Tag Archives: ληστεία

[Ισπανία] Ενημέρωση για τον αναρχικό αιχμάλωτο Claudio Lavazza

Γεια χαρά σε όλxς, μια σύντομη ενημέρωση για την κατάσταση του αναρχικού συντρόφου Κλάουντιο Λαβάτσα, που κρατείται αιχμάλωτος στις φυλακές του ισπανικού κράτους από το 1996:

Από τη φυλακή του Τεϊσέιρο (στη Γαλικία) ο Κλάουντιο μετήχθη προσωρινά στη φυλακή του Βαλδεμόρο στη Μαδρίτη, απ’ όπου κατόπιν αιτήματός του πρόκειται να μεταφερθεί στη Γαλλία ώστε να περάσει δίκη για αδικήματα που του αποδίδονται από τα δικαστήρια του Παρισιού – κατά κύριο λόγο, για τη ληστεία σε υποκατάστημα της Τράπεζας της Γαλλίας (στο Σαν-Ναζαίρ το 1986). Ο Κλάουντιο έχει ήδη καταδικαστεί στη μέγιστη προβλεπόμενη ποινή για τα καταγγελλόμενα αδικήματα (όπως ορίζεται από τη γαλλική νομοθεσία σε περίπτωση ερημοδικίας προκειμένου να αποτρέπεται η παραγραφή αδικημάτων). Μες στους επόμενους μήνες λοιπόν θα διεξαχθεί κανονικά η δίκη, κι όταν ολοκληρωθεί, ο Κλάουντιο θα μεταφερθεί πίσω στην Ισπανία για να συνεχίσει να εκτίει εκεί τις συσσωρευμένες ποινές.

Θα είναι σε θέση να κοινοποιήσει τη διεύθυνση όπου θα μπορεί κανείς να του γράφει με το που φτάσει στη Γαλλία. Μέχρι τότε, ο Κλάουντιο ευχαριστεί για άλλη μια φορά όλα τα συντρόφια και τις περιστάσεις που τα τελευταία χρόνια δεν παρέλειψαν ποτέ να τον κάνουν να αισθάνεται αλληλεγγύη και επαναστατική στοργή!

Biblioteca Popolare Rebeldies
18 Οκτωβρίου 2016

Χιλή: Κείμενο της Συλλογικότητας Επαναστατικός Αγώνας στη μνήμη του Σεμπαστιάν Οβερσλούιχ

ΣΕΜΠΑΣΤΙΑΝ ΟΒΕΡΣΛΟΥΙΧ ΠΑΡΩΝ! ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ (Α)
πανό στην εκδήλωση της 14ης Δεκέμβρη
«Ένας θάνατος στη μάχη είναι ένα αιώνιο κάλεσμα για αγώνα»

Σεμπαστιάν Οβερσλούιχ: Ένα χρόνο μετά το θάνατό σου είσαι παρών στην αναρχική μνήμη και δράση

Η 11η Δεκέμβρη 2013 ξεκινά με μια ατμόσφαιρα τεταμένη και νευρική. Ο καθεστωτικός Τύπος γεμίζει με ειδήσεις σχετικά με μια ληστεία σ’ ένα τραπεζικό υποκατάστημα στη συνοικία του Πουδαουέλ, που καταλήγει με έναν νεκρό και δύο συλληφθέντες, ενώ γρήγορα κυκλοφορεί η πληροφορία: ο σύντροφος Σεμπαστιάν Οβερσλούιχ μπήκε στη τράπεζα και ενόσω ανακοίνωνε τη ληστεία χτυπήθηκε από τις σφαίρες του υπηρεσιακού όπλου του μπάσταρδου Γουίλιαμ Βέρα, φρουρού των συμφερόντων των πλουσίων κι εξουσιαστών. Τελικά ο σύντροφος έπεσε κατάχαμα αδειάζοντας ριπές με ένα υποπολυβόλο…

Είναι περίπλοκο να καταλάβουμε τι συνέβη, καθώς το μίσος και η θλίψη μάς κυριεύουν, αλλά με το πέρασμα του χρόνου η σημασία που δίνουμε στην αξιοπρέπεια και στο θάρρος του συντρόφου μεταμορφώνονται σε δράση συγκεκριμένη και σε μήνυμα πολέμου· δεν ξεχνάμε κι ο καλύτερος τρόπος για να το δείξουμε είναι να συνεχίσουμε και να ενισχύσουμε τον αγώνα ενάντια στη ρουτίνα που μας κλέβει τη ζωή, ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας και σε κάθε υπερασπιστή της.

Έχει περάσει ένας χρόνος, και η μέρα ξεκινά μ’ ένα περίεργο συναίσθημα· εδώ και βδομάδες σκεφτόμαστε ότι πέρασε ένας χρόνος από το χαμό σου στη μάχη, στο μυαλό μας έρχονται πολλαπλοί τρόποι για να τιμήσουμε τη μνήμη σου, για να σ’ ενθυμηθούμε… Η γνώση πως υπάρχουν σύντροφοι/συντρόφισσες που περνούν το ίδιο πράγμα, η γνώση πως εξακολουθείς να είσαι παρών σε αυτόν τον αγώνα, μας συγκινεί και μας ηρεμεί.

Κατανοώντας πόσο σκληρή είναι η απώλεια ενός συντρόφου, είναι ακόμα πιο σημαντικό το περιβάλλον του να μην αφήσει τη λήθη να νικήσει, να καταβάλει κάθε προσπάθεια για να τον μετατρέψει σε μια εμπειρία που θα μας φανεί χρήσιμη, μιας κι όταν υπάρχει μια ιστορία γιομάτη συγκρούσεις κι αδάμαστη αντεπίθεση, η εξουσία δε χάνει χρόνο προκειμένου να καταστήσει τη λήθη το πιο σπουδαίο της ανδραγάθημα. Αυτές οι κινήσεις είναι ζωτικής σημασίας, και μας επιτρέπουν επίσης να καταλάβουμε τη θέση που είχε ο Άνγκρυ, να βρούμε συγγένειες και διαφορές, κρατώντας τον πάντοτε παρόντα, χωρίς να προσπαθούμε να παραλλάξουμε τη μνήμη του, κάτι που σε άλλες περιπτώσεις γίνεται περίπλοκο, όπως με τους συντρόφους Ντανιέλ Μένκο και Χουάν Κρους, τους οποίους δικαιώνουμε, έχοντας όμως υπόψη πως η ελλιπής πληροφόρηση σχετικά με την ιστορία των αγώνων τους στέκει εμπόδιο που φαίνεται να οδηγεί στην αδιαφορία.

