήσουν και οι Ελληνίδες νοικοκυρές μια νέα εθνική ταυτότητα στο σύγχρονο κοινωνικό περιβάλλον καθώς μοιράζονταν την ίδια κοινή ανησυχία “ήρθε η τσουλάρα να μας κλέψει τον άντρα”. Θυμάμαι την χυδαία ανεμελιά εκείνης της εποχής. Όταν οι μετανάστες που πνίγονταν στο Αιγαίο δεν ήταν αρκετοί ώστε να απασχολούν τις ειδήσεις και να μπορούν οι τότε πολιτικοί να χαρίζουν σωσίβια σε όσα παιδιά γλύτωναν από τα ναυάγια. Τότε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών ήταν λιγότερα και οι δολοφονίες και βασανισμοί που γίνονταν σε αυτά δεν έφταναν τόσο συχνά προς τα έξω και αν έφταναν ήταν στα ψιλά των ειδήσεων για να μην στεναχωρηθούν οι τηλεθεατές. Οπότε ποιους ενδιέφερε αν τα εργοτάξια των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων χτίζονταν πάνω στα πτώματα μεταναστών εργατών από τα εκατοντάδες εργατικά ατυχήματα προκειμένου να παραδοθούν στην ώρα τους για να μπορεί το φίλαθλο κοινό να παρακολουθήσει ντοπαρισμένους αθλητές να κερδίζουν μετάλλια, ήταν ένα υπέροχο ελληνικό καλοκαίρι όπου όλοι ανακάλυψαν την κρυφή γοητεία του να είσαι Έλληνας. Τότε που ο κόσμος γεμάτος εθνική αλλοφροσύνη πλημμύριζε τις πλατείες των πόλεων για να πανηγυρίσει τις νίκες της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου σε συγκεντρώσεις που θα ζήλευαν ίσως μέχρι και οι αγανακτισμένοι, φωνάζοντας με ένα στόμα μια ψυχή “είναι βαριά η πούτσα του τσολιά”. Ήταν το καλοκαίρι της περήφανης Ελλάδας και τίποτα δεν φαίνονταν να στεναχωρεί το “λαό” εκτός από τους πανηγυρισμούς των αλβανών μεταναστών για την νίκη της δικής τους εθνικής ομάδας. Ιερή αγανάκτηση κατέκλυσε το ντόπιο στοιχείο καθώς “δεν φτάνει που τα παιδιά τους κλέβουν την σημαία στις παρελάσεις από τους λεβέντες μας έχουν το θράσος να μας ρεζιλεύουν κιόλας στις πλατείες μας”. Μια ιερή αγανάκτηση που προκάλεσε πανελλαδικό πογκρόμ που κόστισε τουλάχιστον μια ζωή ενός μετανάστη και τον τραυματισμό εκατοντάδων άλλων. Το κοινωνικό θυμικό εκείνης της εποχής δεν επηρεάζονταν από το γεγονός ότι οδεύαμε προς μια “κοινωνία ελέγχου και επιτήρησης” με τα πολυδιαφημισμένα ζέπελιν με τις κάμερες που έβλεπαν μέσα από τοίχους και κάμερες κυκλοφορίας με αναγνώριση βιομετρικών χαρακτηριστικών να φυτρώνουν παντού αλλά μπορούσε να βγάλει τον κόσμο στους δρόμους με μαχαίρια και καραμπίνες επειδή πληγώθηκε το “εθνικό τους φιλότιμο”.

Για μένα όμως τότε ήταν η στιγμή που κάτι θα έσπαγε οριστικά μέσα μου και θα περνούσα στην απέναντι όχθη. Γιατί δεν είναι μόνο ότι συνέβαιναν όλα αυτά και ακόμα χειρότερα αλλά κυρίως η παντελής κοινωνική αδιαφορία και σιωπή. Θυμάμαι από πολύ μικρός να ρωτάω, να ρωτάω, να ρωτάω… Να ρωτάω για τους βομβαρδισμούς στην τηλεόραση, για τα παιδιά στην Αφρική, για τους άστεγους, για τους επαίτες, για τους μετανάστες, για την αστυνομική βία και η απάντηση, ψυχρή, στυγνή, κυνική, “συμβαίνουν αυτά”. Έτσι απλά. Λες και επρόκειτο για κάποια φυσική καταστροφή, ένα σεισμό ή μια πλημμύρα. Παντού μικροί και μεγάλοι παπαγάλιζαν ωμά την ίδια απάντηση “συμβαίνουν αυτά”, και οι πιο θρασείς προσέθεταν “ωραία και τι θες να κάνω εγώ τώρα;” Όταν κοιτάζω πίσω λοιπόν σε εκείνο το καλοκαίρι του 2004 βλέπω τον εαυτό μου, 15 χρονών αηδιασμένο και οργισμένο με τον κόσμο γύρω μου με διάθεση κινηθώ εναντίον του. Ναι για αυτό είμαι ένοχος. Για αυτό να με καταδικάσετε. Γιατί από πολύ νωρίς διέπραξα το έγκλημα να κοιτάξω στην καρδιά αυτού του κόσμου και να δω την σαπίλα του, από τότε λοιπόν δεν θα ήμουν ποτέ ξανά ο ίδιος. Δεν θα έβρισκα ησυχία πουθενά αν δεν έκανα κάτι, οτιδήποτε, έστω και ολομόναχος. Από εκείνη την στιγμή και μετά ορκίστηκα μέσα μου πως σε αυτή την κοινωνία θα είμαι για πάντα ένα αναρχικό, ένα αντικοινωνικό στοιχείο που θα μάχεται για την καταστροφή του πολιτισμού που γεννάει τόση αθλιότητα. Continue reading [Φυλακές Κορυδαλλού] Πολιτική δήλωση του Παναγιώτη Αργυρού σχετικά με το δικαστήριο της απόπειρας απόδρασης

[Αθήνα] Σκέψεις της σύμπραξης αναρχικών Memento Mori με αφορμή τον Μαύρο Δεκέμβρη

Λάβαμε στις 6 Φλεβάρη 2016 μαζί με την εικόνα:

Με αφορμή τον Μαύρο Δεκέμβρη.

Ο απολογισμός. Η κριτική και η αυτοκριτική. Η καταγραφή και η ανάλυση των περιστάσεων μέσα από μια κυνική ματιά σε κίνητρα, προθέσεις, ανταποκρίσεις και πεπραγμένα θεωρούμε πως αποτελούν στοιχεία υψίστης σημασίας τόσο για τη ριζοσπαστικοποίηση της αναρχικής θεώρησης και δράσης όσο και για το ολοκληρωτικό ξεπέρασμα αγκυλώσεων και παθογενειών που μας καταδικάζουν σε μια στείρα ανακύκλωση του εαυτού μας σε αυτοματοποιημένες αντιδράσεις, ορθώνοντας τείχη ανάμεσα στις επιθυμίες μας και στον δρόμο για την πραγμάτωσή τους. Η κριτική των γεγονότων πιστεύουμε πως οφείλει να αποδομεί δήθεν επαναστατικούς ρομαντισμούς, οι οποίοι αποτελούν συχνά αιτία ανάδυσης στρεβλώσεων και ηθικών ιερών προκαταλήψεων αλλά και να μένει προσκολλημένη στις επιδιώξεις των προσώπων που την ασκούν δίχως να τα παρασέρνει σε μια ασυλλόγιστη στήριξη ρευμάτων και τάσεων αφήνοντάς τα στο έλεος του ετεροκαθορισμού από την επαναστατική στειρότητα της εποχής. Όχι λοιπόν. Η αναρχική μηδενιστική κριτική έχει ως κεντρικό στόχο την πραγμάτωση και τη μετεξέλιξη των προσώπων, όχι την εργαλειοποίησή τους στο όνομα της προόδου διαφόρων ιδεολογημάτων και της διαλεκτικής τους διαδικασίας. Με λίγα λόγια, κάθε ατομικότητα που επιθυμεί να στέκεται αξιοπρεπώς απέναντι στις επιταγές της συνείδησής της και να μην χάσει πάσα επαφή με τη βούλησή της μέσα στη ροή του κοινωνικού εσμού οφείλει να διατηρεί κριτική και καχύποπτη στάση μέσα και ενάντια στην πραγματικότητα, στα γεγονότα, στις στρατηγικές κινήσεις και στα υπολανθάνοντα νοήματα. Οι καιροί, σύντροφοι, είναι αν μη τι άλλο ύπουλοι, ενώ τα όπλα που διαθέτουμε εναντίον τους είναι περιορισμένα και σε μεγάλο βαθμό δανεικά. Ας θέσουμε κι ας κερδίσουμε το στοίχημα να μάθουμε έστω να τα χρησιμοποιούμε για τους σκοπούς μας και όχι να μετατρεπόμαστε σε εξαρτήματα μιας απρόσωπης μη-επικοινωνίας, απομνημονεύοντας και επαναλαμβάνοντας μηχανικά το κάθε κατασκευασμένο ερέθισμα, επιβεβαιώνοντας και εξαπλώνοντας την διαρκή έλλειψη που διαποτίζει την φρυγμένη επιφάνεια του κοινωνικού όλου.

I. Το κάλεσμα.

Στις 10 Νοέμβρη 2015 αναγγέλλεται μέσα από τις ελληνικές φυλακές ένα κάλεσμα για έναν μήνα συντονισμένης δράσης. Ένα κάλεσμα για έναν μήνα πολύμορφης έκφρασης της αναρχικής επίθεσης. Ένα κάλεσμα σε έναν Μαύρο Δεκέμβρη με εμπνευστές τους συντρόφους Νίκο Ρωμανό και Παναγιώτη Αργυρού. Παρόμοια εγχειρήματα έχουν λάβει χώρα ουκ ολίγες φορές στην ιστορία των αναρχικών κινημάτων και όχι μόνο, με πιο πρόσφατα παραδείγματα τα καλέσματα σε έναν Μαύρο Φλεβάρη και έναν Μαύρο Ιούνη, όπως και ποικίλα καλέσματα σε εβδομάδες συντονισμένης δράσης για πεσόντες συντρόφους ή καμπάνιες αλληλεγγύης σε αναρχικούς κρατουμένους ή διωκομένους. Τα εγχειρήματα αυτά όντας τρόπος οργάνωσης, δεν αποτελούν ιδιοκτησία κάποιας συγκεκριμένης τάσης η αποκλειστικό εργαλείο ενός ρεύματος. Αντιθέτως, η φύση τους, το περιεχόμενό τους και ο χαρακτήρας τους αναμορφώνονται βάσει του χρήστη. Τέτοιου τύπου καλέσματα, παραμερίζοντας το θεωρητικό τους υπόβαθρο, επικεντρώνοντας στην μορφολογία μα και στον τρόπο οργάνωσης και δράσης, είναι άκρως αντιπροσωπευτικά της αφορμαλιστικής προοπτικής, αποδεικνύοντας περίτρανα την ικανότητά της να εφαρμόζεται στην πράξη, σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς ορισμένων περί εγκλωβισμού της σε φαύλους μηρυκασμούς. Αυτά όμως τα αφήνουμε για αργότερα. Στρεφόμενοι τώρα στο θεωρητικό περιεχόμενο του Μ.Δ, δίχως την παραμικρή προσκόλληση στα πρόσωπα που εξήγγειλαν το κάλεσμα γίνεται εύκολα αντιληπτή η στοχοθεσία του παραπάνω εγχειρήματος αφήνοντας ελάχιστα περιθώρια για την όποια παρερμηνεία. Ήταν εμφανέστατο πως επρόκειτο για ένα πολύμορφο κάλεσμα το οποίο τοποθετούσε ως συνδετικό κρίκο ανάμεσα στις ομάδες και στις ατομικότητες, που απευθυνόταν, την επιθυμία για αντιεξουσιαστική δράση. Εν ολίγοις, ήταν εξαρχής κατανοητό πως οι σύντροφοι δεν απευθύνονταν αποκλειστικά σε μια συγκεκριμένη τάση, μα απλούστατα έθεταν κάποιους όρους, οι οποίοι ήταν δυνατό να γίνουν οικειοποιήσιμοι από έναν πολύ διευρυμένο κύκλο αντικαθεστωτικών προσεγγίσεων με κοινό παρονομαστή την διάθεση για επίθεση στην κυριαρχία, αφήνοντας τα περιθώρια στους μετέχοντες να προσθέσουν τα δικά τους στοιχεία σε αυτόν τον πειραματισμό. Κι έτσι ακριβώς έγινε. Είδαμε το κάλεσμα να πλαισιώνεται σε όλους τους τομείς από πληθώρα τάσεων και να εκφράζεται πολύμορφα τόσο ως προς τα κίνητρα, όσο κι ως προς τον τρόπο δράσης. Ρίχνοντας μια ματιά στο παρελθόν, όπου η ιστορία έχει να μας δείξει αναρίθμητα καλέσματα τα οποία έθεταν στο προσκήνιο ζητήματα όπως οι φυλακές, το περιβάλλον, η καταστολή, η οικονομία, αυτό με τη σειρά του μπορεί να προστεθεί εκεί, έχοντας στο επίκεντρο την πολύμορφη δράση ως μια απάντηση που επείγει να κατατεθεί απέναντι στις στρατηγικές κινήσεις της κυριαρχίας. Απότοκο αυτού ήταν η στήριξη του καλέσματος από ενώσεις επαναστατικά προσανατολισμένων εργατών μέχρι μηδενιστικές συμπράξεις άμεσης δράσης. Κινούμενοι στο ίδιο μοτίβο οι έγκλειστοι σύντροφοι, εκμεταλλευόμενοι τις περιορισμένες δυνατότητες που τους παρέχει η παρούσα δυσμενής τους θέση, εξέφρασαν τη δική τους οπτική πάνω στο ζήτημα της αναρχικής επίθεσης και της εξέγερσης, δίχως όμως καλώς ή κακώς να εγκλωβίσουν το κάλεσμα σε αυτόν τον κύκλο, υποστηρίζοντας πιθανώς την αναγκαιότητα συγκρότησης ενός πολύμορφου επιθετικού επαναστατικού μετώπου. Προφανώς καμία πρόταση και κανένα πρόσωπο δεν στέκει υπεράνω κριτικής αλλά η κατανόηση των κινήτρων, η επεξεργασία των στοχεύσεων και η αποδέσμευση από διαβρωτικά απωθημένα αποτελούν απαραίτητες συνθήκες για την ορθή άσκησή της, αποστασιοποιημένης από συγκινησιακές πανούκλες. Με αυτόν τον τρόπο εμείς, δίχως να παραβλέπουμε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που διέπουν τη σύμπραξή μας, εξετάσαμε διεξοδικά τα σημεία του καλέσματος καταλήγοντας πως υπήρχε ο απαιτούμενος βαθμός συγγένειας ώστε να γίνει οικειοποιήσιμο από τα πρόσωπά μας χωρίς να μας μπλέκει σε αλλότριες υποθέσεις. Ως μηδενιστές, αποσκοπούμε στη συθέμελη καταστροφή του υπάρχοντος. Απολαμβάνουμε κάθε στιγμή να παρατηρούμε την κοινωνία να πλήγεται και να δέχεται χτυπήματα ακόμα κι αν αυτά δε μας εμπεριέχουν πλήρως. Κάθε στοιχείο που μας εκφράζει σε έναν ελάχιστο βαθμό είναι δυνατόν αφού αναγνωριστεί να αποσπαστεί από την αρχική του ολότητα, να οικειοποιηθεί από μας και να αποτελέσει συνθετικό στοιχείο δόμησης μιας κατάστασης όπου θα ενσαρκώνει την επιθυμία μας για μια καταστροφή δίχως όρια και προοπτική. Προφανώς ως αναρχικοί μηδενιστές, εγωιστές δεν ταυτιστήκαμε με το συγκεκριμένο κάλεσμα και σε καμία περίπτωση δεν αγκαλιάζουμε έννοιες όπως “πολυτασικότητα” ούτε ασπαζόμαστε προπαγανδισμούς για μια αυθαίρετη πολυμορφία. Η μόνη πολυμορφία που δεχόμαστε είναι αυτή που συνεισφέρει στη διάχυση του μηδενός και στην εξάπλωση της φωτιάς της άρνησης, αναζητώντας σε κάθε περίσταση μια ευκαιρία να εμπλουτίσουμε την εργαλειοθήκη μας, η οποία και είναι προσανατολισμένη σε αυτόν τον σκοπό. Ο Μαύρος Δεκέμβρης λοιπόν, όντας ανοιχτός προς τις κατευθύνσεις που ενδέχοταν να εκδηλωθούν επιθέσεις, ήταν ένα κάλεσμα που μπορούσαμε να το δούμε εργαλειακά χρήσιμο από τη στιγμή που μας παρείχε τη δυνατότητα να το χρωματίσουμε με τις δικές μας επιδιώξεις. Αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο προχωρήσαμε στη στήριξή του και τώρα κατά συνέπεια σε έναν απολογισμό ως προς τις στοχεύσεις μας και ως προς τις γενικότερες κατακτήσεις και παρακαταθήκες του. Continue reading [Αθήνα] Σκέψεις της σύμπραξης αναρχικών Memento Mori με αφορμή τον Μαύρο Δεκέμβρη

