Tag Archives: άστεγοι

Σορτ στόρι, 2: Γη

Αλάργαρε απ’ την πύλη και τσούλησε για το περίπτερο. Παλιά είχανε κάτι τρισάθλιες σκούρες τέντες, φρούριο τ’ αστραφτερά ψυγεία πια. Αγόρασε απ’ αυτές που ’χουνε σκατουλάκια μέσα, τσαλάκωσε το αλουμινάκι και βάλθηκε να μασουλάει κριτσινιστά πίσω απ’ την πλάτη ενός μουρτζούφλη τσίλια. Σκούπισε το χείλι κι άνοιξε βήμα για τη στάση, κοιτώντας χάμω τα παλιομοδίτικα τα μοκασίνια. Ξεσκόνισε λίγο τις μύτες για το υπνωτήριο. Είχε να τραβηχτεί στην άλλη άκρη για να βρει γωνιά. Με τους ψιλικατζήδες που θυμότανε έζεχνε ο τόπος καβαλίνα. Ζαλίκωναν στο έρμο το ντουλάπι με τα πράματα κι είχαν ένα χαμόγελο βλακώδες ίσαμε τ’ αυτιά. Μια φουχτίτσα νοτισμένο χώμα, μια ακόπριστη πλαγιά, και θα ορκιζότανε πως γλίστραγε το δρομολόγιο σ’ αφούσκιστα χωράφια πέρα και πίσω από τα καπνισμένα οχυρά.

Αμβούργο: Ειδήσεις του δρόμου

προηγούμενη σχετική ενημέρωση εδώ
το βίντεο-κάλεσμα για τις
squatting days:

Στις 29 Αυγούστου, μετά από συναυλία αλληλεγγύης στη Rote Flora στο Αμβούργο, έγινε προσπάθεια αυθόρμητης πορείας προς το αστυνομικό τμήμα όπου κρατούνται οι συλληφθέντες καταληψίες της περασμένης Τετάρτης (27/8), η οποία διαλύθηκε από τους μπάτσους.

Το Σάββατο, 30 Αυγούστου, στο πλαίσιο του τετραημέρου «Μέρες Κατάληψης», πραγματοποιήθηκαν δυο πορείες. Η πρώτη και «επίσημη» λογάριαζε με την άδεια των Αρχών και ξεκίνησε από τη συνοικία Ζανκτ Πάουλι με τη συμμετοχή περίπου 2.000 ατόμων. Εξελίχτηκε χωρίς παρατράγουδα, με την παρουσία της αστυνομίας να είναι αισθητή παντού, φιγουράροντας με τις καινούργιες αύρες (είναι κλασικό φαινόμενο η αστυνομία του Αμβούργου να χρησιμοποιεί αύρες, αρχικά ως τακτική εκφοβισμού κι έπειτα για την απώθηση διαδηλωτών). Κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης πήραν το λόγο άτομα από την ομάδα «Λαμπεντούζα στο Αμβούργο» (μετανάστες που δεν αναγνωρίζονται, κι εδώ και μήνες παρά τις κινητοποιήσεις τους μένουν άστεγοι στο δρόμο).

Αφού τελείωσε η επίσημη πορεία ξεκίνησε η δεύτερη, αυθόρμητη πορεία (χωρίς άδεια της αστυνομίας) με περίπου 300 άτομα, την οποία κατέστειλαν οι μπάτσοι απομακρύνοντας τους διαδηλωτές μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά. Έγιναν συλλήψεις περίπου 30 ατόμων. Το ίδιο βράδυ πραγματοποιήθηκαν παράλληλες κινητοποιήσεις αφενός έξω από το αστυνομικό τμήμα όπου κρατούνται οι συλληφθέντες από την απόπειρα κατάληψης κτιρίου την περασμένη Τετάρτη, κι αφετέρου έξω από το τμήμα όπου κρατούνται οι συλληφθέντες της σαββατιάτικης πορείας. Οι μπάτσοι περικύκλωσαν την περιοχή του Ζανκτ Πάουλι, όπου βρίσκονται τα αστυνομικά τμήματα. Οι δυο ομάδες αλληλέγγυων, με 20-30 άτομα η καθεμία, τέθηκαν υπό αστυνομικό κλοιό για εξακρίβωση στοιχείων.

Το μεσημέρι της Κυριακής, 31 Αυγούστου, αναμένεται να αφεθούν ελεύθεροι οι σύντροφοι που κατηγορούνται για την απόπειρα κατάληψης, και έχει κανονιστεί συγκέντρωση αλληλεγγύης μπροστά από το αστυνομικό τμήμα.

Αμβούργο: Μέρες Κατάληψης

Ακολουθεί συνοπτικό κείμενο που λάβαμε σχετικά με το τετραήμερο Squatting Days, που διεξάγεται αυτές τις μέρες στο Αμβούργο, για ενημέρωση περί καταλήψεων, δράσεων και ιδεών:

Στο Αμβούργο της Γερμανίας αυτές τις μέρες (27-31.08) διεξάγονται οι «Μέρες Κατάληψης», ένα τετραήμερο με σκοπό την ανταλλαγή απόψεων περί καταλήψεων, αυτοδιαχειριζόμενων χώρων, συλλογικοτήτων με workshops, προβολές ταινιών, ξεναγήσεις κλπ. ήδη έχουν γίνει ενημερώσεις για Ρωσία, Γαλλία, Ιρλανδία και αναμένεται διαδήλωση το Σάββατο, 30.08.

Η συνάντηση πραγματοποιείται σε πάρκο του Αμβούργου, όπου οι συντελεστές πήραν άδεια από τον Δήμο, αλλά παρόλα αυτά οι μπάτσοι δεν άργησαν να φανούν, αφού από την πρώτη μέρα οι ασφαλίτες «θέλησαν» να επισκεφτούν τον χώρο αλλά και να τον φωτογραφίσουν, άλλοτε κρυμμένοι σε γωνιές και άλλοτε φανερά.

Ήδη από την πρώτη μέρα του δρώμενου, έγινε προσπάθεια κατάληψης εγκαταλελειμμένου κτιρίου στο Αμβούργο, με αποτέλεσμα δύο ώρες μετά να γίνει εκκένωση και σύλληψη των καταληψιών από την αστυνομία (είχε γίνει προσπάθεια κατάληψης του συγκεκριμένου κτιρίου πριν περίπου ένα χρόνο, με το ίδιο αποτέλεσμα).

Για την ιστορία, λίγους μόλις μήνες πριν, και μετά την εκκένωση της κατάληψης Rote Flora, υπήρξε τρομερή καταστολή από μεριάς αστυνομίας, με πολλούς τραυματίες διαδηλωτές και με την αστυνομία να κηρύττει τις γύρω περιοχές «επικίνδυνες ζώνες» λόγω «ανεξέλεγκτων» διαδηλωτών. Το πρόβλημα των αστέγων αλλά και των διωκόμενων, χωρίς χαρτιά μεταναστών οι οποίοι περιφέρονται και κοιμούνται στους δρόμους, αφού οι πολιτεία αδιαφορεί, και παράλληλα ο μεγάλος αριθμός εγκαταλελειμμένων κτιρίων, είναι το πρώτο αίτημα που αναφέρουν οι αναρχο-αριστερές ομάδες που θεωρούν πως η αντίσταση σε αυτήν την απαθή κοινωνία είναι η αυτοδιαχείριση και η δημιουργία νέων ελεύθερων πολιτικών χώρων.

Σαν Φρανσίσκο, ΗΠΑ: Πορεία κατά του εξευγενισμού και των εκτοπίσεων

Ακολουθούν τα λόγια που προβάλλονται στο βίντεο, καθώς και το κείμενο μιας αφίσας σχετικής με την κινητοποίηση.

Την 1η Γενάρη 2014 συγκεντρωθήκαμε κάμποσος κόσμος στο Σαν Φρανσίσκο και διαδηλώσαμε ενάντια στην εκστρατεία «Πάρτε πίσω την πλατεία», την οποία έχουν εξαπολύσει και χρηματοδοτούν ματσωμένοι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων. Τους τελευταίους μήνες, οι μπάτσοι έχουν εκδιώξει κόσμο από δημόσιους χώρους σταθμών του δικτύου του μετρό BART. Την ίδια στιγμή, νεόδμητα οικιστικά συγκροτήματα έχουν ανεγερθεί στη γειτονιά. Έχει γίνει πια ξεκάθαρη η σύνδεση ανάμεσα στην αύξηση της αστυνομικής κτηνωδίας και στο διαρκή εξευγενισμό της περιοχής. Αστυνομία και οικιστική ανάπλαση δουλεύουνε μαζί.

Την περασμένη χρονιά, όργανα της αστυνομικής διεύθυνσης του Σαν Φρανσίσκο βιντεοσκοπήθηκαν να ξυλοκοπούν και να συλλαμβάνουν τον πρωτοετή φοιτητή Κέβιν Κλαρκ επί της 24ης οδού και της οδού Μίσσιον, στην πλατεία ενός αναπλασμένου σταθμού του BART. Πρόσφατα, οι μπάτσοι επιδόθηκαν σε αγριότητες κατά τη σύλληψη του Ντ’Πάρις Ουίλλιαμς, ο οποίος ήτανε… οπλισμένος μ’ ένα χυμό και ένα καπ κέικ. Μόλις πέρυσι η αστυνομία άνοιξε πυρ εναντίον ενός αγοριού (Λατίνου) στην περιοχή του Μίσσιον, γεγονός που πυροδότησε δυο νύχτες ταραχών και επιθέσεις στο αστυνομικό τμήμα της οδού Βαλένσια. Το καλοκαίρι του 2011 οι μπάτσοι είχανε πυροβολήσει τον Κέννεθ Χάρντινγκ τον νεότερο, στο Μπέυβιου, επειδή είχε αποφύγει να πληρώσει το κόμιστρο του τραμ. Ο ίδιος πνίγηκε μες στο αίμα του σωριασμένος στο δρόμο, ενόσω οι μπάτσοι εμπόδιζαν παρευρισκόμενους να του παράσχουν οποιαδήποτε βοήθεια. Την ίδια εκείνη νύχτα εξερράγησαν οι δρόμοι του Μίσσιον.

Ύστερα απ’ τα μπάχαλα που ξέσπασαν λίγες ώρες πριν την πρωτομαγιά του 2012 κατά μήκος της οδού Βαλένσια ενάντια στη διαδικασία εξευγενισμού, η μπατσαρία του Σαν Φρανσίσκο έχει επανειλημμένα αποπειραθεί ν’ ανακόψει την κάθοδο αναρχικών και άλλων μαχητών στο δρόμο. Οι δράσεις που πραγματώσαμε την πρωτομηνιά του 2014 δείχνουν πως δε μασάμε μία, και θα εξακολουθήσουμε να μη παραδίδουμε τους εαυτούς μας στο φόβο, στην προσπάθειά μας να πολεμήσουμε τις εξώσεις.

Στέγαση για όλες κι όλους!

Μπάτσοι και πολυτελείς κατοικίες πάνε χέρι χέρι

Τελευταία, οι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων έχουνε πιέσει για την «εκκαθάριση της πιάτσας». Αυτή η πολιτική μηδενικής ανοχής έχει εκτοπίσει διά της βίας πολύ κόσμο, ενώ διάφοροι μεσοαστοί χίπστερς χτυπάνε ποτάκια ανενόχλητοι έξω στο πάρκο Ντολόρες. Ταυτόχρονα, οι παράγοντες ανάπτυξης και μεσιτικής έχουν ανακοινώσει την κατασκευή ενός νέου οικιστικού συγκροτήματος πολυτελείας επί της 16ης οδού. Οι εν λόγω παράγοντες χρειάζονται τις σκούπες της αστυνομίας για να απομακρύνουν τους φτωχούς, την ώρα που ο καπιταλισμός πετάει στο δρόμο χιλιάδες ανθρώπους μέσω εξώσεων, αύξησης ενοικίων και κακά αμειβόμενων θέσεων εργασίας. Με τη σειρά τους, όλο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι εξαναγκάζονται να βγάλουν λεφτά με παράνομα μέσα για να επιβιώσουν, κι έτσι διοχετεύονται μυριάδες στη φυλακή. Οι μπάτσοι είναι οι φαντάροι της διαδικασίας εξευγενισμού.

