Tag Archives: σεξισμός

Θεσσαλονίκη: Πανό ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού

Ως αναρχικές/οί μαχόμαστε για την ολική αποδέσμευση των ζωών μας από κάθε μορφή εξουσίας που δηλητηριάζει τις ανθρώπινες σχέσεις, τις κοινωνικές δομές και τη σχέση μας με τη φύση. Η σεξουαλική βία είναι μία από τις ισχυρότερες και ειδεχθέστερες μορφές επιβολής, η οποία δεν σημαδεύει μόνο αυτόν που την υφίσταται αλλά στιγματίζει ολόκληρη την κοινωνία. Γιατί η κοινωνία η οποία επιτρέπει την ύπαρξη τέτοιων φαινομένων, είναι φαύλα καθώς νοσεί από κάτι που η ίδια έχει θρέψει. Η κουλτούρα του βιασμού, η σεξουαλική παρενόχληση και κακοποίηση στηρίζονται και ενισχύονται από έναν πολιτισμό που έχει προκαθορίσει τη ‘βιολογική’ και κοινωνική διάκριση φύλων, έχει επιβάλει την αντίληψη περί μιας εκ φύσεως αδυναμίας των ‘γυναικείων’ χαρακτηριστικών και έχει ιεραρχήσει την αρρενωπότητα ως δυνάστη της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Η αντικειμενοποίηση των σωμάτων, η τυποποίηση των ρόλων στο σεξ, η ενοχοποίηση της ενδυμασίας , η νοοτροπία της υποταγής, το σεξουαλικό στερεότυπο παθητικού-ενεργητικού και η περιθωριοποίηση όσων αντιβαίνουν σε αυτές τις έμφυλες νόρμες (δηλαδή των ‘μη κανονικών’) , γεννούν το μίσος του διαχωρισμού και διαιωνίζουν τη βία. Ο πόλεμος λοιπόν εναντίον του σεξισμού καθημερινά και σε κάθε έκφανσή του, είναι μονόδρομος. Σε σχόλια, αστεία, συμπεριφορές έως και πράξεις βίας, η θέση μας είναι εχθρική με στόχο την εκμηδένισή τους. Καμία ανοχή σε φαινόμενα σεξιστικής καταπίεσης.

Για το λόγο αυτό και με αφορμή το περιστατικό βιασμού που έλαβε χώρα εντός του ΑΠΘ λίγο καιρό πριν, κρεμάσαμε 3 πανό πέριξ του. Τα πανό έγραφαν:

Οι βιαστές δεν είναι ράτσας ειδικής, είναι προϊόντα μιας κοινωνίας πατριαρχικής. Δεν είναι κρίμα, είναι καλύτερα στο μνήμα.

Να τσακίσουμε την κουλτούρα του βιασμού και την έμφυλη βία σε κάθε της μορφή. Εξέγερση ενάντια σε κάθε εξουσία.

Για κάθε μάτσο, σεξιστή και ομοφοβικό υπάρχει ένα λεπίδι στραμμένο στο λαιμό.

ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΟΥ ΒΙΑΣΜΟΥ

ΝΑ ΕΞΑΛΕΙΨΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΤΟΥ ΣΤΙΓΜΑΤΙΣΜΟΥ

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΤΕΡΟ-ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑΣ

Αναρχικοί/-ές.

Αθήνα: Προβολή ταινίας The duke of Burgundy στην Βίλα Ζωγράφου

Παρασκευή 2/12 στίς 18:00

Μετά την προβολή θα ακολουθήσει έκφυλο καφενείο (punk)

ΑΝΩΜΑΛΕΣ ΤΣΟΥΛΕΣ ΚΑΙ ΦΡΙΚΙΑ
ΞΕΡΝΑΜΕ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΕΞΙΣΤΙΚΑ ΙΔΑΝΙΚΑ

αντισεξιστική ομάδα Ditto, ομάδα για την κριτική στο φύλο

Αθήνα: Πανό και κείμενο από Uroborus ενάντια στον σεξισμό

Ενάντια στον σεξισμό εντός και εκτός του α/α χώρου: Διαθεματικός αναρχοφεμινισμός.

Η αντισεξιστική οπτική μας ως μέρος της εναντίωσής μας στην ευρύτερη κουλτούρα της κυριαρχίας και της επιβολής:

Είμαστε εμείς, εξεγερμένες και περήφανες ατομικότητες, που δεν μπορούμε να ανεχτούμε την υποτίμηση και την οδύνη ατόμων για την ανάδειξη ισχυρών-ηγετικών φυσιογνωμιών κάποιας αγέλης. Αηδιάζουμε με την ιεραρχική αγελαία δομή, σιχαινόμαστε τ#ς ειδικ#ς και τ#ς χειροκροτητ#ς, φρίττουμε όταν βλέπουμε ανθρώπους να θέλουν να επιβεβαιωθούν σκουπιδιάζοντας άλλ#ς, και πλημμυρίζουμε από πόνο και λυσσαλέα οργή στο αντίκρισμα ή το βίωμα περιθωριοποίησης και στιγματισμού. Οι πολιτισμοί που προωθούν αυτές τις συμπεριφορές και σχέσεις μάς βρίσκουν απολύτως πολέμι#ς. Όπου εγκολπώνεται ο ρατσισμός, ο κάθε είδους σεξισμός και lgbtqia+-φοβία, ο κοινωνικός στιγματισμός (απέναντι σε χοντρ#ς, ανάπηρ#ς, sex workers, κατάδικ#ς, οροθετικ#ς, άστεγ#ς, ψυχικά ασθενείς κλπ.), λαμβάνουμε θέση. Και η θέση μας είναι με το ”περιθώριο”, η θέση μας είναι με τ#ς δακτυλοδεικτούμεν#ς. Γιατί η συνείδησή μας είναι ενάντια στην εκάστοτε συστηματοποιημένη κανονικότητα. Continue reading Αθήνα: Πανό και κείμενο από Uroborus ενάντια στον σεξισμό