Ελλάδα: Εμπρηστικές επιθέσεις στο κέντρο της Αθήνας και στη Νέα Ιωνία

ΑΝΑΛΗΨΗ ΕΥΘΥΝΗΣ

«Όποιος μιλάει για την αναρχία δίχως να αναζητεί τρόπους να πράξει αναρχικά, τότε έχει ένα πτώμα μέσα στο στόμα του. Σίγουρα δεν υπάρχει κάποιο μοντέλο ή μια αλάνθαστη φόρμα αναρχικής πράξης, αλλά χιλιάδες τρόποι και πράξεις να γίνουμε επικίνδυνοι ενάντια στην κοινωνική μηχανή.»
Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς

Κι όμως την εποχή της πιο ενοχλητικής σιωπής και της εντονότερης παραίτησης κάτι γίνεται αισθητό να κινείται στον ορίζοντα. Μην σπεύσετε να εφησυχαστείτε. Δεν πρόκειται για ένα ακόμη σπινθίρισμα ζωής μέσα στην κοινωνική αποσύνθεση, ούτε για ένα, ουρλιαχτό απόγνωσης το οποίο διέκοψε στιγμιαία τη ροή των αστικών θορύβων. Εστίες φωτιάς ανάβουν και θα συνεχίσουν να εξαπλώνονται εως ότου να τυλίξουν κάθε σπιθαμή γης αποικιοποιημένη από την ασχήμια του κόσμου σας. Φωτιές που ξεπερνάνε γεωγραφικά σύνορα και κοινωνικούς διαχωρισμούς συνδέοντας τους εξεγερμένους ταραχοποιούς στη Χιλή με τους ανυπότακτους αναρχικούς στην Ελλάδα. Τους επαναστατημένους αρνητές στο Μεξικό με τους έγκλειστους συντρόφους στην Ισπανία. Τους επιτιθέμενους πυρήνες στη Γερμανία με τους αδιάλλακτους μαχητές στη Τουρκία. Κάθε εξεγερμένο αρνητή της κοινωνίας, της αδράνειας και της υπαρξιακής αντιπροσώπευσης με εκατοντάδες πυρήνες άμεσης δράσης που πολλαπλασιάζονται υπονομεύοντας τα θεμέλια του κράτους του κεφαλαίου και της εξουσίας. Ο Μαύρος Δεκέμβρης είναι μόνο ένα από τα εκατομμύρια χτυπήματα μίσους που ο χρόνος κυοφορεί για την σιχαμένη δουλοπρεπή πραγματικότητα σας. Μια νέα μέθοδος αναρχικής θεώρησης και δράσης ανθίζει στις στάχτες που αφήνει πίσω της η εξάπλωση της καλορυθμισμένης κοινωνικής μηχανής. Η νέα μηδενιστική αναρχία είναι εδώ είτε σας αρέσει είτε όχι. Έτοιμη να συλήσει κάθε ιερό και να κατακρημνίσει κάθε δεδομένη αξία. Έτοιμη ανά πάσα στιγμή να πυρπολήσει την ανυπόφορη φαινομενική ειρήνη. Έτοιμη να προσφέρει χώρο έκφασης στην απέχθεια που διογκώνεται και κατασπαράζει τα σωθικά μας. Μια αναρχία που στο προσκήνιο δεν τοποθετεί κοινωνικές ταυτότητες, ψευδοσύνολα και κατακερματισμένα από το θέαμα ανθρωπάρια, μα το εξεγερμένο πρόσωπο στην πιο ολοκληρωμένη και καθαρή μορφή του. Μια αναρχία που ισοπεδώνει τις έννοιες του καθήκοντος και της υποχρεωτικής δράσης, παρουσιάζοντας τη ζωή σαν ένα παιχνίδι που το νόημα έγκειται στην απόλαυση του. Γι’ αυτό κι εμείς από τη ζεστασιά των θερμαινόμενων από καλοριφέρ και τζάκια σαλονιών προτιμάμε τη ζεστασιά ενός εμπρηστικού μηχανισμού που εκρήγνυται πάνω στα σύμβολα των θρησκειών σας. Από τη συντροφιά των όχλων και των μηχανικών αντιδράσεων τους επιλέγουμε την αυθεντική συντροφιά ενός φίλου στη μάχη. Από τα καρναβάλια και τις καταναλωτικές γιορτές του πλήθους διαλέξαμε να γιορτάσουμε στον πόλεμο της ζωής αφήνοντας πίσω μας μια καλή το ρόλο του θεατή.

Γιαυτό και στις 28/12 τις πρώτες πρωινές ώρες πυρπολήσαμε δυο ΑΤΜ στο κέντρο της Αθήνας, ένα της ALPHA Bank και ένα της Εθνικής Τράπεζας.

Ενώ στις 31/12 τα χαράματα τοποθετήσαμε ισχυρό εμπρηστικό μηχανισμό σε προθάλαμο Εθνικής Τράπεζας στην Ν Ιωνία με αποτέλεσμα να καταστραφούν τα δυο ΑΤΜ και να προκληθούν υλικές ζημιές.

Αυτή είναι η νέα σφίζουσα αναρχία. Ο Μαύρος Δεκέμβρης μπορεί να τελειωσε εμείς όμως πάντα θα βρισκόμαστε στο σημείο που όλα ξεκινούν τώρα. Έναν περήφανο συντροφικό χαιρετισμό σε όσους στήριξαν με καλέσματα και δράσεις το Μαύρο Δεκέμβρη ανά τον κόσμο.

Μηδενιστική Συνωμοσία για την αντικρατική επίθεση

Αθήνα: Εμπρηστικοί μηχανισμοί σε ιδιοκτησία φασίστα

«Και σίγουρα εάν η ζωή είναι για τους δυνατούς θα την κατέχω. Για λίγο, μα θα την κατέχω. Θα την αρπάξω με τη βία και με βία θα αποσπάσω την απόλαυση και την ομορφιά»
Bruno Filippi

Τις πρώτες πρωινές ώρες της Τρίτης 22/12 τοποθετήσαμε 2 εμπρηστικούς μηχανισμούς στην είσοδο του εργαστηρίου του Νίκου Κουκουλάρη. Η παραπάνω ενέργεια ήταν μια εκδήλωση του μίσους μας προς την κοινωνία και τις αξίες της, η οποία αφού συμπίπτει με το χρονικό πλαίσιο του Μαύρου Δεκέμβρη που καλέστηκε από τους συντρόφους Ν. Ρωμανό και Π. Αργυρού, αναγνωρίζοντας την απαραίτητη γειτνίαση με τους θεωρητικούς άξονες που έχουν τεθεί, μπορεί να εκληφθεί ως μια συμβολή στο προαναφερθέν κάλεσμα.

Ο στόχος της επίθεσης, ο οποίος υπήρξε υποψήφιος με τη Ν.Δ. και στη συνέχεια με την Χ.Α. ας μην έχει την έπαρση να θεωρήσει τον εαυτό του παράγοντα επιρροής της δράσης μας. Το συγκεκριμένο σκουπίδι είναι ανίκανο να λογαριαστεί κάτι παραπάνω από προϊόν της εποχής και των κοινωνικών συνθηκών και σαν τέτοιο μπήκε στο στόχαστρό μας. Για μας ο αντιφασισμός αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ατομικής εξέγερσης ενάντια σε κάθε σύστημα και κάθε ιερό. Ο πόλεμος ενάντια στο υπάρχον διαρρηγνύει τους κατεστημένους φαινομενικούς διαχωρισμούς, συνδέοντας τον υπαρξιακό πόλεμο του υποκειμένου ενάντια στο υποκείμενο με τον αντικοινωνικό, αντιφασιστικό, αντι-οικονομικό αγώνα. Αναγνωρίζοντας πως η εξουσία και η ηθική της εντοπίζεται σε κάθε έκφανση της σύγχρονης ζωής, αντιλαμβανόμαστε πως και η δική μας δράση οφείλει να είναι ριζοσπαστική και πολύμορφη. Τράπεζες, υπουργεία, Α.Τ., καταστήματα, δικαστήρια, σπίτια πολιτικών, φασιστών, μπάτσων και δημοσιογράφων να γίνουν στόχοι των εξεγερμένων αρνητών. Συνταγές και σωστές οδηγίες χρήσης της αναρχικής βίας δεν ορίζονται, παρά μόνο η βούληση για άρνηση και για σύγκρουση. Το με τι όρους θα πράξει το πρόσωπο απέναντι στους τοίχους που ορθώνονται μπροστά του είναι κάτι που δεν μας αφορά από τη στιγμή που δεν πραγματευόμαστε τον υπαρξιακό πόλεμο με διαλεκτικούς όρους.

Έχοντας απεκδυθεί κάθε καθήκον που υψώνεται στο όνομα ιδεολογημάτων που ως μοναδικό αποτέλεσμα έχουν την οριοθέτηση του προσωπικού γίγνεσθαι, προτάσσουμε τη δημιουργία αφορμαλιστικών δικτύων άμεσης δράσης που θα ενσαρκώνουν τις επιθυμίες των μοναδικών καθώς θα αναδιαμορφώνεται η δομή και η λειτουργία τους σύμφωνα με αυτές, δίχως να καταντούν αυτοσκοπός ή μια ακόμη μηχανική διαδικασία. Καλό θα ήταν επίσης η κάθε δράση να συνοδεύεται από τον ανάλογο λόγο όπου θα την επικοινωνεί πέρα από τη θεαματική διάσταση που της προσδίδει η δημόσια χαοτική σημειολογία της σύγχρονης εποχής. Καμιά πράξη δεν μιλάει από μόνη της πλέον κι είναι κάτι το οποίο πρέπει να γίνει αντιληπτό για το ξεπέρασμα της επικοινωνιακής αντιπροσώπευσης.

«Αντιστέκομαι στην πραγματικότητα του εξωτερικού κόσμου για χάρη του θριάμβου της πραγματικότητας του εσωτερικού μου κόσμου»
Renzo Novatore

Κάθε λεπτό δικό μας υπάρχει για να επιφέρει ένα πλήγμα στον ετοιμόρροπο πολιτισμό σας. Ο δικός μας Μαύρος Δεκέμβρης δεν άρχισε τώρα και μην καρτεράτε να τελειώσει ποτέ. Ένα σινιάλο συνενοχής με όλους τους αναρχικούς, μηδενιστές, εξεγερμένους ανά τον κόσμο εντός και εκτός των τειχών.

Μηδενιστικός Ιστός

Υ.Γ. Ο Κουκουλάρης, όπως και κάθε φασιστικό σκουλήκι, ας έχει στο μυαλό του πως οι μηχανισμοί την επόμενη φορά μπορεί να τοποθετηθούν σε πολλά σημεία πέρα από την είσοδο του επαγγελματικού του χώρου.

Αθήνα: Παρέμβαση με σπρέι από την σύμπραξη αναρχικών Memento Mori – Για έναν Μαύρο Δεκέμβρη

Το να ζεις την αναρχία σημαίνει να πολεμάς, να εξοπλίζεσαι, να συγκρούεσαι με το υπάρχον χωρίς να περιμένεις. Μόνο σε αυτή τη διαμάχη μπορείς να γευτείς την πλήρη ευτυχία μαζί με την αναπόσπαστη συνοδεία της από σχέσεις, συνέργειες, αγάπες, φιλίες, μίση.
Alfredo Cospito

Κάθε στιγμή, είναι μια μοναδική ευκαιρία σύγκρουσης με την τάξη αυτού του κόσμου. Εκφραζόμενοι μέσα από αυτό το σκεπτικό, στηρίζουμε τα καλέσματα για έναν Μαύρο Δεκέμβρη αντιλαμβανόμενοι σε αυτόν μια προοπτική για την διεύρυνση της αποσταθεροποίησης. Η επιθυμία μας αυτή, αναδυόμενη από βαθιά εγωιστικά κίνητρα, δεν τίθεται ως εξαρτώμενη από το υλικό κόστος που θα επέλθει σε ένα αόριστο εχθρικό στρατόπεδο, ούτε από την συγκρότηση ενός ακαθόριστου αντίπαλου δέους το οποίο θα επικεντρωθεί στην άσκηση πολεμικής αντιπολίτευσης. Στηρίζουμε το κάλεσμα για έναν Μαύρο Δεκέμβρη ευελπιστώντας πως αυτός θα συνεισφέρει στην επίτευξη ορισμένων στοχεύσεων της σύμπραξης μας, όπως η αυτοπραγμάτωση μέσα από την πυρπόληση της δημοκρατικής ευταξίας.

Ο Μαύρος Δεκέμβρης είναι πιθανό επίσης να αποτελέσει σημείο συνάντησης μεταξύ προσώπων τα οποία θα διαδράσουν μεταξύ τους, δημιουργώντας συντροφικές σχέσεις, συμβάλλοντας στην διαδικασία ριζοσπαστικοποίησης της άρνησης και όξυνσης της αναρχικής κριτικής. Σαν ένα πρώτο κάλεσμα τις πρώτες πρωινές ώρες της παρασκευής, εξορμήσαμε γράφοντας συνθήματα εξεγερσιακού – αναρχικού περιεχομένου σε δημόσιες υπηρεσίες, σχολεία, πλατείες, τράπεζες και έξω από τον εργασιακό χώρο γνωστού φασίστα της περιοχής.

Να σπάσουμε την κοινωνική ειρήνη για το χάος και την αναρχική εξέγερση.

Σύμπραξη αναρχικών Μemento mori.

Αργεντινή: Επίθεση σε αντιπροσωπεία μηχανών στο Μπουένος Άιρες

Επιχειρούν να μας υποχρεώσουν σε μία ύπαρξη υποταγμένη και δειλή στ’ όνομα της τεχνολογικής προόδου, του κοινωνικού ελέγχου και μιας μεγαλύτερης ένταξης σε ό,τι σχετίζεται με τη συμμετοχή στο σύστημα.

Εμείς όμως δεν θέλουμε καμία πρόοδο, εφορμούμε εναντίον του ελέγχου τους κι απορρίπτουμε ενσυνείδητα την ένταξή τους!

Επιλέγουμε να ζήσουμε τη ζωή στο χείλος της αβύσσου κι όχι στις διαδρομές του μαλθακού πλήθους, που σέρνονται ζητιανεύοντας από την εξουσία τις ίδιες τις αλυσίδες που τους κρατάνε δέσμιους. Τα κίνητρά μας θα ’ναι πρώτα και πάντα η αξιοπρέπεια, η συνέπεια ανάμεσα σε όσα λέμε κι όσα πράττουμε, αυτή η χαρά τού να αποδεικνυόμαστε συνεπείς με όσα πιστεύουμε. Ακόμη, κίνητρό μας είναι η δίψα για εκδίκηση, μια εκδίκηση που νιώθουμε πως πρέπει πρακτικά να παίρνουμε από παιδιά όταν μας κλείνουν στα κέντρα εξημέρωσης, κι αργότερα καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας όταν μας αιχμαλωτίζουν σε φάμπρικες, φυλακές, τρελοκομεία… σε «αναρχικές» βιβλιοθήκες…

Απαξιώνουμε όλες αυτές τις μαλακίες! Υπάρχουν κι άλλα μονοπάτια, μακριά από αυτήν τη μονότονη αηδία που ακυρώνει το άτομο!

Σ’ αυτήν τη στράτα, την κυρίως μοναχική αλλά διαρκή, τοποθετήσαμε στις 4 Σεπτέμβρη έναν εμπρηστικό μηχανισμό σε μια αντιπροσωπεία μηχανών και τετράτροχων επί της λεωφόρου Έντρε Ρίος, στη συμβολή με την οδό Ροντώ, ο οποίος δυστυχώς δεν λειτούργησε όπως το περιμέναμε. Θα συνεχίσουμε όμως, πάντα θα συνεχίζουμε!

