Tag Archives: Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα

[Ισπανία] Ενημέρωση του Γκαμπριέλ και της Ελίζα για τον ρόλο της ρουφιάνας στην επιχείρηση Buyo

Νεότερα από τον Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα και την Ελίζα Ντι Μπερνάρντο σχετικά με την πρόσφατη κατασταλτική επιχείρηση, στο Βίγο της Γαλικίας, όπου βρέθηκαν μπλεγμένοι (βλ. και αρχική ενημέρωση στα ιταλικά, διαθέσιμη επίσης σε ισπανικά, αγγλικά, ελληνικά και γερμανικά):

Η «επιχείρηση Buyo» είναι λιγότερο σκοτεινή απ’ όσο νομίζετε

Αφού πληροφορηθήκαμε σήμερα για το κλείσιμο του «απόρρητου ανακριτικού φακέλου», ενημερώνουμε όσxς θέλουν να μας ακούσουν ότι η Maria Otero, η γυναίκα που εσφαλμένα θεωρήθηκε αναρχική συντρόφισσα κι έπιασε στο στόμα της τ’ όνομα του Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα κατηγορώντας τον πως διαθέτει μια κρύπτη πυροβόλων όπλων, δεν «περιορίζεται» στο ν’ αμολάει ψέματα… αλλά είναι επί της παρούσης επίσημη συνεργάτρια των δικαστικών αρχών. Κι ανέλαβε αυτόν τον ρόλο από αδυναμία να βρει χαραμάδες λευτεριάς με άλλες μεθόδους.

Ως αναρχικx, δεν μας ενδιαφέρουν οι λεπτομέρειες των ερευνών που έχουμε μέχρι στιγμής στη διάθεσή μας (και, φυσικά, δεν πρόκειται και να τις μοιραστούμε). Ωστόσο, ακριβώς αυτές οι λεπτομέρειες είναι που μας έδωσαν την επιβεβαίωση ότι αυτή η καριόλα, σε όλες τις πολλές και βαριές περιπτώσεις καταστολής όπου ενεπλάκη προσωπικά, πάντοτε τα ’βρισκε με τη «δικαιοσύνη» και δεν έκανε ούτε μια μέρα φυλακή (μας είπε ψέματα όταν μας ξεφούρνισε ότι είχε μπει φυλακή για κάποιους μήνες).

Η γνωστή στρατηγική να την αφήνουν να κυκλοφορεί ελεύθερη επέτρεψε στην καταστολή να κινήσει έρευνες ή/και να φυλακίσει άλλον κόσμο τα τελευταία χρόνια. Στην παρούσα υπόθεση, είχε πλήρη επίγνωση ότι τελεί υπό έρευνα, μα κινούνταν ελεύθερα ακόμη και σε ορισμένους «χώρους αγώνα»: πράγμα που επιτρέπει στις συνήθεις «αρμόδιες αρχές» να τη θεωρούν, πέρα από σχετιζόμενη μ’ εμάς τους δυο, και «κοντινή αναρχικών κύκλων». Κατά την άποψή μας, παρόλο που συνελήφθη, εξακολουθεί ν’ αποτελεί μια επικίνδυνη κινούμενη βόμβα.

Οι έρευνες είναι ακόμη ανοιχτές και ο Γκαμπριέλ, αν και βρίσκεται εκτός των τειχών, κατηγορείται πως είναι ο «επικεφαλής ενός αναρχικού πυρήνα που προετοιμαζόταν να επιτεθεί».

Όλα αυτά μας αποκαλύπτουν απλά τη θλιβερή διάσταση του πόσο ευκολότερο είναι πάντα να περιτριγυρίζεσαι από κόσμο σαν αυτήν τη Μαρία: δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε θα ’ναι κι η τελευταία πουλημένη σε αυτόν τον διόλου καινούργιο λευτεροκτόνο κόσμο.

6 Φλεβάρη 2017
Γκαμπριέλ και Ελίζα

[Ισπανία] Επιτέλους αποφυλακίστηκε ο αναρχικός σύντροφος Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα!

«Ο αναρχισμός αφορά το άτομο, όχι μόνο σε σχέση με τη συλλογικότητα, αλλά και σε σχέση με τον ίδιο του τον εαυτό. Ο αναρχισμός δεν απευθύνεται στον “πολίτη”, αλλά στον άνθρωπο» -Albert Libertad-

Αγαπητά συντρόφια,

Τελικά, μετά από πολλά παιχνίδια και ελιγμούς των σωφρονιστικών θεσμών και του υπουργείου εσωτερικών, αναγκάστηκαν να εφαρμόσουν τους νόμους τους, που συνηθίζουν να αθετούνε, κι επιτέλους είμαι ελεύθερος, και γράφω αυτές τις πρώτες λέξεις ευγνωμοσύνης και αγάπης σε όλους και όλες εσάς που, κατά τη διάρκεια αυτών των 30 χρόνων, έχετε σταθεί δίπλα μου κι έχετε επιβεβαιώσει τις αναρχικές μου πεποιθήσεις, πραγματώνοντας αξίες και αρχές του αναρχισμού τόσο βασικές όπως η αμοιβαία στήριξη και η αλληλεγγύη, που εν τέλει κατάφεραν να με βγάλουνε από τα νύχια του θεριού της φυλακής, την οποία θα συνεχίσω να πολεμάω όντας στον δρόμο, δίχως, προφανώς, να ξεχνάω τον αγώνα που μαίνεται έξω, μιας και για μένα δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στο ένα σύστημα και στ’ άλλο.

Μου ’ναι πολύ σαφές πως, ακόμη και μέσα απ’ όλο αυτό, αισθάνομαι αρκετά προνομιούχος που έλαβα στήριξη από συντρόφια, αλλά είναι πολλοί/ές που δεν έχουνε αυτήν τη δυνατότητα. Τις επόμενες μέρες θα βγάλουμε κι άλλα κείμενα που θα καταπιάνονται με πιο ειδικά ζητήματα αναφορικά με το κίνημά μας και τις πιθανές στρατηγικές που πρέπει ν’ αναπτύξουμε για ν’ απαλλάξουμε από κάθε θεσμοποίηση και στρουθοκαμηλισμό τον επαναστατικό αναρχισμό των παλαιοτέρων μας. Θέλω να καταστήσω σαφές πως δεν θα ξεχάσω ποτέ τα ελευθεριακά συντρόφια μας που βρίσκονται έγκλειστα στο ισπανικό κράτος και στον υπόλοιπο κόσμο, ιδίως τη Μόνικα, τον Φρανσίσκο, τον Κλάουντιο και τη συντρόφισσα που συνελήφθη πρόσφατα και σύντομα θα εκδοθεί στο γερμανικό κράτος, καθώς και πολλούς/ές άλλους/ες που δεν κατονομάζω εδώ.

Υπάρχουν πολλά ακόμη να γίνουν, το ξέρω, μα σίγουρα δεν μας λείπουν ούτε η θέληση, ούτε ο ενθουσιασμός, ούτε κι η αποφασιστικότητα. Αυτήν τη στιγμή δεν σκοπεύω να αναφερθώ στην αχρειότητα που επέδειξε η διοίκηση της φυλακής για να προσπαθήσει να παρεμποδίσει την αποφυλάκισή μου. Αυτό θα το τεκμηριώσουμε με επίσημα έγγραφα, στα οποία φαίνεται ξεκάθαρα πόσο ωμή και βρόμικη είναι η απονομή δικαιοσύνης σ’ αυτήν τη χώρα. Είμαι ελεύθερος και, καταπώς φαίνεται, σε 45 μέρες σκοπεύουν να με φυλακίσουνε και πάλι, να ρίξουν ξανά τα λαγωνικά τους στο κατόπι μου. Προφανώς δεν θα μπω οικειοθελώς, ούτε θα έρθω σε καμιά συμφωνία για την αποφυλάκισή μου, ούτε και θα διαπραγματευτώ με όλο αυτόν τον «συρφετό», επομένως υποθέτω πως δεν μου απομένει άλλη λύση από το να συνεχίσω να αγωνίζομαι όπως πάντα από τη σκιά, στηρίζοντας τις αντεξουσιαστικές διαδικασίες και τα εγχειρήματα που θεωρώ απαραίτητο να προωθώ και να ενισχύω με όλα τα μέσα που έχω στη διάθεσή μου από το καθεστώς παρανομίας που μου επιβάλλουνε.

Είναι τόσο πολλά τα άτομα και οι οργανώσεις που με έχουνε στηρίξει όλα αυτά τα χρόνια, που μου είναι αδύνατο να αναφερθώ ξεχωριστά στον καθέναν. Να ξέρετε μονάχα πως, όπως και πριν, έτσι και σήμερα αλλά και για πάντα μπορείτε να υπολογίζετε σε μένα για τον αναρχισμό και την κοινωνική επανάσταση. Από εδώ που βρίσκομαι σήμερα, εκτός των τειχών, απευθύνω τεράστιους χαιρετισμούς σε όλα τ’ αδέρφια μου στη Λατινική Αμερική και στη Νότια Ευρώπη, με την πεποίθηση ότι θα συναντηθούμε σ’ αυτό το μονοπάτι και σχέδιο χειραφέτησης που ’ναι οι ζωές μας στον αγώνα.

Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα

Αλληλεγγύη στους μακροχρόνια φυλακισμένους αναρχικούς Μάρκο Καμένις, Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα και Κλάουντιο Λαβάτσα

Απαξιώ τον οίκτο στο βλέμμα σου που με ταπεινώνει. Προτιμάω να με κοιτάς με φόβο μιας και τα μάτια αυτά θα δούνε την πτώση του πολιτισμού σου.

Η σκέψη αυτή είναι πως εγώ είμαι που κάθομαι εδώ σήμερα, σ’ ένα ατσάλινο και τσιμεντένιο κλουβί που μοιάζει με τάφο, γράφοντας σε σας αυτά τα λόγια, αλλά κάποια στιγμή στο μέλλον θα μπορούσατε να βρίσκεστε σεις πίσω απ’ τα τείχη της φυλακής γράφοντας ανάλογες σκέψεις προς τα έξω.
Χάρολντ Χ. Τόμσον [1942-2008]

Κάθε μέρα που περνάει ένα συντρόφι εντός των τειχών είναι άλλη μια μέρα μίσους και πολέμου απέναντι στους ένστολους και στην «πολιτισμένη» κοινωνία τους, που διαιωνίζει ως αποκάθαρση τον εγκλεισμό, απέναντι στις φυλακές και σε τούτη τη βιομηχανία της τιμωρίας.

Γι’ αυτό πολεμάμε καθετί που συντηρεί τις φυλακές, με διάχυση, άμεσες δράσεις, αυτοδιαχείριση και μια αναρχική αναζήτηση ελεύθερων ζωών· η αλληλεγγύη είναι επίσης η δική μας πράξη πολέμου ενάντια στο σύστημα που το μόνο που θέλει είναι να σηκώσει ένα τείχος σιωπής γύρω απ’ τις φυλακές, απομονώνοντας τους κρατουμένους, ώστε να διαβρώσει το μυαλό και το πνεύμα τους.

Όταν βγήκαμε να πραγματώσουμε αυτή την ενέργεια για τους μακροχρόνια κρατούμενους Μάρκο Καμένις, Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα και Κλάουντιο Λαβάτσα, το κάναμε με τη βεβαιότητα ότι, πέρα απ’ τη διάχυση των υποθέσεών τους, μας έχει καταλάβει η ανάγκη να τους απευθύνουμε μια χειρονομία που να λέει ότι για μας είναι παρόντες, κατανοώντας κιόλας ότι δεν είναι απλώς αυτοί οι τρεις αναρχικοί σύντροφοι οι απαχθέντες με μακροχρόνια ποινή, οι έγκλειστοι σε καθεστώς απομόνωσης και τόσες άλλες μορφές κυριαρχίας και βασανισμού που επιφυλάσσει το κράτος για όσους από μας αψηφούν την τάξη-κοινωνία-πολιτισμό τους. Η δράση μας απευθύνεται και σε όλους εκείνους χωρίς όνομα κι όσους στην ανωνυμία τους αντιστέκονται πίσω απ’ τους τσιμεντένιους τοίχους. Η αλληλέγγυα χειρονομία μας είναι και για κείνους, πάει σ’ αυτούς τους εξίσου συντρόφους μας· η αλληλεγγύη αυτή είναι ένα όπλο που πρέπει διαρκώς να επιτίθεται σ’ αυτή την πτυχή του εγκλεισμού που αποβαίνει ολέθρια: την απομόνωση. Έτσι, ελπίζουμε μ’ αυτή τη χειρονομία να φτάσουμε στα μάτια τους και με ακέραια οργή να συνεχίσουμε να εφορμούμε μέχρι την πλήρη καταστροφή των φυλακών και της κοινωνίας-πολιτισμού που τις συντηρεί.

Απαξιώ τον οίκτο στο βλέμμα σου που με ταπεινώνει. Προτιμάω να με κοιτάς με φόβο μιας και τα μάτια αυτά θα δούνε την πτώση του πολιτισμού σου.

Γκρέμισμα στις φυλακές. Λευτεριά στους μακροχρόνια αιχμαλώτους.

Από άλλο μέρος του κόσμου…

Άγριοι και αχαλίνωτοι

Ισπανικές φυλακές: Ενημέρωση για την κατάσταση του Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα

Την Τετάρτη, 6 Αυγούστου 2014, ο σύντροφος Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα βγήκε τελικά από την πειθαρχική απομόνωση (μέτρο που του είχε επιβληθεί στη φυλακή της Α Λάμα από τις 17 Ιούνη) για να τον μεταγάγουν στη φυλακή του Τόπας (στη Σαλαμάνκα). Εκεί έφτασε την Παρασκευή, 8 Αυγούστου, και τώρα βρίσκεται σε ατομικό κελί.

Ωστόσο, με το καλημέρα, ενημερώθηκε εκ νέου για την παρέμβαση των Αρχών σε κάθε του επικοινωνία (γραπτή, τηλεφωνική και επισκεπτήρια). Η διεύθυνση των φυλακών διαθέτει επιπλέον ένα ολόκληρο οπλοστάσιο μέτρων και εξευτελισμών για να τιμωρήσει και να εκδικηθεί εκείνες κι εκείνους που, όπως ο Γκαμπριέλ, ο Φρανσίσκο, η Μόνικα και πολλοί ακόμα, αρνούνται να σκύψουν το κεφάλι και να υποταχθούν. Σημειώνουμε πως, μεταξύ άλλων, επιχειρούν επανειλημμένα να σπάσουν τις σχέσεις του συντρόφου, δυσκολεύοντας (και για κάποιους καθιστώντας αδύνατες) τις επαφές με τον έξω κόσμο ή χωρίζοντάς τον από φίλους μέσω μεταγωγών σε άλλες πτέρυγες, όπως συνέβη και σ’ αυτή την περίπτωση, μόλις τρεις μέρες μετά την άφιξή του στη φυλακή του Τόπας.

Αυτά τα βρόμικα παιχνίδια της εξουσίας και των Αρχών δεν μας εκπλήσσουν, αποτελούν μάλιστα κομμάτι της αποκρουστικής ρουτίνας του εγκλεισμού και του εκβιασμού της «καλής διαγωγής» με το καρότο και το μαστίγιο.

Ακριβώς επειδή το γνωρίζουμε κι επειδή δεν είμαστε διατεθειμένοι να το δεχτούμε θα παραμείνουμε σε επιφυλακή σχετικά με την κατάσταση των συντρόφων, και πάνω απ’ όλα θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε ενάντια στην κρεατομηχανή με την οποία επιχειρούν να μας συνθλίψουν.

Εντός κι εκτός των τειχών, ας καταστρέψουμε ό,τι μας καταστρέφει!

Για τη λευτεριά,
Μερικοί/-ές αναρχικοί/-ές
16 Αυγούστου 2014

Για να γράψετε στο σύντροφο:

Gabriel Pombo Da Silva
Centro Penitenciario de Topas – Salamanca
Ctra. N-630, km. 314
37799 Topas (Salamanca)
España / Ισπανία

στα ισπανικά, γαλλικά, πορτογαλικά

Ισπανικές φυλακές: Ο Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα σε απομόνωση

Από τις 17 Ιούνη 2014 ο σύντροφος Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα βρίσκεται σε πειθαρχική απομόνωση στη φυλακή της Α Λάμα (στη Γαλικία) επειδή αρνήθηκε να μεταχθεί σε μία απ’ τις πτέρυγες για φυλακισμένους μεγίστης συμμόρφωσης* και να υποστεί όλους τους περιορισμούς που αυτές συνεπάγονται, αλλά και γιατί αρνήθηκε να τοποθετηθεί σε κελί με άλλον κρατούμενο, κάτι που επιχειρούν να του επιβάλλουν συχνά πυκνά. Αυτήν τη στιγμή είμαστε σ’ αναμονή να δούμε τι του ετοιμάζουν.