Στη δεκαετία του 1970, η κατασκευή του δικτύου BART απείλησε οικογένειες της γειτονιάς του Μίσσιον με μαζική εκκένωση. Όμως οι άνθρωποι συσπειρώθηκαν έναντι της κοινής απειλής και βάλανε φρένο στις εξώσεις. Τότε, όπως και τώρα, οι μπάτσοι προσπάθησαν να καθαρίσουνε τους δρόμους. Στόχευσαν τους νέους που επέβαιναν σε οχήματα με τροποποιημένες αναρτήσεις, κόβοντάς τους πρόστιμα και τραμπουκίζοντάς τους. Ωστόσο ο κόσμος ήτανε σε σύμπνοια, και σύστησε ακόμα και καμπάνια αλληλεγγύης ονόματι Los Siete de la Raza («Οι Εφτά της Ράτσας») γύρω από επτά νεαρούς Λατίνους απ’ την περιοχή του Μίσσιον που ’χαν κατηγορηθεί για το φόνο ενός αξιωματικού της αστυνομίας (και απαλλάχθηκαν στη δίκη). Στις μέρες μας, οι νέοι μπαίνουν στο στόχαστρο των σφαιρών και της κτηνωδίας της αστυνομίας. Όσο τα ενοίκια και τα πολυτελή συγκροτήματα ανεβαίνουν, εξίσου αυξάνεται κι η κακοποίηση που αντιμετωπίζουμε απ’ τα χέρια των χοιρινών. Αυτή εδώ πέρα είναι γειτονιά μας, κι αυτοί εδώ δεν είναι «μπάτσοι μας». Πρόκειται για τύπους που εμφανίζονται στην περιοχή για να εξασφαλίσουν ότι θα εκδιωχθούμε απ’ τα σπίτια μας και θα μείνουμε άστεγοι. Πρόκειται για εχθρούς μας.

πηγή/φωτογραφίες απ’ την πορεία: fireworks bay area

Καλιφόρνια, ΗΠΑ: Αποκλεισμός ενός πούλμαν της Google στο Δυτικό Ώκλαντ

Μια ανταπόκριση από συμμετέχοντες σε αυτόνομη δράση εναντίον του εξευγενισμού στην πόλη, κατά την οποία εμποδίστηκε η αναχώρηση ενός πούλμαν της Google (20 Δεκέμβρη 2013).

ΠΡΑΞΗ

Στις 8:15 το πρωί, μια μικρή ομάδα ανθρώπων συναντηθήκανε στη συμβολή των λεωφόρων 7ης και Άντελαϊν στο Δυτικό Ώκλαντ. Περισσότεροι από 20 εργαζόμενοι της Google στέκονταν σε ουρά στο δρόμο, περιμένοντας την άσπρη πουλμανάρα τους να τους μεταφέρει στα κεντρικά γραφεία της Google, στο Μάουνταιν Βιου της Καλιφόρνια. Με το που έφτασε το όχημα, ένας εξευγενισμένος νεαρός, άστεγος και άνεργος, επιβιβάστηκε στο πούλμαν μαζί με τους υπαλλήλους.

Οι εργαζόμενοι πηγαίνανε στις θέσεις τους, όταν μερικά άτομα ξεδιπλώσανε δυο τεράστια πανό που γράφανε «Τέκηδες: Ο κόσμος σας δεν είναι ευπρόσδεκτος εδώ» και «Σύρε και γαμήσου, Google». Πρόσφεραν φυλλάδια στους επιβάτες, αλλά οι τελευταίοι αρνήθηκαν να τα πιάσουνε στα χέρια τους. Ένας επιβάτης προσπάθησε ν’ αρπάξει το ποδήλατο κάποιου, αλλά απωθήθηκε. Μέσα στο πούλμαν οι άλλοι επιβάτες άρχισαν ν’ αντιλαμβάνονται τι συνέβαινε απ’ έξω.

«Οι διαδηλωτές κάνουν πάλι τα δικά τους», παρατήρησε ξαφνικά μια υπάλληλος.

Ο εξευγενισμένος νεαρός, που είχε σαλτάρει μες στο πούλμαν, πλησίασε τον οδηγό κατεπειγόντως και βάλθηκε να τον ρωτάει:
«Οδηγέ, τι θα κάνεις, φίλε; Τι θα κάνεις;»
«Μη θορυβείστε. Ελευθερία του λόγου έχουμε, ελευθερία του λόγου».

Μετά ο εξευγενισμένος νεαρός περπάτησε ως τη γαλαρία, λέγοντας: «Ω θεέ μου! Τι λέτε να γίνει τώρα;»

Η προηγούμενη υπάλληλος έβγαλε το κινητό της τηλέφωνο κι άρχισε να κινηματογραφεί τον αποκλεισμό. «Εμείς πάντως είμαστε ζεστά εδώ μέσα, ενώ αυτοί στέκονται έξω στο κρύο», είπε η ίδια.

Στα καπάκια, ένα άτομο εμφανίστηκε στο πίσω μέρος του οχήματος κι έσπασε στα σβέλτα όλο το πίσω παρμπρίζ, αφήνοντας βροχή από θρύψαλα να πέσουνε στο δρόμο. Κρύος άνεμος φύσηξε μέσα στο πούλμαν, και όσοι/όσες πήραν μέρος στον αποκλεισμό αποχώρησαν μαζί με τα πανό τους. Ο εξευγενισμένος νεαρός ξεμύτισε απ’ το όχημα τη στιγμή που κάποιος άλλος πέταγε στον αέρα τρικάκια μ’ ένα λογότυπο χαμογελαστού προσώπου και το μήνυμα «διαταράξτε την γκουγκλ».

Στη συνέχεια το πούλμαν παρέμεινε ακινητοποιημένο, προσωρινά μπλοκαρισμένο. Κάμποσα άλλα άτομα συνέρρευσαν στο σημείο, ενώ οι αποκλεισμένοι υπάλληλοι της Google βάλθηκαν να μαζεύουνε τρικάκια απ’ την άσφαλτο. Το όχημα δεν το κούνησε ρούπι, γιατί τους προκάλεσε αδιανόητο τρόμο η ανυπόφορη σκέψη να κάνουνε τη διαδρομή ως το Μάουνταιν Βιου ανεμοδαρμένοι με σπασμένο το κρύσταλλο. Συγκεντρώθηκαν περισσότεροι στα πέριξ της αφετηρίας, και μέσα σε μια ωρίτσα ξανάγινε αποκλεισμός του πούλμαν.

Όλα αυτά έλαβαν χώρα την ώρα που συγχρονισμένα αυτόνομα μπλόκα στήνονταν στο σταθμό ΜακΆρθρουρ του BART (δικτύου του μετρό) του Ώκλαντ, όπως και στη γειτονιά Μίσσιον Ντίστρικτ του Σαν Φρανσίσκο.

Ο πάντοτε εξευγενισμένος νεαρός εμψύχωσε τους πάντες με τα λόγια: «Βγείτε έξω να σπάσετε και λίγη πλάκα…»

ΘΕΩΡΙΑ

Παραδοσιακά το Δυτικό Ώκλαντ είναι μια μαύρη γειτονιά που περιβάλλει το λιμάνι του Ώκλαντ. Τις τρεις τελευταίες δεκαετίες έχει εξευγενιστεί, αναπτυχθεί και αναπλαστεί σε χοντρό βαθμό. Τώρα πια υπάρχουν θύλακες για την ανώτερη τάξη, που ’χουνε διαμορφωθεί κοντά στο σταθμό Ουέστ Ώκλαντ του BART, στην περιοχή Τζακ Λόντον, καθώς και στη μικρή πόλη του Έμερυβιλ. Μπόλικοι εργαζόμενοι στον κλάδο της τεχνολογίας διαμένουν σήμερα στα μέρη αυτά, εκτινάσσοντας στα ύψη τις τιμές των ακινήτων και τα ενοίκια, προξενώντας εχθροπάθεια, εξώσεις και φτώχεια.

Όσο εκτυλίσσεται αυτή η πραγματικότητα, η δημοτική αρχή του Ώκλαντ και οι ομοσπονδιακές αρχές επιβολής του νόμου επιδιώκουν να εξαπλωθεί σ’ όλη την επικράτεια του Ώκλαντ ένα δίκτυο επιτήρησης ονόματι Κέντρο Τομέα Αφύπνισης. Θέτοντας ως στόχο την ασφάλεια στο λιμάνι του Ώκλαντ ενάντια σε τρομοκρατικές επιθέσεις και εργατικούς αγώνες, ο κόμβος επιτήρησης θα παρακολουθεί ουσιαστικά την ολότητα του Ώκλαντ ενεργοποιώντας περισσότερες από 800 κάμερες. Οι Αρχές θέλουν να παρακολουθούν την τρελή κι ανεξέλεγκτη πόλη που στριμώχνεται πλάι στο λιμάνι του Ώκλαντ. Γι’ αυτούς, ολάκερη η πόλη είναι μια μεταβλητή που επιθυμούν να ελέγχουν. Το δίκτυο επιτήρησης και ο εξευγενισμός εξυπηρετούν τον ίδιο σκοπό: να ειρηνεύσουν, να περιορίσουν και να αποστειρώσουν μια πόλη που κουβαλάει την ανταρσία βαθιά μέσα στην καρδιά της. Το εν λόγω κέντρο επιτήρησης έχει ήδη χρησιμοποιηθεί εις βάρος κατοίκων του Ώκλαντ που έχουν αναλάβει δράση ενάντια στην αστυνομική βία. Το Δυτικό Ώκλαντ παρέχει ένα συγκεκριμένο και σαφές παράδειγμα του μετασχηματισμού που έχει σημειωθεί στις περιοχές γύρω από το λιμάνι. Αυτός είναι κι ο λόγος που η δράση πραγματώθηκε εκεί πέρα.

Το πούλμαν της Google ήτανε προφανής στόχος, αλλά προφανώς η κατάσταση είναι πιο περίπλοκη από μία εταιρεία και τους συγκεκριμένους υπαλλήλους της. Ο εξευγενισμός είναι ένα πρόβλημα με λεπτές δυναμικές και αποχρώσεις το οποίο μόλις που ’χει ξεκινήσει ν’ αντιμετωπίζεται και ν’ αμβλύνεται. Έχει πολλά στρώματα, παίκτες και επίπεδα, που αναμφίβολα θα εκτεθούν και θα επεξηγηθούν στο εγγύς μέλλον από πολυάριθμα άτομα και ομάδες.

πηγή / βίντεο

Ιντιάνα, ΗΠΑ: Για τον πρόσφατο θάνατο ενός νεαρού αστέγου στο Μπλούμινγκτον

O 24χρονος Ian Stark, που βίωνε το πρόβλημα της έλλειψης στέγασης, πάγωσε μέχρι θανάτου τη νύχτα της Τρίτης, 10 Δεκέμβρη 2013, στο Μπλούμινγκτον της Ιντιάνα.