Σαιντ-Ετιέν, Γαλλία: Μποξ και αντιφασισμός

Τάι μποξ λαϊκό

Τα αθλήματα γενικότερα και τα αθλήματα μάχης ειδικότερα είναι μέσα ατομικής και συλλογικής έκφρασης που μπορούν ν’ αποτελέσουν φορείς αξιών και ιδεών. Εμπνεόμενοι από καταλήψεις σε Τορίνο, Βερολίνο, Μαδρίτη ή Παρίσι, όπου οργανώνονται παρουσιάσεις λαϊκού αντιφασιστικού μποξ με στόχο την παρότρυνση αγωνιστών/-ριών να ασχοληθούν με την άθληση από μία προοπτική αυτοδιαχείρισης, σεβασμού των άλλων και απόρριψης των ιδεών μίσους, ανανεώνουμε αυτή την εμπειρία μέσω μιας βραδιάς λαϊκής πυγμαχίας.

Το σκεπτικό μας είναι να προτείνουμε την έναρξη μαθημάτων εντός εναλλακτικών χώρων, ώστε να μπορεί όλος ο κόσμος να έχει πρόσβαση στην εξάσκηση μιας αθλητικής δραστηριότητας, κι αυτή να πάψει να ’ναι μονοπώλιο των κλασικών γυμναστηρίων ή συλλόγων. Σ’ αυτά τα εργαστήρια δίνουμε τον καλύτερο εαυτό μας προκειμένου ν’ αποφύγουμε την αναπαραγωγή κοινωνικών συμπεριφορών που μας απωθούν, δηλαδή τις σχέσεις κυριαρχίας, τις ρατσιστικές, ομοφοβικές και σεξιστικές ιδέες και στοχεύσεις, όπως και το πνεύμα του ακραίου ανταγωνισμού.

Πρακτικά αυτό μεταφράζεται στη δυνατότητα να μοιραζόμαστε τις γνώσεις μας πάνω στην άθληση (και στις πολεμικές τέχνες εν προκειμένω) εντός ενός πλαισίου όπου όλοι κι όλες μπορούν να εμπλακούν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ως δρώντα πρόσωπα κι όχι απλά ως καταναλωτές. Όσον αφορά την ανδροκρατούμενη και μάτσο εικόνα με την οποία συσχετίζεται πολύ συχνά η πρακτική ενός αθλήματος επαφής, στόχος μας είναι να τη σπάσουμε, δείχνοντας πως τελικά το φύλο λίγο ενδιαφέρει όταν κανείς έχει να κάνει με την άσκηση και εκμάθηση του ελέγχου επί του σώματός του και της διοχέτευσης της βίας του.

Αντιλαμβανόμαστε την άθληση ως ατομική υπέρβαση ενταγμένη σ’ ένα πλαίσιο σεβασμού για τους άλλους. Υπ’ αυτή την έννοια, για μας το θέμα δεν είναι να τσακίσουμε τον παρτενέρ μας, αλλά να διασκεδάσουμε και να μοιραστούμε τις γνώσεις μας, και να προοδεύσουμε από κοινού.

Σχετικά με την απόρριψη των ακροδεξιών ιδεών, προερχόμαστε από ορίζοντες διαφορετικούς και ποικίλους, αλλά πάντως τοποθετούμαστε ξεκάθαρα ενάντια σε κάθε μορφή ρατσισμού. Απέναντι στους πολιτικούς, στα κόμματα και στις γκρούπες που διαδίδουν και εφαρμόζουν αυτές τις ιδέες οργανώνουμε μιαν απάντηση μιγάδικη και λαϊκή: τα μαθήματα Μουάι Τάι αντιπροσωπεύουν τόσο ένα εργαλείο όσο και μια έκφραση αυτής της αποφασιστικότητας.

Η πρωτοβουλία λαϊκής πυγμαχίας που προτείνουμε εντάσσεται σε αυτό το πολιτικό πλαίσιο. Γι’ αυτό και οργανώνουμε μια επίδειξη κικ μπόξινγκ στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο La Gueule Noire στην πόλη του Σαιντ-Ετιέν το Σάββατο, 1 Μάρτη 2014. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνήσετε στο boxepopulaire@riseup.net

Σας καλούμε να συμμετάσχετε, να διακινήσετε την πληροφορία και να μας βοηθήσετε έτσι ώστε να περάσουμε το μήνυμα, και να πολλαπλασιαστούν αυτού του τύπου οι πρωτοβουλίες εντός του εναλλακτικού κινήματος.