Ο στόχος μας είναι σαφής: να υποδαυλίσουμε και να διασπείρουμε την επίθεση ενάντια σε όλα τα σύμβολα (φυσικά πρόσωπα κι εγκαταστάσεις) τα οποία αντιπροσωπεύουν αυτό το διάχυτο πλέγμα που απαρτίζει τον εχθρό.

Στόχους προς επίθεση έχει… και με το παραπάνω… τα πάντα εξαρτώνται από τη βούλησή μας, απ’ την απόφασή μας.

Να γεννήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο χάος απέναντι στην εκλογική μαλακία που πλησιάζει και στον ανταγωνισμό μεταξύ υποψηφίων για το ποιος θα βγάλει περισσότερους μπάτσους στους δρόμους και ποιος διαχειρίζεται καλύτερα τη μιζέρια.

Δύναμη στη Σολ Βεργάρα, γενναία συντρόφισσα που βρίσκεται έγκλειστη στις χιλιανές φυλακές. Δύναμη στα υπόλοιπα αναρχικά, αντεξουσιαστικά, μηδενιστικά κι ανατρεπτικά συντρόφια που είναι αιχμάλωτα του κράτους σε Χιλή, Μεξικό, Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία…

Με τους πεσόντες μας στη μνήμη…

ΖΗΤΩ Η ΜΑΥΡΗ ΔΙΕΘΝΗΣ!

Μηδενιστικός Πυρήνας του Λυκόφωτος της Φωτιάς.

Βερολίνο: Οι «Ανατρεπτικοί της μηδενιστικής πράξης» ανέλαβαν την ευθύνη για τον εμπρησμό οχήματος έλληνα διπλωμάτη

Σ.τ.μ. προς διεθνή και εγχώρια μίντια: η deutsche welle σας μάρανε, ξεφτίλες…

Δεν απαιτούμε τίποτα λιγότερο απ’ την καταστροφή του κτήνους που κρατάει το σύστημα σε λειτουργία.

Οι εξουσιαστές δημοκράτες αντεπιτίθενται μ’ όλη τους τη σκληρότητα. Σε καιρούς κρίσης δείχνουν τ’ αληθινό τους πρόσωπο. Ένα πρόσωπο που γιομάτο ενθουσιασμό εξευτελίζει, βασανίζει, φυλακίζει ή δολοφονεί ανθρώπους. Ένα πρόσωπο που χαμογελάει χαρωπά στις κάμερες του κόσμου, ενώ στην παραδίπλα γωνιά μιλιούνια μπάτσοι ψεκάζουν και ξυλοκοπούν κάθε αντιστεκόμενο/-η.

Ούτε μ’ αυτό όμως δε μένουν ευχαριστημένοι. Έχοντας καταφέρει να σπάσουν την αντίσταση στο δρόμο, τα σκυλιά του συστήματος αποζητάνε τώρα να ξεκάνουν κι όποια αντίσταση υπάρχει ακόμη εντός των φυλακών, μέσω της απομόνωσης των κρατουμένων. Η κυριαρχία χρησιμοποιεί τον τρέχοντα εκφοβισμό της μεγάλης σιωπηλής πλειοψηφίας για να πάρει εκδίκηση απ’ όσους κι όσες πυρπόλησαν την Ελλάδα τον Δεκέμβρη του 2008 απ’ άκρη σ’ άκρη. Οι ομάδες αντάρτικου που αναδύθηκαν μες στην εξέγερση κόψανε την ανάσα των άκαμπτων κυρίων των Βρυξελλών. Η αντίδρασή τους δεν άργησε πολύ να έρθει, και ήρθε με πυγμή. Πέρα απ’ την τρόικα, στείλανε κι ένα σμήνος αντιτρομοκρατικάριων εμπειρογνωμόνων στην Αθήνα, με στόχο να πατάξουν το πνεύμα αντίστασης μια και καλή. Έτσι, οι νέες εκπαιδευτικές ασκήσεις των μπάτσων απέδωσαν γρήγορα. Αν πρώτα το σκυλολόι τους κράδαινε μονάχα ράβδο, σύντομα φόρεσε την ιδεολογική στολή του φασισμού εντελώς ωμά και απροκάλυπτα. Μια αρμονική συνύπαρξη, όπου διψασμένοι για εξουσία σαπιοκοιλιάδες δημοκράτες πέφτουνε στα πόδια φασιστών τραμπούκων. Η εισαγωγή νέων φυλακών ασφαλείας τύπου Γ αποτελεί ένα βήμα παραπέρα προς την κατεύθυνση της ολοκληρωτικής συντριβής όσων έχουνε σιχαθεί να υπομένουν καταπίεση.

Δε θέλουμε να παρακολουθούμε τα τεκταινόμενα αυτά άπραγοι, όπως κάνουν τόσοι άλλοι που έπαψαν να μάχονται. Γι’ αυτό κι αποφασίσαμε να επισκεφτούμε ένα απ’ τα σκυλάκια τους στην ήσυχη συνοικία του Βίλμερσντορφ, στο Βερολίνο.

Στεκόμαστε αλληλέγγυοι σ’ όλους τους απεργούς πείνας στα ελληνικά κελιά.

Μνημονεύουμε επίσης τη δολοφονία του Ιλία Καρέλι, ο οποίος θανατώθηκε απ’ τους φονιάδες που αποκαλούνται δεσμοφύλακες.

«Σ’ αυτόν τον πόλεμο χαμένος είναι όποιος πάει σπίτι του.
Καμία οπισθοχώρηση, καμία αναβολή».

(Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς-Φράξια Μηδενιστών, 2009)

Ανατρεπτικοί της μηδενιστικής πράξης

2 Ιούλη 2014.

Σαντιάγο, Χιλή: Η Αγέλη Αναρχικού Μηδενιστικού Σοκ ξαναχτυπά

Την Τρίτη, 3 Ιούνη 2014, οργανωθήκαμε σε συνενοχή με τη νύχτα για να τοποθετήσουμε 3 εμπρηστικούς μηχανισμούς σε 3 διαφορετικά λεωφορεία που εκτελούν 3 διαφορετικά δρομολόγια στην υπηρεσία της εταιρείας μεταφοράς πολιτών Transantiago, με στόχο να μπουρλοτιάσουμε αυτές τις μηχανές που πηγαινοφέρνουν τους μεταμοντέρνους δούλους.

Ως αγέλη αναλαμβάνουμε την ενέργεια ώστε να μη διαστρεβλωθεί το πολιτικό και μαχητικό νόημα που μας εκκινεί, και έτσι να αποφύγουμε τις μιντιακές σπέκουλες της εξουσίας και των θεσμών επιτήρησης, κάνοντας ξεκάθαρα τα παρακάτω, χωρίς να μπαίνουμε σε πληκτικές δικαιολογίες:

Είμαστε σε πόλεμο ενάντια στον πολιτισμό, στις κοινωνίες του, στους υποστηρικτές και στους ψευτοκριτικούς του, είμαστε συντρόφια και υπερασπιστές της φύσης, της γης και όλων των ζώων που υποφέρουν τη βορβορώδη επέλαση της εξημερωτικής καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.

Λευτεριά στη Σολ, στους Αντριάνο, Τζανλούκα, Αλφρέντο Κόσπιτο, Νικόλα Γκάι, Χανς Νιεμέγερ, Έρμες Γκονσάλες, Αλφόνσο Αλβιάλ και σε κάθε αιχμάλωτο που βρίσκεται σε πόλεμο σ’ αυτόν το σάπιο κόσμο. Κρατάμε στη μνήμη μας και στην καρδιά μας τον Σεμπαστιάν Οβερσλούιχ, τον Μαουρίσιο Μοράλες, τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο και τόσους άλλους…

Για την απελευθέρωση των ανθρώπινων και μη ανθρώπινων ζώων και της γης.

Αγέλη Αναρχικού Μηδενιστικού Σοκ

πηγή: contrainformate

Ιστάνμπουλ: Εμπρηστική επίθεση σε ATM

Την Πέμπτη, 29 Μάη, γύρω στις 11 το βράδυ, χτυπήσαμε με μολότοφ ένα ΑΤΜ υποκαταστήματος της τράπεζας Yapı Kredi επί της λεωφόρου Μόντα στη γειτονιά Καντικιόι της Ιστάνμπουλ. Αυτή η πράξη ας είναι άλλη μια υπενθύμιση ότι δεν μπορεί να γίνεται πραγματικά λόγος για λευτεριά χωρίς να επέρχεται καταστροφή στο σύστημα και στους θεσμούς του. Όσοι κι όσες επιδιώκουν να σπάσουνε τις σχέσεις εξουσίας που διαπερνούν κάθε πτυχή της καθημερινής ζωής, μπορούν μονάχα να το κάνουν με αδιάλειπτη επίθεση.

Καλούμε κάθε άτομο που έχει σιχαθεί την τυραννία των δυνάμεων του καθεστώτος να σαμποτάρει τόσο τον κρατικό μηχανισμό που παράγει καταπίεση και αδικία, όσο και τους χρηματοπιστωτικούς θεσμούς που κινούν τα νήματά του, αντιστρέφοντας έτσι την ομαλή ροή της ζωής. Και να θυμάστε: οι ζωντανοί δε διαφέρουμε απ’ τους νεκρούς όσο δεν περνάμε στην επίθεση.

Αφιερώνουμε την πράξη αυτή στον Μπερκίν Ελβάν και στον Ουγκούρ Κουρτ, που δολοφονήθηκαν απ’ την αστυνομία.

ΣΑΜΠΟΤΑΖ, ΖΗΜΙΑ, ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ!

FAI-IRF/Μηδενιστικός Πυρήνας

πηγή: istanbul indymedia μέσω 325

Ινδονησία – Σχέδιο Φοίνικας, Πράξη 12η: Αντιεκλογική εκστρατεία με μπαράζ εμπρησμών

“Τα λόγια μας σαν λεπίδα χαράζουν το σήμερα και οι πράξεις μας καίνε τις γέφυρες με το χθες… Με πείσμα και θέληση μέχρι να δολοφονήσουμε την εξουσία”.
πυρήνας φυλακής Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς, Ανδρέας Τσαβδαρίδης και Σπύρος Μάνδυλας (γράμμα για τους Αλφρέντο Κόσπιτο και Νικόλα Γκάι)

Η κήρυξη πολέμου ενάντια στην εξουσία δεν περιορίζεται σε μία και μόνο δράση, ούτε και σε μία μονάχα επιστολή προς δημοσίευση. Πρόκειται για την ολότητα της ζωής μας, του καθενός από μας που στεκόμαστε εδώ ως εγωιστές υπό την ονομασία της Διεθνούς Συνωμοσίας για την Εκδίκηση (ICR), στο πλαίσιο της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας/Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο. Δεν πρόκειται να κάνουμε ούτε βήμα πίσω, έστω κι αν είμαστε απομονωμένοι ή εγκαταλειμμένοι από τους άλλους «επαναστάτες αναρχικούς» που έχουν αφοσιωθεί στα όνειρα της κοινωνίας, εκείνους που επιτρέπουν οι δικές τους αξίες ως αναρχικών να επιβάλλονται αποκλειστικά μέσω ρεφορμισμού, διαπραγμάτευσης και συμμόρφωσης. Είμαστε εκτός του κύκλου επιρροής τους και δε θα παίξουμε το παιχνίδι τους. Έχουμε το δικό μας, αυτό της βίας και της άμεσης δράσης. Με μηδενιστική συντροφικότητα μέσα απ’ τη φωτιά και με υψωμένες γροθιές προς τα συντρόφια μας πίσω απ’ τα σίδερα όπου κι αν βρίσκονται, στην Ευρώπη, στη Νότια Αμερική και στο Μεξικό. Η συντροφικότητά μας εκτείνεται επίσης σ’ εκείνα τ’ ανώνυμα συντρόφια που πέρασαν στην παρανομία προκειμένου να εξακολουθήσουν μια διαρκή αντιπαράθεση με την εξουσία.

Τρέχουσα κατάσταση αναφορικά με τις γενικές εκλογές στην Ινδονησία

Από τότε που πέσανε τα πρώτα πυροτεχνήματα της Πρωτοχρονιάς, όλες οι μορφές καταπίεσης το καταχάρηκαν με την περιέργεια κι ανυπομονησία πριν από τις γενικές εκλογές (τόσο τις βουλευτικές εκλογές, που κυλάνε απ’ τον Απρίλη του 2014, όσο και τις προεδρικές εκλογές, που έρχονται τον Ιούλη του 2014). Είδαμε πώς οι καταπιεστές και οι καταπιεσμένοι πήγαιναν χέρι χέρι γιορτάζοντας αυτό που αποκαλούν ‘την ώρα της νέας ελπίδας για μια καλύτερη αλλαγή’. Τύπωσαν τις φάτσες των υποψήφιων αντιπροσώπων στο κοινοβούλιο, ενώ άλλοι συζητούσαν δημοσίως τι πρέπει να κάνουν ώστε να συμβάλουν στη βελτίωση της δημοκρατίας σε σχέση με τη σημερινή της εκδοχή. Όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τα social media πλημμύρισαν από κούφια λόγια και τη φόλα τού πώς οι γενικές εκλογές θα κάνουν τους καταπιεσμένους να κερδίσουν την ελευθερία τους. Κι όντως έτσι είναι, γιατί οι ινδονήσιοι/-ες θα έχουνε πράγματι την ευκαιρία να επιλέξουν ποιοι θα είναι οι καταπιεστές τους για την επόμενη πενταετία.

Ούτε καν εκπλαγήκαμε σαν αντιληφθήκαμε πως κι όσοι έχουν αυτοανακηρυχθεί αντεξουσιαστές απλώς παγιδευτήκανε στη λογική που υπαγορεύει ότι ή κάνεις τη φωνή σου ν’ ακουστεί εν μέσω εκλογών ή απέχεις απ’ την ψηφοφορία.

Βγάζουνε memes στο διαδίκτυο, βγάζουνε αφίσες, βγαίνουν κι οι ίδιοι και το βροντοφωνάζουν, οργανώνουνε κόσμο, απλά για να μην ψηφίσουν. Να πούνε όχι στις κάλπες, να πούνε όχι στους υποψήφιους βουλευτές· αυτοί λένε όχι στα κόμματα, λένε όχι σε οποιαδήποτε υποδομή του ψηφοφορικού συστήματος, έλα όμως που ξεχνάνε ένα σημαντικό πράγμα. Να πούνε όχι στους φραγμούς που τους έχουν κρατήσει μακριά απ’ την πραγματική ελευθερία. Επιθυμούν ένα διαφορετικό αποτέλεσμα βαδίζοντας σε παρόμοιο μονοπάτι μ’ εκείνο που χαράσσει η εξουσία. Και πώς μπορεί να οδηγήσει το μονοπάτι αυτό προς την ελευθερία; Ρητορικό το ρώτημα, μιας κι είναι ανώφελο να διερωτάται κανείς για τις επιλογές αυτών των ανθρώπων.

Ο αναρχισμός είναι πεθαμένος. Κι αυτοί οι άνθρωποι είναι οι ίδιοι που περήφανα κουβαλάνε το φέρετρο της φερόμενης ως ιδεολογίας τους: του αναρχισμού. Μιας ιδεολογίας των αδύναμων και δειλών που μας έχουνε κατονομάσει ως «εμμονικούς με τη βία» για να κουκουλώσουνε το φόβο το δικό τους. Φοβούνται να οπλιστούν και να βαδίσουνε μόνοι τους στη μάχη, μια μακρά μάχη χωρίς τελειωμό ή σκοπό.

Και σε τι πια διαφέρουμε εμείς απ’ αυτούς τους όχλους;

Εμείς εκθέσαμε τη διαφωνία μας και με τους δυο αυτούς συρφετούς πυρπολώντας δύο γραφεία της επιτροπής γενικών εκλογών, στο Ντονγκάλα του κεντρικού Σουλάβεζι, στις 16 Απρίλη. Δε θα μείνουμε παράμερα αφήνοντας τον εχθρό μας να φιγουράρει ολόγυρα με τη δημοκρατική του τη φιέστα. Απευθύναμε άμεσα την οργή μας και τη μετατρέψαμε σε φωτιά. Δε διεξάγουμε αποχή σε τούτο τον πόλεμο. Διεξάγουμε επίθεση.