Μια πρώτη απάντηση στο γεγονός αυτό δώσαμε 50-70 άτομα το βράδυ της Παρασκευής, 13 Δεκέμβρη, με πυρσούς, πανό, σπρέι για γκράφιτι, και πυροτεχνήματα, εκφράζοντας οργή για το χαμό του Ίαν Σταρκ. Αναρχικοί, ακτιβιστές κατά των φυλακών, σπουδαστές, άστεγοι, κοινωνικοί λειτουργοί και άλλοι που ξέραμε τον Ίαν, οι περισσότεροι με καλυμμένα τα χαρακτηριστικά μας, βγήκαμε ατίθασοι στο δρόμο υπό το σύνθημα «Καμιά δικαιοσύνη για τον Ίαν Σταρκ – Μοναχά φωτιά».

Η εξόρμησή μας στους δρόμους κράτησε κάνα δίωρο, καλύπτοντας σχεδόν το σύνολο του κέντρου της πόλης. Συμμετέχοντες στην πορεία απενεργοποιήσαμε αρκετές δεκάδες παρκόμετρα, γράψαμε συνθήματα, βομβαρδίσαμε τραπεζικά υποκαταστήματα με μπογιές, σκάσαμε λάστιχα αυτοκινήτων, και μοιράσαμε εκατοντάδες φυλλάδια ενημερώνοντας για το θάνατο του Ίαν, την έλλειψη στέγης, την αστυνόμευση στο Μπλούμινγκτον. Επίσης, δεν αφήσαμε να πάει χαμένη η ευκαιρία, και κάναμε ντου σε μπόλικα γιάπικα εστιατόρια όπου λούσαμε τους τύπους που δειπνούσαν ατάραχοι με βροχή από τρικάκια.

Παρ’ ότι χρειάστηκε κάποιες φορές να τις παίξουμε σώμα με σώμα με ένστολους, παρ’ ότι εντοπίστηκαν στο διάβα μας τουλάχιστον τρεις ασφαλίτες, και μας έκανε τσαμπουκά ένας χοντροκόπανος πολίτης-μπάτσος κατά τη διάρκεια της πορείας, δε σπάσαμε και κρατήσαμε το δρόμο, ανάβοντας όλο και περισσότερους πυρσούς και πυροτεχνήματα. Κανείς μας δε συνελήφθη.

Ο θάνατος του Ίαν έρχεται σε μια τεταμένη στιγμή στο Μπλούμινγκτον. Γίνονται συχνά πυκνά κουβέντες για την μπατσοκρατία, την επιτήρηση και τους αστέγους, καθώς οι Αρχές της πόλης ανακοίνωσαν πρόσφατα ότι τα έσοδα από τα νέα παρκόμετρα θα χρηματοδοτήσουν πεζές περιπολίες της αστυνομίας στο κέντρο και καινούργιες κάμερες παρακολούθησης. Έχουνε σκοπό, απ’ ό,τι λένε, να περιορίσουν την αντιαισθητική παρουσία των αστέγων στο κέντρο της πόλης διά της ανακατεύθυνσής τους προς τις κοινωνικές υπηρεσίες…

Τα παρακάτω λόγια είναι από ένα φυλλάδιο που μοιράστηκε κατά τη διάρκεια αυτής της πορείας:

«Όταν η δημοτική αρχή μιλάει χωρίς σταματημό για το “πρόβλημα των αστέγων στο Μπλούμινγκτον” μιλάει για ένα απεχθές θέαμα, μιαν αφηρημένη επιβάρυνση για τις επιχειρήσεις στο κέντρο της πόλης και για τα φουσκωμένα όνειρα των αναπτυξιακών παραγόντων.

Όταν εμείς μιλάμε για το “πρόβλημα των αστέγων στο Μπλούμινγκτον” μιλάμε για συνεχή παρενόχληση από την αστυνομία, τη συγκάλυψη της φτώχειας και ανθρώπους που εκδιώκονται από άσυλα όπου πασχίζουν να βρουν καταφύγιο σε θερμοκρασίες υπό το μηδέν.

Κοντολογίς, μιλάμε για ένα άτομο που πέθανε απ’ το κρύο.

Δεν πήραμε απόψε τους δρόμους για να ζητιανέψουμε οίκτο από τους μπάτσους ή περισσότερα ψίχουλα απ’ τους φορείς παροχής κοινωνικών υπηρεσιών.

Την ώρα που μια επαυξημένη αστυνομική παρουσία, μια μόνιμη παρακολούθηση και άλλοι μηχανισμοί κοινωνικού ελέγχου έχουνε ξαμοληθεί ενάντια στα πιο ευάλωτα κομμάτια του πληθυσμού στο Μπλούμινγκτον, νιώθουμε κι εμείς τις επιπτώσεις στο πετσί μας.

Τα όνειρά τους για μια ελεγχόμενη, απολυμασμένη πόλη δε θα περάσουνε ποτέ!»

πηγή

Κάρντιφ, Ουαλία: Καταληψίες πήρανε το αστυνομικό τμήμα του Κάντον

Λιγότεροι μπάτσοι – Περισσότερες καταλήψεις

Τις πρώτες πρωινές ώρες της Κυριακής, 4ης Αυγούστου 2013, μπήκαμε στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του Κάντον και το καταλάβαμε. Δε ζητήσαμε καμιά άδεια, μιας και αυτό που πράξαμε είναι το νόμιμο δικαίωμά μας. Ούτως ή άλλως, δεδομένου ότι η αστυνομία του Κάρντιφ εγκατέλειψε το εν λόγω κτήριο για παραπάνω από ένα χρόνο, έχοντας την ευγενή καλοσύνη να μας αφήσει δώδεκα διαφορετικά ανοιχτά παράθυρα ώστε να επιλέξουμε από πού θα μπουκάρουμε, η αδειοδότηση μας φάνηκε κομματάκι τυπικούρα.

Κάνουμε κατάληψη γιατί πιστεύουμε ότι οι εταιρείες και οι ιδιοκτήτες δεν έχουνε κανένα δικαίωμα να κρατάνε αδειανά ακίνητα για να εξασφαλίζουν την κερδοφορία τους την ίδια ώρα που λιγότερο τυχεράκηδες παραμένουν άστεγοι· γιατί θεωρούμε πως οι άνθρωποι δε θα πρέπει να ξεπουλάνε την ελευθερία τους σε εργοδότες ή να κάνουνε τεμενάδες σε κυβερνητικούς φορείς προκειμένου να βάλουν ένα κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι τους· κι επειδή πιστεύουμε ότι η αστυνομία δε θα πρέπει να επιτρέπεται να ενεργεί ως έμμισθος μπράβος των πλουσίων και ισχυρών, έχοντας κατ’ επανάληψη παραβλέψει, καταχραστεί και παραβιάσει ασύδοτα το νόμο ώστε να προασπίσει τα συμφέροντα των αρχουσών τάξεων.

Προχωράμε σε κατάληψη εδώ πέρα για να φανερώσουμε τον αποτροπιασμό μας για τον τρόπο με τον οποίον η αστυνομία κάνει χρήση της εξουσίας της προκειμένου να καταπιέζει άλλους για ιδιοτελείς της σκοπούς. Από τότε που η δολοφονία της Λυνέτ Ουάιτ [Lynette White] έριξε κάποιο φως στη διαφθορά της αστυνομίας του Κάρντιφ, ο κόσμος στην πόλη έχει διαπιστώσει ιδίοις όμμασι ότι οι μπάτσοι δεν ενεργούν προς το δημόσιο συμφέρον αλλά μόνο για την πάρτη τους: ενώ αθώοι άνθρωποι έχασαν χρόνια απ’ τη ζωή τους μες στη φυλακή, οι τρεις μπάτσοι που τους παγίδευσαν στην υπόθεση της ανθρωποκτονίας –για να προστατέψουν τον πραγματικό δολοφόνο– αφέθηκαν τελικά ελεύθεροι, λαμβάνοντας αμνηστία από την Ανεξάρτητη Αστυνομική Επιτροπή Καταγγελιών (IPCC), σε μια κίνηση που κατέστησε σαφές ποιους ακριβώς φροντίζει η αστυνομία. Εμείς κάνουμε κατάληψη εδώ πέρα για να δείξουμε στην αστυνομία του Κάρντιφ πως δεν είμαστε όλοι μας φοβισμένοι.

Το να έχει κανείς ένα σπίτι είναι βασικό δικαίωμα, δεν είναι εμπόρευμα για να τίθεται προς εκμετάλλευση απ’ τους ιδιοκτήτες ως πηγή πλουτισμού και από το ίδιο το κράτος για να μας κρατάει φρόνιμους. Καταλαμβάνοντας το κτήριο αυτό, πράττουμε ως άτομα σε μία κοινότητα που έχουμε φτιάξει για τους εαυτούς μας, δείχνοντας την απαξίωσή μας απέναντι στην κουλτούρα του φόβου που συντηρεί η αστυνομία, καθώς και τη βούλησή μας ν’ αντισταθούμε στην καταπίεση και να στηρίξουμε τον εαυτό μας κι ο ένας τον άλλον.

Ανταγωνιστική Συλλογικότητα Ενάντια στην Πλήξη (ACAB)

Τορόντο, Καναδάς: Επίθεση ενάντια στον εξευγενισμό της πόλης

[27 Γενάρη 2013]

Κατά τη διάρκεια της νύχτας, άλλο ένα χτύπημα δόθηκε απέναντι στο μαινόμενο κοινωνικό πόλεμο εις βάρος των φτωχών στην πόλη του Τορόντο. Σπάσαμε τις βιτρίνες του εκθεσιακού κέντρου ενός ακόμη νεόδμητου συγκροτήματος με λοφτ υπερπολυτελείας στην καρδιά της πόλης και πετάξαμε μπογιές στην πρόσοψη και στη σήμανση του καταστήματος, καθώς και στο εκθετήριο σχεδίου κουζίνας, ως άλλη μία μικρή χειρονομία της οργής μας. Και πάλι εξαφανιστήκαμε δίχως ίχνη μέσα στη νύχτα, αφήνοντας πίσω μας μονάχα θραύσματα και μερικούς παθητικούς θεατές που σάστισαν στο πέρασμά μας. Ας ελπίσουμε αυτοί οι αυτόπτες να φύγανε έχοντας την αίσθηση ότι υπάρχει μια εντεινόμενη αντίσταση κι οργή ​​έναντι της συνεχιζόμενης εμπορευματοποίησης που σαρώνει κάθε διαθέσιμο κομμάτι γης. Μια γη η οποία, πιστεύουμε, ανήκει σε όλους, ανεξάρτητα απ’ τους κοινωνικώς επιβαλλόμενους φραγμούς της ράτσας, του φύλου, της δεξιότητας, που λογίζεται ως οικονομική αξία, ή οποιασδήποτε άλλης κατασκευής χρησιμοποιείται για να διαιρέσει και να καταπιέσει εντός της πατριαρχικής κοινωνίας τού σήμερα.

Αυτή η πράξη έγινε σε αλληλεγγύη προς ένα άστεγο άτομο που πάγωσε μέχρι θανάτου στους δρόμους του Τορόντο τούτη τη βδομάδα, και θεωρήθηκε μάλιστα πολύ ασήμαντο πρόσωπο ώστε ν’ αναφερθεί τ’ όνομά του από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ή απ’ την αστυνομία. Αυτό συνέβη ενόσω μια στέγη σαν αυτήν που μπορεί να σώσει ζωές έμενε αδειανή, αντιφεγγίζοντας τις προδιαγραφές ζωής και το εξατομικευμένο, στυλιζαρισμένο κι απολυμασμένο περιβάλλον διαβίωσης στο οποίο όλοι μας υποτίθεται πως πρέπει να προσβλέπουμε και να εργαζόμαστε σκληρά για να κερδίσουμε εκεί μια θέση δικιά μας. Επιπλέον, κάθε τέτοιο οικοδόμημα στέκει σαν εμπαικτική κλοτσιά στο πρόσωπο οποιουδήποτε αστέγου περνάει από μπροστά του μες στο ψοφόκρυο τούτου του χειμώνα. Αυτός ο άνθρωπος έπεσε σιωπηλά στον πόλεμο που ’χει κηρυχτεί ενάντια σε όλες κι όλους μας, τον πόλεμο του καπιταλισμού, του κέρδους και της απληστίας.