Το ζήτημα τρέχει ήδη και σε δικαστικό επίπεδο, παρ’ όλα αυτά θεωρούμε εξίσου σημαντικό να εκφράσουμε και να δείξουμε πως ο σύντροφος δεν είναι μόνος του, απαιτώντας μέσω αποστολής φαξ (αλλά και μέσω τηλεφώνου και ταχυδρομείου, ό,τι βολεύει τον καθέναν περισσότερο) να μπει ένα τέλος στις παρενοχλήσεις που υφίσταται απ’ την υπηρεσία της φυλακής.

Γι’ αυτό προτείνουμε ένα πρότυπο κειμένου, το οποίο μπορεί να σταλεί –στα ισπανικά– τόσο στο σύνολο των σωφρονιστικών ιδρυμάτων όσο και στην ίδια τη φυλακή της Α Λάμα. Οι αποστολές μπορούν να ξεκινήσουν κι από τώρα (όσον αφορά τα μέτρα που ενδέχεται στο εξής να ληφθούν εις βάρος του συντρόφου). Προτείνουμε ωστόσο το συντονισμό της αποστολής φαξ σε συγκεκριμένες ημερομηνίες με στόχο την άσκηση μεγαλύτερης πίεσης – συγκεκριμένα, την Παρασκευή 27 Ιούνη, τη Δευτέρα 30 Ιούνη και την Τρίτη 1 Ιούλη.

[Προς γενικό γραμματέα Σωφρονιστικών Θεσμών:]
Secretario General de Instituciones Penitenciarias
Ángel Yuste Castillejo
Ταχυδρομική διεύθυνση: C/ Alcalá, 38-40, 28014 Madrid
Τηλ.: (0034) 913354700, Φαξ: (0034) 913354052

[Προς φυλακή της Α Λάμα στην Ποντεβέδρα:]
Centro Penitenciario A Lama (Pontevedra)
Monte Racelo s/n, 36830 A Lama (Pontevedra)
Τηλ.: (0034) 986758000, Φαξ: (0034) 986758011

YΓ. Στηρίξτε τον Γκαμπριέλ στέλνοντάς του επίσης γράμματα στην εξής διεύθυνση:

Gabriel Pombo Da Silva
C.P A Lama, Monte Racelo s/n
36830 A Lama (Pontevedra), España/Ισπανία

Πρότυπο φαξ στα ισπανικά εδώ  [Modelo de Fax].

Ακολουθεί η μετάφρασή του, για να ’χει κανείς υπόψη το περιεχόμενο:

Τον Αύγουστο του 2013 ο Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα μεταφέρθηκε στο Σωφρονιστικό Κέντρο της Α Λάμα στη Γαλικία, όπου εκτίει την ποινή του επί του παρόντος. Από την πρώτη στιγμή (προτού καν τον μεταγάγουν καλά καλά) ο υποδιευθυντής ασφαλείας της εν λόγω φυλακής τον κατέταξε σε καθεστώς FIES παρά την προηγούμενη απόφαση της Δικαιοσύνης και των Σωφρονιστικών Θεσμών (λίγους μήνες πριν, όταν βρισκόταν στη φυλακή της Βιγιένα), σύμφωνα με την οποία δεν συνέτρεχαν λόγοι για την επιβολή καθεστώτος FIES.

Έκτοτε του έχουν επιβάλει με τρόπο τελείως αυθαίρετο διάφορα μέτρα ασφαλείας, όπως η ξαφνική αποπομπή του από το σχολείο της φυλακής, στο οποίο παρακολουθούσε μαθήματα εδώ και καιρό, η παρακράτηση μεγάλου μέρους της αλληλογραφίας του χωρίς να τον ενημερώνουν καν γι’ αυτό ή να το αιτιολογούν με κάποιον τρόπο, αλλά και η κατάσχεση γραπτών του ενόσω απουσίαζε από το κελί του. Στα παραπάνω πρέπει να προστεθούν οι διάφορες μεταγωγές από πτέρυγα σε πτέρυγα χωρίς κάποια αιτία ή λογική: για παράδειγμα, ενώ επιμένουν πως συντρέχουν λόγοι ασφαλείας στην περίπτωσή του, τον βγάζουν από μια πτέρυγα όπου περιορίζουν τους συγκρουσιακούς φυλακισμένους και, την ίδια στιγμή που επικαλούνται το επιχείρημα της «επικινδυνότητας» για να προσπαθήσουν να δικαιολογήσουν την εφαρμογή του καθεστώτος FIES και την παρέμβασή τους σε όλες του τις επικοινωνίες, αποπειρώνται να τον υποχρεώσουν να μοιραστεί κελί με άλλον κρατούμενο σε μια πτέρυγα για φυλακισμένους μεγίστης συμμόρφωσης…

Μόνο και μόνο επειδή ο Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα αρνήθηκε το πρόσφατο μέτρο που αποπειράθηκαν να του επιβάλουν μπήκε αμέσως σε πειθαρχική απομόνωση, από τις 17 Ιούνη 2014, περιμένοντας να δει τι άλλο του επιφυλάσσουν. Όλα αυτά τα μέτρα μπορούν μονάχα να ερμηνευτούν ως μια συνεχής κι αφόρητη παρενόχληση εναντίον του. Αυτή η κατάσταση πρέπει να επιλυθεί με τον τερματισμό κάθε τύπου τραμπουκισμού και εκβιασμού να συγκατοικήσει σε κάποιο κελί με άλλον κρατούμενο, μετά την επιβολή τόσων χρόνων απομόνωσης κατά τη μακρά διάρκεια εγκλεισμού του στις ισπανικές φυλακές. Επιπλέον αξιώνουμε και απαιτούμε την άρση του καθεστώτος FIES, πόσω μάλλον απ’ τη στιγμή που το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης, που είχαν αποστείλει οι ιταλικές αρχές εναντίον του και το οποίο χρησιμοποιήθηκε σαν δικαιολογία για την αιφνίδια αλλαγή στο καθεστώς εγκλεισμού του, έχει πλέον ακυρωθεί από την ιταλική δικαιοσύνη, ήδη από τις 18 Απρίλη.

* módulos de máximo respeto: αποστειρωμένοι τομείς «απόλυτου σεβασμού» και «πρότυπης λειτουργίας», ήτοι πλήρους πειθάρχησης και εξανδραποδισμού των κρατουμένων, όπου επικρατεί μια αρχηγική δομή συμμετοχικής διαχείρισης των συνθηκών εγκλεισμού τους, και τους επιβάλλεται καθημερινός προγραμματισμός του χρόνου τους, με αυστηρή τήρηση μιας σειράς κανονισμών συμπεριφοράς και υγιεινής

Μαδρίτη: Εκδήλωση αλληλεγγύης σε αναρχικούς αιχμαλώτους καταδικασμένους σε πολυετείς ποινές φυλάκισης

Το Σάββατο, 11 Γενάρη 2014, στο κατειλημμένο κοινωνικό κέντρο La Gatonera, επί της οδού Αμιστάδ 9, στη μαδριλένικη γειτονιά του Καραμπαντσέλ, θα πραγματοποιηθεί μια εκδήλωση αλληλεγγύης σε αναρχικούς κρατουμένους ανά τον κόσμο που έχουν καταδικαστεί σε πολυετείς ποινές φυλάκισης.

Η εκδήλωση θα ξεκινήσει στις 18.30 αποσκοπώντας στην ενημέρωση γύρω από ορισμένες υποθέσεις αδερφών μας που βρίσκονται εδώ και χρόνια έγκλειστοι στα δημοκρατικά κάτεργα διάφορων κρατών. Συγκεκριμένα, θα μιλήσουμε για τις υποθέσεις του Κλάουντιο Λαβάτσα και του Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα (φυλακισμένων στην Ισπανία), του Μάρκο Καμένις (αιχμαλώτου στην Ελβετία), του Τόμας Μάγερ-Φαλκ (κρατουμένου στη Γερμανία), της Μαρί Μέισον και του Έρικ ΜακΝτέιβιντ (φυλακισμένων στις ΗΠΑ), και του Χοσέ Μιγκέλ Σάντσες Χιμένες (κρατουμένου στη Χιλή). Θα ακολουθήσει κουβέντα σχετικά με τρόπους ενδυνάμωσης των δεσμών αλληλεγγύης μέσω δομών αντιπληροφόρησης και έμπρακτης στήριξης των αιχμαλώτων του κοινωνικού πολέμου.

Στη συνέχεια θα παίξει και καφενείο αλληλεγγύης, με βίγκαν σάντουιτς για να σκοτώσουμε την πείνα.

Σκοπός μας μ’ αυτήν τη συνάντηση είναι να δημιουργήσουμε μιαν ευκαιρία να σπάσει η σιωπή με την οποία επιδιώκουν να θάψουν τους αναρχικούς κρατουμένους, να διαχύσουμε το λόγο έγκλειστων συντρόφων και να προπαγανδίσουμε τον αγώνα με κάθε πιθανό μέσο ενάντια στην κοινωνία-φυλακή και στους βαστάζους της.

Είναι προφανές ότι πρόκειται για αυτοοργανωμένη δραστηριότητα, για την πραγμάτωση της οποίας λογαριάζουμε στη στήριξή σας, τόσο με τη φυσική σας παρουσία και ενεργό συμμετοχή, όσο και μέσω ελεύθερης συνεισφοράς στο κουτί ενίσχυσης για τα έγκλειστα συντρόφια.

Αιχμάλωτοι στο δρόμο! Δρόμο για την εξέγερση!

Contra Info

Σαντιάγο, Χιλή: Εμπρηστική δράση αλληλεγγύης σε αιχμαλώτους του κοινωνικού πολέμου

Με αλληλέγγυες δράσεις χαιρετίζουμε τη Μόνικα, τον Φρανσίσκο και όσες κι όσους αντιστέκονται μέσα στα μπουντρούμια της εξουσίας.

Γιατί θεωρούμε ότι ο αγώνας ενάντια στην κοινωνία-φυλακή πρέπει να προπαγανδιστεί ως αγώνας ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας, και οι γεωγραφικές αποστάσεις δεν πρέπει να κάμπτουν τη στιβαρή αλληλεγγύη προς εκείνους που βιώνουν στο πετσί τους την τιμωρία των εξουσιαστών λόγω της αντίθεσής τους στο σύστημα της κυριαρχίας και στους βαστάζους του.

Έχοντας αυτά κατά νου, βγήκαμε συντονισμένα στο δρόμο την Πέμπτη, 5 Δεκέμβρη 2013, μπλοκάροντας την κυκλοφορία σε δυο σημεία της λεωφόρου Μπερνάρντο Ο’Χίγκινς (γνωστής και ως Αλαμέδα, βασική οδική αρτηρία της χιλιανής πρωτεύουσας) με οδοφράγματα και προπαγανδιστικό υλικό ενάντια στην κοινωνία-φυλακή, σε αλληλεγγύη στα φυλακισμένα συντρόφια.

Απευθύνουμε ένα κάλεσμα σε συνέχεια της διάχυσης των αλληλέγγυων ενεργειών που στοχεύουν στην καταστροφή των φυλακών, των δεσμοφυλάκων και κάθε μορφής εξουσίας και Αρχής.

Μ’ αυτήν τη χειρονομία αγκαλιάζουμε από απόσταση τη Μόνικα Καμπαγέρο, τον Φρανσίσκο Σολάρ και τα 3 ακόμη συντρόφια που συνελήφθησαν τα ξημερώματα της 13ης Νοέμβρη στην Ισπανία, κατηγορούμενα για συμμετοχή στη βομβιστική επίθεση εναντίον της Βασιλικής Ελ Πιλάρ στη Θαραγόθα (δράση της οποίας την ευθύνη ανέλαβε το Εξεγερσιακό Κομάντο Ματέο Μορράλ).

Να πράξουμε έτσι ώστε τα συντρόφια να νιώσουν τη διεθνιστική αλληλεγγύη.

Πάνε 3 χρόνια από τότε που 81 κρατούμενοι έχασαν τη ζωή τους στην πυρκαγιά που ξέσπασε στη φυλακή του Σαν Μιγκέλ. Ας γνωρίζουν οι ανθρωποφύλακες και οι θεσμοί τους πως ούτε ξεχνάμε ούτε συγχωρούμε.

Χαιρετίζουμε αδερφικά τον Χοσέ Μιγκέλ Σάντσες Χιμένες, ο οποίος τη στιγμή που πραγματώσαμε τη δράση μας βρισκόταν σε απεργία πείνας κόντρα στις εκδικητικές μεταγωγές εναντίον του και τις κατηγορίες που του προσάπτονται για άμεσες απειλές κατά των δεσμοφυλάκων.

Χαιρετίζουμε τον Κάρλος Γκουτιέρρες Κιδουλέο, σύντροφο που πέρασε 6 χρόνια στην παρανομία, κι αιχμαλωτίστηκε με την κατηγορία της συμμετοχής σε ληστεία τράπεζας και στην εκτέλεση ενός μπάτσου (υπόθεση σεκιούριτι). Χαιρετίζουμε την αγωνιστική του απόφαση, το θάρρος του και την αλληλέγγυα στάση του, όπως και τους συντρόφους Μαρσέλο Βιγιαροέλ, Φρέντυ Φουεντεβίγια και Χουάν Αλίστε Βέγκα, οι οποίοι διώκονται για την ίδια υπόθεση.

Χαιρετίζουμε επίσης τους συντρόφους Χανς Νιεμέγερ, Αλμπέρτο Ολιβάρες, Νικολάς Σαντοβάλ (φυλακισμένους στη Χιλή), το σύντροφο Μάριο Γκονσάλες στο Μεξικό (που βρισκόταν σε απεργία πείνας για σχεδόν 2 μήνες), στους Νικόλα Γκάι και Αλφρέντο Κόσπιτο στην Ιταλία, στον Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα στην Ισπανία και σε όλα τα συντρόφια ανά τον κόσμο που βρίσκονται στα κλουβιά της εξουσίας.

Να μην καμφθεί η αδιαπραγμάτευτη αλληλεγγύη μεταξύ των επαναστατημένων. Διαρκής επίθεση ωσότου καταστρέψουμε και το τελευταίο προπύργιο της κοινωνίας-φυλακής.

Λευτεριά στους αιχμαλώτους πολέμου σε όλο τον ντουνιά.
Διεθνιστική αλληλεγγύη.

Εξεγερμένοι αλληλέγγυοι

Γένοβα – Επιχείρηση Ευτολμία (Ardire): Γράμμα του Τζουζέππε Λο Τούρκο από τις φυλακές του Μαράσσι

Σημ.: Τον Ιούνη του 2013 ο σύντροφος Πέππε αποφυλακίστηκε με περιοριστικούς όρους. Το κείμενο που ακολουθεί είναι απ’ τις πρώτες μέρες της απομόνωσής του σε προφυλάκιση.