Αν καταθέτουμε αυτόν το σύντομο προβληματισμό είναι γιατί πιστεύουμε πως η αναρχική/αντεξουσιαστική μνήμη/ιστορία είναι ένα όπλο ενάντια σε αυτό το σύμπλεγμα της εξουσίας, ενάντια σε αυτό το σύστημα της κυριαρχίας κι εκμετάλλευσης, με το οποίο έχουν συγκρουστεί συντρόφια αξιόμαχα εδώ και αιώνες, κάτι που μας επιτρέπει να δημιουργούμε, να μαθαίνουμε, κι ακόμη να αναλύουμε/συγκρίνουμε εμπειρίες και περιεχόμενα, κάτι που μας δίνει δύναμη και βοηθά κάθε προσπάθεια παραγωγής νέων ιδεών ελευθερίας.

Κάτι τέτοιο ουδέποτε είχε, ούτε θα ’χει την πρόθεση να φτιάξει μάρτυρες, μήτε είδωλα, αλλά αντίθετα να προτάξει τη μαχητική μνήμη για την παραγωγή νέων ιδεών και πρακτικών. Το ’χουμε ξαναπεί σε άλλες περιστάσεις, πιστεύουμε ότι η μνήμη είναι ένα όπλο ενάντια στην εξουσία, ενάντια στη λησμονιά, ενάντια στην εκμηδένιση της ιστορίας του αγώνα μας απ’ τους μηχανισμούς του καταναγκασμού.

Γι’ αυτό, με την καρδιά μας να φλέγεται από αναρχία, στέκουμε ακλόνητοι κι επί ποδός πολέμου, ακόμα και αν μας θλίβει η απώλεια ενός πολύτιμου συντρόφου που δεν είχαμε την χαρά να γνωρίσουμε γιατί ένας έμμισθος μπάσταρδος μας τον στέρησε, αλλά ταυτόχρονα χαμογελαστοί και χαρούμενοι όταν βλέπουμε να ξαναγεννιέται μέσα από ένα βιβλίο, μέσα από εκδηλώσεις, μέσα από σαμποτάζ κι ενέργειες που στοχεύουν στην όξυνση του ανοιχτού κηρυγμένου πολέμου ενάντια σε κράτος και Κεφάλαιο.

Στη μνήμη της Κλαούντια Λόπες Μπεναϊγές, του Ντανιέλ Μένκο Πριέτο, του Τζόννυ Καρικέο Γιάνες, του Χουάν Κρους Μάγκνα, του Μαουρίσιο Μοράλες Ντουάρτε και του Σεμπαστιάν Οβερσλούιχ Σεγκέλ.

Κόντρα σε κάθε Εξουσία: Αυτοοργάνωση και Πόλεμο Κοινωνικό!

Συλλογικότητα Επαναστατικός Αγώνας (CLR)
lucharevolucionaria@riseup.net

Σαντιάγο, Χιλή: Χαρτοπανό σε θύμηση ενός αιματηρού Γενάρη και σε στήριξη της αιχμάλωτης Σολ

Στις 22 Γενάρη 1992 μετά από τραπεζική απαλλοτρίωση δολοφονούνται οι επαναστάτες Αλέξις Μουνιός και Φαμπιάν Λόπες. Μνήμη και μάχη.
Οι Αλέξις Μουνιός και Φαμπιάν Λόπες ζούνε στην εξέγερση ενάντια στην τάξη των πλουσίων. 22 Γενάρη 1992 – 22 Γενάρη 2014.
Να υπερασπιστούμε την απαλλοτρίωση ως μορφή επίθεσης κόντρα στην εξουσία. Αλέξις Μουνιός και Φαμπιάν Λόπες παρόντες στη μνήμη και στη μάχη…
Λευτεριά στη συντρόφισσα Σολ Φαρίας Βεργάρα. Δράση και αλληλεγγύη!
Ο κοινωνικός πόλεμος δε σταματά… Σολ Φ. Βεργάρα στο δρόμο!
Περήφανα επί ποδός πολέμου. Η αντάρτικη αξιοπρέπεια δε φυλακίζεται. Λευτεριά στη Σολ Φ. Βεργάρα!
Παρελθόν αγώνα, παρόν ξεσηκωμού, μέλλον εξέγερσης. Λευτεριά στη συντρόφισσα Σολ Φαρίας Βεργάρα!
Με την αξιοπρέπεια ανέπαφη. Σολ Φ. Βεργάρα στο δρόμο!
Δράση και αλληλεγγύη, αγάπη και λύσσα για τη συντρόφισσα Σολ Φ. Βεργάρα. Λευτεριά!

«Δεν παραδινόμαστε. Αυτό δεν είναι κάτι που το αποφασίσαμε τώρα, αλλά εδώ και πολύ καιρό… θα τα παίξουμε όλα για όλα…»
–Λόγια των ταμπουρωμένων Αλέξις και Φαμπιάν, κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής επικοινωνίας με τους μπάτσους και τον Τύπο.–

Πάνε ακριβώς 22 χρόνια από τότε που οι σφαίρες της δημοκρατίας έπαιρναν τη ζωή δύο επαναστατών. Πρόκειται για τους Αλέξις Μουνιός Χόφμαν [Alexis Muñoz Hoffman] και Φαμπιάν Λόπες Λούκε [Fabián López Luque], μέλη της τότε οργάνωσης αντάρτικου πόλης FPMR, οι οποίοι στις 22 Γενάρη 1992 απαλλοτρίωσαν μια χρηματαποστολή στο κάμπους Οριέντε του Καθολικού Πανεπιστημίου στο Σαντιάγο της Χιλής, κατορθώνοντας να διαφύγουν ανοίγοντας δρόμο με πυροβολισμούς.