Εμείς δεν είμαστε απ’ αυτούς τους αναρχικούς που σπεύσανε σ’ εκλογικά κέντρα και πατήσανε συνθήματα και τα ψάλανε στις κάλπες. Δεν πρόκειται να λερώσουμε τις αξίες μας επιτρέποντας να βαφτεί το δάχτυλό μας με πορφυρό μελάνι, μια στάμπα που βάζουν οι Αρχές για να εξακριβώνουν ποιοι ψήφισαν και ποιοι δεν προσήλθαν στην κάλπη. Δε θ’ αφήσουμε σπιθαμή του σώματός μας να μολυνθεί απ’ τον εχθρό μας. Απεναντίας, εφορμήσαμε εναντίον τους δίχως συμβιβασμό.

Σε μιαν άλλη ευκαιρία που μας παρουσιάστηκε, σαμποτάραμε δυο αυτοκίνητα (στις 28 Απρίλη) που ήταν προγραμματισμένο να μεταφέρουν τα ψηφοδέλτια απ’ την περιοχή της νοτιοανατολικής Μιναχάσα στο Μανάδο, που ’ναι η πρωτεύουσα της επαρχίας του βόρειου Σουλαβέζι. Εξαπολύσαμε αυτό το χτύπημα όχι μονάχα για να προκαλέσουμε καθυστέρηση στη διαδικασία, αλλά για την περαιτέρω δράση μας, την οποία και ακυρώσαμε λόγω της παρέμβασης κάποιων «καλών πολιτών». Την επόμενη φορά θα την πέσουμε σ’ όσους παρεμποδίζουν τις ενέργειές μας. Διά της βίας, εννοείται.

Εμάς δε μας αρκεί η βουβή αποχή. Θέλουμε να κάνουμε αυτή την αντιπαράθεση αγριότερη από απλά λόγια ή αφισέτα. Θέλουμε να μιλήσουμε μέσα απ’ τη φωτιά, όπως αναφέραμε και παλιότερα σ’ ένα από τα ανακοινωθέντα μας. Ωστόσο δεν προσκαλούμε κανέναν/καμιά να έρθει στο κατόπι μας. Δε μας ενδιαφέρει ν’ αποκτήσουμε νέα μέλη. Δεν είμαστε κόμμα ούτε αναρχική συλλογικότητα. Είμαστε μια ένοπλη ομάδα της βίαιης τάσης. Για να περνάμε στην επίθεση, κι όχι ν’ ανοίγουμε διάλογο με τους εχθρούς μας.

Αλληλεγγύη και φωτιά

Στη διάρκεια της δικής μας εκστρατείας, στοχεύσαμε σε ορισμένες σημαντικές τοποθεσίες που ποτέ πριν δεν είχανε μπει στο στόχαστρο. Επεκτείνουμε τους στόχους μας, προσθέτοντάς τους λίγη ακόμη ποικιλία. Για παράδειγμα, στις 19 Απρίλη κάψαμε ολοσχερώς το παράρτημα της εθνικής εταιρείας ηλεκτρισμού στο Μάντιουμ της ανατολικής Ιάβας. Η ενέργεια αυτή αποτελεί μέρος της εκστρατείας μας για πλήγματα στα ζωτικά σημεία του εχθρού. Προκαλώντας όσο περισσότερες ζημιές μπορούμε. Σπέρνοντας τον τρόμο όσο πλατύτερα μπορούμε. Βάλαμε τη φωτιά στις 3 η ώρα τα ξημερώματα κι αφήσαμε τις φλόγες να κάνουν τα υπόλοιπα. Ένα πρωινό ξύπνημα κόσμου με φωτιά είναι ο τρόπος μας να φανερώσουμε το σαρκασμό μας προς τους εργαζομένους που χρειάζεται να σηκωθούν πουρνό πουρνό για το οκτάωρο της σκλαβιάς.

Επιλέξαμε αυτόν το στόχο προκειμένου να στείλουμε ένα μήνυμα στους Αντριάνο Αντονάτσι και Τζανλούκα Ιακοβάτσι. Και οι δυο είναι ιταλοί σύντροφοι που συνελήφθησαν και κατηγορούνται για διάφορες δράσεις, εκ των οποίων μερικές έχουν αναληφθεί ως Αντιπολιτισμικές Ανατρεπτικές Ατομικότητες FAI/IRF. Κι η φωτιά μας είναι εξαιρετικά αφιερωμένη στους δυο τους ώστε να μοιραστούμε τις σκέψεις και τα όνειρά μας, τις αξίες και την αλληλεγγύη μας, και να πούμε και στους δυο ότι τους έχουμε μες στην καρδιά μας. Δε θα ξεχάσουμε ούτε λεπτό συντρόφια που είναι αιχμάλωτα του εχθρού. Κι η εκδίκηση είναι ο μόνος τρόπος απάντησης σ’ αυτή την καταστολή.

Συνεχίσαμε την εκστρατεία μας τοποθετώντας έναν παρόμοιο εμπρηστικό μηχανισμό στα γραφεία της εθνικής εταιρείας ηλεκτρισμού στο Σεμαράνγκ, στην κεντρική Ιάβα, τα ξημερώματα της 23ης Απρίλη, ο οποίος δεν πυροδοτήθηκε τελικώς. Για την ακρίβεια, χυμήξαμε πάνω στο σεκιουριτά που έσκασε μύτη τη στιγμή που μπουκάραμε στα γραφεία. Είναι τυχερός που αποφασίσαμε να τον αφήσουμε εκεί χάμω αντί να τον αποτελειώσουμε.

Δεν είναι ότι δείξαμε έλεος, απλώς στείλαμε μια προειδοποίηση, πως δεν είμαστε τίποτα ζωηρά παιδάκια που παίζουν για πλάκα με τη φωτιά. Άμα μπείτε εμπόδιο στο διάβα μας, δε θα λυπηθούμε να σας βοηθήσουμε να πάτε καλιά σας. Για μας, όλοι όσοι χώνουν τη μύτη τους ή είναι επίδοξοι καλοπολίτες αποτελούν μέρος του εχθρού. Και παρακαλούμε να εκλάβετε σοβαρά την προειδοποίηση, για να μη λέτε πως ποτέ δε σας το ’παμε προκαταβολικά.

Με το που μπήκε αυτός ο μήνας, συνεχίσαμε την εκστρατεία μας εφορμώντας σε άλλες τρεις μονάδες ηλεκτροπαραγωγής, σε τρία διαφορετικά μέρη: μία στο Τερνάτε του βόρειου Μαλούκου (5 Μάη), και άλλες δυο στο Αμπόν της επαρχίας του Μαλούκου (8 Μάη). Θα θέλαμε να ξέρει ο εχθρός πως καμιά περιφέρεια δεν είναι ασφαλής, και θα επιτεθούμε σε ακόμα περισσότερες μεριές στην επόμενη γύρα.

Όλες αυτές οι ενέργειες είναι αφιερωμένες στα πολυαγαπημένα μας συντρόφια, Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς–Πυρήνα Φυλακής, Ανδρέα Τσαβδαρίδη–Σπύρο Μάνδυλα, Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα, Μάρκο Καμένις, Μόνικα Καμπαγέρο, Φρανσίσκο Σολάρ, Ταμάρα Σολ Βεργάρα, Φρέντυ Φουεντεβίγια–Μαρσέλο Βιγιαροέλ–Χουάν Αλίστε Βέγκα, Χανς Νιεμέγερ, Αλφόνσο Αλβιάλ–Έρμες Γκονσάλες, Αλφρέντο Κόσπιτο–Νικόλα Γκάι, Γιάννη Μιχαηλίδη, Γρηγόρη Σαραφούδη, Ανδρέα-Δημήτρη Μπουρζούκο, Αλέξανδρο Μητρούσια, Δημήτρη Πολίτη, Φοίβο Χαρίση, Τάσο Θεοφίλου, Αργύρη Ντάλιο, Γιώργο Καραγιαννίδη, Μπάμπη Τσιλιανίδη, Γιάννη Ναξάκη, Νίκο Ρωμανό.

Και στη μνήμη του αδερφού μας Σεμπαστιάν Ο. Σεγκέλ, που έπεσε στη μάχη εναντίον του εχθρού στη Χιλή. Αυτές οι πράξεις εκδίκησης είναι για σένα, αδερφέ.

Με τις δράσεις αυτές θέλουμε να καλέσουμε εκ νέου τα συντρόφια μας της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας/Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο να χτυπήσουν για άλλη μια φορά και να επανεκκινήσουν το Σχέδιο Φοίνικας. Αυτήν τη φορά, δυνατότερα απ’ ό,τι πριν. Θέλουμε να καλέσουμε όλους τους ενεργούς πυρήνες της FAI/IRF να βγουν να ενισχύσουν για άλλη μια φορά τον πόλεμο, αυτήν τη φορά μέχρι τέλους.

Βία πολέμου ενάντια στο υπάρχον
Κάτω η κοινωνία
Φωτιά στους εχθρούς

Διεθνής Συνωμοσία για την Εκδίκηση (ICR)
Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία (FAI)
Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο (IRF)

Πηγή: 325 (μέσω Machorka)

Σαντιάγο, Χιλή: Σχετικά με την πυρπόληση ενός αυτοκινήτου και μερικών μπάτσων στις 8 του Μάη

Οι συγκρούσεις στις 8 Μάη 2014, στο Σαντιάγο, ξεκίνησαν όταν η πορεία παραβατικότητας [φοιτητική μπαχαλοδιαδήλωση] είχε φτάσει στο πάρκο Αλμάγρο, κι ενώ βρισκόταν σ’ εξέλιξη το σοσιαλδημοκρατικό πανηγυράκι. Μόλις κουκουλωμένες ατομικότητες άρχισαν να σηκώνουν οδοφράγματα και να συγκρούονται με τις ειδικές δυνάμεις των καραμπινιέρων, ξέραμε ότι είχε έρθει η στιγμή να κουκουλωθούμε ολότελα και να μπάσουμε τους εαυτούς μας στη ρήξη με την ηγεμονεύουσα τάξη και κανονικότητα.

Εφοδιασμένοι με καύσιμη ύλη, κοζάραμε ένα όχημα παρκαρισμένο (προσωρινά) έξω απ’ την περίμετρο που έλεγχαν οι μπάτσοι, και κινούμενοι πλάι στο πλήθος που πετροβολούσε τ’ αυτοκίνητο αποφασίσαμε να το φοκάρουμε, πολλαπλασιάζοντας το χάος ενάντια στον πολιτισμό και στα μέσα μεταφοράς τα οποία διαθέτει στους σύγχρονους σκλάβους. Με το που τυλίχτηκε τ’ αμάξι στις φλόγες, οι μπάτσοι κάνανε ντου σκορπίζοντας προς στιγμήν τους κουκουλωμένους. Τη στιγμή της προέλασης των διμοιριών, που φρενάρονταν απ’ τη ρίψη διαφόρων αντικειμένων, αρπάξαμε την ευκαιρία ώστε να εκτοξεύσουμε αρχικά μία και στη συνέχεια δύο εμπρηστικές βόμβες. Απ’ την επίθεση αυτήν, κάμποσοι λακέδες της αστυνομίας γίνανε φλαμπέ και ένας αρχιδιμοιρίτης τραυματίστηκε βαριά.

Ούτε βήμα πίσω απέναντι στους εχθρούς όπως και σε καθετί το επιβεβλημένο. Δε θέλουμε ν’ ανατρέψουμε αυτή την τάξη, θέλουμε να την καταστρέψουμε και να γκρεμίσουμε συθέμελα τον πολιτισμό. Εναντιωνόμαστε στην έννοια του πολίτη, στην οποία επιχειρούν να μας καλουπώσουν, και δεν επιθυμούμε κανενός είδους μέλλον ανάμεσα στα σιχαμερά τους τα τείχη. Δηλώνουμε εχθροί της αστυνομίας, των επιχειρηματιών, της υποταγής, της πόλης και κάθε πολιτισμένου όντος που συντηρεί και/ή υπερασπίζεται τούτη την ασφυκτική επιβεβλημένη πραγματικότητα.

Για την καταστροφή του υπάρχοντος

Πόλεμο στο Κεφάλαιο (Α)

Λευτεριά στη Σολ, στους Αντριάνο, Τζανλούκα, Αλφρέντο, Νικόλα και σ’ όλους τους κρατουμένους σε πόλεμο ανά τον κόσμο.

Φωτιά στα κλουβιά της παθητικότητας που γουστάρουν να μας πλασάρουν!

Στη μνήμη του Άνγκρυ και όλων των (ανθρώπινων και μη ανθρώπινων) ζώων που θανατώθηκαν απ’ τη σιχαμερή κοινωνία και τους βαστάζους της.

Αγέλη Αναρχικού Μηδενιστικού Σοκ

Μπουένος Άιρες: Γράμμα του Νατάνιελ Ριφιούτο, των εκδόσεων Gazakia

Πέρασε ήδη ένας χρόνος από εκείνο το πρώτο νούμερο των εκδόσεων Gazakia, ένα ατομικό εγχείρημα που έβαλα μπρος με χαρά και που συνεχίζει παρά τις αντίξοες συνθήκες και τις συκοφαντίες. Μία παύση δεν σημαίνει ειρήνευση, και θα έρθουν καλύτερες μέρες.

Δηλώνω αναρχικός, ατομικιστής και μηδενιστής. Αναρχικός στην ουσία, ατομικιστής στην πράξη και μηδενιστής στην άρνηση του υπάρχοντος και των αξιών του. Ενάντια σε αυτήν κι οποιαδήποτε άλλη κοινωνία.

Ενημερώνω πως την Τετάρτη, 7 Μάη 2014, με σταμάτησαν ασφαλίτες ενώ έβγαινα από τη γειτονιά στην οποία μένω. Μέσα από το αυτοκίνητο που μου έκλεισε το δρόμο επιχείρησαν να κάμψουν το ηθικό μου, πράγμα που ούτε κατάφεραν, ούτε και θα καταφέρουν. Αυτό το γεγονός προστίθεται στην ολοένα και αυξανόμενη ρουφιανιά των γειτόνων, οι οποίοι τραβάνε φωτογραφίες σπιτιών και ατόμων, ενώ κατέθεσαν και μια καταγγελία στο τοπικό αρχηγείο των μπάτσων για «ύποπτες εισόδους και εξόδους από τη γειτονιά αργά τη νύχτα». Οι μπάτσοι με τη σειρά τους υποσχέθηκαν μπούκες από κοινού με τη χωροφυλακή.

Αν επικοινωνώ τα παραπάνω δεν είναι από φόβο, ούτε επειδή ψάχνω συνενοχή. Απλά ενημερώνω, αυτό είναι όλο κι όλο, ώστε να φτάσει η πληροφορία σε όποιον πρέπει να φτάσει. Για τους συντρόφους, αγάπη. Για το ιερατείο της Ιδέας, ούτε καν μίσος. Για όσους χρειάζονται κάτι από την πάρτη μου, ξέρουν πού μένω.

Αδερφικούς χαιρετισμούς στους αναρχικούς που πάντα ήταν στο πλάι μου.

Χαιρετισμούς αγάπης, C., πέτα ψηλά κι ελεύθερα, όπου κι αν θελήσεις να βρεθείς εγώ θα ’μαι μαζί σου.

Ποτέ ηττημένοι, ποτέ μετανιωμένοι.

Νατάνιελ Ριφιούτο
Εκδόσεις Gazakia

Ινδονησία: Βομβιστική επίθεση σε ATM στο Μαλάνγκ της ανατολικής Ιάβας

Σχέδιο Φοίνικας, Πράξη 10η

Δεν μπορείτε να βάλετε τους λύκους στη φυλακή. Μπορείτε μονάχα να φυλακίσετε το σώμα, αλλά δεν μπορείτε να φυλακίσετε το πνεύμα της απελευθέρωσης και τη θέληση να συνεχιστούν οι επιθέσεις ενάντια σε κάθε εχθρό. Μπορείτε να κόψετε το νήμα της ζωής ενός μαχητή, μα το πνεύμα θα εξακολουθεί να ζει και να φτάνει ως την απέναντι γωνιά εντοπίζοντας πού αισθάνεστε ασφαλείς. Έχετε έναν αιώνιο εχθρό που ποτέ δεν πρόκειται να κάνει ούτε βήμα πίσω, ακόμα κι αν χάσαμε συντρόφους. Εμείς, οι μηδενιστές αναρχικοί, ποτέ δε θα σταματήσουμε να σας χτυπάμε μέχρι να γίνετε στάχτες. Είμαστε το άκρο σύμφωνα με τη φτωχή σας κατανόηση σχετικά με το τι ’ναι η αναρχία και το χάος για εμάς. Και ναι, είμαστε τρομοκράτες, αυτοί που έχουνε πολεμήσει για τη λευτεριά εδώ και εκατοντάδες χρόνια με γροθιές, πέτρες, μολότοφ, εμπρηστικούς μηχανισμούς, και φυσικά με βόμβες.