Φυλακές Γένοβας, 20 μέρες απομόνωσης – 2 Ιουλίου 2012

Τρομοκράτης; Ιδεολόγος; Φοιτητής; Υποκινητής; Ακολουθητής; Φιλόσοφος;

Να μια εμετική σύντομη λίστα με κατηγορίες και ταμπέλες που ’ναι έτοιμες προς χρήση από το κράτος και τα μέσα μαζικής ενημέρωσής του. Ωστόσο ο προσδιορισμός μου είναι ένα έργο που, αν και αναγκαίο, ανήκει μόνο στον υπογράφοντα. Καταρχήν, ως αναρχική ατομικότητα, μόνο εγώ μπορώ να κρίνω και να αξιολογήσω ό,τι κάνω και πώς το κάνω. Εντάσσοντας τον εαυτό μου σε διαρκή σύγκρουση με ολόκληρο το υπάρχον, διεκδικώ την αυτονομία της σκέψης και της κρίσης μου, και απορρίπτω τους ρόλους του ηγέτη, του υποκινητή ή του ακολουθητή οποιασδήποτε συλλογικής ή οργανωμένης αναρχικής εμπειρίας. Τον τελευταίο καιρό είχα αναλάβει να μεταφράζω και να διαδίδω κείμενα, επιστολές, συνεισφορές/τοποθετήσεις, ανακοινωθέντα, φυλλάδια/μπροσούρες, καθώς και ενημερώσεις δικαστηρίων από τα πολλά συντρόφια που είναι αιχμάλωτα ανά τον κόσμο. Όλα αυτά τα πραγματοποίησα πρωτίστως για τον εαυτό μου, έχοντας ενδιαφέρον να γνωρίσω τις αναρχικές και επαναστατικές πραγματικότητες του κόσμου, καθώς επίσης να διαδώσω αυτές τις εμπειρίες στο πλαίσιο του ιταλικού χώρου. Η προθυμία μου να συμμετάσχω σε αυτή την εκδοτική δραστηριότητα σίγουρα δεν ήταν ένα έργο που μου είχε ανατεθεί ή ένας συγκεκριμένος ρόλος που όφειλα να εκτελώ στο πλαίσιο οποιασδήποτε ομάδας, αλλά υπήρξε η υλοποίηση ενός ατομικού αισθήματος. Ως εκ τούτου, και ως προς τα όσα μου καταλογίζονται απ’ τους καταστολείς με τις τηβέννους και όχι μόνο, θεωρώ θεμελιώδες να βάλω σε πρώτη θέση τη συνεκτικότητά μου, απορρίπτοντας ρόλους και καταβολές που δεν έχουνε σε τίποτε να κάνουν με την ατομικότητά μου και την εκδοτική μου δραστηριότητα. Ωστόσο, αυτό που συνέβη δε με εκπλήσσει· στην πραγματικότητα εντείνονται οι απόπειρες οικοδόμησης διωκτικών θεωρημάτων ως προς τα επονομαζόμενα «αδικήματα σύστασης/συμμετοχής σε οργάνωση» (reati associativi), αν αναλογιστούμε και τις πρόσφατες υποθέσεις στην Ιταλία ή στο εξωτερικό, έτσι ώστε να αντιμετωπιστούν οι αυξανόμενες επιθέσεις που έχουν εξαπολυθεί εναντίον της εξουσίας. Χαρακτηριστικά είναι τα παραδείγματα της «υπόθεσης μπόμπες» στη Χιλή ή των διαφόρων κατασκευασμάτων δήθεν ανώνυμων τρομοκρατικών ομάδων στην Ελλάδα ως προσχημάτων για να χρησιμοποιηθούν ad hoc νόμοι και να φυλακιστούν αναρχικοί κι αναρχικές που συχνά δε γνωρίζονται καν μεταξύ τους. Το κράτος, δεχόμενο απρόβλεπτες επιθέσεις, προσπαθεί υστερικά να εφαρμόσει την εκδίκησή του, χτυπώντας τους αντιπάλους του μέσω της δικαστικής πίεσης και της καθοδηγούμενης χρήσης των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Η καταστολή καταλήγει στις σκληρές συνθήκες της φυλακής, οι οποίες προορίζονται για τους ορκισμένους εχθρούς, κι η απομόνωση γίνεται μια συστηματική πρακτική που στοχεύει στην εξόντωση του φυλακισμένου/της φυλακισμένης· προκειμένου να μην υπάρχει ο κίνδυνος της εξάπλωσης του ιού της ανυποταξίας και της ανταρσίας ακόμη και μες στη φυλακή.

Αυτό που συνέβη στις 13 Ιουνίου 2012 (δηλ. η επιχείρηση Αρντίρε) δείχνει επίσης την επιθυμία του κράτους να πλήξει ακόμα και συντρόφους που βρίσκονται έγκλειστοι ήδη από χρόνια, επιδεινώνοντας έτσι το φορτίο των κατηγοριών τους και απομακρύνοντάς τους από τη λευτεριά, σε μια προσπάθεια να εντοπιστούν δεσμοί και σχέσεις, όσον αφορά την περίπτωσή μου, ακόμη και με άτομα τα οποία ούτε καν γνωρίζονται αναμεταξύ τους. Επιπλέον, για να επαναβεβαιώσω την ακλόνητη ατομικότητά μου και τη φύση της εκδοτικής μου δραστηριότητας, δεν μπορώ να δεχτώ τον ορισμό του «υποκινητή», ενός ρόλου που θα μπορούσε να υπονομεύσει τόσο την αυτονομία μου, όσο και εκείνη των πολλών αναρχικών συντρόφων που συμμετέχουν στην αναρχική πολύμορφη συζήτηση ανά τον κόσμο. Ανάμεσα σε καλά συνειδητοποιημένες ατομικότητες, δε χρειάζεται κανένας ή καμιά για να υποκινήσει οτιδήποτε. Κάθε αναρχικός και κάθε αναρχική, μέσω της προοδευτικής επανοικειοποίησης του εαυτού τους, είναι σίγουρα σε θέση να διακρίνουν και να διαμορφώσουν τις ιδέες και τις ενέργειές τους κατά τρόπο ατομικό, χωρίς να χρειάζεται να ενθαρρύνονται ή να κατευθύνονται.

Θεώρησα ότι είναι σημαντικό να γράψω όλα αυτά για να εκφράσω τη θέση μου τόσο προς αυτούς/-ές που βρίσκονται εκτός των τειχών, όσο και προς τους συγκατηγορουμένους μου, παρουσιάζοντας τον εαυτό μου ώστε ακόμα και όσοι δε με ξέρουν να μπορέσουν να συνδιαλλαγούν μαζί μου αν το θελήσουν. Σίγουρα η φυλάκιση, ή η απομόνωση στην οποία έχω υποβληθεί, δε θα καταστεί ικανή να με κάνει ν’ απαρνηθώ την ιδιότητά μου ή να υποτιμήσω όσα έχω πραγματώσει· η εξουσία δε θα λάβει την παράδοσή μου. Αυτή η φυλάκιση θα είναι μία ευκαιρία για την ενίσχυση της συνεκτικότητας και της αξιοπρέπειάς μου, γνωρίζοντας ότι τόσο πολλοί εχθροί του υπάρχοντος βρίσκονται στο πλευρό μου. Ξέρω ότι δεν είμαι μόνος.

Στέλνω αγάπη και δύναμη σε όλους τους συγκατηγορουμένους μου· αν και με πολλούς/-ές από σας δεν έχω ανταλλάξει ποτέ μου ούτε ένα βλέμμα, είμαι βέβαιος ότι η ίδια φωτιά φλογίζει τη ματιά μας. Εκφράζω την αλληλεγγύη μου προς τα κρατούμενα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς, τα οποία δέχονται και πάλι επίθεση απ’ τις ιταλικές αρχές· κρατήστε γερά όπως έχετε κάνει ως τώρα. Πάντα με το κεφάλι ψηλά.

Τιμή σε όλα τα νεκρά συντρόφια που έπεσαν ακολουθώντας το πολύμορφο μονοπάτι της αναρχίας.

Αλληλεγγύη στους φυλακισμένους αναρχικούς σε όλο τον κόσμο, που κρατούνται όμηροι στα μπουντρούμια των δημοκρατιών.

ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ!

Giuseppe Lo Turco
Φυλακισμένη αναρχική ατομικότητα

πηγή

Βαρκελώνη: Έκθεση/δημοπρασία οικονομικής ενίσχυσης κρατουμένων

Με την πρωτοβουλία της φετινής έκθεσης/δημοπρασίας (expo/subasta 2013) για την ενίσχυση κρατουμένων στοχεύουμε μέσα από έργα ζωγραφικής, σχέδια και άλλες μορφές έκφρασης να στηρίξουμε όσους κι όσες βρίσκονται πίσω απ’ τα σίδερα, επιθυμώντας επίσης αδιάκοπα την κατάλυση κάθε είδους φυλακής.

Δεν είμαστε αρτίστες και δε γουστάρουμε να εμπορευματοποιούμε τις ιδέες μας. Απλώς, στην περίπτωση αυτή, διοργανώνουμε μια δραστηριότητα με την επιδίωξη της οικονομικής υποστήριξης φυλακισμένων, έχοντας πάντα κατά νου ότι σήμερα πάρα πολλοί άνθρωποι βρίσκονται στη φυλακή και υπόκεινται σε βασανισμούς.

Στέλνουμε τους χαιρετισμούς μας στους κρατουμένους της εξέγερσης του 2004 στις βαρκελωνέζικες φυλακές Κουάτρο Καμίνος, σε σχέση με την οποία αυτόν τον Μάη ξεκινά η δίκη εις βάρος όλων εκείνων των ανθρωποφυλάκων που διέπραξαν άγρια βασανιστήρια και κακομεταχειρίσεις εναντίον κρατουμένων που αντιστάθηκαν σε περαιτέρω ταπεινώσεις και που έκτοτε καταδικάστηκαν σε βαριές ποινές.

Χαιρετισμούς στον αναρχικό σύντροφο Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα, που πρόσφατα μεταφέρθηκε απ’ τις γερμανικές φυλακές στα κλουβιά του ισπανικού κράτους.

Πάντοτε παρών ανάμεσά μας ο Χοσέ Ταρρίο, αδάμαστος σύντροφος και εραστής της λευτεριάς, που μέχρι την τελευταία του μέρα δεν έπαψε να εξεγείρεται ενάντια στην εξουσία.

Αναφέραμε μερικές μονάχα περιπτώσεις ατόμων που βρίσκονται σε εγκλεισμό, ωστόσο υπάρχουν ακόμα περισσότεροι εκεί μέσα, άνθρωποι που αντιστέκονται εντός των τειχών και οι φωνές τους δεν βγαίνουν προς τα έξω. Δύναμη σε όλους κι όλες εσάς που εξακολουθείτε να αγωνίζεστε στα σκοτεινά κελιά. Και να ξέρετε πως δεν είστε μόνοι/-ες!

Πώς λειτουργεί η δημοπρασία;

Η έκθεση θα διαρκέσει όλο τον Μάιο στον κατειλημμένο χώρο της Απαλλοτριωμένης Τράπεζας στην Γκράσια.

3 Μαΐου στις 19:00 – Εγκαίνια της έκθεσης με μεζεδάκια και μουσική
Κατά την επίσκεψή σας, θα βρείτε έναν κατάλογο στον οποίο μπορείτε να σημειώσετε την προσφορά σας για τον πίνακα ή άλλο έργο που θα επιλέξετε, ένα όνομα, την οικονομική σας συμβολή και έναν τρόπο ώστε να επικοινωνήσουμε μαζί σας. Η προσφορά μπορεί να είναι ατομική, αλλά ενθαρρύνουμε επίσης διάφορες ομάδες να συμμετάσχουν.

17 Μαΐου στις 19:00 – Συνέχεια των προσφορών
Ενημερωτική συζήτηση για τη δίκη των βασανιστών κατά την εξέγερση στις φυλακές Κουάτρο Καμίνος. Διάθεση εντύπων με πληροφορίες για υποθέσεις κρατουμένων, ανακοινωθέντα, κείμενα και γράμματα μέσα από τη φυλακή.

31 Μαΐου στις 20:00
Δημοπρασία. Μπορείτε να πάρετε τον πίνακά σας!

το κάλεσμα στα ισπανικά

Ιταλία: Κάλεσμα αναρχικών για συγκέντρωση αλληλεγγύης στις φυλακές της Φερράρα

ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ ΜΕ ΟΣΟΥΣ ΕΠΙΤΙΘΕΝΤΑΙ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΙ

Το πρωί της 13ης Ιούνη 2012 καραμπινιέροι της ομάδας ειδικών επιχειρήσεων ROS διεξήγαγαν τη λεγόμενη «επιχείρηση ευτολμία» (Ardire), εκτελώντας εντάλματα σύλληψης εναντίον δέκα συντρόφων για «σύσταση ανατρεπτικής οργάνωσης με σκοπό την τρομοκρατία». Continue reading Ιταλία: Κάλεσμα αναρχικών για συγκέντρωση αλληλεγγύης στις φυλακές της Φερράρα

Μπουένος Άιρες, Αργεντινή: Τοιχογραφία αλληλεγγύης για έναν Μαύρο Φλεβάρη

Απελευθερωμένοι χώροι σε πόλεμο με την εξουσία! Ζωή που βλασταίνει μέσα απ’ την γκρίζα σας πανούκλα!

Στους δρόμους του Μπουένος Άιρες ολοκληρώσαμε μια τοιχογραφία αλληλεγγύης για τις καταλήψεις στην Ελλάδα και ανά τον κόσμο, στο σκεπτικό του καλέσματος για έναν Μαύρο Φλεβάρη.

Αυτή η πράξη είναι συμβολική. Δεν πιστεύουμε πως με τη ζωγραφική σ’ έναν τοίχο θέτουμε σε κίνδυνο την ελληνική κυβέρνηση και την επέλασή της στους κατειλημμένους χώρους που αμφισβητούν την εξουσία. Ωστόσο, κάναμε ό,τι κάναμε γιατί αναγνωρίζουμε μια δυναμική στο βαθμό που αυτή η πράξη μπορεί να σημαίνει πως δεν παριστάνουμε τους κουφούς μπροστά σε μια κραυγή διεθνιστικής αλληλεγγύης.

Οι καταλήψεις από μόνες τους –πρέπει να το αναγνωρίσουμε– δεν αντιπροσωπεύουν καμιά απειλή για την εξουσία και την ηθική της. Αυτό αντανακλάται στις χιλιάδες καταλήψεων που χρησιμοποιούνται ως «κέντρα διασκέδασης», πραγματικές ντισκοτέκ-καταλήψεις. Περιεχόμενο επικίνδυνο προσδίδουν η στόχευση και οι πρακτικές όσων χαρίζουν ζωή στον εκάστοτε χώρο, εκείνων που τον στεριώνουν μέρα με τη μέρα χωρίς φόβο για μια επερχόμενη αστυνομική-κρατική επίθεση. Παραδείγματα αυτού συνιστούν εκκενώσεις που εντάσσονται σε συγκεκριμένο πλαίσιο αστυνομικών επιχειρήσεων, όπως οι περιπτώσεις του κατειλημμένου κοινωνικού κέντρου Sacco y Vanzetti στη Χιλή και της κατάληψης Flor do Asfalto στη Βραζιλία που εκκενώθηκαν, ή η υπόθεση του κατειλημμένου στεκιού Ναδίρ στην Ελλάδα.

Χαιρετίζουμε τα καλά νέα για τις υποθέσεις του Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα και του Μάριο Λόπες. Δύναμη, σύντροφοι!

Άμεση δράση για τους Φρέντυ, Μαρσέλο και Χουάν (που είναι αντιμέτωποι με επανέναρξη της προετοιμασίας της δίκης για την «υπόθεση σεκιούριτι»), καθώς και για τα φυλακισμένα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς και τον Θεόφιλο Μαυρόπουλο.

Αν ο Τύπος το βουλώνει, οι τοίχοι ουρλιάζουν.
Αλληλεγγύη στους κατειλημμένους χώρους
και στους αιχμαλώτους πολέμου.

Ούτε ένα χιλιοστό πίσω μπροστά σ’ επιχειρήσεις εκκενώσεων·
9 χιλιοστά στα κεφάλια των μπάτσων.

στα ισπανικά

Μεταγωγή του αναρχικού κρατουμένου Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα στη Μαδρίτη

Το RadioAzione διέδωσε την είδηση της πρόσφατης μεταφοράς του Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα από το Άαχεν (Γερμανία) σε φυλακή της Μαδρίτης (Ισπανία). Μόλις μάθουμε τη νέα διεύθυνση, θα τη συμπληρώσουμε εδώ.

Λευτεριά στον Γκαμπριέλ και σ’ όσους/όσες είναι στα κελιά!
Φωτιά στις φυλακές!

Τομοχόν, Ινδονησία: Εμπρησμός αλληλεγγύης από Πυρήνα Αργυρού/Διεθνή Συνωμοσία Εκδίκησης (FAI-FRI)

Χθες τη νύχτα (10.1.2013) το ξανακάναμε. Πραγματώσαμε μια άμεση δράση βασισμένη στις επαναστατικές μας αξίες, ως μηδενιστών, ως ατομικιστών, κι ως έκφραση του μίσους γι’ αυτή την κοινωνία. Καλυμμένοι/-ες απ’ τη νυχτιά, πυρπολήσαμε ένα ιδιωτικό όχημα στο Τομοχόν (κωμόπολη του βόρειου Σουλάβεζι), που ανήκε σε άγνωστο πρόσωπο. Ήταν ένα όχημα παρκαρισμένο δίπλα στον τοπικό τηλεοπτικό σταθμό της κωμόπολης. Ένα αυτοκίνητο σύμβολο σκλαβιάς, οικοκαταστροφής και της απουσίας νοήματος της ζωής.

Θαρρούμε πως μέσα απ’ την άμεση δράση μπορεί κάθε επαναστάτης και επαναστάτρια να μιλήσει, ακόμα κι όταν τους χωρίζουν ολάκερες ήπειροι και σύνορα εθνών-κρατών. Θαρρούμε πως οι επαναστατικές πράξεις μιλάνε βροντερά και φτάνουν ως τ’ αδέλφια μας της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας και του Διεθνούς Επαναστατικού Μετώπου.

Αφιερώνουμε τη δράση μας στον αδελφό μας ένοπλο αντάρτη Παναγιώτη Αργυρού –επαναστάτη και περήφανο μέλος της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς (Ελλάδα)– ο οποίος χρειάστηκε να χειρουργηθεί ύστερα από μια πτώση. Όταν ακούσαμε αυτό το νέο, μας μάτωσε την καρδιά. Τυλίξαμε ένα αυτοκίνητο στις φλόγες για να στείλουμε τους θερμότερους επαναστατικούς μας χαιρετισμούς σ’ εσένα, σύντροφε. Για να ξέρουνε οι εχθροί μας ότι κανένας επαναστάτης δε θα μείνει μόνος. Δύναμη, αδελφέ! Διά πυρός σού ευχόμαστε υγεία.