Η πράξη αυτή ήταν επίσης σε αλληλεγγύη προς τους αναρχικούς κι αντεξουσιαστές συντρόφους μας που υπερασπίζονται αναδιεκδικημένους χώρους σ’ όλο τον κόσμο, αντιμέτωποι με εχθρότητα, καταπίεση κι ακόμη με την αρπαγή της λευτεριάς τους, είτε με κλουβιά είτε με σφαίρες, απ’ οποιοδήποτε τυραννικό και φασιστικό κράτος λογίζεται πως έχει το κουμάντο μιας γεωγραφικής περιοχής.

Για την αναδιεκδίκηση του χώρου παντού και μέχρι να ’μαστε όλοι λεύτεροι

Ο Πυρήνας Αλληλεγγύης του Τορόντο.

ΥΓ. Απαντώντας στην κριτική που εκφράστηκε αναφορικά με την τελευταία μας ανάληψη ευθύνης, ως προς τη χρήση της λέξης «μιλιταριστική»: σκοπός μας ήταν να υποδηλώσουμε μια πιο οργανωμένη κι εμφανώς βίαιη απάντηση, ανάλογη (με όσες δυνάμεις μπορούμε να επιστρατεύσουμε) της βίας και της καταστολής που βιώνουμε καθημερινά ως αναρχικοί, αλλά επίσης (κι ίσως αυτό είναι το πιο σημαντικό) ως ατομικότητες που ζουν κάτω από αυτήν τη δομή του κράτους και μιας συνένοχης κοινωνίας. Αυτό το σημείο ήτανε αβλεψία από πλευράς μας, μα δεν είχαμε καμιά πρόθεση να εξυμνήσουμε μεθόδους των κρατιστών, μιας κι είναι σε αντίθεση με ό,τι σκοπεύουμε να πραγματώσουμε.

Αικατερίνμπουργκ, Ρωσία: Δράση αλληλεγγύης στην κατάληψη ΔέΛΤΑ, στο σύντροφο Γκουστάβο Κιρόγα και σε κάθε αναρχικό στην Ελλάδα

Αλληλεγγύη στην κατάληψη ΔέΛΤΑ

Στις 18 Νοεμβρίου στο Αικατερίνμπουργκ συντρόφια αφιέρωσαν μια δράση τους στο πλαίσιο της καμπάνιας Food Not Bombs («Τρόφιμα, όχι βόμβες») στους αναρχικούς της κατάληψης ΔέΛΤΑ, στη Θεσσαλονίκη, σε ένδειξη διεθνούς αλληλεγγύης. Η είδηση της απέλασης του αναρχικού μετανάστη Γκουστάβο Κιρόγα στην Κολομβία δεν είχε γίνει ακόμη τότε γνωστή στους εκεί αλληλέγγυους.

Ακολουθούν μονάχα μικρά αποσπάσματα του κειμένου τους:

«Όταν στην Ελλάδα ο κόσμος αυτοκτονεί λόγω ανέχειας, όταν άστεγοι πεθαίνουν κάθε χειμώνα, είναι γελοίο να μένουν ολόκληρα κτήρια αδειανά στο κέντρο της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της χώρας. Σε μια χώρα που μαστίζεται από την κρίση, είναι απίθανο το Δημόσιο να επενδύσει χρήματα στο κτήριο της ΔέΛΤΑ, το οποίο και εκκένωσε, συνεπώς αυτό θα μένει άδειο και θα ρημάζει, ενόσω θα φυλάσσεται από μπάτσους για να μην μπουν μέσα οι κακοί αναρχικοί. Τέτοιες στιγμές γίνεται προφανές ότι η χούντα ποτέ δεν τελείωσε. Η βιτρίνα της ελληνικής δημοκρατίας κατέρρευσε, και πλέον βλέπουμε μια ολοκληρωτική δικτατορία μέσα απ’ αυτήν. (…)

Ευχόμαστε τα συντρόφια μας στην Ελλάδα, παρ’ όλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, να μη σταματήσουν την πάλη ενάντια στο ελληνικό κράτος, που είναι ο μόνος τρομοκράτης. Ελπίζουμε να ξανασυναντηθούμε όταν η κοκκινόμαυρη θ’ ανεμίζει πάνω από μια ελεύθερη Ελλάδα και Ρωσία».

Μπογκοτά, Κολομβία: Δράση αλληλεγγύης με οικογένειες καταληψιών στέγης

Όχι άλλη αστική κερδοσκοπία. Όχι άλλα σπίτια άδεια ερείπια.

Την Παρασκευή, 5 Οκτώβρη, γύρω στα 25 άτομα συγκεντρώθηκαν από τις 12.00 ως τις 2.30 έξω από το κατειλημμένο κτήριο στη συμβολή της οδού 47 με την 7η λεωφόρο στην πόλη της Μπογκοτά, για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους σε 20 περίπου καταληψίες στέγης, που απειλούνται με έξωση.

Την ίδια μέρα, με επιστολή τους, κρατούμενοι που έχουν οργανωθεί στον Αναρχικό Μαύρο Σταυρό–Εκ των Έσω (CNA–Desde Adentro, μέσα από μία φυλακή της Μπογκοτά) δήλωσαν την αλληλεγγύη τους στους καταληψίες επί της οδού 47.

Μια ομάδα 5 άστεγων οικογενειών κατέλαβε αυτό το από δεκαετίας εγκαταλειμμένο κτήριο την Κυριακή, 30 Σεπτέμβρη. Ανάμεσά τους υπάρχουν 6 παιδιά και μία υπερήλικη γυναίκα.

Παρά την παρουσία μπάτσων επί 24ώρου βάσεως έξω από το ακίνητο με στόχο την παρεμπόδιση της ελεύθερης εισόδου και εξόδου των καταληψιών, αλλά και το σφράγισμα των εισόδων από τη «νόμιμη» ιδιοκτήτρια πριν από μερικές μέρες, η δράση πραγματοποιήθηκε σε πνεύμα χαράς και αδελφοσύνης, φέρνοντας κοντά τις οικογένειες των καταληψιών και τον αλληλέγγυο κόσμο.

Κατά τη διάρκεια της δράσης μοιράστηκαν κείμενα αντιπληροφόρησης στη γειτονιά και σε περαστικούς, ενώ συγκεντρώθηκαν αρκετά κιλά ειδών διατροφής, φάρμακα, κουβέρτες, πάνες για τα μωρά και άλλα είδη πρώτης ανάγκης για τις απειλούμενες οικογένειες.

Οι συλλογικότητες που καλούσαν ήταν η Ομάδα Bifurcación/Διακλάδωση και η Ελευθεριακή Ομάδα Λεύτερος Δρόμος, ενώ στήριξαν επίσης η Συλλογικότητα Εναλλακτική Εκπαίδευση, το περιοδικό Από τα Κάτω και η Αναρχική Φοιτητική Ομάδα. Νέες δράσεις αλληλεγγύης προγραμματίζονται ώστε να αποφευχθεί το ενδεχόμενο εκκένωσης της κατάληψης.

πηγές: 1, 2, 3περισσότερες φωτογραφίες

Το ολυμπιακό φρούριο δεσπόζει στο Λονδίνο

Κάτοικοι του Τάουερ Άμλετς έφριξαν όταν έμαθαν πως θα τοποθετηθούν πύραυλοι επιφανείας-αέρος σε πύργο ελέγχου εντός της περιοχής του Ανατολικού Λονδίνου, και συγκεκριμένα στις εγκαταστάσεις γύρω από το παλιό εργοστάσιο σπίρτων Μπράιαντ εν Μέυ (το σημερινό φρουρούμενο οικιστικό σύμπλεγμα Μπο Κουάρτερ). Έτσι, δεν άργησε να ξεκινήσει μια καμπάνια εναντίωσης στις εγκαταστάσεις πυραύλων, που οργανώθηκε από κατοίκους και αλληλέγγυους (βλ. περισσότερα εδώ).

Ωστόσο, η τοποθέτηση πυραύλων εκεί κι οπουδήποτε αλλού είναι μόνο ένα μέρος της ιστορίας. Σχεδόν 48.000 μισθοφόροι δυνάμεων ασφαλείας θα παραταχθούν σε όλο το Λονδίνο, πέραν των 13.500 φαντάρων – που ’ναι περισσότεροι απ’ όσους στρατιώτες του βρετανικού στρατού έχουν στρατοπεδεύσει στο Αφγανιστάν. Σε ετοιμότητα βρίσκεται επίσης ηχητικό όπλο σχεδιασμένο για τη διασπορά πληθών, το οποίο προξενεί «πόνο μέχρι συντριβής κρανίου». Μη επανδρωμένα τηλεκατευθυνόμενα αεροσκάφη θα περιπολούν στους αιθέρες πάνω απ’ το Λονδίνο. Ένα αεροπλανοφόρο θα ’ναι αγκυροβολημένο σε όχθη του Τάμεση, πλάι σε άλλα πολεμικά πλοία. Θα τεθεί σε εφαρμογή μια «ζώνη ασφαλείας», που θα περιβάλλεται από 11 μίλια ηλεκτροφόρου φράχτη και θα περιπολείται από 55 ομάδες ασφαλείας με σκυλιά εφόδου. Κι αυτά τώρα δεν παίζουν κάπου στη Βόρειο Κορέα ή στην πρώην Σοβιετική Ένωση, αλλά στο Λονδίνο σήμερα – ούτε η κυβέρνηση της Κίνας, στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου, δε σήκωσε τέτοιο φράχτη ή μη επανδρωμένα αεροσκάφη.

Η νομοθετική πράξη Ολυμπιακών Αγώνων του 2006 (που διέπει και τους φετινούς Ολυμπιακούς του Αυγούστου) σημαίνει πως όχι μόνο η αστυνομία κι οι ένοπλες δυνάμεις, αλλά και ιδιωτικές εταιρείες σεκιούριτι έχουν το ελευθέρας να χρησιμοποιήσουν φυσική βία έναντι άλλων για να «προστατέψουν τους Ολυμπιακούς». Κι αυτό περιλαμβάνει τα πάντα, από διαδηλώσεις και απεργίες μέχρι την πώληση ολυμπιακών προϊόντων λαθρεμπορίας στο δρόμο, όσα δηλαδή δεν είναι επισήμως εγκεκριμένα. «Ομάδες προστασίας εμπορικού σήματος» θα περιπολούν εντός των ολυμπιακών εγκαταστάσεων για να εξασφαλίζουν πως θα φοριούνται μονάχα ρούχα ή αξεσουάρ με επισήμως εγκεκριμένη μάρκα.

Επιπλέον, άνθρωποι που θα συχνάζουν έξω στο δρόμο –ένα σύνηθες φαινόμενο ιδίως κατά τους καλοκαιρινούς μήνες– θα παρενοχλούνται, ειδικά η νεολαία της τοπικής εργατικής τάξης. Αυτό συμβαίνει ήδη, με την αυξημένη επιτήρηση και παρεμπόδιση στους δήμους που συνορεύουν με τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις. Οι άστεγοι πρόκειται ν’ απομακρυνθούν· για την ακρίβεια, η αστυνομία μπορεί να εκκαθαρίσει οποιονδήποτε απ’ τους δρόμους, εφόσον «εικάζεται ότι κατ’ οιονδήποτε τρόπο προκαλεί όχληση».