Αφού βγαίνουν απ’ τη ζώνη όπου έλαβε χώρα η απαλλοτρίωση, οι μπάτσοι κατορθώνουν να τους περικυκλώσουν σ’ ένα σπίτι στην κοινότητα της Νιουνιόα, όπου και ταμπουρώθηκαν. Οι κάμερες και οι στολές της δημοκρατίας, που είχαν πρόσφατα πιάσει δουλειά, άρχισαν να βγάζουν απ’ τα θηκάρια τα όπλα τους. Ύστερα από πολλές ώρες καταδίωξης και τηλεοπτικής διαπραγμάτευσης, τα δυο μέλη του FPMR εκτελούνται σε ζωντανή αναμετάδοση.

Εμείς μαχόμαστε ενάντια στην αμνησία και στη λήθη με προπαγάνδα, θεωρώντας την ως μία ακόμη συνεισφορά εντός της πολύμορφης κι αναρχικής πράξης.

Ως πρώτη κι ελάχιστη απάντηση στην υπέροχη και αξιοπρεπή αντάρτικη στάση της συντρόφισσας Σολ Φαρίας Βεργάρα, θελήσαμε να προεκτείνουμε την προπαγάνδα μας σε αλληλεγγύη στο πρόσωπό της, αρπάζοντας την ευκαιρία να ενημερώσουμε για την κατάστασή της στους τοίχους διαφόρων υποκαταστημάτων της τράπεζας BancoEstado. Χαιρετίζουμε την προφυλακισμένη συντρόφισσα και τη διαρκώς μάχιμη στάση της οικογένειάς της.

Μνήμη και μάχη για τα συντρόφια που πέσανε στη μάχη και για τους αιχμαλώτους του κοινωνικού πολέμου!

Σαντιάγο, 22 Γενάρη 2014

Χιλή: Συνέντευξη του εκδοτικού εγχειρήματος Refractario με τον αμετανόητο αντάρτη Χοσέ Μιγκέλ Σάντσες Χιμένες

Ακολουθεί μετάφραση μιας συνέντευξης που πήρανε τα συντρόφια του αντεξουσιαστικού εγχειρήματος Refractario από τον αμετανόητο αντάρτη Χοσέ Μιγκέλ Σάντσες Χιμένες – φυλακισμένο έως σήμερα στη Χιλή. Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο 5ο τεύχος του περιοδικού «Refractario», τον Γενάρη του 2013.

Από αυτό το μικρό κελί, απαντώ στις ερωτήσεις της συνέντευξης που μου στείλατε, ελπίζοντας να αποτελέσει τούτο μια συνεισφορά που θα ενδυναμώσει με κάποιον τρόπο την άνιση μάχη που δίνουμε ενάντια στην εξουσία και στην κυρίαρχη τάξη.

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ.

Ποιο είναι το ιστορικό της συσχέτισής σου με την αντίσταση και τη δράση ενάντια στην δικτατορία του Πινοτσέτ;

Η συμπάθεια μου προς τον αντιδικτατορικό αγώνα και η συσχέτισή μου με αυτόν ξεκίνησε όταν ήμουν 15 ή 16 χρονών, περίπου κατά το 1976, ως αποτέλεσμα της κρατικής βίας της χούντας, που έβλεπα και ένιωθα στο πετσί μου. Ήταν τότε στη γειτονιά της Βίγια Λένιν (σημερινή Πομπλασιόν Γιουνγκάι) που ξεκίνησα να στρατεύομαι στην Κομμουνιστική Νεολαία Χιλής (JJ.CC). Ήταν εποχές εντατικής δουλειάς στην παρανομία, προπαγάνδας και αγκιτάτσιας, όπου καθημερινά τα «μέσα ενημέρωσης» έκαναν λόγο για νεκρούς σε «συγκρούσεις» και συλλήψεις «τρομοκρατών». Εκείνα τα χρόνια οι εξαφανίσεις, τα βασανιστήρια, ή η φυλάκιση για τους πιο τυχερούς, ήταν στην ημερήσια διάταξη.

Πότε και πώς προσχώρησες στο FPMR (Πατριωτικό Μέτωπο Μανουέλ Ροδρίγκες);

Από την Κομμουνιστική Νεολαία Χιλής πέρασα σε έναν πυρήνα του Κομμουνιστικού Κόμματος (PC), κι αφού ψήθηκα εκεί για κάποιο διάστημα, το 1985 μπήκα στο FPMR συμμετέχοντας σε διάφορες ενέργειες και επιχειρήσεις. Το 1987 με 1988, όταν το FPMR έπαψε να συσχετίζεται με το Κομμουνιστικό Κόμμα, εγώ παρέμεινα στο FPMR (το αυτονομημένο) μέχρι και το 1997, όταν όντας πλέον στη φυλακή αποφάσισα να σταματήσω να ’μαι στρατευμένος στην εν λόγω οργάνωση.

Πώς συνέβη η πρώτη σου σύλληψη;

Με συνέλαβαν πρώτη φορά το 1978, όταν ήμουνα ήδη σε ένα σχηματισμό του Κομμουνιστικού Κόμματος, και με μαγκώσανε κατά τη διάρκεια της φυγής μετά την απαλλοτρίωση ενός βενζινάδικου. Στους στρατώνες των μπάτσων (γιατί με μετέφεραν σε διάφορους σε κείνη την περίσταση) δεν αναγνώρισα τη συμμετοχή μου στο PC (όπως ήταν κι η εντολή που είχα) και παρέμεινα φυλακισμένος μέχρι το 1981 για ληστεία και παράνομη οπλοκατοχή. Continue reading Χιλή: Συνέντευξη του εκδοτικού εγχειρήματος Refractario με τον αμετανόητο αντάρτη Χοσέ Μιγκέλ Σάντσες Χιμένες

Γερμανία: Ο Τόμας Μάγερ-Φαλκ σαπίζει ακόμα στα μπουντρούμια. Για πόσο;

ΛΕΥΤΕΡΙΑ

Πρόσφατο γράμμα του Τόμας:

Από τον Οκτώβρη του 1996 είμαι έγκλειστος στα μπουντρούμια του γερμανικού κράτους. Καταδικάστηκα σε έντεκα χρόνια και έξι μήνες φυλάκιση για μία ληστεία τράπεζας με σκοπό τη χρηματοδότηση αριστερών εγχειρημάτων. Αργότερα καταδικάστηκα σε πέντε ακόμη χρόνια και τρεις μήνες για «προσβολή» κατά εισαγγελέων, δικαστών και πολιτικών.