Στ’ άλλα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς και στον επαναστάτη αναρχικό Θεόφιλο Μαυρόπουλο: κανείς σας δεν πρόκειται να μείνει μοναχός ποτέ. Οι πράξεις μας είναι και δική σας εκδίκηση συνάμα.

Δε λησμονούμε τους αδερφούς μας στην Ιταλία που ’χουν απαχθεί απ’ το κράτος και κρατούνται πίσω απ’ τα σίδερα. Στον Αλφρέντο Κόσπιτο και στον Νικόλα Γκάι. Οι καρδιές μας είναι πάντοτε κοντά και στους δυο σας.

Στέλνουμε επίσης τους επαναστατικούς μας χαιρετισμούς στη Βίλα Αμαλίας και σε όλους τους απελευθερωμένους χώρους που υπέστησαν την εισβολή των εχθρών μας. Σε όλους τους καταληψίες που ’ναι αιχμάλωτοι απ’ τα γουρούνια του κράτους. Η γενναιότητά σας μας εμπνέει για να κρατάμε το κεφάλι ψηλά. «Φωτιά» είναι ο τρόπος που προφέρουμε εμείς την αλληλεγγύη.

Και σε όλους τους αναρχικούς ομήρους: στον Ιβάν και στην Κάρλα, στον Φρέντυ, Μαρσέλο και Χουάν, στη Χιλή· στον Χένρυ στη Βολιβία· στον Τζων Μπάουντεν (στο Ηνωμένο Βασίλειο), στον Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα (στη Γερμανία), στον Μάρκο Καμένις (στην Ελβετία) και σε όλα τ’ άλλα κρατούμενα συντρόφια ανά τον κόσμο. Αυτή η φωτιά είναι μια μεταφορά από τις αγκαλιές μας που ’ναι γεμάτες σεβασμό, αλληλεγγύη και οργή ενάντια στην εξουσία.

Υγεία!

Πυρήνας Αργυρού
Διεθνής Συνωμοσία Εκδίκησης
Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο
Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία

Γερμανία – Ιταλία – Ελλάδα: Αλληλεγγύη στον αναρχικό Μάρκο Καμένις

Δίκη για τη Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς, 16η συνεδρίαση, φυλακές Κορυδαλλού 28.12.2012

Μόλις τελείωσε η πρόεδρος του δικαστηρίου την ανάγνωση των ονομάτων των κατηγορουμένων (κατά την οποία μέλη της ΣΠΦ, θέλοντας να απαξιώσουν τη διαδικασία αρνούνται να απαντήσουν) τα συντρόφια της Συνωμοσίας διέκοψαν τη διαδικασία, κι ένα από τα μέλη έκανε προφορικά την ακόλουθη δήλωση:

«Όλες αυτές τις μέρες ακούσαμε δικηγόρους και εισαγγελείς να παραθέτουν νομικά επιχειρήματα πάνω στο ζήτημα της “πολιτικής δίκης”. Ακούσαμε μια γλώσσα που μας είναι ξένη, γιατί εμείς δεν είμαστε νομικοί, είμαστε αναρχικοί αντάρτες πόλης. Γι’ αυτό θα μιλήσουμε στη δική μας γλώσσα.

Η ΣΠΦ είναι μία ένοπλη, εξεγερσιακή, αναρχική αντάρτικη ομάδα. Η δράση της ήταν, είναι και θα είναι ανατρεπτική. Αυτό είναι αυτονόητο, και φαίνεται ακόμα και στη γλώσσα που χρησιμοποιεί ο εχθρός εναντίον μας. Θεσπίσατε ειδικά για εμάς ειδικές νομοθεσίες, ειδικές διαδικασίες, ειδικές συνθήκες κρατήσεων, ειδικά δικαστήρια, όπως είναι και αυτό εδώ. Το ίδιο το κατηγορητήριο που έχετε συντάξει γράφει ότι απειλήσαμε τις πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές δομές του πολιτεύματος. Όμως, στην απόφαση που θα εκδώσετε –ή μάλλον στην απόφαση που οι προϊστάμενοί σας σας έδωσαν να μεταφέρετε– θα λέτε ότι η Συνωμοσία δεν είναι μία αναρχική αντάρτικη ομάδα.

Αυτό γίνεται για δύο λόγους. Πρώτον γιατί το καθεστώς ακολουθεί τη ναζιστική αρχή σύμφωνα με την οποία “ο καλύτερος τρόπος για να χτυπήσεις τον αντίπαλό σου είναι να του αρνηθείς την πολιτική του ταυτότητα, να τον απαξιώσεις και να τον υποβιβάσεις…” Ο δεύτερος λόγος είναι ότι με την παραδοχή της εξουσίας ότι εμείς, τα μέλη της ΣΠΦ, είμαστε αναρχικοί αντάρτες πόλης θα αναγνωριστεί ταυτόχρονα ότι είμαστε αιχμάλωτοι πολέμου. Έτσι, η εξουσία θα αναγκαζόταν να παραδεχτεί την ύπαρξη του εσωτερικού εχθρού, την ύπαρξη της αναρχικής εξέγερσης, την ύπαρξη του αναρχικού αντάρτικου πόλης. Αυτό θα σήμαινε πως το κράτος θα ομολογούσε ότι στο εσωτερικό της δημοκρατίας υπάρχει ένας εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στο καθεστώς και στις μειοψηφικές αναρχικές δυνάμεις. Δείτε όμως πόσο “όμορφα” η εξουσία αντικαθιστά τις λέξεις και μεταμφιέζει τα νοήματα. Το αντάρτικο πόλης ονομάζεται “τρομοκρατία”, η καταστολή “προστασία του πολίτη” και οι νόμοι “ελευθερία”.

Κοιτάξτε όμως να δείτε: Εμείς εδώ δεν ήρθαμε να διεκδικήσουμε κάποιο “δίκιο” ούτε να κερδίσουμε κάποιου είδους “πολιτική αναγνώριση”. Ο μόνος που μπορεί να μας κρίνει είναι ο εαυτός μας και οι σύντροφοί μας. Επίσης, δεν πρόκειται να το παίξουμε “καλά παιδιά” και να γονατίσουμε απέναντι στην εξουσία για να ζητιανέψουμε “επιείκεια”. Επειδή όμως διάφοροι αυτόκλητοι υπερασπιστές του “κινήματος” μιλούν κατά διαστήματα για την ευαισθησία των αναρχικών, θέλουμε να πούμε κάτι. Η πραγματική ευαισθησία απέναντι στην ασχήμια αυτού του κόσμου είναι η ευαισθησία που μας έκανε να γεμίσουμε τους γεμιστήρες μας με σφαίρες και να ναρκοθετήσουμε το έδαφος του εχθρού με δεκάδες βόμβες. Και για να τελειώνουμε με τις ρεφορμιστικές δικαιολογίες, η πραγματική ελευθερία βρίσκεται στην κάννη ενός όπλου, στο φιτίλι του δυναμίτη, στα καθαρά λόγια και στις δύσκολες αποφάσεις, κι όχι στα μισόλογα για δικαστική επιείκεια και στις νόμιμες διαδηλώσεις-κηδείες.

Αυτή η ευαισθησία είναι που μας έκανε να αναλάβουμε την πολιτική ευθύνη για τη Συνωμοσία και ν’ αρνηθούμε τα νομικά σας ελαφρυντικά. Ξέρουμε πως διαλέγουμε το δύσκολο και μοναχικό δρόμο. Όπως ξέρουμε πως στις επιτυχίες και στις νίκες μιας αναρχικής ομάδας υπάρχουν πολλοί “πατεράδες”, όμως στη δυσκολία της καταστολής και στο φόβο της φυλακής η ομάδα μένει ορφανή. Εμείς ποτέ δεν πρόκειται να εγκαταλείψουμε τη Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς. Γιατί η πραγματική ευαισθησία δεν δακρύζει, οπλίζεται.

Ξέρουμε πως η δημοκρατία σας είναι μια βελούδινη δικτατορία, που επιβάλλεται μέσα απ’ τους νόμους της. Νόμοι που φτιάχτηκαν για να προστατεύουν αυτούς που τους έφτιαξαν και να τιμωρούν όσους αμφισβητούν την τυραννία της εξουσίας. Νόμοι που εκδικούνται όσους όρθωσαν το ανάστημά τους και βάδισαν ενάντια στις επιλογές και στη σιωπή ενός άβουλου πλήθους.

Πριν λίγες μέρες, στις 18 Δεκέμβρη 2012, εκδικαζόταν στο δικαστήριο του Πειραιά η αίτηση αποφυλάκισης του πολιτικού αιχμαλώτου Σάββα Ξηρού για την υπόθεση της 17Ν. Είναι γνωστή η υπόθεση του Σάββα, που τραυματίστηκε πολύ βαριά όταν πριν από δέκα χρόνια εξερράγη η βόμβα που μετέφερε. Δέκα χρόνια βρίσκεται σε ειδικές συνθήκες κράτησης, που όμως δε φτάνουν για να ικανοποιήσουν την εκδικητική μανία της εξουσίας. Η αίτηση του Σάββα απορρίφθηκε. Ο πραγματικός λόγος απόρριψης είναι ότι ο Σάββας δεν αποκήρυξε ποτέ τον αγώνα.

Παράλληλα η εξουσία, όσα χιλιόμετρα κι αν μεσολαβούν, παραμένει το ίδιο εκδικητική. Στην Ελβετία κρατείται αιχμάλωτος ο σύντροφος και αδερφός μας Marco Camenisch. Ο Μάρκο είναι ένας αναρχικός της πράξης που έχει κατηγορηθεί για σαμποτάζ ενάντια σε βιομηχανικές μονάδες παραγωγής ενέργειας, για συμμετοχή σε απόδραση με τραυματισμό δεσμοφυλάκων και για ένοπλη συμπλοκή με στρατιώτες σε μπλόκο των καραμπινιέρων στην Ιταλία. Ο Μάρκο είχε περάσει δέκα χρόνια στη μαχητική παρανομία και, όταν συνελήφθη το 1991, φυλακίστηκε αρχικά στην Ιταλία και στη συνέχεια το 2002 μεταφέρθηκε στις ελβετικές φυλακές. Σήμερα, βρίσκεται πάνω από είκοσι χρόνια στις κρατικές φυλακές. Όλα αυτά τα χρόνια δεν αναγνώρισε ποτέ την εξουσία των δικαστικών αρχών, κι αντίθετα, παρέμεινε ορκισμένος εχθρός του κράτους. Για αντίποινα, πρόσφατα το κράτος απέρριψε την αίτηση αναστολής του, παρατείνοντας το βασανισμό του εγκλεισμού του.

Φυσικά, δεν περιμένουμε ούτε ένα χιλιοστό επιείκειας από τον εχθρό, ούτε και παρακαλάμε για μία “χαρισμένη” ελευθερία. Άλλωστε, η ελευθερία δε χαρίζεται, κατακτιέται. Λέμε ό,τι λέμε για να μεταφέρουμε ένα μήνυμα στους συντρόφους έξω από τα τείχη των φυλακών. Η ελευθερία του Μάρκο Καμένις δε θα πραγματωθεί ούτε με λόγια ούτε με προσευχές. Χρειάζονται πράξεις. Το κράτος δείχνει ότι δεν ξεχνάει ποτέ τους εχθρούς του· το ζήτημα είναι αν οι αναρχικοί θυμούνται τους συντρόφους τους. Γιατί πολλοί είναι σήμερα αυτοί που μιλάνε για την αναρχία, αλλά λίγοι είναι αυτοί που ζουν ως αναρχικοί…»

Στη συνέχεια πήρε το λόγο άλλος σύντροφος της ΣΠΦ και διάβασε την παρακάτω ανακοίνωση της Συνωμοσίας:

«Από τις 15 Δεκέμβρη 2012 αναρχικοί σύντροφοί μας διεξάγουν συμβολική απεργία πείνας σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τον Μάρκο Καμένις. Αρχικά ο αναρχικός Gabriel Pombo Da Silva απ’ τις φυλακές της Γερμανίας και στη συνέχεια η αναρχική Elisa Di Bernardo απ’ τις ιταλικές φυλακές δείχνουν με αυτήν τους την κίνηση ότι οι αναρχικοί της πράξης δεν ξεχνάνε… Αποδεικνύουν ότι η μνήμη δεν είναι σκουπίδι. Εμείς, απ’ την Ελλάδα, στεκόμαστε ολόψυχα δίπλα τους και σαν ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης στον αδερφό μας Μάρκο Καμένις διακόπτουμε τη δίκη και αποχωρούμε. Αυτός είναι ο δικός μας τρόπος να συμμετάσχουμε στη διεθνή εκστρατεία αλληλεγγύης που ξεκίνησε απ’ τη Γερμανία και συνεχίστηκε στην Ιταλία. Επειδή η αλληλεγγύη μεταξύ των αναρχικών δεν είναι μόνο λόγια».

Στη συνέχεια τα συντρόφια της ΣΠΦ μαζί με τον αναρχικό Θεόφιλο Μαυρόπουλο αποχώρησαν απ’ το δικαστήριο, με χειροπέδες και συνοδεία μπάτσων. Οι άλλοι «κατηγορούμενοι» παρέμειναν στην αίθουσα. Τελικά η έδρα αναγκάστηκε να διακόψει, φανερά ενοχλημένη απ’ τη στάση των συντρόφων της ΣΠΦ και του Θ. Μαυρόπουλου, και όρισε νέα συνεδρίαση στις 4 Γενάρη 2013.

Γερμανία & Ιταλία: Αναρχικοί κρατούμενοι διεξάγουν συμβολική απεργία πείνας σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τον Marco Camenisch

marco
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΜΑΡΚΟ ΚΑΜΕΝΙΣ

Το ιταλικό ελεύθερο ραδιόφωνο RadioAzione ενημερώνει πως, από τη 15η Δεκέμβρη, ο φυλακισμένος σύντροφος Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα βρίσκεται σε απεργία πείνας σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τον αναρχικό αδελφό του Μάρκο Καμένις, ο οποίος παραμένει έγκλειστος στο ελβετικό κολαστήριο και αντιμετωπίζει μία ακόμη ακροαματική διαδικασία, ξεκινώντας ουσιαστικά από το μηδέν, όσον αφορά το δίκαιο αίτημά του για αποφυλάκιση υπό όρους.

Ο Γκαμπριέλ θα απεργήσει μέσα απ’ τις φυλακές του Άαχεν της Γερμανίας έως και την 21η Δεκέμβρη. Ύστερα σειρά έχει η αναρχική Ελίζα Ντι Μπερνάρντο, η οποία κρατείται στην ιταλική φυλακή της Ρεμπίμπια, στη Ρώμη. Η Ελίζα θα προχωρήσει σε απεργία πείνας τη βδομάδα απ’ τις 22 έως και τις 29 Δεκέμβρη. Αναμένεται ακόμη να επιβεβαιωθεί αν θα υπάρξει τρίτος γύρος, που πιθανώς θα περιλαμβάνει απεργία πείνας από το σύντροφο Σέρτζιο Μαρία Στεφάνι, που ’ναι έγκλειστος στις φυλακές της Αλεσσάντρια στην Ιταλία.

Όπως έχει ήδη προταθεί από τον Γκαμπριέλ σε πρόσφατη επιστολή του, η απεργία αλληλεγγύης μπορεί να συνεχιστεί ακόμα και τον Γενάρη του 2013, αν συγκρατούμενοι/-ες θέλουν κι είναι σε θέση να συμμετάσχουν σε αυτήν τη διαμαρτυρία για την άμεση απελευθέρωση του Μάρκο Καμένις.

Η Ελίζα —συντάκτρια του Culmine, όπως και ο κρατούμενος Στέφανο Γκαμπριέλε Φόσκο– καθώς και ο Σέρτζιο είναι μεταξύ των οκτώ συντρόφων που έχουν προφυλακιστεί στο πλαίσιο της επιχείρησης «ευτολμία». Το συγκεκριμένο αντι-αναρχικό κατασκεύασμα ονόματι Ardire εξαπολύθηκε απ’ το ιταλικό κράτος τον Ιούνη του 2012, και μεταξύ άλλων διωκόμενων εμπλέκει επίσης τον Μάρκο και τον Γκαμπριέλ.

Προς όλα τα συντρόφια εκτός των τειχών που θέλουν να αισθανθούν εγγύτητα με τον Μάρκο και άλλους αναρχικούς αιχμαλώτους: κάντε ακριβώς αυτό – κάντε την αλληλεγγύη στα φυλακισμένα συντρόφια να λάμψει.

Δύναμη στους ομήρους που αγωνίζονται!