Μέσα σ’ όλα αυτά, δεν υπάρχει καμία ένδειξη πως το τρέχον καθεστώς θα εξαφανιστεί μετά το πέρας των Ολυμπιακών και Παραολυμπιακών. Η αστυνομία θα βγει απ’ τη διοργάνωση με περισσότερα γκάνια και αλαζονεία απ’ ό,τι πριν, ολόκληρες γειτονιές θα σαρωθούν από έναν κοινωνικό καθαρισμό και εξευγενισμό, οι φόροι θα γίνουν ακόμα πιο τσιμπημένοι, προκειμένου ν’ αποπληρωθούν όλα αυτά, και όλοι οι εγκατεστημένοι μηχανισμοί ασφαλείας και οι κάμερες παρακολούθησης θα μείνουν στη θέση τους.

Οι Αγώνες δε διεξάγονται για τον αθλητισμό. Στήνονται για τον εμπορευματοποιημένο πατριωτισμό, την τοποθέτηση εμπορικών προϊόντων και την αισχροκέρδεια των κτηματομεσιτών και των ιδιοκτητών ακινήτων. Ορθώνονται για να ενισχύσουν την ώθηση προς το νεοφιλελευθερισμό, για να καταστρέψουν τις γειτονιές της εργατιάς όπου ζούμε, για να ενισχύσουν την εξουσία ενός κράτους που γίνεται ένα αστυνομικό κράτος όλο και πιο εντατικά. Ποιος είναι ο εχθρός μέσα σ’ αυτή την Ανακαινισμένη Βρετανία; Εμείς είμαστε, η πλειονότητα του πληθυσμού!

Αναρχική Ομοσπονδία, Ιούνης 2012

πηγή

Αθήνα, 17 Μάη: Για την ενίσχυση της αμφίδρομης αλληλεγγύης

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ
γάμησε το κράτος, το στρατό και το νόμο

Την Πέμπτη, 17 Μάη, μέλη του μεταφραστικού δικτύου αντιπληροφόρησης Contra Info σε συνέχεια της προσπάθειας για την ενίσχυση της διεθνούς και αμφίδρομης αλληλεγγύης αναρτήσαμε πανό σε πέντε διαφορετικά σημεία της περιοχής των Εξαρχείων.

Στην είσοδο του Πολυτεχνείου, επί της οδού Στουρνάρη, τοποθετήσαμε πανό σε αλληλεγγύη με το σύντροφο Νταβίδ Λαμάρτε [David Lamarte], εργαζόμενο στα ταξί στο Μοντεβιδέο, ο οποίος συνελήφθη από τις διωκτικές αρχές του ουρουγουανικού κράτους στις 9 Μάη. Στις 17 Μάη είχε καλεστεί διαδήλωση για τον Νταβίδ στο Μοντεβιδέο, γι’ αυτό και στείλαμε ένα σινιάλο αλληλεγγύης την ίδια μέρα απ’ την Ελλάδα. Ο Νταβίδ Λαμάρτε είναι αναρχικός σύντροφος με ενεργή συμμετοχή στα κινήματα αντίστασης εδώ και 15 χρόνια – από την παλιότερη Αναρχοπάνκικη Αντίσταση στα χρόνια της εφηβείας του έως τις γραμμές του μαχητικού συνδικάτου οδηγών και τηλεφωνητών ταξί (SUATT), όπως και σε διάφορες αναρχικές συλλογικότητες. Αυτήν τη στιγμή απειλείται με ποινή φυλάκισης 3 μηνών έως 3 ετών, ανάλογα με τις ορέξεις των δικαστικών αρχών, των οποίων η απόφαση εκκρεμεί. Ο σύντροφος βρίσκεται έγκλειστος και κατηγορείται πως συγκρούστηκε με απεργοσπάστες οδηγούς ταξί, σπάζοντας επίσης ένα ταξίμετρο, κατά τη διάρκεια των πρωτομαγιάτικων απεργιακών εκδηλώσεων.

Στην κλειστή πύλη του Πολυτεχνείου επί της οδού Πατησίων αναρτήσαμε ένα πανό, γραμμένο σε πορτογαλικά κι ελληνικά, σε αλληλεγγύη με τις φαβέλες και τις καταλήψεις στη Βραζιλία, που χτυπιούνται ανελέητα από τους κεφαλαιούχους και τα καθάρματα της βραζιλιάνικης δικαιοσύνης και αστυνομίας. Οι φτωχογειτονιές του Ρίο ντε Ζανέιρο, του Σάο Πάολο, του Μπέλο Οριζόντε και τόσων ακόμα περιοχών της βραζιλιάνικης επικράτειας ισοπεδώνονται καθημερινά για να προχωρήσουν τα κατασκευαστικά τερατουργήματα του Μουντιάλ του 2014 και των Ολυμπιακών Αγώνων του 2016 και γενικά τα σχέδια «εξευγενισμού» του Κεφαλαίου. Χιλιάδες οικογένειες έχουν ήδη εκτοπιστεί και χιλιάδες ακόμη άνθρωποι θα εκτοπιστούν και θα μείνουν άστεγοι, για χάρη της περίφημης «ανάπτυξης» και των μεγάλων αθλητικών γεγονότων. Την ίδια μέρα λοιπόν που παραδινόταν η ολυμπιακή φλόγα από το Καλλιμάρμαρο στην Αθήνα προς το Ηνωμένο Βασίλειο για τους θερινούς Αγώνες του 2012, εμείς είπαμε ΣΚΑΤΑ ΣΤΑ ΜΟΥΝΤΙΑΛ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΔΕΣ.

Στην πλατεία Εξαρχείων αναρτήσαμε πανό σε αλληλεγγύη με τους αναρχικούς και τους εξεγερμένους στη Βαρκελώνη, που μετά τη γενική απεργία της 29ης Μάρτη δέχονται τη λυσσαλέα επίθεση των κρατικών σκυλιών, με μπούκες σε σπίτια και συλλήψεις αγωνιστών, καθώς και εκδικητικές προφυλακίσεις διαδηλωτών, τη στρατιωτικοποίηση της πόλης της Βαρκελώνης και της ευρύτερης Καταλονίας, μαζί με την καλλιέργεια ενός κλίματος τρομοϋστερίας από τα κωλοκάναλα και τις καθεστωτικές εφημερίδες, και μία δίχως προηγούμενο ποινικοποίηση των κοινωνικών και ανατρεπτικών αγώνων. Σηκώνουμε τη γροθιά μας και χαιρετάμε τα συντρόφια που δε γονατίζουν, φωνάζοντας «Ζήτω το Ρόδο της Φωτιάς!» όπως είναι το προσωνύμιο της πόλης.

Στην πλατεία Εξαρχείων αναρτήσαμε επίσης ένα πανό στ’ αγγλικά σε αλληλεγγύη με τους αναρχικούς στην Τουρκία. Οι μπάτσοι και οι δικαστές στην Τουρκία επιχειρούν να τρομοκρατήσουν και να ανακόψουν την ορμή των συντρόφων που βγαίνουν μπροστά και αντεπιτίθενται στη βαρβαρότητα του κράτους και του Κεφαλαίου. Οι μαζικές προσαγωγές και πολιτικές διώξεις, καθώς και οι επιδρομές σε σπίτια αναρχικών και κοινωνικά στέκια, που ξεκίνησαν στις 14 Μάη, είναι η απάντηση των εξουσιαστών στις εικόνες εξέγερσης που γέννησαν οι δρόμοι της Ιστάνμπουλ την Πρωτομαγιά. Την ίδια ώρα που ναζί και πατριώτες στην Ελλάδα ψάχνουν για «θερμά επεισόδια» με την Τουρκία, εμείς λέμε ΓΑΜΙΕΤΑΙ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ, Ο ΝΟΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, σε Ελλάδα, Τουρκία και παντού.

Έξω από το παλιό Χημείο στην οδό Σόλωνος –δηλαδή πιο κάτω από τη Νομική, που έχει αναδειχθεί σ’ ένα από τα θέατρα επιχειρήσεων του θεσμοθετημένου φασισμού– σηκώσαμε ένα πανό γραμμένο στα γαλλικά, με στόχο να απευθυνθούμε σε γαλλόφωνους εμιγκρέδες. Το πανό γράφει: «ΜΙΑ ΣΦΑΙΡΑ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΝΑΖΙ, ΜΙΑ ΜΟΛΟΤΟΦ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΑΦΕΝΤΙΚΟ, ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΑΣ».

Με την μπογιά που μας ξέμεινε γράψαμε και μερικά συνθήματα στα ισπανικά και στα γαλλικά ενάντια στην κοινωνία των φυλακών, σε αλληλεγγύη με τους κρατουμένους ανά τον κόσμο.

ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ
η αλληλεγγύη δεν είναι μονάχα μια λέξη γραμμένη

Για τη διάδοση της εμπρηστικής διεθνούς αλληλεγγύης!
Φωτιά στα κράτη και στα σύνορά τους!

Παρανιάκε, Φιλιππίνες: Νεκρός από αστυνομικά πυρά σε διάρκεια εκτοπισμού

Τη Δευτέρα, 23 Απρίλη, ένας νεαρός αγωνιστής έπεσε νεκρός από τα πυρά των δολοφόνων της φιλιππινέζικης αστυνομίας, κατά τη διάρκεια της κατασταλτικής επιχείρησης για τη διάλυση των εκατοντάδων διαδηλωτών που είχαν σηκώσει οδοφράγματα στην περιοχή του Σίλβερο Κομπάουντ στην πόλη του Παρανιάκε, για να εμποδίσουν την κατεδάφιση της κοινότητάς τους, που θα επηρεάσει περίπου 25.000 οικογένειες.

Στις 12 Απρίλη, περίπου 500 κάτοικοι της περιοχής είχαν βγει στους δρόμους απαιτώντας την παύση των έργων κατεδάφισης, στόχος της οποίας είναι η προώθηση των πλάνων για την κατασκευή ενός νέου συγκροτήματος κατοικιών από την εταιρεία-κολοσσό SMIC. Η εν λόγω εταιρεία, ιδιοκτησίας του πολυεκατομμυριούχου Χένρυ Σάι [Henry Sy], αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους ομίλους στους τομείς της κατασκευής και ανάπτυξης εμπορικών κέντρων, στο λιανικό εμπόριο, στα κτηματομεσιτικά, στις τραπεζικές υπηρεσίες και στον τουρισμό στις Φιλιππίνες.

Μια μέρα πριν, στις 11 Απρίλη, οι Αρχές είχαν επιδώσει στους κατοίκους ένα τελεσίγραφο εκκένωσης της περιοχής, διορίας 10 ημερών, αλλά οι κάτοικοι είχαν δηλώσει ότι ήταν αποφασισμένοι να παραμείνουν και να υπερασπιστούν τα φτωχικά τους.

Στο βίντεο που ακολουθεί μπορείτε να δείτε πώς εκτυλίχτηκαν τα γεγονότα της 23ης Απρίλη, από τα ξημερώματα και τις προετοιμασίες αντίστασης, μέχρι και λίγο μετά τη δολοφονία του νεαρού διαδηλωτή και τις συλλήψεις κατοίκων.

Λευκορωσία: Διώξεις κατά της πρωτοβουλίας Food Not Bombs στην πόλη Μινσκ

το νοίκι είναι κλοπή - τρόφιμα, όχι βόμβες - δωρεάν συσσίτια για την επανάσταση

Η πρωτοβουλία «Τρόφιμα, όχι βόμβες» βρέθηκε στο στόχαστρο της αστυνομίας ήδη από τους πρώτους μήνες της δημιουργίας της στο Μινσκ. Τα πρώτα «συναπαντήματα» ήταν ακανόνιστα και πιθανώς συμπτωματικά. Όμως, από το τέλος του 2009 η αστυνομία ήταν επισήμως παρούσα κατά τις δωρεάν διανομές τροφίμων και συλλογικές κουζίνες. Ο Αναρχικός Μαύρος Σταυρός της Λευκορωσίας (Anarchist Black Cross Belarus) συγκέντρωσε αναφορές γι’ αυτά τα περιστατικά από μη λογοκριμένες πηγές, περιγράφοντας εν συντομία κάποια γεγονότα, ώστε να δοθεί μια εικόνα της εξέλιξης και κλιμάκωσης της σύγκρουσης.