Είμαι κόκκινος και αναρχικός σκίνχεντ (RASH) εδώ και πολλά χρόνια, και η κυβέρνηση με κράτησε σε πλήρη απομόνωση από το 1996 μέχρι τον Μάη του 2007. Βρίσκομαι στο γενικό πληθυσμό φυλακών τα τελευταία έξι χρόνια, και τον Ιούλιο του 2013 θα έχω εκτίσει το σύνολο της ποινής μου.

Ωστόσο, το 1997 το κακουργιοδικείο πρόσθεσε στην ποινή μου τον όρο της «προληπτικής κράτησης» (Sicherungsverwahrung), ο οποίος βασίζεται σε ναζιστικό νόμο του Νοεμβρίου του 1933 και επιτρέπει στο κράτος να κρατήσει ένα φυλακισμένο στα κελιά ακόμα και μετά το πέρας της τακτικής του ποινής, κι άμα γουστάρει, ακόμα και για το υπόλοιπο της ζωής του κρατουμένου.*

Πρόσφατα οι δικαστές άνοιξαν τη δικογραφία μου για να αποφασίσουν αν τον Ιούλιο του 2013, αντί να βγω από τη φυλακή, θα τεθώ υπό τον όρο της «προληπτικής κράτησης». Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει καμιά μεγάλη πιθανότητα να με αποφυλακίσουν οι δικαστές, αλλά εξακολουθώ να θεωρώ χρήσιμη κάθε κίνηση πίεσης και να εκτιμώ την αλληλεγγύη σας, ιδίως αν μπορούσατε να γράψετε επιστολές και e-mails προς το αρμόδιο δικαστήριο προκειμένου να στηρίξετε τη μάχη που δίνω για λευτεριά.

Στείλτε επιστολές εδώ:
Landgericht, Strafvollstrekcungskammer, Hans-Thoma-Str. 7
D-76133 Karlsruhe (Γερμανία)

ή ηλεκτρονικά μηνύματα εδώ: poststelle@lgkarlsruhe.justiz.bw1.de

Ο αριθμός δικογραφίας της υπόθεσής μου είναι 15 AR 1/13

Κάθε άλλη μορφή στήριξης είναι ευπρόσδεκτη!
Ευχαριστώ πολύ,
Thomas Meyer-Falk
c/o JVA, Schoenbornstr. 32, D-76646 Bruchsal (Γερμανία)

Ιστοσελίδες αλληλεγγύης: i, ii
Πηγή: Αναρχικός Μαύρος Σταυρός του Μπράιτον

* Sicherungsverwahrung: Παράταση των όρων φυλάκισης, καθεστώς βασισμένο σε ναζιστικό νόμο του 1933, που επιτρέπει στις γερμανικές αρχές να κρατάνε άτομα έγκλειστα ακόμα και μετά την έκτιση της συνολικής τους ποινής, για όσο διάστημα κριθεί πως αποτελούν «κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια». Αυτός ο τύπος «προληπτικής κράτησης» είναι στην πραγματικότητα μια απροσδιόριστη ποινή ισόβιας κάθειρξης που έπεται της «τακτικής ποινής». Τον Μάη του 2011 το ανώτατο δικαστικό όργανο της Γερμανίας, το ομοσπονδιακό συνταγματικό δικαστήριο, αποφάνθηκε πως η Sicherungsverwahrung είναι αντισυνταγματικό μέτρο, ωστόσο η εν λόγω ετυμηγορία δεν ακυρώνει την εφαρμογή του στην πράξη.

Χιλή: Γράμμα του αιχμάλωτου συντρόφου Marcelo Villarroel Sepúlveda από τη φυλακή υψηλής ασφαλείας του Σαντιάγο

Μέσα από αυτές τις λέξεις θέλω να επικοινωνήσω, στην αιώνια γλώσσα του πολέμου, την απόφασή μου να διατηρήσω και να εμβαθύνω τον αντικαπιταλιστικό αγώνα, ενάντια στο κράτος και στους υποστηρικτές του, ενάντια στους εξουσιαστές που συντηρούν το πανηγύρι τους στον αιώνιο χορό των εχόντων και κατεχόντων.

Σήμερα βρίσκομαι στη φυλακή υψηλής ασφαλείας (CAS), κατηγορούμενος για δύο ληστείες σε τράπεζες, σε ό,τι είναι δημόσια γνωστό ως «υπόθεση σεκιούριτι». Αυτή δεν είναι μία ακόμη δικαστική περίπτωση, αλλά ήταν και εξακολουθεί να είναι αυτά τα 5 χρόνια η αστυνομική και δικαστική εκδίκηση ενός κράτους που τιμωρεί την Ανταρσία των εκμεταλλευόμενων με φυλακή, διώξεις και θάνατο.

Κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων εγκλεισμού αμέτρητες ήταν οι δράσεις και χειρονομίες αλληλεγγύης διαφορετικής φύσης και προέλευσης: λόγια αλληλεγγύης, μαζώξεις, δράσεις προπαγάνδας, δημόσιες παρεμβάσεις, συναυλίες, μουσικές συλλογές, οπτικοακουστικές παραγωγές, προπαγάνδα στο δρόμο και μπόλικη αυτόνομη δράση ενάντια στις φυλακές.

Αυτή είναι η στιβαρή απόδειξη ότι όποιος μάχεται ενάντια στο κράτος-φυλακή-Κεφάλαιο δεν είναι μόνος. Ότι η αλληλεγγύη δεν είναι μόνο μια λέξη γραμμένη αλλά μια μόνιμη πρακτική ανάμεσα στον κόσμο που αγωνίζεται.