Και τα χρησιμοποιήσαμε εναντίον σας. Ενάντια σ’ ένα από τα πιο αγαπημένα σας όργανα: τις τράπεζες. Ανατινάξαμε μία από τις χρηματομηχανές σας με τη μικρή εκρηκτική μας δημιουργία. Φτιάξαμε τη βόμβα με την περιορισμένη γνώση μας πάνω στο θέμα από πολλές διαφορετικές πηγές. Θέλουμε εσείς και οι νομοταγείς πολίτες σας να ξέρετε ότι ποτέ δε θ’ αφήσουμε τους περιορισμούς που έχουμε να δεσμεύσουν την επιθυμία μας να στρέφουμε διαρκώς την οργή μας ενάντια σ’ όλους εσάς. Κατασκευάσαμε τη βόμβα με μικρή ποσότητα μαύρης πυρίτιδας, όπου ανακατέψαμε μερικά κομμάτια σιδήρου από καρφιά για την αύξηση της ισχύος της. Και εξερράγη με επιτυχία, και παρέλυσε ένα από τα υποστηρικτικά σας εργαλεία.

Δεν είναι όμως σκέτα η οργή μας ο μόνος λόγος για τη δράση μας. Μέσω της ενέργειάς μας θέλουμε να στείλουμε χαιρετισμούς στ’ αγαπημένα μας συντρόφια Μόνικα και Φρανσίσκο, οι οποίοι συνελήφθησαν πρόσφατα στην Ισπανία και κατηγορούνται ως άτομα πίσω απ’ τις δράσεις που πραγματώθηκαν από [έναν πυρήνα της FAI —σ.τ.μ.: ανακριβής αναφορά στο πρωτότυπο· διώκονται για δράσεις του Εξεγερσιακού Κομάντο Ματέο Μορράλ]. Στους αδερφούς και στην αδερφή μας της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς που είναι στη φυλακή στην Ελλάδα, στους Μάρκο Καμένις και Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα, στους Αλφρέντο Κόσπιτο και Νικόλα Γκάι, στους Ανδρέα Τσαβδαρίδη και Σπύρο Μάνδυλα, στους αναρχικούς της υπόθεσης διπλής ληστείας στην Κοζάνη, στους Φρέντυ, Μαρσέλο και Χουάν, στον Τζων Μπάουντεν, όπως και στους Αλφόνσο Αλβιάλ και Έρμες Γκονσάλες, οι οποίοι συνελήφθησαν πρόσφατα στη Χιλή μετά την απόπειρα ανάκτησης όσων ο εχθρός έχει κλέψει απ’ τις ζωές μας, κι ασφαλώς σε όλους τους αναρχικούς κρατουμένους ανά τον κόσμο, που δεν μπορούμε να αναφέρουμε έναν προς έναν, αλλά παραμένουν μέσα στην καρδιά μας.

Μα, πάνω απ’ όλα, η καρδιά μας πόνεσε όταν μάθαμε την είδηση για το σύντροφο που έπεσε στη μάχη εναντίον του εχθρού στη Χιλή: τον Σεμπαστιάν Οβερσλούιχ Σεγκέλ.

Περήφανα τραγουδήσαμε τ’ όνομά σου τις στιγμές όπου τοποθετούσαμε το πακέτο σε μηχάνημα αυτόματης ανάληψης μετρητών στο Μαλάνγκ της ανατολικής Ιάβας νωρίς το πρωί της Πέμπτης, 9 Γενάρη 2014. Σ’ εσένα, αδερφέ, αφιερώσαμε την ενέργεια παίρνοντας τ’ όνομά σου ως όνομα του πυρήνα μας για τη δράση. Για μας, εξακολουθείς να ζεις δίπλα μας, σε κάθε βήμα και πνοή μας, ώστε να συνεχίσουμε το διάβα μας σ’ αυτόν τον πόλεμο. Αυτή η βομβιστική ενέργεια κατά της περιουσίας του εχθρού είναι ο τρόπος μας να σε μνημονεύουμε ως έναν γενναίο.

Μέχρι την κατάρρευση της κοινωνίας
Μέχρι το χάος της αναρχίας

Πυρήνας Σεμπαστιάν Ο. Σεγκέλ
Διεθνής Συνωμοσία Εκδίκησης
Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία

Τολούκα, Μεξικό: Σχέδιο Φοίνικας, Πράξη Μοναδική (αρ. 9)

Ορμώμενοι από πρωτοβουλία ατομική, χωρίς βάσεις βοηθείας μήτε πολύπλοκες γλωσσολογίες/επαναστατικές θεωρίες, αλλά ούτε και περίπλοκους μηχανισμούς καταστροφής, εφορμούμε! Ντου μοναδικό μηδενιστικού εξαγνισμού, ταυτόσημο και δίχως ηθικές, ιδεολογικές ή υλικές περιστροφές.

Σε αυτόν τον αναπόδραστο πόλεμο ριχνόμαστε μέσω της εγγύτητας και εξασκούμε τον αφορμαλισμό από την μπάντα της ατομικής πρωτοβουλίας. Οι εμπρησμοί και οι εκρήξεις αυτής της πράξης είναι απότοκο της εικονοκλαστικής επιθυμίας κάθε αγριεμένου που συσχετίστηκε εγωιστικά μαζί τους. Είναι η μονάδα που συγκρούεται με τον πολιτισμό και το τεχνοβιομηχανικό σύστημα, κι είναι μέσα απ’ τη μοναδικότητα που αναδύεται η συγγένεια με κάθε σπάστη.

Ακολουθούν μερικές στροφές και δράσεις που τις εντάσσουμε στο Σχέδιο Φοίνικας και τις αφιερώνουμε σε συγκεκριμένες ατομικότητες με τις οποίες συμμεριζόμαστε όσα πράττουν και δικαιώνουν, παρά τις παθιασμένες διαφορές που ίσως να προκύπτουν. Τούτο ’δώ πάει εξαιρετικά αφιερωμένο, σαν κολασμένη πυρά γιομάτη βούληση, στους Αλφρέντο Κόσπιτο και Νικόλα Γκάι του Πυρήνα Όλγα/ΑΑΟ, στον Ανδρέα Τσαβδαρίδη, μέλος της ΑΑΟ και χωμένο στο Σχέδιο Φοίνικας, στον αντιπολιτισμικό πολεμιστή Αντριάν Μαγνταλένο (κρατούμενο σ’ αυτές τις γαίες), καθώς και στον εξεγερμένο ληστή Σεμπαστιάν Οβερσλούιχ, προσφάτως πεσόντα στη μάχη.

Αδέρφια, εδώ είμαστε!

Χαράζει!
Μι’ απόπειρα γραφής η οποία δεν ξεφορτώνει
Το κακόφωνο αβίωτο που ζούμε
Κάθε ανατολή το κάνει υποχρεωτικό
Άλλο ξημέρωμα!
Φουμάροντας λιγάκι, δίχως ντελίριο
Κρυστάλλινη αλήθεια, δεν ξεγελάς τις πράξεις
Η μέρα δεν είναι άλλο παρά καρουζέλ με ώρες
Θε’ μου χρόνε! Πατέρα μου πολιτισμέ!
Άλλο ξημέρωμα!
Ρουτίνα πρωινή, απογεματινή ή και νυχτόφωτη
Τεχνολογία/βιομηχανία, τα μπινιάρια που ’ναι πάντοτε παρόντα
Άλλο ξημέρωμα!
Κι είπε η φαντασία:
Πού θα πάει το σκοινί;
Κι Εγώ το πάθος ασυγκράτητο
Κάτι θα κάνει κρακ
όπου να ’ναι
Σημείο τιλτ, θριαμβολογεί πικρά το Εγώ
Σαν κατακάθι ζωής
Αφού τρόπος άλλος δεν μπορεί να υπάρχει
για τους αλήτες της πράξης
Άλλο ξημέρωμα!
Τ’ αντέχεις;
Ύμνος ζωής, και μην τυχόν τον κακομεταφράσεις!
Όχι βιονικοί
Ούτε κομμούνια/χριστιανοί
Γέλα, τραγούδα, χόρεψε σαν νιότη αγριεμένη
Ανέμελοι, κυνικοί και εικονοκλάστες
Άλλο ξημέρωμα!
Ξημέρωμα;
Να τα πάρει πρόσωπο η δρεπάνη!

Αναλαμβάνουμε επίσης την ευθύνη για τις επιθέσεις με εκρηκτικούς μηχανισμούς το ξημέρωμα της 18ης Νοέμβρη (του 2013) σε μια εκκλησία και μια τράπεζα στη συνοικία Σαν Σεμπαστιάν της Τολούκα, στο Μεξικό, όπως και για την τοποθέτηση του εμπρηστικού/εκρηκτικού μηχανισμού που ’σκασε σε άλλη τράπεζα στις 21 Δεκέμβρη (του αυτού έτους) κοντά στο αεροδρόμιο της Τολούκα.

Για το θρίαμβο του Εγώ!
Κόντρα στο τεχνοσύστημα και στον πολιτισμό!

Αντιπολιτισμική Φράξια του Μετώπου Απελευθέρωσης της Γης
προσκείμενη στην Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία (FA/FLT/FAI)

Ιταλία: Καταδικάστηκαν οι αναρχικοί Αλφρέντο Κόσπιτο και Νικόλα Γκάι

Το πρωί της 12ης Νοέμβρη 2013 ολοκληρώθηκε η συντομευμένη διαδικασία* στο δικαστήριο της Γένοβας κι ανακοινώθηκαν οι ποινές κατά των συντρόφων Αλφρέντο Κόσπιτο και Νικόλα Γκάι, διωκόμενων για τον τραυματισμό του μεγαλοστελέχους εταιρείας πυρηνικών Ρομπέρτο Αντινόλφι, πράξη της οποίας την ευθύνη ανέλαβαν οι δυο αναρχικοί στην αίθουσα του δικαστηρίου στις 30 Οκτώβρη. Οι σύντροφοι δεν παρουσιάστηκαν στη συνεδρίαση της 12ης Νοέμβρη.

Οι καταδικαστικές ποινές είναι:
– 10 χρόνια και 8 μήνες για τον Αλφρέντο
– 9 χρόνια και 4 μήνες για τον Νικόλα

Συγκεκριμένα, τους επιβλήθηκαν καταδίκες για επίθεση με τρομοκρατικούς σκοπούς (βάσει του άρθρου 280 του ιταλικού ποινικού κώδικα) ενωμένη με επικείμενο κίνδυνο κατά σώματος ή ζωής (reato ostativo), προβλέποντας έτσι την αποστέρηση προνομίων στη φυλακή, την απαγόρευση μεταβολής της ποινής σε κατ’ οίκον περιορισμό ή σε καθεστώς ημιελευθερίας κ.ο.κ., δεδομένης και της επικύρωσης του σκεπτικού περί σκοπού τέλεσης τρομοκρατικού εγκλήματος.

Ο υπολογισμός του ύψους της χρηματικής ικανοποίησης για μη οικονομικής φύσεως ζημία, αποζημίωση την οποία αιτήθηκαν οι ενάγοντες (το ιταλικό κράτος, η εταιρεία πυρηνικών Ansaldo Nucleare και ο ίδιος ο Αντινόλφι), αναβλήθηκε να οριστεί σε ενδεχόμενη διαδικασία μιας αστικής αγωγής.

Η προεδρεύουσα δικαστής Ανναλίζα Τζιακαλόνε επέδειξε πλήρη υποτέλεια στις προτάσεις της εισαγγελίας, σύμφωνα με τις οποίες προέκυψαν σκοποί τρομοκρατίας και ανατροπής της δημοκρατικής τάξης με το αιτιολογικό ότι στο πρόσωπο του Αντινόλφι, διευθύνοντα συμβούλου της Ansaldo Nucleare, χτυπήθηκε η Finmeccanica, ιταλική κρατική εταιρεία άμυνας με παγκόσμια συμφέροντα στην κατασκευή συστημάτων ελέγχου και στρατιωτικού εξοπλισμού.

Από πλευράς μας, έχοντας πλήρη βεβαιότητα ότι οι πραγματικοί παραγωγοί του αδιάκριτου τρόμου και θανάτου εδρεύουνε αλλού, στέλνουμε μια θερμή αλληλέγγυα αγκαλιά στον Νικόλα, στον Αλφρέντο και σε όσους κι όσες δεν υποκύπτουν στις λογικές του τρόμου που είναι ίδιον της κυριαρχίας.

Για να γράψετε στους αιχμάλωτους συντρόφους:
Nicola Gai — Alfredo Cospito
Casa Circondariale Ferrara, Via Arginone 327, ΙΤ-44122 Ferrara, Ιταλία

* Rito abbreviato: Αποτελεί ενιαία ακροαματική διαδικασία, χωρίς περαιτέρω διερευνήσεις, αιτήσεις, εξέταση μαρτύρων κ.τ.λ., όπου η καταδικαστική ποινή (εν προκειμένω το αίτημα της εισαγγελικής αρχής) μειώνεται αυτομάτως κατά ένα τρίτο. Οι εισαγγελείς παρουσιάζουν τα δεδομένα που διαθέτουν μέχρι εκείνη τη στιγμή, χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να υποβάλουν περισσότερα στοιχεία, και η ποινή δεν είναι εφέσιμη αλλά τελεσίδικη.

Γένοβα: Ανάληψη ευθύνης του αναρχικού αιχμαλώτου Αλφρέντο Κόσπιτο για την επίθεση κατά Αντινόλφι

Δήλωση που κατέθεσε ο Αλφρέντο Κόσπιτο στο δικαστήριο της Γένοβας την 30ή Οκτώβρη 2013, στο πλαίσιο συντομευμένης διαδικασίας:

Από την κοιλιά του Λεβιάθαν

«τα όνειρα είναι να πραγματωθούν εδώ, στο παρόν, και όχι σ’ ένα υποθετικό μέλλον, γιατί τα μελλούμενα τα βγάζανε πάντοτε στο σφυρί οι ιερείς οποιασδήποτε θρησκείας ή ιδεολογίας ώστε να μπορούν να κλέβουν με ατιμωρησία. Θέλουμε ένα παρόν που ν’ αξίζει να βιώνεται, κι όχι απλώς να θυσιάζεται στη μεσσιανική προσδοκία ενός μελλοντικού επίγειου παραδείσου. Γι’ αυτό βαλθήκαμε να μιλάμε στην πράξη για μιαν αναρχία που πραγματώνεται τώρα, όχι αύριο. Το “όλα με τη μία” είναι ένα στοίχημα, ένα παιχνίδι στο οποίο έχουμε ριχτεί, όπου το διακύβευμα είναι η δική μας η ζωή, η ζωή ολωνών, ο δικός μας ο θάνατος, ο θάνατος ολωνών»
Πιερλεόνε Μάριο Πόρκου

«η επιστήμη είναι το αέναο ολοκαύτωμα της ζωής, φυγάδας, εφήμερης μα πραγματικής, στο βωμό των αιώνιων αφαιρέσεων. … Αυτό που διακηρύσσω λοιπόν είναι η εξέγερση της ζωής ενάντια στη διακυβέρνηση της επιστήμης»
Μιχαήλ Μπακούνιν

«ακόμα κι ενόσω ο άνθρωπος καταδίωκε ένα θεό μες στο δικό του το φαντασιακό, μια παιδιάστικη ηλιθιότητα τον κατακυρίευσε. … οι τεχνότητες ανέκυψαν υπέρτατες, κι αφού ενθρονίστηκαν, ρίξανε αλυσίδες πάνω στη διάνοια που τους είχε αναδείξει στην εξουσία»
Έντγκαρ Άλλαν Πόε

«η αυτοκρατορία που ’ναι θεμελιωμένη στο τίποτα, όπου κυρίαρχη βασιλεύει, τώρα δα καταρρέει. Δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος της αλήθειας. Σου συνιστώ μια γερή δόση ζωής! Σου συνιστώ μια γερή δόση ζωής! Τουλάχιστον έτσι θα ’σαι σε θέση να πεις πως την έχεις ζήσει»
Congegno

«μπάσταρδοι!… ξέρω ποιος σας έστειλε»
Ρομπέρτο Αντινόλφι

Ένα υπέροχο μαγιάτικο πρωινό ενέργησα, και στο διάστημα εκείνων των λίγων ωρών απόλαυσα τη ζωή μου στο έπακρο. Για πρώτη φορά άφησα πίσω μου το φόβο και τις αυτοαιτιολογήσεις, αψηφώντας το άγνωστο. Σε μιαν Ευρώπη γεμάτη με σταθμούς πυρηνικής ενέργειας, ένας απ’ τους κυριότερους υπευθύνους για την πυρηνική καταστροφή έμελλε να πέσει στα πόδια μου. Θέλω να είμαι πολύ σαφής: ο Πυρήνας Όλγα της FAI/FRI είναι μόνον εγώ και ο Νικόλα. Κανείς άλλος μήτε συμμετείχε μήτε συνεργάστηκε σ’ αυτήν τη δράση, ούτε και κανείς άλλος τη σχεδίασε. Κανείς δεν ήξερε οτιδήποτε για το εγχείρημά μας. Δεν πρόκειται να επιτρέψω να μπει η ενέργειά μου μέσα σ’ ένα αισχρό και παράλογο μιντιακό και δικαστικό καζάνι προκειμένου να αποσπαστεί η προσοχή απ’ τον πραγματικό στόχο της δράσης, με υλικά όπως «εκτροπή της δημοκρατικής τάξης», «ανατρεπτική οργάνωση», «ένοπλη συμμορία», «τρομοκρατία»: κενές φράσεις που γεμίζουν τα στόματα των δικαστών και των δημοσιογράφων.