Μποξ, αυτοδιαχείριση, σεβασμός, αντιφασισμός.

Αφίσα της εκδήλωσης επίσης εδώ.

Γαλλία: Ανακοίνωση σχετικά με διείσδυση νεοναζί στον αγώνα απελευθέρωσης των ζώων

Εδώ και αρκετούς μήνες, για να μην πούμε κάμποσα χρόνια, στο κίνημα προστασίας/απελευθέρωσης ζώων στη Γαλλία έχουνε διεισδύσει ακροδεξιές και νεοναζιστικές ομάδες.

Στις 5 Ιούνη 2013 (στο Παρίσι) ο Κλεμάν Μερίκ, βέγκαν κι αντιφασίστας αγωνιστής, δολοφονήθηκε από τον Εστέμπαν Μορίγιο, έναν απ’ τους ακροδεξιούς που γυρόφερναν τεκταινόμενα της απελευθέρωσης ζώων στη διάρκεια των τελευταίων μηνών. Έκτοτε τίποτα δεν έχει αλλάξει: ακροδεξιοί και ναζήδες εξακολουθούν να γίνονται ευπρόσδεκτοι σε σχετικές διαδηλώσεις, κι η πλειονότητα των ακτιβιστών στη Γαλλία δε φαίνεται να χολοσκάνε γι’ αυτό.

Το μήνυμά μας είναι σαφές: το κίνημα προστασίας/απελευθέρωσης ζώων ήταν, είναι και θα είναι πάντοτε ξεκάθαρα αντιφασιστικό. Δεν πρόκειται ν’ ανεχτούμε το ρατσισμό, το σεξισμό ή την ομοφοβία, κι αυτό είναι στ’ αλήθεια ζήτημα καθενός/καθεμιάς που νοιάζεται πραγματικά γι’ αυτόν το σκοπό. Ζητάμε από κάθε άτομο που συμμετέχει σε πρωτοβουλίες απελευθέρωσης των ζώων στη Γαλλία και σ’ όλο τον κόσμο να ταχθεί σθεναρά ενάντια στο ρατσισμό, στο σεξισμό και στην ομοφοβία. Οι ακροδεξιές πολιτικές δεν έχουνε καμία θέση στην απελευθέρωση (και) των ζώων, κι αυτό δε θ’ αλλάξει ποτέ.

πηγή

Οι γυναίκες και το Θέαμα (1977)

Είναι δύσκολο να χωνέψει κανείς ανθρώπους που βάζουνε μπρος έναν αγώνα, που αντιστέκονται στον κανιβαλισμό του σώματός τους, του μυαλού τους, της καθημερινής τους ζωής. Μερικοί άνθρωποι καταφέρνουν ν’ αντισταθούν, αλλά οι περισσότεροι δεν αντιστέκονται αποτελεσματικά, γιατί δεν μπορούνε. Είναι δύσκολο να εντοπίσουμε το βασανιστή μας, επειδή είναι τόσο διάχυτος, τόσο οικείος. Τον ξέρουμε όλη μας τη ζωή. Πρόκειται για τον πολιτισμό μας.

Οι καταστασιακοί χαρακτηρίζουν τον πολιτισμό μας ως ένα θέαμα. Το θέαμα μας αντιμετωπίζει όλους ως παθητικούς θεατές τού τι μας λένε πως είναι τάχα οι ζωές μας. Και ο πολιτισμός-ως-θέαμα καλύπτει τα πάντα: γεννιόμαστε εντός του, κοινωνικοποιούμαστε απ’ αυτόν, πάμε στο σχολείο στο πλαίσιό του, δουλεύουμε και χαλαρώνουμε και σχετιζόμαστε μ’ άλλους ανθρώπους μέσα σ’ αυτόν. Ακόμα κι όταν εξεγειρόμαστε εναντίον του, συχνά η εξέγερση ορίζεται απ’ το θέαμα. Θα ’μπαινε κανείς στον κόπο να υπολογίσει πόσοι ευαίσθητοι, αποξενωμένοι έφηβοι προ μιας γενιάς υιοθετήσανε το πρότυπο του Τζέιμς Ντην στο έργο «Επαναστάτης χωρίς αιτία»; Μιλώ για μια ταινία της οποίας οι καπιταλιστές παραγωγοί κι ο πρωταγωνιστής βγάλανε πάρα πολλά λεφτά απ’ αυτό το Θεαματικό.