«Δον Πέδρο, ένας αυθεντικός Στωικός», κείμενο του Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα από τις γερμανικές φυλακές

Ο Δον Πέδρο ήταν (κι ίσως συνεχίζει να ’ναι) ένας «γνήσιος Στωικός», ένα ον «Μοναδικό» και «Εγωιστικό», που κατέληξε στη φυλακή επειδή σκότωσε ή μαχαίρωσε κάποιον (ποτέ δεν κατάφερα να επιβεβαιώσω τα πάντα γύρω από αυτό το κεφάλαιο της ζωής του)…

Τον γνώρισα στο «Ειδικό Τμήμα» (πτέρυγα των FIES, «Αρχείων Κρατουμένων Ειδικής Παρακολούθησης») της «Αγριελιάς», στην Αλμερία της Ισπανίας. Σωματικά, ήταν κάποιος που ταίριαζε απόλυτα με το στερεότυπο που έχουμε όλοι για τον Δον Κιχώτη: σχετικά ψηλός, λεπτός, κοντά στα πενήντα, με ένα μυτερό γκριζαρισμένο μουσάκι και κοντό μαλλί…

Περπατούσε πολύ καμαρωτός, υπερβολικά μεγαλοπρεπής, αλλά το πιο αξιοπρόσεκτο χαρακτηριστικό του ήταν ο τόνος της φωνής και ο τρόπος έκφρασής του. Μιλούσε πολύ αργά και επέλεγε συνειδητά κάθε του λέξη, στυλώνοντας σε κάποιον το βλέμμα του (που ταλαντευόταν ανάμεσα στην υπεροψία και στην ειρωνεία), προσπαθώντας να ανακαλύψει αν ο συνομιλητής του άξιζε ή όχι το χρόνο του και αν καταλάβαινε αυτό που προσπαθούσε να εκφράσει…

Λεγόταν πως είχε υπάρξει καθηγητής λογοτεχνίας (κάτι που θεωρείται αρκετά αξιέπαινο) σε κάποιο ινστιτούτο στη Βαλένθια. Ο λόγος που κατέληξε στα FIES δεν ήταν φυσικά για συμμετοχή σε διαμαρτυρίες, ταραχές ή απόπειρες απόδρασης… Αυτό θα πήγαινε κόντρα στις «αξίες» και «φιλοσοφικές αρχές» του· όχι εις μάτην, και δεδομένου ότι θεωρούσε τον εαυτό του «Γνήσιο Νιτσεϊκό», μόστραρε μονίμως τη μισανθρωπία του…

Όχι, ο Δον Πέδρο έβγαλε το μάτι ενός δεσμοφύλακα όταν εκείνος τσέκαρε από «τη ρουφιάνα» της πόρτας τι έκανε μες στο κελί του… Έκτοτε η ζωή του Δον Πέδρο υπήρξε ένα μακρύ οδοιπορικό μέσα στις ειδικές φυλακές της ισπανικής δημοκρατίας…

Περιττεύει να πούμε ότι δεν «ξέπεφτε» στην «καταγγελία» των αναρίθμητων ξυλοδαρμών και βασανιστηρίων που υπέστη από τους ανθρωποφύλακες.

Παρόλο που εμείς (οι κρατούμενοι σε καθεστώς FIES) το ’χαμε χούι να γελάμε μαζί του (πιο πολύ με τη φιλοσοφία ζωής του, παρά με τον ίδιο), μας καθόταν εντούτοις «συμπαθητικός», επίσης γιατί το μίσος του για τους ανθρωποφύλακες ήταν γνήσιο, κι όποτε του δινόταν η ευκαιρία, τους την άνοιγε.

Στον Δον Πέδρο άρεσε να συζητά μαζί μου… δεν κατόρθωνε να καταλάβει πώς «κάποιος σαν εμένα» (ένας φοιτητής φιλοσοφίας με μεγάλη γνώση των έργων του Νίτσε) μπορούσε να είναι «μαρξιστής» (δεν μπορούσε να καταλάβει τις διαφορές ανάμεσα στον Αναρχισμό και στον Κομμουνισμό, κι ακόμη λιγότερο τον Αναρχικό Κομμουνισμό) και «να ασπάζεται μεταφυσικές αυταπάτες»…

Έτσι σκοτώναμε λοιπόν το χρόνο μας: μερικές φορές κουβεντιάζαμε (φιλοσοφούσαμε;) για τους Μιλήσιους φιλοσόφους, τον Διογένη Λαέρτιο, τους Σωκράτη-Πλάτωνα-Αριστοτέλη, για να ολοκληρώσουμε με το Δάσκαλό του, τον Νίτσε και το αγαπημένο του έργο: «Τάδε έφη Ζαρατούστρα»…

Κάπου κάπου τουμπάρω στο κρεβάτι με το βλέμμα καρφωμένο στο ταβάνι και φαντάζομαι τον Δον Πέδρο να μιλά γι’ αυτό το φιλοσοφικό πάντρεμα του δασκάλου του με μια πολιτική «ιδεολογία» όπως ο μηδενισμός… και με πιάνουν τα γέλια…

Δον Πέδρο, ένας στωικός και μισανθρωπικός «Υπεράνθρωπος», τόσο συνεπής με τον εαυτό του, που αρνήθηκε ν’ αφήσει οποιαδήποτε «υπέρβαση» να του τη γλιτώσει. Εχθρός της ανθρωπότητας και του ανθρωπισμού, εγωιστής και μοναδικός, που κανείς απ’ όσους τον γνώρισαν προσωπικά δεν ξέρει για το βίο του και το έργο του το μετουσιωμένο σε αυτόν τον ίδιο: στην ηθική του…!

Γι’ αυτόν, όλα περιορίζονταν στο ακόλουθο: ο «υπεράνθρωπος» ήταν η ηθική και το ηθικό του· η στάση του απέναντι και εμπρός στην αντιξοότητα και στο υπάρχον: χωρίς λύπη μήτε δόξα…

Επειδή προφανώς, αν δεν υπάρχει ηθική και ηθικό (που συναποτελούν τον τρόπο με τον οποίο κάποιος αντιλαμβάνεται τον εαυτό του και δρα με συνέπεια), όλα το ίδιο κάνουν, και καταλήγουμε σ’ ένα «σχετικισμό» που καμία σχέση δεν έχει με το φιλοσοφικό ρεύμα του σύγχρονου στωικισμού.

Τον φαντάζομαι κορδωμένο να λέει: αυτοί είναι «τσαρλατάνοι», «Δον Πόμπο», τσαρλατάνοι…!

Πρέπει να πούμε ότι ο Δον Πέδρο απευθυνόταν σε όσους σεβόταν με την προσφώνηση Δον, και στους λοιπούς ως «συ»… Αυτός ήταν (και/ή συνεχίζει να ’ναι) ένας γνήσιος Στωικός: ο Δον Πέδρο…

Γκαμπριέλ,
Αρχές Σεπτέμβρη του 2012, Άαχεν.

Βερακρούς, Μεξικό: Ανάληψη ευθύνης για την τοποθέτηση εκρηκτικού μηχανισμού σε υποκατάστημα της τράπεζας Bancomer

Εμείς, η Αναρχοεξεγερσιακή Πρωτοβουλία Αντεπίθεσης και Αλληλεγγύης-Χούλιο Τσάβες Λόπες, αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την τοποθέτηση ενός αυτοσχέδιου εκρηκτικού μηχανισμού σε ένα υποκατάστημα της τράπεζας Bancomer, στη βιομηχανική περιοχή της Τεχερία στην πόλη της Βερακρούς τη Δευτέρα, 17 Σεπτέμβρη 2012, ως κίνητρο και χειρονομία αλληλεγγύης προς τον αναρχικό σύντροφο Μάριο Λόπες «Τρίπα», εν μέσω των ακροαματικών διαδικασιών που λαμβάνουν χώρα εναντίον του για την απόπειρα τοποθέτησης ενός εκρηκτικού μηχανισμού, λόγω της οποίας υπέφερε τραύματα και έπεσε στα νύχια του εχθρού. Παρομοίως, θέλουμε να δείξουμε την αλληλεγγύη μας με τη συντρόφισσα Φελίσιτυ Ράιντερ και την αξιοπρεπή φυγοδικία της. Δύναμη, όπου και να βρίσκεσαι.

Πρέπει να σημειώσουμε ότι ο μηχανισμός φαίνεται να εξουδετερώθηκε από τη λιμενοφυλακή, και αυτήν τη στιγμή πρέπει να βρίσκεται στους στρατώνες της καταστολής για ανάλυση. Πρέπει να πούμε ότι αυτό δε θα είχε συμβεί χωρίς τη συνενοχή της «κοινωνίας των πολιτών», που συνεχίζει προσκολλημένη στην υπεράσπιση της παρούσας τάξης κυριαρχίας, της «ειρήνης» και «κανονικότητάς» της, που προκύπτουν από την παθητικότητα και υποταγή της. Είναι η κοινωνία των πολιτών, ο παθητικός κόσμος που έχει αποδεχτεί και υποτιμήσει το ρόλο της αστυνομίας που το κράτος τόσο ενδιαφέρεται να προεκτείνει μέσω του εκπολιτισμού, του πατριωτισμού, της κουλτούρας της ρουφιανιάς, της αφοσίωσης και του υπερβάλλοντα ζήλου προς το νόμο, και την παράδοξη και ηλίθια καταπολέμηση της εγκληματικότητας και της διαφθοράς διά του νόμου.

Από εδώ, θέλουμε να απευθύνουμε ένα κάλεσμα στη μη διόγκωση των γραμμών της καταστολής και υπεράσπισης του Κεφαλαίου, στη μη σύμπραξη με τη λιμενοφυλακή, το στρατό, την αστυνομία ή το ναρκεμπόριο, και να κάνουμε επίσης εμφανές ότι όλοι δαύτοι είναι μόνο κομμάτι και συνέπεια της καπιταλιστικής λογικής του συστήματος που αποζητά τη συσσώρευση και υπεράσπιση της ατομικής ιδιοκτησίας. Ταυτόχρονα, απευθύνουμε ένα κάλεσμα σε εξέγερση ενάντια στους θεσμούς ελέγχου, στην εξέγερση ενάντια στον ίδιο μας τον εαυτό, γιατί είναι πρωτίστως η ατομική πεποίθηση που κάνει δυνατό και βιώσιμο τον αγώνα για την απελευθέρωση.

Εξαϋλώνουμε τον μπάτσο που κουβαλάμε μέσα μας, και που το σύστημα τον έκανε να μεγαλώσει στο μυαλό μας από τη γέννησή μας. Μένουμε με την ευχαρίστηση της γνώσης ότι ο εχθρός ξέρει πως θα ’χει πάντα μια πέτρα στο παπούτσι του, που θα στέκει εμπόδιο στην κυρίαρχη τάξη και στην κανονικότητά του.

Ένα χαιρετισμό σε όλους/-ες τους/τις ανατρεπτικούς/-ές, τις εξεγερμένες ατομικότητες και ομάδες που μέρα τη μέρα δίνουν τη μάχη με γενναιότητα και αποφασιστικότητα ενάντια σε κάθε εξουσία, μέσω αντάρτικων και αντεξουσιαστικών χειρονομιών σε κάθε πεδίο της ζωής.

Αλληλεγγύη σε Μάριο Λόπες «Τρίπα», Φελίσιτυ Ράιντερ και Μπράουλιο Ντουράν!
Αλληλεγγύη με τ’ αδέρφια του Culmine και όσους/-ες χτυπήθηκαν από τα αντιαναρχικά κατασταλτικά αντίποινα σε Ιταλία, Ελλάδα, ΗΠΑ και Χιλή!
Δύναμη στους Ητ και Μπίλλυ στην Ινδονησία!
Μάρκο Καμένις και Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα, είμαστε μαζί σας!

Πάντοτε πρόσωπο με πρόσωπο με τον εχθρό!

Σε πόλεμο ενάντια στο κράτος, στο Κεφάλαιο και σε κάθε εξουσία.
Για τη διάδοση της αναρχίας,

Αναρχοεξεγερσιακή Πρωτοβουλία Αντεπίθεσης και Αλληλεγγύης-Χούλιο Τσάβες Λόπες/Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία (IAOS-JCL/FAI)

πηγή


* Ο Χούλιο Τσάβες Λόπες (Julio Chávez López, αναφέρεται και ως Χουλιάν, ή με διαφορετική σειρά επωνύμων) υπήρξε μία από τις πρώιμες φιγούρες του αναρχισμού στο Μεξικό. Επαναστάτης σοσιαλιστής και υπέρμαχος της άμεσης δράσης, γεννήθηκε στο Σαν Φρανσίσκο Ακουάτλα και φοίτησε στο Σχολείο της Αχτίδας και του Σοσιαλισμού, που ίδρυσε το 1865 στην περιοχή του Τσάλκο της πολιτείας του Μεξικού ο Πλωτίνος Ροδοκανάτης, ριζοσπάστης σοσιαλιστής μετανάστης από την Ελλάδα.

Μετά την αποχώρηση του Ροδοκανάτη από το ελευθεριακό αυτό εγχείρημα το 1867, λόγω της πασιφιστικής του στάσης έναντι στην αποφασιστικότητα των αγροτών και του Τσάβες να πάρουν δραστικά μέτρα ενάντια στους γαιοκτήμονες, ο Τσάβες μαζί με μία μικρή ομάδα συντρόφων του μπουκάρει σε αγροκτήματα στις περιοχές του Τσάλκο και Τεξκόκο, ενώ μερικούς μήνες μετά προεκτείνει τις ανατρεπτικές δραστηριότητές του στην περιοχή του Μορέλος στα νότια, στο Σαν Μαρτίν Τεξμελουκάν στα ανατολικά, και ως το Τλαλπάν στα δυτικά.

Στις 20 Απρίλη 1869 δημοσιεύει ένα μανιφέστο προς όλους τους καταπιεσμένους και εργάτες του Μεξικού και του Κόσμου, παροτρύνοντας το λαό να πάρει τα όπλα ενάντια στους τσιφλικάδες και στην κεντρική κυβέρνηση, και αντιτάσσοντας στην ιδέα της εθνικής ανεξαρτησίας το πρόταγμα των αυτόνομων κοινοτήτων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα των μουτουαλιστικών και ουτοπιστικών πιστεύω του Τσάβες αποτελεί το παρακάτω απόσπασμα, από το εν λόγω μανιφέστο:

«Θέλουμε να καταργήσουμε καθετί που αποτελεί σημάδι τυραννίας ανάμεσα στους ανθρώπους, ζώντας σε κοινωνίες αδελφοσύνης και αλληλοβοήθειας, και εγκαθιδρύοντας την Παγκόσμια Ρεπούμπλικα της Αρμονίας».

Μερικές μέρες μετά τη δημοσίευση του μανιφέστου, συλλαμβάνεται και μεταφέρεται στο Τσάλκο, απ’ όπου κατορθώνει και δραπετεύει με τη βοήθεια εργατών γης. Ενόσω οι επαναστατικές δυνάμεις του Τσάβες και των συντρόφων του κέρδιζαν έδαφος, καταφέρνοντας νίκες εναντίον του στρατού, ο ίδιος προπαγάνδιζε τις ιδέες του στους τοπικούς πληθυσμούς μέσω αναγνώσεων του μανιφέστου του και της πρακτικής εφαρμογής της κατάληψης ράντσων και εκχώρησης των εδαφών σε εργάτες γης. Φτάνοντας στην περιοχή του Ακτοπάν, στήνει το στρατόπεδό του και προετοιμάζεται για την επόμενη επίθεση, αλλά ο κυβερνητικός στρατός του Μπενίτο Χουάρες τον αιφνιδιάζει, αιχμαλωτίζοντάς τον.

Μετά τη σύλληψή του, ο Χούλιο Τσάβες Λόπες μεταφέρεται και πάλι στο Τσάλκο, όπου εκτελείται διά τυφεκισμού στην αυλή του Σχολείου της Αχτίδας και του Σοσιαλισμού την 1η Σεπτέμβρη 1869. Η τελευταία του κραυγή φέρεται να ήταν «Ζήτω ο σοσιαλισμός!»

Για τη ζωή και τη δράση του Πλωτίνου Ροδοκανάτη, βλ. στα ελληνικά εδώ
Περισσότερα για τη δράση του Χούλιο Τσάβες Λόπες, βλ. στα ισπανικά εδώ:
1, 2

Σηάτλ, ΗΠΑ: Άμεση δράση σε αλληλεγγύη με τον Gabriel Pombo da Silva και τον Dough Wright

Χτες βράδυ (17 Ιούλη) ένα υποκατάστημα της τράπεζας Wells Fargo, στην πόλη του Σηάτλ, κατέληξε με κάμποσα από τα παράθυρά του σπασμένα, σε μια μικρή χειρονομία αλληλεγγύης με τον Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα, ο οποίος βρίσκεται έγκλειστος στις γερμανικές φυλακές και διώκεται εκ νέου στο πλαίσιο της «επιχείρησης ευτολμία», και τον Νταγκ Ράιτ, έναν από τους «πέντε του Κλήβελαντ», που πρόσφατα ξεκίνησε μια απεργία πείνας στη φυλακή της κομητείας του Τρουμπούλ, στο Οχάιο. Να μην ξεχάσουμε τα συντρόφια μας πίσω από τα κάγκελα.