Είμαι αντιοργανωτιστής αναρχικός γιατί εναντιώνομαι σε κάθε μορφή οργανωτικού αυταρχισμού κι εξαναγκασμού. Είμαι μηδενιστής γιατί ζω την αναρχία μου σήμερα, αντί να προσμένω μιαν επανάσταση η οποία, ακόμα κι αν ερχότανε ποτέ, θα δημιουργούσε μονάχα νέα εξουσία, νέα τεχνολογία, νέα πολιτισμικότητα. Ζω την αναρχία μου με φυσικότητα, χαρά, απόλαυση, χωρίς κάποιο πνεύμα μαρτυρίου, δίνοντας όλο μου τον εαυτό για ν’ αντιτεθώ σε τούτο το πολιτισμένο υπάρχον, που μου είναι αφόρητο. Είμαι αντικοινωνιστής επειδή είμαι πεπεισμένος πως η κοινωνία υφίσταται μονάχα υπό τη στόχευση της διαίρεσης μεταξύ των κυριάρχων και των κυριαρχημένων. Δεν επιδιώκω καμία μελλοντική «παραδείσια» σοσιαλιστική αλχημεία, δεν τρέφω οποιαδήποτε εμπιστοσύνη σε καμία κοινωνική τάξη. Η εξέγερσή μου δίχως επανάσταση είναι ατομική, υπαρξιακή, συνολικευμένη, απόλυτη, ένοπλη. Μέσα μου δεν υπάρχει ίχνος υπερανθρωπισμού, μήτε και κάποια καταφρόνια έναντι των καταπιεσμένων, του «πόπολου», αφού είμαι πεπεισμένος, όπως λέει και μια παροιμία της Ανατολής, ότι «δεν πρέπει να περιφρονείς το φίδι επειδή δεν έχει κέρατα, γιατί μια μέρα μπορεί να μεταμορφωθεί σε δράκο». Continue reading Γένοβα: Ανάληψη ευθύνης του αναρχικού αιχμαλώτου Αλφρέντο Κόσπιτο για την επίθεση κατά Αντινόλφι

Η επίμονη άρνηση του παραδείσου

Φημολογείται πως εμείς (ένα «εμείς» όχι σαφώς προσδιορισμένο, του οποίου η έλλειψη ορισμού βολεύει όσους ενσπείρουν τις φημολογίες) δεν έχουμε καμία σχέση με τον αναρχισμό, όντας στην πραγματικότητα μηδενιστές μεταμφιεσμένοι με σκοπό να διεισδύσουμε στο άβατο της αναρχίας με κακές προθέσεις. Σημειωτέον ότι όποιος αναλαμβάνει το έργο της φύλαξης του ιερού καταλήγει να βλέπει κλέφτες παντού τριγύρω, και ίσως έχει έρθει η ώρα να κάνουμε τους ταραγμένους δυσφημιστές «μας» να σωπάσουν.

Πρώτα απ’ όλα, θα πρέπει να εξηγήσουν τι εννοούν με το μηδενισμό. Προσωπικά, βλέπω με καχυποψία όποιον μου εκθειάζει τις χαρές του μηδενισμού διότι θεωρώ ότι ο μηδενισμός, ως η υποστασιοποίηση του τίποτα, συνιστά μια παραπλάνηση. Όταν η μη πληρότητα όλων καλλιεργείται μ’ ένα αίσθημα μεστότητας, είναι δύσκολο ν’ αντισταθεί κανείς στον πειρασμό ν’ αντικαταστήσει το παλαιό απόλυτο με την πιο αφηρημένη του στιγμή, κατά την οποία το τίποτα μετασχηματίζεται άμεσα σε όλα κι ως εκ τούτου συνολικοποιείται. Εντέλει, ο μηδενισμός εμένα μου φαίνεται σαν πανούργα μορφή μιας συλλογιστικής, που οδηγεί την ολότητα της δομής της γνώσης μέσα στο σκοτάδι της Μηδαμινότητας, μονάχα για να λάβει –μέσα απ’ αυτήν τη θεαματική, τη ριζική άρνηση– ακόμα περισσότερο από το φως του Όλου.

Ίσως όμως ο φημολογούμενος «μηδενισμός» αποτελείται από κάτι πολύ πιο απλό, δηλαδή από μιαν υποτιθέμενη απουσία προτάσεων. Με άλλα λόγια, κάποιος είναι μηδενιστικός όταν αρνείται επίμονα να υποσχεθεί ένα μελλοντικό επίγειο παράδεισο, να προβλέψει τη λειτουργία του, να μελετήσει την οργάνωσή του, να επαινέσει την τελειότητά του. Κάποιος είναι μηδενιστικός όταν αρνείται ριζικά να πάρει και να εκτιμήσει όλες τις στιγμές της σχετικής ελευθερίας που προσφέρει αυτή η κοινωνία, προτιμώντας αντ’ αυτού το δραστικό συμπέρασμα ότι καμιά απ’ αυτές δεν αξίζει να σωθεί. Τέλος, κάποιος είναι μηδενιστικός όταν, αντί να προτείνει κάτι εποικοδομητικό, η δραστηριότητά του καταλήγει να είναι μια «έμμονη θριαμβευτικότητα για την καταστροφή αυτού του κόσμου». Αν αυτό είναι το επιχείρημα, τότε πράγματι είναι πενιχρό.

Για να πιάσουμε το νήμα απ’ την άκρια, ένα πράγμα είναι ο αναρχισμός –η Ιδέα– και άλλο πράγμα είναι το αναρχικό κίνημα – το σύνολο ανδρών και γυναικών που υποστηρίζουν τούτη την Ιδέα. Για μένα δεν έχει κανένα νόημα να λέγεται ως προς την Ιδέα κάτι που στην πραγματικότητα επιβεβαιώνουν μονάχα λιγοστοί αναρχικοί. Η Ιδέα του αναρχισμού είναι η απόλυτη ασυμβατότητα μεταξύ ελευθερίας και αυθεντίας. Αυτό συνεπάγεται ότι συνολική ελευθερία μπορεί κανείς να απολαύσει εν πλήρει απουσία της εξουσίας. Επειδή η εξουσία υπάρχει και δεν έχει καμία πρόθεση να εξαφανιστεί οικειοθελώς, θα χρειαστεί πράγματι να δημιουργηθεί ένας τρόπος για την εξάλειψή της. Διορθώστε με αν κάνω λάθος.

Δεν καταλαβαίνω γιατί μια τέτοια παραδοχή –που ουδείς αναρχικός «μηδενιστής» δεν έχει ούτε στα όνειρά του ποτέ αρνηθεί ή καταπνίξει– θα πρέπει αναγκαστικά να επιφέρει την υπόδειξη νέων κοινωνικών κανονισμών. Δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει πρώτα κανείς να εξεταστεί σε διδακτορικό διαγώνισμα πάνω στην αρχιτεκτονική του νέου κόσμου προκειμένου να «είναι μέρος» του αναρχικού κινήματος, και γιατί δεν αρκεί ν’ αγαπάει τη λευτεριά και να μισεί κάθε μορφή αυθεντίας με όλα όσα συνεπάγεται. Όλα αυτά δεν είναι παράλογα μονάχα από τη θεωρητική άποψη, αλλά είναι επίσης σφαλερά από την ιστορική σκοπιά (και οι αναρχικοί φημολόγοι δείχνουνε μεγάλο ζήλο για την Ιστορία). Ένα από τα σημεία στα οποία συγκρούονταν συχνά πυκνά ο Μαλατέστα [Malatesta] και ο Γκαλλεάνι [Galleani] ήταν ακριβώς το ερώτημα του κατά πόσον ήταν αναγκαίο να σχεδιαστεί τι θα μπορούσε να δημιουργηθεί μετά την επανάσταση, ή όχι. Ο Μαλατέστα υποστήριζε ότι οι αναρχικοί πρέπει ν’ αρχίσουν αμέσως να αναπτύσσουν ιδέες για το πώς θα οργανώσουν την κοινωνική ζωή, γιατί το ζήτημα δε σηκώνει αναβολή· ο Γκαλλεάνι, από την άλλη, υποστήριζε ότι το έργο των αναρχικών ήταν η καταστροφή αυτής της κοινωνίας, και ότι οι μελλοντικές γενιές που θα είναι απρόσβλητες από τη λογική της κυριαρχίας θα βρούνε μόνες τους την άκρη πώς να ανοικοδομήσουν. Παρά τις διαφωνίες αυτές, ο Μαλατέστα δεν κατηγορούσε τον Γκαλλεάνι σαν μηδενιστή. Θα ήταν ανώφελο να διατυπώσει αυτή την κατηγόρια, διότι η διαφορά τους ήταν μονάχα πάνω στην εποικοδομητική πτυχή του διακυβεύματος· συμφωνούσαν πλήρως ως προς την καταστροφική πτυχή. Παρόλο που πολλοί ερμηνευτές του παραλείπουν να το πούνε, ο Μαλατέστα ήταν στ’ αλήθεια ένας εξεγερσιακός, ένας επιβεβαιωμένος υποστηρικτής μιας βίαιης εξέγερσης ικανής να σωριάσει συθέμελα το κράτος.

Σήμερα ωστόσο το μόνο που χρειάζεται ώστε να κατηγορηθεί κανείς για μηδενισμό είναι το να επισημάνει ότι όποιοι κατέχουν εξουσία δεν παραδίδουν τα προνόμιά τους οικειοθελώς και να βγάλει τα χρειαζούμενα συμπεράσματα. Μέσα στο αναρχικό κίνημα, όπως και παντού, οι καιροί αλλάζουν. Μια φορά κι έναν καιρό η αντιπαράθεση μεταξύ αναρχικών καταπιανόταν με τον τρόπο κατανόησης της επανάστασης, ενώ σήμερα φαίνεται ότι κάθε συζήτηση επικεντρώνεται στον τρόπο αποφυγής της. Ποιον άλλο σκοπό μπορεί να έχουν όλες αυτές οι πραγματείες για την αυτοδιεύθυνση, τον ελευθεριακό κοινοτισμό ή την ευλογητή ουτοπία της σύνεσης; Είναι σαφές ότι, όταν κάποιος απορρίπτει το εξεγερσιακό εγχείρημα ως αυτό που είναι, τότε η καταστροφική υπόθεση αρχίζει να παίρνει τρομακτικό σουλούπι. Αυτό που ήταν μονάχα ένα λάθος κατά την αντίληψη του Μαλατέστα –το να περιορίζεται κανείς στην κατακρήμνιση της κοινωνικής τάξης– για πολλούς από τους σύγχρονους αναρχικούς αντιπροσωπεύει μία φρίκη.

Όταν ευσεβείς ψυχές ακούνε το αλύχτημα ενός σκύλου, πάντοτε θαρρούν πως τους ζυγώνει ένας θηριώδης λύκος. Γι’ αυτούς το φύσημα του ανέμου γίνεται ανεμοστρόβιλος που πλησιάζει. Παρομοίως, σε όσους έχουν επιφορτιστεί με το έργο της μεταμόρφωσης του κόσμου μοναχά διά της πειθούς η λέξη καταστροφή τους ταράζει το μυαλό, προξενώντας επώδυνες και δυσάρεστες εικόνες. Αυτά τα πράγματα κάνουν κακή εντύπωση στους ανθρώπους που, άμα πρόκειται να προσηλυτιστούν και τελικά να συρρεύσουν στις τάξεις της ελλόγου αιτίας, πρέπει να έχουν μια θρησκεία η οποία να υπόσχεται μία Εδέμ της ειρήνης και της αδερφοσύνης· λίγη σημασία έχει αν αφορά τον παράδεισο, τη νιρβάνα ή την αναρχία. Κι όποιος τολμά να θέσει μια τέτοια θρησκεία υπό αμφισβήτηση, δεν μπορεί να θεωρείται απλώς ένας μη πιστός. Στο ρου των πραγμάτων, ένα τέτοιο πρόσωπο θα πρέπει να παρουσιαστεί ως επικίνδυνος βλάσφημος.

Εξ ου και «εμείς» (αλλά ποιοι συναπαρτίζουν αυτό το «εμείς»;) αποκαλούμαστε «μηδενιστές». Πλην του μηδενισμού σε όλα δαύτα, ποιο είναι το νόημα;

άρθρο της Penelope Nin που δημοσιεύτηκε στην ιταλική αναρχική εφημερίδα Canenero (1994/7)· η απόδοση στα ελληνικά έγινε από την αγγλική μετάφραση του Βόλφι Λάντστραϊχερ [Wolfi Landstreicher] —βλ. α, β, γ

Πουέρτο Μοντ, Χιλή: Παρουσίαση του αναρχικού εκδοτικού εγχειρήματος Sembrando Tormentas

Και οι πυρές μας θα σβήσουν μονάχα σαν το φλόγιστρο του ήλιου εκραγεί μεγαλειωδώς πάνω στη θάλασσα. Κι αν αυτή η μέρα δε δεήσει να ’ρθει, οι πυρές μας θα συνεχίσουν να κροταλίζουν τραγικά μες στη σκοτεινιά της αιώνιας νύχτας.
Ρέντσο Νοβατόρε, «Προς το δημιουργικό τίποτα»

Θεωρούμε ότι εναπόκειται στο κάθε άτομο, κατά μόνας ή από κοινού με τους πολιτικά συγγενείς του, να αναστοχαστεί και να καθορίσει με τι, πώς, μαζί με ποιον και πότε θα παρέμβει στην πραγματικότητα. Έτσι, η έκδοση και διακίνηση έντυπου υλικού ανακύπτει ως ένα μέσο παρέμβασης ενάντια στην εξουσία και στις πρωτοπορίες.

Μέσα από την έκδοση, πειρατεία και διανομή αναρχικού και ριζοσπαστικού έντυπου υλικού (βιβλία, μπροσούρες, φυλλάδια, περιοδικά κ.τ.λ.), το εγχείρημα Sembrando Tormentas («Σπέρνοντας Θύελλες») επιδιώκει να κάνει γνωστές ιδέες, εμπειρίες, μάχες που επικεντρώνονται στην (αυτο)απελευθέρωση του ατόμου, των μη ανθρώπινων ζώων και της γης από κάθε μορφή κυριαρχίας. Δεν είναι ούτε επιθυμεί να γίνει συλλογικότητα ή οργάνωση.