Έτσι, οι εξεγερμένες πράξεις τείνουν να γίνουν πράξεις αντίθεσης στο θέαμα, αλλά σπάνια διαφέρουνε τόσο ώστε να υπερβαίνουν το θέαμα. Continue reading Οι γυναίκες και το Θέαμα (1977)

Φλορεντία, Ιταλία – Μέτωπο Απελευθέρωσης Ζώων: Ποιοι είναι πίσω απ’ τις πρόσφατες εμπρηστικές ενέργειες στην Τοσκάνη;

Σύμφωνα με αυτή την ανάρτηση, μια εμπρηστική επίθεση στο Μοντελούπο Φιορεντίνο στις 31.12.2012 ήταν τουλάχιστον η τέταρτη των περασμένων μηνών στην περιοχή της Τοσκάνης της Ιταλίας. Στις αρχές Οκτώβρη, το ALF εισήλθε σ’ ένα σφαγείο στο Κόλλε Βαλ ντ’Έλσα και σαμπόταρε το ηλεκτροδοτικό σύστημα και τον εξοπλισμό του. Ένα φορτηγό καταστράφηκε από εμπρησμό σε μία εταιρεία εμπορίας κρεάτων στο Τρόγκι στις 27 Οκτώβρη, και στις 24 Νοέμβρη το ALF πυρπόλησε ένα φορτηγό σ’ ένα σφαγείο στο Σαν Τζοβάννι Βαλντάρνο (Φλορεντία).

Σύμφωνα με αυτή την ενημέρωση με τίτλο «Ως προς τη σύλληψη δύο φασιστών για επιθέσεις με την υπογραφή του ALF» (10.1.2013), δύο άνδρες συνελήφθησαν κι άλλος ένας καταζητείται απ’ τις ιταλικές αρχές βάσει κατηγοριών που σχετίζονται με τους πρόσφατους εμπρησμούς ανά την Τοσκάνη, συμπεριλαμβανομένης της τελευταίας εμπρηστικής δράσης στο Μοντελούπο Φιορεντίνο. Ωστόσο, ορισμένοι ακτιβιστές της απελευθέρωσης των ζώων στην Ιταλία προειδοποίησαν πως οι συλληφθέντες, ιδίως ένας ονόματι Filippo Serlupi d’Ongran, είναι πιθανώς φασίστες που παρεισέφρησαν και οικειοποιήθηκαν πρακτικές του ALF. Ακολουθούν αποσπάσματα της ανακοίνωσης αυτής:

«Μεταδίδουμε την [καθεστωτική] είδηση αυτών των ημερών σχετικά με τη σύλληψη δύο ακτιβιστών για τα δικαιώματα των ζώων, καθώς και την έκδοση εντάλματος σύλληψης εις βάρος ενός τρίτου προσώπου, που κατηγορούνται για τέσσερις εμπρηστικές επιθέσεις που έλαβαν χώρα στην Τοσκάνη κατά τους τελευταίους τρεις μήνες, η τελευταία εκ των οποίων υπήρξε η πυρπόληση οκτώ φορτηγών την 31η Δεκέμβρη που ανήκουν σε βιομηχανία γαλακτοκομικών του Μοντελούπο. Όλες οι ενέργειες για τις οποίες κατηγορούνται αναλήφθηκαν και υπογράφηκαν με τα αρχικά ALF (Μέτωπο Απελευθέρωσης Ζώων). Ο πρώτος από τους τρεις υπόπτους, ο Φιλίππο Σερλούπι ντ’Ονγκράν, έχει παραδεχτεί την ευθύνη του για τους τέσσερις εμπρησμούς. Σε άρθρα εφημερίδων γίνεται αναφορά στη μαχητικότητά του στους χώρους της άκρας δεξιάς (…). Μια σύντομη αναζήτηση στο Διαδίκτυο μας παρείχε περαιτέρω πληροφορίες, όπως το προφίλ του στο φέισμπουκ, στο οποίο υπάρχουν φωτογραφίες που τον δείχνουν να περιβάλλεται από γυναίκες που εικονίζονται μονάχα σαν σεξουαλικά αντικείμενα. (…) Δεν έχουμε καμία πληροφόρηση σχετικά με τις πολιτικές θέσεις των άλλων δύο υπόπτων, αλλά αν [πράγματι εμπλέκονται και] επέλεξαν να πραγματοποιήσουν δράσεις μ’ ένα πρόσωπο που ενστερνίζεται φιλοφασιστικές ιδεολογίες, τότε αυτή η επιλογή τουλάχιστον εγείρει αμφιβολίες και γι’ αυτούς. (…) Παρότι συμφωνούμε με τις δράσεις για τις οποίες κατηγορούνται, προφανώς δεν τρέφουμε κανένα ενδιαφέρον να στηρίξουμε ή να δώσουμε αλληλεγγύη σε αυτούς τους ανθρώπους. Αυτό το επεισόδιο θα πρέπει επίσης να χρησιμεύσει ως ευκαιρία για περαιτέρω προβληματισμό από την πλευρά αντισπισιστικών ατομικοτήτων και ομάδων για την εξεύρεση στρατηγικών ή την εμβάθυνση στο περιεχόμενό μας, έτσι ώστε να μην αφήνονται περιθώρια για αμφιβολίες και ασάφειες, προκειμένου να επιβεβαιώνεται, έτσι, το ελευθεριακό περιεχόμενο του αγώνα μας».