πηγή


Σύμφωνα με νεότερη ενημέρωση (18 Ιούλη), ο Νταγκ Ράιτ κατάφερε να αρθεί το καθεστώς απομόνωσης που του είχε επιβληθεί και σταμάτησε την απεργία πείνας. Ο Νταγκ είναι ένα από τα πέντε άτομα που συνελήφθησαν την Πρωτομαγιά 2012 έξω από το Κλήβελαντ με την κατηγορία της απόπειρας καταστροφής μιας γέφυρας με εκρηκτικά. Για να διαβάσετε περισσότερα σχετικά με την υπόθεση των «πέντε του Κλήβελαντ» επισκεφτείτε την ιστοσελίδα αλληλεγγύης.

Γράμμα της καταζητούμενης συντρόφισσας Felicity Ann Ryder, από την παρανομία

Συντρόφια, φίλοι/-ες,

Θα ήθελα να ’χα γράψει νωρίτερα, αλλά δεν είχα καν την ευκαιρία εξαιτίας διαφόρων περιστάσεων. Θέλω να στείλω ένα θερμό χαιρετισμό και να πω ευχαριστώ σε όλους κι όλες που ενδιαφέρθηκαν για μένα και την κατάστασή μου, σε όσους κι όσες έδειξαν αλληλεγγύη στον Μάριο και στο πρόσωπό μου. Αυτές τις δύσκολες στιγμές, σημαίνει πολλά να έχεις ανθρώπους που στέκονται αλληλέγγυοι, είτε από κοντά είτε από μακριά, ακόμα και χωρίς να μ’ έχουν ποτέ γνωρίσει. Στέλνω μια επαναστατική αγκαλιά σε όλους κι όλες εσάς.

Θέλω να ξεκαθαρίσω ότι παρ’ όλα τα ψέματα των αστυνομικών αρχών της Πόλης του Μεξικού και των καθεστωτικών μίντια, ούτε με συνέλαβαν ποτέ, ούτε και με είχαν έγκλειστη σε καμιά απ’ τις φυλακές τους. Προσπάθησα να καταλάβω γιατί μπορεί να το είπαν αυτό και για ποιο λόγο κυκλοφόρησαν ψευδείς πληροφορίες, τόσο σε όλο το Μεξικό, όσο και στην Αυστραλία, αλλά σε τελευταία ανάλυση, ως ελεύθερο άτομο, δεν κατέχω το σκεπτικό ενός αξιωματικού της αστυνομίας, και δε θα μπορέσω να καταλάβω. Δε γνωρίζω αν επρόκειτο για μια μάταιη απόπειρα να σπάσουν ή να χειραγωγήσουν τον Μάριο, να μανιπουλάρουν τους συγγενείς μου, ή αν επιχειρούσαν έτσι να φανούν αρκούντως αρμόδιοι στη δουλίτσα τους.

Αυτό που σίγουρα ξέρω είναι ότι περηφανεύομαι που είμαι Αναρχική, και περηφανεύομαι που είμαι εχθρός της εξουσίας και του κράτους.

Στον αδερφό μου, Μάριο, στέλνω μια γιγαντιαία αγκαλιά, πολλή δύναμη και υγεία. Ξέρω ότι θα κρατήσει πάντοτε ακέραιες τις πεποιθήσεις του, όπως και την επιθυμία του να κατορθώσει τη Συνολική Απελευθέρωση. Θα είμαι πάντα στο πλευρό σου, κομπανιέρο. Θυμήσου: πάντοτε πρόσωπο με πρόσωπο με τον εχθρό!

Στέλνω επίσης ένα θερμό χαιρετισμό στα φυγόδικα συντρόφια Ντιέγο Ρίος και Γκαμπριέλα Κουριλέμ από τη Χιλή. Μια ζεστή αγκαλιά στα συντρόφια της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς και του Επαναστατικού Αγώνα από την Ελλάδα, στα φυλακισμένα αναρχικά συντρόφια στην Ιταλία, στους Μπράουλιο Ντουράν, Λουσιάνο Πιτρονέγιο, Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα και σε όλους τους αναρχικούς αιχμαλώτους και φυγάδες ανά τον κόσμο.

Ζήτω η Αναρχία!

Φελίσιτυ.

Αργεντινή: Σχετικά με την αποτελεσματικότητα των τηλεφωνημάτων-φάρσα για τοποθέτηση βόμβας

Το υπέροχο μονοπάτι προς την Απόλυτη Λευτεριά

Προχώρα αργά ή με βιάση
αλλά προχώρα…
Σκέψου χαμηλόφωνα ή δυνατά
αλλά σκέψου…
Στεναγμός είναι η ζωή
και όποιος δεν αυτοκαθορίζεται,
ούτε σπέρνει
ούτε θερίζει
ούτε ευχαριστιέται
ούτε χαίρεται την ύπαρξη.
Προχώρα!
Σκέψου!

—Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα

Λάβαμε γνώση της ανακοίνωσης του Πυρήνα Συνωμοτών για την Επέκταση του Χάους/ Φίλοι της Γης/ Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία, που μας κοινοποιήθηκε στις 22 Ιούνη και στην οποία ασκούν κριτική (ή μάλλον επιτίθενται) σε δύο συγκεκριμένες δράσεις που πραγματοποιήθηκαν στην περιοχή του Μπουένος Άιρες: μία απειλή για τοποθέτηση βόμβας σε ένα υποκατάστημα της εταιρείας Falabella, και μία ακόμα στο θέατρο Κολόν. Την ευθύνη για την τελευταία την έχουμε αναλάβει εμείς.

Κουβεντιάσαμε αρκετά για το αν έπρεπε να στείλουμε την παρούσα ανακοίνωση ή όχι, και τελικά αποφασίσαμε να το κάνουμε, αλλά πρωτίστως να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν θέλουμε να μπούμε σε κανενός είδους διαδικτυακό ντιμπέιτ ή «να βρούμε μια τρύπα σε κάποια διαδικτυακή σελίδα του ακρατικού γκέτο». Δεν μας ενδιαφέρει κάτι τέτοιο, αλλά ναι, μας ενδιαφέρει να αποσαφηνίσουμε κάποια σημεία.

– Αν γινόμαστε «βαρετοί» δεν μας νοιάζει, γιατί ούτως ή άλλως δεν μας ενδιαφέρει να διασκεδάσουμε κανέναν. Ναι, εφορμούμε με χαρά, αλλά όχι για να σπάμε πλάκα.

– Λένε ότι «η στάση μας δεν οδηγεί σε τίποτ’ άλλο από την επιτάχυνση της καταστολής». Τυπικό επιχείρημα των κομμάτων της αριστεράς. Σε αυτή την περίπτωση, αν οι δράσεις μας εντείνουν την καταστολή, τι θα έλεγαν για την πυρπόληση μιας τράπεζας ή ενός αυτοκινήτου;

– Οι ενέργειές μας συνεισφέρουν στην καταστροφή του κράτους/Κεφαλαίου, και «δεν παίζουμε την κοινωνική επανάσταση», είμαστε κομμάτι της.

– Αυτοί οι άνθρωποι λένε ότι «αυτά τα πεπραγμένα τίποτα το επαναστατικό δεν έχουν», ενώ φαίνεται να καθορίζουν ποιος «αξίζει την περηφάνια του να ’ναι μέλος της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας και του Διεθνούς Επαναστατικού Μετώπου». Μήπως θα ’πρεπε να τους ζητήσουμε να μας υποδείξουν πού πρέπει να υπογράψουμε κάνα συμβόλαιο ή που καταθέτουμε αίτηση για την κάρτα μέλους, ώστε να ’μαστε μέλη της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας και του Διεθνούς Επαναστατικού Μετώπου;

Την απειλή στο θέατρο Κολόν την πραγματοποιήσαμε για να αποσταθεροποιήσουμε την τάξη στο εν λόγω μέρος, προκαλώντας χάος, μνημονεύοντας το σύντροφο Σεβερίνο Ντι Τζοβάννι, ο οποίος τον Ιούνη του 1925, μαζί με άλλα συντρόφια, μπαχάλεψε μια εκδήλωση των Ιταλών και Αργεντινών μπουρζουάδων φασιστών που λάμβανε χώρα στο ίδιο θέατρο. Τα καταφέραμε. Όπως ανέφεραν τα καθεστωτικά μέσα: «Σύμφωνα με πηγές, κατά τη διάρκεια του απογεύματος έφτασε ένα μήνυμα σε ένα από τα γραφεία του συγκροτήματος των θεατρικών εγκαταστάσεων που προειδοποιούσε σχετικά με την τοποθέτηση βόμβας στο κτήριο. Γι’ αυτόν το λόγο εκκενώθηκαν οι χώροι και ερευνήθηκαν από εκπαιδευμένους σκύλους. Μετά τις 19.00 οι αστυνομικές πηγές ενημέρωσαν ότι δεν είχε βρεθεί κάποιος εκρηκτικός μηχανισμός, όπως προειδοποιούσε το ανώνυμο μήνυμα».

Είμαστε σε πόλεμο. Ενάντια στο κράτος, στο Κεφάλαιο και στους υπερασπιστές τους. Αυτούς που νομιμοποιούν το ρόλο της εξουσίας και της καταπίεσής της, ψηφίζοντας, ζητώντας περισσότερη ασφάλεια, περισσότερη μπατσαρία, καταναλώνοντας σκατά.

Βαδίζουμε προς την Αναρχία παίρνοντας το μονοπάτι που θεωρούμε αναγκαίο για να προσεγγίσουμε την αγαπημένη μας Λευτεριά. Κάνουμε στην άκρη κάθε εμπόδιο που εμφανίζεται στο διάβα μας.

Ξέρουμε καλά ότι, μονάχα με απειλές για τοποθέτηση βόμβας, δεν πρόκειται να δούμε τα όνειρά μας να γίνονται πραγματικότητα, αλλά ξέρουμε επίσης ότι όλα τα μέσα είναι σημαντικά και επαναστατικά, από την πένα μέχρι τις σφαίρες· δεν υπάρχει κάτι πιο σπουδαίο απ’ άλλα.

Μπορούμε να βαδίσουμε διαφορετικά μονοπάτια· το σημαντικό δεν είναι ποιος θα φτάσει πρώτος, αλλά να φτάσουμε όλοι κι όλες μαζί, με ένα χαμόγελο στα χείλη, οπλισμένοι/-ες με αγάπη και οργή. Όλοι κι όλες μαζί για την Κοινωνική Επανάσταση.

Χαιρετίζουμε τα άγρια σκυλιά απ’ τις άλλες αγέλες. Αποφασίζουμε να αλυχτήσουμε μαζί, και θα δαγκώσουμε με λύσσα…

Επαναστατική Οργάνωση–Εμπρηστές Συνωμότες
Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία / Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο

πηγή

Ελλάδα: «Το χάος προ των πυλών» —Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς και Θεόφιλος Μαυρόπουλος

ΣΠΦ – ΤΟ ΧΑΟΣ ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ
(Ιταλία, Μεξικό, Ελλάδα)

Την Τετάρτη, 13 Ιουνίου, στήθηκε η διεθνής αντιαναρχική εκστρατεία με το όνομα «επιχείρηση ευτολμία». Οι δυνάμεις της ROS (ιταλική αντιτρομοκρατική) και οι καραμπινιέροι τέθηκαν υπό των εντολών της ιεροεξετάστριας-εισαγγελέως Μανουέλα Κόμοντι της Περούτζια, και προχώρησαν σε οκτώ συλλήψεις αναρχικών συντρόφων. Παράλληλα γίνονται έρευνες εναντίον και άλλων συντρόφων (ανάμεσά τους και οι σύντροφοι των Edizioni Cerbero).

Ούτε γνωρίζουμε τις λεπτομέρειες της υπόθεσης, ούτε είμαστε δικηγόροι για να μιλήσουμε με τη γλώσσα των αποδεικτικών ή μη στοιχείων. Το μόνο που ξέρουμε είναι πως οι αστυνομίες του κόσμου θέλουν να χτυπήσουν τη νέα αναρχία.

Οι δικαστές, οι εισαγγελείς, οι ανακριτές και οι μπάτσοι της αντιτρομοκρατικής θέλουν να γονατίσουν και να αλυσοδέσουν με χειροπέδες τους αδάμαστους εξεγερμένους που φωτίζουν τις νύχτες με τις ανταρσίες τους και βάφουν τις πόλεις με τα χρώματα της αναρχικής διαρκούς εξέγερσης.

Όμως, όλοι εμείς οι αναρχικοί της πράξης, οι μηδενιστές, οι χαοτικοί, οι αντικοινωνιστές έχουμε διαβεί οριστικά το σημείο που κάθε επιστροφή στην ησυχία της κανονικότητας δεν είναι πια εφικτή. Η νέα αναρχία μοιάζει με παλίρροια που στο ξέσπασμά της κατακλύζει χώρες, σύνορα και γλώσσες. Σύντροφοι που δεν έχουμε συναντηθεί ποτέ, που δε μιλάμε την ίδια γλώσσα, που μας χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα, συρματοπλέγματα και τοίχοι φυλακών, γελάμε και μελαγχολούμε με τις κοινές μας χαρές και λύπες, και η αναρχία μας καίει σαν το φως χιλίων ήλιων που ανατέλλουν μέσα στην παγωμένη νύχτα του πλήθους.

Αυτήν τη διεθνή ανταρσία θέλουν να χτυπήσουν οι αστυνομίες του κόσμου. Δεν είναι σύμπτωση που λίγο καιρό πριν από την «επιχείρηση ευτολμία» οι δυνάμεις της αντιτρομοκρατικής στη Βολιβία προχώρησαν σε συλλήψεις για τις επιθέσεις της FAI Βολιβίας. Δεν είναι τυχαίο πως η «επιχείρηση ευτολμία», εκτός από τα οκτώ αναρχικά συντρόφια στην Ιταλία, επεκτάθηκε στη Γερμανία και στην Ελβετία θέτοντας στο στόχαστρό της τους ήδη φυλακισμένους συντρόφους Gabriel Pombo Da Silva και Marco Camenisch. Αυτές οι αλχημείες των μπάτσων έγιναν τη στιγμή που οι δυο σύντροφοί μας βρίσκονται στα όρια της αποφυλάκισής τους μετά από 18 και 21 χρόνια φυλακής, αντίστοιχα.

Όμως, η παράσταση της εισαγγελικής μαριονέτας Μ. Κόμοντι δε σταματά εδώ. Με την «επιχείρηση ευτολμία» έξι σύντροφοι της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς βρισκόμαστε υπό δικαστική έρευνα για την αλληλογραφία που είχαμε με κάποιους από τους συλληφθέντες συντρόφους.

Φυσικά, τα λαμόγια της ελληνικής αντιτρομοκρατικής δεν έχασαν την ευκαιρία να μιλήσουν για τη δήθεν συμβολή τους στην «επιχείρηση ευτολμία» μέσω υποτιθέμενων πληροφοριών που συνέλεξαν από την παρακολούθηση e-mail ανάμεσά μας. Βέβαια, οι Ιταλοί συνάδελφοί τους δεν τους επιβεβαίωσαν, καθώς οι υποτιθέμενες πληροφορίες μέσω των e-mail (που περιλαμβάνονται στην ιταλική δικογραφία) ήταν μεταφράσεις πολιτικών κειμένων που έχουν δημοσιευτεί στα αναρχικά δίκτυα αντιπληροφόρησης Culmine και ParoleArmate.

Όμως, για να μην αφήσουμε ούτε ένα χιλιοστό υποψίας δικονομικών «δικαιολογιών», ξεκαθαρίζουμε τα εξής: Ανεξάρτητα από τη δικαστική έρευνα, δηλώνουμε ότι στηρίζουμε όλες τις εξεγερτικές βίαιες ενέργειες της FAI-IRF με όλη μας τη λύσσα και την καρδιά.

Κάθε λέξη της FAI μας βρίσκει απόλυτα σύμφωνους και την κουβαλάμε μέσα μας αναζητώντας τρόπους να γίνει πράξη από τα χέρια μας. Η FAI-IRF ήταν, είναι και θα είναι η ουσία της διαρκούς αναρχικής εξέγερσης. Συμμετέχουμε, στηρίζουμε και προωθούμε την άτυπη αναρχική ομοσπονδία-διεθνές επαναστατικό μέτωπο (FAI-IRF).