Η πρώτη διανομή τροφίμων από την πρωτοβουλία Food Not Bombs έλαβε χώρα στο Μινσκ το καλοκαίρι του 2005, όπου συνέδραμε διάφορος κόσμος (από αναρχοπάνκηδες έως ινδουιστές). Ένα μήνα μετά, κάποιος περίοικος κάλεσε τους μπάτσους, κι ένα περιπολικό έκανε την εμφάνισή του στο χώρο. Σύντομα τα μέλη της πρωτοβουλίας υποχρεώθηκαν να στήσουν αλλού τη δράση τους, όταν οι μπάτσοι έπαυσαν μια διανομή με αφορμή έναν καβγά μεταξύ δυο ανδρών που είχαν πάει να φάνε. Η αστυνομία εμφανίστηκε αρκετές φορές και στο νέο σημείο συνάντησης, αλλά χωρίς επακόλουθα. Οι αντίστοιχοι καπελάκηδες δε φάνηκε να ενδιαφέρονται για την πρωτοβουλία· συνήθως έλεγαν κάποιες στάνταρντ κουβέντες ή εξακρίβωναν κάποια άτομα, κι ύστερα αποχωρούσαν. Το κίνημα εξελίχθηκε, με τη δημιουργία μιας νέας ομάδας. Στις αρχές του 2009 μέλη των ομάδων άρχισαν τη διανομή φαγητού στο πάρκο Μιχαϊλόφσκι κοντά στο σταθμό του τρένου.

Το υπουργείο Εσωτερικών, καθώς και η λευκορωσική KGB («Επιτροπή για την Κρατική Ασφάλεια» ή κρατική υπηρεσία πληροφοριών) έχουν επανειλημμένα εμποδίσει τη δωρεάν διανομή τροφίμων στους αστέγους του Μινσκ και της Βρέστης. Συγκεκριμένα, από τα τέλη του 2009 η προσοχή των Αρχών ήταν στραμμένη στο πάρκο Μιχαϊλόφσκι, όπου η πρωτοβουλία μοίραζε δωρεάν χορτοφαγικά γεύματα ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τις στρατιωτικές δαπάνες και τη φτώχεια. Ο υπουργός Εσωτερικών της Λευκορωσίας Ανατόλι Κουλεσόφ έτυχε να διασχίσει την πλατεία αυτήν και να δει μία απ’ αυτές τις δράσεις, και σύντομα διέταξε έρευνα με επικεφαλής τον Βιτάλι Κοζλόφ του αστυνομικού τμήματος του Οκτιάμπρσκι.

Οι μπάτσοι προσπάθησαν να επηρεάσουν την πρωτοβουλία χρησιμοποιώντας διαφορετικές μεθόδους κάθε φορά: οι ταυτότητες των ακτιβιστών καταγράφονταν και στέλνονταν στο τμήμα για εξακρίβωση, οι μπάτσοι διέλυαν τον κόσμο και διέκοπταν τη διανομή φαγητού ή απέκλειαν εντελώς την πλατεία, ή ακόμη έπειθαν τους συμμετέχοντες να αλλάξουν τον τόπο συνάντησης, και ούτω καθεξής. Έπειτα η αστυνομία εξαφανιζόταν, μέχρι το επόμενο δρώμενο της Food Not Bombs. Αυτή η κατάσταση συνεχίστηκε μέχρι το τέλος του 2010. Όλο αυτό το διάστημα οι προσπάθειες της αστυνομίας αποσκοπούσαν κυρίως στη διακοπή της δωρεάν διάθεσης γευμάτων στο Μινσκ.

Στις αρχές του 2011 η λευκορωσική KGB παρενέβη στη διαμάχη. Την πρώτη φορά παρουσιάστηκε μόνο με δικό της κλιμάκιο, όμως την επόμενη έσπευσε στο σημείο και με ειδικές δυνάμεις. Δεν επενέβησαν στις περισσότερες διανομές της πρωτοβουλίας, αλλά αποπειράθηκαν να εξακριβώσουν τα προσωπικά στοιχεία του κάθε παρευρισκομένου. Προς το τέλος του 2011 η αστυνομία εμφανιζόταν τακτικά στον τόπο συγκέντρωσης κοντά στο σταθμό του μετρό Βοστόκ, πραγματοποιώντας περαιτέρω εξακριβώσεις εναντίον των συμμετεχόντων. Οι πράκτορες της KGB δεν άργησαν να επισκεφτούν τους «εξακριβωθέντες» στο χώρο εργασίας ή σπουδών τους, ενώ ζητήθηκε από κάποιους να «μιλήσουν» στις Αρχές. Αξιωματικοί της Ασφάλειας έχουν προσπαθήσει να κατανοήσουν τη δομή του κινήματος και να εντοπίσουν το ρόλο καθενός από τους μετέχοντες, θέλοντας ιδίως να μάθουν ποια είναι η επαφή της πρωτοβουλίας με τον αναρχικό χώρο.

Οι Αρχές έχουν θέσει υπό παρακολούθηση τη ρώσικη ηλεκτρονική υπηρεσία κοινωνικής δικτύωσης vk.com και το μπλογκ της FNB, όπου είχε αναρτηθεί αφίσα για τη συναυλία οικονομικής στήριξης της διεθνούς εκστρατείας της Food Not Bombs στις 24 Μαρτίου 2012. Η εκδήλωση αυτή πραγματοποιήθηκε στο MTZ Μέγαρο Κουλτούρας στο Μινσκ, απ’ όπου προσήχθησαν περίπου 120 άτομα κι υπέστησαν αστυνομική βαρβαρότητα. Περίπου 16 άτομα τέθηκαν υπό κράτηση και καταδικάστηκαν σε καταβολή προστίμων.

Συνεχίζεται…

Πηγή: ABC Belarus

Βραζιλία: Σύντομες σημειώσεις πάνω στον εξελισσόμενο κοινωνικό πόλεμο

Τη Δευτέρα, 27 Φλεβάρη, οι διωκτικές αρχές του Ρίο ντε Ζανέιρο επιχείρησαν να εκφοβίσουν ακτιβιστές οι οποίοι σχετίζονται με το ευρύτερο κοινωνικό κίνημα ενάντια στην αύξηση των εισιτηρίων στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Ειδικότερα, πολιτικοί ακτιβιστές κλήθηκαν να παρουσιαστούν στο 76ο αστυνομικό τμήμα του Ρίο ντε Ζανέιρο μετά τη κυκλοφορία ενός βίντεο στο Διαδίκτυο, το οποίο προπαγάνδιζε τις ιδέες της κοινωνικής ανυπακοής και εξέγερσης ως νόμιμα μέσα αυτοάμυνας του λαού ενάντια στη συνεχιζόμενη εκμετάλλευσή του από το βραζιλιάνικο κράτος και την καπιταλιστική μαφία που ελέγχει το σύστημα δημόσιας μεταφοράς, ανάμεσα σε άλλους τομείς. Φαίνεται ότι αυτό που ενόχλησε τις Αρχές περισσότερο ήταν ότι το συγκεκριμένο βίντεο περιλάμβανε υλικό από την ιστορική «εξέγερση των μπάρκων»

Η εξέγερση των μπάρκων (Revolta das Barcas) ήταν μια λαϊκή εξέγερση που έλαβε χώρα στις 22 Μαΐου 1959, ύστερα από μια απεργία των εργαζομένων στην υπηρεσία πλωτών μεταφορών της πόλης του Νιτερόι, στην πολιτεία του Ρίο ντε Ζανέιρο. Εκείνη την εποχή, πολύ πριν τη δημιουργία της Γέφυρας Ρίο–Νιτερόι, το μόνο μεταφορικό μέσο ανάμεσα στο Νιτερόι (την τότε πρωτεύουσα της πολιτείας) και το Ρίο ντε Ζανέιρο (πρωτεύουσα της Βραζιλίας εκείνη την περίοδο) ήταν οι βάρκες, που μετέφεραν περίπου 100.000 επιβάτες ημερησίως (σχεδόν τον μισό πληθυσμό του Νιτερόι τότε). Αποτέλεσμα της εξέγερσης, εκτός από 6 νεκρούς και 118 τραυματίες, ήταν η λεηλασία και ο εμπρησμός της ιδιοκτησίας, καθώς και της κατοικίας της οικογένειας των επιχειρηματιών που διεύθυναν την υπηρεσία (Grupo Carreteiro), και κατέληξε στην ομοσπονδιακή επέμβαση και στον κρατικό έλεγχο των πλωτών μέσων. Η ίδια υπηρεσία έχει ιδιωτικοποιηθεί από το 1998 και διευθύνεται από ένα κονσόρτιουμ ιδιωτικών εταιρειών, με την επωνυμία Barcas S/A.

Σε παρόμοιο πλαίσιο, η αστυνομία έχει ξεκινήσει έρευνες σχετικά με τις συνεχιζόμενες διαμαρτυρίες ενάντια στην αύξηση της τιμής των ναύλων στον τομέα των εσωτερικών πλωτών μεταφορών, ενόψει και της νέας διαδήλωσης που έχει καλεστεί την 1η Μαρτίου 2012.

Τον προηγούμενο μήνα στην περιοχή του Central do Brasil, του κύριου σιδηροδρομικού σταθμού στην πόλη του Ρίο ντε Ζανέιρο, η δημοτική αστυνομία πολιτικής προστασίας απείλησε κάποιους ακτιβιστές που μοίραζαν φυλλάδια διαμαρτυρίας στους περαστικούς, λέγοντάς τους πως το υλικό θα κατασχεθεί διότι, «σύμφωνα με τον οργανικό νόμο του Ρίο ντε Ζανέιρο, η διανομή προκηρύξεων συνιστά εγκληματική πράξη».

Μιλώντας για νόμους, είναι ήδη προς ψήφιση το προσχέδιο νόμου που αναφέρεται στο Παγκόσμιο Κύπελλο (2014 FIFA World Cup) που θα διεξαχθεί στη Βραζιλία. Σύμφωνα με αυτό, οποιοσδήποτε «προκαλεί πανικό για ιδεολογικούς λόγους» θα αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης από 15 μέχρι και 30 χρόνια, οποιοσδήποτε «παραβιάζει ιστότοπους ή παρεμποδίζει την πρόσβαση σε ιστοσελίδες, πληροφοριακά συστήματα ή τράπεζες δεδομένων που χρησιμοποιούνται από τη διοργανώτρια αρχή» θα αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης από 1 έως 4 χρόνια, ενώ η προσέλευση σε απεργιακές κινητοποιήσεις θα απαγορευτεί για τρεις μήνες (μπορείτε να δείτε μερικά ακόμα διαμάντια που υποβλήθηκαν με αυτό το νομοσχέδιο, στα πορτογαλικά, εδώ).