Θεσσαλονίκη: Γράμμα από αγγλόφωνο συντρόφι που ήταν ανάμεσα στους 10 συλληφθέντες της κατάληψης ΔέΛΤΑ

22.9.2012 (δέκα μέρες μετά την εκκένωση της κατάληψης ΔέΛΤΑ)

τώρα είμαστε όλοι κι όλες περσόνα νον γκράτα

«Ποτέ δεν είδα άνθρωπο να κοιτάει
με βλέμμα τόσο νοσταλγικό
το μικρό αντίσκηνο του γαλανού
που οι φυλακισμένοι ονομάζουν ουρανό»
—Όσκαρ Ουάιλντ, Μπαλάντα της φυλακής του Ρήντινγκ

Συντρόφια, τι θα μπορούσα άραγε να πω γι’ αυτές τις τελευταίες μέρες εκτός του ότι πρόκειται για θέατρο παραλόγου; Χρειάζεται να πω κάτι παραπάνω; Από την πρώτη μέρα μιας καφκικής δίκης μέχρι την κοινωνία του θεάματος μπροστά στην εξώπορτά μας. Κανείς δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι η χούντα δεν τελείωσε ποτέ αν δε νιώσει πώς είναι να του χώνουν τα ξημερώματα ένα όπλο στα μούτρα, να τον κολλάνε με το πρόσωπο στον τοίχο, να τον πετάνε στο πάτωμα και να τον κλοτσάνε ομαδικά με τ’ άρβυλά τους, σε μια χολλυγουντιανή παρωδία, που έριξε τις μάσκες της ελληνικής δημοκρατίας αποκαλύπτοντας το πραγματικό φασιστικό της πρόσωπο. Ποιους θαρρούσαν πως είχαν βρει, και μπούκαραν στο κτήριο τσιτωμένοι, με τα δάχτυλα στη σκανδάλη; Τρομοκράτες; Όχι, οι αληθινοί τρομοκράτες είναι εκείνοι που βρίσκονται στη βουλή και έδωσαν την εντολή.

Αυτό που υπήρχε στη ΔέΛΤΑ δεν ήταν κάποια τρομοκρατική πράξη· ήταν μια προσπάθεια να δημιουργήσουμε έναν κόσμο διαφορετικό απ’ αυτόν του κράτους και του Κεφαλαίου, να πάρουμε τον έλεγχο των ζωών μας, να εναντιωθούμε στην αργή δολοφονία κάθε πλάσματος μέσα στο σύστημά τους, να απελευθερώσουμε ένα χώρο ώστε να υπάρχουμε έξω από καταναγκασμούς, να ζούμε στ’ αλήθεια. Δεν το κάναμε μόνο για τους εαυτούς μας, αλλά ήμασταν ανοιχτοί και στην κοινότητα γύρω μας, σε βαθμό που κανένας πολιτικός ποτέ δε θα μπορέσει.

Μέσα στις αίθουσες του νόμου και της ηθικής, υπομείναμε το βασανιστήριο της κοινωνίας-φυλακής του κράτους σε συγκεντρωτική μορφή, που σκοπό είχε να μας σπάσει ώσπου να ουρλιάξουμε έλεος. Ωστόσο, το μόνο που απέσπασαν ήταν η άρνησή μας. Δε μασήσαμε ακόμη κι όταν μας εξανάγκασαν να δώσουμε δακτυλικά αποτυπώματα, με 20 ματατζήδες στο δωμάτιο, που μας είχαν βάλει το όπλο στο κεφάλι και μας ασκούσαν σωματική βία με τέτοιον τρόπο ώστε να μην προκαλέσουν μόνιμες βλάβες, για να μην ακυρωθούν οι αναφορές των μπάτσων ενώπιον του δικαστηρίου.

Μέσα στα κελιά, διαχωρίστηκαν οι άντρες από τις γυναίκες· στις γυναίκες επιτράπηκε να βγουν απ’ το κελί τους, καθώς δε θεωρήθηκαν απειλή όπως το άλλο φύλο – λες κι ο σεξισμός δεν προκαλεί έκπληξη, έστω κι όταν μιλάμε για το σύστημα του εγκλεισμού. Κρατηθήκαμε απομονωμένοι για ατελείωτες ώρες απ’ τους κοινωνικούς κρατουμένους, σαν να ήμασταν καμιά επιδημία έτοιμη να εξαπλωθεί. Όπως όμως ήταν φυσικό, αποκτήσαμε νέους συντρόφους στα κρατητήρια της Ασφάλειας, μιας κι όλοι εμείς είμαστε ο ιός ενός άρρωστου συστήματος. Έφτασαν στ’ αυτιά μας ιστορίες αστυνομικής βαρβαρότητας, που έχουν υποστεί όλοι οι κρατούμενοι, ή καταγγελίες για ομολογίες που πάρθηκαν κατόπιν βασανισμών. Παρ’ όλα αυτά, αισθανθήκαμε πραγματικά τη χαρά της αλληλεγγύης μονάχα όταν ακούσαμε συντρόφια μας να φωνάζουν δυνατά απ’ έξω, κι εμείς βαλθήκαμε να φωνάζουμε με όση δύναμη είχαμε στα πνευμόνια, νιώθοντας την ενέργεια μες στα κελιά να ζωντανεύει σε κάθε σύνθημα.