Όμως, η προπαγάνδα του εχθρού και οι στρατιωτικο-αστυνομικές επιχειρήσεις του, όπως η «επιχείρηση ευτολμία», εκτός από τις συλλήψεις αποσκοπούν και στο να κατασκευάσουν ένα κλίμα φόβου. Θέλουν να μεταφέρουν το φόβο της φυλακής και την εικόνα της παντοδύναμης αστυνομίας, ώστε να διακόψουν τις εχθροπραξίες της νέας αναρχίας εναντίον του συστήματος.

Αυτό που τώρα έχει για μας σημασία είναι να πολεμήσουμε το φόβο. Είναι ο δικός μας τρόπος να περάσουμε πρώτοι στην επίθεση. «Αυτό σημαίνει να βυθίσουμε το μαχαίρι πιο βαθιά στην καρδιά του εχθρού, χωρίς φόβο για τις συνέπειες που συνεπάγεται, με την οργή και την εικονοκλαστική χαρά που πάντα κουβαλάμε μαζί μας στα χαμόγελα και στα μάτια μας» (Tomo – Αδερφός Σύντροφος υπό δικαστική έρευνα για την «επιχείρηση ευτολμία»)

Δεν κοιτάμε πίσω, παρά μόνο μπροστά…

Όσοι φοβήθηκαν, ή κουράστηκαν, ας κατεβούν τώρα από το τρένο. Δεν υπάρχει εισιτήριο επιστροφής. Ούτε Αναβολή και ενδιάμεσες στάσεις… Σφίγγουμε τα χέρια μας σε γροθιά και βαδίζουμε ενάντια στην εποχή μας, έχοντας γι’ αδέρφια τους συντρόφους μας.

«Αρκετά, αρκετά, αρκετά!
Καθώς ο ποιητής μεταμορφώνει τη λύρα του σε μαχαίρι
Καθώς ο φιλόσοφος μεταμορφώνει την έρευνά του σε βόμβα (…)
Είναι η ώρα, είναι η ώρα, είναι η ώρα!
Και η κοινωνία θα πέσει
Η πατρίδα θα πέσει
Η οικογένεια θα πέσει
Όλα θα πέσουν αφότου ο Ελεύθερος Άνθρωπος γεννηθεί…»
—Ρέντσο Νοβατόρε

ΛΕΥΤΕΡΙΑ στους ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ Giuseppe, Stefano, Elisa, Alessandro, Sergio, Katia, Paola, Giulia

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ και ΔΥΝΑΜΗ στ αδέρφια μας Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα και Μάρκο Καμένις

Τα φυλακισμένα μέλη της ΣΠΦ πρώτης περιόδου
FAI-IRF
Και ο αναρχικός της πράξης Θεόφιλος Μαυρόπουλος

ΖΗΤΩ Η FAI-IRF
ZHΤΩ Η ΦΩΤΙΑ της ΝΕΑΣ ΑΝΑΡΧΙΑΣ

ΥΓ. Τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι λέξεις έφτασαν τα νέα μιας άσχημης είδησης. Στο Μεξικό τραυματίστηκε ο αναρχικός σύντροφος Mario López καθώς εξερράγη πάνω του ο εμπρηστικός μηχανισμός που μετέφερε.

Ο Μάριο Λόπες συνελήφθη, ενώ παράλληλα ασκήθηκε δίωξη στη συντρόφισσά του Felicity Ryder.

Ο αδερφός μας Μάριο Λόπες, στο δημόσιο γράμμα που έβγαλε από το νοσοκομείο όπου νοσηλεύεται, ανέλαβε την ευθύνη για τη μεταφορά του εμπρηστικού μηχανισμού, δηλώνοντας ότι ως αναρχικός βρίσκεται σε διαρκή πόλεμο με το κράτος και την εξουσία.

Ακούμε τη φωνή του… Φωνή σταθερή, χαρούμενη, οργισμένη…

Είμαστε οι νιχιλιστές που κουβαλάμε τη φωτιά στην παγωμένη μοναξιά του πλήθους, είμαστε οι αναρχοατομικιστές που σκοτώνουμε τη σιωπή της βουβής μάζας, είμαστε οι χαοτικοί αναρχικοί της πράξης που έχουμε τ’ άστρα στα μάτια και στην καρδιά μας. Τα πέντε βέλη του σήματος της FAI και της Συνωμοσίας δείχνουν το σημείο όπου όλα γίνονται αληθινά. Το σημείο της διαρκούς αναρχικής εξέγερσης…

ΔΥΝΑΜΗ και ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ στον ΑΔΕΡΦΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΜΑΡΙΟ ΛΟΠΕΣ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ στη ΦΕΛΙΣΙΤΥ ΡΑΪΝΤΕΡ

«Ποτέ ηττημένοι, ποτέ μετανιωμένοι!»
—Τορτούγα

βλ. και Συνέλευση αλληλεγγύης στην Ε.Ο. ΣΠΦ
και σε όσους/όσες διώκονται για την ίδια υπόθεση
επικοινωνία: sal.spf@gmail.com

Σαντιάγο, Χιλή: Δεύτερη επιστολή του Λουσιάνο Πιτρονέγιο (Τορτούγα) απ’ τον εγκλεισμό

Η Άβυσσος δε μας σταματά

Ανακοινωθέν ένα χρόνο μετά την έκρηξη που παραλίγο να μου κοστίσει τη ζωή

Αρχές Ιούνη 2012

Προς τις αντάρτικες συνειδήσεις· στα συντρόφια μου που βρίσκονται διάσπαρτα στον κόσμο:

Έχει περάσει ένας χρόνος και κάτι από τότε που όλα άλλαξαν για μένα, εκείνο το κρύο πρωινό της 1ης Ιούνη, και νομίζω ότι το να μην τοποθετηθώ επ’ αυτού θα ήταν σαν να παίζω το παιχνίδι που εξυπηρετεί το λόγο για τον οποίο βρίσκομαι εδώ, αιχμάλωτος στο νοσοκομείο της φυλακής Σαντιάγο 1, συν του ότι θα ήταν ατιμωτικό για μένα τον ίδιο, αλλά κυρίως για όλους εσάς, τα αγαπημένα μου συντρόφια που νοιάζονται για μένα.

Πρέπει να το πω, θέλησα να κάνω έναν απολογισμό αυτού του χρόνου που πέρασε απ’ όταν συνέβησαν όλα αυτά, αλλά δεν το δήλωσα δημοσίως για δύο λόγους: πρώτον, επειδή το κείμενο εκείνο ήταν αρκετά δεσμευτικό, και δεύτερον, και πιο σημαντικό κατά τη γνώμη μου, γιατί πραγματικά σε αυτό δεν ανέλυα τίποτα, ήταν απλώς ένα κράμα από απογοήτευση, δυσαρέσκεια και μίσος που εκτόξευα εναντίον όλων, βρίζοντας την τύχη που αποχώρησε άτακτα, αλλά τώρα επιθυμώ να το κάνω, νιώθω πως έχω τη διαύγεια να σας εκφράσω κάποια λόγια που είμαι σίγουρος ότι τόσο τ’ αξίζετε.

Όμως, πριν ξεκινήσω, θα ήθελα να σας ενημερώσω για τους λόγους της καθυστέρησής μου. Οι μέρες δεν είναι εύκολες, ο συνεχής εγκλεισμός έχει αρχίσει να κάνει τη δουλειά του, και η διάθεσή μου ήταν φρικτή, λόγος για τον οποίο η πρώτη μου επιστολή κατέληξε να ’ναι ένα συνονθύλευμα οργής και θυμού· η αλαζονεία, η επιθετικότητα και η υπεροψία έχουν αρχίσει να εκδηλώνονται στις συμπεριφορές μου, ενώ μπροστά σε κάποιες καταστάσεις απλώς δε με αναγνωρίζω, αλλά αγωνίζομαι, αγωνίζομαι για να προχωρήσω και να μη με προδώσω, προσπαθώντας να παλέψω με μένα τον ίδιο στην καθημερινότητα, υπενθυμίζοντάς μου, κι όχι ξεχνώντας, ποιος είμαι και γιατί είμαι εδώ.

Ξεκινάω λοιπόν…

Όσον αφορά τις πληγές μου και την αποκατάστασή μου, προχωράω πολύ καλά, οι καθημερινές ασκήσεις και η εξάσκηση στη δίχειρη εργασία –τούτο θα το πω μ’ ένα τεράστιο χαμόγελο– με έχουν κάνει να ξεπεράσω την ανικανότητα της συνειδητοποίησης του ημιακρωτηριασμού μου. Σχετικά με την όρασή μου, αυτή έχει βελτιωθεί πολύ, αλλά θα πρέπει να συνεχίσω τη θεραπεία στα μάτια μου γι’ αρκετό καιρό ακόμα. Όσο για τα εγκαύματα, τα περισσότερα πλέον έχουν μετατραπεί σε ουλές και κάποια έχουν εξελιχτεί καλά, ωστόσο θα πρέπει να συνεχίσω να φοράω την ειδική στολή συμπίεσης και να χρησιμοποιώ ροδέλαιο. Τουλάχιστον για μένα, το κεφάλαιο που έχει να κάνει με τη φυσική μου κατάσταση έχει πια κλείσει, η βόμβα ευτυχώς δε με σκότωσε.

Η συναισθηματική μου κατάσταση έχει εξασθενήσει τις τελευταίες μέρες, αλλά αυτό οφείλεται στο συνεχή εγκλεισμό, ξέρω ότι όλοι οι κρατούμενοι έχουμε τα πάνω και τα κάτω μας, και γι’ αυτόν το λόγο είμαι αισιόδοξος, επειδή ξέρω ότι ο εγκλεισμός δε θα κρατήσει για πάντα κι ότι, ακόμα και αν κρατούσε, μόνο τη σάρκα μου θα είχαν, γιατί το μυαλό και το πνεύμα μου θα παραμείνει στο δρόμο, δίπλα σε κάθε μαχητή, χαμογελώντας και συνωμοτώντας, κι αυτό δε το λέω σαν ποιητικό σύνθημα, το βεβαιώνω ως μια πραγματικότητα που αντικατοπτρίζεται στην προβολή του εξεγερσιακού ονείρου, όπου με διάφορες μορφές συντρίβονται οι εξουσιαστικές αξίες της κυριαρχίας.

Η φυλακή είναι σκληρή, δε θα το αρνηθώ, αλλά γίνεται ν’ αντιμετωπιστεί, και είμαστε μάρτυρες αυτού εγώ και καθένα απ’ τα συντρόφια μου, που με διάφορους τρόπους με αγκάλιασαν για να μου δείξουν ότι δεν είμαι μόνος. Η παραδειγματική τιμωρία, για την οποία τόσο περηφανεύεται η εξουσία, δεν ισχύει, τουλάχιστον στην περίπτωσή μου, αφού τόσο εγώ, όσο και τα συντρόφια μου δεν επιτρέπουμε να σταθεί με επιτυχία αυτό το μιντιακό σόου, κι επιπλέον, το μοναδικό παράδειγμα εδώ συνεχίζουμε να το δίνουμε εμείς οι ίδιοι, κραδαίνοντας το καλύτερό μας όπλο, την αλληλεγγύη.

Αυτοκριτικές κάνω αρκετές, πάνω απ’ όλα σ’ αυτό το κεφάλαιο που λέγεται φυλακή, που μου έχει βγάλει το χειρότερό μου εαυτό, γι’ αυτό ταπεινά ζητώ δημόσια συγγνώμη σε όλα τα συντρόφια στα οποία έχω δείξει τα δόντια με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, σε όσους κι όσες έχω επιτεθεί μόνο και μόνο απ’ την επιθυμία να ξεσπάσω το θυμό μου, εκείνους κι εκείνες που δε θέλω να δω ή να τους γράψω από οργή και ζήλια για την κατάστασή τους, και κυρίως ζητώ συγγνώμη από όλους εκείνους που αναγκάστηκαν να υπομείνουν την γκρίνια μου, τις δυσάρεστες στιγμές και τον κάκιστο χαρακτήρα μου, μόνο και μόνο επειδή ήθελαν να μου εκφράσουν την αλληλεγγύη τους. Γι’ αυτό και πρέπει να τ’ ομολογήσω, δεν ήξερα να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων, της αλληλεγγύης τους, που είναι τεράστια, αλλά εδώ είμαστε, έτοιμοι να προχωρήσουμε, να πέσουμε και να σηκωθούμε ξανά, να μάθουμε από τα λάθη, αυτό άλλωστε είναι και το νόημα, έτσι δεν είναι;

Αν θα ’πρεπε να κάνω μια κριτική εποικοδομητική, θα ’ταν μόνο ότι ίσως λείπει πληροφόρηση από πρώτο χέρι σχετικά με τις συνέπειες της επιλογής μιας αντάρτικης ζωής, να πούμε τι σημαίνει να ζει κανείς στη φυλακή και στην απομόνωση, τι συνεπάγεται αυτό, να κατανοήσουμε καλύτερα το στίγμα τού να θεωρείται κάποιος/-α τρομοκράτης/-ισσα και τι συμβαίνει στη ζωή μας όταν γίνεται αυτό, να προσεγγίσουμε περισσότερο θέματα όπως η παρανομία και η εξορία, που είναι γνωστά μονοπάτια στον αγώνα για τη λευτεριά, μ’ έναν τρόπο πιο πραγματικό και λιγότερο ιδεατό, και τέλος να αρχίσουμε να μιλάμε περισσότερο για τα βασανιστήρια, τις μεθόδους που χρησιμοποιεί ο εχθρός, τη ρουφιανιά ως αξία-βάση για ένα αστυνομικό κράτος, τον ακρωτηριασμό ως πιθανότητα στον πόλεμο ενάντια στην εξουσία, τον πόνο και την αγωνία ως μέρος της ζωής των μαχητών, και ότι μπορούν να αντιμετωπιστούν όλες και καθεμία απ’ αυτές τις δύσκολες πιθανότητες, πέρα από τη σπέκουλα και τον τσαρλατανισμό. Continue reading Σαντιάγο, Χιλή: Δεύτερη επιστολή του Λουσιάνο Πιτρονέγιο (Τορτούγα) απ’ τον εγκλεισμό

Ιταλία – Επιχείρηση Ευτολμία: Επιστολή του Στέφανο Φόσκο από τις φυλακές της Πίζας

Ένας κατεργάρης σε κλουβί

Με την αδελφική κι αλληλέγγυα στήριξη των συντρόφων και των συντροφισσών της «Cassa antirep. delle Alpi occidentali/Αντικατασταλτική μπάνκα των δυτικών Άλπεων», επικοινωνώ τα ακόλουθα:

Με συνέλαβαν στις 13 Ιουνίου 2012 στην Πίζα, μαζί με τη σύντροφό μου Ελίζα, κατά τη διάρκεια της «Επιχείρησης Ευτολμία» από την εισαγγελία της Περούτζια. Οι καραμπινιέροι της Ομάδας Ειδικών Επιχειρήσεων (ROS) έσπασαν την πόρτα και με οδήγησαν στα κρατητήρια, όπου και φακελώθηκα, υποβλήθηκα σε περισυλλογή DNA και υπέστην μια σοβαρή πρόκληση. Στη συνέχεια τέθηκα υπό περιορισμό στις φυλακές Ντον Μπόσκο στην Πίζα.

Στις 16 Ιουνίου οδηγήθηκα στον αρμόδιο ανακριτή, αλλά –προφανώς– επέλεξα να κάνω χρήση του δικαιώματός μου να μην απαντήσω στις ερωτήσεις. Το επόμενο βήμα σε νομικό επίπεδο θα είναι το δικαστήριο της επανεξέτασης.

Για λόγους που θα εξηγήσω σε λίγο, δεν ήμουν σε θέση να έχω πρόσβαση σε οποιοδήποτε κανάλι πληροφόρησης, κι ως εκ τούτου, έχω μια μάλλον περιορισμένη αντίληψη του τι συνέβη. Για παράδειγμα, δεν ξέρω ποιοι είναι οι ύποπτοι για τους οποίους διενεργούνται έρευνες, πέρα από μας τους δέκα των ενταλμάτων σύλληψης, και δε γνωρίζω καν πού έχουν διεξαχθεί οι 40 κατ’ οίκον έρευνες.

Το ένταλμα προσωρινής κράτησης εις βάρος μου είναι άνω των 200 σελίδων, και στη δικογραφία αυτήν οι κατηγορίες που μου καταλογίζονται είναι αρκετά βαριές: ηθικός και φυσικός αυτουργός μιας ατέρμονης σειράς άμεσων δράσεων, καθώς και συντονισμός και προπαγάνδιση εκστρατειών αλληλεγγύης στους αναρχικούς κρατουμένους ανά τον κόσμο. Ωστόσο, επί της ουσίας των κατηγοριών θα επανέλθω στο μέλλον ύστερα από προσεκτική ανάλυση των δικαστικών εγγράφων.