Αυτήν τη στιγμή στη φυλακή-μπίζνα Σαντιάγο 1 υπάρχει κόσμος αιχμάλωτος ως αποτέλεσμα των οδομαχιών. Πρόκειται για την Κάρλα και τον Ιβάν, δυο αδέρφια που συνελήφθησαν τον προηγούμενο Απρίλη γιατί η μπατσαρία λέει πως ήταν φορτωμένοι με υλικά για την παρασκευή βόμβας. Εδώ, στη φυλακή υψηλής ασφαλείας, βρίσκεται ο Χανς Νιεμέγερ Σαλίνας, κατηγορούμενος για διάφορες επιθέσεις ενάντια σε σύμβολα του Κεφαλαίου. Επίσης, εδώ βρίσκεται ο Μιγκέλ Σάντσες, παλιός κρατούμενος, άλλοτε στρατευμένος στο Πατριωτικό Μέτωπο Μανουέλ Ροδρίγκες (FPMR) και τώρα κοντά στις ελευθεριακές ιδέες και πρακτικές.

Ακόμα, εδώ βρίσκονται ο Χουάν Αλίστε και ο Φρέντυ Φουεντεβίγια, με τους οποίους συναποτελούμε κομμάτι αυτής της ατέρμονης δίωξης που λέγεται «υπόθεση σεκιούριτι» (caso security).

Όλοι μας τιμωρούμαστε γιατί δεν πιστεύουμε στην εξουσία, γιατί δεν αποδεχόμαστε την τάξη της κρατικής βίας, γιατί κρατάμε ζωντανή μια ιστορία, μια μνήμη Αντίστασης και Ανατροπής.

Τιμωρούμαστε γιατί εξεγειρόμαστε ενάντια στην ευταξία της εκμετάλλευσης και εξαθλίωσης, και δεν χανόμαστε διαλυόμενοι στη δημοκρατική τους προσφορά μιας Ανταρσίας αισθητικής, στην οποία υποτίθεται ότι όσο περισσότερα τατουάζ έχω, τόσο πιο Αντάρτης είμαι… όχι! Αρνούμαστε να αποτελέσουμε μέρος αυτής της γαμημένης κοινωνίας και γι’ αυτό αναζητάμε, παλεύουμε, να χτίσουμε μιαν άλλη…

Γιατί ο αγώνας συνεχίζεται, γιατί λόγοι και κίνητρα περισσεύουν…
Για την καταστροφή της κοινωνίας των φυλακών

Όσο υπάρχει μιζέρια, θα υπάρχει Εξέγερση!

Μαρσέλο Βιγιαροέλ Σεπούλβεδα
Ελευθεριακός κρατούμενος, 26 Οκτώβρη 2012.

Αθήνα: Ανάληψη ευθύνης για εμπρηστικές επιθέσεις εναντίον του εθνικιστικού-φασιστικού κόμματος Χρυσή Αυγή

(απ’ τον εμπρησμό των τοπικών γραφείων του νεοναζιστικού κόμματος στο Παγκράτι)
(απ’ τον εμπρησμό της μπίζνας του νεοναζί ιδιοκτήτη στο Περιστέρι)
(απ’ τον εμπρησμό οχήματος της μπίζνας του νεοναζί ιδιοκτήτη στο Περιστέρι)

Αυτοί που σπέρνουν τον τρόμο, να εισπράξουν το μίσος μας.

Τα άλλοθι πλέον δεν πουλάνε…

Δεν υπάρχουν παραπλανημένοι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής. Όσοι τη στήριξαν, συνειδητά το έπραξαν. Δεν είναι τίποτα λιγότερο από φασίστες.

Όσοι επενδύουν στο ρόλο του θύματος για να μαζέψουν στις κακομοίρικες οργανωσούλες τους δέκα καημένους αριστερούληδες παραπάνω, δεν σπέρνουν παρά την ηττοπάθεια απέναντι στο φασισμό.

Όσο οι μετανάστες δεν οικοδομούν τις αυτο-οργανωμένες δομές αυτοάμυνάς τους απέναντι στους φασίστες και εξαντλούν τη «μαγκιά» τους σε μεταξύ τους άθλιους τσαμπουκάδες και σε αντικοινωνική παραβατικότητα, τόσο συμβάλλουν στο γενικευμένο κοινωνικό κανιβαλισμό.

Οι μόνοι που δεν αναζητούν πλέον άλλοθι είναι οι ίδιοι οι φασίστες, απροκάλυπτα επιδιδόμενοι σε ένα δολοφονικό έργο, υπό την κάλυψη των κρατικών μηχανισμών και υπό την ανοιχτή ή καλυμμένη υποστήριξη των πιο σάπιων ενστίκτων αυτής της πλέμπας που ονομάζεται φασίζων λούμπεν μικροαστός.

Όσο για μας, άλλοθι δεν αναζητήσαμε ποτέ. Ο πόλεμός μας με τα καθάρματα της Χρυσής Αυγής δεν είναι μόδα στα πλαίσια της «απρόσμενης» (υποτίθεται) ανόδου τους. Χρόνια τώρα τους πολεμάμε στους δρόμους, στα μυαλά. Τους πολεμάμε γιατί είναι η πιο φρικαλέα όψη, το μακρύ χέρι των ουσιωδών εχθρών μας: της εξουσίας και του Κεφαλαίου. Και δεν τους χαριστήκαμε ποτέ.

Στις 12 Αυγούστου πυρπολήσαμε τα γραφεία της Χρυσής Αυγής στην οδό Φιλολάου στο Παγκράτι.

Στις 22 Αυγούστου, στο Περιστέρι, μετατρέψαμε σε στάχτη κατάστημα και όχημα επιχείρησης ιδιοκτησίας του νεοναζί τραμπούκου Ευστάθιου Μπούκουρα, βουλευτή Κορινθίας της Χρυσής Αυγής.

Εις το επανιδείν…

ΥΓ. την αλληλεγγύη μας στο σύντροφο Τάσο Θεοφίλου*

πηγή

* Αναρχικός κομμουνιστής ο οποίος συνελήφθη από μπάτσους στις 18 Αυγούστου 2012, στην περιοχή του Κεραμεικού στην Αθήνα, κι εξακολουθεί να κρατείται αιχμάλωτος με βαρύτατες κατηγορίες, συμπεριλαμβανομένης της υποτιθέμενης εμπλοκής του στην ένοπλη απαλλοτρίωση τράπεζας και στο θανάσιμο πυροβολισμό ενός 53χρονου πολίτη (ο οποίος το ’παιξε ήρωας προσπαθώντας να σταματήσει ληστές κατά τη διαφυγή τους) στη Νάουσα της Πάρου, στις 10 Αυγούστου. Τ’ όνομα του Τάσου Θεοφίλου έχει επίσης ενοχοποιηθεί για την υπόθεση της Ε.Ο. Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς, καθώς τώρα βρίσκεται στο στόχαστρο των Αρχών αναφορικά με γεγονότα που έλαβαν χώρα στο Αγρίνιο και στο κέντρο της Αθήνας κατά το έτος 2010.