Για το κάτι παραπάνω, τα γουρούνια αποφάσισαν να ρίξουν έτσι, για επιπλέον σπάσιμο, στα κελιά μας δυο ρουφιανοπρεζέμπορους. Έχουμε δει τις ίδιες φάτσες με μια γύρα στη Ροτόντα, στο λεγόμενο νικηφόρο πεδίο μάχης που οι μπάτσοι έχουν γεμίσει με πρεζοεξαρτημένους και λίτες σε κάθε γωνιά. Περιττεύει να πω ότι πήραμε αμέσως τις αποστάσεις μας, χωρίς μεσολάβηση των ανθρωποφυλάκων, ώστε να μη βουτήξουμε τα χέρια μας στο αίμα τους ή, χειρότερα, να μην πάρουνε γραμμή τι λέμε μεταξύ μας. Ας ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα: Το κράτος μπορεί να ανακαταλάβει οποιαδήποτε πλατεία ή περιοχή επιθυμεί, αλλά αυτά τα μέρη δεν είναι παρά σύμβολα, φυσικοί τόποι. Η άρνησή μας πάει πολύ πιο πέρα απ’ όλο αυτό. Δεν πά’ να κόβει ο αρχηγός των μπάτσων κορδωτός βόλτες τριγύρω στη Ροτόντα με τη συνοδεία δεκάδων ματατζήδων, δεν πά’ να την αποικίσει με ρουφιάνους. Είμαστε κάτι πολύ περισσότερο απ’ όλο αυτό.

Ο τρόπος με τον οποίο εξελίχτηκε η δίκη έφερνε περισσότερο με στρατοδικείο, αλλά ακόμη κι ένα στρατοδικείο θα ήταν πιο προσεκτικό στην αξιολόγηση των αποδείξεων του κατηγορητηρίου. Οι δικαστές είχαν προειλημμένη την απόφαση μες στ’ αστικό τους μυαλό, κι οι άνωθεν εντολές είχαν δοθεί: κανένα έλεος, όπως απαιτούσαν οι υπουργοί Προ.Πο. και Δικαιοσύνης, αλλά δεν περιμέναμε και κάτι λιγότερο ούτε ζητήσαμε ποτέ την επιείκειά τους. Αυτή είναι η δημοκρατία· δεν έλαβε ποτέ υπόψη ότι το διαβατήριο ενός Κολομβιανού συντρόφου χαρακτηρίστηκε πλαστό απ’ τους μπάτσους, χωρίς καν να στέκει αυτή η κατηγορία. Σύμφωνα με τα πραγματικά στοιχεία, το ίδιο αυτό διαβατήριο είχε θεωρηθεί έγκυρο στο παρελθόν. Ήθελαν απλά έναν όμηρο, να τον πάρουν μακριά μας λίγο πριν το τέλος χωρίς να ξέρουμε τίποτα. Έτσι δουλεύει η ευλογητή δημοκρατία, μα δεν περιμέναμε τίποτε λιγότερο απ’ αυτό.

Το χειρότερο δυνατό που μπορεί να μας κάνει αυτό το θέαμα είναι να μας διασπάσει.

Πέρα από τις όποιες διαφωνίες μπορεί να είχαμε, ο εγκλεισμός μάς έφερε όλους πιο κοντά. Όταν η μπότα της καταστολής έρχεται και ποδοπατά άγρια όλα τα συντρόφια, τότε όλες οι τάσεις, αντιπαλότητες, εσωτερικές συγκρούσεις –και απευθύνομαι σε όλους– παύουν να έχουν νόημα, δεν είναι εποικοδομητικές αλλά κάνουν ζημιά. Τα χειρότερα έρχονται, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, καθώς το κράτος αποπειράται να μας επιβάλει μεγαλύτερη μιζέρια, να μας υποδουλώσει περισσότερο στο ομοίωμά του.

Μόνο αυτοί επωφελούνται από τη διχόνοιά μας, και το ξέρουν. Στο παρελθόν θα είχα δώσει μεγαλύτερη βαρύτητα σε κάποια τάση, αλλά πλέον κοιτάζοντας τα πράγματα απ’ έξω μπορώ να κάνω την αυτοκριτική μου. Αυτό που έχει νόημα τώρα είναι η ενότητα, η αντίσταση και η οργάνωσή μας με όποιον τρόπο επιλέξουμε· όχι απλώς κάνοντας τη μία συνέλευση μετά την άλλη ή βγάζοντας απανωτά κείμενα, αλλά απαντώντας με ειλικρινή πράξη, πράξη, πράξη ενάντια σε αυτό που επελαύνει.

Για τον Κολομβιανό σύντροφό μου, όμηρο του κράτους
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΜΑΣ

Για τους άλλους αιχμαλώτους του κράτους που γνωρίσαμε στα κελιά
ΦΩΤΙΑ Σ’ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ, Σ’ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ

Η ΔέΛΤΑ είναι παντού. Είναι ακόμη μέσα μας ζωντανή!

από ένα περσόνα νον γκράτα

Διαδώστε τις τελευταίες ενημερώσεις για την υπόθεση, i, ii, ii, iv, και δώστε τρόπο στην οργή.