Εκ των προτέρων λέω μόνο ότι το σχήμα που ακολουθείται απ’ τους ανακριτές φαίνεται να αντιγράφει πλήρως τα πολλά κατηγορητικά θεωρήματα των δεκαετιών του ’70 και του ’80. Η θεμελιώδης διαφορά είναι ότι αυτήν τη φορά στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος τίθεται το αναρχικό μπλογκ «Culmine». Ως προς το σημείο αυτό, δηλαδή την υποτιθέμενη ελευθερία της αντιπληροφόρησης στον καιρό του Διαδικτύου, καθίσταται υποχρεωτικός ένας αναστοχασμός στο εσωτερικό του διεθνούς αναρχικού κινήματος.

Διωκόμενος σύμφωνα με τα άρθρα 270bis και 280 του ιταλικού ποινικού κώδικα, έχω υπαχθεί στο καθεστώς A.S.2 (Alta Sorveglianza 2), το οποίο σημαίνει ότι θα πρέπει να διανύσω την περίοδο προφυλάκισής μου υπό υψηλή επιτήρηση. Όμως, η φυλακή της Πίζας, όπου βρίσκομαι, δεν περιλαμβάνει πτέρυγες υψηλής επιτήρησης, και γι’ αυτόν το λόγο δεν έχω τη δυνατότητα κοινωνικότητας και προαυλίζομαι μόνος μου σ’ ένα είδος άτυπης απομόνωσης!

Είναι πολύ πιθανό ότι θα με μεταφέρουνε σε φυλακή με πτέρυγες υψηλής επιτήρησης.

Τα πολλά συντρόφια που με γνωρίζουν εδώ και δεκαετίες ξέρουν πόσο σημαντική είναι για μένα η επαφή με τους αναρχικούς και τις αναρχικές. Αν αυτές τις μέρες δεν είχατε ακούσει νέα από μένα, ούτε καν ένα χαιρετισμό, είναι επειδή δεν ήμουν σε θέση να το πράξω.

Στην πραγματικότητα, από τη μέρα της σύλληψής μου μέχρι και τις 22 Ιουνίου, οπότε και μου κοινοποιήθηκε το γεγονός λογοκρισίας της αλληλογραφίας μου, δεν έλαβα τίποτα, μα απολύτως τίποτα απ’ τη μεριά συντρόφων, παρ’ ότι έχουν σταλεί τηλεγραφήματα, κάρτες, γράμματα αλληλεγγύης. Εν τω μεταξύ είχα γράψει 13 επιστολές, χρησιμοποιώντας τις λίγες διευθύνσεις που είχα απομνημονεύσει, και δεν έχω ιδέα αν οι εν λόγω επιστολές δεν παραδόθηκαν ποτέ. Ως εκ τούτου, σε δέκα μέρες αιχμαλωσίας υπέστην το πάγωμα και την κατάσχεση του συνόλου της αλληλογραφίας, εισερχόμενης και εξερχόμενης. Δεν έχω ιδέα κατά πόσον είναι νόμιμη μια τέτοια μεταχείριση, κι ως αναρχικός, δεν ενδιαφέρομαι να την αμφισβητήσω. Θα ’θελα μόνο να γνωστοποιήσω αυτό το επικίνδυνο κι αρνητικό προηγούμενο εις βάρος ενός αναρχικού. Συλληφθείς και «εξαφανισθείς» από το ιταλικό κράτος για δέκα μέρες, χωρίς καν τη δυνατότητα παραλαβής τηλεγραφημάτων αλληλεγγύης. Αλίμονο, δεν έχω διάθεση θυματοποίησης, μονάχα εφιστώ την προσοχή σε ό,τι το σύστημα ετοιμάζεται να κάνει ενάντια σ’ εμάς, τους αναρχικούς.

Τη μέρα των συλλήψεών μας παρενέβη επίσης ο υπουργός Εσωτερικών, κοπιάροντας το ίδιο σενάριο που είδαμε κατά τη σύλληψη των συντρόφων που ενεπλάκησαν στην «υπόθεση βόμβες» στη Χιλή, των συντρόφων της «Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς» στην Ελλάδα, των συλληφθέντων στη Βολιβία. Ακόμη κι ως προς αυτό, δηλαδή το διεθνή χαρακτήρα της αντι-αναρχικής καταστολής, χρειάζεται να προβληματιστούμε.

Εκτός από τη λογοκρισία της αλληλογραφίας, μου έχει επίσης επιβληθεί απαγόρευση συνάντησης και αλληλογραφίας με τη σύντροφό μου Ελίζα, έγκλειστη στις γυναικείες φυλακές της Πίζας.

Μέχρι και σήμερα, για τους παραπάνω λόγους, δεν ήμουν σε θέση να επικοινωνήσω με τους συγκατηγορούμενους και τις συγκατηγορούμενές μου, των οποίων δεν είχα ούτε τη διεύθυνση. Ανακοινώνω ότι, αμέσως μετά την επανεξέταση, θ’ αρχίσω να προετοιμάζω την τεχνική μου υπεράσπιση, με την οποία σκοπεύω ν’ αντικρούσω, σημείο προς σημείο, τα τόσα ψεύδη που έχουν διαδοθεί αυτές τις μέρες. Οι αναρχικοί σύντροφοι που με γνωρίζουν επί δεκαετίες ξέρουν πολύ καλά ότι δεν είμαι τόσο άβγαλτος όσο θα ’θελαν να σας κάνουν να πιστέψετε. Αυτή είναι η πέμπτη φορά που κατηγορούμαι με το 270bis, και πρωτύτερα μου δόθηκε απαλλαγή ή η υπόθεσή μου μπήκε στο αρχείο, πριν απ’ οποιαδήποτε δίκη για ανάλογες κατηγορίες σύστασης ανατρεπτικής οργάνωσης, από τις εισαγγελικές αρχές σε Γένοβα, Λέτσε, Τορίνο και Φλορεντία.

Ως ατομικιστής που είμαι, έβρισκα πάντοτε συναρπαστική την οδό του αναρχικού αντιδικονομισμού (antigiuridismo), κι ως πρώην παραβάτης έχω στις πλάτες μου μία καταδίκη για «Εξύβριση κατά της τιμής και του κύρους του δικαστικού σώματος», αλλά πιστεύω πως ο δρόμος αυτός έχει όρια, ιδίως όταν βρίσκεται κανείς αντιμέτωπος μ’ ένα κατηγορητικό θεώρημα γεμάτο ψεύδη, μεθοδεύσεις και κραυγαλέα μεταφραστικά λάθη.

Για να προετοιμάσω την τεχνική μου υπεράσπιση –προϋποτίθεται ότι δε θα αποδεχτώ καμιά ανάκριση από πλευράς της δικαιοσύνης– χρειάζομαι πολλή βοήθεια από το αναρχικό κίνημα, το ιταλικό και όχι μόνο. Στην πράξη, πρέπει ν’ ανακατασκευάσω με έγγραφα, προκηρύξεις, άρθρα και βιβλία την Ιστορία του αναρχισμού της πράξης κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Από καιρό σε καιρό, θα σημειώσω τα υλικά τα οποία θα χρειαστώ. Προφανώς, ευελπιστώ ότι οποιοσδήποτε χακτιβιστής σύντροφος θα πάρει μπακάπ ολόκληρης της βάσης δεδομένων του Culmine, με ιδιαίτερη έμφαση στο ιστορικό των δημοσιευμένων αναρτήσεων. Όσο περισσότερα αντίγραφα αποθηκευτούν τόσο το καλύτερο. (Προσοχή: όταν επισκέπτεστε το Culmine ν’ αποφεύγετε να κάνετε σχόλια φόρα παρτίδα, γιατί παίζει να συλληφθείτε με τη μία!)

Όλοι εμείς, οι αναρχικοί, γνωρίζουμε ότι από τη μια μέρα στην άλλη θα μπορούσαμε να καταλήξουμε πίσω απ’ τα σίδερα, μα αυτό που χτυπάει πιο πολύ στη συγκεκριμένη υπόθεση είναι η λυσσαλέα αγριότητα ενάντια σε δύο πολυαγαπημένους φίλους και συντρόφους: τον Μάρκο και τον Γκαμπριέλ, οι οποίοι, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, βρίσκονταν σε κρίσιμο σημείο καμπής όσον αφορά το μακρόχρονο καθεστώς αιχμαλωσίας τους. Αδιανόητο φαντάζει κυρίως ό,τι λέγεται για τον Μάρκο, και θεωρώ πως είναι επιτακτική ανάγκη για το διεθνές αναρχικό κίνημα να προτάξει ως στόχο τη συνεκτίμηση του τρόπου με τον οποίο θα τον υποστηρίξει αποτελεσματικά.

Δεν έχω ιδέα αν θα μου διαβιβαστεί όλη η αλληλογραφία.

Θα απαντήσω σε όλα τα γράμματα και τις κάρτες που θα λάβω. Λόγω της λογοκρισίας, σας συνιστώ να μου στέλνετε ξεχωριστά γραπτό υλικό στα ιταλικά απ’ αυτό που θα ’ναι γραμμένο σε άλλες γλώσσες (ισπανικά και αγγλικά).

Μια σφιχτή αγκαλιά από μένα στους συντρόφους και στις συντρόφισσες που μου/μας έχουν εκφράσει την αλληλεγγύη τους, όπως έγινε με την αυθόρμητη πορεία στο Τρέντο, εκείνη στην Περούτζια, ή με την αφίσα απ’ την Πίζα.

Μια αγκαλιά γεμάτη στοργή στον Τορτούγα!

Ένα θερμό κι εξεγερμένο χαιρετισμό απ’ τον κατεργάρη σε κλουβί

Stefano Gabriele Fosco
C.c. di Pisa, via Don Bosco 43, IT-56127 Pisa
24 Ιουνίου 2012

Μπουένος Άιρες: «Σχετικά με τις απειλές και τους σκύλους που γαβγίζουν»

Για λόγους που είναι παραπάνω από προφανείς, είμαστε υποχρεωμένοι να πούμε μερικά πράγματα ως προς το ριοπλατέζικο πλαίσιο, για να ξεκαθαρίσουμε κάποια σημεία που κατά τη γνώμη μας είναι σημαντικό να αναφερθούν.

Ξεκινώντας, θα θέλαμε να χαιρετίσουμε τα συντρόφια που σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου τολμούν και δείχνουν μια ειλικρινή πρακτική επίθεσης στα σύμβολα της εξουσίας και στους εκπροσώπους της, είτε πρόκειται για συντρόφια που ανήκουν στην Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία και στο Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο είτε όχι. Με ιδιαίτερη περηφάνια χαιρετίζουμε και κλείνουμε το μάτι συνωμοτικά σε όλους όσους ορθώνουν καθημερινά το ανάστημά τους μπροστά στην καταστολή –όπως ο Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα και ο Μάρκο Καμένις– καθώς και σε όλους αυτούς που μέσα και έξω από τις φυλακές του κόσμου δεν υποχωρούν και συνεχίζουν να αγωνίζονται.

Όπως ήδη αναφέραμε, ενώ κάποιες ομάδες και άτομα έχουμε αποφασίσει να διαδώσουμε το εγχείρημα της AAO μέσω του επίπονου και λεπτού έργου της πραγματοποίησης μιας σειράς επιθέσεων στα ριοπλατέζικα εδάφη –συνεχίζοντας να βάζουμε όλη μας την καρδιά και την ψυχή για να αναπτυχθούν και να εξαπλωθούν τα αναρχικά αντάρτικα πόλης–, υπάρχουν κάποια άτομα και ομάδες που, έχοντας ως μοναδική τους πρόθεση να βρουν μια τρύπα σε κάποια διαδικτυακή σελίδα του ακρατικού γκέτο για να μπορέσουν να φιγουράρουν εκεί και να αισθανθούν ότι συνεισφέρουν στην καταστροφή του κράτους/Κεφαλαίου, πραγματοποίησαν μια σειρά κλήσεων σε διάφορους χώρους καπιταλιστικής αναψυχής, όπως το τηλεφώνημα-φάρσα σε υποκατάστημα της εταιρείας Falabella και το μήνυμα στο θέατρο Κολόν – ενέργειες που ανέλαβαν ομάδες της ΑΑΟ/ΔΕΜ. Continue reading Μπουένος Άιρες: «Σχετικά με τις απειλές και τους σκύλους που γαβγίζουν»

Ιταλία: Μερικές ενημερώσεις αναφορικά με την «επιχείρηση ευτολμία»

Το δίκτυο αντιπληροφόρησης Informa-Azione λαμβάνει και μεταδίδει τα εξής:

13 Ιούνη: Στο πλαίσιο της επιχείρησης «ardire», που τις πρωινές ώρες επέφερε εντάλματα συλλήψεων εναντίον δέκα συντρόφων, θα θέλαμε να αναφέρουμε τις επιδρομές σε σπίτια τριών συντρόφων στη Νάπολη και ενός ακόμη ατόμου στο Σπίνιο Σατουρνία (στη Λατίνα). Οι καραμπινιέροι των μονάδων ROS κατέσχεσαν ηλεκτρονικούς υπολογιστές, σκληρό δίσκο, στικάκια usb, κινητά τηλέφωνα, μπροσούρες, μηνιαία περιοδικά, φυλλάδια και επιστολές αλληλογραφίας με κρατουμένους στα κελιά. Κατ’ οίκον έρευνες διενεργήθηκαν επίσης εις βάρος δύο συντρόφων στην επαρχία του Λέτσε, κατά τις οποίες η αστυνομία κατέσχεσε γράμματα κι έναν υπολογιστή. Επιπλέον, στη Ρώμη η κατοικία συντρόφου/-ισσας έγινε φύλλο φτερό απ’ τους μπάτσους, που πήραν διάφορα ηλεκτρονικά και έντυπα αρχεία.

Μια αγκαλιά αλληλεγγύης στα συλληφθέντα συντρόφια

14 Ιούνη: Απ’ τις πρώτες ενημερώσεις που έχουμε, γνωρίζουμε πως ο Σέρτζιο Μαρία Στεφάνι κρατείται στις φυλακές Ρετζίνα Κοέλι (στη Ρώμη) και η Κάτια Ντι Στέφανο είναι έγκλειστη στις φυλακές Ρεμπίμπια (στη Ρώμη πάλι)· και οι δύο δεν έχουν τη δυνατότητα να δουν δικηγόρο πριν την ανάκρισή τους εντός καθεστώς προφυλάκισης, η οποία έχει οριστεί για την Παρασκευή (15/6) στη δική τους περίπτωση.

Ο Αλεσσάντρο Σεττεπάνι είναι προφυλακισμένος στις αντρικές φυλακές της Περούτζια, και σήμερα το πρωί επιβεβαιώθηκε η πληροφορία πως θα βρεθεί με δικηγόρο.

Η Πάολα Φραντσέσκα Ιότζι βρίσκεται επίσης στις φυλακές της Περούτζια, ενώ η Τζιούλια Μαρτσιάλε κρατείται σε φυλακές του Τέραμο.

Όλοι κι όλες βρίσκονται σε καθεστώς απομόνωσης και δεν τους επιτρέπεται αλληλογραφία.

Αλληλεγγύη σε όσους κι όσες έχουν υποστεί συλλήψεις, καθώς και εισαγγελικές και κατ’ οίκον έρευνες

Νέα ενημέρωση (14/6): Στις φυλακές της Περούτζια, ο Αλεσσάντρο και η Πάολα έχουν ήδη περάσει από προανάκριση, είδαν τους δικηγόρους τους και πλέον μπορούν να λαμβάνουν επιστολές. Αυτή είναι η τωρινή τους διεύθυνση: Alessandro Settepani & Paola Francesca Iozzi, casa circondariale Capanne, via Pievaiola 252, 06132 Perugia, Italia/Ιταλία.

Ο Σέρτζιο και η Κάτια, που βρίσκονται στις φυλακές Ρετζίνα Κοέλι και Ρεμπίμπια αντίστοιχα, θα περάσουν από προανάκριση αύριο (15/6), όταν θα συναντηθούν και με συνήγορο· στο μεταξύ, δεν τους επιτρέπεται αλληλογραφία. Επίσης η Τζούλια, έγκλειστη στο Τέραμο, δεν έχει περάσει ακόμη την ίδια προανακριτική διαδικασία.

Όλοι κι όλες βρίσκονται σε πτέρυγες απομόνωσης. Θ’ ακολουθήσουν ενημερώσεις.

Aracnide/Αραχνοειδές – Μπάνκα αλληλεγγύης κατά της καταστολής
Επικοινωνείτε με την ομάδα στο aracnide@autistici.org
εφόσον έχετε περισσότερες εξακριβωμένες πληροφορίες.

Όλες οι διευθύνσεις φυλακών – λοιπές ενημερώσεις (στ’ αγγλικά) εδώ

βλ. και tag του feartosleep