Η αποκαλούμενη «παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», όπως ο ξυλοδαρμός μιας φοιτήτριας από τις κατασταλτικές δυνάμεις στο Πανεπιστήμιο του Σάο Πάολο κατά τη διάρκεια της εκκένωσης της κατειλημμένης πρυτανείας στις 8 Νοεμβρίου 2011, αποτελούν μονάχα παραδείγματα της διαρκούς κρατικής τρομοκρατίας (καταγεγραμμένης ή μη) εις βάρος του λαού της Βραζιλίας.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία της ίδιας φοιτήτριας: «Ένας από τους αστυνομικούς με άρπαξε από το λαιμό χτυπώντας ασταμάτητα το κεφάλι μου στο πάτωμα, και συγκεκριμένα στην περιοχή του τριχωτού της κεφαλής, ώστε να μην προκληθούν ορατά εξωτερικά αιματώματα. Στο μεταξύ, εμφανίστηκε ένας ρεπόρτερ της εφημερίδας O Globo. Όταν τον είδα, νόμισα πως ήρθε να με σώσει, κι άρχισα να φωνάζω λέγοντας τι συνέβαινε. Ο δημοσιογράφος με αντίκρισε με απόλυτη περιφρόνηση και μετά έφυγε».

Όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά «αυθαιρεσίας» που υπερβαίνουν τα όρια της αστικής δημοκρατίας. Αντιθέτως, αποτελούν μερικά μόνο περιστατικά της καθημερινής πραγματικότητας, όπου κι αν εκφράζεται το αληθινό πρόσωπο της μπουρζουάδικης δημοκρατίας.

Μόνο κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών, σημειώθηκαν άλλες δύο βίαιες εκκενώσεις (μία έμμεση και μία άμεση). Το πρωί της 27ης Φλεβάρη ένας ακόμη μυστηριώδης εμπρησμός έπληξε τη Φαβέλα ντα Πρεσιντέντε Ουίλσον στο Σάο Πάολο, καταστρέφοντας 30 σπίτια και τα λιγοστά υπάρχοντα των κατοίκων. Μία εβδομάδα νωρίτερα, στις 20 Φλεβάρη, οι Αρχές της πόλης Κουριτίμπα, στην πολιτεία Παρανά, είχαν διατάξει την κατεδάφιση 70 παραγκών στη βιομηχανική περιοχή του Μπολσάο Σαμπαρά. Η δημοτική φρουρά πέταξε στο δρόμο 213 οικογένειες, ενώ από τότε ένοπλες κατασταλτικές δυνάμεις περιπολούν την περιοχή προκειμένου να διασφαλίσουν ότι η εκκενωμένη έκταση δε θα ανακαταληφθεί από κόσμο που παραμένει εκεί.

Αυτό που προκαλεί έκπληξη είναι ότι σε ανακοινώσεις και δηλώσεις πολλών οργανώσεων και κοινωνικών κινημάτων, που καταγγέλλουν τα εγκλήματα της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας στη Βραζιλία, εκφράζεται η ανάγκη για υπεράσπιση των δημοκρατικών και πασιφιστικών διαδικασιών. Η στρατηγική θυματοποίησης μαζί με τη συνεχή ρητορική της «παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», είτε προέρχονται από μη κυβερνητικές οργανώσεις ή ρεφορμιστικές πολιτικές δυνάμεις, εξυπηρετούν μονάχα την καθεστωτική μιντιακή προπαγάνδα και τη διαιώνιση των διεργασιών κοινωνικής ειρήνευσης.

Παρ’ όλα αυτά, έχουν αρχίσει να ακούγονται κάποιες επαναστατικές, αν και περιθωριοποιημένες φωνές, που προτάσσουν δημόσια την αυτόνομη λαϊκή εξέγερση και την ενεργό αυτοάμυνα μέσα από τη χρήση επαναστατικής βίας. Είναι επιτακτικό να στηριχθούν σε διεθνές επίπεδο οι ριζοσπαστικοί αγώνες ενάντια στην προμελετημένη σφαγή, στ’ όνομα του Μουντιάλ του 2014 και των Ολυμπιακών Αγώνων του 2016, καθώς κι ενάντια στη λεηλασία του τροπικού δάσους της Αμαζονίας και στην κοινωνική γενοκτονία. Το πρόσφατο παρελθόν έχει δείξει ότι οι φλόγες της επανάστασης μπορούν να υψωθούν κι από τα εδάφη που ελέγχονται από το βραζιλιάνικο κράτος. Ο ξεσηκωμός των εργατών στη Ρονδόνια τον Μάρτιο του 2011, που πυρπόλησαν τις εγκαταστάσεις στο υδροηλεκτρικό φράγμα του Ζιράο, μας έδειξε το δρόμο.

Να υποδαυλίσουμε την αντιβία των καταπιεσμένων
Αναρχία, αποσταθεροποίηση, άμεση δράση, εξεγερτικότητα

Σάο Πάολο, Βραζιλία: Oικογένειες αστέγων

Κατά τις 7 το πρωί της Κυριακής, 5 Φλεβάρη 2012, οι μπάτσοι της μητροπολιτικής φρουράς του Σάο Πάολο κύκλωσαν μια ομάδα αστέγων που είχαν κατασκηνώσει στο πεζοδρόμιο επί της λεωφόρου Σάου Ζουάου από την Πέμπτη, 2 Φλεβάρη, όταν περίπου 230 οικογένειες πετάχτηκαν στο δρόμο μετά την εκκένωση του κατειλημμένου κτηρίου όπου διέμεναν, στη συμβολή των λεωφόρων Σάου Ζουάου και Ιπιράνγκα. Οι μπάτσοι εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός της απουσίας μερίδας των κατασκηνωτών και περικύκλωσαν τους αστέγους, επιχειρώντας να τους κατασχέσουν τα υπάρχοντά τους και να τους εκδιώξουν από το σημείο.

Την Παρασκευή, μια μέρα μετά την εκκένωση, οι άστεγοι είχαν ήδη υποχρεωθεί από τις Αρχές να ξηλώσουν τις αυτοσχέδιες παράγκες και τα παραπετάσματα που είχαν στήσει. Τα ένστολα καθάρματα των δυνάμεων καταστολής αυτήν τη φορά δεν δίστασαν να ασκήσουν βία και να ψεκάσουν με σπρέι πιπεριού ακόμα και μικρά παιδιά. Μετά από αψιμαχίες οι οικογένειες των αστέγων κατάφεραν να τους απωθήσουν, τουλάχιστον προσωρινά, και να παραμείνουν στο σημείο προσπαθώντας να ασκήσουν όποια πίεση μπορούν στη δημόσια Αρχή, διεκδικώντας να μεριμνήσει για την στέγασή τους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Φωτογραφίες από την εκκένωση και την κατάληψη του πεζοδρομίου

[nggallery id=27]

anarcopunk.org

Σάο Πάολο, Βραζιλία: Πορεία ενάντια στον ρατσισμό, στην κοινωνική και φυλετική εξυγίανση και στην ποινικοποίηση της φτώχειας

Σάββατο, 11 Φλεβάρη 2012
Συγκέντρωση στις 14.00 στην πλατεία του Μετρό Σάντα Σεσίλια

Το ρατσιστικό κράτος μάς καταπιέζει όλους και όλες!

«Πόσους πολέμους πρέπει να κερδίσω για λίγη ειρήνη;»

Έχουν περάσει 124 χρόνια από την κατάργηση της δουλείας και ο μαύρος πληθυσμός συνεχίζει να αποτελεί τον προτιμώμενο στόχο της βίας του κράτους και των βραζιλιάνικων ελίτ. Είτε μέσω των οργάνων του κράτους, όπως η στρατιωτική αστυνομία, ή μέσα από την καθημερινότητα των κοινωνικών σχέσεων, ο ρατσισμός συνεχίζει να είναι κινητήρια δύναμη της καταπίεσης και της βαρβαρότητας στην Βραζιλία.

Στο μικρό χρονικό διάστημα των 45 ημερών, εν μέσω της «αλλαγής του χρόνου», γίναμε μάρτυρες καταστάσεων που δεν αφήνουν καμία αμφιβολία ότι ο ρατσισμός είναι εδώ και ωθεί σε πράξεις βίας και προσβολής της αξιοπρέπειας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του λαού.

Σε κάθε γωνία υπάρχει ρατσισμός.
Στις αρχές Δεκέμβρη 2011 όλοι μας μάθαμε για την περίπτωση της Εστέρ Ελίζα ντα Σίλβα Σεζάριου [Ester Elisa da Silva Cesário], της 19χρονης μαύρης που δούλευε ως ασκούμενη στο Διεθνές Κολέγιο Anhembi Morumbi, ώσπου η αφεντικίνα της απαίτησε από την Εστέρ να ισιώσει τα μαλλιά της αν ήθελε να κρατήσει τη δουλεία της. Λίγες μέρες αργότερα ένας Αιθίοπας πιτσιρικάς, 6 χρονών, πετάχτηκε έξω από το ρεστοράν Nonno Paolo, γιατί τον πέρασαν για «χαμίνι του δρόμου».

Ήδη, στις αρχές του έτους, μάθαμε για την λυπηρή ιστορία του νεαρού μαύρου Μισέλ Σιλβέιρα [Michel Silveira], ο οποίος συνελήφθη παράτυπα και παρέμεινε στην φυλακή για 2 μήνες, κατηγορούμενος άδικα για μια ληστεία, παρά τις καταθέσεις διαφόρων μαρτύρων που αποδείκνυαν ότι την ώρα της ληστείας ο Μισέλ βρισκόταν στον χώρο δουλειάς του.

Την ίδια περίοδο, οι εικόνες της επίθεσης ενός ρατσιστή μπάτσου της στρατιωτικής αστυνομίας εναντίον ενός άλλου νεαρού μαύρου, του Νικολάς Μπαρρέτος [Nicolas Barretos], τράβηξαν την προσοχή των κοινωνικών δικτύων εκθέτοντας κάτι που είναι ήδη γνωστό: η διεύθυνση του πανεπιστήμιου του Σάο Πάολο επιδιώκει να παραμείνει ένας χώρος της ελίτ (ή των λευκών). Γι’ αυτό απειλούν να κλείσουν την κύρια οργάνωση που αγωνίζεται κατά του ρατσισμού εντός των πανεπιστημιακών κύκλων, τον Πυρήνα της Μαύρης Συνείδησης. Continue reading Σάο Πάολο, Βραζιλία: Πορεία ενάντια στον ρατσισμό, στην κοινωνική και φυλετική εξυγίανση και στην ποινικοποίηση της φτώχειας

ΗΠΑ: Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες του Ώκλαντ

Η Συμμαχία Αλληλεγγύης Εργατών (Workers Solidarity Alliance, WSA) στέκεται αλληλέγγυα με όλους τους ανθρώπους που κακοποιήθηκαν βάναυσα, απήχθησαν και στοιβάχτηκαν σε κλουβιά από την αστυνομία του Ώκλαντ στην Καλιφόρνια –και σε όλο τον κόσμο–, καθώς όλο και περισσότεροι άνθρωποι αψηφούν την ιερότητα της ιδιωτικής ιδιοκτησίας και του Κεφαλαίου, βάζοντας την ανθρώπινη ζωή πάνω από τα περιθώρια κέρδους όσων κατέχουν και διευθύνουν τον κόσμο μας.

Στις 28 Γενάρη 2012 άνθρωποι από το Ώκλαντ, και όχι μόνο, προσπάθησαν με γενναιότητα να καταλάβουν ένα εγκαταλειμμένο κτήριο ώστε να οικοδομήσουν ένα κοινοτικό κέντρο ως ζωτικό χώρο, οργανώνοντας κινηματικές υποδομές, ιατρικές δομές και πάει λέγοντας. Είναι παράλογο τεράστια κτήρια να παραμένουν άδεια την ώρα που οικογένειες μένουν στο δρόμο και στερούνται στοιχειώδους πρόσβασης σε στέγη, τροφή και δεν έχουν τ’ αναγκαία για την ανθρώπινη ζωή. Αυτή είναι όμως η λογική του καπιταλισμού.