Ελλάδα: Γι’ αύριο έχει προγραμματιστεί νέα δίκη εναντίον του αναρχικού επαναστάτη κρατούμενου Χρήστου Στρατηγόπουλου

Παλιότερο πανό στη Λισαβόνα (Πορτογαλία, 23 Μάρτη 2010): «Ενάντια στο ελληνικό κράτος και σ’ όλες τις φυλακές – Λευτεριά σε Μπονάννο και Χρήστο»

Η δίκη εναντίον του αναρχικού Χρήστου Στρατηγόπουλου έχει οριστεί γι’ αύριο, 26 Ιούλη 2012, στα δικαστήρια της Πάτρας.

Ο σύντροφος έχει καταδικαστεί και φυλακιστεί για ληστεία τράπεζας στα Τρίκαλα – μια απαλλοτρίωση της οποίας την ευθύνη ανέλαβε απ’ την πρώτη στιγμή της αιχμαλωσίας του. Τώρα κατηγορείται για ληστεία σε τράπεζα στην Κεφαλλονιά που είχε γίνει τον Ιούλη του 2009, για την οποία του επιβλήθηκε εκ νέου προφυλάκιση στις φυλακές της Λάρισας. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ωστόσο, ο Χρήστος διώκεται βάσει ανυπόστατων στοιχείων αφού δεν είχε καμία ανάμειξη στη ληστεία της Κεφαλλονιάς.

Ο Αναρχικός Μαύρος Σταυρός Βερολίνου διέδωσε (εδώ, στα γερμανικά) δύο καλέσματα αλληλεγγύης: ένα παλιότερο κείμενο από τη Συνέλευση αλληλεγγύης στους φυλακισμένους και διωκόμενους αγωνιστές, και μια πρόσφατη ενημέρωση από το Ταμείο αλληλεγγύης και οικονομικής υποστήριξης των φυλακισμένων αγωνιστών (βλ. σχετικά εδώ, μαζί με πληροφορίες για το εφετείο του Χρήστου που διεξήχθη τον Φλεβάρη του 2012).

διαβάστε περισσότερα εδώ, στα ελληνικά,
από τα συντρόφια του αctforfreedomnow

Βίνια ντελ Μαρ, Χιλή: Αναρχικός πυροβολήθηκε από την αστυνομία

Το απόγευμα της 30ής Μάρτη ο αδερφός μας βρισκόταν σε ένα ίντερνετ καφέ ενημερώνοντας τη σελίδα μας στο Διαδίκτυο, κι αφού τελείωσε, βγήκε από το ίντερνετ καφέ πέφτοντας πάνω σε ένα περιστατικό κλοπής, κατά τη διάρκεια του οποίου ένα άτομο βούτηξε από μια ηλικιωμένη κυρία το πορτοφόλι της και η αστυνομία ξαμολήθηκε για να τον πιάσει. Μιας και τα γουρούνια κουράζονται με το παραμικρό, επέλεξαν να χρησιμοποιήσουν το υπηρεσιακό τους όπλο και πυροβόλησαν μια φορά, πετυχαίνοντας τον αναρχικό αδερφό μας «Μπενγκάλας» από απόσταση μόλις 9 μέτρων.

Η σφαίρα τρύπησε το στήθος του βγαίνοντας από την πλάτη* και ο σύντροφός μας, χωρίς χρόνο να αντιδράσει, έπεσε στα γόνατα αφήνοντας μια λίμνη αίματος γύρω του. Χάρη στην παρέμβαση ανώνυμου κόσμου που ήταν παρών σταμάτησε η αιμορραγία και του δόθηκαν οι πρώτες βοήθειες, ώσπου καλέστηκε ασθενοφόρο. Ο κόσμος εμπόδισε τους ένστολους να πλησιάσουν το σώμα του αδερφού μας, ώστε να μην μπορέσουν να αφαιρέσουν καμία απόδειξη ούτε να παραποιήσουν κάτι στο σημείο. Ο σύντροφος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο της Βίνια ντελ Μαρ και μέχρι στιγμής δεν έχει επανακτήσει τις αισθήσεις του.

Πριν από λιγότερο από μισό χρόνο, ένα άλλο μέλος της Συλλογικότητας Αναρχική Αλληλεγγύη (Colectivo Solidaridad Anarquista) δολοφονήθηκε από ομάδα νεοναζί και μέχρι στιγμής οι δράστες συνεχίζουν να κυκλοφορούν ελεύθεροι. Δεν πιστεύουμε ότι αυτό είναι συμπτωματικό, μιας και άλλα μέλη της συλλογικότητας είχαν λάβει απειλητικά κείμενα ή ανώνυμα απειλητικά τηλεφωνήματα. Από τη συλλογικότητά μας θέλουμε να πούμε ότι δεν πρόκειται ούτε να το βουλώσουμε ούτε να σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε γι’ αυτό που θεωρούμε δίκαιο, και ότι ο σύντροφος «Μπενγκάλας» θα αναρρώσει και θα συνεχίσει να αγωνίζεται για τις αξίες του και τα ιδανικά του.

Μόλις έχουμε παραπάνω πληροφορίες σχετικά με τον αδερφό μας, θα σας ενημερώσουμε.

Colectivo Solidaridad Anarquista

Σημείωση: Σύμφωνα με ανακοίνωση στενών συντρόφων τού Μπενγκάλας (το παρατσούκλι σημαίνει «πυροτέχνημα») κι ενός ατόμου που τον επισκέφτηκε στο νοσοκομείο, ο ίδιος έχει ανακτήσει τις αισθήσεις του και είναι σε θέση να επικοινωνήσει. Η ζωή του δε διατρέχει άμεσο κίνδυνο, αλλά η κατάσταση της υγείας του παραμένει σοβαρή. Απ’ ό,τι όλα δείχνουν, πυροβολήθηκε πισώπλατα και όχι στο στήθος (κι όχι επειδή αστόχησε ο μπάτσος ή συμπτωματικά, όπως ήταν η αρχική εντύπωση).