Μετά την εκκένωση και την επακόλουθη δίκη-φάρσα, όπου οι δέκα συλληφθέντες έλαβαν ποινές από 3 έως 16 μήνες φυλάκισης με τριετή αναστολή, κι επιπλέον, εγγύηση ύψους 7.950 ευρώ, το ελληνικό κράτος συνέχισε να εξαπολύει όλη την εκδικητική του μανία εις βάρος των συντρόφων της κατάληψης ΔέΛΤΑ.

Έκτοτε παρέμενε έγκλειστος ένας εκ των διωκόμενων, ο αναρχικός μετανάστης Γκουστάβο Κιρόγα, ώσπου στις 4 Νοέμβρη απελάθηκε στην Κολομβία.

Πρόσφατα ξέσπασε νέος γύρος διώξεων εναντίον ορισμένων εκ των συλληφθέντων της 12ης Σεπτέμβρη, στους οποίους στάλθηκαν δικαστικές κλητεύσεις με την κατηγορία της διακεκριμένης φθοράς αναφορικά με το κτήριο της κατάληψης ΔέΛΤΑ.

Οι καταλήψεις είναι κέντρα αγώνα και ζυμώσεων, κινηματικά εργαλεία, αλλά και σύμβολα αντίστασης στην επέλαση κράτους/Κεφαλαίου. Ως τέτοιες θα τις υπερασπιστούμε. Θα γυρίσει ο τροχός και θα σας πάρει ο διάολος!

Σάο Πάολο, Βραζιλία: Πορεία ενάντια στον ρατσισμό, στην κοινωνική και φυλετική εξυγίανση και στην ποινικοποίηση της φτώχειας

Σάββατο, 11 Φλεβάρη 2012
Συγκέντρωση στις 14.00 στην πλατεία του Μετρό Σάντα Σεσίλια

Το ρατσιστικό κράτος μάς καταπιέζει όλους και όλες!

«Πόσους πολέμους πρέπει να κερδίσω για λίγη ειρήνη;»

Έχουν περάσει 124 χρόνια από την κατάργηση της δουλείας και ο μαύρος πληθυσμός συνεχίζει να αποτελεί τον προτιμώμενο στόχο της βίας του κράτους και των βραζιλιάνικων ελίτ. Είτε μέσω των οργάνων του κράτους, όπως η στρατιωτική αστυνομία, ή μέσα από την καθημερινότητα των κοινωνικών σχέσεων, ο ρατσισμός συνεχίζει να είναι κινητήρια δύναμη της καταπίεσης και της βαρβαρότητας στην Βραζιλία.

Στο μικρό χρονικό διάστημα των 45 ημερών, εν μέσω της «αλλαγής του χρόνου», γίναμε μάρτυρες καταστάσεων που δεν αφήνουν καμία αμφιβολία ότι ο ρατσισμός είναι εδώ και ωθεί σε πράξεις βίας και προσβολής της αξιοπρέπειας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του λαού.

Σε κάθε γωνία υπάρχει ρατσισμός.
Στις αρχές Δεκέμβρη 2011 όλοι μας μάθαμε για την περίπτωση της Εστέρ Ελίζα ντα Σίλβα Σεζάριου [Ester Elisa da Silva Cesário], της 19χρονης μαύρης που δούλευε ως ασκούμενη στο Διεθνές Κολέγιο Anhembi Morumbi, ώσπου η αφεντικίνα της απαίτησε από την Εστέρ να ισιώσει τα μαλλιά της αν ήθελε να κρατήσει τη δουλεία της. Λίγες μέρες αργότερα ένας Αιθίοπας πιτσιρικάς, 6 χρονών, πετάχτηκε έξω από το ρεστοράν Nonno Paolo, γιατί τον πέρασαν για «χαμίνι του δρόμου».

Ήδη, στις αρχές του έτους, μάθαμε για την λυπηρή ιστορία του νεαρού μαύρου Μισέλ Σιλβέιρα [Michel Silveira], ο οποίος συνελήφθη παράτυπα και παρέμεινε στην φυλακή για 2 μήνες, κατηγορούμενος άδικα για μια ληστεία, παρά τις καταθέσεις διαφόρων μαρτύρων που αποδείκνυαν ότι την ώρα της ληστείας ο Μισέλ βρισκόταν στον χώρο δουλειάς του.

Την ίδια περίοδο, οι εικόνες της επίθεσης ενός ρατσιστή μπάτσου της στρατιωτικής αστυνομίας εναντίον ενός άλλου νεαρού μαύρου, του Νικολάς Μπαρρέτος [Nicolas Barretos], τράβηξαν την προσοχή των κοινωνικών δικτύων εκθέτοντας κάτι που είναι ήδη γνωστό: η διεύθυνση του πανεπιστήμιου του Σάο Πάολο επιδιώκει να παραμείνει ένας χώρος της ελίτ (ή των λευκών). Γι’ αυτό απειλούν να κλείσουν την κύρια οργάνωση που αγωνίζεται κατά του ρατσισμού εντός των πανεπιστημιακών κύκλων, τον Πυρήνα της Μαύρης Συνείδησης. Continue reading Σάο Πάολο, Βραζιλία: Πορεία ενάντια στον ρατσισμό, στην κοινωνική και φυλετική εξυγίανση και στην ποινικοποίηση της φτώχειας

Γερμανία: Ελευθεριακές Μέρες Δρέσδης, 17-24 Σεπτέμβρη 2011

Όπως και πέρυσι, το Libertäre Netzwerk Dresden (Ελευθεριακό Δίκτυο Δρέσδης), μαζί με διάφορες πρωτοβουλίες και ομάδες, οργανώνει μία ολόκληρη βδομάδα παρουσιάσεων, εργαστηρίων, συζητήσεων, διαδηλώσεων, φεστιβάλ δρόμου κ.ά. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε τη βοήθειά σας.