Η αστυνομία του Ώκλαντ, δρώντας στην υπηρεσία των ιδιοκτητών της κοινωνίας, φρούρησε αυτό το άδειο κτήριο με ξυλοδαρμούς, ρίψη βομβίδων κρότου λάμψης και δακρυγόνων εναντίον του κόσμου, με απαγωγές και φυλακίσεις ανθρώπων – δείχνοντας σε όλους ότι η ιδιωτική ιδιοκτησία, και η λιμοκτονία και έλλειψη στέγης που εγγυάται, μπορεί να διατηρηθεί μονάχα μέσω της βίας. Κι εν πολλοίς η αλλαγή αυτού του είδους των κοινωνικών σχέσεων σημαίνει να πάρουμε πίσω όσα μας έχουν αρνηθεί μέσω της ίδιας βίας.

Η αλληλεγγύη, πέρα από δηλώσεις, είναι και πράξη. Θα συναντηθούμε στους δρόμους, με την ελπίδα να διασπείρουμε την ανταρσία στους εργασιακούς μας χώρους, στις κοινότητες και στα σπίτια μας! Λυσσαλέο σεβασμό σε όλους όσους βρίσκονται στα κελιά εξαιτίας της γενναιότητάς τους, αφού αντιστάθηκαν στους ένστολους τραμπούκους και, κατ’ επέκταση, σ’ ένα σύστημα που παρακμάζει και πεθαίνει μπροστά στα μάτια μας.

Με ένα νέο κόσμο στις καρδιές μας,
Workers Solidarity Alliance

πηγή: ideas & action

Μεγάλη Βρετανία: Πορεία στους δρόμους του Μπράιτον λόγω εκκένωσης κι άλλων καταλήψεων

Τρεις καταλήψεις έχουν συρθεί στα δικαστήρια, καθώς οι ιδιοκτήτες μεθοδεύουν την ανάκτηση των κτηρίων. Την Παρασκευή, 20 Γενάρη, καταληψίες και αλληλέγγυοι πορεύτηκαν στους δρόμους του Μπράιτον για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στην καταστολή. Η διαδήλωση ξεκίνησε στις 10.30 έξω από το ειρηνοδικείο του Μπράιτον σε αλληλεγγύη με τους καταληψίες που περνούσαν δίκη. Με τη λήξη και της τελευταίας ακροαματικής διαδικασίας, οι διαδηλωτές πραγματοποίησαν πορεία στο κέντρο της πόλης για να γνωστοποιήσουν τα οφέλη των καταλήψεων, αλλά και την επίθεση που υφίσταται το κίνημα αυτό από το δεξιό βουλευτή Μάικ Γουέδερλυ της πόλης του Χόουβ.

Ας σημειωθεί πως στο Μπράιτον και στο Χόουβ υπάρχουν 246 κενές κατοικίες, δικαιοδοσίας της «δημοτικής κοινωφελούς υπηρεσίας», κι ότι έχουν δαπανηθεί 161.000 λίρες από δημοτικούς πόρους προκειμένου να διασφαλιστούν τ’ άδεια κτήρια από τον «κίνδυνο» κατάληψης.

Ένας απ’ τους καταληψίες, ο Άλεξ Τζόουνς, εξηγεί: “Σήμερα το ειρηνοδικείο του Μπράιτον εκδικάζει αιτήσεις εξώσεων για τουλάχιστον τρεις κατειλημμένες ιδιοκτησίες. Προτού καταληφθούν, τα κτήρια αυτά ήταν άδεια για αρκετά χρόνια. Κανείς απ’ τους ιδιοκτήτες δεν είχε εκδηλώσει την πρόθεση να τα χρησιμοποιήσει. Οι δίκες αυτές επιχειρούν ν’ αφήσουν ανθρώπους άστεγους από ζήτημα αρχής. Πιστεύουμε πως το δικαίωμα ασύλου πρέπει να υπερτερεί του δικαιώματος ορισμένων ατόμων να κρατάνε αδειανά τα κτήριά τους, απλώς και μόνο επειδή έχουν ένα κομμάτι χαρτί που τους κηρύσσει ιδιοκτήτες.

Σε καιρό ύφεσης, όλο και περισσότεροι βρίσκονται άστεγοι και σε άθλιες συνθήκες στέγασης, γι’ αυτό η πρακτική της κατάληψης μπορεί να είναι σανίδα σωτηρίας για πολλούς ανθρώπους. Στο Μπράιτον οι εγγεγραμμένοι για καταλύματα έκτακτης ανάγκης («άσυλα» φτωχών ή πληγέντων) είναι υπεράριθμοι: αυτήν τη στιγμή 14.000 άνθρωποι στο Μπράιτον και στο Χόουβ περιμένουν στη λίστα αναμονής του τοπικού προγράμματος «κοινωνικής/δημόσιας στέγασης» (για να μπουν δηλαδή σε «εργατικές κατοικίες»), την ίδια στιγμή που η ιδιωτική στέγαση είναι εξωφρενικά υπερτιμημένη. Ακόμη κι αν οι λιγότερο εύποροι μπορέσουν να βολευτούν σε ένα επιχορηγούμενο κατάλυμα, το κράτος και, σε τελευταία ανάλυση, ο φορολογούμενος καλείται να σηκώσει το μεγαλύτερο μέρος αυτής της δαπάνης.

Η πρακτική λοιπόν της κατάληψης δίνει σε άστεγους ανθρώπους την ευκαιρία να πάρουν τον έλεγχο της ζωής τους, επιβαρύνοντας ελάχιστα ή μηδαμινά το κοινωνικό σύνολο. Με τους ισχύοντες νόμους, το σύστημα ευνοεί υπερβολικά τους ιδιοκτήτες, ενώ οι νόμιμες κι οι παράνομες εξώσεις αποτελούν μόνιμη απειλή, με τις περισσότερες καταλήψεις στο Μπράιτον να διαρκούν μονάχα λίγες εβδομάδες.

Η παρούσα κυβέρνηση έχει αποφασίσει πως οι καταλήψεις και τα στεγαστικά εγχειρήματα πρέπει να χτυπηθούν. Στα τέλη του 2011 προστέθηκε μια τροπολογία στον (ήδη αμφιλεγόμενο) «νόμο νομικής βοήθειας, καταδικών και ποινών παραβατών» (Legal Aid, Sentencing and Punishment of Offenders Bill). Γνωστή ως παράγραφος 26, η τροπολογία αυτή ποινικοποιεί πλήρως τις καταλήψεις σε όλα τα οικιστικά κτήρια, όσο καιρό κι αν αυτά έχουν υπάρξει κενά – κι αυτή η τροπολογία πέρασε παρόλο που το 95% των συμμετεχόντων στη δημόσια διαβούλευση της ίδιας της κυβέρνησης αντιτέθηκαν στην ποινικοποίηση. Η παράγραφος 26 σημαίνει πως αν κάποιος αναζητήσει καταφύγιο σ’ ένα εγκαταλειμμένο κτήριο, ενδέχεται ν’ αντιμετωπίσει ποινή μέχρι κι ενός έτους φυλάκισης. Πιστεύουμε ότι αυτός ο νόμος βάζει στο στόχαστρο δεκάδες χιλιάδες αστέγους προς όφελος μιας μικρής, εύπορης ελίτ.

Ό,τι κι αν λένε, οι καταλήψεις θα μείνουν.”

πηγή: snobaha (snobaha@gmail.com)

Μόντρεαλ, Καναδάς: Απάντηση σ’ ένα ακόμη πιστολίδι της αστυνομίας

Την Παρασκευή, 6 Γενάρη 2012, η αστυνομία του Μόντρεαλ δολοφόνησε μέσα στο μετρό τον Φαρσάντ Μοχαμμαντί [Farshad Mohammadi], έναν άστεγο Κούρδο πολιτικό πρόσφυγα.

Αυτή η δολοφονία είναι φρικτή, αλλά δεν εκπλήσσει. Η αστυνομία ως θεσμός υπάρχει για να διατηρεί την εξουσία και να επιβάλλει μια κοινωνική ειρήνη απαραίτητη για να κρατά τον καπιταλισμό σε τροχιά. Για το σκοπό αυτόν, οι μπάτσοι καταστέλλουν συστηματικά όποιους αρνούνται, αδυνατούν ή δεν επιλέγουν να ενσωματωθούν στο σύστημα αυτό.

Ως μία από τις πολλές απόπειρες ν’ απαντήσουμε σε αυτήν τη δολοφονία, μερικοί από μας κολλήσαμε εκατοντάδες αφίσες μέσα στους συρμούς του μετρό με μία αντιμπατσική ανάλυση, προσπαθώντας ταυτόχρονα να ενημερώσουμε διερχόμενους για τους λόγους αυτής της δράσης. Γράφτηκαν επίσης συνθήματα στους τοίχους του σταθμού του μετρό Peel, στα γαλλικά (Porcs-Flics-Assassins) και στ’ αγγλικά (Cops-Pigs-Murderers): ΜΠΑΤΣΟΙ-ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ-ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ.

πηγή: anarchistnews.org

Βραζιλία: Η «Γη του Ψιλόβροχου» θρηνεί θύματα

Είστε συνήθεις τουρίστες, επιχειρηματίες ή λάτρεις του αθλητισμού; Τα τοπικά ταξιδιωτικά σας πρακτορεία σάς είπανε ποτέ πως η Βραζιλία έχει τα πάντα; Σας σύστησε ποτέ κανείς να δείτε τ’ αξιοθέατα αυτής της χώρας; Και τι να πρωτοεπιλέξετε… τις οικοτουριστικές εκδρομές στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου, που του λείπουνε κάτι αυτόχθονες φυλές, ή το ετήσιο Καρναβάλι της σεξουαλικής κατανάλωσης, με τις παρελάσεις και τα όλα του; Τι θα λέγατε για μια επίσκεψη στη μεγαλύτερη πόλη της Βραζιλίας, το Σάο Πάολο, που λέγεται και «Γη του ψιλόβροχου» και θα ’ναι μία από τις διοργανώτριες πόλεις του Μουντιάλ της FIFA το 2014; Ή θα προτιμούσατε μια περιήγηση στο Ρίο ντε Ζανέιρο, τη διοργανώτρια πόλη των θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2016; Τι άλλο να ζητήσει κανείς… Σας προειδοποίησαν ωστόσο ότι σ’ όλες τις μεγάλες πόλεις υπάρχουνε «παραγκουπόλεις», οι φαβέλες που «μαστίζονται από τη φτώχεια και το βίαιο έγκλημα»; Τίνος τη βία και το έγκλημα όμως; Η ακόλουθη είδηση, μία απ’ τις πολλές παρόμοιες, που συνοψίζει τις γενικευμένες τακτικές εξώσεων κι εκκενώσεων στη βραζιλιάνικη επικράτεια, σας προτρέπει να επανεξετάσετε –σήμερα κιόλας– κάθε άμεση ή έμμεση συμμετοχή σας σε οποιαδήποτε δολοφονική επιχείρηση ενός ακόμη κράτους που εξυπηρετεί ως δεκανίκι του παγκόσμιου Κεφαλαίου. Και δε θα ’ναι πια «αστειάκι».



Στις 22 Δεκέμβρη 2011, στο Σάο Πάολο, μία ολόκληρη φαβέλα κάηκε υπό «μυστηριώδεις» συνθήκες. Τουλάχιστον δύο άνθρωποι σκοτώθηκαν απ’ την τεράστια πυρκαγιά στη γειτονιά της Φαβέλας ντου Μοΐνιου [Favela do Moinho], η οποία βρίσκεται στην περιοχή Μπάρρα Φούντα [Barra Funda]. Οι άνθρωποι που υπέστησαν την τραγωδία ξέρουν ότι στην πραγματικότητα αυτό που συνέβη ήταν άλλος ένας βίαιος εκτοπισμός τους. Continue reading Βραζιλία: Η «Γη του Ψιλόβροχου» θρηνεί θύματα