Γιόχαν Μοστ, «Η επίθεση είναι η καλύτερη μορφή άμυνας»

Εφόσον πιστεύουμε πως η προπαγάνδα μέσα από τη δράση είναι χρήσιμη, πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να αποδεχτούμε και τις καταστάσεις που αυτή συνεπάγεται.

Όλοι γνωρίζουν, λόγω εμπειρίας, ότι όσο πιο ψηλά βρίσκεται αυτός που πυροβολείται ή ανατινάζεται, κι όσο άριστα εκτελεσμένη είναι η απόπειρα, τόσο μεγαλύτερο είναι το προπαγανδιστικό αποτέλεσμα.

Οι βασικές προϋποθέσεις για την επιτυχία είναι η μεθοδική προετοιμασία, η εξαπάτηση του εν λόγω εχθρού και το ξεπέρασμα οποιουδήποτε εμποδίου στέκεται ανάμεσα σ’ αυτόν που πραγματοποιεί την πράξη και στον εχθρό.

Τα έξοδα που προκύπτουν από τις εν λόγω επιχειρήσεις είναι, κατά κανόνα, αρκετά σημαντικά. Πράγματι, θα μπορούσε κάποιος να φτάσει στο σημείο να πει πως η δυνατότητα επιτυχίας μια τέτοιας δράσης εξαρτάται συνήθως από το εάν τα οικονομικά μέσα που είναι διαθέσιμα αρκούν για να ξεπεραστούν οι υπάρχουσες δυσκολίες. Στις μέρες μας, το χρήμα ανοίγει πολλές πόρτες οι οποίες δε θα μπορούσαν να σπάσουν με ένα σιδερολοστό. Η πειστικότητα του ήχου των κερμάτων κάνει τους ανθρώπους τυφλούς και ηλίθιους. Η δύναμη ενός τραπεζικού λογαριασμού υπερισχύει οποιουδήποτε κυβερνητικού φιρμανιού.

Ένας άνθρωπος χωρίς λεφτά δεν μπορεί να εισβάλει εύκολα στην «υψηλή κοινωνία» χωρίς να θεωρηθεί «ύποπτος», χωρίς να τεθεί υπό επιτήρηση, κι είτε να συλληφθεί με συνοπτικές διαδικασίες ή τουλάχιστον να αποτραπεί με κάποιον τρόπο απ’ την πραγμάτωση της επαναστατικής του πρόθεσης. Απ’ την άλλη, κάνοντας τον εαυτό του κομψό και «διακεκριμένο», ο ίδιος άνθρωπος μπορεί να κυκλοφορεί ελεύθερα και χωρίς να γίνεται αντιληπτός, και μόλις του δοθεί η δυνατότητα να επιφέρει το αποφασιστικό πλήγμα ή να θέσει σε λειτουργία μια θανατηφόρα μηχανή, την οποία έκρυψε εκ των προτέρων σε κάποια καλή κρυψώνα.

Αν στη συνέχεια κάποιοι σύντροφοι εμπνευστούν από ιδανικά σαν αυτά, αν αποφασίσουν να ρισκάρουν τις ζωές τους για την πραγμάτωση μιας επαναστατικής πράξης και αν –συνειδητοποιώντας πως οι συνεισφορές των εργατών είναι μια σταγόνα στον ωκεανό– απαλλοτριώσουν τα αναγκαία μέσα για να φέρουν σε πέρας την πράξη, κατά τη γνώμη μας οι ενέργειές τους αυτές είναι απολύτως σωστές και σε καμία περίπτωση δεν είναι αφύσικες.

Πραγματικά, είμαστε απολύτως πεπεισμένοι πως δεν υπάρχει καμία δυνατότητα να πραγματοποιηθούν πλήρως οποιεσδήποτε αξιόλογες πράξεις, αν προηγουμένως οι απαραίτητοι οικονομικοί πόροι δεν έχουν απαλλοτριωθεί απ’ το αντίπαλο στρατόπεδο.

Ως εκ τούτου, οποιοσδήποτε επιδοκιμάζει μια πράξη εναντίον ορισμένων αντιπροσώπων της σύγχρονης «τάξης των κλεφτών», αλλά την ίδια στιγμή καταδικάζει τον τρόπο με τον οποίο αποκτώνται αυτοί οι πόροι, είναι ένοχος της πιο εξόφθαλμης αντίφασης. Κανένας ο οποίος θεωρεί την ίδια την πράξη ως σωστή, δεν μπορεί να την προσβάλει ως άδικη εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο αποκτήθηκαν οι πόροι, καθώς θα ήταν σαν κάποιος να χαίρεται για την ύπαρξή του, αλλά να καταριέται την ώρα και τη στιγμή που γεννήθηκε. Οπότε επιτρέψτε μας να μην ακούμε πια αυτήν τη βλακώδη έκφραση περί «ηθικής αγανάκτησης» για τη «ληστεία» και την «κλοπή» – από τα στόματα των σοσιαλιστών, αυτού του είδους η βλακεία είναι πραγματικά η πιο ηλίθια μπούρδα που μπορεί κανείς να φανταστεί. Αφού χρόνο με το χρόνο οι εργάτες στερούνται τις βασικές τους βιοτικές ανάγκες, όποιος θέλει να αναλάβει δράση για τα συμφέροντα του προλεταριάτου ενάντια στους εχθρούς του, είναι αναγκασμένος να αναμειχθεί με την «αφρόκρεμα» των ληστών και κλεφτών, έτσι ώστε να απαλλοτριώσει τουλάχιστον όσα παράγονται από τα χέρια των εργατών και να τα χρησιμοποιήσει για τους σωστούς σκοπούς. Σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν έχουμε να κάνουμε με ληστεία ή κλοπή, αλλά το ακριβώς αντίθετο.