Σε αντίθεση με την προηγούμενη φορά, θέλουμε να δουλέψουμε με σαφή προσανατολισμό σε απόψεις, καθώς και να ορίσουμε θεματικές προτεραιότητες. Έτσι, ελπίζουμε σε μια πιο λεπτομερή και διεξοδική συζήτηση συγκεκριμένων κοινωνικών, πολιτικών και φιλοσοφικών ζητημάτων. Αυτή η προσπάθεια θα προσελκύσει επίσης άτομα που δεν κατέχουν πολλές σχετικές γνώσεις, προσφέροντάς τους μια βαθιά κατανόηση τέτοιων θεμάτων.

Επιπλέον, θέλουμε να συνδυάσουμε το θεωρητικό με το πρακτικό. Αυτήν τη χρονιά θα επιδιώξουμε να εστιάσουμε σε διαφορετικούς μηχανισμούς κυριαρχίας –ρατσισμό, σεξισμό, σπισισμό, καταστολή και καπιταλισμό– προκειμένου να αναλυθούν και να αποτελέσουν αντικείμενα κριτικής. Σε αυτήν τη βάση, θέλουμε μετά να ασχοληθούμε με έννοιες και προτάσεις καταπολέμησής τους.

Γι’ αυτόν το λόγο χρειαζόμαστε τη βοήθεια και σύμπραξή σας. Αν μπορείτε και θέλετε να συνεισφέρετε κάτι στις παραπάνω κατηγορίες, αν έχετε εντελώς διαφορετικές προτάσεις κι ιδέες ή επιθυμείτε να μας υποστηρίξετε με άλλους τρόπους, επικοινωνήστε μαζί μας στο libertaere-tage@notraces.net.

Η διευρυμένη, δεσμευμένη συμμετοχή εξασφαλίζει ότι μια διοργάνωση σαν αυτήν φαντάζει λιγότερο σαν δουλειά (μπλιαχ!) κι επίσης την κάνει πιο πολύπλευρη και πολύχρωμη.

Περισσότερες πληροφορίες στα γερμανικά:
utopienentdecken, deu.anarchopedia.org

Το αναρχικό κίνημα στην Ινδονησία

Στα πλαίσια της προσπάθειάς μας να παρουσιάσουμε την τρέχουσα κατάσταση του αναρχικού κινήματος διεθνώς μεταφράσαμε τη συνέντευξη που ακολουθεί:

Μπορείς να μας πεις για την ιστορία του αναρχικού κινήματος στην Ινδονησία;

MT: Από όσο ξέρω από τις ιστορίες των φίλων μου και από ότι έμαθα μόνος μου το αναρχικό κίνημα στην Ινδονησία έκανε την εμφάνισή του παράλληλα με την εμφάνιση του πανκ κινήματος το 1998. Εκείνη την περίοδο η αναρχία ήταν συνώνυμη του πανκ και αρκετοί άρχισαν να εντρυφούν στις αρχές και τις ιδέες του αναρχισμού. Από τότε ο αναρχισμός άρχισε να κουβεντιάζεται ανάμεσα σε άτομα και ομάδες της πανκ/χάρντκορ κοινότητας και αργότερα σε ένα πιο μεγάλο εύρος ομαδοποιήσεων όπως αυτές των ακτιβιστών, φοιτητών και εργατών, αγγίζοντας έτσι ένα μεγαλύτερο κοινό με διαφορετικές καταβολές. Continue reading Το αναρχικό κίνημα στην Ινδονησία

Ούτε άντρας, ούτε γυναίκα. Είμαι τρανσέξουαλ.

Η ομιλία του αναρχοκομμουνιστή τράνσμαν Jamrat Mason στο Hackney Pride 2010.

Το όνομά μου είναι Jamrat Mason και έχω κόλπο. Συμμετέχω στην κοινότητα Δράσης του Ανατολικού Λονδίνου, αλλά σήμερα βρίσκομαι εδώ για να μιλήσω ως τρανσέξουαλ.
Ο όρος “transgender” (διεμφυλικός) είναι ένας διαδεδομένος όρος που περιγράφει ένα μεγάλο εύρος ανθρώπων που με κάποιο τρόπο αποκλίνουν από το φύλο που αναγράφεται στα πιστοποιητικά γέννησής τους. Έτσι δεν μπορώ σε καμία περίπτωση να μιλήσω εξ ονόματος των διεμφυλικών. Μπορώ μονάχα να μιλήσω για τον κόσμο όπως τον βλέπω εγώ , από τη δικιά μου θέση, ως τρανσέξουαλ.

Continue reading Ούτε άντρας, ούτε γυναίκα. Είμαι τρανσέξουαλ.