Αυτή η απόπειρα στοχεύει στην πρόκληση, τροφοδότηση, αγκιτάτσια της βούλησης για ανταρσία που πιστεύουμε ότι φέρει εντός του κάθε ον που βρίσκεται σε κατάσταση υποταγής, θέτοντας στη διάθεση του καθενός και της καθεμιάς ένα σύνολο ιδεών, βιωμάτων και αναλύσεων γύρω από την αναρχία και αποζητώντας την αμφισβήτηση, την κριτική, την ένταση, τον προβληματισμό, το διάλογο, την προσωπική ρήξη του εξημερωμένου πολίτη με τις κυρίαρχες αξίες και ιδέες που επιβάλλει η εξουσία και υιοθετεί η κοινωνία, υπέρ της ίδιας μας της απελευθέρωσής τόσο σε υλικό όσο και σε (αντι)ιδεολογικό επίπεδο.

Βάζουμε στην πρέσα διάφορες προοπτικές, οι οποίες μπορεί να είναι αντιφατικές ή ακόμα και αντικρουόμενες μεταξύ τους, μιας και δε θέλουμε να πουλήσουμε φούμαρα σε κανέναν ούτε να προσφέρουμε μια λυτρωτική ιδεολογία για τη «φτωχολογιά», το «θύμα» των κακούργων πολιτικών και καπιταλιστών, αλλά απεναντίας θέλουμε να διεγείρουμε την αυτοζύμωση της ατομικής και αυτόνομης σκέψης.

Αντί να βοηθήσει τ’ άτομα να αυτοχειραφετηθούν, συνεισφέροντας έτσι ώστε να δρουν και να σκέφτονται από μόνα τους, το στρατευμένο μέλος θέλει να τα πείσει πως μονάχα άμα ακολουθήσουν την επαναστατική κατεύθυνση και/ή αναγνωρίσουν την επαναστατική πίστη θα κατορθώσουν τη σωτηρία τους.
Ρικάρδο Φουέγο, «Γιατί είμαι υπέρμαχος της αναρχίας»

Το εγχείρημα αυτό έκδοσης και διανομής αυτοχρηματοδοτείται από την πώληση του έντυπου υλικού. Όμως τμήμα του υλικού αυτού δεν έχει καθορισμένη τιμή, και μπορείς να το αποκτήσεις με ελεύθερη συνεισφορά σου. Αν δεν έχεις χρήματα και θες να πάρεις στα χέρια σου κάποιο έντυπο, μπορείς να δώσεις γι’ αντάλλαγμα κάτι που μπορεί να είναι του ενδιαφέροντός μας ή να μας χρησιμεύει με κάποιον τρόπο. Αν από την άλλη θες να αράξεις και να διαβάσεις επιτόπου ένα κείμενο, δεν τρέχει μία. Τα λεφτά, αυτά καθαυτά, δε μας ενδιαφέρουνε και σιχαινόμαστε να αποτελούν ένα όριο στην ικανοποίηση των αναγκών μας.

Αυτό που κάνουμε δεν είναι ελεύθερο επάγγελμα ή «πολιτικό έργο». Δεν επιδιώκουμε να αποκομίσουμε χρηματικά οφέλη ούτε να αποκτήσουμε ακολούθους/στρατευμένους στην υπηρεσία οποιασδήποτε οργάνωσης. Με τα χρήματα που συγκεντρώνουμε μας ενδιαφέρει να διασφαλίσουμε τη συνέχεια και βελτίωση της ποιότητας του υλικού προς διάθεση απ’ το εκδοτικό μας εγχείρημα, κι ως εκ τούτου, την κυκλοφορία των απελευθερωτικών κι αναρχικών ιδεών στην πόλη όπου ζούμε.

Για να μας βρεις πέρνα από την οδό Αντόνιο Βαράς, στο ύψος του φρικαλέου αγάλματος προς τιμήν των γερμανών αποικιοκρατών, τ’ απογεύματα από τις 16.00 μέχρι τις 19.00, όταν ο καιρός το επιτρέπει. Σκάμε μύτη και σε μερικές συναυλίες ή συντροφικές εκδηλώσεις.

Sembrando Tormentas
Ταπεινό αυτοδιαχειριζόμενο, αντιεμπορευματικό και αναρχικό εκδοτικό και διανεμητικό εγχείρημα

ΥΓ. Θέλουμε να καταστήσουμε σαφές ότι δε σχετιζόμαστε ούτε μας ενδιαφέρει να σχετιστούμε με φορμαλιστικές οργανώσεις «οριζόντιες», «κάθετες», διαγώνιες, κατακόρυφες, χρώματος κόκκινου, κοκκινόμαυρου, κίτρινου, ροζ ή ιριδίζοντος, ούτε με κανένα άλλο κέντρο μικροεξουσίας, όπου συνεχίζουν να αναπαράγονται οι σχέσεις της κυριαρχίας, όπου υπάρχουν αρχηγοί (τύποις ή ατύπως) και κοπάδια. Όλες αυτές οι οργανώσεις εμφανίζονται ως φορείς μιας επαναστατικής αλήθειας και πασχίζουν επιδεικτικά να κάνουνε την «αφελή» μάζα (όπως βλέπουν τους λοιπούς που δεν ανήκουν στα γκρουπούσκουλά τους) να πιστέψει ότι, αφού αποδεχτεί τα δόγματά τους, ακολουθήσει τις εντολές τους, σηκώσει τις σημαίες τους και λατρέψει τους νεκρούς τους, θα είμαστε όλοι κι όλες μας πιο κοντά σε μια ευτυχή και ελεύθερη ζωή, ή πιο κοντά σ’ έναν κοινωνικό εσμό κι έναν κόσμο «καλύτερο».

Γαλλία: Μανιφέστο μηδενιστριών (1883)

Αφήστε τους άνδρες να διασκεδάζουνε φλυαρώντας χωρίς σταματημό για την Επανάσταση. Είναι ελεύθεροι να το κάνουν! Οι μηδενίστριες γυναίκες κουράστηκαν απ’ όλη τούτη την αναβλητικότητα, κι είναι αποφασισμένες να πράξουν.

Λογαριάζοντας πώς θα ξεκάνουνε την μπουρζουαζία, είναι έτοιμες να θυσιάσουνε τα πάντα για να επιταχύνουν την πραγμάτωση του εγχειρήματος αυτού. Μες στο άσβεστο μίσος που τις καταβροχθίζει, θ’ αντλήσουνε όποια δύναμη χρειαστεί προκειμένου να υπερκεράσουν κάθε εμπόδιο.

Ωστόσο, επειδή τούτο το μεγαλειώδες έργο δεν είναι εφικτό να πραγματοποιηθεί εν μιά νυκτί, θα πάρουνε το χρόνο τους, προτιμώντας προσώρας, και κατά διαστήματα, να χρησιμοποιήσουν τη δηλητηρίαση για να φτάσουν ευκολότερα στο προκείμενο, να τελειώνουνε με τους κακόσπορους.

Οι μηδενίστριες θ’ αναπληρώσουν για την έλλειψη της επιστημονικής γνώσης και εργαστηριακής πρακτικής σαν αναμείξουνε μικρές δόσεις στην τροφή των εκμεταλλευτών τους, ουσίες θανατηφόρες που ’ναι διαθέσιμες στους φτωχούς ανθρώπους κι εύκολες στη χρήση ακόμα και για τις πιο άμαθες και άπειρες γυναίκες.

Απ’ τις εκατοντάδες των συστατικών με αδιαμφισβήτητα αποτελέσματα, μπορούμε ν’ αναφέρουμε τον οξικό μόλυβδο, εκχύλισμα του οποίου μπορείτε να πάρετε μέσα σε λίγες μέρες αν αφήσετε μολυβένια σκάγια ή θραύσματα μολύβδου μέσα σε ξύδι· τα κομμάτια σάπιου κρέατος· το κώνειο, που πολύ συχνά περνιέται για μαϊντανός και φυτρώνει παντού στην άκρη του δρόμου, στις πίσω πλευρές των τάφρων.

Αν μη τι άλλο θα δώσουμε πίσω στους κατάπτυστους καταπιεστές μας λίγο απ’ το κακό που μας προξενούνε κάθε μέρα. Δε θα υπομένουμε την τυραννία με το χαμόγελο στα χείλη, ξέροντας ότι η ζωή των εχθρών μας είναι στο έλεός μας… Θέλουνε να είναι οι αφεντάδες! Ας υποστούνε τις συνέπειες.

Στα τρία χρόνια που ο σύνδεσμος υπάρχει στα πέριξ, εκατοντάδες αστικές οικογένειες πληρώσανε ήδη το μοιραίο τίμημα, αφού μια μυστηριώδης ασθένεια κατατρώει τον οργανισμό τους, την οποία η ιατρική δεν μπορεί να διαγνώσει ή ν’ αποτρέψει.

Βάλτε το μπρος λοιπόν, όλες εσείς οι γυναίκες που ’χετε απηυδήσει με τα βάσανα και γυρεύετε ένα γιατρικό να σας λυτρώσει από τη δυστυχία. Μιμηθείτε τις μηδενίστριες!

Πηγή: Η Μαύρη Σημαία [Le Drapeau Noir], τ. 4, 2 Σεπτέμβρη 1883, Λυόν (Γαλλία).

Στ’ αγγλικά. Πρωτότυπο κείμενο εδώ (σελ. 3).

Οσπιταλέτ, Καταλονία: Ανάληψη ευθύνης για επιθέσεις σε τράπεζες

Αλληλεγγύη στους 5 συλληφθέντες του Σαμπαντέλ (Βαρκελώνη)

Μετά από σχεδόν ένα χρόνο ενεργούς παρουσίας της ομάδας μας, παρατηρούμε μια σχετική αύξηση του τύπου των δράσεων με τις οποίες ταυτιζόμαστε και τις οποίες αναπαράγουμε, έτσι λοιπόν αποφασίσαμε μέσω αυτού του μέσου να τις δημοσιοποιήσουμε, παροτρύνοντας στον πολλαπλασιασμό τους.

Εκτός από εμάς, υπήρξε μονάχα μία ακόμη απόπειρα πλαισίωσης των δράσεων σε μια «καμπάνια» ή παρόμοια γραμμή δράσης, ενώ η απάντηση που επακολούθησε ήταν η σιωπή της πλειονότητας των αναρχικών και μηδενιστών στην Καταλονία (ή τουλάχιστον δε δημοσιεύτηκαν ενέργειες στο διαδίκτυο).

Εμείς παραμένουμε σταθεροί στη στρατηγική μας και στην πολιτική μας γραμμή, αντιλαμβανόμενοι τις δράσεις της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας και άλλες ανώνυμες ενέργειες ως μικρά σινιάλα.

Επ’ ευκαιρία, στέλνουμε χαιρετισμούς σε όλα εκείνα τα άτομα που αποφάσισαν να περάσουν από τη θεωρία στην πράξη σε ό,τι άπτεται της άμεσης δράσης και της υλικής της υπόστασης.

Σε άλλα επικοινωνηθέντα μας απευθύναμε κάλεσμα για την ενσωμάτωση των στρατηγικών του σαμποτάζ και/ή του αντάρτικου πόλης στη ζωή και στο λόγο όσων νιώθουν να ταυτίζονται με την αντικρατική, αντικαπιταλιστική, αντεξουσιαστική και ενάντια στην κυριαρχία σκέψη, δηλαδή με αυτό που κάποιοι από μας αντιλαμβανόμαστε ως αναρχισμό και κάποιοι άλλοι ως αναρχομηδενισμό.

Σήμερα απευθύνουμε ένα κάλεσμα συνεκτικότητας ως προς τα 5 άτομα που συνελήφθησαν σε σύνδεση με το αθήναιο του Σαμπαντέλ.

Επί της παρούσης δεν υπάρχει πληροφόρηση άμεση απ’ τους ίδιους τους κρατουμένους, αλλά από άτομα κοντινά σε αυτούς και συγγενείς τους. Φαίνεται όμως ότι πολλοί έχουν ήδη σχηματίσει γνώμη σχετικά με το ζήτημα. Το έλλειμμα αλληλεγγύης ή αντίδρασης στη Βαρκελώνη είναι ανησυχητικό.

Πολλοί αποστρέφουν το βλέμμα τους ενόσω οι συλληφθέντες βρίσκονται έγκλειστοι σε καθεστώς απομόνωσης στα FIES. Διαβάζοντας τον Τύπο και το κατηγορητήριο, οι αναλύσεις περιστρέφονται γύρω από το αν ήταν «ναρκέμποροι» ή όχι, ή σχετικά με το αν ρουφιάνεψαν ή όχι. Φαίνεται ότι, με το που κάποιος μπαίνει στο λούκι του ισπανικού νομικού και/ή σωφρονιστικού συστήματος ως φυλακισμένος ή διωκόμενος, τίθεται υπό αμφισβήτηση το πολιτικό, ηθικό, συναισθηματικό και αισθητικό ιστορικό του.

Όσο συμβαίνουν τα παραπάνω, το κράτος κρατά αιχμάλωτα 5 άτομα που, απ’ ό,τι φαίνεται, αυτοκαθορίζονται ως αναρχικοί.

Το ζήτημα δεν είναι να στηριχτεί (από αναρχικούς) στα τυφλά ο οποιοσδήποτε, αλλά ότι οι λόγοι της σύλληψής των 5 μας αφορούν. Φαίνεται ότι μερικές φορές η συνεκτικότητα εξαφανίζεται από τον Οίκο των αναρχικών, ιδίως όταν η πραγματικότητα διεμβολίζει τις γραμμές μας, κι εν προκειμένω λείπει η απάντηση απέναντι στην κρατική επίθεση κατά του αναρχισμού.

Το κράτος δεν παρατηρεί απλά πώς τη βγάζουμε πέρα –αυτό είναι σχεδόν αδιάφορο– αλλά επιχειρεί να μας κυνηγήσει χτυπώντας εκεί που δεν το φανταζόμαστε, αν ο στόχος του είναι να προκαλέσει παράνοια, κι εκεί όπου οι σύντροφοι κάνουν πιο φανερή την παρουσία τους, αν ο στόχος είναι να μας παραλύσει.

Την τελευταία περίοδο γίνεται όλο και πιο συνήθης η στοχοποίηση των αναρχικών στα μίντια και η συσχέτισή τους με τρομοκρατικές ομάδες και άτομα που απεργάζονται «επεισόδια» εντός των «ειρηνικών» κινημάτων διαμαρτυρίας (όπως η Πλατφόρμα Δεινοπαθούντων από Υποθήκες PAH, ή οι «αγανακτισμένοι» του 15M, κ.τ.λ.). Η εξουσία κάνει τα κουμάντα της ώστε να προετοιμάσει το έδαφος για να χτυπήσει, κι αυτό είναι κάτι που το κάνει δημόσια, διαχωρίζοντας τους διαδηλωτές σε «καλούς» και «κακούς». Τούτη δεν είναι καμιά καινούργια στρατηγική, αλλά πρέπει να είμαστε απίκο και ν’ απαντάμε με το λόγο μας δείχνοντας συνοχή, μιας και το να σιωπούμε ή να αγνοούμε την κατάσταση δε συνιστά καμιά απάντηση.

Η απάντησή μας ως προς τους συλληφθέντες είναι μόνον η αρχή, ο αγώνας μας είναι μια πράξη αλληλεγγύης, όπως θα είναι και η συνέχιση των επιθέσεών μας.

Αλληλεγγύη στους 5 συλληφθέντες!

Απέναντι στην κρατική επίθεση εναντίον ενός αθήναιου και εναντίον του αναρχικού κινήματος, καταστρέψαμε 5 τράπεζες στη ζώνη που εκτείνεται περιφερειακά της πόλης Οσπιταλέτ.

Υγεία, αναρχία και επαναστατικός μηδενισμός!

Μαύροι Λύκοι

Ινδονησία: Τιμή για πάντα στον αναρχομηδενιστή Ryo

ΑΝΤΙΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ, ΑΜΕΣΗ ΔΡΑΣΗ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Ι. Ακολουθεί το πρώτο γράμμα πρώην μελών του εγχειρήματος διεθνούς αντιπληροφόρησης Negasi («Άρνηση») σχετικά με τη δολοφονία του συντρόφου Ρύο στα τέλη Νοέμβρη του 2012. Με αυτά τα λόγια μπόρεσαν έστω και καθυστερημένα να δημοσιοποιήσουν την κατάσταση που τους έπληξε. Στο μεταξύ, το Νεγκάσι είχε ήδη ολοκληρώσει τον κύκλο του στις 22 Οκτώβρη 2012, αλλά μερικά απ’ τα πρώην μέλη του συνεχίζουν τον αγώνα στην Ινδονησία με ένα νέο εγχείρημα, το Asimetris.