Αυτοί λοιπόν που καταδικάζουν τέτοιου είδους απαλλοτριωτικές επιχειρήσεις, όπως αυτές που συζητάμε εδώ, τάσσονται επίσης ενάντια στις ατομικές επαναστατικές ενέργειες. Αυτοί που απεχθάνονται μετά βδελυγμίας τέτοιες ενέργειες είναι εντελώς ασόβαροι, αυταπατώνται όταν αυτοαποκαλούνται επαναστάτες, απονευρώνουν το πιο ενεργό και αφοσιωμένο πρωτοποριακό κομμάτι του προλεταριάτου, παίζουν την πουτάνα του εργατικού κινήματος, κι όταν ιδωθούν με καθαρό μάτι, αποδεικνύεται πως δεν είναι τίποτα περισσότερο από ύπουλοι ρουφιάνοι.

Επιπλέον, κάθε «παράνομη» δράση –είτε είναι προπαρασκευαστική για κάποια άμεση επαναστατική δράση είτε όχι– μπορεί εύκολα να επιφέρει απρόβλεπτες περιστάσεις, οι οποίες από τη φύση τους παρουσιάζονται κατά τη διάρκεια μιας κρίσιμης κατάστασης.

Από τα όσα έχουν ειπωθεί ως τώρα έπεται πως αυτές οι δευτερεύουσες περιστάσεις (τα τυχαία περιστατικά) δεν μπορούν να διαχωριστούν από την κύρια ενέργεια και να κριθούν με ειδικά κριτήρια.

Για παράδειγμα, αν ένας επαναστάτης, είτε κατά τη διάρκεια μιας εκδικητικής ενέργειας ή κάποιας παρόμοιας, είτε κατά την απαλλοτρίωση των μέσων που χρειάζονται για την πραγμάτωσή της (λεφτά, όπλα, δηλητήριο, εκρηκτικά κ.λπ.), ξαφνικά συναντήσει κάποιον που του στέκεται εμπόδιο –κι αν αυτό θέτει τον ίδιο τον επαναστάτη σε σοβαρότατο κίνδυνο–, τότε όχι μόνο έχει το δικαίωμα, από τη συνήθη σκοπιά της αυτοάμυνας και της αυτοσυντήρησης, να καταστρέψει όποιον κι αν τον πρόδωσε με την παρέμβασή του –επειδή η παρουσία αυτού του ατόμου θα μπορούσε να τον στείλει στη φυλακή ή στην κρεμάλα–, αλλά έχει και το καθήκον να εξαλείψει αυτό το αναπάντεχο εμπόδιο, για χάρη του σκοπού για τον οποίο αγωνίζεται.

Johann Most, Freiheit, 13/9-1884
πηγές: 1, 2

Λευτεριά στον Τόμας Μάγερ-Φαλκ

Σημερινή διεύθυνση:
Thomas Meyer-Falk
C/O JVA Bruchsal
Schönbornstrasse 32
D 76646 Bruchsal
Γερμανία / Deutschland

Γεννήθηκα στις 15 Μάη 1971. Έχω φυλακιστεί από το 1996. Στην αρχή ήμουν σε απομόνωση στο Στάμχαϊμ της Στουτγάρδης, έως την άνοιξη του 1998, και μετά υπό κράτηση «καλύτερων συνθηκών» στο βαυαρικό Στράουμπινγκ. Από το φθινόπωρο του 1998 βρίσκομαι σε κελί απομόνωσης στο Μπρούχζαλ. Καταδικάστηκα το 1997 για μια ληστεία τράπεζας με ομήρους, τα λάφυρα της οποίας θα υποστήριζαν νόμιμα και παράνομα αριστερά πολιτικά εγχειρήματα. Είμαι red-skin / rash (κόκκινοι και αναρχικοί σκίνχεντ), κι επειδή το εκφράζω συχνά ξεκάθαρα, καταδικάστηκα άλλες δύο φορές, το 2000 και το 2004, για εξαναγκασμό, εξύβριση, απειλές –όπως το λένε οι νομικοί– «εις βάρος» ποινικών δικηγόρων, δικαστών, εισαγγελέων και ορισμένων πολιτικών, όπως ο καγκελάριος Σραίντερ, ο υπουργός Εσωτερικών Βαυαρίας Μπέκσταϊν, ο πρωθυπουργός της Έσσης Κοχ.

Μόνο για τη φράση μου «τέλειο πρότυπο φασίζοντα δικαστή» έλαβα ποινή 7 μηνών.

Συνολικά, μου έχουν επιβληθεί 16 έτη, 9 μήνες και 3 εβδομάδες φυλάκισης (έως τα τέλη του 2013) και στη συνέχεια καθεστώς προληπτικής κράτησης στη φυλακή, δηλαδή δεν προβλέπεται απελευθέρωσή μου. Continue reading Λευτεριά στον Τόμας Μάγερ-Φαλκ

Βέλγιο, Τουμπίζ (Tubize): Δολοφονία 16χρονου από ιδιοκτήτη κοσμηματοπωλείου κατά τη διάρκεια ληστείας

Στις αρχές Δεκεμβρίου κατά τη διάρκεια μιας ληστείας σε ένα κοσμηματοπωλείο, ένας νέος 16 ετών (Flavien), δολοφονείται από τον ιδιοκτήτη του καταστήματος. Οι ληστές ήταν δύο και είχαν ψεύτικα όπλα μαζί τους. Ο ιδιοκτήτης χρησιμοποίησε το κυνηγετικό του τουφέκι δολοφονώντας τον έναν και ακινητοποιώντας τον δεύτερο (Χασάν) μέχρι να φθάσει η αστυνομία. Ο Χασάν είναι πλέον στη φυλακή και αρνείται να συνεργαστεί με την αστυνομία.

Λίγες ημέρες αργότερα, οι φίλοι του Flavien οργάνωσαν πορεία προς το κοσμηματοπωλείο για να τιμήσουν το φίλο τους. Περίπου 100 νεαροί εμφανίστηκαν δίπλα στο μικρό κέντρο της πόλης. Η ομοσπονδιακή αστυνομία και τα ΜΑΤ εμφανίστηκαν και μπλόκαραν όλο το κέντρο της πόλης, ενώ ο δήμαρχος απαγόρευσε κάθε συγκέντρωση. Continue reading Βέλγιο, Τουμπίζ (Tubize): Δολοφονία 16χρονου από ιδιοκτήτη κοσμηματοπωλείου κατά τη διάρκεια ληστείας