Προς όλους τους συντρόφους κι όλες τις συντρόφισσες,

Στις 25 Νοέμβρη 2012 χάσαμε το σύντροφό μας Ρύο. Τον σκότωσε ένα δειλό κάθαρμα το πρωί, την ώρα που γυρνούσε στο σπίτι του έχοντας βγει έξω για το πρόγευμά του. Ο Ρύο υπήρξε μέλος της πρώτης γενιάς του Νεγκάσι και δραστηριοποιούνταν σε ενέργειες αντιπληροφόρησης, μεταφράσεις και εκδόσεις για τη στήριξη του αντεξουσιαστικού κινήματος στο Μανάδο. Continue reading Ινδονησία: Τιμή για πάντα στον αναρχομηδενιστή Ryo

Eλλάδα: Μήνυμα αλληλεγγύης στον Αλφρέντο Κόσπιτο και στον Σέρτζιο Μαρία Στεφάνι από τα φυλακισμένα μέλη της Ε.Ο. ΣΠΦ και τον Θεόφιλο Μαυρόπουλο

ΣΠΦ – Στα άκρα… για τον Alfredo και τον Sergio

Ο αδερφός μας Αλφρέντο Κόσπιτο (κατηγορούμενος για τους πυροβολισμούς εναντίον στελέχους εταιρείας πυρηνικής ενέργειας τους οποίους ανέλαβε ο Πυρήνας Όλγα της FAI), μαζί με το σύντροφο Σέρτζιο Μαρία Στεφάνι ξεκίνησαν απεργία πείνας στις 29 Γενάρη ενάντια στις απαγορεύσεις επισκεπτηρίου που ήθελαν να τους επιβάλουν οι δεσμοφύλακες.

Στις 18 Φεβρουαρίου ο Αλφρέντο διέκοψε την απεργία αφού η διοίκηση της φυλακής δεσμεύτηκε για την ικανοποίηση του αιτήματός του. Ο Σέρτζιο συνεχίζει περιμένοντας κι αυτός την ικανοποίηση του αιτήματός του. Ο Αλφρέντο, φυσικά, παραμένει αλληλέγγυος στο σύντροφο Σέρτζιο και, ως χειρονομία στήριξης, προκάλεσε δολιοφθορές στο χώρο της φυλακής.

Παράλληλα, πριν λίγες μέρες και καθώς η έρευνα σχετικά με τους πυροβολισμούς για τους οποίους κατηγορείται ο Αλφρέντο κατέληγε σε αδιέξοδο, οι μπάτσοι ζήτησαν DNA απ’ το σύντροφο με σκοπό να κάνουν «έρευνα» για μία άλλη επίθεση. Πρόκειται για την επίθεση στη Μονάδα Επιστημονικών Ερευνών (RIS) της αστυνομίας το 2005 στην Πάρμα.

Εξαιτίας της άρνησης του Αλφρέντο να δώσει DNA, οι μπάτσοι έκαναν επιδρομή στο κελί (στις 19 Φλεβάρη) και συνέλεξαν μόνοι τους δείγματα DNA από το χώρο.

Αν δεν ήμασταν αιχμάλωτοι στις ελληνικές φυλακές, οι ΠΡΑΞΕΙΣ θα είχαν τον πρώτο λόγο. Τώρα όμως, έστω και πίσω απ’ τα κάγκελα της φυλακής, στέλνουμε στον Αλφρέντο και στον Σέρτζιο αυτά τα λίγα λόγια ως χαιρετισμό και ως υπόσχεση:

Σε αυτόν τον κόσμο, οι λύκοι κατοικούν στα άκρα. Στη μέση βρίσκονται αυτοί που δεν τολμούν.

Κάποιος απ’ τη μέση μπορεί να ρωτήσει προς τη μεριά μας: «Γιατί κυνηγάτε το αδύνατο…;»

Όμως η φωνή μας που μιλάει απ’ την καρδιά φωνάζει: «Δεν υπάρχει αδύνατο για τον Άνθρωπο. Ποτέ μη βάζεις σύνορα στη θέληση του Ατόμου. Να σπας τα όρια. Να πεθαίνεις και να λες “Θάνατος δεν υπάρχει…” Να αρνιέσαι τη μάζα. Να αρνιέσαι την κοινωνία και τον ειρηνικό θάνατο του κομπάρσου».

Μια έκρηξη μέσα μας φωνάζει: «Είμαι Εγώ, εισβάλλω στη σκηνή του κόσμου και ανατινάζω την ησυχία του».

Είμαστε εμείς, οι Εξόριστοι Αναρχικοί, οι Μηδενιστές, οι Εικονοκλάστες, που γκρεμίζουμε τα είδωλα του κόσμου σας.

Στους συντρόφους προσφέρουμε τη φωτιά του Προμηθέα.
Στους εχθρούς τον πόλεμο.
Στους αδιάφορους… τίποτα.

Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς FAI/IRF
και ο αδερφός Θεόφιλος Μαυρόπουλος

Φυλακές Κορυδαλλού, Φλεβάρης 2013

Τομοχόν, Ινδονησία: Εμπρησμός αλληλεγγύης από Πυρήνα Αργυρού/Διεθνή Συνωμοσία Εκδίκησης (FAI-FRI)

Χθες τη νύχτα (10.1.2013) το ξανακάναμε. Πραγματώσαμε μια άμεση δράση βασισμένη στις επαναστατικές μας αξίες, ως μηδενιστών, ως ατομικιστών, κι ως έκφραση του μίσους γι’ αυτή την κοινωνία. Καλυμμένοι/-ες απ’ τη νυχτιά, πυρπολήσαμε ένα ιδιωτικό όχημα στο Τομοχόν (κωμόπολη του βόρειου Σουλάβεζι), που ανήκε σε άγνωστο πρόσωπο. Ήταν ένα όχημα παρκαρισμένο δίπλα στον τοπικό τηλεοπτικό σταθμό της κωμόπολης. Ένα αυτοκίνητο σύμβολο σκλαβιάς, οικοκαταστροφής και της απουσίας νοήματος της ζωής.

Θαρρούμε πως μέσα απ’ την άμεση δράση μπορεί κάθε επαναστάτης και επαναστάτρια να μιλήσει, ακόμα κι όταν τους χωρίζουν ολάκερες ήπειροι και σύνορα εθνών-κρατών. Θαρρούμε πως οι επαναστατικές πράξεις μιλάνε βροντερά και φτάνουν ως τ’ αδέλφια μας της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας και του Διεθνούς Επαναστατικού Μετώπου.

Αφιερώνουμε τη δράση μας στον αδελφό μας ένοπλο αντάρτη Παναγιώτη Αργυρού –επαναστάτη και περήφανο μέλος της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς (Ελλάδα)– ο οποίος χρειάστηκε να χειρουργηθεί ύστερα από μια πτώση. Όταν ακούσαμε αυτό το νέο, μας μάτωσε την καρδιά. Τυλίξαμε ένα αυτοκίνητο στις φλόγες για να στείλουμε τους θερμότερους επαναστατικούς μας χαιρετισμούς σ’ εσένα, σύντροφε. Για να ξέρουνε οι εχθροί μας ότι κανένας επαναστάτης δε θα μείνει μόνος. Δύναμη, αδελφέ! Διά πυρός σού ευχόμαστε υγεία.

Στ’ άλλα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς και στον επαναστάτη αναρχικό Θεόφιλο Μαυρόπουλο: κανείς σας δεν πρόκειται να μείνει μοναχός ποτέ. Οι πράξεις μας είναι και δική σας εκδίκηση συνάμα.

Δε λησμονούμε τους αδερφούς μας στην Ιταλία που ’χουν απαχθεί απ’ το κράτος και κρατούνται πίσω απ’ τα σίδερα. Στον Αλφρέντο Κόσπιτο και στον Νικόλα Γκάι. Οι καρδιές μας είναι πάντοτε κοντά και στους δυο σας.

Στέλνουμε επίσης τους επαναστατικούς μας χαιρετισμούς στη Βίλα Αμαλίας και σε όλους τους απελευθερωμένους χώρους που υπέστησαν την εισβολή των εχθρών μας. Σε όλους τους καταληψίες που ’ναι αιχμάλωτοι απ’ τα γουρούνια του κράτους. Η γενναιότητά σας μας εμπνέει για να κρατάμε το κεφάλι ψηλά. «Φωτιά» είναι ο τρόπος που προφέρουμε εμείς την αλληλεγγύη.

Και σε όλους τους αναρχικούς ομήρους: στον Ιβάν και στην Κάρλα, στον Φρέντυ, Μαρσέλο και Χουάν, στη Χιλή· στον Χένρυ στη Βολιβία· στον Τζων Μπάουντεν (στο Ηνωμένο Βασίλειο), στον Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα (στη Γερμανία), στον Μάρκο Καμένις (στην Ελβετία) και σε όλα τ’ άλλα κρατούμενα συντρόφια ανά τον κόσμο. Αυτή η φωτιά είναι μια μεταφορά από τις αγκαλιές μας που ’ναι γεμάτες σεβασμό, αλληλεγγύη και οργή ενάντια στην εξουσία.

Υγεία!

Πυρήνας Αργυρού
Διεθνής Συνωμοσία Εκδίκησης
Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο
Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία

ΗΠΑ: John Zerzan, «Ακούσαμε ουρλιαχτά»

Ας υποθέσουμε πως δεν υπάρχει τίποτα που να μην έχει ξαναγίνει, συμπεριλαμβανομένων των πολλαπλών ανθρωποκτονιών. Αυτό όμως φαίνεται να ’ναι σύγχρονο φαινόμενο, που συνηθίζεται τώρα δα.

Το 1966 ήταν μια χρονιά ορόσημο για τα φονικά ξεσπάσματα, ένα έτος απότομης εκδήλωσης τέτοιων γεγονότων μπροστά από την εποχή του. Παρ’ ότι ο Τσαρλς Στάρκγουεδερ (Charles Starkweather) σκότωσε έντεκα άτομα στη Νεμπράσκα και στο Ουαϊόμινγκ το 1958, το ’66 ήταν το έτος που εισήγαγε τα μελλούμενα.

Εκείνη τη χρονιά ο Ρίτσαρντ Σπεκ (Richard Speck) μαχαίρωσε οκτώ εκπαιδευόμενες νοσηλεύτριες μέχρι θανάτου στον κοιτώνα τους στο Σικάγο. Την ίδια χρονιά ο Τσαρλς Ουίτμαν (Charles Whitman) άφησε πίσω του ένα σημείωμα αυτοκτονίας, σκαρφάλωσε ψηλά σ’ έναν ουρανοξύστη, στο λεγόμενο Τάουερ του Πανεπιστημίου του Τέξας στο Ώστιν, και σκότωσε διά πυροβολισμών δεκατέσσερα άτομα.

Ύστερα από μια σχετική νηνεμία λίγων ετών, το 1983 οι πολλαπλοί πυροβολισμοί από χέρια υπαλλήλων της ταχυδρομικής υπηρεσίας των ΗΠΑ παρήγαγαν στην αμερικανική αργκό τη φράση «τα παίρνω ταχυδρομικά». Από τότε σημειώθηκαν 35 ανθρωποκτονίες σε έντεκα περιστατικά όπου εμπλέκονταν ταχυδρομικοί υπάλληλοι. Στο σταδιακά αυξανόμενο αριθμό φονικών σε χώρους εργασίας προστέθηκαν επίσης οι πυροβολισμοί σε γραφεία ημερησίων συναλλαγών στην Ατλάντα το 1999, με απολογισμό δεκατρείς νεκρούς.

Ήταν στα τέλη της δεκαετίας του 1990 που ο όρος «σχολικό μακελειό» απέκτησε μια κοινή χρήση. Στο Σπρίνγκφηλντ του Όρεγκον το 1998 ο Κιπ Κίνκελ (Kip Kinkel) σκότωσε με τουφέκι τους γονείς του και στη συνέχεια άνοιξε πυρ εναντίον 24 συμμαθητών του στο γυμνάσιο-λύκειο του Θέρστον, τραυματίζοντας δύο εξ αυτών θανάσιμα. Πιο γνωστό είναι το συμβάν του 1999, όπου δύο αγόρια στο λύκειο του Κόλουμπαϊν κοντά στο Ντένβερ επέβαλαν φόρο αίματος δεκαπέντε ατόμων (συμπεριλαμβανομένων των ίδιων). Ακολούθησαν αρκετές ακόμη φονικές επιδρομές σε σχολεία, όπως και πυροβολισμοί σε εμπορικά κέντρα – για παράδειγμα, οι εννέα νεκροί σε εμπορικό κέντρο της Ομάχα στη Νεμπράσκα το 2007. Συνολικά 33 σκοτώθηκαν στο πολυτεχνείο της Βιρτζίνια το 2007, ενώ δώδεκα ήταν οι νεκροί απ’ την ένοπλη επίθεση στη στρατιωτική βάση του Φορτ Χουντ στο Τέξας το 2009, και παρόμοια περιστατικά εξακολούθησαν, σαν την πρόσφατη φρίκη που σκόρπισε ο αποκαλούμενος «Τζόκερ» στην προβολή της ταινίας του Μπάτμαν σε προάστιο του Ντένβερ στο Κολοράντο το καλοκαίρι του 2012, και μόλις αυτόν το μήνα (Δεκέμβρη του ’12) ήρθε η καταμέτρηση νεκρών σε δημοτικό σχολείο του Κοννέκτικατ.

Μία ακόμα πιο φρικιαστική τάση των τελευταίων ετών περιλαμβάνει οικογενειακές σφαγές από ένα γονέα.

Και η σιωπή σχετικά με τα –χρόνια πλέον– θανατερά ξεσπάσματα μιλάει εκκωφαντικά. Η παθολογία είναι πολύ κοντά στο ζήτημα της ίδιας της φύσης της σύγχρονης μαζικής κοινωνίας. Παρεμπιπτόντως, στοιχεία των ΗΠΑ ολοένα και επαναλαμβάνονται σε άλλες ανεπτυγμένες και αναπτυσσόμενες χώρες. Προφανώς, όσο πιο τεχνολογική είναι η κοινωνία, τόσο πιο πιθανό είναι να γίνει μακελειό. Και τούτο γενικά προσπερνά τις πολιτισμικές διαφορές, υπογραμμίζοντας τη σημασία του τεχνολογικού παράγοντα.

Δεν μπορεί να λεχθεί πως η τεχνολογία είναι ο μόνος παράγοντας, ωστόσο σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με ό,τι πιστεύω πως αποτελεί τη ρεαλιστική πραγματικότητα πίσω απ’ αυτά τα φονικά, τα οποία ξεσπούν σχεδόν σε καθημερινή βάση: την εξαφάνιση της κοινότητας – της πρόσωπο με πρόσωπο κοινότητας. Όταν η κοινότητα έχει χαθεί, ή έχει περίπου εκλείψει, οτιδήποτε μπορεί να συμβεί – και οτιδήποτε πράγματι συμβαίνει.

Καθώς η κοινότητα κοντεύει να επέλθει σε σημείο αφανισμού, οι κοινωνικοί δεσμοί και η ανθρώπινη αλληλεγγύη ασφαλώς χάνονται. Μηδενιστικές πράξεις, συμπεριλαμβανομένων των εν λόγω πυροβολισμών, είναι τα συμπτώματα της απομονωτικής κενότητας εντός της μαζικής κοινωνίας. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να είναι;

Το αντίδοτο βρίσκεται στην εξεύρεση μιας βάσης για την ανανέωση της κοινότητας: στην απομάκρυνση από την τεχνοκρατούμενη έρημο μιας όλο και πιο μαζικοποιημένης και διασπαρμένης κοινωνίας. Δεν πρέπει να σκοντάψουμε επάνω σε ό,τι περνιέται για πολιτικός διάλογος, ένας λόγος που δεν απευθύνει σχεδόν τίποτα που να ’χει πραγματικό αποτέλεσμα. Το συνταρακτικό σκάνδαλο παίρνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις, κι έχει έρθει από καιρό η στιγμή να δούμε σε τι μετατρέπεται γοργά η κοινωνία και γιατί.

πηγή